رسالة كورنثوس الثانية

إصحاح 1

Ⲡⲣⲟⲥ ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲓⲟⲩⲥ ⲃ ⲅ ⲁ

Second Epistle to the Corinthians

-

مقدمة

بُولُسُ، رَسُولُ يَسُوعَ الْمَسِيحِ بِمَشِيئَةِ اللهِ، وَتِيمُوثَاوُسُ الأَخُ، إِلَى كَنِيسَةِ اللهِ الَّتِي فِي كُورِنْثُوسَ، مَعَ الْقِدِّيسِينَ أَجْمَعِينَ الَّذِينَ فِي جَمِيعِ أَخَائِيَةَ:

פּוֹלוֹס שְׁלִיחַ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ בִּרְצוֹן אֱלֹהִים וְטִימוֹתִיּוֹס אָחִינוּ אֶל־קְהִלַּת אֱלֹהִים אֲשֶׁר בְּקוֹרִנְתּוֹס עִם כָּל־הַקְּדשִׁים אֲשֶׁר בַּאֲכַיָּא׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲡⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲟⲩⲱϣ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲡⲓⲥⲟⲛ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲑⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲁⲭⲁⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ

Paul (the) apostle of Christ Jesus, through (the) wish of God, and Timotheos the brother, to the church of God, which is in Korinthos, with all the saints who are in all [the] Achaia:

Παυλος, αποστολος Ιησου Χριστου δια θεληματος Θεου, και Τιμοθεος ο αδελφος, προς την εκκλησιαν του Θεου την ουσαν εν Κορινθω μετα παντων των αγιων των οντων εν ολη τη Αχαια·

نِعْمَةٌ لَكُمْ وَسَلاَمٌ مِنَ اللهِ أَبِينَا وَالرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

חֶסֶד לָכֶם וְשָׁלוֹם מֵאֵת הָאֱלֹהִים אָבִינוּ וַאֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲧϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

(the) grace to you and (the) peace from God our Father and our Lord Jesus Christ.

χαρις υμιν και ειρηνη απο Θεου Πατρος ημων και Κυριου Ιησου Χριστου.

إله كل تعزية

مُبَارَكٌ اللهُ أَبُو رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، أَبُو الرَّأْفَةِ وَإِلَهُ كُلِّ تَعْزِيَةٍ،

בָּרוּךְ הָאֱלֹהִים וַאֲבִי אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אַב הָרַחֲמִים וֵאלֹהֵי כָּל־נֶחָמָה׃

Ϥⲉⲛϩⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲫⲓⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲉⲧϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲙϯ ⲛⲓⲃⲉⲛ

God is faithful, the Father of our Lord Jesus Christ, the Father of the compassions, and God of all comfort;

Ευλογητος ο Θεος και Πατηρ του Κυριου ημων Ιησου Χριστου, ο Πατηρ των οικτιρμων και Θεος πασης παρηγοριας,

الَّذِي يُعَزِّينَا فِي كُلِّ ضِيقَتِنَا، حَتَّى نَسْتَطِيعَ أَنْ نُعَزِّيَ الَّذِينَ هُمْ فِي كُلِّ ضِيقَةٍ بِالتَّعْزِيَةِ الَّتِي نَتَعَزَّى نَحْنُ بِهَا مِنَ اللهِ.

הַמְנַחֵם אֹתָנוּ בְּכָל־לַחֲצֵנוּ לְמַעַן נַחֵם הַנִּלְחָצִים כָּל־לַחַץ בַּנֶּחָמָה אֲשֶׁר אֲנַחְנוּ מְנֻחָמִים מֵאֵת הָאֱלֹהִים׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲛϩⲟϫϩⲉϫ ⲧⲏⲣϥ ⲉⲑⲣⲉⲛϫⲉⲙϫⲟⲙ ϩⲱⲛ ⲉ̀ϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲉⲛ ϩⲟϫϩⲉϫ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲛⲟⲙϯ ⲑⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

he (lit. this) who comforted us in all our tribulation, to cause us also to be able to comfort all who are in any (lit. all) tribulation, through the comfort in which God comforted us.

ο παρηγορων ημας εν παση τη θλιψει ημων, δια να δυναμεθα ημεις να παρηγορωμεν τους εν παση θλιψει δια της παρηγοριας, με την οποιαν παρηγορουμεθα ημεις αυτοι υπο του Θεου·

لأَنَّهُ كَمَا تَكْثُرُ آلاَمُ الْمَسِيحِ فِينَا، كَذَلِكَ بِالْمَسِيحِ تَكْثُرُ تَعْزِيَتُنَا أَيْضًا.

כִּי כְּרֹב עִנּוּיֵי הַמָּשִׁיחַ בָּנוּ כֵּן תִּרְבֶּה נֶחָמָתֵנוּ עַל־יְדֵי הַמָּשִׁיחַ׃

Ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲥⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲛⲕⲉⲛⲟⲙϯ

Because according as the pains of Christ abound into us, thus also through Christ aboundeth our comfort also.

διοτι καθως περισσευουσι τα παθηματα του Χριστου εις ημας, ουτω δια του Χριστου περισσευει και η παρηγορια ημων.

فَإِنْ كُنَّا نَتَضَايَقُ فَلأَجْلِ تَعْزِيَتِكُمْ وَخَلاَصِكُمُ، الْعَامِلِ فِي احْتِمَالِ نَفْسِ الآلاَمِ الَّتِي نَتَأَلَّمُ بِهَا نَحْنُ أَيْضًا. أَوْ نَتَعَزَّى فَلأَجْلِ تَعْزِيَتِكُمْ وَخَلاَصِكُمْ.

וְאִם־נִלְחָצִים אֲנַחְנוּ נִלָחֵץ בַּעֲבוּר נֶחָמַתְכֶם וִישׁוּעַתְכֶם וְאִם־מְנֻחָמִים אֲנַחְנוּ נְנֻחַם בַּעֲבוּר נֶחָמַתְכֶם כְּדֵי שֶׁתַּאֲרִיכוּ גַּם־אַתֶּם נַפְשְׁכֶם בְּעֻנּוֹתְכֶם הָעִנּוּיִים אֲשֶׁר מְעֻנִּים אֲנָחְנוּ׃

Ⲓⲧⲉ ⲇⲉ ⲥⲉϩⲟϫϩⲉϫ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲙϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩϫⲁⲓ ⲓⲧⲉ ⲥⲉⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲙϯ ⲑⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲙⲟⲕϩ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϩⲱⲛ

And whether we be afflicted, it is for your consolation and salvation, which nis effectual in the enduring of the same sufferings which we also suffer: or whether we be comforted, it is for your consolation and salvation.

Και ειτε θλιβομεθα, θλιβομεθα υπερ της παρηγοριας σας και σωτηριας της ενεργουμενης δια της υπομονης των αυτων παθηματων, τα οποια και ημεις πασχομεν· ειτε παρηγορουμεθα, παρηγορουμεθα υπερ της παρηγοριας σας και σωτηριας· και η ελπις, την οποιαν εχομεν, ειναι βεβαια υπερ υμων·

فَرَجَاؤُنَا مِنْ أَجْلِكُمْ ثَابِتٌ. عَالِمِينَ أَنَّكُمْ كَمَا أَنْتُمْ شُرَكَاءُ فِي الآلاَمِ، كَذَلِكَ فِي التَّعْزِيَةِ أَيْضًا.

וְנָכוֹן לִבֵּנוּ בָּטוּחַ עֲלֵיכֶם וְיָדַעְנוּ כִּי כַּאֲשֶׁר עִנּוּיֵינוּ עִנּוּיֵיכֶם כֵּן נֶחָמָתֵנוּ נֶחָמַתְכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉ̀ϯⲕⲉⲛⲟⲙϯ

and our hope (is) firm for you; knowing that according as ye are sharers of the pains, thus also of the comfort.

επειδη εξευρομεν οτι καθως εισθε κοινωνοι των παθηματων, ουτω και της παρηγοριας.

فَإِنَّنَا لَا نُرِيدُ أَنْ تَجْهَلُوا أَيُّهَا الإِخْوَةُ مِنْ جِهَةِ ضِيقَتِنَا الَّتِي أَصَابَتْنَا فِي أَسِيَّا، أَنَّنَا تَثَقَّلْنَا جِدًّا فَوْقَ الطَّاقَةِ، حَتَّى أَيِسْنَا مِنَ الْحَيَاةِ أَيْضًا.

כִּי לֹא־נְכַחֵד מִכֶּם אַחַי אֶת־צָרָתֵנוּ אֲשֶׁר מְצָאַתְנוּ בְּאַסְיָא לִמְאֹד כְּמַשָּׂא כָבֵד כָּבְדָה מִמֶּנּוּ עַד כִּי־נוֹאַשְׁנוּ מֵחַיֵּינוּ׃

Ⲛ̀ϯⲟⲩⲉϣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲉⲙⲓ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ⲁⲩϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲧⲉⲛϫⲟⲙ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϫⲉⲙϩⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲱⲛϧ

But I wish you not to be (lit. being) ignorant, my brethren, concerning the tribulation which happened to us in [the] Asia, that we were weighed down excessively, more than our power, so that we gained not the life even:

Διοτι δεν θελομεν να αγνοητε, αδελφοι, περι της θλιψεως ημων, ητις συνεβη εις ημας εν τη Ασια, οτι καθ' υπερβολην εστενοχωρηθημεν υπερ δυναμιν, ωστε απηλπισθημεν και του ζην·

لكِنْ كَانَ لَنَا فِي أَنْفُسِنَا حُكْمُ الْمَوْتِ، لِكَيْ لَا نَكُونَ مُتَّكِلِينَ عَلَى أَنْفُسِنَا بَلْ عَلَى اللهِ الَّذِي يُقِيمُ الأَمْوَاتَ،

וַאֲנַחְנוּ בִלְבָבֵנוּ חָרַצְנוּ לָנוּ אֶת־הַמָּוֶת לְמַעַן אֲשֶׁר־לֹא נִבְטַח בְּנַפְשֵׁנוּ כִּי אִם־בֵּאלֹהִים הַמְחַיֶּה אֶת־הַמֵּתִים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲁⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉϩⲑⲏⲛ ⲭⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲫϯ ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ

but in ourselves we received the answer of (the) death, that we might not trust in ourselves only, but in God who raiseth the dead:

αλλ' ημεις αυτοι εν εαυτοις, ελαβομεν την αποφασιν του θανατου, δια να μη εχωμεν την πεποιθησιν εις εαυτους, αλλ' εις τον Θεον τον εγειροντα τους νεκρους·

الَّذِي نَجَّانَا مِنْ مَوْتٍ مِثْلِ هَذَا، وَهُوَ يُنَجِّي. الَّذِي لَنَا رَجَاءٌ فِيهِ أَنَّهُ سَيُنَجِّي أَيْضًا فِيمَا بَعْدُ.

אֲשֶׁר הִצִּילָנוּ מִן־הַמִּיתָה הַחֲמוּרָה הַזֹּאת וְעוֹדֶנּוּ מַצִּיל וְלוֹ אֲנַחְנוּ מְקַוִּים שֶׁיּוֹסִיף לְהַצִּילֵנוּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲛⲁϩⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲙⲁⲓⲏ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲛⲁϩⲙⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲛⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲉⲧⲓ ⲟⲛ ϥⲛⲁⲛⲁϩⲙⲉⲛ

he (lit. this) who saved us from death such as this, and will save us: in whom we hoped that still he will save us;

οστις ηλευθερωσεν ημας εκ τοσουτου μεγαλου θανατου και ελευθερονει, εις τον οποιον ελπιζομεν οτι και οτι θελει ελευθερωσει,

وَأَنْتُمْ أَيْضًا مُسَاعِدُونَ بِالصَّلاَةِ لأَجْلِنَا، لِكَيْ يُؤَدَّى شُكْرٌ لأَجْلِنَا مِنْ أَشْخَاصٍ كَثِيرِينَ، عَلَى مَا وُهِبَ لَنَا بِوَاسِطَةِ كَثِيرِينَ.

בַּעֲזָרְכֶם גַּם־אַתֶּם אֹתָנוּ בִּתְפִלַּתְכֶם לְמַעַן יוֹדוּ רַבִּים בַּעֲבוּרֵנוּ עַל־מַתְּנַת הַחֶסֶד שֶׁהָיְתָה לָּנוּ עַל־יְדֵי רַבִּים׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϩⲟ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲉⲧϩⲁⲣⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲉϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

ye also being fellow workers in [the] prayer for us; that through many persons (praying) (for) the grace toward us thanks may be given to God through many because of us.

ενω και σεις συνεργειτε υπερ ημων δια της δεησεως, δια να γεινη εκ πολλων προσωπων ευχαριστια υπερ ημων δια το δοθεν εις ημας χαρισμα δια πολλων.

تغيير بولس لخططه

لأَنَّ فَخْرَنَا هُوَ هَذَا: شَهَادَةُ ضَمِيرِنَا أَنَّنَا فِي بَسَاطَةٍ وَإِخْلاَصِ اللهِ، لَا فِي حِكْمَةٍ جَسَدِيَّةٍ بَلْ فِي نِعْمَةِ اللهِ، تَصَرَّفْنَا فِي الْعَالَمِ، وَلَا سِيَّمَا مِنْ نَحْوِكُمْ.

כִּי זֹאת הִיא תְּהִלָּתֵנוּ אֲשֶׁר לִבֵּנוּ יָעִיד בָּנוּ כִּי בְּתֹם וְישֶׁר לִפְנֵי אֱלֹהִים הִתְהַלַּכְנוּ בָעוֹלָם אַף כִּי־אִתְּכֶם לֹא־בְחָכְמַת הַבָּשָׂר כִּי אִם־בְּחֶסֶד אֱלֹהִים׃

Ⲡⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϯⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ϫⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲕⲓⲕⲏ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲛⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲇⲉ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

For this is our boast, the witness of your conscience, that in [an] holiness and [a] truth of God, not in [a] carnal wisdom, but in [a] grace of God we walked in the world, and especially (lit. but more) with you.

Διοτι το καυχημα ημων ειναι τουτο, η μαρτυρια της συνειδησεως ημων, οτι εν απλοτητι και ειλικρινεια Θεου, ουχι εν σοφια σαρκικη, αλλ' εν χαριτι Θεου επολιτευθημεν εν τω κοσμω, περισσοτερον δε προς εσας.

فَإِنَّنَا لَا نَكْتُبُ إِلَيْكُمْ بِشَيْءٍ آخَرَ سِوَى مَا تَقْرَأُونَ أَوْ تَعْرِفُونَ. وَأَنَا أَرْجُو أَنَّكُمْ سَتَعْرِفُونَ إِلَى النِّهَايَةِ أَيْضًا،

כִּי לֹא־נִכְתֹּב לָכֶם כִּי אִם־מַה־שֶּׁאַתֶּם קֹרְאִים וְגַם־מְבִינִים׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲛⲥϧⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲱϣ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲡⲕⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϯⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲙⲓ ϣⲁ ϧⲁⲉ̀

For not other things we wrote to you except those which ye read, and of which also ye have knowledge; I hope that ye will know unto the end:

Διοτι δεν σας γραφομεν αλλο, παρ' εκεινα τα οποια αναγινωσκετε η και γνωριζετε, ελπιζω δε οτι και εως τελους θελετε γνωρισει.

كَمَا عَرَفْتُمُونَا أَيْضًا بَعْضَ الْمَعْرِفَةِ أَنَّنَا فَخْرُكُمْ، كَمَا أَنَّكُمْ أَيْضًا فَخْرُنَا فِي يَوْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ.

וּבָטוּחַ אֲנִי בָּכֶם שֶׁיְּדַעְתֶּם אֹתָנוּ מְעַט וְאַף־תֵּדְעוּ עַד־תַּכְלִית כִּי אֲנַחְנוּ תְּהִלַּתְכֶם כַּאֲשֶׁר גַּם־אַתֶּם תְּהִלָּתֵנוּ בְּיוֹם אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲩⲱⲛⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲡⲟⲙⲉⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲡⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲫⲱⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

according as ye partly knew us, that we are your boast, according as ye also are ours in (the) day of our Lord Jesus Christ.

Καθως και μας εγνωρισατε κατα μερος, οτι ειμεθα καυχημα εις εσας, καθως σεις εις ημας, εν τη ημερα του Κυριου Ιησου.

وَبِهَذِهِ الثِّقَةِ كُنْتُ أَشَاءُ أَنْ آتِيَ إِلَيْكُمْ أَوَّلًا، لِتَكُونَ لَكُمْ نِعْمَةٌ ثَانِيَةٌ.

וּבַבִּטָּחוֹן הַזֶּה חָפַצְתִּי לָבוֹא אֲלֵיכֶם רִאשֹׁנָה וּלְמַעַן תְּקַבְּלוּ טוֹבָה כְפוּלָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲓⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲁϣⲓ ⲙ̀ⲙⲁϩⲃ̅

And in this persuasion I wished to come to you at first, that ye might receive the second joy;

Και με ταυτην την πεποιθησιν ηθελον να ελθω προς εσας προτερον, δια να εχητε δευτεραν χαριν,

وَأَنْ أَمُرَّ بِكُمْ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ، وَآتِيَ أَيْضًا مِنْ مَكِدُونِيَّةَ إِلَيْكُمْ، وَأُشَيَّعَ مِنْكُمْ إِلَى الْيَهُودِيَّةِ.

לַעֲבֹר בְּתוֹכֲכֶם אֶל־מַקְדּוֹנְיָא וְלָשׁוּב מִמַּקְדּוֹנְיָא אֲלֵיכֶם וְאַתֶּם תְּשַׁלְּחוּנִי אֶל־אֶרֶץ יְהוּדָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲧⲫⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ

and through you I might go to (the) Macedonia, and again from (the) Macedonia to come to you; and that ye (pron.) might escort me to [the] Judea.

και δι' υμων να διαβω εις Μακεδονιαν, και παλιν απο Μακεδονιας να ελθω προς εσας και απο σας να προπεμφθω εις την Ιουδαιαν.

فَإِذْ أَنَا عَازِمٌ عَلَى هَذَا، أَلَعَلِّي اسْتَعْمَلْتُ الْخِفَّةَ؟ أَمْ أَعْزِمُ عَلَى مَا أَعْزِمُ بِحَسَبِ الْجَسَدِ، كَيْ يَكُونَ عِنْدِي نَعَمْ نَعَمْ وَلَا لاَ؟

וְעַתָּה הֶהָיְתָה עֲצָתִי נִמְהָרָה אוֹ יָעַצְתִּי לְפִי הַבָּשָׂר אֶת־אֲשֶׁר יָעָצְתִּי וְהָיָה אֶצְלִי פַּעַם הֵן הֵן וּפַעַם לֹא לֹא׃

Ⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲉⲓⲟⲩⲁϣϥ ⲙⲏⲧⲓ ϩⲁⲣⲁ ⲁⲓⲓⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲥⲓⲁⲓ ⲓⲉ ⲛⲏ ⲉ̀ϯⲥⲟϭⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁϩⲁ ⲁϩⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ

Wishing, then, this, did I at all act in [a] levity? Or the things which I counsel, did I counsel them according to flesh, that the yea yea and the nay nay should be with me?

Τουτο λοιπον βουλευομενος μηπως ταχα μετεχειρισθην ελαφροτητα; η οσα βουλευομαι, κατα σαρκα βουλευομαι, δια να ηναι εις εμε το ναι ναι, και το ου ου;

لكِنْ أَمِينٌ هُوَ اللهُ إِنَّ كَلاَمَنَا لَكُمْ لَمْ يَكُنْ نَعَمْ وَلاَ.

אָכֵן נֶאֱמָן הָאֱלֹהִים כִּי־דְבָרֵנוּ אֲלֵיכֶם לֹא הָיָה הֵן וָלֹא׃

Ϥⲉⲛϩⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲡⲉⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲁϩⲁ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲁϩⲁ ⲡⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

God is surety (lit. faithful) that our word which was (spoken) to you was not a yea and a nay, but a yea (is) that which was in it.

Αλλ' ομως πιστος ο Θεος οτι ο λογος ημων ο λαληθεις προς εσας δεν εγεινε ναι και ου.

لأَنَّ ابْنَ اللهِ يَسُوعَ الْمَسِيحَ، الَّذِي كُرِزَ بِهِ بَيْنَكُمْ بِوَاسِطَتِنَا، أَنَا وَسِلْوَانُسَ وَتِيمُوثَاوُسَ، لَمْ يَكُنْ نَعَمْ وَلاَ، بَلْ قَدْ كَانَ فِيهِ نَعَمْ.

כִּי בֶן־הָאֱלֹהִים יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ הַנִּקְרָא בְתוֹכֲכֶם עַל־יָדֵינוּ עַל־יָדִי וְעַל־יְדֵי סִלְוָנוֹס וְטִימוֹתִיּוֹס הוּא לֹא הָיָה הֵן וָלֹא כִּי־הָיָה בוֹ הֵן בִּלְבָד׃

Ⲡⲓϣⲏⲣⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲛϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲟⲩⲁⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲁϩⲁ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲁϩⲁ ⲡⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

For the Son of God, Christ Jesus, he (lit. this) whom we proclaimed among you through me and Silouanos and Timotheos, was not a yea and a nay, but a yea (is) that which is in him:

Διοτι ο Υιος του Θεου Ιησους Χριστος ο κηρυχθεις μεταξυ σας δι' ημων, δι' εμου και του Σιλουανου και του Τιμοθεου, δεν εγεινε ναι και ου, αλλα ναι εγεινεν εν αυτω.

لأَنْ مَهْمَا كَانَتْ مَوَاعِيدُ اللهِ فَهُوَ فِيهِ «النَّعَمْ» وَفِيهِ «الآمِينُ»، لِمَجْدِ اللهِ، بِوَاسِطَتِنَا.

כִּי כָּל־הַבְטָחוֹת הָאֱלֹהִים כֻּלָּן בּוֹ הָיוּ הֵן וּבוֹ הָיוּ אָמֵן לִכְבוֹד הָאֱלֹהִים עַל־יָדֵינוּ׃

Ⲛⲓⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲁϩⲁ ⲡⲉ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲁⲙⲏⲛ ⲫϯ ⲉⲩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ

for all the promises of God which are in him are a yea: therefore also through him is the Amēn of God unto a glory through us.

Διοτι πασαι αι επαγγελιαι του Θεου ειναι εν αυτω, το ναι και εν αυτω το αμην, προς δοξαν του Θεου δι ' ημων.

وَلكِنَّ الَّذِي يُثَبِّتُنَا مَعَكُمْ فِي الْمَسِيحِ، وَقَدْ مَسَحَنَا، هُوَ اللهُ

וְהָאֱלֹהִים הוּא הַמְכוֹנֵן אוֹתָנוּ אִתְּכֶם בַּמָּשִׁיחַ וַאֲשֶׁר מְשָׁחָנוּ׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲧⲁϫⲣⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲙⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉ

But he who confirmeth us with you is Christ, and he who saved us is God;

Ο δε βεβαιων ημας μεθ' υμων εις Χριστον και ο χρισας ημας ειναι ο Θεος,

الَّذِي خَتَمَنَا أَيْضًا، وَأَعْطَى عَرْبُونَ الرُّوحِ فِي قُلُوبِنَا.

הוּא גַם־חֲתָמָנוּ וְאֶת־רוּחוֹ נָתַן בְּלִבֵּנוּ לְעֵרָבוֹן׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉⲣⲥⲫⲣⲁⲅⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲏⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϩⲏⲧ

and he sealed us, and he gave to us the earnest of the spirit into our hearts.

οστις και εσφραγισεν ημας και εδωκε τον αρραβωνα του Πνευματος εν ταις καρδιαις ημων.

وَلكِنِّي أَسْتَشْهِدُ اللهَ عَلَى نَفْسِي، أَنِّي إِشْفَاقًا عَلَيْكُمْ لَمْ آتِ إِلَى كُورِنْثُوسَ.

וַאֲנִי אֶת־אֱלֹהִים אֶקְרָא לִהְיוֹת עֵד לְנַפְשִׁי כִּי מֵחֶמְלָתִי עֲלֵיכֶם לֹא־בָאתִי עַד־הֵנָּה לְקוֹרִנְתּוֹס׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϯⲱϣ ⲟⲩⲃⲉ ⲫϯ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉϫⲉⲛ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϫⲉ ⲉⲓϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲓ̀ ϫⲉ ⲉ̀ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ

But I (pron.) call to God as witness upon my soul, that sparing you I came not any more to Korinthos.

Εγω δε μαρτυρα τον Θεον επικαλουμαι εις την ψυχην μου, οτι φειδομενος υμων δεν ηλθον ετι εις Κορινθον.

لَيْسَ أَنَّنَا نَسُودُ عَلَى إِيمَانِكُمْ، بَلْ نَحْنُ مُوازِرُونَ لِسُرُورِكُمْ. لأَنَّكُمْ بِالإِيمَانِ تَثْبُتُونَ.

לֹא שֶׁמּשְׁלִים אֲנַחְנוּ בֶּאֱמוּנַתְכֶם כִּי אִם־עֹזְרִים לְשִׂמְחַתְכֶם כִּי עֲמַדְתֶּם בָּאֱמוּנָה׃

Ⲟⲩⲭ ⲟⲧⲓ ϫⲉ ⲁⲛⲟⲓ ⲛ⳪̅ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲁϣⲓ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟϩⲓ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ

Not that we have lordship over your faith, but we are fellow workers of your joy. For ye stood in (the) faith.

Ουχι διοτι εχομεν εξουσιαν επι της πιστεως σας, αλλ' ειμεθα συνεργοι της χαρας σας· επειδη εν τη πιστει στεκεσθε.

إصحاح 2

تابع: تغيير بولس لخططه

وَلكِنِّي جَزَمْتُ بِهَذَا فِي نَفْسِي أَنْ لَا آتِيَ إِلَيْكُمْ أَيْضًا فِي حُزْنٍ.

וַאֲנִי גָּמַרְתִּי בְלִבִּי לְבִלְתִּי שׁוּב־עוֹד אֲלֵיכֶם בְּעַצָּבֶת׃

Ⲫⲁⲓ ⲁⲓϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲓⲓ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙ̀ⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

This I judged in myself, not to come to you again in [a] grief.

Απεφασισα δε τουτο κατ' εμαυτον, το να μη ελθω παλιν προς εσας με λυπην.

لأَنَّهُ إِنْ كُنْتُ أُحْزِنُكُمْ أَنَا، فَمَنْ هُوَ الَّذِي يُفَرِّحُنِي إِلاَّ الَّذِي أَحْزَنْتُهُ؟

כִּי אִם־אֲנִי אַעֲצִיבְכֶם מִי אֵפוֹא יְשַׂמְּחֵנִי בִּלְתִּי אִם־הַנֶּעְצָב עַל־יָדִי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲧϯⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲑⲣⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲑⲙⲟⲕϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

For if I indeed grieve you, then who maketh me to rejoice except him who is grieved by me?

Διοτι εαν εγω σας λυπω, και τις ειναι ο ευφραινων εμε ειμη ο λυπουμενος υπ' εμου;

وَكَتَبْتُ لَكُمْ هَذَا عَيْنَهُ حَتَّى إِذَا جِئْتُ لَا يَكُونُ لِي حُزْنٌ مِنَ الَّذِينَ كَانَ يَجِبُ أَنْ أَفْرَحَ بِهِمْ، وَاثِقًا بِجَمِيعِكُمْ أَنَّ فَرَحِي هُوَ فَرَحُ جَمِيعِكُمْ.

וְזֹאת כָּתַבְתִּי לָכֶם פֶּן־אָבֹא וְהָיָה־לִי עֶצֶֶב מֵאֹתָם אֲשֶׁר הָיָה־לִי לִשְׂמֹחַ עֲלֵיהֶם וּבֹטֵחַ אֲנִי בְּכֻלְּכֶם שֶׁשִּׂמְחָתִי הִיא שִׂמְחַת כֻּלְּכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲁⲓⲥϧⲏⲧϥ ϩⲓⲛⲁ ⲁⲓϣⲁⲛⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙϭⲓ ⲙ̀ⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲥⲙⲡϣⲁ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲣⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲁⲣⲁϣⲓ ⲫⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ

And this I wrote, that, should I come to you again, I might not receive grief of them by whom I ought to rejoice. Being persuaded of (lit. upon) you all, that my joy is that of you all.

Και εγραψα προς εσας τουτο αυτο, ωστε οταν ελθω να μη εχω λυπην απ' εκεινων, αφ' ων επρεπε να εχω χαραν, εχων πεποιθησιν εις παντας υμας οτι η χαρα μου ειναι παντων υμων.

لأَنِّي مِنْ حُزْنٍ كَثِيرٍ وَكَآبَةِ قَلْبٍ كَتَبْتُ إِلَيْكُمْ بِدُمُوعٍ كَثِيرَةٍ، لَا لِكَيْ تَحْزَنُوا، بَلْ لِكَيْ تَعْرِفُوا الْمَحَبَّةَ الَّتِي عِنْدِي وَلَا سِيَّمَا مِنْ نَحْوِكُمْ.

כִּי מֵרֹב צָרָה וּמְצוּקַת לִבִּי כָּתַבְתִּי לָכֶם וּבִדְמָעוֹת הַרְבֵּה וְלֹא לְהַעֲצִיבְכֶם רַק לְמַעַן תֵּדְעוּ הָאַהֲבָה הַיְתֵרָה אֲשֶׁר אָהַבְתִּי אֶתְכֶם׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲟϫϩⲉϫ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉⲣⲙⲏ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲙⲕⲁϩ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉⲭⲁⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ

For out of [a] great tribulation and grief I wrote to you through many tears: not that your heart might be pained, but that ye might know the love which aboundeth in me unto you.

Διοτι εκ πολλης θλιψεως και στενοχωριας καρδιας εγραψα προς εσας μετα πολλων δακρυων, ουχι δια να λυπηθητε, αλλα δια να γνωρισητε την αγαπην, ην εχω περισσοτερως εις εσας.

مسامحة المذنب التائب

وَلكِنْ إِنْ كَانَ أَحَدٌ قَدْ أَحْزَنَ، فَإِنَّهُ لَمْ يُحْزِنِّي، بَلْ أَحْزَنَ جَمِيعَكُمْ بَعْضَ الْحُزْنِ لِكَيْ لَا أُثَقِّلَ.

וְאִם־הֶעֱצִיב אִישׁ לֹא־אֹתִי הֶעֱצִיב אֶלָּא כֻלְּכֶם וְשֶׁלּא־אַפְרִיז עַל־הַמִּדָּה אֹמַר מִקְצָתְכֶם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ⲟⲩⲁⲓ ϯ ⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲉⲧⲁϥϯⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲏⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲡⲟⲙⲉⲣⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣⲧⲉⲙⲟⲩⲁϩ ⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

But if one gave grief, he gave not grief to me but in part; that I may not lay weight upon you all.

Αλλ' εαν τις ελυπησε, δεν ελυπησεν εμε, ειμη κατα μερος, δια να μη επιβαρυνω παντας υμας.

مِثْلُ هَذَا يَكْفِيهِ هَذَا الْقِصَاصُ الَّذِي مِنَ الأَكْثَرِينَ،

וְדַיּוֹ לְאֹתוֹ הָאִישׁ הַתּוֹכֵחָה הַהִיא מִפִּי הָרַבִּים׃

Ⲕⲏⲛ ⲉⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲓⲉⲡⲓⲧⲓⲙⲓⲁ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ

Sufficient to such a one is this punishment which was done through many;

Αρκετον ειναι εις τον τοιουτον αυτη η επιπληξις η υπο των πλειοτερων·

حَتَّى تَكُونُوا - بِالْعَكْسِ - تُسَامِحُونَهُ بِالْحَرِيِّ وَتُعَزُّونَهُ، لِئَلاَّ يُبْتَلَعَ مِثْلُ هَذَا مِنَ الْحُزْنِ الْمُفْرِطِ.

וּבְכֵן לְהֶפֶךְ תִּסְלְחוּ וּתְנַחֲמוּ כְּדֵי שֶׁלּא יְבֻלַּע הָאִישׁ בְּעִצְּבוֹנוֹ כִּי רַב הוּא׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲡⲉⲧⲟⲩⲃⲏϥ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲙⲟⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁϥ ⲙⲏⲡⲱⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲟⲩⲟ ⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲥⲉⲱⲙⲕ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

so that on the contrary rather ye should condone and comfort him, lest by any means in the abundance of grief such a one might be swallowed up.

ωστε το εναντιον πρεπει μαλλον να συγχωρησητε αυτον, και να παρηγορησητε, δια να μη καταποθη ο τοιουτος υπο της υπερβαλλουσης λυπης.

لِذَلِكَ أَطْلُبُ أَنْ تُمَكِّنُوا لَهُ الْمَحَبَّةَ.

עַל־כֵּן אֲבַקְשָׁה מִכֶּם שֶׁתִּתְיָעֲצוּ לְהַרְאוֹתוֹ אַהֲבָה׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁϫⲣⲉ ⲟⲩⲁⲅⲁⲡⲏ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Therefore I beseech you to confirm [a] love unto (lit. into) him.

Δια τουτο σας παρακαλω να βεβαιωσητε προς αυτον την αγαπην σας.

لأَنِّي لِهَذَا كَتَبْتُ لِكَيْ أَعْرِفَ تَزْكِيَتَكُمْ، هَلْ أَنْتُمْ طَائِعُونَ فِي كُلِّ شَيْءٍ؟

כִּי לָזֹאת כָּתַבְתִּי לְמַעַן אֵדַע אֶת־תֻּמַּתְכֶם אִם־בַּכֹּל תִּשְׁמָעוּן׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲉⲙⲓ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ⲓⲥϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ

For therefore I wrote to you that I might know your proof; if ye are obedient in all things.

