سفر أيوب

إصحاح 1

سيرة أيوب

كَانَ رَجُلٌ فِي أَرْضِ عَوْصَ اسْمُهُ أَيُّوبُ. وَكَانَ هَذَا الرَّجُلُ كَامِلًا وَمُسْتَقِيمًا، يَتَّقِي اللهَ وَيَحِيدُ عَنِ الشَّرِّ.

אִ֛ישׁ הָיָ֥ה בְאֶֽרֶץ־ע֖וּץ אִיֹּ֣וב שְׁמֹ֑ו וְהָיָ֣ה ׀ הָאִ֣ישׁ הַה֗וּא תָּ֧ם וְיָשָׁ֛ר וִירֵ֥א אֱלֹהִ֖ים וְסָ֥ר מֵרָֽע׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲉϥϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲭⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲩⲥⲓⲇⲓⲧⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲉⲟⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲁϥϩⲉⲛϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ

There was a certain man in the land of Ausis, whose name was Job; and than man was true, blameless, righteous, and godly, abstaining from everything evil.

Ανθρωπος τις ητο εν τη γη της Αυσιτιδος ονομαζομενος Ιωβ· και ο ανθρωπος ουτος ητο αμεμπτος και ευθυς και φοβουμενος τον Θεον και απεχομενος απο κακου.

وَوُلِدَ لَهُ سَبْعَةُ بَنِينَ وَثَلاَثُ بَنَاتٍ.

וַיִּוָּ֥לְדוּ לֹ֛ו שִׁבְעָ֥ה בָנִ֖ים וְשָׁלֹ֥ושׁ בָּנֹֽות׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲍ̅ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲅ̅ ⲛ̀ϣⲉⲣⲓ

And he had seven sons and three daughters.

Και εγεννηθησαν εις αυτον επτα υιοι και τρεις θυγατερες.

وَكَانَتْ مَوَاشِيهِ سَبْعَةَ آلاَفٍ مِنَ الْغَنَمِ، وَثَلاَثَةَ آلاَفِ جَمَلٍ، وَخَمْسَ مِئَةِ فَدَّانِ بَقَرٍ، وَخَمْسَ مِئَةِ أَتَانٍ، وَخَدَمُهُ كَثِيرِينَ جِدًّا. فَكَانَ هَذَا الرَّجُلُ أَعْظَمَ كُلِّ بَنِي الْمَشْرِقِ.

וַיְהִ֣י מִ֠קְנֵהוּ שִֽׁבְעַ֨ת אַלְפֵי־צֹ֜אן וּשְׁלֹ֧שֶׁת אַלְפֵ֣י גְמַלִּ֗ים וַחֲמֵ֨שׁ מֵאֹ֤ות צֶֽמֶד־בָּקָר֙ וַחֲמֵ֣שׁ מֵאֹ֣ות אֲתֹונֹ֔ות וַעֲבֻדָּ֖ה רַבָּ֣ה מְאֹ֑ד וַיְהִי֙ הָאִ֣ישׁ הַה֔וּא גָּדֹ֖ול מִכָּל־בְּנֵי־קֶֽדֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϥⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲍ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛ̀ⲉⲥⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲅ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛ̀ϫⲁⲙⲟⲩⲗ ⲛⲉⲙ ⲫ̅ ⲛ̀ϩⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲉϩⲉ ⲛⲉⲙ ⲫ̅ ⲛ̀ϯⲉⲱ ⲛ̀ⲣⲉϥⲙⲟⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲩⲡⲉⲣⲉⲥⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ϣⲟⲡ ⲛⲁϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉ ⲟⲩⲣⲁⲙⲁⲟ ⲡⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲁⲛ̀ϣⲁⲓ

And his cattle consisted of seven thousand sheep, three thousand camels, five hundred yoke of oxen, five hundred she-asses in the pastures, and a very great household, and he had a great husbandry on the earth; and that man was most noble of the men of the east.

Και ησαν τα κτηνη αυτου επτακισχιλια προβατα και τρισχιλιαι καμηλοι και πεντακοσια ζευγη βοων και πεντακοσιαι ονοι και πληθος πολυ υπηρετων· και ητο ο ανθρωπος εκεινος ο μεγαλητερος παντων των κατοικων της Ανατολης.

وَكَانَ بَنُوهُ يَذْهَبُونَ وَيَعْمَلُونَ وَلِيمَةً فِي بَيْتِ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ فِي يَوْمِهِ، وَيُرْسِلُونَ وَيَسْتَدْعُونَ أَخَوَاتِهِمِ الثَّلاَثَ لِيَأْكُلْنَ وَيَشْرَبْنَ مَعَهُمْ.

וְהָלְכ֤וּ בָנָיו֙ וְעָשׂ֣וּ מִשְׁתֶּ֔ה בֵּ֖ית אִ֣ישׁ יֹומֹ֑ו וְשָׁלְח֗וּ וְקָרְאוּ֙ לִשְׁלֹ֣שֶׁת [אַחְיֹתֵיהֶם כ] (אַחְיֹֽותֵיהֶ֔ם ק) לֶאֱכֹ֥ל וְלִשְׁתֹּ֖ות עִמָּהֶֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲣⲉ ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ϩⲏⲗ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲁⲩⲥⲱ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲟⲛ ⲉⲩϭⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲕⲉ ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲱⲛⲓ ⲉⲩⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲥⲱ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

And his sons visiting one another prepared a banquet every day, taking with them also their three sisters to eat and drink with them.

Και υπηγαινον οι υιοι αυτου και εκαμνον συμποσια εν ταις οικιαις αυτων, εκαστος κατα την ημεραν αυτου, και εστελλον και προσεκαλουν τας τρεις αδελφας αυτων δια να τρωγωσι και να πινωσι μετ' αυτων.

وَكَانَ لَمَّا دَارَتْ أَيَّامُ الْوَلِيمَةِ، أَنَّ أَيُّوبَ أَرْسَلَ فَقَدَّسَهُمْ، وَبَكَّرَ فِي الْغَدِ وَأَصْعَدَ مُحْرَقَاتٍ عَلَى عَدَدِهِمْ كُلِّهِمْ، لأَنَّ أَيُّوبَ قَالَ: «رُبَّمَا أَخْطَأَ بَنِيَّ وَجَدَّفُوا عَلَى اللهِ فِي قُلُوبِهِمْ». هَكَذَا كَانَ أَيُّوبُ يَفْعَلُ كُلَّ الأَيَّامِ.

וַיְהִ֡י כִּ֣י הִקִּיפֽוּ֩ יְמֵ֨י הַמִּשְׁתֶּ֜ה וַיִּשְׁלַ֧ח אִיֹּ֣וב וַֽיְקַדְּשֵׁ֗ם וְהִשְׁכִּ֣ים בַּבֹּקֶר֮ וְהֶעֱלָ֣ה עֹלֹות֮ מִסְפַּ֣ר כֻּלָּם֒ כִּ֚י אָמַ֣ר אִיֹּ֔וב אוּלַי֙ חָטְא֣וּ בָנַ֔י וּבֵרֲכ֥וּ אֱלֹהִ֖ים בִּלְבָבָ֑ם כָּ֛כָה יַעֲשֶׂ֥ה אִיֹּ֖וב כָּל־הַיָּמִֽים׃ פ

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲱ ϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲁⲣⲉ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲛⲉϥⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁⲗⲟϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲁ ⲛⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲛⲁϥϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲁⲩⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁϣⲏⲣⲓ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲛⲁϥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲛ̀ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And when the days of the banquet were completed, Job sent and purified them, having risen up in the morning, and offered sacrifices for them, according to their number, and one calf for a sin-offering for their souls: for Job said, Lest peradventure my sons have thought evil in their minds against God. Thus, then Job did continually.

Και οτε ετελειονον αι ημεραι του συμποσιου, εστελλεν ο Ιωβ και ηγιαζεν αυτους, και εξεγειρομενος πρωι προσεφερεν ολοκαυτωματα κατα τον αριθμον παντων αυτων· διοτι ελεγεν ο Ιωβ, Μηπως οι υιοι μου ημαρτησαν και εβλασφημησαν τον Θεον εν τη καρδια αυτων. Ουτως εκαμνεν ο Ιωβ, παντοτε.

الإذن للشيطان بتجربة أيوب

وَكَانَ ذَاتَ يَوْمٍ أَنَّهُ جَاءَ بَنُو اللهِ لِيَمْثُلُوا أَمَامَ الرَّبِّ، وَجَاءَ الشَّيْطَانُ أَيْضًا فِي وَسْطِهِمْ.

וַיְהִ֣י הַיֹּ֔ום וַיָּבֹ֙אוּ֙ בְּנֵ֣י הָאֱלֹהִ֔ים לְהִתְיַצֵּ֖ב עַל־יְהוָ֑ה וַיָּבֹ֥וא גַֽם־הַשָּׂטָ֖ן בְּתֹוכָֽם׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ϩⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟϩⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

And it came to pass on a day, that behold, the angels of God came to stand before the Lord, and the devil came with them.

Ημεραν δε τινα ηλθον οι υιοι του Θεου δια να παρασταθωσιν ενωπιον του Κυριου, και μεταξυ αυτων ηλθε και ο Σατανας.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «مِنَ أَيْنَ جِئْتَ؟» فَأَجَابَ الشَّيْطَانُ الرَّبَّ وَقَالَ: «مِنْ الْجَوَلاَنِ فِي الأَرْضِ، وَمِنَ التَّمَشِّي فِيهَا».

וַיֹּ֧אמֶר יְהוָ֛ה אֶל־הַשָּׂטָ֖ן מֵאַ֣יִן תָּבֹ֑א וַיַּ֨עַן הַשָּׂטָ֤ן אֶת־יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר מִשּׁ֣וּט בָּאָ֔רֶץ וּמֵֽהִתְהַלֵּ֖ךְ בָּֽהּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲕⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲑⲱⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲁⲓⲙⲉϣⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲙⲉϣⲧ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ϯ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ

And the Lord said to the devil, Whence art thou come? And the devil answered the Lord, and said, I am come from compassing the earth, and walking up and down in the world.

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Ποθεν ερχεσαι; Και ο Σατανας απεκριθη προς τον Κυριον και ειπε, Περιελθων την γην και εμπεριπατησας εν αυτη παρειμι.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «هَلْ جَعَلْتَ قَلْبَكَ عَلَى عَبْدِي أَيُّوبَ؟ لأَنَّهُ لَيْسَ مِثْلُهُ فِي الأَرْضِ. رَجُلٌ كَامِلٌ وَمُسْتَقِيمٌ، يَتَّقِي اللهَ وَيَحِيدُ عَنِ الشَّرِّ».

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־הַשָּׂטָ֔ן הֲשַׂ֥מְתָּ לִבְּךָ֖ עַל־עַבְדִּ֣י אִיֹּ֑וב כִּ֣י אֵ֤ין כָּמֹ֙הוּ֙ בָּאָ֔רֶץ אִ֣ישׁ תָּ֧ם וְיָשָׁ֛ר יְרֵ֥א אֱלֹהִ֖ים וְסָ֥ר מֵרָֽע׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁⲕϯϩⲑⲏⲕ ⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲁⲗⲟⲩ ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲉⲟⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲧⲁϥϩⲉⲛϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ

And the Lord said to him, Hast thou diligently considered my servant Job, that there is none like him on the earth, a man blameless, true, godly, abstaining from everything evil?

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Εβαλες τον νουν σου επι τον δουλον μου Ιωβ, οτι δεν υπαρχει ομοιος αυτου εν τη γη, ανθρωπος αμεμπτος και ευθυς, φοβουμενος τον Θεον και απεχομενος απο κακου;

فَأَجَابَ الشَّيْطَانُ الرَّبَّ وَقَالَ: «هَلْ مَجَّانًا يَتَّقِي أَيُّوبُ اللهَ؟

וַיַּ֧עַן הַשָּׂטָ֛ן אֶת־יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר הַֽחִנָּ֔ם יָרֵ֥א אִיֹּ֖וב אֱלֹהִֽים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲙⲏ ⲁⲣⲉ ⲓⲱⲃ ϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϫⲓⲛϫⲏ

Then the devil answered, and said before the Lord, Does Job worship the Lord for nothing?

Και απεκριθη ο Σατανας προς τον Κυριον και ειπε, Μηπως δωρεαν φοβειται ο Ιωβ τον Θεον;

أَلَيْسَ أَنَّكَ سَيَّجْتَ حَوْلَهُ وَحَوْلَ بَيْتِهِ وَحَوْلَ كُلِّ مَا لَهُ مِنْ كُلِّ نَاحِيَةٍ؟ بَارَكْتَ أَعْمَالَ يَدَيْهِ فَانْتَشَرَتْ مَوَاشِيهِ فِي الأَرْضِ.

הֲלֹֽא־ [אַתְּ כ] (אַ֠תָּה ק) שַׂ֣כְתָּ בַעֲדֹ֧ו וּבְעַד־בֵּיתֹ֛ו וּבְעַ֥ד כָּל־אֲשֶׁר־לֹ֖ו מִסָּבִ֑יב מַעֲשֵׂ֤ה יָדָיו֙ בֵּרַ֔כְתָּ וּמִקְנֵ֖הוּ פָּרַ֥ץ בָּאָֽרֶץ׃

Ⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲛ ⲁⲕⲧⲁⲛϣⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲓⲡⲁⲣⲭⲱⲛⲧⲁ ⲁⲕⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉϥⲕⲱϯ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲁⲕⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉϥⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲁⲕⲑⲣⲟⲩⲁϣⲁⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

Hast thou not made a hedge about him, and about his household, and all his possessions round about? and hast thou not blessed the works of his hands, and multiplied his cattle upon the land?

δεν περιεφραξας κυκλοθεν αυτον και την οικιαν αυτου και παντα οσα εχει; τα εργα των χειρων αυτου ευλογησας, και τα κτηνη αυτου επληθυνθησαν επι της γης·

وَلكِنِ ابْسِطْ يَدَكَ الآنَ وَمَسَّ كُلَّ مَا لَهُ، فَإِنَّهُ فِي وَجْهِكَ يُجَدِّفُ عَلَيْكَ».

וְאוּלָם֙ שְֽׁלַֽח־נָ֣א יָֽדְךָ֔ וְגַ֖ע בְּכָל־אֲשֶׁר־לֹ֑ו אִם־לֹ֥א עַל־פָּנֶ֖יךָ יְבָרֲכֶֽךָּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲕϫⲓϫ ϭⲓⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲧⲁϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲁⲛ ⲉϥⲛⲁⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙ̀ⲑⲟ

But put forth thine hand, and touch all that he has: verily he will bless thee to thy face.

πλην τωρα εκτεινον την χειρα σου και εγγισον παντα οσα εχει, δια να ιδης εαν δεν σε βλασφημηση κατα προσωπον.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «هُوَذَا كُلُّ مَا لَهُ فِي يَدِكَ، وَإِنَّمَا إِلَيْهِ لَا تَمُدَّ يَدَكَ». ثُمَّ خَرَجَ الشَّيْطَانُ مِنْ أَمَامِ وَجْهِ الرَّبِّ.

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־הַשָּׂטָ֗ן הִנֵּ֤ה כָל־אֲשֶׁר־לֹו֙ בְּיָדֶ֔ךָ רַ֣ק אֵלָ֔יו אַל־תִּשְׁלַ֖ח יָדֶ֑ךָ וַיֵּצֵא֙ הַשָּׂטָ֔ן מֵעִ֖ם פְּנֵ֥י יְהוָֽה׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉⲛⲧⲁϥ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛⲁⲕ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲟⲩⲉⲣ⳪̅ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Then the Lord said to the devil, Behold, I give into thine hand all that he has, but touch not himself. So the devil went out from the presence of the Lord.

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Ιδου, εις την χειρα σου παντα οσα εχει· μονον επ' αυτον μη επιβαλης την χειρα σου. Και εξηλθεν ο Σατανας απ' εμπροσθεν του Κυριου.

هلاك أبناء أيوب ودمار ممتلكاته

وَكَانَ ذَاتَ يَوْمٍ وَأَبْنَاؤُهُ وَبَنَاتُهُ يَأْكُلُونَ وَيَشْرَبُونَ خَمْرًا فِي بَيْتِ أَخِيهِمِ الأَكْبَرِ،

וַיְהִ֖י הַיֹּ֑ום וּבָנָ֨יו וּבְנֹתָ֤יו אֹֽכְלִים֙ וְשֹׁתִ֣ים יַ֔יִן בְּבֵ֖ית אֲחִיהֶ֥ם הַבְּכֹֽור׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲃ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥϣⲉⲣⲓ ⲛⲁⲩⲥⲉ ⲏⲣⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲟⲛ

And it came to pass on a certain day, that Job’s sons and his daughters were drinking wine in the house of their elder brother.

Ημεραν δε τινα οι υιοι αυτου και αι θυγατερες αυτου ετρωγον και επινον οινον εν τη οικια του αδελφου αυτων του πρωτοτοκου.

أَنَّ رَسُولًا جَاءَ إِلَى أَيُّوبَ وَقَالَ: «الْبَقَرُ كَانَتْ تَحْرُثُ، وَالأُتُنُ تَرْعَى بِجَانِبِهَا،

וּמַלְאָ֛ךְ בָּ֥א אֶל־אִיֹּ֖וב וַיֹּאמַ֑ר הַבָּקָר֙ הָי֣וּ חֹֽרְשֹׁ֔ות וְהָאֲתֹנֹ֖ות רֹעֹ֥ות עַל־יְדֵיהֶֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥ ⲡⲓⲣⲉⲙⲛ̀ϩⲱⲃ ⲁϥⲓ̀ ϩⲁ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲛⲁⲩⲥⲭⲁⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϩⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲉϩⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲓⲁϩⲥϩⲓⲙⲓ ⲛⲁⲩⲙⲟⲛⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ

And, behold, there came a messenger to Job, and said to him, The yokes of oxen were ploughing, and the she-asses were feeding near them;

Και ηλθε μηνυτης προς τον Ιωβ και ειπεν, Οι βοες ηροτριαζον και αι ονοι εβοσκον πλησιον αυτων·

فَسَقَطَ عَلَيْهَا السَّبَئِيُّونَ وَأَخَذُوهَا، وَضَرَبُوا الْغِلْمَانَ بِحَدِّ السَّيْفِ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ».

וַתִּפֹּ֤ל שְׁבָא֙ וַתִּקָּחֵ֔ם וְאֶת־הַנְּעָרִ֖ים הִכּ֣וּ לְפִי־חָ֑רֶב וָֽאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק־אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד לָֽךְ׃

Ⲁⲩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲉⲩⲓⲛ ⲁⲩⲉⲣⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲉⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲥⲏϥⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲁⲓⲓ̀ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲁⲙⲟⲕ

and the spoilers came and took them for a prey, and slew the servants with the sword; and I having escaped alone am come to tell thee.

και επεπεσαν οι Σαβαιοι και ηρπασαν αυτα· και τους δουλους επαταξαν εν στοματι μαχαιρας· και εγω μονος διεσωθην δια να σοι απαγγειλω.

وَبَيْنَمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ إِذْ جَاءَ آخَرُ وَقَالَ: «نَارُ اللهِ سَقَطَتْ مِنَ السَّمَاءِ فَأَحْرَقَتِ الْغَنَمَ وَالْغِلْمَانَ وَأَكَلَتْهُمْ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ».

עֹ֣וד ׀ זֶ֣ה מְדַבֵּ֗ר וְזֶה֮ בָּ֣א וַיֹּאמַר֒ אֵ֣שׁ אֱלֹהִ֗ים נָֽפְלָה֙ מִן־הַשָּׁמַ֔יִם וַתִּבְעַ֥ר בַּצֹּ֛אן וּבַנְּעָרִ֖ים וַתֹּאכְלֵ֑ם וָאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק־אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד לָֽךְ׃

Ⲉⲧⲓ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲣⲉⲙⲛ̀ϩⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲁϥⲣⲱⲕϩ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲥⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲛⲉⲥⲱⲟⲩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲁⲓⲓ̀ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲁⲙⲟⲕ

While he was yet speaking, there came another messenger, and said to Job, Fire has fallen from heaven, and burnt up the sheep, and devoured the shepherds like wise; and I having escaped alone am come to tell thee.

Ενω ουτος ετι ελαλει, ηλθε και αλλος και ειπε, Πυρ Θεου επεσεν εξ ουρανου και εκαυσε τα προβατα και τους δουλους και κατεφαγεν αυτους· και εγω μονος διεσωθην δια να σοι απαγγειλω.

وَبَيْنَمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ إِذْ جَاءَ آخَرُ وَقَالَ: «الْكَلْدَانِيُّونَ عَيَّنُوا ثَلاَثَ فِرَقٍ، فَهَجَمُوا عَلَى الْجِمَالِ وَأَخَذُوهَا، وَضَرَبُوا الْغِلْمَانَ بِحَدِّ السَّيْفِ، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ».

עֹ֣וד ׀ זֶ֣ה מְדַבֵּ֗ר וְזֶה֮ בָּ֣א וַיֹּאמַר֒ כַּשְׂדִּ֞ים שָׂ֣מוּ ׀ שְׁלֹשָׁ֣ה רָאשִׁ֗ים וַֽיִּפְשְׁט֤וּ עַל־הַגְּמַלִּים֙ וַיִּקָּח֔וּם וְאֶת־הַנְּעָרִ֖ים הִכּ֣וּ לְפִי־חָ֑רֶב וָאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק־אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד לָֽךְ׃

Ⲉⲧⲓ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲣⲉⲙⲛ̀ϩⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲛⲓϩⲩⲡⲉⲩⲥ ⲁⲩⲉⲣ ⲅ̅ ⲛ̀ϭⲛⲁϩ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲁⲩⲕⲱϯ ⲛⲛ̀ⲓϫⲁⲙⲁⲩⲗⲓ ⲁⲩⲉⲣⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲉⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲥⲏϥⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲁⲙⲟⲕ

While he was yet speaking, there came another messenger, and said to Job, The horsemen formed three companies against us, and surrounded the camels, and took them for a prey, and slew the servants with the sword; and I only escaped, and am come to tell thee.

Ενω ουτος ετι ελαλει, ηλθε και αλλος και ειπεν, Οι Χαλδαιοι εκαμον τρεις λοχους και εφωρμησαν εις τας καμηλους και ηρπασαν αυτας· και τους δουλους επαταξαν εν στοματι μαχαιρας· και εγω μονος διεσωθην δια να σοι απαγγειλω.

وَبَيْنَمَا هُوَ يَتَكَلَّمُ إِذْ جَاءَ آخَرُ وَقَالَ: «بَنُوكَ وَبَنَاتُكَ كَانُوا يَأْكُلُونَ وَيَشْرَبُونَ خَمْرًا فِي بَيْتِ أَخِيهِمِ الأَكْبَرِ،

עַ֚ד זֶ֣ה מְדַבֵּ֔ר וְזֶ֖ה בָּ֣א וַיֹּאמַ֑ר בָּנֶ֨יךָ וּבְנֹותֶ֤יךָ אֹֽכְלִים֙ וְשֹׁתִ֣ים יַ֔יִן בְּבֵ֖ית אֲחִיהֶ֥ם הַבְּכֹֽור׃

Ⲉⲧⲓ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲣⲉⲙⲛ̀ϩⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲛⲉⲕϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲕϣⲉⲣⲓ ⲉⲩⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲥⲱ ϧⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲟⲛ

While he is yet speaking, another messenger comes, saying to Job, While thy sons and thy daughters were eating and drinking with their elder brother,

Ενω ουτος ετι ελαλει, ηλθε και αλλος και ειπεν, Οι υιοι σου και αι θυγατερες σου ετρωγον και επινον οινον εν τη οικια του αδελφου αυτων του πρωτοτοκου·

وَإِذَا رِيحٌ شَدِيدَةٌ جَاءَتْ مِنْ عَبْرِ الْقَفْرِ وَصَدَمَتْ زَوَايَا الْبَيْتِ الأَرْبَعَ، فَسَقَطَ عَلَى الْغِلْمَانِ فَمَاتُوا، وَنَجَوْتُ أَنَا وَحْدِي لأُخْبِرَكَ».

וְהִנֵּה֩ ר֨וּחַ גְּדֹולָ֜ה בָּ֣אָה ׀ מֵעֵ֣בֶר הַמִּדְבָּ֗ר וַיִּגַּע֙ בְּאַרְבַּע֙ פִּנֹּ֣ות הַבַּ֔יִת וַיִּפֹּ֥ל עַל־הַנְּעָרִ֖ים וַיָּמ֑וּתוּ וָאִמָּ֨לְטָ֧ה רַק־אֲנִ֛י לְבַדִּ֖י לְהַגִּ֥יד לָֽךְ׃

Ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡϣⲁϥⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲟϩ ⲉ̀ⲡⲓϥⲧⲟⲩ ⲗⲁⲕϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲉⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲕⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲁⲩⲙⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲁⲓⲓ̀ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲁⲙⲟⲕ

suddenly a great wind came on from the desert, and caught the four corners of the house, and the house fell upon thy children, and they are dead; and I have escaped alone, and am come to tell thee.

και ιδου, ηλθε μεγας ανεμος εκ του περαν της ερημου και προσεβαλε τας τεσσαρας γωνιας του οικου και επεσεν επι τα παιδια, και απεθανον· και εγω μονος διεσωθην δια να σοι απαγγειλω.

فَقَامَ أَيُّوبُ وَمَزَّقَ جُبَّتَهُ، وَجَزَّ شَعْرَ رَأْسِهِ، وَخَرَّ عَلَى الأَرْضِ وَسَجَدَ،

וַיָּ֤קָם אִיֹּוב֙ וַיִּקְרַ֣ע אֶת־מְעִלֹ֔ו וַיָּ֖גָז אֶת־רֹאשֹׁ֑ו וַיִּפֹּ֥ל אַ֖רְצָה וַיִּשְׁתָּֽחוּ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲁϥⲫⲱϧ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲃⲱⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲱⲡ ⲙ̀ⲡϥⲱⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲁⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲁϥⲟⲩⲱϣⲧ ⲙ̀ⲡ⳪̅

So Job arose, and rent his garments, and shaved the hair of his head, and fell on the earth, and worshipped,

Τοτε σηκωθεις ο Ιωβ διεσχισε το επενδυμα αυτου και εξυρισε την κεφαλην αυτου και επεσεν επι την γην και προσεκυνησε,

وَقَالَ: «عُرْيَانًا خَرَجْتُ مِنْ بَطْنِ أُمِّي، وَعُرْيَانًا أَعُودُ إِلَى هُنَاكَ. الرَّبُّ أَعْطَى وَالرَّبُّ أَخَذَ، فَلْيَكُنِ اسْمُ الرَّبِّ مُبَارَكًا».

וַיֹּאמֶר֩ עָרֹ֨ם [יָצָתִי כ] (יָצָ֜אתִי ק) מִבֶּ֣טֶן אִמִּ֗י וְעָרֹם֙ אָשׁ֣וּב שָׁ֔מָה יְהוָ֣ה נָתַ֔ן וַיהוָ֖ה לָקָ֑ח יְהִ֛י שֵׁ֥ם יְהוָ֖ה מְבֹרָֽךְ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲙⲁⲩ ⲉⲓⲃⲏϣ ⲁⲓⲛⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲟⲛ ⲉⲓⲃⲏϣ ⲡ⳪̅ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲡ⳪̅ ⲟⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲧⲁϥⲟⲗⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲙⲁⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉϥⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ

and said, I myself came forth naked from my mother’s womb, and naked shall I return thither; the Lord gave, the Lord has taken away: as it seemed good to the Lord, so has it come to pass; blessed be the name of the Lord.

και ειπε, Γυμνος εξηλθον εκ κοιλιας μητρος μου και γυμνος θελω επιστρεψει εκει· ο Κυριος εδωκε και ο Κυριος αφηρεσεν· ειη το ονομα Κυριου ευλογημενον.

فِي كُلِّ هَذَا لَمْ يُخْطِئْ أَيُّوبُ وَلَمْ يَنْسِبْ للهِ جِهَالَةً.

בְּכָל־זֹ֖את לֹא־חָטָ֣א אִיֹּ֑וב וְלֹא־נָתַ֥ן תִּפְלָ֖ה לֵאלֹהִֽים׃ פ

Ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣϩⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲉⲙⲓ ⲙ̀ⲫϯ

In all these events that befell him Job sinned not at all before the Lord, and did not impute folly to God.

Εν πασι τουτοις δεν ημαρτησεν ο Ιωβ και δεν εδωκεν αφροσυνην εις τον Θεον.

إصحاح 2

تجربة أيوب الثانية

وَكَانَ ذَاتَ يَوْمٍ أَنَّهُ جَاءَ بَنُو اللهِ لِيَمْثُلُوا أَمَامَ الرَّبِّ، وَجَاءَ الشَّيْطَانُ أَيْضًا فِي وَسْطِهِمْ لِيَمْثُلَ أَمَامَ الرَّبِّ.

וַיְהִ֣י הַיֹּ֔ום וַיָּבֹ֙אוּ֙ בְּנֵ֣י הָֽאֱלֹהִ֔ים לְהִתְיַצֵּ֖ב עַל־יְהוָ֑ה וַיָּבֹ֤וא גַֽם־הַשָּׂטָן֙ בְּתֹכָ֔ם לְהִתְיַצֵּ֖ב עַל־יְהוָֽה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ

And it came to pass on a certain day, that the angels of God came to stand before the Lord, and the devil came among them to stand before the Lord.

Ημεραν δε τινα ηλθον οι υιοι του Θεου δια να παρασταθωσιν ενωπιον του Κυριου· και μεταξυ αυτων ηλθε και ο Σατανας, δια να παρασταθη ενωπιον του Κυριου.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «مِنْ أَيْنَ جِئْتَ؟» فَأَجَابَ الشَّيْطَانُ الرَّبَّ وَقَالَ: «مِنَ الْجَوَلاَنِ فِي الأَرْضِ، وَمِنَ التَّمَشِّي فِيهَا».

וַיֹּ֤אמֶר יְהוָה֙ אֶל־הַשָּׂטָ֔ן אֵ֥י מִזֶּ֖ה תָּבֹ֑א וַיַּ֨עַן הַשָּׂטָ֤ן אֶת־יְהוָה֙ וַיֹּאמַ֔ר מִשֻּׁ֣ט בָּאָ֔רֶץ וּמֵהִתְהַלֵּ֖ךְ בָּֽהּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲕⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲑⲱⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲓⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣϥ ϯ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ

And the Lord, said to the devil, Whence comest thou? Then the devil said before the Lord, I am come from going through the world, and walking about the whole earth.

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Ποθεν ερχεσαι; Και ο Σατανας απεκριθη προς τον Κυριον και ειπε, Περιελθων την γην και εμπεριπατησας εν αυτη παρειμι.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «هَلْ جَعَلْتَ قَلْبَكَ عَلَى عَبْدِي أَيُّوبَ؟ لأَنَّهُ لَيْسَ مِثْلُهُ فِي الأَرْضِ. رَجُلٌ كَامِلٌ وَمُسْتَقِيمٌ يَتَّقِي اللهَ وَيَحِيدُ عَنِ الشَّرِّ. وَإِلَى الآنَ هُوَ مُتَمَسِّكٌ بِكَمَالِهِ، وَقَدْ هَيَّجْتَنِي عَلَيْهِ لأَبْتَلِعَهُ بِلاَ سَبَبٍ».

וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־הַשָּׂטָ֗ן הֲשַׂ֣מְתָּ לִבְּךָ֮ אֶל־עַבְדִּ֣י אִיֹּוב֒ כִּי֩ אֵ֨ין כָּמֹ֜הוּ בָּאָ֗רֶץ אִ֣ישׁ תָּ֧ם וְיָשָׁ֛ר יְרֵ֥א אֱלֹהִ֖ים וְסָ֣ר מֵרָ֑ע וְעֹדֶ֙נּוּ֙ מַחֲזִ֣יק בְּתֻמָּתֹ֔ו וַתְּסִיתֵ֥נִי בֹ֖ו לְבַלְּעֹ֥ו חִנָּֽם׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁⲕϯϩⲑⲏⲕ ⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉ̀ⲡⲁⲁⲗⲟⲩ ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉϥⲣⲏϯ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲁϥϩⲉⲛϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲓ ⲟⲛ ϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲕϫⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ

And the Lord said to the devil, Hast thou then observed my servant Job, that there is none of men upon the earth like him, a harmless, true, blameless, godly man, abstaining from all evil? and he yet cleaves to innocence, whereas thou has told me to destroy his substance without cause?

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Εβαλες τον νουν σου επι τον δουλον μου Ιωβ, οτι δεν υπαρχει ομοιος αυτου εν τη γη, ανθρωπος αμεμπτος και ευθυς, φοβουμενος τον Θεον και απεχομενος απο κακου; και ετι κρατει την ακεραιοτητα αυτου, αν και με παρωξυνας κατ' αυτου, δια να εξολοθρευσω αυτον ανευ αιτιας.

فَأَجَابَ الشَّيْطَانُ الرَّبَّ وَقَالَ: «جِلْدٌ بِجِلْدٍ، وَكُلُّ مَا لِلإِنْسَانِ يُعْطِيهِ لأَجْلِ نَفْسِهِ.

וַיַּ֧עַן הַשָּׂטָ֛ן אֶת־יְהוָ֖ה וַיֹּאמַ֑ר עֹ֣ור בְּעַד־עֹ֗ור וְכֹל֙ אֲשֶׁ֣ר לָאִ֔ישׁ יִתֵּ֖ן בְּעַ֥ד נַפְשֹֽׁו׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩϣⲁⲣ ϧⲁ ⲟⲩϣⲁⲣ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ

And the devil answered and said to the Lord, Skin for skin, all that a man has will he give as a ransom for his life.

Και απεκριθη ο Σατανας προς τον Κυριον και ειπε, Δερμα υπερ δερματος, και παντα οσα εχει ο ανθρωπος θελει δωσει υπερ της ζωης αυτου·

وَلكِنْ ابْسِطِ الآنَ يَدَكَ وَمَسَّ عَظْمَهُ وَلَحْمَهُ، فَإِنَّهُ فِي وَجْهِكَ يُجَدِّفُ عَلَيْكَ».

אוּלָם֙ שְֽׁלַֽח־נָ֣א יָֽדְךָ֔ וְגַ֥ע אֶל־עַצְמֹ֖ו וְאֶל־בְּשָׂרֹ֑ו אִם־לֹ֥א אֶל־פָּנֶ֖יךָ יְבָרֲכֶֽךָּ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲕϫⲓϫ ϭⲟϩ ⲉ̀ⲛⲉϥⲕⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲁϥⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲁⲛ ϥⲛⲁⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙ̀ⲑⲟ

Nay, but put forth thine hand, and touch his bones and his flesh: verily he will bless thee to thy face.

πλην τωρα εκτεινον την χειρα σου και εγγισον τα οστα αυτου και την σαρκα αυτου, δια να ιδης εαν δεν σε βλασφημηση κατα προσωπον.

فَقَالَ الرَّبُّ لِلشَّيْطَانِ: «هَا هُوَ فِي يَدِكَ، وَلكِنِ احْفَظْ نَفْسَهُ».

וַיֹּ֧אמֶר יְהוָ֛ה אֶל־הַשָּׂטָ֖ן הִנֹּ֣ו בְיָדֶ֑ךָ אַ֖ךְ אֶת־נַפְשֹׁ֥ו שְׁמֹֽר׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲥ

And the Lord said to the devil, Behold, I deliver him up to thee; only save his life.

Και ειπεν ο Κυριος προς τον Σαταναν, Ιδου, αυτος εις την χειρα σου· μονον την ζωην αυτου φυλαξον.

أيوب يصاب بالقروح

فَخَرَجَ الشَّيْطَانُ مِنْ حَضْرَةِ الرَّبِّ، وَضَرَبَ أَيُّوبَ بِقُرْحٍ رَدِيءٍ مِنْ بَاطِنِ قَدَمِهِ إِلَى هَامَتِهِ.

וַיֵּצֵא֙ הַשָּׂטָ֔ן מֵאֵ֖ת פְּנֵ֣י יְהוָ֑ה וַיַּ֤ךְ אֶת־אִיֹּוב֙ בִּשְׁחִ֣ין רָ֔ע מִכַּ֥ף רַגְלֹ֖ו [עַד כ] (וְעַ֥ד ק) קָדְקֳדֹֽו׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲟⲩⲕϩ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲛ̀ⲟⲩϣⲁϣ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲫⲁⲧ ϣⲁ ⲧⲉϥⲁⲫⲉ

So the devil went out from the Lord, and smote Job with sore boils from his feet to his head.

Τοτε εξηλθεν ο Σατανας απ' εμπροσθεν του Κυριου και επαταξε τον Ιωβ με ελκος κακον απο του ιχνους των ποδων αυτου εως της κορυφης αυτου.

فَأَخَذَ لِنَفْسِهِ شَقْفَةً لِيَحْتَكَّ بِهَا وَهُوَ جَالِسٌ فِي وَسَطِ الرَّمَادِ.

וַיִּֽקַּֽח־לֹ֣ו חֶ֔רֶשׂ לְהִתְגָּרֵ֖ד בֹּ֑ו וְה֖וּא יֹשֵׁ֥ב בְּתֹוךְ־הָאֵֽפֶר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲉⲗϫ ⲁϥϧⲱϧ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲱⲟⲩⲃⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲕⲟⲡⲣⲓⲁ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲃⲁⲕⲓ

And he took a potsherd to scrape away the discharge, and sat upon a dung-heap outside the city.

Και ελαβεν εις εαυτον οστρακον, δια να ξυηται με αυτο· και εκαθητο εν μεσω της σποδου.

فَقَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ: «أَنْتَ مُتَمَسِّكٌ بَعْدُ بِكَمَالِكَ؟ بَارِكِ اللهِ وَمُتْ!»