Επειδη δια τουτο και εγραψα, δια να γνωρισω την δοκιμασιαν σας, αν ησθε κατα παντα υπηκοοι·

وَالَّذِي تُسَامِحُونَهُ بِشَيْءٍ فَأَنَا أَيْضًا. لأَنِّي أَنَا مَا سَامَحْتُ بِهِ - إِنْ كُنْتُ قَدْ سَامَحْتُ بِشَيْءٍ - فَمِنْ أَجْلِكُمْ بِحَضْرَةِ الْمَسِيحِ،

וְאִישׁ אֲשֶׁר תִּסְלְחוּ לוֹ אֶסְלַח־לוֹ גַּם־אָנִי כִּי גַם אִם־אָנֹכִי סָלַחְתִּי לָאִישׁ סָלַחְתִּי לוֹ לְמַעַנְכֶם לִפְנֵי הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲣϩⲙⲟⲧ ⲛⲁϥ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϯⲓⲣⲓ ⲛⲁϥ ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡϩⲙⲟⲧ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓϥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓϥ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ⲁⲓⲁⲓϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But to whom ye will condone, I also do (it) to him: for I (pron.) also condone that which I condoned, [I did it] because of you, in (the) person of Jesus Christ;

εις οντινα δε συγχωρειτε τι, συγχωρω και εγω· διοτι εαν εγω συνεχωρησα τι, εις οντινα συνεχωρησα, δια σας εκαμον τουτο ενωπιον του Χριστου,

لِئَلاَّ يَطْمَعَ فِينَا الشَّيْطَانُ، لأَنَّنَا لَا نَجْهَلُ أَفْكَارَهُ.

פֶּן־יוֹנֶה אֹתָנוּ הַשָּׂטָן כִּי לֹא־נֶעֶלְמוּ מֵאִתָּנוּ מְזִמּוֹתָיו׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ϭⲓⲧⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲧⲉⲛⲟⲃϣ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲛⲉϥⲙⲉⲩⲓ

that Satan may not do us wrong, for we forget not his thoughts.

δια να μη υπερισχυση καθ' ημων ο Σατανας· διοτι δεν αγνοουμεν τα διανοηματα αυτου.

النصرة في المسيح

وَلكِنْ لَمَّا جِئْتُ إِلَى تَرُوَاسَ، لأَجْلِ إِنْجِيلِ الْمَسِيحِ، وَانْفَتَحَ لِي بَابٌ فِي الرَّبِّ،

וַאֲנִי בְּבֹאִי לִטְרוֹאַס לְבַשֵּׂר בְּשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ אַף כִּי־נִפְתַּח־לִי פֶתַח בַּאֲדֹנֵינוּ׃

Ⲉⲧⲁⲓⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲧⲣⲱⲁⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁ ⲟⲩⲣⲟ ⲟⲩⲱⲛ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

But having come to Trōas for the Gospel of Christ, and a door having been opened to me in the Lord,

Οτε δε ηλθον εις την Τρωαδα δια να κηρυξω το ευαγγελιον του Χριστου, και ηνοιχθη εις εμε θυρα εν Κυριω,

لَمْ تَكُنْ لِي رَاحَةٌ فِي رُوحِي، لأَنِّي لَمْ أَجِدْ تِيطُسَ أَخِي. لكِنْ وَدَّعْتُهُمْ فَخَرَجْتُ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ.

לֹא־הָיְתָה רְוָחָה לְרוּחִי כִּי לֹא־מָצָאתִי שָׁם אֶת־טִיטוֹס אָחִי וְנִפְטַרְתִּי מֵהֶם וְיָצָאתִי לָלֶכֶת אֶל־מַקְדֹּנְיָא׃

Ⲙ̀ⲡⲉ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲙⲧⲟⲛ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲓϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲡⲁⲥⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲓⲉⲣⲁⲡⲟⲇⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ

my spirit rested not, I having not found Titos my brother: and having taken leave of them, I came from there to (the) Macedonia.

δεν ελαβον ανεσιν εις το πνευμα μου, διοτι δεν ευρον Τιτον τον αδελφον μου, αλλ' αποχαιρετησας αυτους εξηλθον εις Μακεδονιαν.

وَلكِنْ شُكْرًا للهِ الَّذِي يَقُودُنَا فِي مَوْكِبِ نُصْرَتِهِ فِي الْمَسِيحِ كُلَّ حِينٍ، وَيُظْهِرُ بِنَا رَائِحَةَ مَعْرِفَتِهِ فِي كُلِّ مَكَانٍ.

אֲבָל תּוֹדוֹת לֵאלֹהִים הַנֹּתֵן לָנוּ תְּשׁוּעָה בַמָּשִׁיחַ בְּכָל־עֵת וּמֵפִיץ עַל־יָדֵינוּ אֶת־רֵיחַ דַּעְתּוֹ בְּכָל־מָקוֹם׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲏⲡ ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲑⲟⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲉⲙⲓ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

But thanks be to God, he (lit. this) who manifesteth us always in Christ, and manifesting through us savour of his knowledge in every place.

Πλην χαρις εις τον Θεον, οστις παντοτε καμνει ημας να βριαμβευωμεν δια του Χριστου και φανερονει εν παντι τοπω δι' ημων την οσμην της γνωσεως αυτου·

لأَنَّنَا رَائِحَةُ الْمَسِيحِ الذَّكِيَّةِ للهِ، فِي الَّذِينَ يَخْلُصُونَ وَفِي الَّذِينَ يَهْلِكُونَ.

כִּי־רֵיחַ נִיחֹחַ שֶׁל־הַמָּשִׁיחַ אֲנַחְנוּ לֵאלֹהִים בְּתוֹךְ הַנּוֹשָׁעִים וּבְתוֹךְ הָאֹבְדִים׃

Ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲟⲩⲥⲑⲟⲓⲛⲟⲩϥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲧⲁⲕⲟ

Because we are a sweet savour of Christ to God, in them who will be saved, and in them who will perish;

διοτι του Χριστου ευωδια ειμεθα προς τον Θεον εις τους σωζομενους και εις τους απολλυμενους·

لِهَؤُلاَءِ رَائِحَةُ مَوْتٍ لِمَوْتٍ، وَلأُولئِكَ رَائِحَةُ حَيَاةٍ لِحَيَاةٍ. وَمَنْ هُوَ كُفْوءٌ لِهَذِهِ الأُمُورِ؟

לָאֵלֶּה רֵיחַ מָוֶת לַמָּוֶת וְלָאֵלֶּה רֵיחַ חַיִּים לַחַיִּים וּמִי־זֶה רָאוּי לְכָךְ׃

Ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲑⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲟⲩ ⲉⲩⲙⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲑⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲛϧ ⲉⲩⲱⲛϧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϩⲓⲕⲁⲛⲟⲥ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲁⲓ

to some indeed a savour from [a] death to [a] death; but to some a savour from [a] life to [a] life. And who is sufficient for these things?

εις τουτους μεν οσμη θανατου δια θανατον, εις εκεινους δε οσμη ζωης δια ζωην. Και προς ταυτα τις ειναι ικανος;

لأَنَّنَا لَسْنَا كَالْكَثِيرِينَ غَاشِّينَ كَلِمَةَ اللهِ، لكِنْ كَمَا مِنْ إِخْلاَصٍ، بَلْ كَمَا مِنَ اللهِ نَتَكَلَّمُ أَمَامَ اللهِ فِي الْمَسِيحِ.

כִּי אֵין מִדָּתֵנוּ כְּמִדַּת הָרַבִּים הָעֹשִׂים דְּבַר הָאֱלֹהִים סְחוֹרָה כִּי אִם־מִתּוֹךְ ישֶׁר הַלֵּב וּמֵאֱלֹהִים לִפְנֵי אֱלֹהִים נְדַבֵּר בַּמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲁⲛⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉⲩⲉⲣⲓⲉⲃϣⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲱⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲱⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫϯ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ

For we were not 'being as many, trafficking with (the) word of God: but as from [a] sincerity, but as from God, before God, in Christ we speak.

Διοτι ημεις καθως οι πολλοι δεν καπηλευομεν τον λογον του Θεου, αλλ' ως απο ειλικρινειας, αλλ' ως απο Θεου κατενωπιον του Θεου λαλουμεν εν Χριστω.

إصحاح 3

خدام العهد الجديد

أَفَنَبْتَدِئُ نَمْدَحُ أَنْفُسَنَا؟ أَمْ لَعَلَّنَا نَحْتَاجُ كَقَوْمٍ رَسَائِلَ تَوْصِيَةٍ إِلَيْكُمْ، أَوْ رَسَائِلَ تَوْصِيَةٍ مِنْكُمْ؟

הֲנָחֵל עוֹד לְשַׁבֵּחַ עַצְמֵנוּ הַאִם־צְרִיכִים אֲנַחְנוּ כַּאֲחֵרִים לְאִגְּרוֹת אֲלֵיכֶם אוֹ מִכֶּם מַזְכִּירוֹת אֹתָנוּ לָשֶׁבַח׃

Ⲧⲉⲛⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁϩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲓⲉ ⲙⲏ ⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉⲩⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲓⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

Begin we again to commend ourselves, 'or do we need epistles as others commending us to you or from you?

Αρχιζομεν παλιν να συνιστωμεν εαυτους; η μηπως εχομεν χρειαν, καθως τινες, συστατικων επιστολων προς εσας η συστατικων απο σας;

أَنْتُمْ رِسَالَتُنَا، مَكْتُوبَةً فِي قُلُوبِنَا، مَعْرُوفَةً وَمَقْرُوءَةً مِنْ جَمِيعِ النَّاسِ.

אַתֶּם אִגַּרְתֵּנוּ הַכְּתוּבָה בִּלְבָבֵנוּ וְנוֹדָעָה וְנִקְרָאָה לְכָל־אָדָם׃

Ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ⲧⲉⲛⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲡⲉ ⲉⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲛϩⲏⲧ ⲉⲩⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲩⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

Because ye are our epistle written in our hearts, being known, being read by all men;

Σεις εισθε η επιστολη ημων, εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ημων, γινωσκομενη και αναγινωσκομενη υπο παντων ανθρωπων,

ظَاهِرِينَ أَنَّكُمْ رِسَالَةُ الْمَسِيحِ، مَخْدُومَةً مِنَّا، مَكْتُوبَةً لَا بِحِبْرٍ بَلْ بِرُوحِ اللهِ الْحَيِّ، لَا فِي أَلْوَاحٍ حَجَرِيَّةٍ بَلْ فِي أَلْوَاحِ قَلْبٍ لَحْمِيَّةٍ.

כִּי בְיָדוּעַ שֶׁאַתֶּם אִגֶּרֶת הַמָּשִׁיחַ עֲרוּכָה עַל־יְדֵי שֵׁרוּתֵנוּ כְּתוּבָה לֹא בִדְיוֹ כִּי אִם־בְּרוּחַ אֱלֹהִים חַיִּים וְלֹא עַל־לוּחוֹת אֶבֶן כִּי אִם־עַל־לוּחוֹת בָּשָׂר לוּחוֹת הַלֵּב׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲁⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ⲉⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲗⲁ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲡⲗⲁⲝ ⲛ̀ⲱⲛⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲡⲗⲁⲝ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲝ

ye are manifested that ye (are) an epistle of Christ, ministered through us, being written not in [an] ink, but in [a] spirit of the living God; not in tables of stone, but in tables of heart of flesh.

και φανερονεσθε οτι εισθε επιστολη Χριστου, γενομενη δια της διακονιας ημων, εγγεγραμμενη ουχι με μελανην, αλλα με το Πνευμα του Θεου του ζωντος, ουχι εις πλακας λιθινας, αλλ' εις πλακας σαρκινας της καρδιας.

وَلكِنْ لَنَا ثِقَةٌ مِثْلُ هَذِهِ بِالْمَسِيحِ لَدَى اللهِ.

וְזֶה בִטְחוֹנֵנוּ עַל־יְדֵי הַמָּשִׁיחַ לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲁ ⲫϯ

But we have such a persuasion through Christ towards God:

Τοιαυτην δε πεποιθησιν εχομεν δια του Χριστου προς τον Θεον.

لَيْسَ أَنَّنَا كُفَاةٌ مِنْ أَنْفُسِنَا أَنْ نَفْتَكِرَ شَيْئًا كَأَنَّهُ مِنْ أَنْفُسِنَا، بَلْ كِفَايَتُنَا مِنَ اللهِ،

לֹא־שֶׁכְּשֵׁרִים אֲנַחְנוּ מֵעַצְמֵנוּ לָדִין כִּי כִשְׁרוֹנֵנוּ מֵאֵת הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲭ ⲟⲧⲓ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϩⲓⲕⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲙⲉⲩⲓ ⲉⲩϩⲱⲃ ϩⲱⲥ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲉⲛⲙⲉⲧϩⲓⲕⲁⲛⲟⲥ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫϯ ⲧⲉ

not that through ourselves only we are sufficient to think of a work asthat (it is) from ourselves; but our sufficiency is from God;

Ουχι διοτι ειμεθα ικανοι αφ' εαυτων να νοησωμεν τι ως εξ ημων αυτων, αλλ' ικανοτης ημων ειναι εκ του Θεου,

الَّذِي جَعَلَنَا كُفَاةً لأَنْ نَكُونَ خُدَّامَ عَهْدٍ جَدِيدٍ. لَا الْحَرْفِ بَلِ الرُّوحِ. لأَنَّ الْحَرْفَ يَقْتُلُ وَلكِنَّ الرُّوحَ يُحْيِي.

וְהוּא הִכְשִׁיר אֹתָנוּ לִמְשָׁרֲתֵי בְּרִית חֲדָשָׁה לֹא שֶׁל־הָאוֹתִיּוֹת אֶלָּא שֶׁל־הָרוּחַ כִּי־הָאוֹת תָּמִית וְהָרוּחַ יְחַיֶּה׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉⲛⲉⲣⲡⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲉⲣⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲉ̀ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥϧⲁⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲓⲥϧⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϥⲧⲁⲛϧⲟ

he (lit. this) who made us worthy of ministering for the new testament, not of [a] writing, but of [a] spirit: for the writing killeth; the spirit giveth life.

οστις και εκαμεν ημας ικανους να ημεθα διακονοι της καινης διαθηκης, ουχι του γραμματος, αλλα του πνευματος· διοτι το γραμμα θανατονει, το δε πνευμα ζωοποιει.

مجد العهد الجديد

ثُمَّ إِنْ كَانَتْ خِدْمَةُ الْمَوْتِ، الْمَنْقُوشَةُ بِأَحْرُفٍ فِي حِجَارَةٍ، قَدْ حَصَلَتْ فِي مَجْدٍ، حَتَّى لَمْ يَقْدِرْ بَنُو إِسْرَائِيلَ أَنْ يَنْظُرُوا إِلَى وَجْهِ مُوسَى لِسَبَبِ مَجْدِ وَجْهِهِ الزَّائِلِ،

וְאִם־שֵׁרוּת הַמָּוֶת הֶחָרוּת בְּאוֹתִיּוֹת עַל־הָאֶבֶן נִרְאָה בְּכָבוֹד עַד־שֶׁלּא יָכְלוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל לְהַבִּיט אֶל־פְּנֵי משֶׁה מִפְּנֵי כְּבוֹד פָּנָיו הַבָּטֵל׃

Ⲓⲥϫⲉ ϯⲇⲓⲁⲕⲱⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥϧⲁⲓ ⲉⲩⲫⲱⲧϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲱⲛⲓ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϩⲟ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲕⲱⲣϥ

If the ministration of (the) death, in writings, graven in stones, came to pass in [a] glory, so that (the) children of Israel could not look in on (the) face of Moses because of the glory of his face; which will be done away:

Αλλ' εαν η διακονια του θανατου η εν γραμμασιν εντετυπωμενη εις λιθους εγεινεν ενδοξος, ωστε οι υιοι Ισραηλ δεν ηδυναντο να ενατενισωσιν εις το προσωπον του Μωυσεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου την μελλουσαν να καταργηθη,

فَكَيْفَ لَا تَكُونُ بِالأَوْلَى خِدْمَةُ الرُّوحِ فِي مَجْدٍ؟

כְּבוֹד שֵׁרוּת הָרוּחַ כַּמָּה יִגְדַּל כְּבוֹדוֹ׃

Ⲡⲱⲥⲱ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲡϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ

how much rather cometh not to pass (the) ministration of the spirit in [a] glory?

πως η διακονια του Πνευματος δεν θελει εισθαι μαλλον ενδοξος;

لأَنَّهُ إِنْ كَانَتْ خِدْمَةُ الدَّيْنُونَةِ مَجْدًا، فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا تَزِيدُ خِدْمَةُ الْبِرِّ فِي مَجْدٍ!

כִּי אִם־הַשֵּׁרוּת אֲשֶׁר לְחַיֵּב כָּבוֹד הוּא הַשֵּׁרוּת אֲשֶׁר לְזַכּוֹת כַּמָּה יֶעְדַּף בְּכָבוֹד׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲥⲛⲁⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ

For if the ministration of the condemnation came to pass in [a] glory, much rather will abound the ministration of [the] righteousness in [a] glory.

διοτι αν η διακονια της κατακρισεως ηναι δοξα, πολλω μαλλον η διακονια της δικαιοσυνης υπερεχει κατα την δοξαν.

فَإِنَّ الْمُمَجَّدَ أَيْضًا لَمْ يُمَجَّدْ مِنْ هَذَا الْقَبِيلِ لِسَبَبِ الْمَجْدِ الْفَائِقِ.

כִּי אַף־מַה־שֶּׁנִּתַּן בְּכָבוֹד כַּמִּדָּה הַהִיא כְּבוֹדוֹ כְאַיִן לְעֻמַּת הַכָּבוֹד הַנַּעֲלֶה הַזֶּה׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉϥϭⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϯⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲙⲉⲣⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲉⲑⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ

For even that, to which they gave glory, received not glory in this respect, because of the glory that passeth over beyond (lit. more).

Διοτι ουδε εδοξασθη εν τουτω τω μερει το δεδοξασμενον ενεκεν της υπερβαλλουσης δοξης.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ الزَّائِلُ فِي مَجْدٍ، فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا يَكُونُ الدَّائِمُ فِي مَجْدٍ!

כִּי אִם־הַדָּבָר הַבָּטֵל יֶשׁ־לוֹ חֵלֶק בְּכָבוֹד הַדָּבָר הַקַּיָּם עַל־אַחַת כַּמָּה וְכַמָּה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲑⲛⲁⲕⲱⲣϥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ

For if that which will be done away came to pass through [a] glory, much more that which abideth, in [a] glory.

Επειδη εαν το μελλον να καταργηθη ητο ενδοξον, πολλω μαλλον το μενον ειναι ενδοξον.

فَإِذْ لَنَا رَجَاءٌ مِثْلُ هَذَا نَسْتَعْمِلُ مُجَاهَرَةً كَثِيرَةً.

עַל־כֵּן בִּהְיוֹת לָנוּ תִּקְוָה כַּתִּקְוָה הַזֹּאת פִּתְחוֹן פֶּה רַב לָנוּ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲙⲁⲣⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Having then such a hope, let us be in [a] great boldness (lit. manifestation),

Εχοντες λοιπον τοιαυτην ελπιδα πολλην παρρησιαν μεταχειριζομεθα,

وَلَيْسَ كَمَا كَانَ مُوسَى يَضَعُ بُرْقُعًا عَلَى وَجْهِهِ لِكَيْ لَا يَنْظُرَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِلَى نِهَايَةِ الزَّائِلِ.

וְלֹא כְמשֶׁה אֲשֶׁר נָתַן מַסְוֶה עַל־פָּנָיו פֶּן־יַבִּיטוּ בְּנֵי יִשְׂרָאֵל אֶל־סוֹף מַה־שֶּׁסּוֹפוֹ לְהִבָּטֵל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉ̀ϣⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁⲗⲩⲙⲙⲁ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲟ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϩⲟ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲕⲱⲣϥ

and not according as Moses, who putteth a covering over his face for (the) children of Israel not to be able to look at the glory of his face, which will be done away:

και ουχι καθως ο Μωυσης εβαλλε καλυμμα επι το προσωπον αυτου δια να μη ατενισωσιν οι υιοι Ισραηλ εις το τελος του μελλοντος να καταργηθη.

بَلْ أُغْلِظَتْ أَذْهَانُهُمْ، لأَنَّهُ حَتَّى الْيَوْمِ ذَلِكَ الْبُرْقُعُ نَفْسُهُ عِنْدَ قِرَاءَةِ الْعَهْدِ الْعَتِيقِ بَاقٍ غَيْرُ مُنْكَشِفٍ، الَّذِي يُبْطَلُ فِي الْمَسِيحِ.

אֲבָל נִטַּמְטְמוּ דֵעוֹתֵיהֶם כִּי עַד־הַיּוֹם הַזֶּה בְּקָרְאָם הַבְּרִית הַיְשָׁנָה נִשְׁאָר הַמַּסְוֶה הַהוּא וְלֹא־גֻלָּה עָלֶיהָ כִּי לֹא יוּסַר כִּי אִם־בַּמָּשִׁיחַ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲩⲑⲱⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲫⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲡⲓⲕⲁⲗⲩⲙⲙⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ϥⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ⲁⲡⲁⲥ ⲛ̀ϥϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉϥⲛⲁⲕⲱⲣϥ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

but their thoughts were hardened: for until this very day the same covering is upon the reading of the old testament; it not being revealed, that it will be done away in Christ.

Αλλ' ετυφλωθησαν αι διανοιαι αυτων. Διοτι εως της σημερον το αυτο καλυμμα μενει εν τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης, μη ανακαλυπτομενον, επειδη καταργειται δια του Χριστου,

لكِنْ حَتَّى الْيَوْمِ، حِينَ يُقْرَأُ مُوسَى، الْبُرْقُعُ مَوْضُوعٌ عَلَى قَلْبِهِمْ.

עַד־הַיּוֹם הַזֶּה הֵם קֹרְאִים אֶת־משֶׁה וְהַמַּסְוֶה מֻנָּח עַל־לִבָּם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲩϣⲁⲛⲱϣ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲡⲓⲕⲁⲗⲩⲙⲙⲁ ⲟⲛ ϥⲭⲏ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ

But until to-day, if Moses should be read, the covering also is over their heart.

αλλ' εως σημερον, οταν αναγινωσκηται ο Μωυσης, καλυμμα κειται επι της καρδιας αυτων·

وَلكِنْ عِنْدَمَا يَرْجِعُ إِلَى الرَّبِّ يُرْفَعُ الْبُرْقُعُ.

אַךְ בְּעֵת שׁוּבָם אֶל־הָאָדוֹן יוּסַר הַמַּסְוֶה׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲕⲟⲧϥ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ϣⲁϥⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁⲗⲩⲙⲙⲁ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

But if it should turn to the Lord, he taketh away that covering.

οταν ομως επιστρεψη προς τον Κυριον, θελει αφαιρεθη το καλυμμα.

وَأَمَّا الرَّبُّ فَهُوَ الرُّوحُ، وَحَيْثُ رُوحُ الرَّبِّ هُنَاكَ حُرِّيَّةٌ.

הָאָדוֹן הוּא הָרוּחַ וּבַאֲשֶׁר רוּחַ הָאָדוֹן שָׁם חֵרוּת׃

Ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲉⲙϩⲉ ⲧⲉ

But the Lord is the spirit: the place in which (is) the spirit of the Lord, is [a] liberty.

Ο δε Κυριος ειναι το Πνευμα· και οπου ειναι το Πνευμα του Κυριου, εκει ελευθερια.

وَنَحْنُ جَمِيعًا نَاظِرِينَ مَجْدَ الرَّبِّ بِوَجْهٍ مَكْشُوفٍ، كَمَا فِي مِرْآةٍ، نَتَغَيَّرُ إِلَى تِلْكَ الصُّورَةِ عَيْنِهَا، مِنْ مَجْدٍ إِلَى مَجْدٍ، كَمَا مِنَ الرَّبِّ الرُّوحِ.

וַאֲנַחְנוּ כֻלָּנוּ רֹאִים בַּמַּרְאָה אֶת־כְּבוֹד הָאָדוֹן וּפָנֵינוּ מְגֻלִּים וְנִתְהַפֵּךְ לְעֶצֶם דְּמוּת הַהִיא מִכָּבוֹד לְכָבוֹד כְּמִי שֶׁמִּתְחַלֵּף מֵאֵת אֲדוֹן הָרוּחַ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟ ⲉϥϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲓⲁⲗ ⲉⲛϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓϩⲓⲕⲱⲛ ⲧⲁⲓϩⲓⲕⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲉⲩⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲛⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲉ

But we all with [a] face unveiled (lit. being revealed) look at (the) glory of the Lord in a mirror, changing ourselves into the same image from a glory to a glory, and it was according as from a spirit of the Lord.

ημεις δε παντες βλεποντες ως εν κατοπτρω την δοξαν του Κυριου με ανακεκαλυμμενον προσωπον, μεταμορφουμεθα εις την αυτην εικονα απο δοξης εις δοξαν, καθως απο του Πνευματος του Κυριου.

إصحاح 4

كنز في أوان خزفية

مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ، - إِذْ لَنَا هَذِهِ الْخِدْمَةُ - كَمَا رُحِمْنَا لَا نَفْشَلُ،

עַל־כֵּן בִּהְיוֹת לָנוּ הַשֵּׁרוּת הַזֶּה כַּאֲשֶׁר חֻנַּנּוּ לֹא נֵחָת׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲓ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲛⲕⲁⲕⲓⲛ ⲁⲛ

Therefore having this ministry, according as mercy was shown us, we faint not:

Δια τουτο, εχοντες την διακονιαν ταυτην, καθως ηλεηθημεν, δεν αποκαμνομεν,

بَلْ قَدْ رَفَضْنَا خَفَايَا الْخِزْيِ، غَيْرَ سَالِكِينَ فِي مَكْرٍ، وَلَا غَاشِّينَ كَلِمَةَ اللهِ، بَلْ بِإِظْهَارِ الْحَقِّ، مَادِحِينَ أَنْفُسَنَا لَدَى ضَمِيرِ كُلِّ إِنْسَانٍ قُدَّامَ اللهِ.

כִּי מָאַסְנוּ בְּסִתְרֵי בשֶׁת שֶׁלּא לְהִתְנַהֵג כְּמִנְהַג עָרְמָה וְלֹא לְעַקֵּם אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים אֶלָּא נִגְלִינוּ נֶגֶד דַּעַת כָּל־בְּנֵי אָדָם לִפְנֵי הָאֱלֹהִים בְּהַרְאוֹת הָאֱמֶת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲛⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϩⲏⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡϣⲓⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲙⲟϣⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲥⲉⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲟϥ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉⲛⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ

but we leave the hidden things of (the) shame. We walk not in [a] craftiness, and we use not subtlety in the word of God; but in the manifestation of the truth, commending ourselves to every conscience of [the] men before God.

αλλ' απηρνηθημεν τα κρυπτα της αισχυνης, μη περιπατουντες εν πανουργια μηδε δολονοντες τον λογον του Θεου, αλλα με την φανερωσιν της αληθειας συνιστωντες εαυτους προς πασαν συνειδησιν ανθρωπων ενωπιον του Θεου.

وَلكِنْ إِنْ كَانَ إِنْجِيلُنَا مَكْتُومًا، فَإِنَّمَا هُوَ مَكْتُومٌ فِي الْهَالِكِينَ،

וְאִם־נֶעֱלָמָה בְּשׂוֹרָתֵנוּ נֶעֱלָמָה הִיא מִן־הָאֹבְדִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲉϥⲉⲣⲡⲕⲉϩⲏⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲛⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲉϥϩⲏⲡ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲧⲁⲕⲟ

But if our Gospel is even (so) hidden, it is being hidden in them who will perish:

Εαν δε και ηναι το ευαγγελιον ημων κεκαλυμμενον, εις τους απολλυμενους ειναι κεκαλυμμενον,

الَّذِينَ فِيهِمْ إِلَهُ هَذَا الدَّهْرِ قَدْ أَعْمَى أَذْهَانَ غَيْرِ الْمُؤْمِنِينَ، لِئَلاَّ تُضِيءَ لَهُمْ إِنَارَةُ إِنْجِيلِ مَجْدِ الْمَسِيحِ، الَّذِي هُوَ صُورَةُ اللهِ.

אֲשֶׁר אֵל הָעוֹלָם הַזֶּה עִוֵּר בָּהֶם אֶת־מַחְשְׁבוֹת חַסְרֵי הָאֱמוּנָה לְבִלְתִּי זְרֹחַ לָהֶם נֹגַהּ בְּשׂוֹרַת כְּבוֹד הַמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר הוּא צֶלֶם הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲛ ⲟⲓⲥ ⲁ ⲫϯ ⲁϥⲑⲱⲙ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲉ ⲧϩⲓⲕⲱⲛ ⲙ̀ⲫϯ ⲡⲉ

in whom God hardened the thoughts of the unbelieving of this age, to cause them not to see (the) light of the Gospel of (the) glory of Christ, who is (the) image of God.

των οποιων απιστων οντων ο Θεος του κοσμου τουτου ετυφλωσε τον νουν, δια να μη επιλαμψη εις αυτους ο φωτισμος του ευαγγελιου της δοξης του Χριστου, οστις ειναι εικων του Θεου.

فَإِنَّنَا لَسْنَا نَكْرِزُ بِأَنْفُسِنَا، بَلْ بِالْمَسِيحِ يَسُوعَ رَبًّا، وَلكِنْ بِأَنْفُسِنَا عَبِيدًا لَكُمْ مِنْ أَجْلِ يَسُوعَ.

כִּי לֹא אֹתָנוּ מַכְרִיזִים אֲנַחְנוּ כִּי אִם־אֶת־הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ לֵאמֹר הוּא הָאָדוֹן וַאֲנַחְנוּ עַבְדֵיכֶם לְמַעַן יֵשׁוּעַ׃

Ⲛⲁⲛϩⲓⲱⲓϣ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ϩⲱⲛ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

For we proclaim not ourselves, but Christ Jesus our Lord, but we ourselves are servants to you through Jesus.

Διοτι ημεις δεν κηρυττομεν εαυτους, αλλα τον Χριστον Ιησουν τον Κυριον, εαυτους δε δουλους υμων δια τον Ιησουν.

لأَنَّ اللهَ الَّذِي قَالَ: «أَنْ يُشْرِقَ نُورٌ مِنْ ظُلْمَةٍ»، هُوَ الَّذِي أَشْرَقَ فِي قُلُوبِنَا، لإِنَارَةِ مَعْرِفَةِ مَجْدِ اللهِ فِي وَجْهِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

כִּי הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר אָמַר וַיֹּפַע אוֹר מֵחשֶׁךְ הוּא הוֹפִיעַ בְּלִבֵּנוּ לְהָפִיץ אוֹר דַּעַת כְּבוֹד הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר בִּפְנֵי הַמָּשִׁיחַ׃

Ϫⲉ ⲫϯ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲛϩⲏⲧ ⲉⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Because God said: 'A light shall shine in (the) darkness,' which is this which shone in our hearts for a light of (the) knowledge of (the) glory of God in (the) face of Jesus Christ:

Διοτι ο Θεος ο ειπων να λαμψη φως εκ του σκοτους, ειναι οστις ελαμψεν εν ταις καρδιαις ημων προς φωτισμον της γνωσεως της δοξης του Θεου δια του προσωπου του Ιησου Χριστου.

وَلكِنْ لَنَا هَذَا الْكَنْزُ فِي أَوَانٍ خَزَفِيَّةٍ، لِيَكُونَ فَضْلُ الْقُوَّةِ للهِ لَا مِنَّا.

וְהָאוֹצָר הַזֶּה לָנוּ בִּכְלֵי חָרֶשׂ לְמַעַן אֲשֶׁר־תִּהְיֶה הַגְּבוּרָה הַיְתֵרָה לֵאלֹהִים וְלֹא מֵאִתָּנוּ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲁϩⲟ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲙ̀ⲃⲉⲗϫ ϩⲓⲛⲁ ϯⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲑⲁ ⲫϯ ⲧⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲧⲉ

having this treasure in earthen vessels, that the greatness of the powers might be that of God, and not be from you.

Εχομεν δε τον θησαυρον τουτον εις οστρακινα σκευη, δια να ηναι η υπερβολη της δυναμεως του Θεου και ουχι εξ ημων,

مُكْتَئِبِينَ فِي كُلِّ شَيْءٍ، لكِنْ غَيْرَ مُتَضَايِقِينَ. مُتَحَيِّرِينَ، لكِنْ غَيْرَ يَائِسِينَ.

נִלְחָצִים אֲנַחְנוּ בַּכֹּל וְלֹא נִדְכָּאִים דֹּאֲגִים וְלֹא נוֹאָשִׁים׃

Ⲉⲛϩⲉϫϩⲱϫ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϩⲉϫϩⲱϫ ⲁⲛ ⲉⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϩⲱⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ

Being oppressed in everything, but we are not oppressed; being cast out, but we are not cast away;

κατα παντα θλιβομενοι αλλ' ουχι στενοχωρουμενοι, απορουμενοι αλλ' ουχι απελπιζομενοι,

مُضْطَهَدِينَ، لكِنْ غَيْرَ مَتْرُوكِينَ. مَطْرُوحِينَ، لكِنْ غَيْرَ هَالِكِينَ.

נִרְדָּפִים וְלֹא נְטוּשִׁים מֻשְׁלָכִים וְלֹא אֹבְדִים׃

Ⲉⲩϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲁⲛ ⲉⲩⲣⲱϧⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲉⲛⲧⲁⲕⲏⲟⲩⲧ ⲁⲛ

being persecuted, but he left us not; being struck down, but we are not destroyed.

διωκομενοι αλλ' ουχι εγκαταλειπομενοι, καταβαλλομενοι αλλ' ουχι απολλυμενοι,

حَامِلِينَ فِي الْجَسَدِ كُلَّ حِينٍ إِمَاتَةَ الرَّبِّ يَسُوعَ، لِكَيْ تُظْهَرَ حَيَاةُ يَسُوعَ أَيْضًا فِي جَسَدِنَا.

וְנֹשְׂאִים בְּכָל־עֵת מִיתַת הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ בִּגְוִיָּתֵנוּ לְמַעַן יִגָּלוּ גַם־חַיֵּי יֵשׁוּעַ בִּגְוִיָּתֵנוּ׃

Ⲉⲛⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲛϥⲁⲓ ϧⲁ ⲫⲙⲟⲩ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲛⲥⲱⲙⲁ ϩⲓⲛⲁ ⲡⲓⲕⲉⲱⲛϧ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲛⲥⲱⲙⲁ

Always carrying (the) death of Jesus in our body, that the life also of Jesus may be manifested in our body.

παντοτε την νεκρωσιν του Κυριου Ιησου περιφεροντες εν τω σωματι, δια να φανερωθη εν τω σωματι ημων και η ζωη του Ιησου.

لأَنَّنَا نَحْنُ الأَحْيَاءَ نُسَلَّمُ دَائِمًا لِلْمَوْتِ مِنْ أَجْلِ يَسُوعَ، لِكَيْ تَظْهَرَ حَيَاةُ يَسُوعَ أَيْضًا فِي جَسَدِنَا الْمَائِتِ.

כִּי אֲנַחְנוּ הַחַיִּים מְסוּרִים תָּמִיד לַמָּוֶת בַּעֲבוּר יֵשׁוּעַ לְמַעַן יִגָּלוּ גַּם־חַיֵּי יֵשׁוּעַ בִּבְשָׂרֵנוּ בְּשַׂר הַתְּמוּתָה׃

Ⲉⲛⲥⲏⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲥⲉϯ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϩⲓⲛⲁ ⲡⲓⲕⲉⲱⲛϧ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲛⲥⲁⲣⲝ ⲉⲑⲛⲁⲙⲟⲩ

For always we, namely they who live, are delivered to (the) death because of Jesus, that the life also of Jesus may be manifested in our flesh which will die.

Διοτι ημεις οι ζωντες παραδιδομεθα παντοτε εις τον θανατον δια τον Ιησουν, δια να φανερωθη και η ζωη του Ιησου εν τη θνητη ημων σαρκι.

إِذًا الْمَوْتُ يَعْمَلُ فِينَا، وَلكِنِ الْحَيَاةُ فِيكُمْ.

לָכֵן בָּנוּ יֶאֱמַץ הַמָּוֶת וּבָכֶם הַחַיִּים׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲡⲓⲱⲛϧ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

Wherefore (the) death worked in us, but the life in you.

Ωστε ο μεν θανατος ενεργειται εν ημιν, η δε ζωη εν υμιν.

فَإِذْ لَنَا رُوحُ الإِيمَانِ عَيْنُهُ، حَسَبَ الْمَكْتُوبِ: «آمَنْتُ لِذَلِكَ تَكَلَّمْتُ»، نَحْنُ أَيْضًا نُؤْمِنُ وَلِذَلِكَ نَتَكَلَّمُ أَيْضًا.

וּבִהְיוֹת לָנוּ הָרוּחַ הַהוּא שֶׁל־הָאֱמוּנָה כַּדָּבָר הַכָּתוּב הֶאֱמַנְתִּי כִּי־אֲדַבֵּר גַּם־אֲנַחְנוּ נַאֲמִין וְעַל־כֵּן נְדַבֵּר׃

Ⲉϥⲉ̀ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲁⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲁⲓⲛⲁϩϯ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ

But the same spirit of (the) faith is being in us, according as it is written: I believed, therefore I spoke '; we also believe, therefore we speak,

Εχοντες δε το αυτο πνευμα της πιστεως κατα το γεγραμμενον, Επιστευσα, διο ελαλησα, και ημεις πιστευομεν, διο και λαλουμεν,

عَالِمِينَ أَنَّ الَّذِي أَقَامَ الرَّبَّ يَسُوعَ سَيُقِيمُنَا نَحْنُ أَيْضًا بِيَسُوعَ، وَيُحْضِرُنَا مَعَكُمْ.

בַּאֲשֶׁר יָדַעְנוּ כִּי הַמֵּעִיר אֶת־הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ יָעִיר גַּם־אֹתָנוּ עִם־יֵשׁוּעַ וְיַעֲמִידֵנוּ עִמָּכֶם׃

Ⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉϥⲉ̀ⲧⲟⲩⲛⲟⲥⲧⲉⲛ ϩⲱⲛ ⲛⲉⲙ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲧⲁϩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ

Knowing that he who raised the Lord Jesus shall raise us also with Jesus, and will present us with you.

εξευροντες οτι ο αναστησας τον Κυριον Ιησουν θελει αναστησει και ημας δια του Ιησου και παραστησει μεθ' υμων.

لأَنَّ جَمِيعَ الأَشْيَاءِ هِيَ مِنْ أَجْلِكُمْ، لِكَيْ تَكُونَ النِّعْمَةُ وَهِيَ قَدْ كَثُرَتْ بِالأَكْثَرِينَ، تَزِيدُ الشُّكْرَ لِمَجْدِ اللهِ.

כִּי כָל־זֹאת לְמַעַנְכֶם לְמַעַן אֲשֶׁר־יִרְבֶּה הַחֶסֶד עַל־יְדֵי רַבִּים וְתִפְרֹץ הַתּוֹדָה לִכְבוֹד הָאֱלֹהִים׃

Ϩⲱⲃ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲑⲣⲉ ⲡⲓϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲉⲩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ

For all things happened because of you, that the grace may abound and may cause the thanksgiving to abound through the many unto a glory of God.

Διοτι τα παντα ειναι δια σας, ωστε η χαρις, πλεονασασα δια την ευχαριστιαν των πλειοτερων, να περισσευση εις την δοξαν του Θεου.

لِذَلِكَ لَا نَفْشَلُ، بَلْ وَإِنْ كَانَ إِنْسَانُنَا الْخَارِجُ يَفْنَى، فَالدَّاخِلُ يَتَجَدَّدُ يَوْمًا فَيَوْمًا.

עַל־כֵּן לֹא נֵחָת וְאַף אִם־יִכְלֶה בָנוּ הָאָדָם הַחִיצוֹן הִנֵּה הָאָדָם הַפְּנִימִי יִתְחַדֵּשׁ יוֹם יוֹם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲛⲕⲁⲕⲓⲛ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲓⲥϫⲉ ⲡⲉⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲥⲁⲃⲟⲗ ϥⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ ϥⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

Therefore we faint not; but if our outer man will perish, but the inner is made new day before day.

Δια τουτο δεν αποκαμνομεν, αλλ' εαν και ο εξωτερικος ημων ανθρωπος φθειρηται, ο εσωτερικος ομως ανανεουται καθ' εκαστην ημεραν.

لأَنَّ خِفَّةَ ضِيقَتِنَا الْوَقْتِيَّةَ تُنْشِئُ لَنَا أَكْثَرَ فَأَكْثَرَ ثِقَلَ مَجْدٍ أَبَدِيًّا.

כִּי לַחֲצֵנוּ שֶׁהוּא קַל וְאֵינוֹ אֶלָּא לְרָגַע יָבִיא לָנוּ כְּבוֹד עוֹלָמִים גָּדוֹל וָרָב עַד־לִמְאֹד׃

Ⲡⲁⲥⲓⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛϩⲟϫϩⲉϫ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ⲉⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ⲉⲩⲃⲁⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

For (the) lightness of our present tribulation worked more and more exceedingly a weight of an eternal glory.

Διοτι η προσωρινη ελαφρα θλιψις ημων εργαζεται εις ημας καθ' υπερβολην εις υπερβολην αιωνιον βαρος δοξης,

وَنَحْنُ غَيْرُ نَاظِرِينَ إِلَى الأَشْيَاءِ الَّتِي تُرَى، بَلْ إِلَى الَّتِي لَا تُرَى. لأَنَّ الَّتِي تُرَى وَقْتِيَّةٌ، وَأَمَّا الَّتِي لَا تُرَى فَأَبَدِيَّةٌ.

בַּאֲשֶׁר לֹא נְצַפֶּה אֶל־הַדְּבָרִים הַנִּרְאִים כִּי אִם־אֶל־אֲשֶׁר אֵינָם נִרְאִים כִּי הַנִּרְאִים לְשָׁעָה הֵמָּה וַאֲשֶׁר אֵינָם נִרְאִים קַיָּמִים לְעוֹלָם׃

Ⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲁⲛ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲛⲉⲧⲟⲩⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲥⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ ϩⲁⲛϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲛⲉ

Looking not at the things which we saw, but the things which we saw not: for the things which they see are for a time, but the things which they see not are forever.

επειδη ημεις δεν ενατενιζομεν εις τα βλεπομενα, αλλ' εις τα μη βλεπομενα· διοτι τα βλεπομενα ειναι προσκαιρα, τα δε μη βλεπομενα αιωνια.

إصحاح 5

مسكننا السمائي

لأَنَّنَا نَعْلَمُ أَنَّهُ إِنْ نُقِضَ بَيْتُ خَيْمَتِنَا الأَرْضِيُّ، فَلَنَا فِي السَّمَاوَاتِ بِنَاءٌ مِنَ اللهِ، بَيْتٌ غَيْرُ مَصْنُوعٍ بِيَدٍ، أَبَدِيٌّ.

הֵן יָדַעְנוּ כִּי בֵּהָרֵס בֵּית אָהֳלֵנוּ אֲשֶׁר בָּאָרֶץ יֶשׁ־לָנוּ בִנְיָן מֵאֵת הָאֱלֹהִים בַּיִת אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ מַעֲשֵׂה יָדַיִם וְהוּא קַיָּם לְעוֹלָם בַּשָּׁמָיִם׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉⲧϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲟⲩⲏⲓ ⲛⲁⲑⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲓϫ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ

For we know that if our house of our dwelling-place which is on (the) earth should be pulled clown, we have a building through God, an house not made with hand, eternal in the heavens.

Διοτι εξευρομεν οτι εαν η επιγειος οικια του σκηνωματος ημων χαλασθη, εχομεν εκ του Θεου οικοδομην, οικιαν αχειροποιητον, αιωνιον εν τοις ουρανοις.

فَإِنَّنَا فِي هَذِهِ أَيْضًا نَئِنُّ مُشْتَاقِينَ إِلَى أَنْ نَلْبَسَ فَوْقَهَا مَسْكَنَنَا الَّذِي مِنَ السَّمَاءِ.

כִּי גַם־עַתָּה נֶאֱנָחִים וְנִכְסָפִים אֲנַחְנוּ לְהִתְעַטֵּף בְּבֵיתֵנוּ אֲשֶׁר מִן־הַשָּׁמָיִם׃

Ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲧⲉⲛϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲉⲛϭⲓϣϣⲱⲟⲩ ⲉ̀ϯϩⲓⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲡⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ

For in this we groan, yearning to clothe ourselves with our dwelling-place which is (lit. 'the')

Επειδη εν τουτω στεναζομεν, επιποθουντες να επενδυθωμεν το κατοικητηριον ημων το ουρανιον,

وَإِنْ كُنَّا لاَبِسِينَ لَا نُوجَدُ عُرَاةً.

וּבִלְבַד שֶׁאַחֲרֵי לְבַשְׁנֻהוּ לֹא נִמָּצֵא עֲרֻמִּים׃

Ⲓⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲛϣⲁⲛⲧⲏⲓϥ ϩⲓⲱⲧⲉⲛ ⲥⲉⲛⲁϫⲉⲙⲉⲛ ⲁⲛ ⲉⲛⲃⲏϣ

from (the) heaven: then if we should clothe ourselves they will not find us naked.

αν και ενδυθεντες αυτο δεν θελωμεν ευρεθη γυμνοι.

فَإِنَّنَا نَحْنُ الَّذِينَ فِي الْخَيْمَةِ نَئِنُّ مُثْقَلِينَ، إِذْ لَسْنَا نُرِيدُ أَنْ نَخْلَعَهَا بَلْ أَنْ نَلْبَسَ فَوْقَهَا، لِكَيْ يُبْتَلَعَ الْمَائِتُ مِنَ الْحَيَاةِ.

כִּי בְּאָהֳלֵנוּ זֶה נֵאָנַח תַּחַת הַמַּשָּׂא מִתְאַוִּים לְהִתְעַטֵּף וְלֹא לִפְשֹׁט לְמַעַן יְבֻלַּע הַמָּוֶת עַל־יְדֵי הַחַיִּים׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲙⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲧⲉⲛϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲉⲛϩⲟⲣϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲁϣⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲁϩⲉⲙ ⲧⲏⲓϥ ϩⲓⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲱⲙⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉϣⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲱⲛϧ

For also we, namely they who are in this dwelling-place, groan, being burdened; not for that which we wish to strip ourselves of [it], but to clothe ourselves anew, that that which dieth might be swallowed up through (the) life.

Διοτι οσοι ειμεθα εν τουτω τω σκηνωματι στεναζομεν υπο το βαρος αυτου· επειδη θελομεν ουχι να εκδυθωμεν, αλλα να επενδυθωμεν, δια να καταποθη το θνητον υπο της ζωης.

وَلكِنَّ الَّذِي صَنَعَنَا لِهَذَا عَيْنِهِ هُوَ اللهُ، الَّذِي أَعْطَانَا أَيْضًا عَرْبُونَ الرُّوحِ.

וֵאלֹהִים תִּקֵּן אֹתָנוּ לְכָךְ אֲשֶׁר גַּם־נָתַן לָנוּ אֶת־רוּחוֹ לְעֵרָבוֹן׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ⲫϯ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϯ ⲛⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲁⲣⲏⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅

But he who worked us for this is God, who gave to us this earnest of the spirit.

Εκεινος δε, οστις επλασεν ημας δι' αυτο τουτο, ειναι ο Θεος, οστις και εδωκεν εις ημας τον αρραβωνα του Πνευματος.

فَإِذًا نَحْنُ وَاثِقُونَ كُلَّ حِينٍ وَعَالِمُونَ أَنَّنَا وَنَحْنُ مُسْتَوْطِنُونَ فِي الْجَسَدِ، فَنَحْنُ مُتَغَرِّبُونَ عَنِ الرَّبِّ.

לָכֵן בְּטוּחִים אֲנַחְנוּ בְּכָל־עֵת וְיֹדְעִים כִּי כָל־עוֹד שֶׁמּוֹשָׁבֵנוּ בַגּוּף רְחוֹקִים אֲנַחְנוּ מִן־הָאָדוֹן׃

Ⲉⲛⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲉⲛϣⲟⲡ ⲧⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲧⲉⲛϩⲓⲡϣⲉⲙⲙⲟ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Being assured always, and knowing that being here in the body we are absent from the Lord;

Εχοντες λοιπον το θαρρος παντοτε και εξευροντες οτι ενοσω ενδημουμεν εν τω σωματι αποδημουμεν απο του Κυριου·

لأَنَّنَا بِالإِيمَانِ نَسْلُكُ لَا بِالْعِيَانِ.

כִּי בֶאֱמוּנָה נִתְהַלֵּךְ וְלֹא בִּרְאוּת עֵינָיִם׃

Ⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲧ

for we walked through [a] faith, not through a (visible) form.

διοτι περιπατουμεν δια πιστεως, ουχι δια της οψεως·

فَنَثِقُ وَنُسَرُّ بِالأَوْلَى أَنْ نَتَغَرَّبَ عَنِ الْجَسَدِ وَنَسْتَوْطِنَ عِنْدَ الرَّبِّ.

אֲבָל בְּטוּחִים אֲנַחְנוּ וְהַטּוֹב בְּעֵינֵינוּ לְהִתְרַחֵק מִן־הַגּוּף וְלִהְיוֹת קְרוֹבִים אֶל־הָאָדוֹן׃

Ⲉⲣⲉ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲛϯⲙⲁϯ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣⲉ ϩⲁ ⲡ⳪̅

But being assured, and well pleased rather to come out of the body, and to go to the Lord.

θαρρουμεν δε και επιθυμουμεν μαλλον να αποδημησωμεν απο του σωματος και να ενδημησωμεν προς τον Κυριον.

لِذَلِكَ نَحْتَرِصُ أَيْضًا - مُسْتَوْطِنِينَ كُنَّا أَوْ مُتَغَرِّبِينَ - أَنْ نَكُونَ مَرْضِيِّينَ عِنْدَهُ.

וְלָכֵן אִם־קְרוֹבִים אֲנַחְנוּ אִם־רְחוֹקִים נִשְׁתַּדֵּל לִמְצֹא חֵן בְּעֵינָיו׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲓⲧⲁⲓⲟⲛ ⲓⲧⲉ ⲉⲛϣⲟⲡ ⲧⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲓⲧⲉ ⲉⲛⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲛⲣⲁⲛⲁϥ

Therefore, then, we strive, whether being here in the body or coming out of the body, that we may be pleasing to him.

Οθεν και φιλοτιμουμεθα, ειτε ενδημουντες ειτε αποδημουντες, να ημεθα ευαρεστοι εις αυτον.

لأَنَّهُ لَا بُدَّ أَنَّنَا جَمِيعًا نُظْهَرُ أَمَامَ كُرْسِيِّ الْمَسِيحِ، لِيَنَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مَا كَانَ بِالْجَسَدِ بِحَسَبِ مَا صَنَعَ، خَيْرًا كَانَ أَمْ شَرًّا.

כִּי כֻלָּנוּ עֲתִידִים לְהֵרָאוֹת לִפְנֵי כִסֵּא־דִין הַמָּשִׁיחַ לְמַעַן יִשָּׂא אִישׁ כְּפָעֳלוֹ בְּחַיֵּי גוּפוֹ אִם־טוֹב וְאִם־רָע׃

Ϩⲱϯ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲟⲩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ϭⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲓⲧⲉ ⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲓⲧⲉ ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

For we must all manifest ourselves before the judgement-seat of Christ; that each one may receive according to. the works which he did through the body, whether good or evil.

Διοτι πρεπει παντες να εμφανισθωμεν εμπροσθεν του βηματος του Χριστου, δια να ανταμειφθη εκαστος κατα τα πεπραγμενα δια του σωματος καθ' α επραξεν, ειτε αγαθον ειτε κακον.

خدمة المصالحة

فَإِذْ نَحْنُ عَالِمُونَ مَخَافَةَ الرَّبِّ نُقْنِعُ النَّاسَ. وَأَمَّا اللهُ فَقَدْ صِرْنَا ظَاهِرِينَ لَهُ، وَأَرْجُو أَنَّنَا قَدْ صِرْنَا ظَاهِرِينَ فِي ضَمَائِرِكُمْ أَيْضًا.

וְעַתָּה יַעַן אֲשֶׁר יִרְאַת אֲדֹנָי לְנֶגֶד עֵינֵינוּ נְדַבֵּר עַל־לֵב בְּנֵי אָדָם וְלֵאלֹהִים אֲנַחְנוּ גְלוּיִם וַאֲקַוֶּה כִּי־גְלוּיִם אֲנַחְנוּ גַּם בְּמַדָּעֲכֶם׃

Ⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϯϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲧⲉⲛⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϯⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲓⲟⲩⲟⲛϩⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲉⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ

Knowing the fear of the Lord we persuade [the] men, but we are manifested to God; but I hope that I manifested myself in your consciences also.

Εξευροντες λοιπον τον φοβον του Κυριου, τους μεν ανθρωπους καταπειθομεν, εις τον Θεον δε ειμεθα φανεροι, ελπιζω δε οτι και εις τας συνειδησεις σας ειμεθα φανεροι.

لأَنَّنَا لَسْنَا نَمْدَحُ أَنْفُسَنَا أَيْضًا لَدَيْكُمْ، بَلْ نُعْطِيكُمْ فُرْصَةً لِلافْتِخَارِ مِنْ جِهَتِنَا، لِيَكُونَ لَكُمْ جَوَابٌ عَلَى الَّذِينَ يَفْتَخِرُونَ بِالْوَجْهِ لَا بِالْقَلْبِ.

כִּי אֵין אֲנַחְנוּ מִשְׁתַּבְּחִים שֵׁנִית לִפְנֵיכֶם כִּי אִם מַמְצִיאִים לָכֶם מָקוֹם לְהִתְפָּאֵר בָּנוּ כְּנֶגֶד הַמִּתְפָּאֲרִים בִּפְנֵיהֶם וְלֹא בְלִבָּם׃

Ⲛⲁⲛⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲛϯⲗⲱⲓϫⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡϩⲏⲧ ⲁⲛ

We were not commending ourselves to you again, but are giving to you pretext for boast about us, that it may be to you against them who boast themselves in (the) face, and not in (the) heart.

Διοτι δεν συνιστωμεν παλιν εαυτους εις εσας, αλλα σας διδομεν αφορμην καυχηματος υπερ ημων, δια να εχητε λογον προς τους καυχωμενους με το προσωπον και ουχι με την καρδιαν.

لأَنَّنَا إِنْ صِرْنَا مُخْتَلِّينَ فَلِلَّهِ، أَوْ كُنَّا عَاقِلِينَ فَلَكُمْ.

כִּי אִם־הִשְׁתַּגַּעְנוּ הִשְׁתַּגַּעְנוּ לֵאלֹהִים וְאִם־הִשְׂכַּלְנוּ הִשְׂכַּלְנוּ לָכֶם׃

Ⲓⲧⲉ ⲅⲁⲣ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲛⲥⲓϩⲓ ⲛϩⲏⲧ ⲓⲉ ⲁⲛⲥⲓϩⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲓⲧⲉ ⲧⲉⲛⲕⲁϯ ⲓⲉ ⲁⲛⲕⲁϯ ⲛⲱⲧⲉⲛ

For whether if we were mad of heart, then we were mad to God; whether we are of sound mind, then we were of sound mind to you.

Διοτι ειτε εξω εαυτων ειμεθα, δια τον Θεον ειμεθα, ειτε εμφρονες ειμεθα, δια σας ειμεθα.

لأَنَّ مَحَبَّةَ الْمَسِيحِ تَحْصُرُنَا. إِذْ نَحْنُ نَحْسِبُ هَذَا: أَنَّهُ إِنْ كَانَ وَاحِدٌ قَدْ مَاتَ لأَجْلِ الْجَمِيعِ، فَالْجَمِيعُ إِذًا مَاتُوا.

כִּי־אֲחוּזֵי אַהֲבַת הַמָּשִׁיחַ אֲנַחְנוּ הַדָּנִים שֶׁאִם־מֵת אֶחָד בְּעַד כֻּלָּם כֻּלָּם מֵתוּ׃

Ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲁⲛϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲁ ⲟⲩⲁⲓ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲩⲙⲟⲩ

For the love of Christ layeth hold on us; we having judged this: That one died for all, so then all died;

Επειδη η αγαπη του Χριστου συσφιγγει ημας, διοτι κρινομεν τουτο, οτι εαν εις απεθανεν υπερ παντων, αρα οι παντες απεθανον·

وَهُوَ مَاتَ لأَجْلِ الْجَمِيعِ كَيْ يَعِيشَ الأَحْيَاءُ فِيمَا بَعْدُ لَا لأَنْفُسِهِمْ، بَلْ لِلَّذِي مَاتَ لأَجْلِهِمْ وَقَامَ.

וּבְעַד כֻּלָּם מֵת לְמַעַן לֹא־יִחְיוּ הַחַיִּים עוֹד לְנַפְשָׁם כִּי אִם־לַאֲשֶׁר מֵת וְקָם בַּעֲדָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣ̀ⲧⲉⲙⲱⲛϧ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ

and he died for all, that they who live should not live to themselves only, but to him who died for them, and he rose.

και απεθανεν υπερ παντων, δια να μη ζωσι πλεον δι' εαυτους οι ζωντες, αλλα δια τον αποθανοντα και ανασταντα υπερ αυτων.

إِذًا نَحْنُ مِنَ الآنَ لَا نَعْرِفُ أَحَدًا حَسَبَ الْجَسَدِ. وَإِنْ كُنَّا قَدْ عَرَفْنَا الْمَسِيحَ حَسَبَ الْجَسَدِ، لكِنِ الآنَ لَا نَعْرِفُهُ بَعْدُ.

לָכֵן מֵעַתָּה אֲנַחְנוּ לֹא־נֵדַע אִישׁ מִן־הַבָּשָׂר וְגַם אִם־יָדַעְנוּ אֶת־הַמָּשִׁיחַ מִן־הַבָּשָׂר מֵעַתָּה לֹא־נֵדָעֵהוּ עוֹד׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲓⲥϫⲉⲛ ϯⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲛⲥⲟⲩⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲁⲗⲗⲁ ϯⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ

Wherefore we (pron.) from now know not any (one) according to flesh: but if we knew Christ according to flesh, but now any more we know him not.

Ωστε ημεις απο του νυν δεν γνωριζομεν ουδενα κατα σαρκα· αν δε και εγνωρισαμεν κατα σαρκα τον Χριστον, αλλα τωρα πλεον δεν γνωριζομεν.

إِذًا إِنْ كَانَ أَحَدٌ فِي الْمَسِيحِ فَهُوَ خَلِيقَةٌ جَدِيدَةٌ: الأَشْيَاءُ الْعَتِيقَةُ قَدْ مَضَتْ، هُوَذَا الْكُلُّ قَدْ صَارَ جَدِيدًا.

לָכֵן מִי שֶׁהוּא בַמָּשִׁיחַ בְּרִיָּה חֲדָשָׁה הוּא הָרִאשֹׁנוֹת עָבָרוּ הִנֵּה הַכֹּל נַעֲשׂוֹּ חֲדָשׁוֹת׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲥⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲡⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲉⲟⲥ ⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲓⲥ ϩⲁⲛⲃⲉⲣⲓ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ

Wherefore he who is in Christ is a new creature: the ancient things passed away; lo, new things happened.

Οθεν εαν τις ηναι εν Χριστω ειναι νεον κτισμα· τα αρχαια παρηλθον, ιδου, τα παντα εγειναν νεα.

وَلكِنَّ الْكُلَّ مِنَ اللهِ، الَّذِي صَالَحَنَا لِنَفْسِهِ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، وَأَعْطَانَا خِدْمَةَ الْمُصَالَحَةِ،

וְהַכֹּל מֵאֵת הָאֱלֹהִים הַמְרַצֶּה אֹתָנוּ לְעַצְמוֹ עַל־יְדֵי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וַיִּתֶּן־לָנוּ שֵׁרוּת הָרִצּוּי׃

Ϩⲱⲃ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϩⲟⲧⲡⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲱⲧⲡ

But all things are from God, he (lit. this) who reconciled us to himself through Christ, and he gave to us the ministry of the reconciliation:

Τα δε παντα ειναι εκ του Θεου, οστις διηλλαξεν ημας προς εαυτον δια του Ιησου Χριστου και εδωκεν εις ημας την διακονιαν της διαλλαγης,

أَيْ إِنَّ اللهَ كَانَ فِي الْمَسِيحِ مُصَالِحًا الْعَالَمَ لِنَفْسِهِ، غَيْرَ حَاسِبٍ لَهُمْ خَطَايَاهُمْ، وَوَاضِعًا فِينَا كَلِمَةَ الْمُصَالَحَةِ.

יַעַן אֲשֶׁר אֱלֹהִים הָיָה בַמָּשִׁיחַ מְרַצֶּה אֶת־הָעוֹלָם לְעַצְמוֹ וְלֹא־חָשַׁב לָהֶם אֶת־פִּשְׁעֵיהֶם וַיָּשֶׂם בָּנוּ אֶת־דְּבַר הָרִצּוּי׃

Ϫⲉ ⲫϯ ⲛⲁϥϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉϥϩⲱⲧⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϥⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲭⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲱⲧⲡ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ

That God was being in Christ, reconciling the world to himself, not reckoning to them their transgressions, and he put the word of the reconciliation in us.

δηλονοτι ο Θεος ητο εν τω Χριστω διαλλασσων τον κοσμον προς εαυτον, μη λογαριαζων εις αυτους τα πταισματα αυτων, και ενεπιστευθη εις ημας τον λογον της διαλλαγης.

إِذًا نَسْعَى كَسُفَرَاءَ عَنِ الْمَسِيحِ، كَأَنَّ اللهَ يَعِظُ بِنَا. نَطْلُبُ عَنِ الْمَسِيحِ: تَصَالَحُوا مَعَ اللهِ.

וּבְכֵן מְלִיצֵי הַמָּשִׁיחַ אֲנַחְנוּ וְהָאֱלֹהִים מַזְהִיר אֶתְכֶם עַל־יָדֵנוּ נְבַקֵּשׁ מִכֶּם בְּעַד הַמָּשִׁיחַ הִתְכַּפְּרוּ־נָא לֵאלֹהִים׃

Ⲁⲛⲉⲣⲡⲣⲉⲥⲃⲉⲩⲓⲛ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲱⲥ ⲉⲣⲉ ⲫϯ ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲙϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ⲧⲉⲛϯϩⲟ ⲉ̀ⲫⲙⲁ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲱⲧⲡ ⲉⲫϯ

We were ambassadors then for Christ, as if God gave [a] comfort through us: we beseech you, instead of Christ, be reconciled to God.

Υπερ του Χριστου λοιπον ειμεθα πρεσβεις, ως εαν σας παρεκαλει ο Θεος δι' ημων· δεομεθα λοιπον υπερ του Χριστου, διαλλαγητε προς τον Θεον·

لأَنَّهُ جَعَلَ الَّذِي لَمْ يَعْرِفْ خَطِيَّةً، خَطِيَّةً لأَجْلِنَا، لِنَصِيرَ نَحْنُ بِرَّ اللهِ فِيهِ.

כִּי אֶת־אֲשֶׁר לֹא־יָדַע חֲטָאָה אֹתוֹ עָשָׂה לַחֲטָאָה בַּעֲדֵנוּ לְמַעַן נִהְיֶה־בּוֹ אֲנַחְנוּ לְצִדְקַת אֱלֹהִים׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲟⲩⲉⲛ ⲛⲟⲃⲓ ⲁϥⲁⲓϥ ⲛ̀ⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

He who knew not sin he made him sin for us, that we (pron.) might become righteousness of God in him.

διοτι τον μη γνωρισαντα αμαρτιαν εκαμεν υπερ ημων αμαρτιαν, δια να γεινωμεν ημεις δικαιοσυνη του Θεου δι' αυτου.

إصحاح 6

تابع: خدمة المصالحة

فَإِذْ نَحْنُ عَامِلُونَ مَعَهُ نَطْلُبُ أَنْ لَا تَقْبَلُوا نِعْمَةَ اللهِ بَاطِلًا.

וַאֲנַחְנוּ כְּעֹזְרִים לוֹ נַזְהִירָה אֶתְכֶם שֶׁלּא תְקַבְּלוּ חֶסֶד אֱלֹהִים וְהָיָה לָרִיק׃

Ⲉⲛⲟⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛϯϩⲟ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉⲧⲉⲛϣⲉⲡ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲟⲩⲓⲧ

But we are being fellow workers, and we beseech you not to receive the grace of God emptily.

Οντες δε συνεργοι αυτου, παρακαλουμεν ενταυτω να μη δεχθητε την χαριν του Θεου ματαιως·

لأَنَّهُ يَقُولُ: «فِي وَقْتٍ مَقْبُولٍ سَمِعْتُكَ، وَفِي يَوْمِ خَلاَصٍ أَعَنْتُكَ». هُوَذَا الآنَ وَقْتٌ مَقْبُولٌ. هُوَذَا الآنَ يَوْمُ خَلاَصٍ.

כִּי הוּא אוֹמֵר בְּעֵת רָצוֹן עֲנִיתִיךָ וּבְיוֹם יְשׁוּעָה עֲזַרְתִּיךָ הִנֵּה עַתָּה עֵת רָצוֹן הִנֵּה עַתָּה יוֹם יְשׁוּעָה׃

Ϥϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲉϥϣⲏⲡ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲁⲓⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲓⲥ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲓⲥ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲉϥϣⲏⲡ ⲓⲥ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲓⲥ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ

For he saith: 'In a time accepted I heard thee, and in the day of the salvation I helped thee.' Behold now, lo, a time accepted; behold now, lo, a day of the salvation.

διοτι λεγει· Εν καιρω δεκτω επηκουσα σου και εν ημερα σωτηριας σε εβοηθησα· ιδου, τωρα καιρος ευπροσδεκτος, ιδου, τωρα ημερα σωτηριας·

ضيقات بولس

وَلَسْنَا نَجْعَلُ عَثْرَةً فِي شَيْءٍ لِئَلاَّ تُلاَمَ الْخِدْمَةُ.