וַתֹּ֤אמֶר לֹו֙ אִשְׁתֹּ֔ו עֹדְךָ֖ מַחֲזִ֣יק בְּתֻמָּתֶ֑ךָ בָּרֵ֥ךְ אֱלֹהִ֖ים וָמֻֽת׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲡⲉϫⲉ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ⲛⲁϥ ϫⲉ ϣⲁ ⲑⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲕϣⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉⲕϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲁⲟⲩⲱⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲉⲓϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲟⲩϫⲁⲓ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲕⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲉⲣⲓ ⲛⲓⲛⲁⲕϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲛⲉϫⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓϭⲓϧⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲁⲃⲏⲣ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲕϩⲉⲙⲥⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϥⲉⲛⲧ ⲉⲩϩⲱⲟⲩ ⲉⲕⲟⲓ ⲛ̀ϣⲣⲱⲓⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϧⲏⲙⲓ ⲛⲉⲙ ϯⲓⲱϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲁⲓⲉ̀ⲣⲟⲩⲥⲉⲣⲙⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲃⲱⲕⲓ ⲉⲓⲗⲉⲗⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲙⲁ ⲉ̀ⲙⲁ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲏⲓ ⲉ̀ⲏⲓ ⲉⲓϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲁⲣⲉ ⲫⲣⲏ ⲛⲁϩⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲁϧⲓⲥⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲁⲙ̀ⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϯⲛⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲟⲩ

And when much time had passed, his wife said to him, How long wilt thou hold out, saying,

Τοτε ειπε προς αυτον γυνη αυτου, Ετι κρατεις την ακεραιοτητα σου; Βλασφημησον τον Θεον και αποθανε.

فَقَالَ لَهَا: «تَتَكَلَّمِينَ كَلاَمًا كَإِحْدَى الْجَاهِلاَتِ! أَالْخَيْرَ نَقْبَلُ مِنْ عِنْدِ اللهِ، وَالشَّرَّ لَا نَقْبَلُ؟» فِي كُلِّ هَذَا لَمْ يُخْطِئْ أَيُّوبُ بِشَفَتَيْهِ.

וַיֹּ֣אמֶר אֵלֶ֗יהָ כְּדַבֵּ֞ר אַחַ֤ת הַנְּבָלֹות֙ תְּדַבֵּ֔רִי גַּ֣ם אֶת־הַטֹּ֗וב נְקַבֵּל֙ מֵאֵ֣ת הָאֱלֹהִ֔ים וְאֶת־הָרָ֖ע לֹ֣א נְקַבֵּ֑ל בְּכָל־זֹ֛את לֹא־חָטָ֥א אִיֹּ֖וב בִּשְׂפָתָֽיו׃ פ

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲣⲉⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲓϩⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲧϩⲏⲧ ⲓⲥϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲁⲛϭⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲧⲉⲛⲛⲁϥⲁⲓ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϩⲉⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

But he looked on her, and said to her, Thou hast spoken like one of the foolish women. If we have received good things of the hand of the Lord, shall we not endure evil things? In all these things that happened to him, Job sinned not at all with his lips before God.

Ο δε ειπε προς αυτην, Ελαλησας ως λαλει μια εκ των αφρονων γυναικων· τα αγαθα μονον θελομεν δεχθη εκ του Θεου, και τα κακα δεν θελομεν δεχθη; Εν πασι τουτοις δεν ημαρτησεν ο Ιωβ με τα χειλη αυτου.

أصدقاء أيوب

فَلَمَّا سَمِعَ أَصْحَابُ أَيُّوبَ الثَّلاَثَةُ بِكُلِّ الشَّرِّ الَّذِي أَتَى عَلَيْهِ، جَاءُوا كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ مَكَانِهِ: أَلِيفَازُ التَّيْمَانِيُّ وَبِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَصُوفَرُ النَّعْمَاتِيُّ، وَتَوَاعَدُوا أَنْ يَأْتُوا لِيَرْثُوا لَهُ وَيُعَزُّوهُ.

וַֽיִּשְׁמְע֞וּ שְׁלֹ֣שֶׁת ׀ רֵעֵ֣י אִיֹּ֗וב אֵ֣ת כָּל־הָרָעָ֣ה הַזֹּאת֮ הַבָּ֣אָה עָלָיו֒ וַיָּבֹ֙אוּ֙ אִ֣ישׁ מִמְּקֹמֹ֔ו אֱלִיפַ֤ז הַתֵּימָנִי֙ וּבִלְדַּ֣ד הַשּׁוּחִ֔י וְצֹופַ֖ר הַנַּֽעֲמָתִ֑י וַיִּוָּעֲד֣וּ יַחְדָּ֔ו לָבֹ֥וא לָנֽוּד־לֹ֖ו וּֽלְנַחֲמֹֽו׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲅ̅ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲁⲩⲓ̀ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲭⲱⲣⲁ ⲉⲗⲓⲥⲁⲫ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲑⲉⲙⲁⲛⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲗⲇⲁⲇ ⲡⲓⲧⲩⲣⲁⲛⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲩⲭⲉⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲥⲱⲫⲁⲣ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲁⲩⲓ̀ ϩⲁⲣⲟϥ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲟⲩϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩϫⲉⲙⲡⲉϥϣⲓⲛⲓ

Now his three friends having heard of all the evil that was come upon him, came to him each from his own country: Eliphaz the king of the Thaemans, Baldad sovereign of the Saucheans, Sophar king of he Minaeans: and they came to him with one accord, to comfort and to visit him.

Ακουσαντες δε οι τρεις φιλοι του Ιωβ παντα ταυτα τα κακα τα επελθοντα επ' αυτον, ηλθον εκαστος εκ του τοπου αυτου· Ελιφας ο Θαιμανιτης και Βιλδαδ ο Σαυχιτης και Σωφαρ ο Νααμαθιτης· διοτι ειχον συμφωνησει να ελθωσιν ομου, δια να συλλυπηθωσιν αυτον και να παρηγορησωσιν αυτον.

وَرَفَعُوا أَعْيُنَهُمْ مِنْ بَعِيدٍ وَلَمْ يَعْرِفُوهُ، فَرَفَعُوا أَصْوَاتَهُمْ وَبَكَوْا، وَمَزَّقَ كُلُّ وَاحِدٍ جُبَّتَهُ، وَذَرَّوْا تُرَابًا فَوْقَ رُؤُوسِهِمْ نَحْوَ السَّمَاءِ،

וַיִּשְׂא֨וּ אֶת־עֵינֵיהֶ֤ם מֵרָחֹוק֙ וְלֹ֣א הִכִּירֻ֔הוּ וַיִּשְׂא֥וּ קֹולָ֖ם וַיִּבְכּ֑וּ וַֽיִּקְרְעוּ֙ אִ֣ישׁ מְעִלֹ֔ו וַיִּזְרְק֥וּ עָפָ֛ר עַל־רָאשֵׁיהֶ֖ם הַשָּׁמָֽיְמָה׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϩⲓ ⲫⲟⲩⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ⲁⲩⲣⲓⲙⲓ ⲉ̀ⲁ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲫⲱϧ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲧⲟⲗⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁⲗⲉ ⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲟⲩⲁⲫⲉ

And when they saw him from a distance they did not know him; and they cried with a loud voice, and wept, and rent every one his garment, and sprinkled dust upon their heads,

Και οτε εσηκωσαν τους οφθαλμους αυτων μακροθεν και δεν εγνωρισαν αυτον, υψωσαν την φωνην αυτων και εκλαυσαν· και διεσχισαν εκαστος το ιματιον αυτου και ερριψαν χωμα επι τας κεφαλας αυτων προς τον ουρανον.

وَقَعَدُوا مَعَهُ عَلَى الأَرْضِ سَبْعَةَ أَيَّامٍ وَسَبْعَ لَيَالٍ، وَلَمْ يُكَلِّمْهُ أَحَدٌ بِكَلِمَةٍ، لأَنَّهُمْ رَأَوْا أَنَّ كَآبَتَهُ كَانَتْ عَظِيمَةً جِدًّا.

וַיֵּשְׁב֤וּ אִתֹּו֙ לָאָ֔רֶץ שִׁבְעַ֥ת יָמִ֖ים וְשִׁבְעַ֣ת לֵילֹ֑ות וְאֵין־דֹּבֵ֤ר אֵלָיו֙ דָּבָ֔ר כִּ֣י רָא֔וּ כִּֽי־גָדַ֥ל הַכְּאֵ֖ב מְאֹֽד׃

Ⲁⲩϩⲉⲙⲥⲓ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲍ̅ ⲛⲉϫⲱⲣϩ ⲙ̀ⲡⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲥⲁϫⲓ ⲛⲁⲩⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣϧⲟⲧ ⲉϥⲙⲟⲕϩ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϩⲣⲟϣ ⲙ̀ⲙⲁϣⲟ

and they sat down beside him seven days and seven nights, and no one of them spoke; for they saw that his affliction was dreadful and very great.

Και εκαθησαν μετ' αυτου κατα γης επτα ημερας και επτα νυκτας, και ουδεις ελαλησε λογον προς αυτον, διοτι εβλεπον οτι ο πονος αυτου ητο μεγας σφοδρα.

إصحاح 3

أيوب يلعن يوم مولده

بَعْدَ هَذَا فَتَحَ أَيُّوبُ فَاهُ وَسَبَّ يَوْمَهُ،

אַחֲרֵי־כֵ֗ן פָּתַ֤ח אִיֹּוב֙ אֶת־פִּ֔יהוּ וַיְקַלֵּ֖ל אֶת־יֹומֹֽו׃ פ

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲉϩⲟⲟⲩ

After this Job opened his mouth, and cursed his day,

Μετα ταυτα ηνοιξεν ο Ιωβ το στομα αυτου, και κατηρασθη την ημεραν αυτου.

وَأَخَذَ أَيُّوبُ يَتَكَلَّمُ فَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

saying,

Και ελαλησεν ο Ιωβ και ειπεν·

«لَيْتَهُ هَلَكَ الْيَوْمُ الَّذِي وُلِدْتُ فِيهِ، وَاللَّيْلُ الَّذِي قَالَ: قَدْ حُبِلَ بِرَجُلٍ.

יֹ֣אבַד יֹ֖ום אִוָּ֣לֶד בֹּ֑ו וְהַלַּ֥יְלָה אָ֝מַ֗ר הֹ֣רָה גָֽבֶר׃

Ϫⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲙⲁⲥⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ⲟⲩϩⲱⲟⲩⲧ

Let the day perish in which I was born, and that night in which they said, Behold a man-child!

Ειθε να χαθη η ημερα καθ' ην εγεννηθην, και η νυξ καθ' ην ειπον, Εγεννηθη αρσενικον.

لِيَكُنْ ذَلِكَ الْيَوْمُ ظَلاَمًا. لَا يَعْتَنِ بِهِ اللهُ مِنْ فَوْقُ، وَلَا يُشْرِقْ عَلَيْهِ نَهَارٌ.

הַיֹּ֥ום הַה֗וּא יְֽהִ֫י חֹ֥שֶׁךְ אַֽל־יִדְרְשֵׁ֣הוּ אֱלֹ֣והַּ מִמָּ֑עַל וְאַל־תֹּופַ֖ע עָלָ֣יו נְהָרָֽה׃

Ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡϣⲱⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

Let that night be darkness, and let not the Lord regard it from above, neither let light come upon it.

Η ημερα εκεινη να ηναι σκοτος· ο Θεος να μη αναζητηση αυτην ανωθεν, και να μη φεγξη επ' αυτην φως.

لِيَمْلِكْهُ الظَّلاَمُ وَظِلُّ الْمَوْتِ. لِيَحُلَّ عَلَيْهِ سَحَابٌ. لِتَرْعَبْهُ كَاسِفَاتُ النَّهَارِ.

יִגְאָלֻ֡הוּ חֹ֣שֶׁךְ וְ֭צַלְמָוֶת תִּשְׁכָּן־עָלָ֣יו עֲנָנָ֑ה יְ֝בַעֲתֻ֗הוּ כִּֽמְרִ֥ירֵי יֹֽום׃

Ⲉϥⲉ̀ϭⲓⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲛⲉⲙ ⲧϧⲏⲓⲃⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ

But let darkness and the shadow of death seize it; let blackness come upon it;

Σκοτος και σκια θανατου να αμαυρωσωσιν αυτην· γνοφος να επικαθηται επ' αυτην. Να επελθωσιν επ' αυτην ως πικροτατην ημεραν.

أَمَّا ذَلِكَ اللَّيْلُ فَلْيُمْسِكْهُ الدُّجَى، وَلَا يَفْرَحْ بَيْنَ أَيَّامِ السَّنَةِ، وَلَا يَدْخُلَنَّ فِي عَدَدِ الشُّهُورِ.

הַלַּ֥יְלָה הַהוּא֮ יִקָּחֵ֪ה֫וּ אֹ֥פֶל אַל־יִ֭חַדְּ בִּימֵ֣י שָׁנָ֑ה בְּמִסְפַּ֥ר יְ֝רָחִ֗ים אַל־יָבֹֽא׃

Ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲥϩⲟⲩⲟⲣⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉϥⲉ̀ϭⲓⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲣⲟⲙⲡⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲏⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲃⲟⲧ

let that day and night be cursed, let darkness carry them away; let it not come into the days of the year, neither let it be numbered with the days of the months.

Την νυκτα εκεινην να κατακρατηση σκοτος· να μη συναφθη με τας ημερας του ετους· να μη εισελθη εις τον αριθμον των μηνων.

هُوَذَا ذَلِكَ اللَّيْلُ لِيَكُنْ عَاقِرًا، لَا يُسْمَعْ فِيهِ هُتَافٌ.

הִנֵּ֤ה הַלַּ֣יְלָה הַ֭הוּא יְהִ֣י גַלְמ֑וּד אַל־תָּבֹ֖א רְנָנָ֣ה בֹֽו׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲉϥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲛⲟϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲫⲣⲁϣⲓ

But let that night be pain, and let not mirth come upon it, nor joy.

Ιδου, ερημος να ηναι η νυξ εκεινη· φωνη χαρμοσυνος να μη επελθη επ' αυτην.

لِيَلْعَنْهُ لاَعِنُو الْيَوْمِ الْمُسْتَعِدُّونَ لإِيقَاظِ التِّنِّينِ.

יִקְּבֻ֥הוּ אֹרְרֵי־יֹ֑ום הָ֝עֲתִידִ֗ים עֹרֵ֥ר לִוְיָתָֽן׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉϥⲉ̀ⲥϩⲟⲩⲱⲣϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲕⲩⲧⲟⲥ

But let him that curses that day curse it, even he that is ready to attack the great whale.

Να καταρασθωσιν αυτην οι καταρωμενοι τας ημερας, οι ετοιμοι να ανεγειρωσι το πενθος αυτων.

لِتُظْلِمْ نُجُومُ عِشَائِهِ. لِيَنْتَظِرِ النُّورَ وَلَا يَكُنْ، وَلَا يَرَ هُدُبَ الصُّبْحِ،

יֶחְשְׁכוּ֮ כֹּוכְבֵ֪י נִ֫שְׁפֹּ֥ו יְקַו־לְאֹ֥ור וָאַ֑יִן וְאַל־יִ֝רְאֶ֗ה בְּעַפְעַפֵּי־שָֽׁחַר׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣϩⲩⲡⲟⲙⲉⲛⲓⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲉϥϣⲁⲓⲱⲟⲩ

Let the stars of that night be darkened; let it remain dark, and not come into light; and let it not see the morning star arise:

Να σκοτισθωσι τα αστρα της εσπερας αυτης· να προσμενη το φως, και να μη ερχηται· και να μη ιδη τα βλεφαρα της αυγης·

صرخات أيوب المعذبة

لأَنَّهُ لَمْ يُغْلِقْ أَبْوَابَ بَطْنِ أُمِّي، وَلَمْ يَسْتُرِ الشَّقَاوَةَ عَنْ عَيْنَيَّ.

כִּ֤י לֹ֣א סָ֭גַר דַּלְתֵ֣י בִטְנִ֑י וַיַּסְתֵּ֥ר עָ֝מָ֗ל מֵעֵינָֽי׃

Ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲑⲁⲙ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲩⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲙⲁⲩ ⲛⲁϥⲛⲁⲱⲗⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲃⲁⲗ

because it shut not up the gates of my mother’s womb, for so it would have removed sorrow from my eyes.

διοτι δεν εκλεισε τας θυρας της κοιλιας της μητρος μου, και δεν εκρυψε την θλιψιν απο των οφθαλμων μου.

أيوب يتساءل: لماذا لم أمت

لِمَ لَمْ أَمُتْ مِنَ الرَّحِمِ؟ عِنْدَمَا خَرَجْتُ مِنَ الْبَطْنِ، لِمَ لَمْ أُسْلِمِ الرُّوحَ؟

לָ֤מָּה לֹּ֣א מֵרֶ֣חֶם אָמ֑וּת מִבֶּ֖טֶן יָצָ֣אתִי וְאֶגְוָֽע׃

Ⲁϧⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲓⲉ ⲉⲧⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲁϧⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩ ⲥⲁⲧⲟⲧ

For why died I not in the belly? and why did I not come forth from the womb and die immediately?

Δια τι δεν απεθανον απο μητρας; και δεν εξεπνευσα αμα εξηλθον εκ της κοιλιας;

لِمَاذَا أَعَانَتْنِي الرُّكَبُ، وَلِمَ الثُّدِيُّ حَتَّى أَرْضَعَ؟

מַ֭דּוּעַ קִדְּמ֣וּנִי בִרְכָּ֑יִם וּמַהשָּׁ֝־דַ֗יִם כִּ֣י אִינָֽק׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲕⲉⲗⲓ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲓⲟⲩⲉⲙϭⲓ

and why did the knees support me? and why did I suck the breasts?

Δια τι με υπεδεχθησαν τα γονατα; η δια τι οι μαστοι δια να θηλασω;

لأَنِّي قَدْ كُنْتُ الآنَ مُضْطَجِعًا سَاكِنًا. حِينَئِذٍ كُنْتُ نِمْتُ مُسْتَرِيحًا

כִּֽי־עַ֭תָּה שָׁכַ֣בְתִּי וְאֶשְׁקֹ֑וט יָ֝שַׁ֗נְתִּי אָ֤ז ׀ יָנ֬וּחַֽ לִֽי׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁⲓⲛⲁⲛⲕⲟⲧ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲭⲁⲣⲱⲓ ⲛⲁⲓⲛⲁϩⲱⲣⲡ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲛⲁⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲡⲉ

Now I should have lain down and been quiet, I should have slept and been at rest,

Διοτι τωρα ηθελον κοιμασθαι και ησυχαζει· ηθελον υπνωττει· τοτε ηθελον εισθαι εις αναπαυσιν,

مَعَ مُلُوكٍ وَمُشِيرِي الأَرْضِ، الَّذِينَ بَنَوْا أَهْرَامًا لأَنْفُسِهِمْ،

עִם־מְ֭לָכִים וְיֹ֣עֲצֵי אָ֑רֶץ הַבֹּנִ֖ים חֳרָבֹ֣ות לָֽמֹו׃

Ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲩⲗⲉⲩⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲏϥⲓ

with kings and councillors of the earth, who gloried in their swords;

μετα βασιλεων και βουλευτων της γης, οικοδομουντων εις εαυτους ερημωσεις·

أَوْ مَعَ رُؤَسَاءَ لَهُمْ ذَهَبٌ، الْمَالِئِينَ بُيُوتَهُمْ فِضَّةً،

אֹ֣ו עִםשָׂ֭־רִים זָהָ֣ב לָהֶ֑ם הַֽמְמַלְאִ֖ים בָּתֵּיהֶ֣ם כָּֽסֶף׃

Ⲓⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥⲟϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲙⲁϩ ⲡⲟⲩⲏⲓ ⲛ̀ϩⲁⲧ

or with rulers, whose gold was abundant, who filled their houses with silver:

η μετα αρχοντων, οιτινες εχουσι χρυσιον, οιτινες εγεμισαν τους οικους αυτων αργυριου·

أَوْ كَسِقْطٍ مَطْمُورٍ فَلَمْ أَكُنْ، كَأَجِنَّةٍ لَمْ يَرَوْا نُورًا.