וְאֵין אֲנַחְנוּ נֹתְנִים מִכְשׁוֹל בִּמְאוּמָה פֶּן־יִהְיֶה שֵׁרוּתֵנוּ לִנְאָצָה׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲛϯ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϭⲣⲟⲡ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲗⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲡⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲑⲱⲗⲉⲃ

We give not any stumbling in any(thing), that our ministration may not be aspersed;

μη διδοντες μηδεν προσκομμα κατ' ουδεν, δια να μη προσαφθη μωμος εις την διακονιαν,

بَلْ فِي كُلِّ شَيْءٍ نُظْهِرُ أَنْفُسَنَا كَخُدَّامِ اللهِ: فِي صَبْرٍ كَثِيرٍ، فِي شَدَائِدَ، فِي ضَرُورَاتٍ، فِي ضِيقَاتٍ،

כִּי אִם־נֵרָאֶה בְכָל־דָּבָר כִּמְשָׁרֲתֵי אֱלֹהִים בְּסַבְלָנוּת רַבָּה בְּלַחַץ וּבְצָרוֹת וּבִמְצוּקוֹת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲛⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ϩⲱⲥ ϩⲁⲛⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲟϫϩⲉϫ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲕⲁⲩϩ

but in everything we are commending ourselves as ministers of God, in great patience, in tribulations, in necessities, in pains,

αλλα εν παντι συνιστωντες εαυτους ως υπηρεται Θεου, εν υπομονη πολλη, εν θλιψεσιν, εν αναγκαις, εν στενοχωριαις,

فِي ضَرَبَاتٍ، فِي سُجُونٍ، فِي اضْطِرَابَاتٍ، فِي أَتْعَابٍ، فِي أَسْهَارٍ، فِي أَصْوَامٍ،

בְּמַכּוֹת וּבְמוֹסְרוֹת וּבִמְהוּמוֹת בִּתְלָאוֹת בִּשְׁקִידוֹת וּבְצוֹמוֹת׃

Ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲣϧⲱⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲧⲉⲕⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲓⲥⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲣⲱⲓⲥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲛⲏⲥⲧⲓⲁ

in stripes, in prisons, in tumults, in toils, in watchings, in fastings,

εν ραβδισμοις, εν φυλακαις, εν ακαταστασιαις, εν κοποις, εν αγρυπνιαις, εν νηστειαις,

فِي طَهَارَةٍ، فِي عِلْمٍ، فِي أَنَاةٍ، فِي لُطْفٍ، فِي الرُّوحِ الْقُدُسِ، فِي مَحَبَّةٍ بِلاَ رِيَاءٍ،

בְּטָהֳרָה וּבְדַעַת וּבְאֹרֶךְ רוּחַ וּבְחֶסֶד וּבְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ וּבְאַהֲבָה לֹא צְבוּעָה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲉϥⲱⲟⲩⲛϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲱⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲭⲣⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲁⲧⲙⲉⲧϣⲟⲃⲓ

in [a] pureness, in [a] longsuffering, in [a] knowledge, in [a] kindness, in [a] holy spirit, in [a] love without hypocrisy,

εν καθαροτητι, εν γνωσει, εν μακροθυμια, εν χρηστοτητι, εν Πνευματι Αγιω, εν αγαπη ανυποκριτω,

فِي كَلاَمِ الْحَقِّ، فِي قُوَّةِ اللهِ بِسِلاَحِ الْبِرِّ لِلْيَمِينِ وَلِلْيَسَارِ.

בִּדְבַר הָאֱמֶת וּבִגְבוּרַת אֱלֹהִים בִּכְלִי נֶשֶׁק הַצְּדָקָה מִיָּמִין וּמִשְּׂמֹאל׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓϩⲟⲡⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲛⲉⲙ ⲛⲁϫⲁϭⲏ

in a word of (the) truth, in a power of God. Through the weapons of [the] righteousness, those of the right hand and those of the left hand,

εν λογω αληθειας, εν δυναμει Θεου, δια των οπλων της δικαιοσυνης των δεξιων και αριστερων,

بِمَجْدٍ وَهَوَانٍ، بِصِيتٍ رَدِيءٍ وَصِيتٍ حَسَنٍ. كَمُضِلِّينَ وَنَحْنُ صَادِقُونَ،

בְּכָבוֹד וּבְקָלוֹן בְּשֵׁם־רַע וּבְשֵׁם־טוֹב כְּמַתְעִים וְנֶאֱמָנִים׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲗⲁⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲑⲙⲏⲓ

through [a] glory and [a] dishonour, through [a] blessing and [a] curse; as deceivers and true (men);

δια δοξης και ατιμιας, δια δυσφημιας και ευφημιας, ως πλανοι ομως αληθεις,

كَمَجْهُولِينَ وَنَحْنُ مَعْرُوفُونَ، كَمَائِتِينَ وَهَا نَحْنُ نَحْيَا، كَمُؤَدَّبِينَ وَنَحْنُ غَيْرُ مَقْتُولِينَ،

כְּאֵינָם יְדוּעִים וְגַם־יְדוּעִים כְּמֵתִים וְהִנְנוּ חַיִּים כִּמְיֻסָּרִים וְלֹא מוּמָתִים׃

Ϩⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲱⲥ ⲉⲛⲛⲁⲙⲟⲩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲧⲉⲛⲱⲛϧ ϩⲱⲥ ⲉⲩϯⲥⲃⲱ ⲛⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ

as unknown, and known; as about to die, lo, we live; as chastened, and not killed;

ως αγνοουμενοι αλλα καλως γνωριζομενοι, ως αποθνησκοντες αλλ ιδου, ζωμεν, ως παιδευομενοι αλλα μη θανατουμενοι,

كَحَزَانَى وَنَحْنُ دَائِمًا فَرِحُونَ، كَفُقَرَاءَ وَنَحْنُ نُغْنِي كَثِيرِينَ، كَأَنْ لَا شَيْءَ لَنَا وَنَحْنُ نَمْلِكُ كُلَّ شَيْءٍ.

כְּנֶעֱצָבִים וּבְכָל־עֵת שְׂמֵחִים כְּרָשִׁים וּמַעֲשִׁירֵי רַבִּים כְּמִי שֶׁאֵין־לָהֶם־מְאוּמָה וְיֵשׁ לָהֶם כֹּל׃

Ϩⲱⲥ ⲉⲛⲙⲟⲕϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉⲛⲣⲁϣⲓ ⲇⲉ ⲛⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲱⲥ ϩⲁⲛϩⲏⲕⲓ ⲉⲛⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲁⲙⲁⲟ ϩⲱⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉⲛ ϩⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ

as grieving, but rejoicing always; as poor (men), but making many rich; as not having anything, and we lay hold on all things.

ως λυπουμενοι παντοτε ομως χαιροντες, ως πτωχοι πολλους ομως πλουτιζοντες, ως μηδεν εχοντες και τα παντα κατεχοντες.

فَمُنَا مَفْتُوحٌ إِلَيْكُمْ أَيُّهَا الْكُورِنْثِيُّونَ. قَلْبُنَا مُتَّسِعٌ.

פִּינוּ פָּתוּחַ לָכֶם אַנְשֵׁי קוֹרִנְתּוֹס וְרָחַב לִבֵּנוּ׃

Ⲁ ⲣⲱⲛ ⲟⲩⲱⲛ ⲟⲩⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲱ ⲛⲓⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ ⲁ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲟⲩⲱϣⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Our mouth was opened towards you, O [the] Corinthians, our heart was widened out.

Το στομα ημων ηνοιχθη προς εσας, Κορινθιοι, η καρδια ημων επλατυνθη·

لَسْتُمْ مُتَضَيِّقِينَ فِينَا بَلْ مُتَضَيِّقِينَ فِي أَحْشَائِكُمْ.

לֹא־צַר לָכֶם הַמָּקוֹם בָּנוּ אַךְ־צַר הַמָּקוֹם בִּמְעֵיכֶם׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϩⲉϫϩⲱϫ ⲁⲛ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛϩⲉϫϩⲟϫ ⲇⲉ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲧϣⲁⲛⲑⲙⲁϧⲧ

Ye are not straitened in us, but ye are straitened in your affections.

δεν εχετε στενοχωριαν εν ημιν, αλλ' εχετε στενοχωριαν εν τοις σπλαγχνοις υμων·

فَجَزَاءً لِذَلِكَ أَقُولُ كَمَا لأَوْلاَدِي: كُونُوا أَنْتُمْ أَيْضًا مُتَّسِعِينَ!

וְהָיָה זֶה גְּמוּלִי כְּדַבֵּר אֶל־בָּנִים אָנֹכִי מְדַבֵּר אִם־תַּרְחִיבוּ לְבַבְכֶם גַּם־אַתֶּם׃

Ϯϫⲱ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓϣⲉⲃⲓⲉ ⲃⲉⲭⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲟⲩⲉϣⲥ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲱⲧⲉⲛ

But I speak of the same recompense, as children: widen out yourselves also.

την αυτην λοιπον αντιμισθιαν αποδιδοντες, ως προς τεκνα λαλω, πλατυνθητε και σεις.

لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

لَا تَكُونُوا تَحْتَ نِيرٍ مَعَ غَيْرِ الْمُؤْمِنِينَ، لأَنَّهُ أَيَّةُ خِلْطَةٍ لِلْبِرِّ وَالإِثْمِ؟ وَأَيَّةُ شَرِكَةٍ لِلنُّورِ مَعَ الظُّلْمَةِ؟

אַל־תִּהְיוּ משְׁכִים בְּעֹל עִם־חַסְרֵי אֱמוּנָה כִּי אֵי־זֹה חֶבְרָה לַצְּדָקָה עִם־הָעַוְלָה וּמַה־לָּאוֹר אֶת־הַחשֶׁךְ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲫⲛⲁϩⲃⲉϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲁϣ ⲅⲁⲣ ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲭⲁⲕⲓ

Be not sharers of (the) yoke of the unbelievers: for what is the fellowship of [the] righteousness with [the] iniquity? Or what is the fellowship of the light with the darkness?

Μη ομοζυγειτε με τους απιστους· διοτι τινα μετοχην εχει η δικαιοσυνη με την ανομιαν; τινα δε κοινωνιαν το φως προς το σκοτος;

وَأَيُّ اتِّفَاقٍ لِلْمَسِيحِ مَعَ بَلِيعَالَ؟ وَأَيُّ نَصِيبٍ لِلْمُؤْمِنِ مَعَ غَيْرِ الْمُؤْمِنِ؟

אֵי־זֹה הַסְכָּמָה לַמָּשִׁיחַ עִם־בְּלִיַּעַל אוֹ מֶה חֵלֶק הַמַּאֲמִין עִם־שֶׁאֵינֶנּוּ מַאֲמִין׃

Ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡϯⲙⲁϯ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲃⲉⲗⲓⲁⲣ ⲁϣ ⲧⲉ ⲧⲧⲟⲓ ⲛⲟⲩⲡⲓⲥⲧⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲑⲛⲁϩϯ

Or what is (the) agreement of Christ with Beliar? What is (the) part of a believer with an unbeliever?

Τινα δε συμφωνιαν ο Χριστος με τον Βελιαλ; η τινα μεριδα ο πιστος με τον απιστον;

وَأَيَّةُ مُوَافَقَةٍ لِهَيْكَلِ اللهِ مَعَ الأَوْثَانِ؟ فَإِنَّكُمْ أَنْتُمْ هَيْكَلُ اللهِ الْحَيِّ، كَمَا قَالَ اللهُ: «إِنِّي سَأَسْكُنُ فِيهِمْ وَأَسِيرُ بَيْنَهُمْ، وَأَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا، وَهُمْ يَكُونُونَ لِي شَعْبًا.

וְאֵי־זֶה קֶשֶׁר יֵשׁ לְהֵיכַל אֱלֹהִים עִם־הָאֱלִילִים כִּי־אַתֶּם הֵיכַל אֱלֹהִים חַיִּים כְּמוֹ שֶׁאָמַר הָאֱלֹהִים וְשָׁכַנְתִּי וְהִתְהַלַּכְתִּי בְּתוֹכָם וְהָיִיתִי לָהֶם לֵאלֹהִים וְהֵם יִהְיוּ־לִי לָעָם׃

Ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡϯⲙⲁϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲫⲁ ⲛⲓⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲗⲁⲟⲥ

Or what is (the) agreement of a temple of God with that of the idols? For we are the temple of the living God, according as God said: 'I shall dwell in them, and I shall walk in them; I shall be to them God, and they also shall be to me for a people.

Τινα δε συμβιβασιν ο ναος του Θεου με τα ειδωλα; διοτι σεις εισθε ναος Θεου ζωντος, καθως ειπεν ο Θεος οτι θελω κατοικει εν αυτοις και περιπατει, και θελω εισθαι Θεος αυτων, και αυτοι θελουσιν εισθαι λαος μου.

لِذَلِكَ اخْرُجُوا مِنْ وَسْطِهِمْ وَاعْتَزِلُوا، يَقُولُ الرَّبُّ. وَلَا تَمَسُّوا نَجِسًا فَأَقْبَلَكُمْ،

עַל־כֵּן צְאוּ מִתּוֹכָם וְהִבָּרוּ נְאֻם־יְהוָֹה וְטָמֵא אַל־תִּגָּעוּ וַאֲנִי אֲקַבֵּץ אֶתְכֶם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲙⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲉⲣϭⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧϭⲁϧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲓⲉ̀ϣⲉⲡ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

Therefore come out from their midst, and be separated from them,' saith the Lord; touch not that which is unclean; and I (pron.) shall receive you.

Δια τουτο. Εξελθετε εκ μεσου αυτων και αποχωρισθητε, λεγει Κυριος, και μη εγγισητε ακαθαρτον, και εγω θελω σας δεχθη,

وَأَكُونَ لَكُمْ أَبًا، وَأَنْتُمْ تَكُونُونَ لِي بَنِينَ وَبَنَاتٍ، يَقُولُ الرَّبُّ، الْقَادِرُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ».

וְהָיִיתִי לָכֶם לְאָב וְאַתֶּם תִּהְיוּ־לִי לְבָנִים וּלְבָנוֹת נְאֻם־יְהוָֹה צְבָאוֹת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉⲩⲓⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲉⲣⲓ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

And I shall be to you for a father, and ye also shall be to me for sons and daughters, saith the Lord Almighty.

και θελω εισθαι Πατηρ σας, και σεις θελετε εισθαι υιοι μου και θυγατερες, λεγει Κυριος παντοκρατωρ.

إصحاح 7

تابع: لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

فَإِذْ لَنَا هَذِهِ الْمَوَاعِيدُ أَيُّهَا الأَحِبَّاءُ لِنُطَهِّرْ ذَوَاتِنَا مِنْ كُلِّ دَنَسِ الْجَسَدِ وَالرُّوحِ، مُكَمِّلِينَ الْقَدَاسَةَ فِي خَوْفِ اللهِ.

לָכֵן חֲבִיבָי בִּהְיוֹת לָנוּ הַהַבְטָחוֹת הָאֵלֶּה נְטַהֲרָה אֶת־עַצְמֵנוּ מִכָּל־חֶלְאַת בָּשָׂר וָרוּחַ לְהַשְׁלִים קְדֻשָּׁתֵנוּ בְּיִרְאַת אֱלֹהִים׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲛⲁⲓⲱϣ ⲛⲁⲙⲉⲛⲣⲁϯ ⲙⲁⲣⲉⲛⲧⲟⲩⲃⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲑⲱⲗⲉⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲛϫⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲧⲟⲩⲃⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

Having, then, these promises, my beloved, let us cleanse ourselves from every pollution of (the) flesh and [a] spirit, completing [the] holiness in the fear of God.

Εχοντες λοιπον, αγαπητοι, ταυτας τας επαγγελιας, ας καθαρισωμεν εαυτους απο παντος μολυσμου σαρκος και πνευματος, εκπληρουντες αγιωσυνην εν φοβω Θεου.

فرح بولس

اِقْبَلُونَا. لَمْ نَظْلِمْ أَحَدًا. لَمْ نُفْسِدْ أَحَدًا. لَمْ نَطْمَعْ فِي أَحَدٍ.

תְּנוּ־לָנוּ מָקוֹם בִּלְבַבְכֶם לֹא חָמַסְנוּ אִישׁ לֹא חִבַּלְנוּ אִישׁ לֹא עָשַׁקְנוּ אִישׁ׃

Ϣⲟⲡⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛϭⲓ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲧⲁⲕⲉ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲛϥⲉϫ ϩⲗⲓ

Receive us: we did not wrong to any: we corrupted not any: we cheated not any.

Δεχθητε ημας εν υμιν· ουδενα ηδικησαμεν, ουδενα εφθειραμεν, εις ουδενα εσταθημεν πλεονεκται.

لَا أَقُولُ هَذَا لأَجْلِ دَيْنُونَةٍ، لأَنِّي قَدْ قُلْتُ سَابِقًا إِنَّكُمْ فِي قُلُوبِنَا، لِنَمُوتَ مَعَكُمْ وَنَعِيشَ مَعَكُمْ.

אֵינֶנִּי מְדַבֵּר לְחַיֵּב כִּי כְבָר אָמַרְתִּי שֶׁאַתֶּם בְּלִבֵּנוּ לָמוּת יַחַד וְלִחְיוֹת יָחַד׃

Ⲛⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲁⲓⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲱⲛϧ

I was not saying it according to a condemnation: for I said before, that ye are in our heart to share death and to share life.

Δεν λεγω τουτο προς κατακρισιν σας· διοτι προειπον οτι εισθε εν ταις καρδιαις ημων, ωστε να συναποθανωμεν και να συζωμεν.

لِي ثِقَةٌ كَثِيرَةٌ بِكُمْ. لِي افْتِخَارٌ كَثِيرٌ مِنْ جِهَتِكُمْ. قَدِ امْتَلأْتُ تَعْزِيَةً وَازْدَدْتُ فَرَحًا جِدًّا فِي جَمِيعِ ضِيقَاتِنَا.

רַב בִּטְחוֹנִי עֲלֵיכֶם רַבָּה תְּהִלָּתִי בָכֶם מָלֵאתִי נֶחָמָה שָׂבַעְתִּי שְׂמָחוֹת בְּכָל־צָרָתֵנוּ׃

Ⲟⲩⲟⲛⲧⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲣⲏⲥⲓⲁ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛⲧⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲓⲙⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲙϯ ⲁⲓⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲟϫϩⲉϫ ⲧⲏⲣϥ

I have a great boldness of speech toward you, I have a great boast about you: I was full of your comfort, I abounded with [the] joy for all your tribulation.

Πολλην παρρησιαν εχω προς εσας, πολλην καυχησιν εχω δια σας· ειμαι πληρης παρηγοριας, εχω υπερπερισσευουσαν την χαραν εις ολην την θλιψιν ημων.

لأَنَّنَا لَمَّا أَتَيْنَا إِلَى مَكِدُونِيَّةَ لَمْ يَكُنْ لِجَسَدِنَا شَيْءٌ مِنَ الرَّاحَةِ بَلْ كُنَّا مُكْتَئِبِينَ فِي كُلِّ شَيْءٍ: مِنْ خَارِجٍ خُصُومَاتٌ، مِنْ دَاخِلٍ مَخَاوِفُ.

כִּי גַּם־בְּבֹאֵנוּ אֶל־מַקְדּוֹנְיָא לֹא־הָיְתָה מַרְגֵֵּעָה לִבְשָׂרֵנוּ רַק־נִלְחַצְנוּ בַכֹּל מִחוּץ מִלְחָמוֹת וּמִבַּיִת אֵימָה׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲉ ⲧⲉⲛⲥⲁⲣⲝ ϭⲓ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲙⲧⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲛϩⲉϫϩⲱϫ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ϩⲁⲛϣⲱⲛⲧ ⲥⲁϧⲟⲩⲛ ϩⲁⲛϩⲟϯ

For even having come to (the) Macedonia, our flesh took not any rest, but we were oppressed in everything; outside contentions, inside fears.

Διοτι αφου ηλθομεν εις Μακεδονιαν ουδεμιαν ανεσιν ελαβεν η σαρξ ημων, αλλα κατα παντα εθλιβομεθα· εξωθεν μαχαι, εσωθεν φοβοι.

لكِنَّ اللهَ الَّذِي يُعَزِّي الْمُتَّضِعِينَ عَزَّانَا بِمَجِيءِ تِيطُسَ.

אֲבָל הָאֱלֹהִים הַמְנַחֵם אֶת־הַשְּׁפָלִים נִחַם אֹתָנוּ בְּבוֹא טִיטוֹס׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲏ ⲉ̀ϣⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲑⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲫϯ ⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲡⲁⲣⲟⲩⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲓⲧⲟⲥ

But he who comforteth them who are humble, God comforted us in (the) coming of Titos;

Αλλ' ο Θεος ο παρηγορων τους ταπεινους παρηγορησεν ημας δια της παρουσιας του Τιτου·

وَلَيْسَ بِمَجِيئِهِ فَقَطْ بَلْ أَيْضًا بِالتَّعْزِيَةِ الَّتِي تَعَزَّى بِهَا بِسَبَبِكُمْ، وَهُوَ يُخْبِرُنَا بِشَوْقِكُمْ وَنَوْحِكُمْ وَغَيْرَتِكُمْ لأَجْلِي، حَتَّى إِنِّي فَرِحْتُ أَكْثَرَ.

וְלֹא בְּבֹאוֹ בִלְבָד אֶלָּא בַנֶּחָמָה אֲשֶׁר נֻחַם בָּכֶם כִּי הִגִּיד לָנוּ אֶת־תְּשׁוּקַתְכֶם וְאֶת־אֶבְלְכֶם וְאֶת־קִנְאַתְכֶם לִי וּבְכֵן הוֹסַפְתִּי לִשְׂמוֹחַ׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲡⲁⲣⲟⲩⲥⲓⲁ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ϯⲕⲉⲛⲟⲙϯ ⲑⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉϥⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲓⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲉⲛⲭⲟϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲁⲣⲁϣⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ

but not only in his coming, but also in the comfort, in which he was assured about you, showing to us your hearty love and your weeping and your zeal for us. So that I rejoice the more,

και ουχι μονον δια της παρουσιας αυτου, αλλα και δια της παρηγοριας, την οποιαν παρηγορηθη δια σας, αναγγελλων προς ημας τον μεγαν ποθον σας, τον οδυρμον σας, τον ζηλον σας υπερ εμου, ωστε περισσοτερον εχαρην,

لأَنِّي وَإِنْ كُنْتُ قَدْ أَحْزَنْتُكُمْ بِالرِّسَالَةِ لَسْتُ أَنْدَمُ، مَعَ أَنِّي نَدِمْتُ. فَإِنِّي أَرَى أَنَّ تِلْكَ الرِّسَالَةَ أَحْزَنَتْكُمْ وَلَوْ إِلَى سَاعَةٍ.

כִּי גַּם־אִם־הֶעֱצַבְתִּי אֶתְכֶם בְּאִגַּרְתִּי אֵינֶנִּי מִתְחָרֵט גַּם כִּי־הָיִיתִי מִתְחָרֵט בִּרְאוֹתִי כִּי־הָאִגֶּרֶת הַהִיא הֶעֱצִיבָה אֶתְכֶם וְאַף אִם־לְשָׁעָה׃

Ϫⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ϯⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ϩⲑⲏⲓ ⲁⲛ ⲓⲥϫⲉ ⲛⲁⲓⲉⲣⲡⲕⲉⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ϩⲑⲏⲓ ⲡⲉ ϯⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲥϯⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲡⲣⲟⲥ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ

because if I gave pain to you in the epistle, I repent not, although I was repenting; for I see that that epistle, [that] if it grieved you, (grieved you) for a little (time),

διοτι εαν και σας ελυπησα δια της επιστολης, δεν μετανοω, αν και μετενοουν· επειδη βλεπω οτι η επιστολη εκεινη, αν και προς ωραν, σας ελυπησε.

اَلآنَ أَنَا أَفْرَحُ، لَا لأَنَّكُمْ حَزِنْتُمْ، بَلْ لأَنَّكُمْ حَزِنْتُمْ لِلتَّوْبَةِ. لأَنَّكُمْ حَزِنْتُمْ بِحَسَبِ مَشِيئَةِ اللهِ لِكَيْ لَا تَتَخَسَّرُوا مِنَّا فِي شَيْءٍ.

עַתָּה אֲנִי שָׂמֵחַ לֹא עַל־אֲשֶׁר נֶעֱצַבְתֶּם כִּי אִם־עַל־אֲשֶׁר נֶעֱצַבְתֶּם לִתְשׁוּבָה כִּי נֶעֱצַבְתֶּם כִּרְצוֹן אֱלֹהִים כְּדֵי שֶׁלּא־תִנָּזְקוּ בִמְאוּמָה עַל־יָדֵינוּ׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϯⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲭ ⲟⲧⲓ ϫⲉ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲅⲁⲣ ⲕⲁⲧⲁ ⲫϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϯⲟⲥⲓ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲛ

but now I rejoice, not that ye were grieved, but that ye were grieved unto [a] repentance: for ye were grieved according to God, that ye might not suffer any loss from us.

Τωρα χαιρω, ουχι οτι ελυπηθητε, αλλ' οτι ελυπηθητε προς μετανοιαν· διοτι ελυπηθητε κατα Θεον, δια να μη ζημιωθητε εξ ημων εις ουδεν.

لأَنَّ الْحُزْنَ الَّذِي بِحَسَبِ مَشِيئَةِ اللهِ يُنْشِئُ تَوْبَةً لِخَلاَصٍ بِلاَ نَدَامَةٍ، وَأَمَّا حُزْنُ الْعَالَمِ فَيُنْشِئُ مَوْتًا.

כִּי הָעַצֶּבֶת שֶׁהִיא כִּרְצוֹן אֱלֹהִים גֹּרֶמֶת תְּשׁוּבָה לִישׁוּעָה אֲשֶׁר אִישׁ לֹא יִתְחָרֵט עָלֶיהָ וְעַצְּבַת הָעוֹלָם מְבִיאָה לִידֵי מִיתָה׃

Ⲡⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲅⲁⲣ ⲕⲁⲧⲁ ⲫϯ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲁⲧⲟⲩⲉⲙ ⲛ̀ϩⲑⲏϥ ⲡⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ϣⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉⲩⲙⲟⲩ

For the grief according to God worked [a] repentance unto [a] salvation not to be repented of: but the grief of the world worketh death,

Διοτι η κατα Θεον λυπη γεννα μετανοιαν προς σωτηριαν αμεταμελητον· η λυπη ομως του κοσμου γεννα θανατον.

فَإِنَّهُ هُوَذَا حُزْنُكُمْ هَذَا عَيْنُهُ بِحَسَبِ مَشِيئَةِ اللهِ، كَمْ أَنْشَأَ فِيكُمْ: مِنَ الاجْتِهَادِ، بَلْ مِنَ الاحْتِجَاجِ، بَلْ مِنَ الْغَيْظِ، بَلْ مِنَ الْخَوْفِ، بَلْ مِنَ الشَّوْقِ، بَلْ مِنَ الْغَيْرَةِ، بَلْ مِنَ الانْتِقَامِ. فِي كُلِّ شَيْءٍ أَظْهَرْتُمْ أَنْفُسَكُمْ أَنَّكُمْ أَبْرِيَاءُ فِي هَذَا الأَمْرِ.

כִּי רְאוּ־נָא אֵת אֲשֶׁר־נֶעֱצַבְתֶּם כִּרְצוֹן אֱלֹהִים כַּמָּה הֵבִיא אֶתְכֶם לִידֵי זְרִיזוּת וְלִידֵי הִתְנַצְּלוּת וְלִידֵי רֹגֶז וְלִידֵי יִרְאָה וְלִידֵי תְשׁוּקָה וְלִידֵי קִנְאָה וְלִידֵי נְקָמָה וּבַכֹּל הוֹכַחְתֶּם כִּי־נְקִיִּים אַתֶּם בַּדָּבָר הַהוּא׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲅⲁⲣ ⲓⲥ ⲡⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲁⲓϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫϯ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲁ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩⲁⲅⲁⲛⲁⲕⲧⲏⲥⲓⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩϩⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩⲙⲉⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩⲭⲟϩ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡϣⲓϣ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲧⲁϩⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲣⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲃ

For behold the grief which ye grieved (lit, did) according to God worked for you much earnestness, yea a defence, yea an indignation, yea a fear, yea a hearty love, yea a zeal, yea a revenge; and in everything ye established yourselves pure of the thing.

Διοτι ιδου, αυτο τουτο, το οτι ελυπηθητε κατα Θεον, ποσην σπουδην εγεννησεν εις εσας, αλλα απολογιαν, αλλα αγανακτησιν, αλλα φοβον, αλλα ποθον, αλλα ζηλον, αλλ' εκδικησιν. Κατα παντα απεδειξατε εαυτους οτι εισθε καθαροι εις τουτο το πραγμα.

إِذًا وَإِنْ كُنْتُ قَدْ كَتَبْتُ إِلَيْكُمْ، فَلَيْسَ لأَجْلِ الْمُذْنِبِ وَلَا لأَجْلِ الْمُذْنَبِ إِلَيْهِ، بَلْ لِكَيْ يَظْهَرَ لَكُمْ أَمَامَ اللهِ اجْتِهَادُنَا لأَجْلِكُمْ.

לָכֵן גַּם אִם־כָּתַבְתִּי לָכֶם לֹא כָתַבְתִּי בַּעֲבוּר הָעֹלֵב וְלֹא בַּעֲבוּר הַנֶּעֱלָּב רַק לְמַעַן תִּגָּלֶה בְתוֹכֲכֶם זְרִיזוּת שֶׁלָּכֶם בַּעֲדֵנוּ לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲛϫⲟⲛⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲩϭⲓⲧϥ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Then, if I wrote to you, (I wrote) not because of him who did wrong, nor because of him who suffered wrong, but that your earnestness, this which ye feel (lit. do) about us, might be manifested to you before the Lord.

Λοιπον, αν και σας εγραψα, δεν εκαμον τουτο δια τον αδικησαντα, ουδε δια τον αδικηθεντα, αλλα δια να φανερωθη προς εσας η σπουδη ημων, την οποιαν εχομεν δια σας ενωπιον του Θεου.

مِنْ أَجْلِ هَذَا قَدْ تَعَزَّيْنَا بِتَعْزِيَتِكُمْ. وَلكِنْ فَرِحْنَا أَكْثَرَ جِدًّا بِسَبَبِ فَرَحِ تِيطُسَ، لأَنَّ رُوحَهُ قَدِ اسْتَرَاحَتْ بِكُمْ جَمِيعًا.

וּבַעֲבוּר־זֹאת נֻחַמְנוּ בְנֶחָמַתְכֶם וְעוֹד שִׂמְחָה יְתֵרָה הָיְתָה לָּנוּ בְּשִׂמְחַת טִיטוֹס כִּי־הוּנַח דַּעְתּוֹ עַל־יְדֵי כֻלְּכֶם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲩⲑⲉⲧ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲁⲛⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲣⲁϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲓⲧⲟⲥ ϫⲉ ⲁ ⲡⲉϥⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲙⲧⲟⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Therefore we were consoled: but about your comfort, we rejoiced more excessively about the joy of Titos, because his spirit was rested for you all.

Δια τουτο παρηγορηθημεν δια την παρηγοριαν σας, και ετι περισσοτερον εχαρημεν δια την χαραν του Τιτου, οτι ανεπαυθη το πνευμα αυτου παρα παντων υμων·

فَإِنِّي إِنْ كُنْتُ افْتَخَرْتُ شَيْئًا لَدَيْهِ مِنْ جِهَتِكُمْ لَمْ أُخْجَلْ، بَلْ كَمَا كَلَّمْنَاكُمْ بِكُلِّ شَيْءٍ بِالصِّدْقِ، كَذَلِكَ افْتِخَارُنَا أَيْضًا لَدَى تِيطُسَ صَارَ صَادِقًا.

כִּי בְּמַה־שֶּׁהִתְהַלַּלְתִּי לְפָנָיו בָּכֶם לֹא נִכְלָמְתִּי כִּי כַּאֲשֶׁר דִּבַּרְנוּ אֲלֵיכֶם הַכֹּל בֶּאֱמֶת כֵּן גַּם־תְּהִלָּתֵנוּ לִפְנֵי טִיטוֹס הָיְתָה אֱמֶת׃

Ϫⲉ ⲡⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓϥ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓϣⲓⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲡⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲛⲁⲓϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

Because my boast which I made to him about you, I was not ashamed of it. But according as I spoke to you always in [a] truth, thus also our boast which we made about you to Titos was in [a] truth.

διοτι εαν εκαυχηθην τι προς αυτον δια σας, δεν κατησχυνθην, αλλα καθως σας ελαλησαμεν παντα εν αληθεια, ουτω και η καυχησις ημων η προς τον Τιτον εγεινεν αληθεια.

وَأَحْشَاؤُهُ هِيَ نَحْوَكُمْ بِالزِّيَادَةِ، مُتَذَكِّرًا طَاعَةَ جَمِيعِكُمْ، كَيْفَ قَبِلْتُمُوهُ بِخَوْفٍ وَرِعْدَةٍ.

וּמֵעָיו יֶהֱמוּ לָכֶם יוֹתֵר בְּזָכְרוֹ אֶת־מִשְׁמַעַת כֻּלְּכֶם וְאֵת אֲשֶׁר קִבַּלְתֶּם אֹתוֹ בְּיִרְאָה וּבַחֲרָדָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ⲛⲉϥⲙⲉⲧϣⲁⲛⲑⲙⲁϧⲧ ⲥⲉϣⲟⲡ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉϥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲧⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ

And abundantly his affections are turned (Toil) towards you, remembering the obedience of you all, how ye received him in [a] fear and [a] trembling.

Και η αγαπη αυτου αυξανει περισσοτερον προς εσας, οταν ενθυμηται την υπακοην παντων υμων, πως μετα φοβου και τρομου εδεχθητε αυτον.

أَنَا أَفْرَحُ إِذًا أَنِّي أَثِقُ بِكُمْ فِي كُلِّ شَيْءٍ.

לָכֵן אֲנִי שָׂמֵחַ כִּי בְכָל־דָּבָר יֶאֱמַץ לִבִּי בָּכֶם׃

Ϯⲣⲁϣⲓ ϫⲉ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

I rejoice that in everything I am assured in you.

Χαιρω λοιπον οτι κατα παντα εχω θαρρος εις εσας.

إصحاح 8

السخاء في العطاء

ثُمَّ نُعَرِّفُكُمْ أَيُّهَا الإِخْوَةُ نِعْمَةَ اللهِ الْمُعْطَاةَ فِي كَنَائِسِ مَكِدُونِيَّةَ،

וְהִנְנוּ מוֹדִיעִים אֶתְכֶם אֶחָי אֶת־חֶסֶד אֱלֹהִים הַנַּעֲשֶׂה בִּקְהִלּוֹת מַקְדּוֹנְיָא׃

Ϯⲧⲁⲙⲟ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲧⲟⲓ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ

But I show to you, my brethren, the grace of God which was given to me in the churches of (the) Macedonia;

Γνωστοποιουμεν δε εις εσας, αδελφοι, την χαριν του Θεου την δεδομενην εις τας εκκλησιας της Μακεδονιας,

أَنَّهُ فِي اخْتِبَارِ ضِيقَةٍ شَدِيدَةٍ فَاضَ وُفُورُ فَرَحِهِمْ وَفَقْرِهِمِ الْعَمِيقِ لِغِنَى سَخَائِهِمْ،

כִּי בְּרָב־נִסְיוֹן צָרָתָם רָבְתָה שִׂמְחָתָם וְשִׁפְלוּת עֲנִיּוּתָם הֶעְְדִּיפָה לְהַרְאוֹת עשֶׁר תֻּמָּתָם׃

Ϫⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲟϫϩⲉϫ ⲁ ⲡⲓϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲡϣⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧϩⲏⲕⲓ ⲁϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲡⲗⲟⲩⲥ

that in a great proof of a tribulation, the abundance of their joy and (the) depth of their poverty abounded into the riches of their singleness.

οτι η περισσεια της χαρας αυτων, ενω εδοκιμαζον μεγαλην θλιψιν, και η βαθεια πτωχεια αυτων ανεδειξαν εκ περισσου τον πλουτον της ελευθεροτητος αυτων·

لأَنَّهُمْ أَعْطَوْا حَسَبَ الطَّاقَةِ، أَنَا أَشْهَدُ، وَفَوْقَ الطَّاقَةِ، مِنْ تِلْقَاءِ أَنْفُسِهِمْ،

כִּי מֵעִיד אָנֹכִי אֲשֶׁר כְּכֹחָם וְיוֹתֵר מִכֹּחָם הִתְנַדָּבוּ׃

Ϯⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲟⲩϫⲟⲙ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲟⲩϫⲟⲙ ⲁⲩⲉⲣⲧⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ

I witness that according to their power and beyond their power, they acted of their own readiness,

διοτι υπηρξαν κατα δυναμιν, μαρτυρω τουτο, και υπερ δυναμιν αυτοπροαιρετοι,

مُلْتَمِسِينَ مِنَّا، بِطِلْبَةٍ كَثِيرَةٍ، أَنْ نَقْبَلَ النِّعْمَةَ وَشَرِكَةَ الْخِدْمَةِ الَّتِي لِلْقِدِّيسِينَ.

וַיְבַקְשׁוּ מִמֶּנּוּ בְּרָב־תַּחֲנוּנִים לְהִשְׁתַּתֵּף בִּגְמִילוּת חֶסֶד שֶׁלָּהֶם לְעֶזְרַת הַקְּדשִׁים׃

Ⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϯϩⲟ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ

they prayed us in a great beseeching concerning the grace, and the fellowship of the ministry which is done to the saints:

παρακαλουντες ημας μετα πολλης παρακλησεως να δεχθωμεν την χαριν και την κοινωνιαν της διακονιας της εις τους αγιους,

وَلَيْسَ كَمَا رَجَوْنَا، بَلْ أَعْطَوْا أَنْفُسَهُمْ أَوَّلًا لِلرَّبِّ، وَلَنَا، بِمَشِيئَةِ اللهِ.

וְלֹא כַּאֲשֶׁר הוֹחַלְנוּ נָתָנוּ כִּי אֶת־נַפְשָׁם נָתְנוּ לָאָדוֹן בַּתְּחִלָּה וְגַם־לָנוּ בִּרְצוֹן הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲛⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲛϩⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲉ ⲫϯ

and not according as we hoped, but they were beforehand in giving themselves to the Lord, and to us also through the will of God.

και ουχι μονον καθως ηλπισαμεν, αλλ' εαυτους εδωκαν πρωτον εις τον Κυριον και εις ημας δια θεληματος του Θεου,

حَتَّى إِنَّنَا طَلَبْنَا مِنْ تِيطُسَ أَنَّهُ كَمَا سَبَقَ فَابْتَدَأَ، كَذَلِكَ يُتَمِّمُ لَكُمْ هَذِهِ النِّعْمَةَ أَيْضًا.

עַל־כֵּן זֵרַזְנוּ אֶת־טִיטוֹס שֶׁגַּם־יִגְמֹר בָּכֶם כַּאֲשֶׁר הֵחֵל אֶת־גְּמִילוּת הַחֶסֶד הַזֹּאת׃

Ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛϯϩⲟ ⲉ̀ⲧⲓⲧⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲕⲉϩⲙⲟⲧ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

So that we besought Titos, that according as be began from (the) first' thus he might complete this grace also in you.

ωστε παρεκαλεσαμεν τον Τιτον, καθως ηρχισεν, ουτω και να τελειωση προς εσας και την χαριν ταυτην.

لكِنْ كَمَا تَزْدَادُونَ فِي كُلِّ شَيْءٍ: فِي الإِيمَانِ وَالْكَلاَمِ وَالْعِلْمِ وَكُلِّ اجْتِهَادٍ وَمَحَبَّتِكُمْ لَنَا، لَيْتَكُمْ تَزْدَادُونَ فِي هَذِهِ النِّعْمَةِ أَيْضًا.

וְעַתָּה כַּאֲשֶׁר הוֹתַרְתֶּם בַּכֹּל בֶּאֱמוּנָה וּבְדִבּוּר וּבְדַעַת וּבְכָל־זְרִיזוּת וּבְאַהֲבַתְכֶם אֹתָנוּ כֵּן גַּם־תּוֹתִירוּ בַּחֶסֶד הַזֶּה׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲕⲉϩⲙⲟⲧ

But according as ye abound in everything, in the faith, and the word, and the knowledge, and all earnestness, and the love which is in you from us, that ye may abound in this grace also.

Καθως λοιπον περισσευετε εν παντι, εν πιστει και λογω και γνωσει και παση σπουδη και της προς ημας αγαπης σας, ουτω σπουδασατε να περισσευσητε και εν ταυτη τη χαριτι.

لَسْتُ أَقُولُ عَلَى سَبِيلِ الأَمْرِ، بَلْ بِاجْتِهَادِ آخَرِينَ، مُخْتَبِرًا إِخْلاَصَ مَحَبَّتِكُمْ أَيْضًا.

וְאֵינֶנִּי אֹמֵר כֵּן כִּמְצַוֶּה כִּי אִם־לִבְחֹן עַל־יְדֵי זְרִיזוּת אֲחֵרִים אֶת־אַהֲבַתְכֶם אִם אֱמֶת הִיא׃

Ⲛⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲑⲙⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲅⲁⲡⲏ ⲁⲓⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

I was not saying it according to commandment, but through the earnestness of others, I approved (the) choiceness of your love also.

Δεν λεγω τουτο κατ' επιταγην, αλλα δια να δοκιμασω δια της σπουδης των αλλων και την γνησιοτητα της αγαπης σας·

فَإِنَّكُمْ تَعْرِفُونَ نِعْمَةَ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، أَنَّهُ مِنْ أَجْلِكُمُ افْتَقَرَ وَهُوَ غَنِيٌّ، لِكَيْ تَسْتَغْنُوا أَنْتُمْ بِفَقْرِهِ.

כִּי־יֹדְעִים אַתֶּם אֶת־חֶסֶד אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ שֶׁבִּהְיוֹתוֹ עָשִׁיר נַעֲשָׂה רָשׁ בַּעֲבוּרְכֶם לְמַעַן תַּעֲשִׁירוּ עַל־יְדֵי רִישׁוֹ׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϫⲉ ⲁϥⲉⲣϩⲏⲕⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲁⲙⲁⲟ ⲡⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲉⲧϩⲏⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲣⲁⲙⲁⲟ

For ye know the grace of our Lord Jesus Christ, that he became poor because of you, being rich, that ye also in (the) poverty of him (that one) might become rich.

διοτι εξευρετε την χαριν του Κυριου ημων Ιησου Χριστου, οτι πλουσιος ων επτωχευσε δια σας, δια να πλουτησητε σεις με την πτωχειαν εκεινου.

أُعْطِي رَأْيًا فِي هَذَا أَيْضًا، لأَنَّ هَذَا يَنْفَعُكُمْ أَنْتُمُ الَّذِينَ سَبَقْتُمْ فَابْتَدَأْتُمْ مُنْذُ الْعَامِ الْمَاضِي، لَيْسَ أَنْ تَفْعَلُوا فَقَطْ بَلْ أَنْ تُرِيدُوا أَيْضًا.

וּמְחַוֶּה אֲנִי אֶת־דַּעְתִּי כִּי טוֹב לָכֶם אַחֲרֵי אֲשֶׁר הִקְדַּמְתֶּם בַּשָּׁנָה שֶׁעָבְרָה לֹא לַעֲשׂוֹת בִּלְבַד כִּי גַּם־לַעֲשׂוֹת בְּחֵפֶץ לְבַבְכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ϯϯ ⲛ̀ⲟⲩⲅⲛⲱⲙⲏ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲧⲉⲣⲛⲟϥⲣⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲉ̀ⲁⲓϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲓⲕⲉⲟⲩⲱϣ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲥⲛⲟⲩϥ

And in this I give an opinion: for this is profitable to you, who not only the thing to do, but the wish also ye were beforehand in beginning a year ago.

Και εις τουτο γνωμην διδω· διοτι τουτο συμφερει εις εσας, οιτινες ηρχισατε απο περυσιν ουχι μονον το να καμητε, αλλα και το να θελητε·

وَلكِنِ الآنَ تَمِّمُوا الْعَمَلَ أَيْضًا، حَتَّى إِنَّهُ كَمَا أَنَّ النَّشَاطَ لِلإِرَادَةِ، كَذَلِكَ يَكُونُ التَّتْمِيمُ أَيْضًا حَسَبَ مَا لَكُمْ.

עַתָּה הַשְׁלִימוּ אֶת־הַמַּעֲשֶׂה לְמַעַן כַּאֲשֶׁר הִתְנַדַּבְתֶּם לַעֲשׂוֹת כֵּן גַּם־תִּגְמְרוּ כַּאֲשֶׁר תִּמְצָא יֶדְכֶם׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲓⲕⲉϩⲱⲃ ⲉ̀ⲁⲓϥ ϫⲟⲕϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲛⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲱϣ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲉϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲱⲡⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ

But now the thing also to do, fulfil; that according as the readiness of the wish, thus also may be the fulfilment, according to that which each one hath.

τωρα δε τελειωσατε και το να καμητε, ωστε καθως υπηρξεν η προθυμια του θελειν, ουτω να υπαρχη και το τελειωσαι αφ' οσα εχετε.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ النَّشَاطُ مَوْجُودًا فَهُوَ مَقْبُولٌ عَلَى حَسَبِ مَا لِلإِنْسَانِ، لَا عَلَى حَسَبِ مَا لَيْسَ لَهُ.

כִּי בִּהְיוֹת לְאִישׁ רוּחַ נְדִיבָה רְצוּיָה הִיא לְפִי מַה־שֶּׁיֶּשׁ־לוֹ וְלֹא־לְפִי מַה־שֶּׁאֵין לוֹ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲓⲣⲱⲟⲩⲧϥ ϥϣⲟⲡ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲧⲁϥ ϥϣⲏⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛ̀ⲧⲁϥ ⲁⲛ

For if the readiness exists, according to that which he hath he is accepted, not according to that which he hath not.

Διοτι εαν προυπαρχη η προθυμια, ειναι τις ευπροσδεκτος καθ' οσα εχει, ουχι καθ' οσα δεν εχει.

فَإِنَّهُ لَيْسَ لِكَيْ يَكُونَ لِلآخَرِينَ رَاحَةٌ وَلَكُمْ ضِيقٌ،

כִּי לֹא שֶׁתִּהְיֶה לַאֲחֵרִים רְוָחָה וְלָכֶם מַחְסוֹר אֶלָּא יְמַלֵּא יִתְרְכֶם בָּעֵת הַזֹּאת בַּשָּׁוֶה אֶת־מַחְסוֹרָם׃

Ⲟⲩⲭⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲧⲟⲛ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲟϫϩⲉϫ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ

For not that a relief might be to others and a tribulation to you, but that an equality might be in this present time.

Επειδη δεν θελω να ηναι εις αλλους ανεσις, εις εσας δε στενοχωρια

بَلْ بِحَسَبِ الْمُسَاوَاةِ. لِكَيْ تَكُونَ فِي هَذَا الْوَقْتِ فُضَالَتُكُمْ لإِعْوَازِهِمْ، كَيْ تَصِيرَ فُضَالَتُهُمْ لإِعْوَازِكُمْ، حَتَّى تَحْصُلَ الْمُسَاوَاةُ.

לְמַעַן יִהְיֶה גַּם־יִתְרָם לְמַלֵּא מַחְסֹרְכֶם כְּדֵי לְהַשְׁוֹת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲩⲥⲟⲥ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲟⲩⲟ ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡϭⲣⲟϩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϭⲣⲟϩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲩⲥⲟⲥ ϣⲱⲡⲓ

That your abundance may be for (the) deficiency of those, and the abundance of those may be for your deficiency, that there may be an equality:

αλλα να γεινη εν ισοτητι, ωστε εν τω παροντι καιρω το περισσευμα σας να αναπληρωση την στερησιν εκεινων, δια να χρησιμευση και το περισσευμα εκεινων εις την στερησιν σας, ωστε να γεινη ισοτης,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «الَّذِي جَمَعَ كَثِيرًا لَمْ يُفْضِلْ، وَالَّذِي جَمَعَ قَلِيلًا لَمْ يُنْقِصْ».

כַּכָּתוּב לֹא הֶעְדִּיף הַמַּרְבֶּה וְהַמַּמְעִיט לֹא הֶחְסִיר׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲫⲁ ⲡⲓϩⲟⲩⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁ ⲡⲓⲕⲟⲩϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϧⲁⲉ

according as it is written, 'He of the abundance abounded not, and he of the little was not in want.'

καθως ειναι γεγραμμενον· Οστις ειχε συναξει πολυ δεν ελαμβανε πλειοτερον, και οστις ολιγον δεν ελαμβανεν ολιγωτερον.

خدمة تيطس في كورنثوس

وَلكِنْ شُكْرًا للهِ الَّذِي جَعَلَ هَذَا الاجْتِهَادَ عَيْنَهُ لأَجْلِكُمْ فِي قَلْبِ تِيطُسَ،

וְתוֹדוֹת לֵאלֹהִים הַנּוֹתֵן גַּם־בְּלֵב טִיטוֹס לִשְׁקֹד עֲלֵיכֶם כַּשְּׁקִידָה הַזֹּאת׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲏⲡ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϯ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲓⲧⲟⲥ

But thanks be to God, he (lit. this) who gave the same earnestness for you in (the) heart of Titos.

Χαρις δε εις τον Θεον τον διδοντα εις την καρδιαν του Τιτου την αυτην σπουδην δια σας,

لأَنَّهُ قَبِلَ الطِّلْبَةَ. وَإِذْ كَانَ أَكْثَرَ اجْتِهَادًا، مَضَى إِلَيْكُمْ مِنْ تِلْقَاءِ نَفْسِهِ.

כִּי שָׁמַע לְבַקָּשָׁתֵנוּ וּבִשְׁקִידָתוֹ הַיְתֵרָה הָלַךְ אֲלֵיכֶם לִרְצוֹנוֹ׃

Ϫⲉ ⲡⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲙⲉⲛ ⲁϥϭⲓⲧϥ ⲉϥⲓⲏⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲛ̀ϩⲏⲧ

Because he received indeed the exhortation, but being more in haste to come to you in his readiness of heart,

διοτι την μεν προτροπην εδεχθη, προθυμοτερος δε ων ανεχωρησε προς εσας αυτοπροαιρετος.

وَأَرْسَلْنَا مَعَهُ الأَخَ الَّذِي مَدْحُهُ فِي الإِنْجِيلِ فِي جَمِيعِ الْكَنَائِسِ.

וְעִמּוֹ יַחְדָּו שָׁלַחְנוּ הָאָח אֲשֶׁר יָצָא לוֹ שֵׁם טוֹב בַּבְּשׂוֹרָה בְּכָל־הַקְּהִלּוֹת׃

Ⲁⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲥⲟⲛ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲡⲉϥϣⲟⲩϣⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ

we sent the other brother with him, he (lit. this) whose praise in the Gospel through all the churches;

Επεμψαμεν δε μετ' αυτου τον αδελφον, του οποιου ο εν τω ευαγγελιω επαινος γινεται κατα πασας τας εκκλησιας·

وَلَيْسَ ذَلِكَ فَقَطْ، بَلْ هُوَ مُنْتَخَبٌ أَيْضًا مِنَ الْكَنَائِسِ رَفِيقًا لَنَا فِي السَّفَرِ، مَعَ هَذِهِ النِّعْمَةِ الْمَخْدُومَةِ مِنَّا لِمَجْدِ ذَاتِ الرَّبِّ الْوَاحِدِ، وَلِنَشَاطِكُمْ.

וְלֹא עוֹד אֶלָּא שֶׁהַקְּהִלּוֹת גַּם־בָּחֲרוּ בוֹ לָלֶכֶת אִתָּנוּ לְהָבִיא הַחֶסֶד הַזֶּה הַגָּבוּי עַל־יָדֵינוּ לִכְבוֹד הָאָדוֹן וּלְאַמֵּץ לְבָבֵנוּ׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲁⲩⲭⲁ ϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉϥⲭⲏ ϩⲓ ⲡϣⲉⲙⲙⲟ ⲛⲉⲙⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓϩⲙⲟⲧ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ⲉⲩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲛⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲛ̀ϩⲏⲧ

but not only (so), but also having had hand laid upon him by the churches, to travel with us in this grace, this which was ministered by us unto [a] glory of the Lord and our readiness of heart:

και ουχι μονον τουτο, αλλα και εψηφισθη υπο των εκκλησιων συνοδοιπορος ημων μετα της δωρεας ταυτης της διακονουμενης υφ' ημων προς την δοξαν αυτου του Κυριου και προς ενδειξιν της προθυμιας σας·

مُتَجَنِّبِينَ هَذَا أَنْ يَلُومَنَا أَحَدٌ فِي جَسَامَةِ هَذِهِ الْمَخْدُومَةِ مِنَّا.

וְנִשָּׁמֵר בָּזֹאת שֶׁלּא יוֹצִיא אִישׁ עָלֵינוּ דִּבָּה רָעָה בְּשִׁפְעַת הַמַּתָּנָה הַזֹּאת הַגְּבוּיָה עַל־יָדֵינוּ׃

Ⲉⲛⲱⲣϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϣⲟϣⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓϫⲟⲙ ⲉⲧⲁⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ

withdrawing ourselves from this, that any one should [not] blame us in this amount which is ministered by us:

φοβουμενοι τουτο, μη προσαψη τις εις ημας μωμον εν τη αφθονια ταυτη τη διακονουμενη υφ' ημων,

مُعْتَنِينَ بِأُمُورٍ حَسَنَةٍ، لَيْسَ قُدَّامَ الرَّبِّ فَقَطْ، بَلْ قُدَّامَ النَّاسِ أَيْضًا.

כִּי־מַשְׁגִּיחִים אֲנַחְנוּ עַל־הַטּוֹב לֹא לִפְנֵי הָאָדוֹן בִּלְבָד אֶלָּא גַּם־לִפְנֵי הָאָדָם׃

Ⲧⲉⲛϥⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲟⲩϣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

for we take care for good things, not only before the Lord, but also before [the] men.

προνοουντες τα καλα ουχι μονον ενωπιον του Κυριου, αλλα και ενωπιον των ανθρωπων.

وَأَرْسَلْنَا مَعَهُمَا أَخَانَا، الَّذِي اخْتَبَرْنَا مِرَارًا فِي أُمُورٍ كَثِيرَةٍ أَنَّهُ مُجْتَهِدٌ، وَلكِنَّهُ الآنَ أَشَدُّ اجْتِهَادًا كَثِيرًا بِالثِّقَةِ الْكَثِيرَةِ بِكُمْ.

וְשָׁלַחְנוּ עִמָּהֶם אֶת־אָחִינוּ אֲשֶׁר בָּחַנּוּ אֶת־שְׁקִידָתוֹ פְּעָמִים רַבּוֹת בִּדְבָרִים הַרְבֵּה וְעַתָּה הוּא שָׁקוּד עוֹד יוֹתֵר בְּרֹב בִּטְחוֹנוֹ עֲלֵיכֶם׃

Ⲁⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲕⲉⲥⲟⲛ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲛⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲡⲟⲩⲇⲉⲟⲥ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲉϥⲓⲏⲥ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

But we sent our brother also with them, he (lit. this) whom we approved in many things many times to be (lit. being) earnest, but now more eager (lit. hasting) in a great confidence which there is (to him) in you.

Επεμψαμεν δε μετ' αυτων τον αδελφον ημων, τον οποιον πολλακις εδοκιμασαμεν εν πολλοις οτι ειναι προθυμος, τωρα δε πολυ προθυμοτερος δια την πολλην πεποιθησιν την προς εσας.

أَمَّا مِنْ جِهَةِ تِيطُسَ فَهُوَ شَرِيكٌ لِي وَعَامِلٌ مَعِي لأَجْلِكُمْ. وَأَمَّا أَخَوَانَا فَهُمَا رَسُولاَ الْكَنَائِسِ، وَمَجْدُ الْمَسِيحِ.

וְטִיטוֹס הֲלֹא הוּא חֲבֵרִי וְעֹזְרִי בָכֶם וְאַחֵינוּ הֲלֹא הֵם שְׁלוּחֵי הַקְּהִלּוֹת וְתִפְאֶרֶת הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲓⲧⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲡⲁϣⲫⲏⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲓⲧⲉ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ϩⲁⲛⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Whether (any enquire) about Titos, (he is) my friend and fellow worker for (lit. into) you: or our brethren, they are apostles of the churches, (the) glory of Christ.

Οσον μεν περι Τιτου, ειναι κοινωνος εμου και εις εσας συνεργος· οσον δε περι των αδελφων ημων, ειναι αποστολοι των εκκλησιων, δοξα Χριστου.

فَبَيِّنُوا لَهُمْ، وَقُدَّامَ الْكَنَائِسِ، بَيِّنَةَ مَحَبَّتِكُمْ، وَافْتِخَارِنَا مِنْ جِهَتِكُمْ.

עַל־כֵּן הַרְאוּ וְהוֹכִיחוּ לָהֶם בִּפְנֵי הַקְּהִלּוֹת אֶת־אַהֲבַתְכֶם וְאֶת־תְּהִלָּתֵנוּ בָּכֶם׃

Ⲫⲟⲩⲱⲛϩ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉⲧⲉⲛⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ

(The) manifestation then of your love and our boast which we make about you, manifest it to them before the churches.

Την ενδειξιν λοιπον της αγαπης σας και της καυχησεως ημων την οποιαν εχομεν δια σας, δειξατε προς αυτους και ενωπιον των εκκλησιων.

إصحاح 9

العطاء بسخاء

فَإِنَّهُ مِنْ جِهَةِ الْخِدْمَةِ لِلْقِدِّيسِينَ، هُوَ فُضُولٌ مِنِّي أَنْ أَكْتُبَ إِلَيْكُمْ.

אָמְנָם אֵין־צֹרֶךְ לִי שֶׁאֶכְתֹּב אֲלֵיכֶם עַל־דְּבַר הַשֵּׁרוּת לְעֶזְרַת הַקְּדשִׁים׃

Ⲉⲑⲃⲉ ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲅⲁⲣ ⲙⲉⲛ ⲉⲧⲟⲩⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲟⲩϩⲟⲩⲟ ⲛⲏⲓ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ

For indeed concerning the ministration which they do for the saints, this is superfluous for me to write to you:

Διοτι περι της διακονιας της εις τους αγιους περιττον ειναι εις εμε να σας γραφω.

لأَنِّي أَعْلَمُ نَشَاطَكُمُ الَّذِي أَفْتَخِرُ بِهِ مِنْ جِهَتِكُمْ لَدَى الْمَكِدُونِيِّينَ، أَنَّ أَخَائِيَةَ مُسْتَعِدَّةٌ مُنْذُ الْعَامِ الْمَاضِي. وَغَيْرَتُكُمْ قَدْ حَرَّضَتِ الأَكْثَرِينَ.

כִּי יָדַעְתִּי אֶת־נְדִיבַתְכֶם אֲשֶׁר עָלֶיהָ אֲנִי מִתְהַלֵּל בָּכֶם לִפְנֵי אַנְשֵׁי מַקְדּוֹנְיָא לֵאמֹר אֲכַיָּא מְזֻמֶּנֶת מִשָּׁנָה שֶׁעָבְרָה וְקִנְאַתְכֶם הֵעִירָה אֶת־רוּחַ הָרַבִּים׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲁ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ϫⲉ ⲁ ⲛⲁ ϯⲁⲭⲁⲓⲁ ⲥⲉⲃⲧⲟⲧⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲥⲛⲟⲩϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲭⲟϩ ⲁϥϯⲭⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲟⲩⲟ

for I know your readiness, this of which I make (a) boast about you to them of (the) Macedonia, that they of [the] Achaia prepared themselves a year ago; but your zeal gave zeal to very many of them.

Επειδη εξευρω την προθυμιαν σας, την οποιαν καυχωμαι περι υμων προς τους Μακεδονας, οτι η Αχαια ητοιμασθη απο περυσι· και ο ζηλος σας διηγειρε πολλους.

وَلكِنْ أَرْسَلْتُ الإِخْوَةَ لِئَلاَّ يَتَعَطَّلَ افْتِخَارُنَا مِنْ جِهَتِكُمْ مِنْ هَذَا الْقَبِيلِ، كَيْ تَكُونُوا مُسْتَعِدِّينَ كَمَا قُلْتُ.

אֲבָל שָׁלַחְתִּי אֶת־הָאַחִים שֶׁלּא תִהְיֶה תְּהִלָּתֵנוּ בָכֶם לָרִיק בַּדָּבָר הַזֶּה וּלְמַעַן תִּהְיוּ מְזֻמָּנִים כַּאֲשֶׁר אָמָרְתִּי׃

Ⲁⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲡⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉⲧⲉⲛⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥϣ̀ⲧⲉⲙϣⲱⲡⲓ ⲉϥϣⲟⲩⲓⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲙⲉⲣⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲉⲃⲧⲱⲧ

But we sent the brethren to you, that our boast which we make about you, may not be empty in this respect; that, according as I was saying, ye might be prepared:

Επεμψα δε τους αδελφους, δια να μη ματαιωθη ως προς τουτο η δια σας καυχησις ημων· δια να ησθε, καθως ελεγον, ητοιμασμενοι,

حَتَّى إِذَا جَاءَ مَعِي مَكِدُونِيُّونَ وَوَجَدُوكُمْ غَيْرَ مُسْتَعِدِّينَ لَا نُخْجَلُ نَحْنُ - حَتَّى لَا أَقُولُ أَنْتُمْ - فِي جَسَارَةِ الافْتِخَارِ هَذِهِ.

שֶׁלּא יָבֹאוּ אִתִּי אֲנָשִׁים מִמַּקְדּוֹנְיָא וְלֹא יִמְצְאוּ אֶתְכֶם מְזֻמָּנִים וְנֵבוֹשׁ אֲנַחְנוּ וְלֹא אֹמַר אַתֶּם מֵהַבִּטָּחוֹן הַזֶּה אֲשֶׁר הִתְהַלַּלְנוּ בוֹ׃

Ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲁⲩϣⲁⲛⲓ̀ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲥⲉϫⲉⲙ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣⲓⲡⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲓⲛⲁ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲛϫⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓϣⲓ

lest by any means should they of (the) Macedonia come with me, and find you not prepared, we (pron.) might be ashamed, that we should not say, Ye,' in this measure.

μηπως, εαν ελθωσι μετ' εμου Μακεδονες και σας ευρωσιν ανετοιμους, καταισχυνθωμεν ημεις, δια να μη λεγωμεν σεις, εις την πεποιθησιν ταυτην της καυχησεως.

فَرَأَيْتُ لاَزِمًا أَنْ أَطْلُبَ إِلَى الإِخْوَةِ أَنْ يَسْبِقُوا إِلَيْكُمْ، وَيُهَيِّئُوا قَبْلًا بَرَكَتَكُمُ الَّتِي سَبَقَ التَّخْبِيرُ بِهَا، لِتَكُونَ هِيَ مُعَدَّةً هَكَذَا كَأَنَّهَا بَرَكَةٌ، لَا كَأَنَّهَا بُخْلٌ.

עַל־כֵּן רָאִיתִי לְבַקֵּשׁ מִן־הָאַחִים כִּי־יְקַדְּמוּ לָבֹא אֲלֵיכֶם וְיָכִינוּ אֶת־בִּרְכַתְכֶם הַמְיוּעָדָה מִלְּפָנִים לְמַעַן תִּהְיֶה מוּכֶנֶת כְּעֵין בְּרָכָה וְלֹא כְּעֵין מַתְּנַת כִּילָי׃

Ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲉⲟⲛ ⲟⲩⲛ ⲁⲓⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲑⲉⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲉⲃⲧⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲙⲟⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ϩⲱⲥ ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁⲛ

I thought it necessary then to exhort the brethren, that they should come before to you, and prepare before your blessing, which ye promised beforehand, that it might be prepared, but thus as [a] beneficence and not (as) extortion.

Αναγκαιον λοιπον εστοχασθην να παρακαλεσω τους αδελφους να ελθωσι προτερον εις εσας και να προετοιμασωσι την προυποσχεθεισαν ελεημοσυνην σας, ωστε να ηναι ετοιμη αυτη, ουτως ως ελεημοσυνη και ουχι ως πλεονεξια.

هَذَا وَإِنَّ مَنْ يَزْرَعُ بِالشُّحِّ فَبِالشُّحِّ أَيْضًا يَحْصُدُ، وَمَنْ يَزْرَعُ بِالْبَرَكَاتِ فَبِالْبَرَكَاتِ أَيْضًا يَحْصُدُ.

כִּי הִנֵּה הַזֹּרֵעַ בְּצִמְצוּם יִקְצֹר בְּצִמְצוּם וְהַזֹּרֵעַ בִּבְרָכוֹת יִקְצֹר בִּבְרָכוֹת׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϯⲁⲥⲟ ⲉϥⲥⲓϯ ⲉϥⲉ̀ⲱⲥϧ ⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϯⲁⲥⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲓϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲱⲥϧ ⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ

But this it is, that he who is sparing (in) sowing shall reap also sparingly; and he who soweth beneficently shall reap also beneficently:

Τουτο δε λεγω, οτι ο σπειρων με φειδωλιαν και με φειδωλιαν θελει θερισει, και ο σπειρων με αφθονιαν και με αφθονιαν θελει θερισει.

كُلُّ وَاحِدٍ كَمَا يَنْوِي بِقَلْبِهِ، لَيْسَ عَنْ حُزْنٍ أَوِ اضْطِرَارٍ. لأَنَّ الْمُعْطِيَ الْمَسْرُورَ يُحِبُّهُ اللهُ.

וְכָל־אִישׁ כַּאֲשֶׁר יִדְּבֶנּוּ לִבּוֹ לֹא־בְעַיִן רָעָה וְלֹא לְאָנְסוֹ כִּי הַנֹּתֵן בְּלֵב שָׂמֵחַ יֶאֱהַב אֹתוֹ אֱלֹהִים׃

Ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲥⲱⲧⲡ ⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲛⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲛ ⲓⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲟⲩⲣⲉϥϯ ⲅⲁⲣ ⲉϥⲣⲁϣⲓ ⲉⲧⲉ ⲫϯ ⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

each one according as he chose for himself in his heart, not grudgingly or from a 'necessity: for a rejoicing giver (it is) whom God loveth.

Εκαστος κατα την προαιρεσιν της καρδιας αυτου, ουχι με λυπην η εξ αναγκης· διοτι τον ιλαρον δοτην αγαπα ο Θεος.

وَاللهُ قَادِرٌ أَنْ يَزِيدَكُمْ كُلَّ نِعْمَةٍ، لِكَيْ تَكُونُوا وَلَكُمْ كُلُّ اكْتِفَاءٍ كُلَّ حِينٍ فِي كُلِّ شَيْءٍ، تَزْدَادُونَ فِي كُلِّ عَمَلٍ صَالِحٍ.

וֵאלֹהִים יָכֹל לְהַַשְׁפִּיעַ עֲלֵיכֶם חֶסֶד שֶׁיִּהְיֶה לָכֶם בְּכָל־עֵת דֵּי סִפּוּקְכֶם בַּכֹּל וְתוֹתִירוּ בְּכָל־מַעֲשֶׂה טוֹב׃

Ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ϩⲙⲟⲧ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁϣⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲉⲣⲉ ⲫⲣⲱϣⲓ ϣⲟⲡ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

But it is possible for God to make all grace multiply to you, that (the) sufficiency, being to you in everything always, ye may abound in every good thing:

Δυνατος δε ειναι ο Θεος να περισσευση πασαν χαριν εις εσας, ωστε εχοντες παντοτε εν παντι πασαν αυταρκειαν να περισσευητε εις παν εργον αγαθον,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «فَرَّقَ. أَعْطَى الْمَسَاكِينَ. بِرُّهُ يَبْقَى إِلَى الأَبَدِ».

כַּכָּתוּב פִּזַּר נָתַן לָאֶבְיוֹנִים צִדְקָתוֹ עֹמֶדֶת לָעַד׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲁϥⲥⲱⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥϯ ⲛ̀ⲛⲓϩⲏⲕⲓ ⲧⲉϥⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϣⲱⲡ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

according as it is written: 'He distributed, he gave to the pool; his righteousness abideth for ever.'

καθως ειναι γεγραμμενον· Εσκορπισεν, εδωκεν εις τους πενητας· η δικαιοσυνη αυτου μενει εις τον αιωνα.

وَالَّذِي يُقَدِّمُ بِذَارًا لِلزَّارِعِ وَخُبْزًا لِلأَكْلِ، سَيُقَدِّمُ وَيُكَثِّرُ بِذَارَكُمْ وَيُنْمِي غَلاَتِ بِرِّكُمْ.