אֹ֤ו כְנֵ֣פֶל טָ֭מוּן לֹ֣א אֶהְיֶ֑ה כְּ֝עֹלְלִ֗ים לֹא־רָ֥אוּ אֹֽור׃

Ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩϧⲉ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲁⲩ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

or I should have been as an untimely birth proceeding from his mother’s womb, or as infants who never saw light.

η ως εξαμβλωμα κεκρυμμενον δεν ηθελον υπαρχει, ως βρεφη μη ιδοντα φως.

هُنَاكَ يَكُفُّ الْمُنَافِقُونَ عَنِ الشَّغْبِ، وَهُنَاكَ يَسْتَرِيحُ الْمُتْعَبُونَ.

שָׁ֣ם רְ֭שָׁעִים חָ֣דְלוּ רֹ֑גֶז וְשָׁ֥ם יָ֝נ֗וּחוּ יְגִ֣יעֵי כֹֽחַ׃

Ⲉⲧⲁ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲧⲁⲩⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲙϧⲱⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲥⲱⲙⲁ

There the ungodly have burnt out the fury of rage; there the wearied in body rest.

Εκει οι ασεβεις παυουσιν απο του να ταραττωσι, και εκει αναπαυονται οι κεκοπιασμενοι·

الأَسْرَى يَطْمَئِنُّونَ جَمِيعًا، لَا يَسْمَعُونَ صَوْتَ الْمُسَخِّرِ.

יַ֭חַד אֲסִירִ֣ים שַׁאֲנָ֑נוּ לֹ֥א מְע֗וּ קֹ֣ול נֹגֵֽשׂ׃

Ⲛⲓϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲫⲟⲣⲟⲗⲟⲅⲟⲥ

And the men of old time have together ceased to hear the exactor’s voice.

εκει αναπαυονται ομου οι αιχμαλωτοι· δεν ακουουσι φωνην καταδυναστου·

الصَّغِيرُ كَمَا الْكَبِيرُ هُنَاكَ، وَالْعَبْدُ حُرٌّ مِنْ سَيِّدِهِ.

קָטֹ֣ן וְ֭גָדֹול שָׁ֣ם ה֑וּא וְ֝עֶ֗בֶד חָפְשִׁ֥י מֵאֲדֹנָֽיו׃

Ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲥⲉⲭⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲃⲱⲕ ⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲉϥ⳪̅

The small and great are there, and the servant that feared his lord.

εκει ειναι ο μικρος και ο μεγας· και ο δουλος, ελευθερος του κυριου αυτου.

«لِمَ يُعْطَى لِشَقِيٍّ نُورٌ، وَحَيَاةٌ لِمُرِّي النَّفْسِ؟

לָ֤מָּה יִתֵּ֣ן לְעָמֵ֣ל אֹ֑ור וְ֝חַיִּ֗ים לְמָ֣רֵי נָֽפֶשׁ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϯ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲓⲉ ⲡⲱⲛϧ ⲛ̀ⲛⲓⲯⲩⲭⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

For why is light given to those who are in bitterness, and life to those souls which are in griefs?

Δια τι εδοθη φως εις τον δυστυχη, και ζωη εις τον πεπικραμενον την ευχην,

الَّذِينَ يَنْتَظِرُونَ الْمَوْتَ وَلَيْسَ هُوَ، وَيَحْفُرُونَ عَلَيْهِ أَكْثَرَ مِنَ الْكُنُوزِ،

הַֽמְחַכִּ֣ים לַמָּ֣וֶת וְאֵינֶ֑נּוּ וַֽ֝יַּחְפְּרֻ֗הוּ מִמַּטְמֹונִֽים׃

Ⲉⲑⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲟϯϭⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲉⲩⲫⲱⲣⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁϩⲱⲣ

who desire death, and obtain it not, digging for it as for treasures;

οιτινες ποθουσι τον θανατον και δεν επιτυγχανουσιν, αν και ανορυττωσιν αυτον μαλλον παρα κεκρυμμενους θησαυρους,

الْمَسْرُورِينَ إِلَى أَنْ يَبْتَهِجُوا، الْفَرِحِينَ عِنْدَمَا يَجِدُونَ قَبْرًا!

הַשְּׂמֵחִ֥ים אֱלֵי־גִ֑יל יָ֝שִׂ֗ישׂוּ כִּ֣י יִמְצְאוּ־קָֽבֶר׃

Ϣⲁⲩⲣⲁϣⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲧⲟⲩ ϭⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

and would be very joyful if they should gain it?

οιτινες υπερχαιρουσιν, υπερευφραινονται, οταν ευρωσι τον ταφον;

لِرَجُلٍ قَدْ خَفِيَ عَلَيْهِ طَرِيقُهُ، وَقَدْ سَيَّجَ اللهُ حَوْلَهُ.

לְ֭גֶבֶר אֲשֶׁר־דַּרְכֹּ֣ו נִסְתָּ֑רָה וַיָּ֖סֶךְ אֱלֹ֣והַּ בַּעֲדֹֽו׃

Ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩⲉⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲁϥϣⲑⲁⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ

Death is rest to such a man, for God has hedged him in.

Δια τι εδοθη φως εις ανθρωπον, του οποιου η οδος ειναι κεκρυμμενη, και τον οποιον ο Θεος περιεκλεισε;

لأَنَّهُ مِثْلَ خُبْزِي يَأْتِي أَنِينِي، وَمِثْلَ الْمِيَاهِ تَنْسَكِبُ زَفْرَتِي،

כִּֽי־לִפְנֵ֣י לַ֭חְמִי אַנְחָתִ֣י תָבֹ֑א וַֽיִּתְּכ֥וּ כַ֝מַּ֗יִם שַׁאֲגֹתָֽי׃

Ϧⲁϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛϧⲣⲏⲟⲩⲓ ϣⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϥⲓⲁϩⲓⲟⲙ ϯⲛⲁⲣⲓⲙⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲟϯ

For my groaning comes before my food, and I weep being beset with terror.

Διοτι προ του φαγητου μου ερχεται ο στεναγμος μου, και οι βρυγμοι μου εκχεονται ως υδατα.

لأَنِّي ارْتِعَابًا ارْتَعَبْتُ فَأَتَانِي، وَالَّذِي فَزِعْتُ مِنْهُ جَاءَ عَلَيَّ.

כִּ֤י פַ֣חַד פָּ֭חַדְתִּי וַיֶּאֱתָיֵ֑נִי וַאֲשֶׁ֥ר יָ֝גֹ֗רְתִּי יָ֣בֹא לִֽי׃

Ϯϩⲟϯ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲛⲁⲓϥⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲣⲱⲟⲩϣ ⲁⲥⲓ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲑⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉⲥϩⲏ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲓ

For the terror of which I meditated has come upon me, and that which I had feared has befallen me.

Επειδη εκεινο, το οποιον εφοβουμην, συνεβη εις εμε, και εκεινο, το οποιον ετρομαζον, ηλθεν επ' εμε.

لَمْ أَطْمَئِنَّ وَلَمْ أَسْكُنْ وَلَمْ أَسْتَرِحْ، وَقَدْ جَاءَ اَلرُّجْزُ».

לֹ֤א שָׁלַ֨וְתִּי ׀ וְלֹ֖א שָׁקַ֥טְתִּי וְֽלֹא־נָ֗חְתִּי וַיָּ֥בֹא רֹֽגֶז׃ פ

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲏⲥⲩⲭⲁⲍⲓⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ

I was not at peace, nor quiet, nor had I rest; yet wrath came upon me.

Δεν ειχον ειρηνην ουδε αναπαυσιν ουδε ησυχιαν· οργη επηλθεν επ' εμε.

إصحاح 4

حديث أليفاز

فَأَجَابَ أَلِيفَازُ التَّيمَانِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן אֱלִיפַ֥ז הַֽתֵּימָנִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲥⲁⲫ ⲡⲓⲑⲉⲙⲁⲛⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Eliphaz the Thaemanite answered and said,

Τοτε Ελιφας ο Θαιμανιτης απεκριθη και ειπεν·

«إِنِ امْتَحَنَ أَحَدٌ كَلِمَةً مَعَكَ، فَهَلْ تَسْتَاءُ؟ وَلكِنْ مَنْ يَسْتَطِيعُ الامْتِنَاعَ عَنِ الْكَلاَمِ؟

הֲנִסָּ֬ה דָבָ֣ר אֵלֶ֣יךָ תִּלְאֶ֑ה וַעְצֹ֥ר בְּ֝מִלִּ֗ין מִ֣י יוּכָֽל׃

Ϫⲉ ⲙⲏⲧⲓ ⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϯϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϣ̀ϥⲓⲧⲥ

Hast thou been often spoken to in distress? but who shall endure the force of thy words?

Εαν επιχειρισθωμεν να λαλησωμεν προς σε, θελεις δυσαρεστηθη; αλλα τις δυναται να κρατηθη απο του να ομιληση;

هَا أَنْتَ قَدْ أَرْشَدْتَ كَثِيرِينَ، وَشَدَّدْتَ أَيَادِيَ مُرْتَخِيَةً.

הִ֭נֵּה יִסַּ֣רְתָּ רַבִּ֑ים וְיָדַ֖יִם רָפֹ֣ות תְּחַזֵּֽק׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛϫⲓϫ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧϫⲟⲙ

For whereas thou hast instructed many, and hast strengthened the hands of the weak one,

Ιδου, συ ενουθετησας πολλους· και χειρας αδυνατους ενισχυσας.

قَدْ أَقَامَ كَلاَمُكَ الْعَاثِرَ، وَثَبَّتَّ الرُّكَبَ الْمُرْتَعِشَةَ!

כֹּ֖ושֵׁל יְקִימ֣וּן מִלֶּ֑יךָ וּבִרְכַּ֖יִם כֹּרְעֹ֣ות תְּאַמֵּֽץ׃

Ⲁⲕϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉⲩϣⲱⲛⲓ ⲁⲕⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ϩⲁⲛⲕⲉⲗⲓ ⲇⲉ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧϫⲟⲙ ⲁⲕϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ

and hast supported the failing with words, and hast imparted courage to feeble knees.

Οι λογοι σου υπεστηριξαν τους κλονιζομενους, και γονατα καμπτοντα ενεδυναμωσας.

وَالآنَ إِذْ جَاءَ عَلَيْكَ ضَجِرْتَ، إِذْ مَسَّكَ ارْتَعْتَ.

כִּ֤י עַתָּ֨ה ׀ תָּבֹ֣וא אֵלֶ֣יךָ וַתֵּ֑לֶא תִּגַּ֥ע עָ֝דֶ֗יךָ וַתִּבָּהֵֽל׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲱⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲉⲙⲕⲁϩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲟϩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲕⲓⲏⲥ

Yet now that pain has come upon thee, and touched thee, thou art troubled.

Τωρα δε ηλθεν επι σε τουτο, και βαρυθυμεις· σε εγγιζει, και ταραττεσαι.

أَلَيْسَتْ تَقْوَاكَ هِيَ مُعْتَمَدَكَ، وَرَجَاؤُكَ كَمَالَ طُرُقِكَ؟

הֲלֹ֣א יִ֭רְאָתְךָ כִּסְלָתֶ֑ךָ תִּ֝קְוָתְךָ֗ וְתֹ֣ם דְּרָכֶֽיךָ׃

Ⲙⲏ ⲁⲣⲉ ⲧⲉⲕϩⲟϯ ⲁⲛ ϫⲉ ϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲧⲉⲕϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϧⲉⲛ ϯⲕⲁⲕⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲕⲙⲱⲓⲧ

Is not thy fear founded in folly, thy hope also, and the mischief of thy way?

Ο φοβος σου δεν ειναι το θαρρος σου, και η ευθυτης των οδων σου η ελπις σου;

اُذْكُرْ: مَنْ هَلَكَ وَهُوَ بَرِيءٌ، وَأَيْنَ أُبِيدَ الْمُسْتَقِيمُونَ؟

זְכָר־נָ֗א מִ֤י ה֣וּא נָקִ֣י אָבָ֑ד וְ֝אֵיפֹ֗ה יְשָׁרִ֥ים נִכְחָֽדוּ׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲓⲉ ⲉⲧⲁ ϩⲁⲛⲑⲙⲏⲓ ⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ⲛⲉⲙ ⲧⲟⲩⲛⲟⲩⲛⲓ ⲧⲏⲣⲥ

Remember then who has perished, being pure? or when were the true-hearted utterly destroyed?

Ενθυμηθητι, παρακαλω· τις αθωος ων απωλεσθη; και που εξωλοθρευθησαν οι ευθεις;

كَمَا قَدْ رَأَيْتَ: أَنَّ الْحَارِثِينَ إِثْمًا، وَالزَّارِعِينَ شَقَاوَةً يَحْصُدُونَهَا.

כַּאֲשֶׁ֣ר רָ֭אִיתִי חֹ֣רְשֵׁי אָ֑וֶן וְזֹרְעֵ֖י עָמָ֣ל יִקְצְרֻֽהוּ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲭⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧⲟⲡⲟⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲓϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ⲱⲥϧ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

Accordingly as I have seen men ploughing barren places, and they that sow them will reap sorrows for themselves.

Καθως εγω ειδον, οσοι ηροτριασαν ανομιαν και εσπειραν ασεβειαν, θεριζουσιν αυτας·

بِنَسَمَةِ اللهِ يَبِيدُونَ، وَبِرِيحِ أَنْفِهِ يَفْنَوْنَ.

מִנִּשְׁמַ֣ת אֱלֹ֣והַ יֹאבֵ֑דוּ וּמֵר֖וּחַ אַפֹּ֣ו יִכְלֽוּ׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲙⲃⲟⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲃⲟⲗⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

They shall perish by the command of the Lord, and shall be utterly consumed by the breath of his wrath.

εξολοθρευονται υπο του φυσηματος του Θεου, και απο της πνοης των μυκτηρων αυτου αφανιζονται·

زَمْجَرَةُ الأَسَدِ وَصَوْتُ الزَّئِيرِ وَأَنْيَابُ الأَشْبَالِ تَكَسَّرَتْ.

שַׁאֲגַ֣ת אַ֭רְיֵה וְקֹ֣ול שָׁ֑חַל וְשִׁנֵּ֖י כְפִירִ֣ים נִתָּֽעוּ׃

Ϯϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲟⲩⲓ ϯⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲓⲏ ⲡϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲇⲣⲁⲕⲱⲛ ⲁϥϭⲉⲛⲟ

The strength of the lion, and the voice of the lioness, and the exulting cry of serpents are quenched.

ο βρυγμος του λεοντος και η φωνη του αγριου λεοντος και το γαυριαμα των σκυμνων, εσβεσθησαν·

اَللَّيْثُ هَالِكٌ لِعَدَمِ الْفَرِيسَةِ، وَأَشْبَالُ اللَّبْوَةِ تَبَدَّدَتْ.

לַ֭יִשׁ אֹבֵ֣ד מִבְּלִי־טָ֑רֶף וּבְנֵ֥י לָ֝בִ֗יא יִתְפָּרָֽדוּ׃

Ⲡⲓⲙⲩⲣⲙⲏⲅⲟⲗⲉⲟⲛ ⲁϥⲧⲁⲕⲟ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉϥ ϧⲣⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲓⲙⲁⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲟⲩⲓ ⲁⲩⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ

The old lion has perished for want of food, and the lions’ whelps have forsaken one another.

ο λεων απολλυται δι' ελλειψιν θηραματος, και οι σκυμνοι της λεαινας διασκορπιζονται.

الإنسان فانٍ

«ثُمَّ إِلَيَّ تَسَلَّلَتْ كَلِمَةٌ، فَقَبِلَتْ أُذُنِي مِنْهَا رِكْزًا.

וְ֭אֵלַי דָּבָ֣ר יְגֻנָּ֑ב וַתִּקַּ֥ח אָ֝זְנִ֗י שֵׁ֣מֶץ מֶֽנְהֽוּ׃

Ⲉⲛⲉ ϩⲗⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲏ ⲡⲁⲙⲁϣϫ ⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲛ ⲉ̀ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

But if there had been any truth in thy words, none of these evils would have befallen thee. Shall not mine ear receive excellent revelations from him?

Και λογος ηλθεν επ' εμε κρυφιως, και το ωτιον μου ελαβε τι παρ' αυτου.

فِي الْهَوَاجِسِ مِنْ رُؤَى اللَّيْلِ، عِنْدَ وُقُوعِ سَبَاتٍ عَلَى النَّاسِ،

בִּ֭שְׂעִפִּים מֵחֶזְיֹנֹ֣ות לָ֑יְלָה בִּנְפֹ֥ל תַּ֝רְדֵּמָ֗ה עַל־אֲנָשִֽׁים׃

Ⲟⲩϩⲟϯ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲟϯ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

But as when terror falls upon men, with dread and a sound in the night,

Εν μεσω των στοχασμων δια τα οραματα της νυκτος, οτε βαθυς υπνος πιπτει επι τους ανθρωπους,

أَصَابَنِي رُعْبٌ وَرَعْدَةٌ، فَرَجَفَتْ كُلَّ عِظَامِي.

פַּ֣חַד קְ֭רָאַנִי וּרְעָדָ֑ה וְרֹ֖ב עַצְמֹותַ֣י הִפְחִֽיד׃

Ⲟⲩⲛϩⲟⲩⲣ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲁⲩⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲕⲓⲙ ⲉ̀ⲡⲁⲕⲁⲥ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ

horror and trembling seized me, and caused all my bones greatly to shake.

Φρικη συνελαβε με και τρομος, και μεγαλως τα οστα μου συνεσεισε.

فَمَرَّتْ رُوحٌ عَلَى وَجْهِي، اقْشَعَرَّ شَعْرُ جَسَدِي.

וְ֭רוּחַ עַל־פָּנַ֣י יַחֲלֹ֑ף תְּ֝סַמֵּ֗ר שַֽׂעֲרַ֥ת בְּשָׂרִֽי׃

Ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁϩⲟ ⲁⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁϥⲱⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲁⲥⲁⲣⲝ

And a spirit came before my face; and my hair and flesh quivered.

Και πνευμα διηλθεν απ' εμπροσθεν μου, αι τριχες του σωματος μου ανεσηκωθησαν·

وَقَفَتْ وَلكِنِّي لَمْ أَعْرِفْ مَنْظَرَهَا، شِبْهٌ قُدَّامَ عَيْنَيَّ. سَمِعْتُ صَوْتًا مُنْخَفِضًا:

יַעֲמֹ֤ד ׀ וְֽלֹא־אַכִּ֬יר מַרְאֵ֗הוּ תְּ֭מוּנָה לְנֶ֣גֶד עֵינָ֑י דְּמָמָ֖ה וָקֹ֣ול אֶשְׁמָֽע׃

Ⲁⲓⲧⲱⲙⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲟⲣⲫⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲁⲃⲁⲗ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩϩⲟⲣⲧϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲡⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

I arose and perceived it not: I looked, and there, was no form before my eyes: but I only heard a breath and a voice, saying,

εσταθη, αλλ' εγω δεν διεκρινα την μορφην αυτου· σχημα εφανη εμπροσθεν των οφθαλμων μου· ηκουσα λεπτον φυσημα και φωνην λεγουσαν,

أَالإِنْسَانُ أَبَرُّ مِنَ اللهِ؟ أَمِ الرَّجُلُ أَطْهَرُ مِنْ خَالِقِهِ؟

הַֽ֭אֱנֹושׁ מֵאֱלֹ֣והַ יִצְדָּ֑ק אִ֥ם מֵ֝עֹשֵׂ֗הוּ יִטְהַר־גָּֽבֶר׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲉⲣⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ

What, shall a mortal be pure before the Lord? or a man be blameless in regard to his works?

Ο ανθρωπος θελει εισθαι δικαιοτερος του Θεου; θελει εισθαι ο ανθρωπος καθαρωτερος του Ποιητου αυτου;

هُوَذَا عَبِيدُهُ لَا يَأْتَمِنُهُمْ، وَإِلَى مَلاَئِكَتِهِ يَنْسِبُ حَمَاقَةً،

הֵ֣ן בַּ֭עֲבָדָיו לֹ֣א יַאֲמִ֑ין וּ֝בְמַלְאָכָ֗יו יָשִׂ֥ים תָּהֳלָֽה׃

Ⲓⲥϫⲉ ϥⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ϧⲁ ⲛⲉϥⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲛⲉϥⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲙⲟⲕⲙⲉⲕ ⲉ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉϥϧⲟⲥⲓ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ

Whereas he trust not in his servants, and perceives perverseness in his angels.

Ιδου, αυτος δεν εμπιστευεται εις τους δουλους αυτου, και εν τοις αγγελοις αυτου βλεπει ελαττωμα·

فَكَمْ بِالْحَرِيِّ سُكَّانُ بُيُوتٍ مِنْ طِينٍ، الَّذِينَ أَسَاسُهُمْ فِي التُّرَابِ، وَيُسْحَقُونَ مِثْلَ الْعُثِّ؟

אַ֤ף ׀ שֹׁכְנֵ֬י בָֽתֵּי־חֹ֗מֶר אֲשֶׁר־בֶּעָפָ֥ר יְסֹודָ֑ם יְ֝דַכְּא֗וּם לִפְנֵי־עָֽשׁ׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲙⲓ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲁϥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣϧⲟⲧ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲗⲓ

But as for them that dwell in houses of clay, of whom we also are formed of the same clay, he smites them like a moth.

ποσω μαλλον εις τους κατοικουντας οικιας πηλινας, αιτινες εχουσι το θεμελιον αυτων εν τω χωματι και αφανιζονται εμπροσθεν του σαρακιου;

بَيْنَ الصَّبَاحِ وَالْمَسَاءِ يُحَطَّمُونَ. بِدُونِ مُنْتَبِهٍ إِلَيْهِمْ إِلَى الأَبَدِ يَبِيدُونَ.

מִבֹּ֣קֶר לָעֶ֣רֶב יֻכַּ֑תּוּ מִבְּלִ֥י מֵ֝שִׂ֗ים לָנֶ֥צַח יֹאבֵֽדוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲱⲣⲡ ϣⲁ ⲣⲟⲩϩⲓ ⲥⲉϣⲟⲡ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲩⲧⲁⲕⲟ

And from the morning to evening they no longer exist: they have perished, because they cannot help themselves.

Απο πρωι εως εσπερας φθειρονται· χωρις να νοηση τις, αφανιζονται δια παντος.

أَمَا انْتُزِعَتْ مِنْهُمْ طُنُبُهُمْ؟ يَمُوتُونَ بِلاَ حِكْمَةٍ.

הֲלֹא־נִסַּ֣ע יִתְרָ֣ם בָּ֑ם יָ֝מ֗וּתוּ וְלֹ֣א בְחָכְמָֽה׃

Ⲁϥⲛⲓϥⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲁⲩϣⲱⲟⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁⲕⲟ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲥⲟⲫⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

For he blows upon them, and they are withered: they have perished for lack of wisdom.

Το μεγαλειον αυτων το εν αυτοις δεν παρερχεται; Αποθνησκουσιν, αλλ' ουχι εν σοφια.

إصحاح 5

ولد الإنسان ليشقى

«اُدْعُ الآنَ. فَهَلْ لَكَ مِنْ مُجِيبٍ؟ وَإِلَى أَيِّ الْقِدِّيسِينَ تَلْتَفِتُ؟

קְֽרָא־נָ֭א הֲיֵ֣שׁ עֹונֶ֑ךָּ וְאֶל־מִ֖י מִקְּדֹשִׁ֣ים תִּפְנֶֽה׃

Ⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲓⲉ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But call, if any one will hearken to thee, or if thou shalt see any of the holy angels.

Καλεσον τωρα, εαν τις σοι αποκριθη; και προς τινα των αγιων θελεις αποβλεψει;

لأَنَّ الْغَيْظَ يَقْتُلُ الْغَبِيَّ، وَالْغَيْرَةَ تُمِيتُ الأَحْمَقَ.

כִּֽי־לֶֽ֭אֱוִיל יַהֲרָג־כָּ֑עַשׂ וּ֝פֹתֶ֗ה תָּמִ֥ית קִנְאָֽה׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ϣⲁⲣⲉ ⲡⲓϫⲱⲛⲧ ⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧϩⲏⲧ ⲡⲓⲭⲟϩ ⲇⲉ ϣⲁϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲟⲣⲉⲙ

For wrath destroys the foolish one, and envy slays him that has gone astray.

Διοτι η οργη φονευει τον αφρονα, και η αγανακτησις θανατονει τον μωρον.

إِنِّي رَأَيْتُ الْغَبِيَّ يَتَأَصَّلُ وَبَغْتَةً لَعَنْتُ مَرْبِضَهُ.

אֲ‍ֽנִי־רָ֭אִיתִי אֱוִ֣יל מַשְׁרִ֑ישׁ וָאֶקֹּ֖וב נָוֵ֣הוּ פִתְאֹֽם׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ϩⲁⲛⲁⲧϩⲏⲧ ⲉ̀ⲁⲩϩⲓ ⲛⲟⲩⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲟⲩⲱⲙ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱϯ

And I have seen foolish ones taking root: but suddenly their habitation was devoured.

Εγω ειδον τον αφρονα ριζουμενον· αλλ' ευθυς προειπα κατηραμενην την κατοικιαν αυτου.

بَنُوهُ بَعِيدُونَ عَنِ الأَمْنِ، وَقَدْ تَحَطَّمُوا فِي الْبَابِ وَلَا مُنْقِذَ.

יִרְחֲק֣וּ בָנָ֣יו מִיֶּ֑שַׁע וְיִֽדַּכְּא֥וּ בַ֝שַּׁ֗עַר וְאֵ֣ין מַצִּֽיל׃

Ⲛⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ϩⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲧϩⲉⲙⲕⲱⲟⲩ ⲇⲉ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲃⲟⲕ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁⲛⲁϩⲙⲟⲩ

Let their children be far from safety, and let them be crushed at the doors of vile men, and let there be no deliverer.

Οι υιοι αυτου ειναι μακραν απο της σωτηριας, και καταπιεζονται εμπροσθεν της πυλης, και ουδεις ο ελευθερων·

الَّذِينَ يَأْكُلُ الْجَوْعَانُ حَصِيدَهُمْ، وَيَأْخُذُهُ حَتَّى مِنَ الشَّوْكِ، وَيَشْتَفُّ الظَّمْآنُ ثَرْوَتَهُمْ.

אֲשֶׁ֤ר קְצִירֹ֨ו ׀ רָ֘עֵ֤ב יֹאכֵ֗ל וְאֶֽל־מִצִּנִּ֥ים יִקָּחֵ֑הוּ וְשָׁאַ֖ף צַמִּ֣ים חֵילָֽם׃

Ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲩⲑⲟⲩⲱⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ϩⲁⲛⲑⲙⲏⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲟⲩⲟⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲉⲥⲉ̀ⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲟⲩⲛⲟⲙϯ

For what they have collected, the just shall eat; but they shall not be delivered out of calamities: let their strength be utterly exhausted.

των οποιων τον θερισμον κατατρωγει ο πεινων, και αρπαζει αυτον εκ των ακανθων και την περιουσιαν αυτων καταπινει ο διψων.

إِنَّ الْبَلِيَّةَ لَا تَخْرُجُ مِنَ التُّرَابِ، وَالشَّقَاوَةَ لَا تَنْبُتُ مِنَ الأَرْضِ،

כִּ֤י ׀ לֹא־יֵצֵ֣א מֵעָפָ֣ר אָ֑וֶן וּ֝מֵאֲדָמָ֗ה לֹא־יִצְמַ֥ח עָמָֽל׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥⲓ̀ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϧⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲣⲱⲧ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲕⲁϩ

For labour cannot by any means come out of the earth, nor shall trouble spring out of the mountains:

Διοτι εκ του χωματος δεν εξερχεται η θλιψις, ουδε η λυπη βλαστανει εκ της γης·

وَلكِنَّ الإِنْسَانَ مَوْلُودٌ لِلْمَشَقَّةِ كَمَا أَنَّ الْجَوَارِحَ لارْتِفَاعِ الْجَنَاحِ.

כִּֽי־אָ֭דָם לְעָמָ֣ל יוּלָּ֑ד וּבְנֵי־רֶ֝֗שֶׁף יַגְבִּ֥יהוּ עֽוּף׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲟⲩⲙⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϧⲓⲥⲓ ⲛⲓⲙⲁⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁϧⲱⲙ ⲥⲉϩⲏⲗ ⲉ̀ⲡϭⲓⲥⲓ

yet man is born to labour, and even so the vulture’s young seek the high places.

αλλ' ο ανθρωπος γενναται δια την λυπην, και οι νεοσσοι των αετων δια να πετωσιν υψηλα.

الله يجري عظائم

«لكِنْ كُنْتُ أَطْلُبُ إِلَى اللهِ، وَعَلَى اللهِ أَجْعَلُ أَمْرِي.

אוּלָ֗ם אֲ֭נִי אֶדְרֹ֣שׁ אֶל־אֵ֑ל וְאֶל־אֱ֝לֹהִ֗ים אָשִׂ֥ים דִּבְרָתִֽי׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲫⲛⲏⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯⲛⲁⲱϣ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ϧⲁⲣⲟϥ

Nevertheless I will beseech the Lord, and will call upon the Lord, the sovereign of all;

Αλλ' εγω τον Θεον θελω επικαλεσθη, και εν τω Θεω θελω εναποθεσει την υποθεσιν μου·

الْفَاعِلِ عَظَائِمَ لَا تُفْحَصُ وَعَجَائِبَ لَا تُعَدُّ.

עֹשֶׂ֣ה גְ֭דֹלֹות וְאֵ֣ין חֵ֑קֶר נִ֝פְלָאֹ֗ות עַד־אֵ֥ין מִסְפָּֽר׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲧϧⲉⲧϧⲱⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲩϧⲉⲛ ⲡⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲏⲡⲓ

who does great things and untraceable, glorious things also, and marvellous, of which there is no number:

οστις καμνει μεγαλεια ανεξιχνιαστα, θαυμασια αναριθμητα·

الْمُنْزِلِ مَطَرًا عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ، وَالْمُرْسِلِ الْمِيَاهَ عَلَى الْبَرَارِيِّ.

הַנֹּתֵ֣ן מָ֭טָר עַל־פְּנֵי־אָ֑רֶץ וְשֹׁ֥לֵֽחַ מַ֝יִם עַל־פְּנֵ֥י חוּצֹֽות׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩ ⲛ̀ϩⲱⲟⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲁⲟⲩⲉ ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ

who gives rain upon the earth, sending water on the earth:

οστις διδει βροχην επι το προσωπον της γης, και πεμπει υδατα επι το προσωπον των αγρων·

الْجَاعِلِ الْمُتَوَاضِعِينَ فِي الْعُلَى، فَيَرْتَفِعُ الْمَحْزُونُونَ إِلَى أَمْنٍ.

לָשׂ֣וּם שְׁפָלִ֣ים לְמָרֹ֑ום וְ֝קֹדְרִ֗ים שָׂ֣גְבוּ יֶֽשַׁע׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲑⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲕⲟ

who exalts the lowly, and raises up them that are lost:

οστις υψονει τους ταπεινους, και ανεγειρει εις σωτηριαν τους τεθλιμμενους·

الْمُبْطِلِ أَفْكَارَ الْمُحْتَالِينَ، فَلَا تُجْرِي أَيْدِيهِمْ قَصْدًا.

מֵ֭פֵר מַחְשְׁבֹ֣ות עֲרוּמִ֑ים וְֽלֹא־תַעֲשֶׂ֥ינָה יְ֝דֵיהֶ֗ם תּוּשִׁיָּֽה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲫⲱⲛϩ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲁⲛⲟⲩⲣⲅⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩϫⲓϫ

frustrating the counsels of the crafty, and their hands shall not perform the truth:

οστις διασκεδαζει τας βουλας των πανουργων, και δεν δυνανται αι χειρες αυτων να εκτελεσωσι την επιχειρησιν αυτων·

الآخِذِ الْحُكَمَاءَ بِحِيلَتِهِمْ، فَتَتَهَوَّرُ مَشُورَةُ الْمَاكِرِينَ.

לֹכֵ֣ד חֲכָמִ֣ים בְּעָרְמָ֑ם וַעֲצַ֖ת נִפְתָּלִ֣ים נִמְהָֽרָה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲁϩⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲥⲃⲱ ⲡⲥⲟϭⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲛⲕⲟⲧⲥ ⲁϥⲑⲣⲉϥⲧⲱⲙⲧ

who takes the wise in their wisdom, and subverts the counsel of the crafty

οστις συλλαμβανει τους σοφους εν τη πανουργια αυτων· και η βουλη των δολιων ανατρεπεται·

فِي النَّهَارِ يَصْدِمُونَ ظَلاَمًا، وَيَتَلَمَّسُونَ فِي الظَّهِيرَةِ كَمَا فِي اللَّيْلِ.

יֹומָ֥ם יְפַגְּשׁוּ־חֹ֑שֶׁךְ וְ֝כַלַּ֗יְלָה יְֽמַשְׁשׁ֥וּ בַֽצָּהֳרָֽיִם׃

Ⲉⲣⲉ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲉⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ

In the day darkness shall come upon them, and let them grope in the noon-day even as in the night:

την ημεραν απαντωσι σκοτος, και εν μεσημβρια ψηλαφωσι καθως εν νυκτι.

الْمُنَجِّيَ الْبَائِسَ مِنَ السَّيْفِ، مِنْ فَمِهِمْ وَمِنْ يَدِ الْقَوِيِّ.

וַיֹּ֣שַׁע מֵ֭חֶרֶב מִפִּיהֶ֑ם וּמִיַּ֖ד חָזָ֣ק אֶבְיֹֽון׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲡⲓⲁⲧϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧϫⲓϫ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ

and let them perish in war, and let the weak escape from the hand of the mighty.

Τον πτωχον ομως λυτρονει εκ της ρομφαιας, εκ του στοματος αυτων και εκ της χειρος του ισχυρου.

فَيَكُونُ لِلذَّلِيلِ رَجَاءٌ وَتَسُدُّ الْخَطِيَّةُ فَاهَا.

וַתְּהִ֣י לַדַּ֣ל תִּקְוָ֑ה וְ֝עֹלָ֗תָה קָ֣פְצָה פִּֽיהָ׃

Ⲉⲣⲉ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲧϫⲟⲙ ⲉϥⲉ̀ⲑⲱⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

And let the weak have hope, but the mouth of the unjust be stopped.

Και ο πτωχος εχει ελπιδα, της δε ανομιας το στομα εμφραττεται.

وعد الله بالخلاص

«هُوَذَا طُوبَى لِرَجُلٍ يُؤَدِّبُهُ اللهُ. فَلَا تَرْفُضْ تَأْدِيبَ الْقَدِيرِ.

הִנֵּ֤ה אַשְׁרֵ֣י אֱ֭נֹושׁ יֹוכִחֶ֣נּֽוּ אֱלֹ֑והַּ וּמוּסַ֥ר דַּ֗י אַל־תִּמְאָֽס׃

Ⲱⲟⲩⲛⲓⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉϥⲛⲁⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ϯⲥⲃⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲱⲡ ⲛ̀ⲭⲟⲩⲁϣⲥ ⲁⲛ

But blessed is the man whom the Lord has reproved; and reject not thou the chastening of the Almighty.

Ιδου, μακαριος ο ανθρωπος, τον οποιον ελεγχει ο Θεος· δια τουτο μη καταφρονει την παιδειαν του Παντοδυναμου·

لأَنَّهُ هُوَ يَجْرَحُ وَيَعْصِبُ. يَسْحَقُ وَيَدَاهُ تَشْفِيَانِ.

כִּ֤י ה֣וּא יַכְאִ֣יב וְיֶחְבָּ֑שׁ יִ֝מְחַ֗ץ [וְיָדֹו כ] (וְיָדָ֥יו ק) תִּרְפֶּֽינָה׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧϯ ⲙ̀ⲕⲁϩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ϣⲁϥϯⲙⲧⲟⲛ ⲁϥϣⲁⲛϯ ⲉⲣϧⲟⲧ ϣⲁⲣⲉ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲟⲛ ⲧⲁⲗϭⲟ

for he causes a man to be in pain, and restores him again: he smites, and his hands heal.

διοτι αυτος πληγονει και επιδενει· κτυπα, και αι χειρες αυτου ιατρευουσιν.

فِي سِتِّ شَدَائِدَ يُنَجِّيكَ، وَفِي سَبْعٍ لَا يَمَسُّكَ سُوءٌ.

בְּשֵׁ֣שׁ צָ֭רֹות יַצִּילֶ֑ךָּ וּבְשֶׁ֓בַע ׀ לֹא־יִגַּ֖ע בְּךָ֣ רָֽע׃

Ⲋ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϥⲛⲁⲛⲁϩⲙⲉⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁϩⲍ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉ ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϭⲟϩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

Six time he shall deliver thee out of distresses: and in the seventh harm shall not touch thee.

Εν εξ θλιψεσι θελει σε ελευθερωσει· και εν τη εβδομη δεν θελει σε εγγισει κακον.

فِي الْجُوعِ يَفْدِيكَ مِنَ الْمَوْتِ، وَفِي الْحَرْبِ مِنْ حَدِّ السَّيْفِ.