וְהַנֹּתֵן זֶרַע לַזֹּרֵעַ וְלֶחֶם לָאֹכֵל יִתֵּן וְיַרְבֶּה אֶת־זַרְעֲכֶם וְיַפְרִיא תְּנוּבוֹת צִדְקַתְכֶם׃

Ⲡⲉⲧⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓϫⲣⲟϫ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲓϯ ⲉϥⲉ̀ⲥⲉϩⲛⲉ ⲡⲓⲕⲉⲱⲓⲕ ⲛⲁϥ ⲟⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲑⲣⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϭⲟ ⲁϣⲁⲓ ⲉϥⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲟⲩⲧⲁϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

But he who supplieth, the seed to him who soweth shall supply the bread also to him for [an] eating; and he shall cause your plants to grow; he shall cause them to grow, namely the fruits of your righteousness:

Ο δε χορηγων σπορον εις τον σπειροντα και αρτον προς τροφην ειθε να χορηγηση και να πληθυνη τον σπορον σας και να αυξηση τα γεννηματα της δικαιοσυνης σας·

مُسْتَغْنِينَ فِي كُلِّ شَيْءٍ لِكُلِّ سَخَاءٍ يُنْشِئُ بِنَا شُكْرًا للهِ.

לְמַעַן תַּעֲשִׁירוּ בַכֹּל לְכָל־הַתְּמִימוּת אֲשֶׁר פֹּרִיָּה תּוֹדָה לֵאלֹהִים עַל־יָדֵינוּ׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲁⲙⲁⲟ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲙⲉⲧϩⲁⲡⲗⲟⲩⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲉⲛ ⲉⲩϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ

ye being rich in everything, in all singleness, this which worketh through us a thanksgiving to God.

πλουτιζομενοι κατα παντα εις πασαν ελευθεριοτητα, ητις εργαζεται δι' ημων ευχαριστιαν εις τον Θεον.

لأَنَّ افْتِعَالَ هَذِهِ الْخِدْمَةِ لَيْسَ يَسُدُّ إِعْوَازَ الْقِدِّيسِينَ فَقَطْ، بَلْ يَزِيدُ بِشُكْرٍ كَثِيرٍ للهِ

כִּי־שֵׁרוּת הָעֲבוֹדָה הַזֹּאת לֹא לְבַד יְמַלֵּא אֶת־מַחְסֹרֵי הַקְּדוֹשִׁים כִּי גַם־יוֹדוּ רַבִּים לֵאלֹהִים בְּפֹעַל שֵׁרוּתְכֶם הַנֶּאֱמָן הַזֶּה׃

Ϫⲉ ⲧⲁⲓⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲓⲫⲁϣⲛⲓ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉⲥϣⲟⲡ ⲉⲥϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲉⲣⲡⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ

Because this ministration of this service not only is (at work) filling up the wants of the saints [only], but also aboundeth through many thanksgivings to God;

Διοτι η διακονια της υπηρεσιας ταυτης ουχι μονον προσαναπληροι τας στερησεις των αγιων, αλλα και περισσευει δια πολλων ευχαριστιων προς τον Θεον·

إِذْ هُمْ بِاخْتِبَارِ هَذِهِ الْخِدْمَةِ، يُمَجِّدُونَ اللهَ عَلَى طَاعَةِ اعْتِرَافِكُمْ لإِنْجِيلِ الْمَسِيحِ، وَسَخَاءِ التَّوْزِيعِ لَهُمْ وَلِلْجَمِيعِ.

וִיכַבְּדוּ אֶת־הָאֱלֹהִים עַל־מִשְׁמַעַת הוֹדָאַתְכֶם לִבְשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ וְעַל־תֻּמַּת חֶבְרַתְכֶם עִמָּם וְעִם הַכֹּל׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓϭⲛⲉϫⲱϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲁⲡⲗⲟⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

through the proof of this ministration. Ye are glorifying God for the subjection of your confession unto the Gospel of Christ, and the singleness of the fellowship with them and all;

επειδη δοκιμαζοντες την διακονιαν ταυτην δοξαζουσι τον Θεον δια την υποταγην της εις το ευαγγελιον του Χριστου ομολογιας σας και δια την ελευθεριοτητα της προς αυτους και προς παντας μεταδοσεως,

وَبِدُعَائِهِمْ لأَجْلِكُمْ، مُشْتَاقِينَ إِلَيْكُمْ مِنْ أَجْلِ نِعْمَةِ اللهِ الْفَائِقَةِ لَدَيْكُمْ.

וְהֵם יִתְחַנֲנוּ בַעַדְכֶם נִכְסָפִים לָכֶם בַּעֲבוּר חֶסֶד הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר גָּבַר עֲלֵיכֶם׃

Ⲛⲉⲙ ⲡⲟⲩⲧⲱⲃϩ ⲉⲧⲟⲩⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲩϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

and their prayer which they make for you, being in hearty love to you, because of the grace of God, which aboundeth in you.

και δια της υπερ υμων δεησεως αυτων, οιτινες σας επιποθουσι δια την προς εσας υπερβαλλουσαν χαριν του Θεου.

فَشُكْرًا للهِ عَلَى عَطِيَّتِهِ الَّتِي لَا يُعَبَّرُ عَنْهَا.

וְתוֹדָה לֵאלֹהִים עַל־מַתְּנָתוֹ אֲשֶׁר עָצְמָה מִסַּפֵּר׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲏⲡ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉϥⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But thanks be given to God for his free gift unspeakable.

Χαρις δε εις τον Θεον δια την ανεκδιηγητον αυτου δωρεαν.

إصحاح 10

دفاع بولس عن خدمته

ثُمَّ أَطْلُبُ إِلَيْكُمْ بِوَدَاعَةِ الْمَسِيحِ وَحِلْمِهِ، أَنَا نَفْسِي بُولُسُ الَّذِي فِي الْحَضْرَةِ ذَلِيلٌ بَيْنَكُمْ، وَأَمَّا فِي الْغَيْبَةِ فَمُتَجَاسِرٌ عَلَيْكُمْ.

וַאֲנִי פוֹלוֹס הִנְנִי מַזְהִיר אֶתְכֶם בְּעַנְוַת הַמָּשִׁיחַ וְחֶמְלָתוֹ אֲשֶׁר בִּפְנֵיכֶם שְׁפַל־רוּחַ אֲנִי בְּתוֹכֲכֶם וּבְרָחֳקִי מִתְאַמֵּץ עֲלֵיכֶם׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϯϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲣⲉⲙⲣⲁⲩϣ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲉⲡⲓⲕⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲱⲥ ⲉⲓⲑⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲙⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙ̀ⲑⲟ ⲉⲓⲥⲁⲃⲟⲗ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

But I Paul beseech you through the meekness and the fairness of Christ, as being humble indeed among you in your presence; but being away from you I have firmness among you:

Αυτος δε εγω ο Παυλος σας παρακαλω δια της πραοτητος και επιεικειας του Χριστου, οστις παρων μεν ειμαι ταπεινος μεταξυ σας, απων δε λαμβανω θαρρος προς εσας·

وَلكِنْ أَطْلُبُ أَنْ لَا أَتَجَاسَرَ وَأَنَا حَاضِرٌ بِالثِّقَةِ الَّتِي بِهَا أَرَى أَنِّي سَأَجْتَرِئُ عَلَى قَوْمٍ يَحْسِبُونَنَا كَأَنَّنَا نَسْلُكُ حَسَبَ الْجَسَدِ.

וְאֶתְחַנֲנָה שֶׁלּא אֶצְטָרֵךְ לְהִתְאַמֵּץ בִּהְיוֹתִי בְתוֹכֲכֶם בַּבִּטָּחוֹן אֲשֶׁר יֶשׁ־לִי לְהִתְגַּבֶּר־בּוֹ עַל־הָאֲנָשִׁים הַחשְׁבִים אֹתָנוּ כְּמִתְהַלְּכִים לְפִי הַבָּשָׂר׃

Ϯⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲑⲣⲓϣⲱⲡⲓ ⲉⲓⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ϯϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ϯⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲛⲁⲓ ⲉⲑⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϫⲉ ⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

but I pray to have firmness, not being with you, in this confidence, this with which I think to be bold against some, these who think of us that we walked according to flesh.

σας παρακαλω δε οταν ελθω, να μη λαβω θαρρος με την πεποιθησιν εκεινην, με την οποιαν στοχαζομαι να τολμησω εναντιον τινων, οιτινες θεωρουσιν ημας ως κατα σαρκα περιπατουντας.

لأَنَّنَا وَإِنْ كُنَّا نَسْلُكُ فِي الْجَسَدِ، لَسْنَا حَسَبَ الْجَسَدِ نُحَارِبُ.

הֵן הִתְהַלַּכְנוּ בַבָּשָׂר וְלֹא נִלְחַמְנוּ כַּבָּשָׂר׃

Ⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲅⲁⲣ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲧⲟⲓ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

For we walked according to flesh, (yet) we were not (serving as) soldiers according to flesh.

Διοτι αν και περιπατωμεν εν σαρκι, δεν πολεμουμεν ομως κατα σαρκα·

إِذْ أَسْلِحَةُ مُحَارَبَتِنَا لَيْسَتْ جَسَدِيَّةً، بَلْ قَادِرَةٌ بِاللهِ عَلَى هَدْمِ حُصُونٍ.

כִּי־כְלֵי מִלְחַמְתֵּנוּ לֹא שֶׁל־הַבָּשָׂר הֵם כִּי אִם־חֲזָקִים בֵּאלֹהִים לַהֲרֹס מִבְצָרִים׃

Ⲛⲓϩⲟⲡⲗⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲧⲙⲁⲧⲟⲓ ϩⲁⲛⲥⲁⲣⲕⲓⲕⲟⲛ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲁⲛϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉ ⲉⲩϣⲟⲣϣⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲧϫⲟⲣ ⲉⲩⲣⲟϧⲧ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲟϭⲛⲓ

For the weapons of your soldiering are not carnal, but they are powers of God, unto an overthrowing of the things which are strong, unto a hurling down of arguments,

διοτι τα οπλα του πολεμου ημων δεν ειναι σαρκικα, αλλα δυνατα συν Θεω προς καθαιρεσιν οχυρωματων·

هَادِمِينَ ظُنُونًا وَكُلَّ عُلْوٍ يَرْتَفِعُ ضِدَّ مَعْرِفَةِ اللهِ، وَمُسْتَأْسِرِينَ كُلَّ فِكْرٍ إِلَى طَاعَةِ الْمَسِيحِ،

בַּאֲשֶׁר הֹרְסִים אֲנַחְנוּ תַּחְבֻּלוֹת וְכָל־מָרוֹם מִתְנַשֵּׂא נֶגֶד דַּעַת הָאֱלֹהִים וְשׁוֹבִים כָּל־מְזִמָּה לְמִשְׁמַעַת הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲉⲙ ϭⲓⲥⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲧⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛⲉⲣⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲉⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲉⲩⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅

and all heights which raise themselves against the knowledge of God, and we are leading captive all thoughts into (the) obedience of Christ;

επειδη καθαιρουμεν λογισμους και παν υψωμα επαιρομενον εναντιον της γνωσεως του Θεου, και αιχμαλωτιζομεν παν νοημα εις την υπακοην του Χριστου,

وَمُسْتَعِدِّينَ لأَنْ نَنْتَقِمَ عَلَى كُلِّ عِصْيَانٍ، مَتَى كَمِلَتْ طَاعَتُكُمْ.

וּנְכוֹנִים לִנְקֹם נְקָמָה מֵאֵת כָּל־מֶרִי רַק אִם־תִּשְׁלַם מִשְׁמַעְתְּכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲉ̀ϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲡϣⲓϣ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲟϩ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ

and being prepared to avenge all disobedience, if your obedience should be filled first.

και ειμεθα ετοιμοι να εκδικησωμεν πασαν παρακοην, οταν γεινη πληρης η υπακοη σας.

أَتَنْظُرُونَ إِلَى مَا هُوَ حَسَبَ الْحَضْرَةِ؟ إِنْ وَثِقَ أَحَدٌ بِنَفْسِهِ أَنَّهُ لِلْمَسِيحِ، فَلْيَحْسِبْ هَذَا أَيْضًا مِنْ نَفْسِهِ: أَنَّهُ كَمَا هُوَ لِلْمَسِيحِ، كَذَلِكَ نَحْنُ أَيْضًا لِلْمَسِيحِ!

הֲתִשְׁפְּטוּ לְמַרְאֵה פָנִים אִישׁ כִּי יִתְבָּרֵךְ בִּלְבָבוֹ לֵאמֹר לַמָּשִׁיחַ אָנִי יַחֲזֹר וְיָדִין בִּלְבָבוֹ שֶׁכְּשֵׁם שֶׁהוּא לַמָּשִׁיחַ כֵּן גַּם־אֲנַחְנוּ לַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲭⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙ̀ⲑⲟ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ϩⲑⲏϥ ⲭⲏ ϫⲉ ⲫⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲟⲛ ⲙⲁⲣⲉϥⲥⲟϭⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲫⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ

(Is it) that ye look at the things which are in your presence? He who trusteth that he is of Christ, let him argue this again in himself, that, according as he is of Christ, thus are we also.

Τα κατα προσωπον βλεπετε. Εαν τις εχη πεποιθησιν εις εαυτον οτι ειναι του Χριστου, ας συλλογιζηται τουτο παλιν αφ' εαυτου, οτι καθως αυτος ειναι του Χριστου, ουτω και ημεις ειμεθα του Χριστου.

فَإِنِّي وَإِنِ افْتَخَرْتُ شَيْئًا أَكْثَرَ بِسُلْطَانِنَا الَّذِي أَعْطَانَا إِيَّاهُ الرَّبُّ لِبُنْيَانِكُمْ لَا لِهَدْمِكُمْ، لَا أُخْجَلُ.

וְגַם כִּי־אַרְבֶּה מְעַט לְהִתְהַלֵּל בַּשָּׁלְטָן אֲשֶׁר נָתַן־לָנוּ הָאָדוֹן לִבְנוֹתְכֶם וְלֹא לְשַׁחֶתְכֶם לֹא אֵבוֹשׁ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙⲙⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲧⲏⲓϥ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲕⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲱϧⲧ ⲁⲛ ⲛ̀ϯⲛⲁϣⲓⲡⲓ ⲁⲛ

For if I should boast myself more about the authority which the Lord gave to me unto [an] edification, and not unto your ruin, I shall (lit. will) not be ashamed.

Διοτι εαν και περισσοτερον τι καυχηθω δια την εξουσιαν ημων, την οποιαν εδωκεν εις ημας ο Κυριος εις οικοδομην και ουχι εις καθαιρεσιν σας, δεν θελω αισχυνθη,

لِئَلاَّ أَظْهَرَ كَأَنِّي أُخِيفُكُمْ بِالرَّسَائِلِ.

לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא אֵרָאֶה כִּמְאַיֵּם אֶתְכֶם בָּאִגְּרוֹת׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥϯϩⲉⲗⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ

That I may not be as one frightening you through the epistles.

δια να μη φανω οτι θελω να σας εκφοβιζω δια των επιστολων.

لأَنَّهُ يَقُولُ: «الرَّسَائِلُ ثَقِيلَةٌ وَقَوِيَّةٌ، وَأَمَّا حُضُورُ الْجَسَدِ فَضَعِيفٌ، وَالْكَلاَمُ حَقِيرٌ».

כְּאָמְרָם הֵן הָאִגְּרוֹת חֲמוּרוֹת וְקָשׁוֹת אֲבָל הוּא בְעַצְמוֹ כְּשֶׁהוּא כְנֶגְדֵּנוּ חָלוּשׁ וְנִיבוֹ נִבְזֶה׃

Ϫⲉ ⲛⲓⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲙⲉⲛ ⲥⲉϩⲟⲣϣ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϫⲟⲣ ϯⲡⲁⲣⲟⲩⲥⲓⲁ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲟⲩⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲧⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ϣⲏϣ

Because the epistles indeed are weighty and they are strong; but the presence of the body is weak, and the words contemptible.

Διοτι αι μεν επιστολαι, λεγει τις, ειναι βαρειαι και ισχυραι, η δε παρουσια του σωματος ασθενης και ο λογος εξουθενημενος.

مِثْلُ هَذَا فَلْيَحْسِبْ هَذَا: أَنَّنَا كَمَا نَحْنُ فِي الْكَلَامِ بِالرَّسَائِلِ وَنَحْنُ غَائِبُونَ، هَكَذَا نَكُونُ أَيْضًا بِالْفِعْلِ وَنَحْنُ حَاضِرُونَ.

יֵדַע־נָא הָאֹמֵר כָּזֹאת שֶׁכְּמוֹ שֶׁאֲנַחְנוּ בַדִּבּוּר עַל־יְדֵי אִגְּרוֹת בִּהְיוֹתֵנוּ רְחוֹקִים כֵּן גַּם־בְּפֹעַל אֲנַחְנוּ בִּהְיוֹתֵנוּ קְרוֹבִים׃

Ⲫⲁⲓ ⲟⲛ ⲙⲁⲣⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲉⲛⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡϩⲱⲃ ⲉⲛⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

This again let such a one think, that, according as we are in (the) word through the epistles, not being with you, this is as we are in (the) deed, being with you.

Τουτο ας παρατηρη ο τοιουτος, οτι οποιοι ειμεθα εις τον λογον δια των επιστολων αποντες, τοιουτοι και παροντες εις το εργον.

لأَنَّنَا لَا نَجْتَرِئُ أَنْ نَعُدَّ أَنْفُسَنَا بَيْنَ قَوْمٍ مِنَ الَّذِينَ يَمْدَحُونَ أَنْفُسَهُمْ، وَلَا أَنْ نُقَابِلَ أَنْفُسَنَا بِهِمْ. بَلْ هُمْ إِذْ يَقِيسُونَ أَنْفُسَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ، وَيُقَابِلُونَ أَنْفُسَهُمْ بِأَنْفُسِهِمْ، لَا يَفْهَمُونَ.

כִּי אַל־נָעֵז פָּנֵינוּ לִכְלֹל אֹתָנוּ עִם־הָאֲנָשִׁים הַמְשַׁבְּחִים נַפְשָׁם אוֹ לַעֲרֹךְ אֹתָנוּ לָהֶם אָכֵן נִבְעֲרוּ מִדַּעַת הַמֹּדֲדִים אֶת־נַפְשָׁם בְּנַפְשָׁם וְעֹרְכִים אֶת־נַפְשָׁם לְנַפְשָׁם׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉⲧⲉⲛⲑⲱⲛⲉⲛ ⲓⲉ ⲉ̀ϣⲓⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲩϣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲑⲟⲛⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲕⲁϯ ⲁⲛ

For we are not bold to compare ourselves or to measure ourselves with some who commend themselves: but they (pron.) in themselves are measuring themselves, and are comparing themselves with themselves, and are not understanding.

Διοτι δεν τολμωμεν να συναριθμησωμεν η να συγκρινωμεν εαυτους προς τινας εκ των συνιστωντων εαυτους· αλλ' αυτοι καθ' εαυτους μετρουντες εαυτους και προς εαυτους συγκρινοντες εαυτους ανοηταινουσιν.

وَلكِنْ نَحْنُ لَا نَفْتَخِرُ إِلَى مَا لَا يُقَاسُ، بَلْ حَسَبَ قِيَاسِ الْقَانُونِ الَّذِي قَسَمَهُ لَنَا اللهُ، قِيَاسًا لِلْبُلُوغِ إِلَيْكُمْ أَيْضًا.

וַאֲנַחְנוּ לֹא נִתְגַּדֵּל לִבְלִי־מִדָּה כִּי אִם־כְּפִי מִדַּת הַגְּבוּל אֲשֶׁר חָלַק לָנוּ הָאֱלֹהִים לְחֹק לְהַגִּיעַ גַּם־עָדֵיכֶם׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲛⲁⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲧϣⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲁⲛⲟⲩⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲑⲁϣϥ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲫⲟϩ ϣⲁⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

But we (pron.) were not boasting ourselves in things without measure, but according to the measure of the canon which God ordained to us, to cause us to reach unto it in a measure, and one as far as you.

Αλλ' ημεις δεν θελομεν καυχηθη εις τα αμετρα, αλλα κατα το μετρον του κανονος, το οποιον εμοιρασεν εις ημας ο Θεος, μετρον ωστε να φθασωμεν εως και εις εσας.

لأَنَّنَا لَا نُمَدِّدُ أَنْفُسَنَا كَأَنَّنَا لَسْنَا نَبْلُغُ إِلَيْكُمْ. إِذْ قَدْ وَصَلْنَا إِلَيْكُمْ أَيْضًا فِي إِنْجِيلِ الْمَسِيحِ.

כִּי אֵינֶנּוּ כְּמַסִּיגֵי גְבוּל כְּאִלּוּ לֹא בָאנוּ אֲלֵיכֶם הֲלֹא כְבָר קִדַּמְנוּ גַּם־אֶתְכֶם בִּבְשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ϩⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲫⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲁⲛⲫⲟϩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

For not as not reaching to you we stretch (out) ourselves to you the more: for we reached to you also in the Gospel of Christ:

Διοτι δεν υπερεκτεινομεν εαυτους ως μη φθασαντες εις εσας. επειδη εως και εις εσας εφθασαμεν δια του ευαγγελιου του Χριστου,

غَيْرَ مُفْتَخِرِينَ إِلَى مَا لَا يُقَاسُ فِي أَتْعَابِ آخَرِينَ، بَلْ رَاجِينَ - إِذَا نَمَا إِيمَانُكُمْ - أَنْ نَتَعَظَّمَ بَيْنَكُمْ حَسَبَ قَانُونِنَا بِزِيَادَةٍ،

לֹא נִתְגַּדֵּל לִבְלִי־מִדָּה בִּיגִיעַת אֲחֵרִים אֲבָל יֶשׁ־לָנוּ תִקְוָה שֶׁבִּרְבוֹת אֱמוּנַתְכֶם אֲנַחְנוּ נְכֻבַּד בָּכֶם כְּפִי גְבוּלֵנוּ עַד־לְמָעְלָה׃

Ⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲁⲧϣⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲁⲓⲁⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲉⲣⲛⲓϣϯ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲛⲕⲁⲛⲟⲩⲛ ⲉⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ

not boasting ourselves in unmeasuredness (plural), in toils of other men but having a hope, should your faith grow, to cause it to become great in you, according to our canon unto an abundance,

και δεν καυχωμεθα εις τα αμετρα εις ξενους κοπους, αλλ' εχομεν ελπιδα, οτι αυξανομενης της πιστεως σας, θελομεν μεγαλυνθη εις εσας εκ περισσου κατα τον κανονα ημων,

لِنُبَشِّرَ إِلَى مَا وَرَاءَكُمْ. لَا لِنَفْتَخِرَ بِالأُمُورِ الْمُعَدَّةِ فِي قَانُونِ غَيْرِنَا.

כְּדֵי־לְבַשֵּׂר הַבְּשׂוֹרָה גַּם־לְהָלְאָה מִכֶּם וְלֹא לְהִתְהַלֵּל בְּמַה־שֶּׁמּוּכָן כְּבָר בִּגְבוּל אֲחֵרִים׃

Ⲉ̀ϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲓϣϯ ⲉ̀ⲛⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁⲛⲟⲩⲛ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲁⲛ ⲉ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲉⲃⲧⲱⲧ

to preach glad tidings to you, things which are greater than those, not in a canon of other men (and) to boast ourselves of the things which were prepared.

ωστε να κηρυξωμεν το ευαγγελιον και εις τους επεκεινα υμων τοπους, ουχι να καυχηθωμεν εις τα εν αλλοτριω κανονι ετοιμα.

وَأَمَّا: «مَنِ افْتَخَرَ فَلْيَفْتَخِرْ بِالرَّبِّ».

וְהַמִּתְהַלֵּל יִתְהַלֵּל בַּיהוָֹה׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙⲁⲣⲉϥϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

But he who boasteth himself, let him boast himself in the Lord.

Αλλ' οστις καυχαται, εν Κυριω ας καυχαται·

لأَنَّهُ لَيْسَ مَنْ مَدَحَ نَفْسَهُ هُوَ الْمُزَكَّى، بَلْ مَنْ يَمْدَحُهُ الرَّبُّ.

כִּי לֹא הַמְשַׁבֵּחַ נַפְשׁוֹ נֶאֱמָן הוּא כִּי אִם־אֲשֶׁר יְשַׁבְּחֶנּוּ יְהוָֹה׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉⲧⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲥⲱⲧⲡ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲧⲁϩⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

For not he who commendeth himself is the chosen, but he whom the Lord will commend.

διοτι δεν ειναι δοκιμος οστις συνιστα αυτος εαυτον, αλλ' εκεινος τον οποιον ο Κυριος συνιστα.

إصحاح 11

بولس والرسل الكذبة

لَيْتَكُمْ تَحْتَمِلُونَ غَبَاوَتِي قَلِيلًا! بَلْ أَنْتُمْ مُحْتَمِلِيَّ.

אַחֲלַי תִּשְׂאוּ מְעַט אִוַּלְתִּי וְאַף־אָמְנָם תִּשָּׂאוּנִי׃

Ⲁⲙⲟⲓ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲧϩⲏⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲱⲟⲩⲛϩⲏⲧ ⲛⲉⲙⲏⲓ

Would that ye were to bear with me a little in my senselessness: but be longsuffering with me.

Ειθε να υποφερητε ολιγον τι την αφροσυνην μου· αλλα και υποφερετε με.

فَإِنِّي أَغَارُ عَلَيْكُمْ غَيْرَةَ اللهِ، لأَنِّي خَطَبْتُكُمْ لِرَجُلٍ وَاحِدٍ، لأُقَدِّمَ عَذْرَاءَ عَفِيفَةً لِلْمَسِيحِ.

כִּי מְקַנֵּא אֲנִי לָכֶם קִנְאַת אֱלֹהִים כִּי קִדַּשְׁתִּי אֶתְכֶם לְאִישׁ אֶחָד לְהַעֲמִיד בְּתוּלָה טְהוֹרָה לִפְנֵי הַמָּשִׁיחַ׃

Ϯⲭⲟϩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲓϩⲉⲧⲡ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲟⲩϩⲁⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲁⲣⲑⲉⲛⲟⲥ ⲉⲥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅

For I am jealous over you in a jealousy of God: for I united you to one husband a pure virgin to Christ.

Διοτι ειμαι ζηλοτυπος προς εσας κατα ζηλοτυπιαν Θεου· επειδη σας ηρραρωνισα με ενα ανδρα, δια να σας παραστησω παρθενον αγνην εις τον Χριστον.

وَلكِنَّنِي أَخَافُ أَنَّهُ كَمَا خَدَعَتِ الْحَيَّةُ حَوَّاءَ بِمَكْرِهَا، هَكَذَا تُفْسَدُ أَذْهَانُكُمْ عَنِ الْبَسَاطَةِ الَّتِي فِي الْمَسِيحِ.

אֲבָל יָרֵא אָנֹכִי פֶּן תִּשְׂטֶינָה מַחְשְׁבוֹתֵיכֶם מִן־הַתְּמִימוּת אֲשֶׁר עִם־הַמָּשִׁיחַ כַּאֲשֶׁר הִשּׂיא הַנָּחָשׁ בְּעָרְמָתוֹ אֶת־חַוָּה׃

Ϯⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓϩⲟϥ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϩⲁⲗ ⲛ̀ⲉⲩⲁ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲥⲉⲃ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧϩⲁⲡⲗⲟⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲧⲟⲩⲃⲟ ⲉⲧϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But I fear lest by any means as the serpent deceived Eva in his craftiness, your thoughts may be corrupted from the singleness and the pureness which is in Christ.

φοβουμαι ομως μηπως, καθως ο οφις εξηπατησε την Ευαν δια της πανουργιας αυτου, διαφθαρη ουτως ο νους σας, εκπεσων απο της απλοτητος της εις τον Χριστον.

فَإِنَّهُ إِنْ كَانَ الآتِي يَكْرِزُ بِيَسُوعَ آخَرَ لَمْ نَكْرِزْ بِهِ، أَوْ كُنْتُمْ تَأْخُذُونَ رُوحًا آخَرَ لَمْ تَأْخُذُوهُ، أَوْ إِنْجِيلًا آخَرَ لَمْ تَقْبَلُوهُ، فَحَسَنًا كُنْتُمْ تَحْتَمِلُونَ.

כִּי אִם־יָבֹא הַבָּא וְיַכְרִיז לָכֶם יֵשׁוּעַ אַחֵר אֲשֶׁר לֹא הִכְרַזְנוּ אוֹ אִם־תִּקְחוּ רוּחַ אַחֵר אֲשֶׁר לֹא־לְקַחְתֶּם אוֹ־בְשׂוֹרָה אַחֶרֶת אֲשֶׁר לֹא־קִבַּלְתֶּם כִּי אָז הֵיטֵב תִּשָּׂאֻהוּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ϥⲛⲁϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲕⲉⲒⲏ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲡⲉⲛϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲓⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϭⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϭⲓⲧϥ ⲓⲉ ⲕⲉⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡϥ ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲇⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲡⲉ

For if indeed he who cometh will proclaim to you another Jesus (whom) we proclaimed [him] not, or ye will receive another spirit (whom) ye received [him]: not, or another Gospel (which) ye accepted [it] not, well forsooth will ye bear with (him).

Διοτι εαν ο ερχομενος κηρυττη προς εσας αλλον Ιησουν, τον οποιον ημεις δεν εκηρυξαμεν, η λαμβανητε αλλο πνευμα, το οποιον δεν ελαβετε, η αλλο ευαγγελιον, το οποιον δεν εδεχθητε, καλως ηθελετε υποφερει αυτον.

لأَنِّي أَحْسِبُ أَنِّي لَمْ أَنْقُصْ شَيْئًا عَنْ فَائِقِي الرُّسُلِ.

אוּלָם אֶחֱשֹׁב אֲשֶׁר־אֵינֶנִּי נֹפֵל עַד־מְאֹד מֵהַשְּׁלִיחִים הַגְּדוֹלִים כָּל־כָּךְ׃

Ϯⲙⲉⲩⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ϯⲉⲣϧⲁⲉ ⲉ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲑⲟⲩⲟⲧⲉⲃ

For I think that I am in want of nothing in comparison with the apostles who surpass.

Αλλα στοχαζομαι οτι δεν ειμαι εις ουδεν κατωτερος των πρωτιστων αποστολων.

وَإِنْ كُنْتُ عَامِّيًّا فِي الْكَلاَمِ، فَلَسْتُ فِي الْعِلْمِ، بَلْ نَحْنُ فِي كُلِّ شَيْءٍ ظَاهِرُونَ لَكُمْ بَيْنَ الْجَمِيعِ.

וְאַף אִם־בַּעַר אָנֹכִי מִדִּבּוּר אֵינֶנִּי בַעַר מִדָּעַת אֶלָּא בַכֹּל לַכֹּל נִגְלִינוּ בִּפְנֵיכֶם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲓⲇⲓⲱⲧⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲛⲟⲩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

If I am an unlearned one in (the) word,. but not in (the) knowledge; but in everything we manifested ourselves to you among all.

Εαν δε και ημαι ιδιωτης κατα τον λογον, αλλ' ουχι κατα την γνωσιν, αλλ' εν παντι τροπω εφανερωθημεν κατα παντα εις εσας.

أَمْ أَخْطَأْتُ خَطِيَّةً إِذْ أَذْلَلْتُ نَفْسِي كَيْ تَرْتَفِعُوا أَنْتُمْ، لأَنِّي بَشَّرْتُكُمْ مَجَّانًا بِإِنْجِيلِ اللهِ؟

אוֹ הֶחָטָאתִי בְּהַשְׁפִּילִי אֶת־עַצְמִי לְמַעַן הַגְבִּיהֲכֶם כִי־בִשַּׂרְתִּי אֶתְכֶם אֶת־בְּשׂוֹרַת הָאֱלֹהִים בְּלֹא־מְחִיר׃

Ⲙⲏ ⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉⲧⲁⲓⲁⲓϥ ⲉⲓⲑⲉⲃⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓⲥⲓ ϫⲉ ⲁⲓϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲓⲛϫⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

Is it a sin which I did (in), humiliating myself, that ye might be exalted, because I proclaimed to you freely the Gospel of God ?

Η επραξα αμαρτιαν ταπεινονων εμαυτον δια να υψωθητε σεις, διοτι σας εκηρυξα δωρεαν το ευαγγελιον του Θεου;

سَلَبْتُ كَنَائِسَ أُخْرَى آخِذًا أُجْرَةً لأَجْلِ خِدْمَتِكُمْ، وَإِذْ كُنْتُ حَاضِرًا عِنْدَكُمْ وَاحْتَجْتُ، لَمْ أُثَقِّلْ عَلَى أَحَدٍ.

מִקְהִלּוֹת אֲחֵרוֹת נָטַלְתִּי בְּקַחְתִּי מֵהֶן שָׂכָר לְמַעַן אֲשָׁרֶתְכֶם וְהָיִיתִי עִמָּכֶם וָאֶחְסַר וְלֹא הֶלְאֵיתִי אָדָם׃

Ⲁⲓⲕⲱⲗⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲁⲓϭⲓ ⲟⲯⲱⲛⲓⲟⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ

I robbed churches; I took wages because of ministering to you,

Αλλας εκκλησιας εγυμνωσα λαβων τα αναγκαια δια την υπηρεσιαν σας,

لأَنَّ احْتِيَاجِي سَدَّهُ الإِخْوَةُ الَّذِينَ أَتَوْا مِنْ مَكِدُونِيَّةَ. وَفِي كُلِّ شَيْءٍ حَفِظْتُ نَفْسِي غَيْرَ ثَقِيلٍ عَلَيْكُمْ، وَسَأَحْفَظُهَا.