בְּ֭רָעָב פָּֽדְךָ֣ מִמָּ֑וֶת וּ֝בְמִלְחָמָ֗ה מִ֣ידֵי חָֽרֶב׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲃⲱⲛ ⲉϥⲉ̀ⲛⲁϩⲙⲉⲕ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲛⲁϩⲙⲉⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲉⲛⲓⲡⲓ

In famine he shall deliver thee from death: and in war he shall free thee from the power of the sword.

Εν τη πεινη θελει σε λυτρωσει εκ θανατου· και εν πολεμω εκ χειρος ρομφαιας.

مِنْ سَوْطِ اللِّسَانِ تُخْتَبَأُ، فَلَا تَخَافُ مِنَ الْخَرَابِ إِذَا جَاءَ.

בְּשֹׁ֣וט לָ֭שֹׁון תֵּחָבֵ֑א וְֽלֹא־תִירָ֥א מִ֝שֹּׁ֗ד כִּ֣י יָבֹֽוא׃

Ⲉϥⲉ̀ⲭⲟⲡⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲟⲩⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲗⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣϩⲟϯ ⲉⲩⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

He shall hide thee from the scourge of the tongue: and thou shalt not be afraid of coming evils.

Απο μαστιγος γλωσσης θελεις εισθαι πεφυλαγμενος· και δεν θελεις φοβηθη απο του επερχομενου ολεθρου.

تَضْحَكُ عَلَى الْخَرَابِ وَالْمَحْلِ، وَلَا تَخْشَى وُحُوشَ الأَرْضِ.

לְשֹׁ֣ד וּלְכָפָ֣ן תִּשְׂחָ֑ק וּֽמֵחַיַּ֥ת הָ֝אָ֗רֶץ אַל־תִּירָֽא׃

Ⲛⲓⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲕⲉ̀ⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

Thou shalt laugh at the unrighteous and the lawless: and thou shalt not be afraid of wild beasts.

Τον ολεθρον και την πειναν θελεις καταγελα· και δεν θελεις φοβηθη απο των θηριων της γης.

لأَنَّهُ مَعَ حِجَارَةِ الْحَقْلِ عَهْدُكَ، وَوُحُوشُ الْبَرِّيَّةِ تُسَالِمُكَ.

כִּ֤י עִם־אַבְנֵ֣י הַשָּׂדֶ֣ה בְרִיתֶ֑ךָ וְחַיַּ֥ת הַ֝שָּׂדֶ֗ה הָשְׁלְמָה־לָֽךְ׃

Ⲛⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲁⲅⲣⲓⲟⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙⲁⲕ

For the wild beasts of the field shall be at peace with thee.

Διοτι θελεις εχει συμμαχιαν μετα των λιθων της πεδιαδος· και τα θηρια του αγρου θελουσιν ειρηνευει μετα σου.

فَتَعْلَمُ أَنَّ خَيْمَتَكَ آمِنَةٌ، وَتَتَعَهَّدُ مَرْبِضَكَ وَلَا تَفْقِدُ شَيْئًا.

וְֽ֭יָדַעְתָּ כִּי־שָׁלֹ֣ום אָהֳלֶ֑ךָ וּֽפָקַדְתָּ֥ נָ֝וְךָ וְלֹ֣א תֶחֱטָֽא׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲕⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲕⲏⲓ ⲡⲥⲟⲃϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉⲕⲥⲕⲏⲛⲏ ⲛ̀ⲛⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ

Then shalt thou know that thy house shall be at peace, and the provision for thy tabernacle shall not fail.

Και θελεις γνωρισει οτι ειρηνη ειναι εν τη σκηνη σου, και θελεις επισκεφθη την κατοικιαν σου, και δεν θελει σοι λειπει ουδεν.

وَتَعْلَمُ أَنَّ زَرْعَكَ كَثِيرٌ وَذُرِّيَّتَكَ كَعُشْبِ الأَرْضِ.

וְֽ֭יָדַעְתָּ כִּי־רַ֣ב זַרְעֶ֑ךָ וְ֝צֶאֱצָאֶ֗יךָ כְּעֵ֣שֶׂב הָאָֽרֶץ׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ϥⲟϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲕϫⲣⲟϫ ⲛⲉⲕϣⲏⲣⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲙⲁϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲕⲟⲓ

And thou shalt know that thy seed shall be abundant; and thy children shall be like the herbage of the field.

Και θελεις γνωρισει οτι ειναι πολυ το σπερμα σου, και οι εκγονοι σου ως η βοτανη της γης.

تَدْخُلُ الْمَدْفَنَ فِي شَيْخُوخَةٍ، كَرَفْعِ الْكُدْسِ فِي أَوَانِهِ.

תָּבֹ֣וא בְכֶ֣לַח אֱלֵי־קָ֑בֶר כַּעֲלֹ֖ות גָּדִ֣ישׁ בְּעִתֹּֽו׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲙϩⲁⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲩⲱⲥϧ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲏⲟⲩ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϭⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲩⲟⲗⲥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲥⲟⲩⲛⲟⲩ

And thou shalt come to the grave like ripe corn reaped in its season, or as a heap of the corn-flour collected in proper time.

Θελεις ελθει εις τον ταφον εν βαθει γηρατι, καθως συσσωρευεται η θημωνια του σιτου εν τω καιρω αυτης.

هَا إِنَّ ذَا قَدْ بَحَثْنَا عَنْهُ. كَذَا هُوَ. فَاسْمَعْهُ وَاعْلَمْ أَنْتَ لِنَفْسِكَ».

הִנֵּה־זֹ֭את חֲקַרְנ֥וּהָ כֶּֽן־הִ֑יא מָעֶ֗נָּה וְאַתָּ֥ה דַֽע־לָֽךְ׃ פ

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲁⲓ ⲁⲛϧⲉⲧϧⲱⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲣⲓⲉⲙⲓ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁⲕⲁⲓϥ

Behold, we have thus sought out these matters; these are what we have heard: but do thou reflect with thyself, if thou hast done anything wrong.

Ιδου, τουτο εξιχνιασαμεν, ουτως εχει· ακουσον αυτο και γνωρισον εν σεαυτω.

إصحاح 6

أيوب يطلب من الله كي يميته

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

But Job answered and said,

Ο δε Ιωβ απεκριθη και ειπεν·

«لَيْتَ كَرْبِي وُزِنَ، وَمَصِيبَتِي رُفِعَتْ فِي الْمَوَازِينِ جَمِيعَهَا،

ל֗וּ שָׁקֹ֣ול יִשָּׁקֵ֣ל כַּעְשִׂ֑י [וְהַיָּתִי כ] (וְ֝הַוָּתִ֗י ק) בְּֽמֹאזְנַ֥יִם יִשְׂאוּ־יָֽחַד׃

Ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲉϥϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲓ ⲙ̀ⲡⲁϫⲱⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲁϣⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ

Oh that one would indeed weigh the wrath that is upon me, and take up my griefs in a balance together!

Ειθε να εζυγιζετο τωοντι η λυπη μου, και η συμφορα μου να ετιθετο ολη ομου εν τη πλαστιγγι.

لأَنَّهَا الآنَ أَثْقَلُ مِنْ رَمْلِ الْبَحْرِ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ لَغَا كَلاَمِي.

כִּֽי־עַתָּ֗ה מֵחֹ֣ול יַמִּ֣ים יִכְבָּ֑ד עַל־כֵּ֝֗ן דְּבָרַ֥י לָֽעוּ׃

Ⲕⲉⲧⲏ ⲥⲉⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉⲩϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲓϣⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲁⲗⲗⲁ ⲓⲥϫⲉⲕ ⲁⲣⲉ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϩⲱⲟⲩ

And verily they would be heavier than the sand by the seashore: but, as it seems, my words are vain.

Επειδη τωρα ηθελεν εισθαι βαρυτερα υπερ την αμμον της θαλασσης· δια τουτο οι λογοι μου καταπινονται.

لأَنَّ سِهَامَ الْقَدِيرِ فِيَّ وَحُمَتَهَا شَارِبَةٌ رُوحِي. أَهْوَالُ اللهِ مُصْطَفَّةٌ ضِدِّي.

כִּ֤י חִצֵּ֪י שַׁדַּ֡י עִמָּדִ֗י אֲשֶׁ֣ר חֲ֭מָתָם שֹׁתָ֣ה רוּחִ֑י בִּעוּתֵ֖י אֱלֹ֣והַּ יַֽעַרְכֽוּנִי׃

Ⲛⲓⲥⲟⲑⲛⲉϥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲥⲉⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲥⲱⲙⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲟⲩⲙⲃⲟⲛ ⲥⲱ ⲙ̀ⲡⲁⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲓϣⲁⲛⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲥⲉⲑⲟⲩⲝ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

For the arrows of the Lord are in my body, whose violence drinks up my blood: whenever I am going to speak, they pierce me.

Διοτι τα βελη του Παντοδυναμου ειναι εντος μου, των οποιων το φαρμακιον εκπινει το πνευμα μου· οι τρομοι του Θεου παραταττονται εναντιον μου.

هَلْ يَنْهَقُ الْفَرَا عَلَى الْعُشْبِ، أَوْ يَخُورُ الثَّوْرُ عَلَى عَلَفِهِ؟

הֲיִֽנְהַק־פֶּ֥רֶא עֲלֵי־דֶ֑שֶׁא אִ֥ם יִגְעֶהשֹּׁ֝֗־ור עַל־בְּלִילֹֽו׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏ ϥⲛⲁⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲏⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲉϥϧⲣⲉ ⲓⲉ ⲁⲛ ϥⲛⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲁⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲧⲉϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉⲣⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ϧⲣⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

What then? will the wild ass bray for nothing, if he is not seeking food? or again, will the ox low at the manger, when he has a fodder?

Ογκαται ο αγριος ονος παρα τη χλοη; η μυκαται ο βους παρα τη φατνη αυτου;

هَلْ يُؤْكَلُ الْمَسِيخُ بِلاَ مِلْحٍ، أَوْ يُوجَدُ طَعْمٌ فِي مَرَقِ الْبَقْلَةِ؟

הֲיֵאָכֵ֣ל תָּ֭פֵל מִבְּלִי־מֶ֑לַח אִם־יֶשׁ־טַ֝֗עַם בְּרִ֣יר חַלָּמֽוּת׃

Ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁⲟⲩⲉⲙ ⲱⲓⲕ ⲛ̀ⲁⲧϩⲙⲟⲩ ⲓⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲗⲏϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲩϣⲟⲩⲓⲧ

Shall bread be eaten without salt? or again, is there taste in empty words?

Τρωγεται το ανοστον χωρις αλατος; η υπαρχει γευσις εν τω λευκωματι του ωου;

مَا عَافَتْ نَفْسِي أَنْ تَمَسَّهَا، هَذِهِ صَارَتْ مِثْلَ خُبْزِيَ الْكَرِيهِ!

מֵאֲנָ֣ה לִנְגֹּ֣ועַ נַפְשִׁ֑י הֵ֝֗מָּה כִּדְוֵ֥י לַחְמִֽי׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲥⲕⲓⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϯⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲛⲁϧⲏⲓⲃⲓ ⲉⲩⲙⲣⲟϣⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲑⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲓ

For my wrath cannot cease; for I perceive my food as the smell of a lion to be loathsome.

Τα πραγματα, τα οποια η ψυχη μου απεστρεφετο να εγγιση, εγειναν ως το αηδες φαγητον μου.

«يَا لَيْتَ طِلْبَتِي تَأْتِي وَيُعْطِينِيَ اللهُ رَجَائِي!

מִֽי־יִ֭תֵּן תָּבֹ֣וא שֶֽׁאֱלָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י יִתֵּ֥ן אֱלֹֽוהַּ׃

Ⲉⲛⲉ ⲁϥϯ ⲅⲁⲣ ⲛⲏⲓ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉ̀ϯⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ϯ ⲛ̀ⲧⲁϩⲉⲗⲡⲓⲥ

For oh that he would grant my desire, and my petition might come, and the Lord would grant my hope!

Ειθε να απελαμβανον την αιτησιν μου, και να μοι εδιδεν ο Θεος την Επιθυμιαν μου.

أَنْ يَرْضَى اللهُ بِأَنْ يَسْحَقَنِي، وَيُطْلِقَ يَدَهُ فَيَقْطَعَنِي.

וְיֹאֵ֣ל אֱ֭לֹוהַּ וִֽידַכְּאֵ֑נִי יַתֵּ֥ר יָ֝דֹ֗ו וִֽיבַצְּעֵֽנִי׃

Ⲙⲁⲣⲉϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥϧⲟⲧⲃⲉⲧ ⲇⲉ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Let the Lord begin and wound me, but let him not utterly destroy me.

Και να ηθελεν ευδοκησει ο Θεος να με αφανιση· να απολυση την χειρα αυτου και να με κοψη.

فَلَا تَزَالُ تَعْزِيَتِي وَابْتِهَاجِي فِي عَذَابٍ، لَا يُشْفِقُ: أَنِّي لَمْ أَجْحَدْ كَلاَمَ الْقُدُّوسِ.

וּ֥תְהִי עֹ֨וד ׀ נֶ֘חָ֤מָתִ֗י וַאֲסַלְּדָ֣ה בְ֭חִילָה לֹ֣א יַחְמֹ֑ול כִּי־לֹ֥א כִ֝חַ֗דְתִּי אִמְרֵ֥י קָדֹֽושׁ׃

Ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲃⲁⲕⲓ ⲑⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲓϭⲓⲫⲉⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲥⲥⲟⲃϯ ⲛ̀ⲛⲁϯⲁⲥⲟ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲓϫⲉ ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲛⲟⲩϯ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

Let the grave be my city, upon the walls of which I have leaped: I will not shrink from it; for I have not denied the holy words of my God.

Και θελει εισθαι ετι η παρηγορια μου, οτι, και αν καταναλωθω εν τη θλιψει και αυτος δεν με λυπηθη, εγω δεν εκρυψα τους λογους του Αγιου.

مَا هِيَ قُوَّتِي حَتَّى أَنْتَظِرَ؟ وَمَا هِيَ نِهَايَتِي حَتَّى أُصَبِّرَ نَفْسِي؟

מַה־כֹּחִ֥י כִֽי־אֲיַחֵ֑ל וּמַה־קִּ֝צִּ֗י כִּֽי־אַאֲרִ֥יךְ נַפְשִֽׁי׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲧⲉ ⲧⲁϫⲟⲙ ϫⲉ ϯⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ⲓⲉ ⲁϣ ⲡⲉ ⲡⲁⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ

For what is my strength, that I continue? what is my time, that my soul endures?

Ποια η δυναμις μου, ωστε να εγκαρτερω; και ποιον το τελος μου, ωστε να υποφερη η ψυχη μου;

هَلْ قُوَّتِي قُوَّةُ الْحِجَارَةِ؟ هَلْ لَحْمِي نُحَاسٌ؟

אִם־כֹּ֣חַ אֲבָנִ֣ים כֹּחִ֑י אִֽם־בְּשָׂרִ֥י נָחֽוּשׁ׃

Ⲙⲏ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲱⲛⲓ ⲧⲉ ⲧⲁϫⲟⲙ ⲓⲉ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲧⲉ

Is my strength the strength of stones? or is my flesh of brass?

Μηπως η δυναμις μου ειναι δυναμις λιθων; η η σαρξ μου χαλκος;

أَلاَ إِنَّهُ لَيْسَتْ فِيَّ مَعُونَتِي، وَالْمُسَاعَدَةُ مَطْرُودَةٌ عَنِّي!

הַאִ֬ם אֵ֣ין עֶזְרָתִ֣י בִ֑י וְ֝תֻשִׁיָּ֗ה נִדְּחָ֥ה מִמֶּֽנִּי׃

Ϯⲃⲟⲏⲑⲓⲁ ⲇⲉ ⲁⲥⲟⲩⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲛⲁⲓ

Or have I not trusted in him? but help is far from me.

Μηπως δεν εξελιπεν εν εμοι η βοηθεια μου και απεμακρυνθη απ' εμου η σωτηρια;

أيوب يتهم أصدقاءه بعدم الوفاء

«حَقُّ الْمَحْزُونِ مَعْرُوفٌ مِنْ صَاحِبِهِ، وَإِنْ تَرَكَ خَشْيَةَ الْقَدِيرِ.

לַמָּ֣ס מֵרֵעֵ֣הוּ חָ֑סֶד וְיִרְאַ֖ת שַׁדַּ֣י יַעֲזֹֽוב׃

Ⲡⲓϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥϩⲓⲡϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Mercy has rejected me; and the visitation of the Lord has disregarded me.

Εις τον τεθλιμμενον ελεος πρεπει παρα του φιλου αυτου· αλλ' αυτος εγκατελιπε τον φοβον του Παντοδυναμου.

أَمَّا إِخْوَانِي فَقَدْ غَدَرُوا مِثْلَ الْغَدِيرِ. مِثْلَ سَاقِيَةِ الْوُدْيَانِ يَعْبُرُونَ،

אַ֭חַי בָּגְד֣וּ כְמֹו־נָ֑חַל כַּאֲפִ֖יק נְחָלִ֣ים יַעֲבֹֽרוּ׃

Ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲛⲥⲱⲣⲉⲙ ⲉ̀ⲁϥⲙⲟⲩⲛⲕ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲗ ⲉ̀ⲁⲩⲥⲉⲛⲧ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲁϩⲏ

My nearest relations have not regarded me; they have passed me by like a failing brook, or like a wave.

Οι αδελφοι μου εφερθησαν απατηλως ως χειμαρρος, ως ρευμα χειμαρρων παρηλθον·

الَّتِي هِيَ عَكِرَةٌ مِنَ الْبَرَدِ، وَيَخْتَفِي فِيهَا الْجَلِيدُ.

הַקֹּדְרִ֥ים מִנִּי־קָ֑רַח עָ֝לֵ֗ימֹו יִתְעַלֶּם־שָֽׁלֶג׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲓⲱⲛ ⲓⲉ ⲟⲩⲕⲣⲓⲥⲧⲁⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲁϥϭⲱⲥ

They who used to reverence me, now have come against me like snow or congealed ice.

οιτινες θολονονται εκ του παγου, εις τους οποιους διαλυεται η χιων·

إِذَا جَرَتِ انْقَطَعَتْ. إِذَا حَمِيَتْ جَفَّتْ مِنْ مَكَانِهَا.

בְּ֭עֵת יְזֹרְב֣וּ נִצְמָ֑תוּ בְּ֝חֻמֹּ֗ו נִדְעֲכ֥וּ מִמְּקֹומָֽם׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲟⲩϧⲙⲟⲙ ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁϥⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

When it has melted at the approach of heat, it is not known what it was.

οταν θερμανθωσιν, εκλειπουσιν· οταν γεινη θερμοτης, εξαλειφονται απο του τοπου αυτων.

يُعَرِّجُ السَّفْرُ عَنْ طَرِيقِهِمْ، يَدْخُلُونَ التِّيهَ فَيَهْلِكُونَ.

יִ֭לָּ֣פְתוּ אָרְחֹ֣ות דַּרְכָּ֑ם יַעֲל֖וּ בַתֹּ֣הוּ וְיֹאבֵֽדוּ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲁⲩⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲓⲧⲁⲕⲟ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲉⲣ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲏⲓ

Thus I also have been deserted of all; and I am ruined, and become an outcast.