כִּי הָאַחִים הַבָּאִים מִמַּקְדּוֹנְיָא נָתְנוּ לִי דֵי מַחְסוֹרִי וּבְכָל־דָּבָר נִשְׁמַרְתִּי מִהְיוֹת לָכֶם לְמַשָּׂא וְעוֹד אֶשָּׁמֵר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲧⲁⲓⲉⲣϧⲁⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲁϩⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲡⲁϭⲣⲟϩ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϫⲉⲕ ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲓⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲁⲣⲉϩ ⲟⲛ

and being with you, having been in want, I put not burden upon one of you; for my deficiency the brethren who came from (the) Macedonia filled it up; and in everything I kept myself, being unburden-some to (lit. from) you, and I shall keep (so) still .

και οτε ημην παρων εις εσας και εστερηθην, δεν κατεβαρυνα ουδενα· διοτι την στερησιν μου προσανεπληρωσαν οι αδελφοι ελθοντες απο Μακεδονιας· και κατα παντα εφυλαξα εμαυτον και θελω φυλαξει αβαρη προς εσας.

حَقُّ الْمَسِيحِ فِيَّ. إِنَّ هَذَا الافْتِخَارَ لَا يُسَدُّ عَنِّي فِي أَقَالِيمِ أَخَائِيَةَ.

אֲמִתּוֹ שֶׁל־הַמָּשִׁיחַ בִּי שֶׁלּא־תִכָּלֵא מִמֶּנִּי תְּהִלָּתִי זֹאת בִּגְלִילוֹת אֲכַיָּא׃

Ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲥϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧ ϫⲉ ⲡⲁⲓϣⲟⲩϣⲟⲩ ϥⲛⲁϣⲑⲁⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲭⲁⲓⲁ

The truth of Christ is in me, that this boast will not be shut off from me in the places of [the] Achaia.

Ειναι αληθεια του Χριστου εν εμοι οτι η καυχησις αυτη δεν θελει αποκλεισθη εις εμε εν τοις τοποις της Αχαιας.

لِمَاذَا؟ أَلأَنِّي لَا أُحِبُّكُمْ؟ اَللهُ يَعْلَمُ.

עַל־מַה־זֶה הַעַל אֲשֶׁר אֵינֶנִּי אֹהֵב אֶתְכֶם הָאֱלֹהִים יוֹדֵעַ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϫⲉ ϯⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲫϯ ⲡⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ

Why? Because I love you not. God knoweth.

Δια τι; διοτι δεν σας αγαπω; ο Θεος γινωσκει.

وَلكِنْ مَا أَفْعَلُهُ سَأَفْعَلُهُ لأَقْطَعَ فُرْصَةَ الَّذِينَ يُرِيدُونَ فُرْصَةً كَيْ يُوجَدُوا كَمَا نَحْنُ أَيْضًا فِي مَا يَفْتَخِرُونَ بِهِ.

אֲבָל אֵת אֲשֶׁר אֲנִי עָשִׂיתִי אוֹסִיף לַעֲשׂוֹת לְבִלְתִּי הַנִּיחַ־מָקוֹם לַמְבַקְשִׁים שֶׁיִּמָּצְאוּ דּוֹמִים לָנוּ בְּמַה־שֶּׁיִּתְהַלֲלוּ בּוֹ׃

Ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲇⲉ ϯⲛⲁⲁⲓϥ ⲟⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϫⲉϫ ⲑⲗⲱⲓϫⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲗⲱⲓϫⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϫⲉⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲛⲣⲏϯ ϩⲱⲛ

But that which I do, I shall (lit. will) do it still, that I may cut off (the) pretext of them who wish to find pretext; that they may be found in that in which they boast themselves according as ourselves.

Ο, τι δε καμνω, τουτο και θελω καμνει, δια να εκκοψω την αφορμην των θελοντων αφορμην, ινα ευρεθωσιν εις εκεινο, δια το οποιον καυχωνται, τοιουτοι καθως και ημεις.

لأَنَّ مِثْلَ هَؤُلاَءِ هُمْ رُسُلٌ كَذَبَةٌ، فَعَلَةٌ مَاكِرُونَ، مُغَيِّرُونَ شَكْلَهُمْ إِلَى شِبْهِ رُسُلِ الْمَسِيحِ.

כִּי אֲנָשִׁים כָּאֵלֶּה שְׁלִיחֵי שֶׁקֶר הֵם פֹּעֲלֵי רְמִיָּה עֹשִׂים עַצְמָם כְּמַלְאֲכֵי הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲁⲛⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫ ⲛⲉ ⲛ̀ⲉⲣⲅⲁⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲟϥ ⲉⲩϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

For these are as false apostles, workers of subtlety, changing themselves into (the) form of apostles of Christ.

Διοτι οι τοιουτοι ειναι ψευδαποστολοι, εργαται δολιοι, μετασχηματιζομενοι εις αποστολους Χριστου.

وَلَا عَجَبَ. لأَنَّ الشَّيْطَانَ نَفْسَهُ يُغَيِّرُ شَكْلَهُ إِلَى شِبْهِ مَلاَكِ نُورٍ!

וְאֵין לִתְמוֹהַּ הֲלֹא הַשָּׂטָן גַּם־הוּא עָשָׂה עַצְמוֹ כְּמַלְאַךְ הָאוֹר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲟⲩϣⲫⲏⲣⲓ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲛⲑⲟϥ ϩⲱϥ ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ϥϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

And it is not a wonder. Satan also himself changeth himself into (the) form of an angel of (the) light.

Και ουδεν θαυμαστον· διοτι αυτος ο Σατανας μετασχηματιζεται εις αγγελον φωτος.

فَلَيْسَ عَظِيمًا إِنْ كَانَ خُدَّامُهُ أَيْضًا يُغَيِّرُونَ شَكْلَهُمْ كَخُدَّامٍ لِلْبِرِّ. الَّذِينَ نِهَايَتُهُمْ تَكُونُ حَسَبَ أَعْمَالِهِمْ.

לָכֵן לֹא דָּבָר גָּדוֹל הוּא אִם גַּם־מְשָׁרֲתָיו עֹשִׂים עַצְמָם כִּמְשָׁרֲתֵי הַצֶּדֶק אֲשֶׁר אַחֲרִיתָם תִּהְיֶה לְפִי מַעַלְלֵיהֶם׃

Ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲁⲛ ⲟⲩⲛ ⲡⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲛⲉϥⲕⲉⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲥⲉϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ϩⲁⲛⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲧⲟⲩϧⲁⲉ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲟⲩϩⲃⲏⲟⲩⲓ

It is not then a great (thing) if his ministers also change themselves into (the) form of ministers of [the] righteousness, these whose end will be according to their works.

Δεν ειναι λοιπον μεγα αν και οι διακονοι αυτου μετασχηματιζωνται εις διακονους δικαιοσυνης, των οποιων το τελος θελει εισθαι κατα τα εργα αυτων.

بولس يفتخر بضيقاته

أَقُولُ أَيْضًا: لَا يَظُنَّ أَحَدٌ أَنِّي غَبِيٌّ. وَإِلاَّ فَاقْبَلُونِي وَلَوْ كَغَبِيٍّ، لأَفْتَخِرَ أَنَا أَيْضًا قَلِيلًا.

וְאָשׁוּב וְאֹמַר אַל־נָא יַחְשְׁבֵנִי אִישׁ לְסָכָל וְאַף־עַל־פִּי כֵן כְּסָכָל קַבְּלוּנִי לְמַעַן אֶתְהַלֵּל מְעַט גַּם־אָנִי׃

Ⲡⲁⲗⲓⲛ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲁⲧϩⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲕⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲧϩⲏⲧ ϣⲟⲡⲧ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϩⲱ ⲛⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ

Again I say, lest by any means one should think of me, that I am foolish,--nay, even though as foolish receive me, that I may boast myself also a little.

Παλιν λεγω, Μηδεις ας μη με στοχασθη οτι ειμαι αφρων· ει δε μη, δεχθητε με καν ως αφρονα, δια να καυχηθω και εγω ολιγον τι.

الَّذِي أَتَكَلَّمُ بِهِ لَسْتُ أَتَكَلَّمُ بِهِ بِحَسَبِ الرَّبِّ، بَلْ كَأَنَّهُ فِي غَبَاوَةٍ، فِي جَسَارَةِ الافْتِخَارِ هَذِهِ.

אֵת אֲשֶׁר אֲדַבֵּר לא־כְדֶּרֶךְ הָאָדוֹן אָנֹכִי מְדַבֵּר אֶלָּא כְּמוֹ בְסִכְלוּת כֵּן אָעֹז וְאֶתְהַלָּל׃

Ⲡⲉϯⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲱⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧϩⲏⲧ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓϣⲟⲩϣⲟⲩ

That which I speak, I was saying it not according to the Lord, but as in [a] foolishness, in this measure of this boast.

Ο, τι λαλω, εις τουτο το θαρρος της καυχησεως, δεν λαλω κατα τον Κυριον, αλλ' ως αφρων.

بِمَا أَنَّ كَثِيرِينَ يَفْتَخِرُونَ حَسَبَ الْجَسَدِ، أَفْتَخِرُ أَنَا أَيْضًا.

רַבִּים מִתְהַלֲלִים לְפִי הַבָּשָׂר לָכֵן אֶתְהַלֵּל גַּם־אָנִי׃

Ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϯⲛⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Since many boast themselves according to flesh, I also shall (lit. will) boast myself.

Επειδη πολλοι καυχωνται κατα την σαρκα, θελω καυχηθη και εγω.

فَإِنَّكُمْ بِسُرُورٍ تَحْتَمِلُونَ الأَغْبِيَاءَ، إِذْ أَنْتُمْ عُقَلاَءُ!

כִּי־נֹשְׂאִים אַתֶּם לִרְצוֹנְכֶם אֶת־הַסְּכָלִים בִּהְיוֹתְכֶם חֲכָמִים׃

Ϩⲏⲇⲏⲱⲥ ⲅⲁⲣ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧϩⲏⲧ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁⲃⲉⲩ

For gladly ye bear with the foolish, ye (being) wise.

Διοτι σεις ευχαριστως υποφερετε τους αφρονας, οντες φρονιμοι·

لأَنَّكُمْ تَحْتَمِلُونَ: إِنْ كَانَ أَحَدٌ يَسْتَعْبِدُكُمْ! إِنْ كَانَ أَحَدٌ يَأْكُلُكُمْ! إِنْ كَانَ أَحَدٌ يَأْخُذُكُمْ! إِنْ كَانَ أَحَدٌ يَرْتَفِعُ! إِنْ كَانَ أَحَدٌ يَضْرِبُكُمْ عَلَى وُجُوهِكُمْ!

הֲלֹא תִשְׂאוּ כִּי יְשַׁעְבֵּד אֶתְכֶם אִישׁ כִּי־יְבַלַּע כִּי־יִלְכֹּד אֶתְכֶם כִּי־יִתְנַשֵּׂא כִּי־יַכֶּה אֶתְכֶם עַל־פְּנֵיכֶם׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲅⲁⲣ ⲙⲫⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲫⲏ ⲉⲑⲟⲩⲱⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧϭⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲫⲏ ⲉⲧϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲧϩⲓⲟⲩⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲟ

For ye bear with him who maketh you slaves, he who devoureth (lit. eateth) you, he who receiveth from you, he who exalteth himself, and he who siniteth in your face.

επειδη υποφερετε, εαν τις σας καταδουλονη, εαν τις σας κατατρωγη, εαν τις λαμβανη τα υμων, εαν τις επαιρηται, εαν τις σας κτυπα εις το προσωπον.

عَلَى سَبِيلِ الْهَوَانِ أَقُولُ: كَيْفَ أَنَّنَا كُنَّا ضُعَفَاءَ! وَلكِنَّ الَّذِي يَجْتَرِئُ فِيهِ أَحَدٌ، أَقُولُ فِي غَبَاوَةٍ: أَنَا أَيْضًا أَجْتَرِئُ فِيهِ.

לְחֶרְפָּתֵנוּ אֲנִי מְדַבֵּר חַלָּשִׁים הָיִינוּ אֲבָל בְּכָל־אֲשֶׁר יִרְהַב אִישׁ לְהִתְהַלֵּל אֶרְהַב גַּם־אֲנִי בְּסִכְלוּתִי׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϣⲱϣ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲛϣⲱⲛⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲛⲁⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧϩⲏⲧ ϯⲛⲁⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ϩⲱ

According to a dishonour I say that we (pron.) were weak. That in which any one will be bold, I said it in [a] foolishness, I shall (lit, will) be bold also.

Κατα ατιμιαν λεγω, ως να ημεθα ημεις ασθενεις. Αλλ' εις ο, τι τολμα τις, αφρονως ομιλω, τολμω και εγω.

أَهُمْ عِبْرَانِيُّونَ؟ فَأَنَا أَيْضًا. أَهُمْ إِسْرَائِيلِيُّونَ؟ فَأَنَا أَيْضًا. أَهُمْ نَسْلُ إِبْرَاهِيمَ؟ فَأَنَا أَيْضًا.

עִבְרִים הֵם וְגַם־אֲנִי יִשְׂרְאֵלִים הֵם וְגַם־אָנִי זֶרַע אַבְרָהָם הֵם וְגַם־אָנִי׃

Ϩⲁⲛϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ⲛⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϩⲁⲛⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϩⲁⲛϫⲣⲟϫ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲛⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ

They are Hebrews, I am also. They are Israelites, I am also. They are seeds of Abram, I am also.

Εβραιοι ειναι; και εγω· Ισραηλιται ειναι; και εγω· σπερμα Αβρααμ ειναι; και εγω·

أَهُمْ خُدَّامُ الْمَسِيحِ؟ أَقُولُ كَمُخْتَلِّ الْعَقْلِ، فَأَنَا أَفْضَلُ: فِي الأَتْعَابِ أَكْثَرُ، فِي الضَّرَبَاتِ أَوْفَرُ، فِي السُّجُونِ أَكْثَرُ، فِي الْمِيتَاتِ مِرَارًا كَثِيرَةً.

מְשָׁרֲתֵי הַמָּשִׁיחַ הֵם וַאֲנִי כְּמִתְהוֹלֵל אֹמַר אֲנִי יוֹתֵר מֵהֶם יוֹתֵר בִּיגִיעוֹת יוֹתֵר לִמְאֹד בְּמַכּוֹת יוֹתֵר בְּמוֹסֵרוֹת וְרֹב פְּעָמִים בִּמְצוּקוֹת מָוֶת׃

Ϩⲁⲛⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉ ⲁⲓⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲓϩⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲏϣⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲧⲉⲕⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ

They are 'ministers of Christ. I spoke in [a] madness, I am more; in toils more, in stripes more, in prisons in an excess, in deaths many times

υπηρεται του Χριστου ειναι; παραφρονων λαλω, πλειοτερον εγω· εις κοπους περισσοτερον, εις πληγας καθ' υπερβολην, εις φυλακας περισσοτερον, εις θανατους πολλακις.

مِنَ الْيَهُودِ خَمْسَ مَرَّاتٍ قَبِلْتُ أَرْبَعِينَ جَلْدَةً إِلاَّ وَاحِدَةً.

חָמֵשׁ פְּעָמִים לָקִיתִי עַל־יְדֵי הַיְּהוּדִים אַרְבָּעִים חָסֵר אֶחָת׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲓϭⲓ ⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲙ ⲛ̀ϣⲁϣ ϣⲁⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ

by the Jews. For I received five (times) forty stripes save one.

υπο των Ιουδαιων πεντακις ελαβον πληγας τεσσαρακοντα παρα μιαν,

ثَلاَثَ مَرَّاتٍ ضُرِبْتُ بِالْعِصِيِّ، مَرَّةً رُجِمْتُ، ثَلاَثَ مَرَّاتٍ انْكَسَرَتْ بِيَ السَّفِينَةُ، لَيْلًا وَنَهَارًا قَضَيْتُ فِي الْعُمْقِ.

שָׁלשׁ פְּעָמִים יֻסַּרְתִּי בַשּׁוֹטִים פַּעַם אַחַת סֻקַּלְתִּי וְשָׁלשׁ פְּעָמִים נִשְׁבְּרָה סְפִינָתִי וָאֱהִי בִּמְצוּלוֹת יָם לַיְלָה וָיוֹם׃

Ⲁⲩⲟⲩⲉϣⲟⲩⲱϣⲧ ⲙ̀ⲡϣⲃⲱⲧ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲁⲩϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲁ ⲡϫⲟⲓ ⲃⲓϫⲓ ϧⲁⲣⲟⲓ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲁⲓⲉⲣ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉϫⲱⲣϩ ϧⲉⲛ ⲡϣⲱⲕ ⲙ̀ⲫⲓⲟⲙ

I was stretched out for (the) rod three times, I was stoned once, I was shipwrecked three times, I spent a day and a night in (the) deep of the sea;

τρις ερραβδισθην, απαξ ελιθοβοληθην, τρις εναυαγησα, εν ημερονυκτιον εν τω βυθω εκαμον.

بِأَسْفَارٍ مِرَارًا كَثِيرَةً، بِأَخْطَارِ سُيُولٍ، بِأَخْطَارِ لُصُوصٍ، بِأَخْطَارٍ مِنْ جِنْسِي، بِأَخْطَارٍ مِنَ الأُمَمِ، بِأَخْطَارٍ فِي الْمَدِينَةِ، بِأَخْطَارٍ فِي الْبَرِّيَّةِ، بِأَخْطَارٍ فِي الْبَحْرِ، بِأَخْطَارٍ مِنْ إِخْوَةٍ كَذَبَةٍ.

בְּמַסָּעוֹת רַבּוֹת בְּסַכָּנוֹת שֶׁל־נְהָרוֹת בְּסַכָּנוֹת שֶׁל־לִיסְטִים בְּסַכָּנוֹת מִבְּנֵי־עַמִּי בְּסַכָּנוֹת מִן־הַגּוֹיִם בְּסַכָּנוֹת בָּעִיר בְּסַכָּנוֹת בַּמִּדְבָּר בְּסַכָּנוֹת בַּיָּם בְּסַכָּנוֹת בְּקֶרֶב אֲחֵי שָׁקֶר׃

Ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲁⲓϩⲱϣ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲓⲁⲣⲱⲟⲩ ⲁⲓϩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲥⲓⲛⲱⲟⲩⲓ ⲁⲓϩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁ ⲡⲁϣⲗⲱⲗ ⲁⲓϩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲉⲑⲛⲟⲥ ⲁⲓϩⲱϣ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲃⲁⲕⲓ ⲁⲓϩⲱϣ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ ⲁⲓϩⲱϣ ϧⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ ⲁⲓϩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫ

in walkings on (the) road many times; I was in danger in rivers, I was in danger of robbers, I was in danger of them of my nation, I was in danger of Gentiles, I was in danger in cities, I was in danger on (the) desert, I was in danger in the sea, I was in danger of false brethren;

εις οδοιποριας πολλακις, εις κινδυνους ποταμων, κινδυνους ληστων, κινδυνους εκ του γενους, κινδυνους εξ εθνων, κινδυνους εν πολει, κινδυνους εν ερημια, κινδυνους εν θαλασση, κινδυνους εν ψευδαδελφοις.

فِي تَعَبٍ وَكَدٍّ، فِي أَسْهَارٍ مِرَارًا كَثِيرَةً، فِي جُوعٍ وَعَطَشٍ، فِي أَصْوَامٍ مِرَارًا كَثِيرَةً، فِي بَرْدٍ وَعُرْيٍ.

בְּעָמָל וּבִתְלָאָה בִּשְׁקִידוֹת הַרְבֵּה בְּרָעָב וּבְצָמָא בְּצוֹמוֹת הַרְבֵּה בְּקָרָה וּבְעֵירוֹם׃

Ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲓⲥⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲕⲁⲩϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲣⲱⲓⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲕⲟ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲓⲃⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲛⲏⲥⲧⲓⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϫⲁϥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲃⲱϣ

in toils and in pains, in watchings many times, in hunger (plur.) and [a] thirst. In fastings many times, in cold (plur.) and nakedness (plur.).

εν κοπω και μοχθω, εν αγρυπνιαις πολλακις, εν πεινη και διψη, εν νηστειαις πολλακις, εν ψυχει και γυμνοτητι·

عَدَا مَا هُوَ دُونَ ذَلِكَ: التَّرَاكُمُ عَلَيَّ كُلَّ يَوْمٍ، الاهْتِمَامُ بِجَمِيعِ الْكَنَائِسِ.

מִלְּבַד יֶתֶר הַדְּבָרִים הַבָּאִים עָלַי יוֹם יוֹם וְדַאֲגַת כָּל־הַקְּהִלּוֹת׃

Ⲭⲱⲣⲓⲥ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲃⲟⲗ ⲉϥϩⲓϫⲱⲓ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲱⲟⲩϣ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Without the things which are outside, (the) care of all the churches is coming upon me daily.

εκτος των εξωτερικων ο καθ' ημεραν επικειμενος εις εμε αγων, η μεριμνα πασων των εκκλησιων.

مَنْ يَضْعُفُ وَأَنَا لَا أَضْعُفُ؟ مَنْ يَعْثُرُ وَأَنَا لَا أَلْتَهِبُ؟

מִי יֶחֱלַשׁ וַאֲנִי לֹא אֶחֱלָשׁ מִי יִכָּשֵׁל וְלֹא יִבְעַר לִבִּי׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ϯϣⲱⲛⲓ ⲁⲛ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲉⲣⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲓⲍⲉⲥⲑⲉ ⲟⲩⲟϩ ϯⲣⲱⲕϩ ⲁⲛ

Who is weak, and I am not weak? Who is made to stumble, and I burn not?

Τις ασθενει, και δεν ασθενω; τις σκανδαλιζεται, και εγω δεν φλεγομαι;

إِنْ كَانَ يَجِبُ الافْتِخَارُ، فَسَأَفْتَخِرُ بِأُمُورِ ضَعْفِي.

אִם־יֵשׁ לְהִתְהַלֵּל אֶתְהַלֵּל בְּחֻלְשָׁתִי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲓⲛⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲙⲉⲧϫⲱⲃ

If it is right that I should boast myself, I would boast myself in my feeblenesses.

Εαν πρεπη να καυχωμαι, θελω καυχηθη εις τα της ασθενειας μου.

اَللهُ أَبُو رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، الَّذِي هُوَ مُبَارَكٌ إِلَى الأَبَدِ، يَعْلَمُ أَنِّي لَسْتُ أَكْذِبُ.

הָאֱלֹהִים אֲבִי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ הַמְבֹרָךְ לְעוֹלְמֵי עוֹלָמִים הוּא יֹדֵעַ כִּי לֹא אֲשַׁקֵּר׃

Ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲓⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ ϣⲁ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ϫⲉ ⲛ̀ϯⲛⲁϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲁⲛ

God and the Father of our Lord Jesus Christ (is he) who kno weth, he who is blessed unto the ages, that I shall (lit. will) not say falsehood:

Ο Θεος και Πατηρ του Κυριου ημων Ιησου Χριστου, ο ων ευλογητος εις τους αιωνας, γνωριζει οτι δεν ψευδομαι.

فِي دِمَشْقَ، وَالِي الْحَارِثِ الْمَلِكِ كَانَ يَحْرُسُ مَدِينَةَ الدِّمَشْقِيِّينَ، يُرِيدُ أَنْ يُمْسِكَنِي،

בְּדַמֶּשֶׂק שָׁמַר הַנִּצָּב שֶׁל־אֲרֵטַס הַמֶּלֶךְ אֶת־עִיר הַדַּמַּשְׂקִיִּים וַיְבַקֵּשׁ לְתָפְשֵׂנִי׃

Ϫⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲡⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲣⲉⲧⲁ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛⲁϥⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲑⲃⲁⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲧⲁϩⲟⲓ

that in Damascos (the) ruler of the Gentiles of Areta (the) king was guarding (the) city of them of Damascos, wishing to seize me:

Εν Δαμασκω ο εθναρχης του βασιλεως Αρετα εφρουρει την πολιν των Δαμασκηνων, θελων να με πιαση,

فَتَدَلَّيْتُ مِنْ طَاقَةٍ فِي زَنْبِيلٍ مِنَ السُّورِ، وَنَجَوْتُ مِنْ يَدَيْهِ.

וּבְעַד הַחַלּוֹן הוֹרִידוּ אֹתִי בְּסַל מֵעַל הַחוֹמָה וָאִמָּלֵט מִיָּדָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁⲧ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲟⲩϣⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲁⲣⲅⲁⲛⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲥⲟⲃⲧ ⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϫⲓϫ

and I was let down from (lit. in) a window, in a basket, from upon the wall: I was saved from his hands.

και δια θυριδος απο του τειχους κατεβιβασθην εν κοφινω και εξεφυγον τας χειρας αυτου.

إصحاح 12

رؤى بولس وشوكته

إِنَّهُ لَا يُوافِقُنِي أَنْ أَفْتَخِرَ. فَإِنِّي آتِي إِلَى مَنَاظِرِ الرَّبِّ وَإِعْلاَنَاتِهِ.

אָמְנָם נִצְרַכְתִּי לְהִתְהַלֵּל וְאַף כִּי לֹא יוֹעִיל אָבוֹא לְמַרְאוֹת הָאָדוֹן וְחֶזְיֹנוֹתָיו׃

Ⲉ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲉⲣⲛⲟϥⲣⲓ ⲙⲉⲛ ⲁⲛ ϯⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲕⲉϫⲓⲛⲛⲁⲩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅

But it is not profitable indeed to boast; but I shall (lit. will) come upon visions also and revelations of the Lord.

να καυχωμαι βεβαια δεν μοι συμφερει· διοτι θελω ελθει εις οπτασιας και αποκαλυψεις Κυριου.

أَعْرِفُ إِنْسَانًا فِي الْمَسِيحِ قَبْلَ أَرْبَعَ عَشْرَةَ سَنَةً. أَفِي الْجَسَدِ؟ لَسْتُ أَعْلَمُ، أَمْ خَارِجَ الْجَسَدِ؟ لَسْتُ أَعْلَمُ. اللهُ يَعْلَمُ. اخْتُطِفَ هَذَا إِلَى السَّمَاءِ الثَّالِثَةِ.

יָדַעְתִּי אִישׁ בַּמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר לֻקַּח עַד־לָרָקִיעַ הַשְּׁלִישִׁי זֶה אַרְבַּע־עֶשְׂרֵה שָׁנָה אִם־בַּגּוּף לֹא יָדַעְתִּי אוֹ־מִחוּץ לַגּוּף לֹא יָדַעְתִּי הָאֱלֹהִים יוֹדֵעַ׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϧⲁϫⲉⲛ ⲓ̅ⲇ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲓⲧⲉ ϧⲉⲛ ⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ϯⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲓⲧⲉ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ϯⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲫϯ ⲡⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲁⲩϩⲉⲗⲉⲙ ⲫⲁⲓ ⲙⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϣⲁ ϯⲙⲁϩⲅ̅ϯ ⲙ̀ⲫⲉ

I know a man in Christ fourteen years before, whether in body I know riot; or outside of body I know not; God knoweth, that such a one was carried away unto the third heaven.

Γνωριζω ανθρωπον εν Χριστω προ ετων δεκατεσσαρων, ειτε εντος του σωματος δεν εξευρω, ειτε εκτος του σωματος δεν εξευρω, ο Θεος εξευρει· οτι ηρπαγη ο τοιουτος εως τριτου ουρανου.

وَأَعْرِفُ هَذَا الإِنْسَانَ: أَفِي الْجَسَدِ أَمْ خَارِجَ الْجَسَدِ؟ لَسْتُ أَعْلَمُ. اللهُ يَعْلَمُ.

וְהָאִישׁ הַהוּא אִם־בַּגּוּף אוֹ־חוּץ לַגּוּף לֹא יָדַעְתִּי הָאֱלֹהִים יוֹדֵעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲓⲧⲉ ϧⲉⲛ ⲥⲱⲙⲁ ⲓⲧⲉ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲥⲱⲙⲁ ϯⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲫϯ ⲡⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ

And I know such a man, whether in body or outside of body I know not; God knoweth,

Και γνωριζω τον τοιουτον ανθρωπον, ειτε εντος του σωματος ειτε εκτος του σωματος δεν εξευρω, ο Θεος εξευρει,

أَنَّهُ اخْتُطِفَ إِلَى الْفِرْدَوْسِ، وَسَمِعَ كَلِمَاتٍ لَا يُنْطَقُ بِهَا، وَلَا يَسُوغُ لإِنْسَانٍ أَنْ يَتَكَلَّمَ بِهَا.

הֹעֲלָה אֶל־הַפַּרְדֵּס וַיִּשְׁמַע דְּבָרִים נִסְתָּרִים אֲשֶׁר נִמְנָע מֵאִישׁ לְמַלֲלָם׃

Ϫⲉ ⲁⲩϩⲟⲗⲙⲉϥ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲁⲣⲁⲇⲓⲥⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲥϣⲉ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

that he was carried away to the Paradisos, and he heard words unspeakable, which it is not lawful that a man should speak.

οτι ηρπαγη εις τον παραδεισον και ηκουσεν ανεκλαλητα λογια, τα οποια δεν συγχωρειται εις ανθρωπον να λαληση.

مِنْ جِهَةِ هَذَا أَفْتَخِرُ. وَلكِنْ مِنْ جِهَةِ نَفْسِي لَا أَفْتَخِرُ إِلاَّ بِضَعَفَاتِي.

בְּאִישׁ כָּמוֹהוּ אֶתְהַלֵּל אֲבָל בְּעַצְמִי לֹא אֶתְהַלֵּל זוּלָתִי בְּחֻלְשׁוֹתָי׃

Ⲁⲓⲛⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϯⲛⲁϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲁⲣⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓϣⲱⲛⲓ

I would boast myself about such a one: but about myself I shall (lit. will) not boast myself except perhaps in the weaknesses.

Υπερ του τοιουτου θελω καυχηθη, υπερ δε εμαυτου δεν θελω καυχηθη ειμη εις τας ασθενειας μου.

فَإِنِّي إِنْ أَرَدْتُ أَنْ أَفْتَخِرَ لَا أَكُونُ غَبِيًّا، لأَنِّي أَقُولُ الْحَقَّ. وَلكِنِّي أَتَحَاشَى لِئَلاَّ يَظُنَّ أَحَدٌ مِنْ جِهَتِي فَوْقَ مَا يَرَانِي أَوْ يَسْمَعُ مِنِّي.

וְאִלּוּ־חָפַצְתִּי לְהִתְהַלֵּל לֹא־אֶהְיֶה סָכָל לְפִי שֶׁאֱמֶת אֲדַבֵּר אֶלָּא אֶתְאַפַּק שֶׁלּא־יַחְשְׁבֵנִי אִישׁ יוֹתֵר מִמַּה־שֶּׁיִּרְאֶה בִי אוֹ שֶׁיִּשְׁמַע מִמֶּנִּי׃

Ⲁⲓϣⲁⲛⲟⲩⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϯⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲁⲛ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧϩⲏⲧ ⲑⲙⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϯϯⲁⲥⲟ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲓⲉ ⲡⲉⲧⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

For should I wish to boast myself I shall (lit. will) not become foolish; for I say (the) truth: I spare (you), lest by any means one should think of me beyond that which he seeth (of) me, or that which he heareth from me.

Διοτι εαν θελησω να καυχηθω, δεν θελω εισθαι αφρων, επειδη αληθειαν θελω ειπει· συστελλομαι ομως μη στοχασθη τις εις εμε ανωτερον τι αφ' ο, τι με βλεπει η ακουει τι εξ εμου.

وَلِئَلاَّ أَرْتَفِعَ بِفَرْطِ الإِعْلاَنَاتِ، أُعْطِيتُ شَوْكَةً فِي الْجَسَدِ، مَلاَكَ الشَّيْطَانِ لِيَلْطِمَنِي، لِئَلاَّ أَرْتَفِعَ.

וּלְמַעַן אֲשֶׁר לֹא אֶתְרוֹמֵם בְּרָב־גֹּדֶל הַחֶזְיֹנוֹת קוֹץ נִתַּן־לִי בִּבְשָׂרִי מַלְאָכוֹ שֶׁל־הַשָּׂטָן לְהַכֹּתֵנִי בְּאֶגְרוֹף לְמַעַן לֹא אֶתְרוֹמָם׃

Ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲩϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉⲛⲥⲉⲣⲃⲉⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϯⲕⲉϩ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲁϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

And in (the) abundance of the revelations, therefore, that I should not exalt myself, a piercing thorn was given in my flesh, namely an angel of Satan that he might buffet me, that I should not exalt myself.

Και δια να μη υπεραιρωμαι δια την υπερβολην των αποκαλυψεων, μοι εδοθη σκολοψ εις την σαρκα, αγγελος Σαταν δια να με ραπιζη, δια να μη υπεραιρωμαι.

مِنْ جِهَةِ هَذَا تَضَرَّعْتُ إِلَى الرَّبِّ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ أَنْ يُفَارِقَنِي.

עַל־זֹאת הִתְחַנַּנְתִּי שָׁלשׁ פְּעָמִים אֶל־הָאָדוֹן לַהֲסִירוֹ מִמֶּנִּי׃

Ⲁⲓⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϩⲉⲛϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

I prayed the Lord three times about this, that he might depart from me.

Περι τουτου τρις παρεκαλεσα τον Κυριον δια να απομακρυνθη απ' εμου·

فَقَالَ لِي: «تَكْفِيكَ نِعْمَتِي، لأَنَّ قُوَّتِي فِي الضَّعْفِ تُكْمَلُ». فَبِكُلِّ سُرُورٍ أَفْتَخِرُ بِالْحَرِيِّ فِي ضَعَفَاتِي، لِكَيْ تَحِلَّ عَلَيَّ قُوَّةُ الْمَسِيحِ.

וַיֹּאמֶר אֵלַי דַּיֲֶָּ חַסְדִּי כִּי בַּחֻלְשָׁה תֻּשְׁלַם גְּבוּרָתִי עַל־כֵּן שָׂמַח לִבִּי לְהִתְהַלֵּל בְּחֻלְשׁוֹתַי לְמַעַן תִּשְׁרֶה עָלַי גְּבוּרַת הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲕⲏⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉ̀ⲡⲁⲓϩⲙⲟⲧ ⲧⲁϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲁⲥϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ϥⲣⲁⲛⲏⲓ ⲟⲩⲛ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉ̀ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓϣⲱⲛⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϣⲱⲡⲓ ϩⲓϫⲱⲓ

And he said to me: It is sufficient for thee with this grace: for my power was completed in the weakness.' It is pleasing to me then rather to boast myself in the weaknesses, that the power of Christ may be upon me.

και μοι ειπεν· Αρκει εις σε η χαρις μου· διοτι η δυναμις μου εν αδυναμια δεικνυεται τελεια. Με ακραν λοιπον ευχαριστησιν θελω καυχηθη μαλλον εις τας αδυναμιας μου, δια να κατοικηση εν εμοι η δυναμις του Χριστου.

لِذَلِكَ أُسَرُّ بِالضَّعَفَاتِ وَالشَّتَائِمِ وَالضَّرُورَاتِ وَالاضْطِهَادَاتِ وَالضِّيقَاتِ لأَجْلِ الْمَسِيحِ. لأَنِّي حِينَمَا أَنَا ضَعِيفٌ فَحِينَئِذٍ أَنَا قَوِيٌّ.

לָכֵן רָצְתָה נַפְשִׁי בְּחֻלְשׁוֹת וּבַחֲרָפוֹת וּבְצָרוֹת וּבִרְדִיפוֹת וּבִמְצוּקוֹת לְמַעַן הַמָּשִׁיחַ כִּי־כַאֲשֶׁר חָלַשְׁתִּי אָז גִּבּוֹר אָנִי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯⲙⲁϯ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲱⲛⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲱϣ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲇⲓⲱⲅⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲟϫϩⲉϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲧⲟⲧⲉ ϣⲁⲓϫⲉⲙⲛⲟⲙϯ

Therefore I am well pleased in weaknesses, in injuries, in necessities, in persecutions, in tribulations for Christ: for if I should be weak, then I take courage.

Οθεν ευαρεστουμαι εις τας αδυναμιας, εις τας υβρεις, εις τας αναγκας, εις τους διωγμους, εις τας στενοχωριας, υπερ του Χριστου· διοτι οταν ημαι αδυνατος, τοτε ειμαι δυνατος.

علامات الرسول

قَدْ صِرْتُ غَبِيًّا وَأَنَا أَفْتَخِرُ. أَنْتُمْ أَلْزَمْتُمُونِي! لأَنَّهُ كَانَ يَنْبَغِي أَنْ أُمْدَحَ مِنْكُمْ، إِذْ لَمْ أَنْقُصْ شَيْئًا عَنْ فَائِقِي الرُّسُلِ، وَإِنْ كُنْتُ لَسْتُ شَيْئًا.

סָכָל הָיִיתִי בְּהִתְהַלֲלִי אַתֶּם הִכְרַחְתֶם אֹתִי תַּחַת אֲשֶׁר־הָיָה עֲלֵיכֶם לְהַזְכִּירֵנִי לָשֶׁבַח כִּי לֹא־נֹפֵל אָנֹכִי מִן־הַשְּׁלִיחִים הַגְּדוֹלִים עַד־מְאֹד אַף כִּי־כְאַיִן אָנֹכִי׃

Ⲁⲓⲉⲣⲁⲧϩⲏⲧ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲛⲁⲅⲕⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲥⲙⲡϣⲁ ⲛⲏⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲥⲩⲛⲓⲥⲧⲁⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲓϭⲣⲟϩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲑⲟⲩⲟⲧⲉⲃ ⲓⲥϫⲉ ⲙⲉⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲗⲓ

I became foolish: ye (pron.) compelled me; for I (pron.) ought (imperf.) to have been commended by you: for I was not deficient in anything in comparison with the apostles who surpass. If indeed I (am) nothing.

Εγεινα αφρων καυχωμενος· σεις με ηναγκασατε. Διοτι επρεπεν εγω να συνιστωμαι απο σας· επειδη εις ουδεν υπηρξα κατωτερος των πρωτιστων αποστολων, αν και ημαι μηδεν.

إِنَّ عَلاَمَاتِ الرَّسُولِ صُنِعَتْ بَيْنَكُمْ فِي كُلِّ صَبْرٍ، بِآيَاتٍ وَعَجَائِبَ وَقُوَّاتٍ.

הֵן־אֹתוֹת הַשָּׁלִיחַ נַעֲשׂוֹּ בְקִרְבְּכֶם בְּכָל־סַבְלָנוּת בְּאֹתוֹת וּבְמוֹפְתִים וּבִגְבוּרוֹת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϫⲟⲙ

But the signs of the apostleship were worked among you in all patience, in signs and wonders and powers.

Τα μεν σημεια του αποστολου ενηργηθησαν μεταξυ σας εν παση υπομονη, δια θαυματων και τεραστιων και δυναμεων.

لأَنَّهُ مَا هُوَ الَّذِي نَقَصْتُمْ عَنْ سَائِرِ الْكَنَائِسِ، إِلاَّ أَنِّي أَنَا لَمْ أُثَقِّلْ عَلَيْكُمْ؟ سَامِحُونِي بِهَذَا الظُّلْمِ!

כִּי־בַמֶּה נִגְרַעְתֶּם מִן־הַקְּהִלּוֹת הָאֲחֵרוֹת אִם־לֹא בַּאֲשֶׁר לֹא הֶלְאֵיתִי אֶתְכֶם סִלְחוּ־נָא לִי אֶת־הָעַוְלָה הַזֹּאת׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲣⲟϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲁⲣⲁ ⲡⲥⲉⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲓϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲭⲁ ⲡⲁⲓϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For what is that in which ye were deficient as regards (the) rest of the churches, except that I (pron.) was not burdensome to you? Forgive me this wrongdoing.

Διοτι κατα τι εμεινατε κατωτεροι των λοιπων εκκλησιων, ειμη οτι αυτος εγω δεν σας κατεβαρυνα; συγχωρησατε μοι την αδικιαν ταυτην.

هُوَذَا الْمَرَّةُ الثَّالِثَةُ أَنَا مُسْتَعِدٌّ أَنْ آتِيَ إِلَيْكُمْ وَلَا أُثَقِّلَ عَلَيْكُمْ. لأَنِّي لَسْتُ أَطْلُبُ مَا هُوَ لَكُمْ بَلْ إِيَّاكُمْ. لأَنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنَّ الأَوْلاَدَ يَذْخَرُونَ لِلْوَالِدِينَ، بَلِ الْوَالِدُونَ لِلأَوْلاَدِ.

הִנְנִי מוּכָן לָבוֹא אֲלֵיכֶם פַּעַם שְׁלִישִׁית וְלֹא אַלְאֶה אֶתְכֶם כִּי לֹא אֲבַקֵּשׁ אֵת אֲשֶׁר לָכֶם כִּי אִם־אֶתְכֶם כִּי הַבָּנִים אֵינָם חַיָּבִים לֶאֱצֹר אוֹצָרוֹת לַאֲבוֹתָם כִּי אִם־הָאָבוֹת לִבְנֵיהֶם׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲙⲁϩⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲡⲉ ⲉⲓⲥⲟⲃϯ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛⲁⲓⲕⲱϯ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲧⲉⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲥⲁ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲓⲓⲟϯ ⲛ̀ⲛⲓϣⲏⲣⲓ

This is (the) third time that I am ready to come to you; and I shall not be burdensome to you: for I was not seeking for yours, but for you: for the children ought not to lay up (lit. throw in) for the fathers, but the fathers for the children.

Ιδου, τριτην φοραν ειμαι ετοιμος να ελθω προς εσας, και δεν θελω σας καταβαρυνει· διοτι δεν ζητω τα υμων, αλλ' υμας. Διοτι δεν χρεωστουσι τα τεκνα να θησαυριζωσι δια τους γονεις, αλλ' οι γονεις δια τα τεκνα.

وَأَمَّا أَنَا فَبِكُلِّ سُرُورٍ أُنْفِقُ وَأُنْفَقُ لأَجْلِ أَنْفُسِكُمْ، وَإِنْ كُنْتُ كُلَّمَا أُحِبُّكُمْ أَكْثَرَ أُحَبُّ أَقَلَّ!

וַאֲנִי בְּכָל־חֵפֶץ לְבָבִי אֲפַזֵּר וְגַם אֲפֻזַּר בְּעַד נַפְשׁוֹתֵיכֶם אַף אִם־תַּמְעִיטוּ לְאַהֲבָה אֹתִי תַּחַת אַהֲבָתִי לָכֶם הַיְתֵרָה כָּל־כָּךְ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϯϯⲙⲁϯ ⲉ̀ϭⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϭⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ ⲓⲥϫⲉ ϯⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲥⲉⲙⲉⲓ ⲙⲙⲟⲓ ϩⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ

But I (pron.) am well pleased to spend and to overspend for your souls, if I love you more I am loved myself the less (lit. a little).

Εγω δε με ακραν χαραν θελω δαπανησει και ολως δαπανηθη υπερ των ψυχων σας, αν και ενω σας αγαπω περισσοτερον, αγαπωμαι ολιγωτερον.

فَلْيَكُنْ. أَنَا لَمْ أُثَقِّلْ عَلَيْكُمْ، لكِنْ إِذْ كُنْتُ مُحْتَالًا أَخَذْتُكُمْ بِمَكْرٍ!

אֲבָל אִם־הַדָּבָר כֵּן וַאֲנִי לֹא הִכְבַּדְתִּי עֲלֵיכֶם אוּלַי כְּאִישׁ עָרוּם בְּמִרְמָה לָכַדְתִּי אֶתְכֶם׃

Ⲉⲥⲧⲱ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲁϩⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲓⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲛⲟⲩⲣⲅⲟⲥ ⲁⲓϭⲓ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲣⲟϥ

But be it (so), I (pron.) put not burden upon you, but being crafty I took you with [a] subtlety.

Εστω ομως, εγω δεν σας κατεβαρυνα, αλλα πανουργος ων, σας επιασα με δολον.

هَلْ طَمِعْتُ فِيكُمْ بِأَحَدٍ مِنَ الَّذِينَ أَرْسَلْتُهُمْ إِلَيْكُمْ؟

הַאַף הוֹנֵיתִי אֶתְכֶם בְּיַד־אֶחָד מִשְּׁלוּחַי אֲלֵיכֶם׃

Ⲙⲏ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲁⲓϭⲓ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

Saw ye one of them whom I sent to you, through whom I did you wrong ?

Μηπως δια τινος εξ εκεινων, τους οποιους εστειλα προς εσας, δι' αυτου επλεονεκτησα απο σας;

طَلَبْتُ إِلَى تِيطُسَ وَأَرْسَلْتُ مَعَهُ الأَخَ. هَلْ طَمِعَ فِيكُمْ تِيطُسُ؟ أَمَا سَلَكْنَا بِذَاتِ الرُّوحِ الْوَاحِدِ؟ أَمَا بِذَاتِ الْخَطَوَاتِ الْوَاحِدَةِ؟

בִּקַּשְׁתִּי מִן־טִיטוֹס וְשָׁלַחְתִּי אִתּוֹ אֶת־הָאָח הֲהוֹנָה אֶתְכֶם טִיטוֹס הֲלֹא בְּרוּחַ אֶחָד הִתְהַלַּכְנוּ הֲלֹא בְּמַעְגָּל אֶחָד׃

Ⲁⲓϯϩⲟ ⲉ̀ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲥⲟⲛ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲙⲏⲧⲓ ⲁϥϭⲓ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲙⲏ ⲉⲧⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲁⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲙⲏ ⲛⲁⲓⲧⲁⲧⲥⲓ ⲛⲁⲓⲧⲁⲧⲥⲓ ⲁⲛ ⲛⲉ

I besought Titos, and I sent the other brother with him. Did Titos wrong you at all? Walked we not in the same spirit? Are they not the same steps?

Παρεκαλεσα τον Τιτον, και μετ' αυτου απεστειλα τον αδελφον· μηπως ο Τιτος επλεονεκτησε τι απο σας; ουχι με το αυτο πνευμα περιεπατησαμεν; ουχι εις τα αυτα ιχνη;

أَتَظُنُّونَ أَيْضًا أَنَّنَا نَحْتَجُّ لَكُمْ؟ أَمَامَ اللهِ فِي الْمَسِيحِ نَتَكَلَّمُ. وَلكِنَّ الْكُلَّ أَيُّهَا الأَحِبَّاءُ لأَجْلِ بُنْيَانِكُمْ.

הַעוֹד תֹּאמְרוּ שֶׁמִּתְנַצְּלִים אֲנַחְנוּ לִפְנֵיכֶם לֹא כִּי־לִפְנֵי הָאֱלֹהִים נְדַבֵּר בַּמָּשִׁיחַ וּלְמַעַן תִּבָּנוּ חֲבִיבָי׃

Ⲕⲉ ϫⲉⲙ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲧⲉⲛⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲱⲃ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲁⲙⲉⲛⲣⲁϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲱⲧ

Again, ye think that we answer you. Before God we speak in Christ. But all things, my beloved, for your edifying.

Παλιν νομιζετε οτι απολογουμεθα προς εσας; ενωπιον του Θεου λαλουμεν εν Χριστω· πραττομεν δε τα παντα, αγαπητοι, δια την οικοδομην σας.

لأَنِّي أَخَافُ إِذَا جِئْتُ أَنْ لَا أَجِدَكُمْ كَمَا أُرِيدُ، وَأُوجَدَ مِنْكُمْ كَمَا لَا تُرِيدُونَ. أَنْ تُوجَدَ خُصُومَاتٌ وَمُحَاسَدَاتٌ وَسَخَطَاتٌ وَتَحَزُّبَاتٌ وَمَذَمَّاتٌ وَنَمِيمَاتٌ وَتَكَبُّرَاتٌ وَتَشْوِيشَاتٌ.

כִּי יָרֵא אָנֹכִי פֶּן־אָבֹא וְלֹא־אֶמְצָא אֶתְכֶם כִּלְבָבִי וְלֹא־אֶמָּצֵא לָכֶם כִּלְבַבְכֶם פֶּן אֶמְצָא בָכֶם מַצָּה וְקִנְאָה וָרֹגֶז וּמְרִיבוֹת וְדִבָּה רָעָה וּרְכִילוּת וְגֵאוּת וּמְבוּכָה׃

Ϯⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲁⲓϣⲁⲛⲓ̀ ⲛ̀ⲧⲁϫⲉⲙ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲛϯⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛ̀ϫⲉⲙⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣϭⲛⲏⲛ ⲓⲉ ⲭⲟϩ ⲓⲉ ϫⲱⲛⲧ ⲓⲉ ϣⲉⲣϣⲓ ⲓⲉ ⲕⲁⲧⲁⲗⲁⲗⲓⲁ ⲓⲉ ⲭⲁⲥⲕⲉⲥ ⲓⲉ ϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲓⲉ ϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ

But I fear lest by any means, should I come, I may find you as I wish not; and I also, that ye find me as ye wish not; lest by any means there is strife or jealousy or anger or faction or slandering or whispering or tumult or pride;

Διοτι φοβουμαι μηπως ελθων δεν σας ευρω οποιους θελω, και εγω ευρεθω εις εσας οποιον δεν θελετε, μηπως ηναι μεταξυ σας εριδες, ζηλοτυπιαι, θυμοι, μαχαι, καταλαλιαι, ψιθυρισμοι, αλαζονειαι, ακαταστασιαι,

أَنْ يُذِلَّنِي إِلَهِي عِنْدَكُمْ، إِذَا جِئْتُ أَيْضًا وَأَنُوحُ عَلَى كَثِيرِينَ مِنَ الَّذِينَ أَخْطَأُوا مِنْ قَبْلُ وَلَمْ يَتُوبُوا عَنِ النَّجَاسَةِ وَالزِّنَا وَالْعَهَارَةِ الَّتِي فَعَلُوهَا.

פֶּן־יַשְׁפִּילֵנִי אֱלֹהַי אֶצְלְכֶם בְּשׁוּבִי לָבוֹא וְאֶתְאַבֵּל עַל־רַבִּים אֲשֶׁר־חָטְאוּ כְבָר וְלֹא שָׁבוּ מִן־הַטֻּמְאָה וּמִן־הַזְּנוּת וּמִן־הַזִּמָּה אֲשֶׁר עָשׂוֹ׃

Ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲟⲛ ⲁⲓϣⲁⲛⲓ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉϥⲑⲉⲃⲓⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲛⲟⲩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲉⲣϩⲏⲃⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓϭⲱϧⲉⲙ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲟⲣⲛⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲱϥ ⲉⲧⲁⲩⲁⲓϥ

lest again should I come to you my God may humiliate me, and I should mourn for many of them who sinned in time past, and they repented not for the uncleanness and the fornication and the defilement which they did.

μηπως παλιν οταν ελθω προς εσας, με ταπεινωση ο Θεος μου και πενθησω πολλους των προαμαρτησαντων και μη μετανοησαντων δια την ακαθαρσιαν και πορνειαν και ασελγειαν, την οποιαν επραξαν.

إصحاح 13

تحذيرات ختامية

هَذِهِ الْمَرَّةُ الثَّالِثَةُ آتِي إِلَيْكُمْ. «عَلَى فَمِ شَاهِدَيْنِ وَثَلاَثَةٍ تَقُومُ كُلُّ كَلِمَةٍ».

שְׁלִישִׁית עַתָּה אָבוֹא אֲלֵיכֶם עַל־פִּי שְׁנַיִם עֵדִים אוֹ שְׂלשָׁה יָקוּם כָּל־דָּבָר׃

Ⲫⲁⲓ ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲡⲉ ⲉⲓⲛⲏⲟⲩ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲃ̅ ⲓⲉ ⲅ̅ ⲉⲣⲉ ⲥⲁϫⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ

This is the third time (lit. three of time) I am coming to you. From the mouth of witnesses two or three all words shall stand.

Τριτην ταυτην φοραν ερχομαι προς εσας· επι στοματος δυο μαρτυρων και τριων θελει βεβαιουσθαι πας λογος.

قَدْ سَبَقْتُ فَقُلْتُ، وَأَسْبِقُ فَأَقُولُ كَمَا وَأَنَا حَاضِرٌ الْمَرَّةَ الثَّانِيَةَ، وَأَنَا غَائِبٌ الآنَ، أَكْتُبُ لِلَّذِينَ أَخْطَأُوا مِنْ قَبْلُ، وَلِجَمِيعِ الْبَاقِينَ: أَنِّي إِذَا جِئْتُ أَيْضًا لَا أُشْفِقُ.

כְּבָר הִגַּדְתִּי בִּהְיוֹתִי אֶצְלְכֶם בַּפַּעַם הַשֵּׁנִית וְעַתָּה אוֹסִיף לְהַגִּיד וְלִכְתֹּב בְּרָחֳקִי מִכֶּם לְאֹתָם שֶׁכְּבָר חָטְאוּ וּלְכֹל הַנִּשְׁאָרִים כִּי לֹא אוֹסִיף לָחוּס בְּשׁוּבִי אֲלֵיכֶם׃

Ⲁⲓϫⲟⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲏ ⲟⲩⲟϩ ϯⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϩⲱⲥ ⲉⲓⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲙⲁϩⲥⲟⲡ ⲃ̅ ⲛⲉⲙ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲛ ⲉⲓⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲙⲁϩⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲱϫⲡ ⲧⲏⲣϥ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲓϣⲁⲛⲓ̀ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲕⲉⲥⲟⲡ ϯⲛⲁϯⲁⲥⲟ ⲁⲛ ϫⲉ

I said from (the) beginning, and I am before in saying again, as being with you (the) second time; and now again not being with you, (the) third time, I say to them who sinned from (the) beginning and all the rest: That if I should come this other time I shall (lit. will) not spare any more;

Προειπον και προλεγω, ως παρων την δευτεραν φοραν, και τωρα απων γραφω προς τους προαμαρτησαντας και τους λοιπους παντας, οτι εαν ελθω παλιν, δεν θελω φεισθη·

إِذْ أَنْتُمْ تَطْلُبُونَ بُرْهَانَ الْمَسِيحِ الْمُتَكَلِّمِ فِيَّ، الَّذِي لَيْسَ ضَعِيفًا لَكُمْ بَلْ قَوِيٌّ فِيكُمْ.

יַעַן אֲשֶׁר בִּקַּשְׁתֶּם לִבְחֹן אֶת־הַמָּשִׁיחַ הַמְדַבֵּר בִּי וְהוּא אֵינֶנּוּ חַלָּשׁ לָכֶם כִּי אִם־גִּבּוֹר בְּתוֹכֲכֶם׃

Ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥϣⲱⲛⲓ ⲁⲛ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

because ye seek for (the) proof of him who speaketh in me, Christ; he (lit. this) who is not weak toward you, but is powerful in you:

επειδη ζητειτε δοκιμην του δι' εμου λαλουντος Χριστου, οστις δεν ειναι ασθενης προς εσας, αλλ' ειναι δυνατος μεταξυ σας.

لأَنَّهُ وَإِنْ كَانَ قَدْ صُلِبَ مِنْ ضَعْفٍ، لكِنَّهُ حَيٌّ بِقُوَّةِ اللهِ. فَنَحْنُ أَيْضًا ضُعَفَاءُ فِيهِ، لكِنَّنَا سَنَحْيَا مَعَهُ بِقُوَّةِ اللهِ مِنْ جِهَتِكُمْ.

כִּי אִם־גַּם־נִצְלַב בְּחֻלְשָׁה אָכֵן חַי הוּא בִּגְבוּרַת אֱלֹהִים וְאִם גַּם־חַלָּשִׁים בּוֹ אֲנַחְנוּ אָכֵן נִחְיֶה עִמּוֹ בִּגְבוּרַת אֱלֹהִים לְנֶגְדְּכֶם׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲩⲁϣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲁⲗⲗⲁ ϥⲟⲛϧ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲧⲉⲛϣⲱⲛⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲛⲉⲱⲛϧ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ

for also he was crucified from [a] weakness, but he liveth in [a] power of God. For we also are weak with him, but we shall also live with him from [a] power of God toward you.

Διοτι αν εσταυρωθη εξ ασθενειας, ζη ομως εκ δυναμεως Θεου. διοτι και ημεις ασθενουμεν εν αυτω, πλην εκ δυναμεως Θεου θελομεν ζησει μετ' αυτου εις εσας.

جَرِّبُوا أَنْفُسَكُمْ، هَلْ أَنْتُمْ فِي الإِيمَانِ؟ امْتَحِنُوا أَنْفُسَكُمْ. أَمْ لَسْتُمْ تَعْرِفُونَ أَنْفُسَكُمْ، أَنَّ يَسُوعَ الْمَسِيحَ هُوَ فِيكُمْ، إِنْ لَمْ تَكُونُوا مَرْفُوضِينَ؟

נַסּוּ־נָא אֶתְכֶם אִם־בָּאֱמוּנָה אַתֶּם עֹמְדִים הִבָּחֲנוּ אוֹ הַאֵינְכֶם יֹדְעִים עַצְמְכֶם שֶׁיֵּשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ בְּקִרְבְּכֶם אִם־לֹא נִמְאָסִים אַתֶּם׃

Ⲁⲣⲓⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲁⲣⲓⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲁⲣⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲇⲟⲕⲓⲙⲟⲥ

Try your own selves, whether ye are in the faith; prove your own selves. Or know ye not that Christ Jesus is in you, except perhaps that ye (are) reprobates?

Εαυτους εξεταζετε αν ησθε εν τη πιστει, εαυτους δοκιμαζετε. Η δεν γνωριζετε εαυτους οτι ο Ιησους Χριστος ειναι εν υμιν; εκτος εαν ησθε αδοκιμοι κατα τι.

لكِنَّنِي أَرْجُو أَنَّكُمْ سَتَعْرِفُونَ أَنَّنَا نَحْنُ لَسْنَا مَرْفُوضِينَ.

אֲבָל אֲקַוֶּה שֶׁתֵּדְעוּ כִּי אֲנַחְנוּ לֹא נִמְאָסִים׃

Ϯⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲇⲟⲕⲓⲙⲟⲥ ⲁⲛ

But I hope that ye will know that we (are) not reprobates.

Ελπιζω δε οτι θελετε γνωρισει οτι ημεις δεν ειμεθα αδοκιμοι.

وَأُصَلِّي إِلَى اللهِ أَنَّكُمْ لَا تَعْمَلُونَ شَيْئًا رَدِيًّا، لَيْسَ لِكَيْ نَظْهَرَ نَحْنُ مُزَكَّيْنَ، بَلْ لِكَيْ تَصْنَعُوا أَنْتُمْ حَسَنًا، وَنَكُونَ نَحْنُ كَأَنَّنَا مَرْفُوضُونَ.

וַאֲנִי מִתְחַנֵּן אֶל־הָאֱלֹהִים שֶׁלֹא־תַעֲשׂוֹּ כָל־רָע לֹא לְמַעֲנֵנוּ שֶׁנֵּרָאֶה נֶאֱמָנִים כִּי אִם־לְמַעַנְכֶם שֶׁתַּעֲשׂוֹּ אַתֶּם אֶת־הַטּוֹב וַאֲנַחְנוּ נִהְיֶה כְּנִמְאָסִים׃

Ⲧⲉⲛⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲟⲩⲭⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲥ ϩⲁⲛⲥⲱⲧⲡ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲇⲟⲕⲓⲙⲟⲥ

But we pray God that ye may not do any evil, not that we (pron.) may be manifest as chosen, but that ye (pron.) may do the good, but that we (pron.) may be as reprobates.

Ευχομαι δε εις τον Θεον να μη πραξητε μηδεν κακον, ουχι δια να φανωμεν ημεις δοκιμοι, αλλα δια να πραττητε σεις το καλον, ημεις δε ας ημεθα ως αδοκιμοι.

لأَنَّنَا لَا نَسْتَطِيعُ شَيْئًا ضِدَّ الْحَقِّ، بَلْ لأَجْلِ الْحَقِّ.

כִּי אֵין אֲנַחְנוּ יְכוֹלִים לַעֲשׂוֹת דָּבָר לְנֶגֶד הָאֱמֶת כִּי אִם־בְּעַד הָאֱמֶת׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲛⲛⲁϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉ̀ϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲑⲙⲏⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

For we shall (lit. will) not be able to fight (lit. give) against (the) truth (Amu), but for the truth.

Διοτι δεν δυναμεθα να πραξωμεν τι κατα της αληθειας, αλλ' υπερ της αληθειας.

لأَنَّنَا نَفْرَحُ حِينَمَا نَكُونُ نَحْنُ ضُعَفَاءَ وَأَنْتُمْ تَكُونُونَ أَقْوِيَاءَ. وَهَذَا أَيْضًا نَطْلُبُهُ كَمَالَكُمْ.

כִּי נִשְׂמַח אִם־חַלָּשִׁים אֲנַחְנוּ וְאַתֶּם גִּבּוֹרִים וְעַל־זֹאת גַּם־מִתְפַּלְלִים אֲנַחְנוּ עַל־אֲשֶׁר תִּכּוֹנָנוּ׃

Ⲧⲉⲛⲣⲁϣⲓ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲁⲛϣⲁⲛϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲣⲱ ⲟⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲛⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲃϯ

For we (pron.) rejoice should we be weak, but ye be powerful. This very thing also we do, praying for your perfection.

Επειδη χαιρομεν οταν ημεις ασθενωμεν, σεις δε ησθε δυνατοι· τουτο μαλιστα και ευχομεθα, την τελειοποιησιν σας.

لِذَلِكَ أَكْتُبُ بِهَذَا وَأَنَا غَائِبٌ، لِكَيْ لَا أَسْتَعْمِلَ جَزْمًا وَأَنَا حَاضِرٌ، حَسَبَ السُّلْطَانِ الَّذِي أَعْطَانِي إِيَّاهُ الرَّبُّ لِلْبُنْيَانِ لَا لِلْهَدْمِ.

וּבַעֲבוּר זֹאת כָּתַבְתִּי אֶת־אֵלֶּה בְּעוֹדֶנִּי רָחוֹק לְמַעַן אֲשֶׁר אֱהְיֶה אֶצְלְכֶם וְלֹא אֶצְטָרֵךְ לְדַבֵּר אִתְּכֶם מִשְׁפָּטִים לְפִי הַשָּׁלְטָן אֲשֶׁר נָתַן לִי הָאָדוֹן לִבְנוֹת וְלֹא לַהֲרוֹס׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲁⲓ ϯⲥϧⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϯ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲉⲓⲭⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙⲓⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲧⲏⲓϥ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲕⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲩϣⲟⲣϣⲉⲣ ⲁⲛ

Therefore I write these things to you not being with you, that being with you, I may not act severely, according to the authority which the Lord gave to me for [an] edification, and not for [an] overthrowing.

Δια τουτο ταυτα γραφω απων, δια να μη φερθω αποτομως παρων κατα την εξουσιαν, την οποιαν μοι εδωκεν ο Κυριος προς οικοδομην και ουχι προς καθαιρεσιν.

تحية ختامية

أَخِيرًا أَيُّهَا الإِخْوَةُ افْرَحُوا. اِكْمَلُوا. تَعَزَّوْا. اِهْتَمُّوا اهْتِمَامًا وَاحِدًا. عِيشُوا بِالسَّلاَمِ، وَإِلَهُ الْمَحَبَّةِ وَالسَّلاَمِ سَيَكُونُ مَعَكُمْ.

סוֹף דָּבָר אַחַי שִׂמְחוּ וְהִתְכּוֹנֲנוּ הִתְנַחֲמוּ וִיהִי לָכֶם לֵב אֶחָד אֶהֱבוּ הַשָּׁלוֹם וֵאלֹהֵי הָאַהֲבָה וְהַשָּׁלוֹם יְהִי עִמָּכֶם׃

Ⲗⲟⲓⲡⲟⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲣⲁϣⲓ ⲥⲟⲃϯ ϫⲉⲙⲛⲟⲙϯ ⲁⲣⲓ ⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲁⲣⲓ ϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛⲉⲙ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ

Finally, my brethren, rejoice; be perfected; take courage; be (of) one thought; be (at) peace. God of [the] love and [the] peace shall be with you.

Λοιπον, αδελφοι, χαιρετε, τελειοποιεισθε, παραμυθεισθε, φρονειτε το αυτο, ειρηνευετε· και ο Θεος της αγαπης και της ειρηνης θελει εισθαι μεθ' υμων.

سَلِّمُوا بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ بِقُبْلَةٍ مُقَدَّسَةٍ.

שַׁאֲלוּ לְשָׁלוֹם אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ בַּנְּשִׁיקָה הַקְּדוֹשָׁה׃

Ⲁⲣⲓⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲫⲓ ⲉⲥⲟⲩⲁⲃ

Salute one another in a holy kiss.

Ασπασθητε αλληλους εν φιληματι αγιω.

يُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ جَمِيعُ الْقِدِّيسِينَ.

הַקְּדוֹשִׁים כֻּלָּם שֹׁאֲלִים לִשְׁלוֹמְכֶם׃

Ⲥⲉϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

All the saints salute you.

Σας ασπαζονται παντες οι αγιοι.

نِعْمَةُ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، وَمَحَبَّةُ اللهِ، وَشَرِكَةُ الرُّوحِ الْقُدُسِ مَعَ جَمِيعِكُمْ. آمِينَ.

חֶסֶד הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וְאַהֲבַת הָאֱלֹהִים וְחֶבְרַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ עִם־כֻּלְכֶם אָמֵן׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ

(The) grace of our Lord Jesus Christ, and the love of God, and the fellowship of the holy spirit with you all.

Η χαρις του Κυριου Ιησου Χριστου και η αγαπη του Θεου και η κοινωνια του Αγιου Πνευματος ειη μετα παντων υμων· αμην.

رسالة كورنثوس الثانية – الإصحاح 4

الكتاب المقدس القبطي

Ⲡⲣⲟⲥ Ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲓⲟⲩⲥ ⲃ̅

مقدمة

إله كل تعزية

تغيير بولس لخططه

تابع: تغيير بولس لخططه

مسامحة المذنب التائب

النصرة في المسيح

خدام العهد الجديد

مجد العهد الجديد

كنز في أوان خزفية

مسكننا السمائي

خدمة المصالحة

تابع: خدمة المصالحة

ضيقات بولس

لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

تابع: لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

فرح بولس

السخاء في العطاء

خدمة تيطس في كورنثوس

العطاء بسخاء

دفاع بولس عن خدمته

بولس والرسل الكذبة

بولس يفتخر بضيقاته

رؤى بولس وشوكته

علامات الرسول

تحذيرات ختامية

تحية ختامية

تفسير الآية

الشواهد والآيات ذات الصلة

الترجمة بين السطور والتحليل اللفظي (Interlinear)

رسالة كورنثوس الثانية – الإصحاح 4

الكتاب المقدس القبطي

رسالة كورنثوس الثانية

Ⲡⲣⲟⲥ Ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲓⲟⲩⲥ ⲃ̅

مقدمة

إله كل تعزية

تغيير بولس لخططه

تابع: تغيير بولس لخططه

مسامحة المذنب التائب

النصرة في المسيح

خدام العهد الجديد

مجد العهد الجديد

كنز في أوان خزفية

مسكننا السمائي

خدمة المصالحة

تابع: خدمة المصالحة

ضيقات بولس

لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

تابع: لا تكونوا تحت نير مع غير المؤمنين

فرح بولس

السخاء في العطاء

خدمة تيطس في كورنثوس

العطاء بسخاء

دفاع بولس عن خدمته

بولس والرسل الكذبة

بولس يفتخر بضيقاته

رؤى بولس وشوكته

علامات الرسول

تحذيرات ختامية

تحية ختامية

تفسير الآية

الشواهد والآيات ذات الصلة

الترجمة بين السطور والتحليل اللفظي (Interlinear)

صانع صور الآيات والمشاركة

جدول الاختصارات القبطية والكلمة الكاملة