Τα ιχνη της πορειας αυτων συστρεφονται· καταντωσιν εις το μηδεν και χανονται·

نَظَرَتْ قَوَافِلُ تَيْمَاءَ. سَيَّارَةُ سَبَاءٍ رَجَوْهَا.

הִ֭בִּיטוּ אָרְחֹ֣ות תֵּמָ֑א הֲלִיכֹ֥ת בָ֗א קִוּוּ־לָֽמֹו׃

Ⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲉⲙⲁⲛⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲓⲧⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲁⲃⲱⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲩ

Behold the ways of the Thaemanites, ye that mark the paths of the Sabaeans.

τα πληθη της Θαιμα εθεωρουν, οι συνοδοιποροι της Σεβα περιεμενον αυτους·

خَزُوا فِي مَا كَانُوا مُطْمَئِنِّينَ. جَاءُوا إِلَيْهَا فَخَجِلُوا.

בֹּ֥שׁוּ כִּֽי־בָטָ֑ח בָּ֥אוּ עָ֝דֶ֗יהָ וַיֶּחְפָּֽרוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩϣⲫⲓⲧ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ϩⲑⲏⲟⲩ ⲭⲏ ⲉ̀ϩⲁⲛⲃⲁⲕⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲭⲣⲏⲙⲁ

They too that trust in cities and riches shall come to shame.

Εψευσθησαν της ελπιδος αυτων· ηλθον εκει και ενετραπησαν.

فَالآنَ قَدْ صِرْتُمْ مِثْلَهَا. رَأَيْتُمْ ضَرْبَةً فَفَزِعْتُمْ.

כִּֽי־עַ֭תָּה הֱיִ֣יתֶם [לֹא כ] (לֹ֑ו ק) תִּֽרְא֥וּ חֲ֝תַ֗ת וַתִּירָֽאוּ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲛⲁⲓ ϩⲱⲥⲇⲉ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣϩⲟⲧ ⲁⲣⲓϩⲟϯ

But ye also have come to me without pity; so that beholding my wound ye are afraid.

Τωρα και σεις εισθε ως αυτοι· ειδετε την πληγην μου και ετρομαξατε.

هَلْ قُلْتُ: أَعْطُونِي شَيْئًا، أَوْ مِنْ مَالِكُمُ ارْشُوا مِنْ أَجْلِي؟

הֲ‍ֽכִי־אָ֭מַרְתִּי הָ֣בוּ לִ֑י וּ֝מִכֹּחֲכֶ֗ם שִׁחֲד֥וּ בַעֲדִֽי׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏⲧⲓ ⲁⲓⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲗⲓ ⲉⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲓⲉ ⲁⲓⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϫⲟⲙ

What? have I made any demand of you? or do I ask for strength from you,

Μηπως εγω ειπα, Φερετε προς εμε; η, Δοτε δωρον εις εμε απο της περιουσιας υμων;

أَوْ نَجُّونِي مِنْ يَدِ الْخَصْمِ، أَوْ مِنْ يَدِ الْعُتَاةِ افْدُونِي؟

וּמַלְּט֥וּנִי מִיַּד־צָ֑ר וּמִיַּ֖ד עָרִיצִ֣ים תִּפְדּֽוּנִי׃

Ϩⲱⲥⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩⲙⲉⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲁϫⲁϫⲓ ⲓⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲧⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲱⲣⲓ

to deliver me from enemies, or to rescue me from the hand of the mighty ones?

η, Ελευθερωσατε με εκ της χειρος του εχθρου; η, Λυτρωσατε με εκ της χειρος των ισχυρων;

أيوب يطالب بإثبات ارتكابه الخطيئة

عَلِّمُونِي فَأَنَا أَسْكُتُ، وَفَهِّمُونِي فِي أَيِّ شَيْءٍ ضَلَلْتُ.

הֹ֭ורוּנִי וַאֲנִ֣י אַחֲרִ֑ישׁ וּמַהשָּׁ֝־גִ֗יתִי הָבִ֥ינוּ לִֽי׃

Ⲙⲁⲥⲃⲱ ⲛⲏⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϯⲛⲁⲭⲁⲣⲱⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲓⲥⲱⲣⲉⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Teach ye me, and I will be silent: if in anything I have erred, tell me.

Διδαξατε με, και εγω θελω σιωπησει· και δειξατε μοι κατα τι εσφαλα.

مَا أَشَدَّ الْكَلاَمَ الْمُسْتَقِيمَ، وَأَمَّا التَّوْبِيخُ مِنْكُمْ فَعَلَى مَاذَا يُبَرْهِنُ؟

מַה־נִּמְרְצ֥וּ אִמְרֵי־יֹ֑שֶׁר וּמַה־יֹּוכִ֖יחַ הֹוכֵ֣חַ מִכֶּֽם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲓⲥϫⲉⲕ ⲥⲉϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ϯⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲙ ⲉⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

But as it seems, the words of a true man are vain, because I do not ask strength of you.

Ποσον ισχυροι ειναι οι ορθοι λογοι· αλλ' ο ελεγχος σας, τι αποδεικνυει;

هَلْ تَحْسِبُونَ أَنْ تُوَبِّخُوا كَلِمَاتٍ، وَكَلاَمُ الْيَائِسِ لِلرِّيحِ؟

הַלְהֹוכַ֣ח מִלִּ֣ים תַּחְשֹׁ֑בוּ וּ֝לְר֗וּחַ אִמְרֵ֥י נֹאָֽשׁ׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲟϩⲓ ⲛⲁⲑⲣⲓⲕⲏⲛ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ϯⲛⲁⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ

Neither will your reproof cause me to cease my words, for neither will I endure the sound of your speech.

Φανταζεσθε να ελεγξητε λογους, ενω αι ομιλιαι του απηλπισμενου ειναι ως ανεμος;

بَلْ تُلْقُونَ عَلَى الْيَتِيمِ، وَتَحْفُرُونَ حُفْرَةً لِصَاحِبِكُمْ.

אַף־עַל־יָתֹ֥ום תַּפִּ֑ילוּ וְ֝תִכְר֗וּ עַל־רֵֽיעֲכֶֽם׃

Ⲡⲗⲏⲛ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓⲫⲉⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲫⲏⲣ

Even because ye attack the fatherless, and insult your friend.

Τωοντι, σεις επιπιπτετε επι τον ορφανον, και σκαπτετε λακκον εις τον φιλον σας.

وَالآنَ تَفَرَّسُوا فِيَّ، فَإِنِّي عَلَى وُجُوهِكُمْ لَا أَكْذِبُ.

וְ֭עַתָּה הֹואִ֣ילוּ פְנוּ־בִ֑י וְעַל־פְּ֝נֵיכֶ֗ם אִם־אֲכַזֵּֽב׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϯⲛⲁϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲟ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁϫⲉ ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲁⲛ

But now, having looked upon your countenances, I will not lie.

Τωρα λοιπον ευαρεστηθητε να εμβλεψητε εις εμε, διοτι εμπροσθεν υμων κειται αν εγω ψευδωμαι.

اِرْجِعُوا. لَا يَكُونَنَّ ظُلْمٌ. اِرْجِعُوا أَيْضًا. فِيهِ حَقِّي.

שֻֽׁבוּ־נָ֭א אַל־תְּהִ֣י עַוְלָ֑ה [וְשֻׁבִי כ] (וְשׁ֥וּבוּ ק) עֹ֝וד צִדְקִי־בָֽהּ׃

Ϩⲉⲙⲥⲓ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲙⲁⲙⲁϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ

Sit down now, and let there not be unrighteousness; and unite again with the just.

Επιστρεψατε, παρακαλω· ας μη γεινη αδικια· ναι, επιστρεψατε παλιν· η δικαιοσυνη μου ειναι εν τουτω.

هَلْ فِي لِسَانِي ظُلْمٌ، أَمْ حَنَكِي لَا يُمَيِّزُ فَسَادًا؟

הֲיֵשׁ־בִּלְשֹׁונִ֥י עַוְלָ֑ה אִם־חִ֝כִּ֗י לֹא־יָבִ֥ין הַוֹּֽות׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲉⲧⲟϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲗⲁⲥ ϣⲁⲛ ⲟⲩⲕⲁϯ ⲁⲛ ⲡⲉⲧⲉⲥⲉⲣⲙⲉⲗⲉⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁϣⲃⲱⲃⲓ

For there is no injustice in my tongue; and does not my throat meditate understanding?

Υπαρχει αδικια εν τη γλωσση μου; δεν δυναται ο ουρανισκος μου να διακρινη τα διεφθαρμενα;

إصحاح 7

أيوب لا يرى رجاء

«أَلَيْسَ جِهَادٌ لِلإِنْسَانِ عَلَى الأَرْضِ، وَكَأَيَّامِ الأَجِيرِ أَيَّامُهُ؟

הֲלֹא־צָבָ֣א לֶאֱנֹ֣ושׁ [עַל־ כ] (עֲלֵי־אָ֑רֶץ ק) וְכִימֵ֖י שָׂכִ֣יר יָמָֽיו׃

Ⲙⲏ ⲟⲩϭⲱⲛⲧ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲡⲱⲛϧ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲱⲛϧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉⲙⲃⲉⲭⲉ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ

Is not the life of man upon earth a state of trial? and his existence as that of a hireling by the day?

Δεν ειναι εκστρατεια ο βιος του ανθρωπου επι της γης; αι ημεραι αυτου ως ημεραι μισθωτου;

كَمَا يَتَشَوَّقُ الْعَبْدُ إِلَى الظِّلِّ، وَكَمَا يَتَرَجَّى الأَجِيرُ أُجْرَتَهُ،

כְּעֶ֥בֶד יִשְׁאַף־צֵ֑ל וּ֝כְשָׂכִ֗יר יְקַוֶּ֥ה פָעֳלֹֽו׃

Ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲱⲕ ⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲉϥ⳪̅ ⲉ̀ⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉⲙⲃⲉⲭⲉ ⲉϥϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲉϥⲃⲉⲭⲉ

Or as a servant that fears his master, and one who has grasped a shadow? or as a hireling waiting for his pay?

Καθως ο δουλος επιποθει την σκιαν, και καθως ο μισθωτος αναμενει τον μισθον αυτου,

هَكَذَا تَعَيَّنَ لِي أَشْهُرُ سُوءٍ، وَلَيَالِي شَقَاءٍ قُسِمَتْ لِي.

כֵּ֤ן הָנְחַ֣לְתִּי לִ֭י יַרְחֵי־שָׁ֑וְא וְלֵילֹ֥ות עָ֝מָ֗ל מִנּוּ־לִֽי׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲁⲓⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ⲉ̀ϩⲁⲛⲉⲃⲏⲧ ⲉⲩϣⲟⲩⲓⲧ ϩⲁⲛⲉϫⲱⲣϩ ⲛ̀ⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲡⲉⲧⲧⲟⲓ ⲛⲏⲓ

So have I also endured months of vanity, and nights of pain have been appointed me.

ουτως εγω ελαβον δια κληρονομιαν μηνας ματαιοτητος, και οδυνηραι νυκτες διωρισθησαν εις εμε.

إِذَا اضْطَجَعْتُ أَقُولُ: مَتَى أَقُومُ؟ اللَّيْلُ يَطُولُ، وَأَشْبَعُ قَلَقًا حَتَّى الصُّبْحِ.

אִם־שָׁכַ֗בְתִּי וְאָמַ֗רְתִּי מָתַ֣י אָ֭קוּם וּמִדַּד־עָ֑רֶב וְשָׂבַ֖עְתִּי נְדֻדִ֣ים עֲדֵי־נָֽשֶׁף׃

Ⲁⲓϣⲁⲛⲉⲛⲕⲟⲧ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲣⲉ ϣⲱⲣⲡ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ⲁⲓϣⲁⲛⲧⲱⲛⲧ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲫⲣⲏ ⲛⲁϩⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ϯⲙⲉϩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲣⲟⲩϩⲓ ϣⲁ ϣⲱⲣⲡ

Whenever I lie down, I say, When will it be day? and whenever I rise up, again I say when will it be evening? and I am full of pains from evening to morning.

Οταν πλαγιαζω, λεγω, Ποτε θελω εγερθη, και θελει περασει η νυξ; και ειμαι πληρης ανησυχιας εως της αυγης·

لَبِسَ لَحْمِيَ الدُّودُ مَعَ مَدَرِ التُّرَابِ. جِلْدِي كَرِشَ وَسَاخَ.

לָ֘בַ֤שׁ בְּשָׂרִ֣י רִ֭מָּה [וְגִישׁ כ] (וְג֣וּשׁ ק) עָפָ֑ר עֹורִ֥י רָ֝גַ֗ע וַיִּמָּאֵֽס׃

Ⲁϥⲃⲓϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲕⲁⲥ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲁⲛϥⲉⲛⲧ ⲉⲩϩⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲙⲟⲩⲃⲱⲛ ⲥⲉⲑⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲗⲱⲕ ⲉⲓϧⲱϧ ⲉ̀ⲛⲁⲉⲣϧⲱⲧ

And my body is covered with loathsome worms; and I waste away, scraping off clods of dust from my eruption.

Η σαρξ μου ειναι περιενδεδυμενη σκωληκας και βωλους χωματος· το δερμα μου διασχιζεται και ρεει.

أَيَّامِي أَسْرَعُ مِنَ الْوَشِيعَةِ، وَتَنْتَهِي بِغَيْرِ رَجَاءٍ.

יָמַ֣י קַ֭לּוּ מִנִּי־אָ֑רֶג וַ֝יִּכְל֗וּ בְּאֶ֣פֶס תִּקְוָֽה׃

Ⲡⲁϫⲓⲛⲱⲛϧ ⲇⲉ ϥⲁⲥⲓⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲟⲩϫⲓⲛⲥⲁϫⲓ ⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉⲥϣⲟⲩⲓⲧ

And my life is lighter than a word, and has perished in vain hope.

Αι ημεραι μου ειναι ταχυτεραι της κερκιδος του υφαντου, και χανονται ανευ ελπιδος.

صلاة أيوب

«اُذْكُرْ أَنَّ حَيَاتِي إِنَّمَا هِيَ رِيحٌ، وَعَيْنِي لَا تَعُودُ تَرَى خَيْرًا.

זְ֭כֹר כִּי־ר֣וּחַ חַיָּ֑י לֹא־תָשׁ֥וּב עֵ֝ינִ֗י לִרְאֹ֥ות טֹֽוב׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲉ ⲡⲁⲱⲛϧ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ϩⲁⲛⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲃⲁⲗ

Remember then that my life is breath, and mine eye shalt not yet again see good.

Ενθυμηθητι οτι η ζωη μου ειναι ανεμος· ο οφθαλμος μου δεν θελει επιστρεψει δια να ιδη αγαθον.

لَا تَرَانِي عَيْنُ نَاظِرِي. عَيْنَاكَ عَلَيَّ وَلَسْتُ أَنَا.

לֹֽא־תְ֭שׁוּרֵנִי עֵ֣ין רֹ֑אִי עֵינֶ֖יךָ בִּ֣י וְאֵינֶֽנִּי׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲟⲙⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲃⲁⲗ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛⲉⲕⲃⲁⲗ ⲛ̀ϩⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ϯϣⲟⲡ ⲁⲛ ϫⲉ

The eye of him that sees me shall not see me again: thine eyes are upon me, and I am no more.

Ο οφθαλμος του βλεποντος με δεν θελει με ιδει πλεον· οι οφθαλμοι σου ειναι επ' εμε, και εγω δεν υπαρχω.

السَّحَابُ يَضْمَحِلُّ وَيَزُولُ، هَكَذَا الَّذِي يَنْزِلُ إِلَى الْهَاوِيَةِ لَا يَصْعَدُ.

כָּלָ֣ה עָ֭נָן וַיֵּלַ֑ךְ כֵּ֥ן יֹורֵ֥ד אֹ֗ול לֹ֣א יַעֲלֶֽה׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲉ̀ⲁⲥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲣⲱⲙⲓ ϣⲉ ⲛⲁϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲙⲉⲛϯ ⲙ̀ⲡⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ϫⲉ

I am as a cloud that is cleared away from the sky: for if a man go down to the grave, he shall not come up again:

Καθως το νεφος διαλυεται και χανεται ουτως ο καταβαινων εις τον ταφον δεν θελει επαναβη·

لَا يَرْجِعُ بَعْدُ إِلَى بَيْتِهِ، وَلَا يَعْرِفُهُ مَكَانُهُ بَعْدُ.

לֹא־יָשׁ֣וּב עֹ֣וד לְבֵיתֹ֑ו וְלֹא־יַכִּירֶ֖נּוּ עֹ֣וד מְקֹמֹֽו׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲧⲁⲥⲑⲟϥ ϫⲉ ⲉ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲙⲁ

and he shall surely not return to his own house, neither shall his place know him any more.

δεν θελει επιστρεψει πλεον εις τον οικον αυτου, και ο τοπος αυτου δεν θελει γνωρισει αυτον πλεον.

أَنَا أَيْضًا لَا أَمْنَعُ فَمِي. أَتَكَلَّمُ بِضِيقِ رُوحِي. أَشْكُو بِمَرَارَةِ نَفْسِي.

גַּם־אֲנִי֮ לֹ֤א אֶחֱשָׂ֫ךְ פִּ֥י אֲ‍ֽ֭דַבְּרָה בְּצַ֣ר רוּחִ֑י אָ֝שִׂ֗יחָה בְּמַ֣ר נַפְשִֽׁי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛ̀ⲛⲁϯⲁⲥⲟ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲓ ⲉⲓⲥⲁϫⲓ ⲉⲓⲭⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲓⲉ̀ⲁⲟⲩⲱⲛ ⲙ̀ⲡϣⲁϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲉⲓⲧⲁⲧϩⲏⲧ

Then neither will I refrain my mouth: I will speak being in distress; being in anguish I will disclose the bitterness of my soul.

Δια τουτο εγω δεν θελω κρατησει το στομα μου· θελω λαλησει εν τη αγωνια του πνευματος μου· θελω θρηνολογησει εν τη πικρια της ψυχης μου.

أَبَحْرٌ أَنَا أَمْ تِنِّينٌ، حَتَّى جَعَلْتَ عَلَيَّ حَارِسًا؟

הֲ‍ֽיָם־אָ֭נִי אִם־תַּנִּ֑ין כִּֽי־תָשִׂ֖ים עָלַ֣י מִשְׁמָֽר׃

Ⲙⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲓⲟⲙ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲓⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲇⲣⲁⲕⲱⲛ ⲇⲉ ⲕⲑⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩϫⲓⲛⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Am I a sea, or a serpent, that thou hast set a watch over me?

Θαλασσα ειμαι η κητος, ωστε εθεσας επ' εμε φυλακην;

إِنْ قُلْتُ: فِرَاشِي يُعَزِّينِي، مَضْجَعِي يَنْزِعُ كُرْبَتِي،

כִּֽי־אָ֭מַרְתִּי תְּנַחֲמֵ֣נִי עַרְשִׂ֑י יִשָּׂ֥א בְ֝שִׂיחִ֗י מִשְׁכָּבִֽי׃

Ⲁⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ϥⲛⲁϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁϭⲗⲟϫ ϯⲛⲁϫⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ϧⲁⲣⲓϧⲁⲣⲟⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲁⲙⲁⲛ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ

I said that my bed should comfort me, and I would privately counsel with myself on my couch.

Οταν λεγω, Η κλινη μου θελει με παρηγορησει, η κοιτη μου θελει ελαφρωσει το παραπονον μου,

تُرِيعُنِي بِالأَحْلاَمِ، وَتُرْهِبُنِي بِرُؤًى،

וְחִתַּתַּ֥נִי בַחֲלֹמֹ֑ות וּֽמֵחֶזְיֹנֹ֥ות תְּבַעֲתַֽנִּי׃

Ⲕϯϩⲟϯ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲣⲁⲥⲟⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲕϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲟⲣⲁⲙⲁ

Thou scarest me with dreams, and dost terrify me with visions.

τοτε με φοβιζεις με ονειρα και με καταπληττεις με ορασεις·

فَاخْتَارَتْ نَفْسِي الْخَنِقَ، الْمَوْتَ عَلَى عِظَامِي هَذِهِ.

וַתִּבְחַ֣ר מַחֲנָ֣ק נַפְשִׁ֑י מָ֝֗וֶת מֵֽעַצְמֹותָֽי׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲁⲕⲁⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲙⲟⲩ

Thou wilt separate life from my spirit; and yet keep my bones from death.

και η ψυχη μου εκλεγει αγχονην και θανατον, παρα τα οστα μου.

قَدْ ذُبْتُ. لَا إِلَى الأَبَدِ أَحْيَا. كُفَّ عَنِّي لأَنَّ أَيَّامِي نَفْخَةٌ.

מָ֭אַסְתִּי לֹא־לְעֹלָ֣ם אֶֽחְיֶ֑ה חֲדַ֥ל מִ֝מֶּ֗נִּי כִּי־הֶ֥בֶל יָמָֽי׃

Ⲁⲓⲱⲛϧ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϩⲉⲛⲕ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϥϣⲟⲩⲓⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲱⲛϧ

For I shall not live for ever, that I should patiently endure: depart from me, for my life is vain.

Αηδιασα· δεν θελω ζησει εις τον αιωνα· λειψον απ' εμου· διοτι αι ημεραι μου ειναι ματαιοτης.

مَا هُوَ الإِنْسَانُ حَتَّى تَعْتَبِرَهُ، وَحَتَّى تَضَعَ عَلَيْهِ قَلْبَكَ؟

מָֽה־אֱ֭נֹושׁ כִּ֣י תְגַדְּלֶ֑נּוּ וְכִי־תָשִׁ֖ית אֵלָ֣יו לִבֶּֽךָ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲁⲕⲁⲓϥ ⲛ̀ⲛⲓϣϯ ⲓⲉ ϫⲉ ⲕϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲕ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For what is man, that thou hast magnified him? or that thou givest heed to him?

Τι ειναι ο ανθρωπος, ωστε μεγαλυνεις αυτον, και βαλλεις τον νουν σου επ' αυτον;

وَتَتَعَهَّدَهُ كُلَّ صَبَاحٍ، وَكُلَّ لَحْظَةٍ تَمْتَحِنُهُ؟

וַתִּפְקְדֶ֥נּוּ לִבְקָרִ֑ים לִ֝רְגָעִ֗ים תִּבְחָנֶֽנּוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲓⲛⲓ ϣⲁ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲑⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲩⲙⲧⲟⲛ

Wilt thou visit him till the morning, and judge him till the time of rest?

Και επισκεπτεσαι αυτον κατα πασαν πρωιαν και δοκιμαζεις αυτον κατα πασαν στιγμην;

حَتَّى مَتَى لَا تَلْتَفِتُ عَنِّي وَلَا تُرْخِينِي رَيْثَمَا أَبْلَعُ رِيقِي؟

כַּ֭מָּה לֹא־תִשְׁעֶ֣ה מִמֶּ֑נִּי לֹֽא־תַ֝רְפֵּ֗נִי עַד־בִּלְעִ֥י רֻקִּֽי׃

Ϣⲁ ⲑⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲕⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲕϣⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲛ ϣⲁϯⲱⲙⲕ ⲙ̀ⲡⲁⲑⲁϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

How long dost thou not let me alone, nor let me go, until I shall swallow down my spittle?

Εως ποτε δεν θελεις συρθη απ' εμου και δεν θελεις με αφησει, εως να καταπιω τον σιελον μου;

أَأَخْطَأْتُ؟ مَاذَا أَفْعَلُ لَكَ يَا رَقِيبَ النَّاسِ؟ لِمَاذَا جَعَلْتَنِي عَاثُورًا لِنَفْسِكَ حَتَّى أَكُونَ عَلَى نَفْسِي حِمْلًا؟

חָטָ֡אתִי מָ֤ה אֶפְעַ֨ל ׀ לָךְ֮ נֹצֵ֪ר הָאָ֫דָ֥ם לָ֤מָה שַׂמְתַּ֣נִי לְמִפְגָּ֣ע לָ֑ךְ וָאֶהְיֶ֖ה עָלַ֣י לְמַשָּֽׂא׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩ ⲡⲉϯⲛⲁϣⲁⲓϥ ⲛⲁⲕ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲟⲩⲭⲁⲧ ⲉⲓⲥⲉⲙⲓ ⲟⲩⲃⲏⲕ ϯⲟⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲧⲫⲱ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲕ

If I have sinned, what shall I be able to do, O thou that understandest the mind of men? why hast thou made me as thine accuser, and why am I a burden to thee?

Ημαρτησα· τι δυναμαι να καμω εις σε, διατηρητα του ανθρωπου; δια τι με εθεσας σημαδιον σου, και ειμαι βαρος εις εμαυτον;

وَلِمَاذَا لَا تَغْفِرُ ذَنْبِي، وَلَا تُزِيلُ إِثْمِي؟ لأَنِّي الآنَ أَضْطَجِعُ فِي التُّرَابِ، تَطْلُبُنِي فَلَا أَكُونُ».

וּמֶ֤ה ׀ לֹא־תִשָּׂ֣א פִשְׁעִי֮ וְתַעֲבִ֪יר אֶת־עֲוֹ֫נִ֥י כִּֽי־עַ֭תָּה לֶעָפָ֣ר אֶשְׁכָּ֑ב וְשִׁ֖חֲרְתַּ֣נִי וְאֵינֶֽנִּי׃ פ

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲉⲣⲡⲱⲃϣ ⲛ̀ⲧⲁⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲧⲟⲩⲃⲟ ⲙ̀ⲡⲁⲛⲟⲃⲓ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϯⲛⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙϣⲱⲡⲓ ϫⲉ ⲉⲓϣⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Why hast thou not forgotten my iniquity, and purged my sin? but now I shall depart to the earth; and in the morning I am no more.

Και δια τι δεν συγχωρεις την παραβασιν μου και αφαιρεις την ανομιαν μου; διοτι μετ' ολιγον θελω κοιμασθαι εν τω χωματι· και το πρωι θελεις με ζητησει, και δεν θελω υπαρχει.

إصحاح 8

بلدد يتهم أيوب بالرياء

فَأَجَابَ بِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן בִּלְדַּ֥ד הַשּׁוּחִ֗י וַיֹאמַֽר ׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲃⲁⲗⲇⲁⲇ ⲡⲓⲥⲁⲩⲭⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Baldad the Sauchite answered, and said,

Και απεκριθη Βιλδαδ ο Σαυχιτης και ειπεν·

«إِلَى مَتَى تَقُولُ هَذَا، وَتَكُونُ أَقْوَالُ فِيكَ رِيحًا شَدِيدَةً؟

עַד־אָ֥ן תְּמַלֶּל־אֵ֑לֶּה וְר֥וּחַ כַּ֝בִּיר אִמְרֵי־פִֽיךָ׃

Ϫⲉ ϣⲁ ⲑⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲕⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲣⲉϥϫⲉ ⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲣⲱⲕ

How long wilt thou speak these things, how long shall the breath of thy mouth be abundant in words?

Εως ποτε θελεις λαλει ταυτα; και οι λογοι του στοματος σου θελουσιν εισθαι ως ανεμος σφοδρος;

هَلِ اللهُ يُعَوِّجُ الْقَضَاءَ، أَوِ الْقَدِيرُ يَعْكِسُ الْحَقَّ؟

הַ֭אֵל יְעַוֵּ֣ת מִשְׁפָּ֑ט וְאִםשַׁ֝־דַּ֗י יְעַוֵּֽת־צֶֽדֶק׃

Ⲙⲏ ⲡ⳪̅ ⲛⲁϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲉϥϯϩⲁⲡ ⲓⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϥⲛⲁϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

Will the Lord be unjust when he judges; or will he that has made all things pervert justice?

Μηπως ο Θεος ανατρεπει την κρισιν; η ο Παντοδυναμος ανατρεπει το δικαιον;

إِذْ أَخْطَأَ إِلَيْهِ بَنُوكَ، دَفَعَهُمْ إِلَى يَدِ مَعْصِيَتِهِمْ.

אִם־בָּנֶ֥יךָ חָֽטְאוּ־לֹ֑ו וַֽ֝יְשַׁלְּחֵ֗ם בְּיַד־פִּשְׁעָֽם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛⲉⲕϣⲏⲣⲓ ⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙ̀ⲑⲟ ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕϫⲓϫ

If thy sons have sinned before him, he has cast them away because of their transgression.

Εαν οι υιοι σου ημαρτησαν εις αυτον, παρεδωκεν αυτους εις την χειρα της ανομιας αυτων.

فَإِنْ بَكَّرْتَ أَنْتَ إِلَى اللهِ وَتَضَرَّعْتَ إِلَى الْقَدِيرِ،

אִם־אַ֭תָּה תְּשַׁחֵ֣ר אֶל־אֵ֑ל וְאֶלשַׁ֝־דַּ֗י תִּתְחַנָּֽן׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ϣⲟⲣⲡⲕ ϩⲁ ⲡ⳪̅ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲉⲕⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ

But be thou early in prayer to the Lord Almighty.

Εαν συ ηθελες ζητησει τον Θεον πρωι, και ηθελες δεηθη του Παντοδυναμου·

إِنْ كُنْتَ أَنْتَ زَكِيًّا مُسْتَقِيمًا، فَإِنَّهُ الآنَ يَتَنَبَّهُ لَكَ وَيُسْلِمُ مَسْكَنَ بِرِّكَ.

אִם־זַ֥ךְ וְיָשָׁ֗ר אָ֥תָּה כִּי־עַ֭תָּה יָעִ֣יר עָלֶ֑יךָ וְ֝שִׁלַּ֗ם נְוַ֣ת צִדְקֶֽךָ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲭⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲉⲕⲧⲱⲃϩ ⲉϥⲉ̀ϯ ⲇⲉ ⲛⲁⲕ ⲛⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

If thou art pure and true, he will hearken to thy supplication, and will restore to thee the habitation of righteousness.

εαν ησο καθαρος και ευθυς, βεβαιως τωρα ηθελεν εγερθη δια σε, και ηθελεν ευτυχει η κατοικια της δικαιοσυνης σου.

وَإِنْ تَكُنْ أُولاَكَ صَغِيرَةً فَآخِرَتُكَ تَكْثُرُ جِدًّا.

וְהָיָ֣ה רֵאשִׁיתְךָ֣ מִצְעָ֑ר וְ֝אַחֲרִיתְךָ֗ יִשְׂגֶּ֥ה מְאֹֽד׃

Ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲕϩⲟⲩⲁϯ ⲉⲩⲥⲃⲟⲕ ⲛⲉⲕϧⲁⲉⲩ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣ ϩⲁⲛⲁⲧⲏⲡⲓ

Though then thy beginning should be small, yet thy end should be unspeakably great.

Και αν η αρχη σου ητο μικρα, τα υστερα σου ομως ηθελον μεγαλυνθη σφοδρα.

«اِسْأَلِ الْقُرُونَ الأُولَى وَتَأَكَّدْ مَبَاحِثَ آبَائِهِمْ،

כִּֽי־שְׁאַל־נָ֭א לְדֹ֣ר רִישֹׁ֑ון וְ֝כֹונֵ֗ן לְחֵ֣קֶר אֲבֹותָֽם׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲅⲉⲛⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϣⲟⲣⲡ ϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲇⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲓⲅⲉⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ

For ask of the former generation, and search diligently among the race of our fathers:

Επειδη ερωτησον, παρακαλω, περι των προτερων γενεων, και ερευνησον ακριβως περι των πατερων αυτων·

لأَنَّنَا نَحْنُ مِنْ أَمْسٍ وَلَا نَعْلَمُ، لأَنَّ أَيَّامَنَا عَلَى الأَرْضِ ظِلٌّ.

כִּֽי־תְמֹ֣ול אֲ֭נַחְנוּ וְלֹ֣א נֵדָ֑ע כִּ֤י צֵ֖ל יָמֵ֣ינוּ עֲלֵי־אָֽרֶץ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛⲁⲥⲁϥ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲡⲉⲛϫⲓⲛⲱⲛϧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ (for we are of yesterday, and know nothing; for our life upon the earth is a shadow:)

-

διοτι ημεις ειμεθα χθεσινοι, και δεν εξευρομεν ουδεν, επειδη αι ημεραι ημων επι της γης ειναι σκια·

فَهَلاَّ يُعْلِمُونَكَ؟ يَقُولُونَ لَكَ، وَمِنْ قُلُوبِهِمْ يُخْرِجُونَ أَقْوَالًا قَائِلِينَ:

הֲלֹא־הֵ֣ם יֹ֭ורוּךָ יֹ֣אמְרוּ לָ֑ךְ וּ֝מִלִּבָּ֗ם יֹוצִ֥אוּ מִלִּֽים׃

Ⲙⲏ ⲛⲁⲓ ⲁⲛ ⲉⲧⲛⲁϯⲥⲃⲱ ⲛⲁⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲧⲁⲙⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ

shall not these teach thee, and report to thee, and bring out words from their heart?

δεν θελουσι σε διδαξει αυτοι, και σοι ειπει και προφερει λογους εκ της καρδιας αυτων;

هَلْ يَنْمُي الْبَرْدِيُّ فِي غَيْرِ الْغَمِقَةِ، أَوْ تَنْبُتُ الْحَلْفَاءُ بِلاَ مَاءٍ؟

הֲיִֽגְאֶה־גֹּ֭מֶא בְּלֹ֣א בִצָּ֑ה יִשְׂגֶּה־אָ֥חוּ בְלִי־מָֽיִם׃

Ⲙⲏ ϥⲛⲁⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϭⲟⲛϥ ⲛ̀ⲟⲩⲉϣⲉⲛⲱⲟⲩ ⲓⲉ ϥⲛⲁϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲃⲉϭⲏⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲉϣⲉⲛⲥⲱ ⲉⲧⲓ ⲉϥⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲧⲉϥⲛⲟⲩⲛⲓ

Does the rush flourish without water, or shall the flag grow up without moisture?

Θαλλει ο παπυρος ανευ πηλου; αυξανει ο σχοινος ανευ υδατος;

وَهُوَ بَعْدُ فِي نَضَارَتِهِ لَمْ يُقْطَعْ، يَيْبَسُ قَبْلَ كُلِّ الْعُشْبِ.

עֹדֶ֣נּוּ בְ֭אִבֹּו לֹ֣א יִקָּטֵ֑ף וְלִפְנֵ֖י כָל־חָצִ֣יר יִיבָֽשׁ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲟⲥϧϥ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥⲥⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲓⲙ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϣⲁϥϣⲱⲟⲩⲓ

When it is yet on the root, and though it has not been cut down, does not any herb wither before it has received moisture?

Ενω ειναι ετι πρασινος και αθεριστος, ξηραινεται προ παντος χορτου.

هَكَذَا سُبُلُ كُلِّ النَّاسِينَ اللهَ، وَرَجَاءُ الْفَاجِرِ يَخِيبُ،

כֵּ֗ן אָ֭רְחֹות כָּל־שֹׁ֣כְחֵי אֵ֑ל וְתִקְוַ֖ת חָנֵ֣ף תֹּאבֵֽד׃

Ⲁⲥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲧϧⲁⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲉⲣⲡⲱⲃϣ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲥⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ

Thus then shall be the end of all that forget the Lord: for the hope of the ungodly shall perish.

Ουτως ειναι αι οδοι παντων των λησμονουντων τον Θεον· και η ελπις του υποκριτου θελει χαθη·

فَيَنْقَطِعُ اعْتِمَادُهُ، وَمُتَّكَلُهُ بَيْتُ الْعَنْكَبُوتِ!

אֲשֶׁר־יָקֹ֥וט כִּסְלֹ֑ו וּבֵ֥ית עַ֝כָּבִ֗ישׁ מִבְטַחֹֽו׃

Ⲡⲉϥⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲗⲓ ⲧⲉϥⲥⲕⲏⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲥⲉ̀ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛⲟⲩⲥⲧⲁϫⲟⲩⲗ

For his house shall be without inhabitants, and his tent shall prove a spider’s web.

η ελπις αυτου θελει κοπη, και το θαρρος αυτου θελει εισθαι ιστος αραχνης.

يَسْتَنِدُ إِلَى بَيْتِهِ فَلَا يَثْبُتُ. يَتَمَسَّكُ بِهِ فَلَا يَقُومُ.

יִשָּׁעֵ֣ן עַל־בֵּ֭יתֹו וְלֹ֣א יַעֲמֹ֑ד יַחֲזִ֥יק בֹּ֝֗ו וְלֹ֣א יָקֽוּם׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲧⲁϫⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲉⲙⲛⲓ ⲁϥϣⲁⲛⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ

If he should prop up his house, it shall not stand: and when he has taken hold of it, it shall not remain.

Θελει επιστηριχθη επι την οικιαν αυτου, πλην αυτη δεν θελει σταθη· θελει κρατησει αυτην, πλην δεν θελει ανορθωθη.

هُوَ رَطْبٌ تُجَاهَ الشَّمْسِ وَعَلَى جَنَّتِهِ تَنْبُتُ خَرَاعِيبُهُ.

רָטֹ֣ב ה֖וּא לִפְנֵי־שָׁ֑מֶשׁ וְעַ֥ל גַּ֝נָּתֹ֗ו יֹֽנַקְתֹּ֥ו תֵצֵֽא׃

Ϥⲫⲟⲥⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲣⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲧϩⲟ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥϫⲁⲗ

For it is moist under the sun, and his branch shall come forth out of his dung-heap.

Ειναι χλωρος εμπροσθεν του ηλιου, και ο κλαδος αυτου απλονεται εις τον κηπον αυτου.

وَأُصُولُهُ مُشْتَبِكَةٌ فِي الرُّجْمَةِ، فَتَرَى مَحَلَّ الْحِجَارَةِ.

עַל־גַּ֭ל שָֽׁרָשָׁ֣יו יְסֻבָּ֑כוּ בֵּ֖ית אֲבָנִ֣ים יֶחֱזֶֽה׃

Ⲉϥⲉ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲑⲱⲟⲩⲧⲥ ⲛ̀ⲱⲛⲓ ⲉϥⲉ̀ⲱⲛϧ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲭⲁⲗⲓⲝ

He lies down upon a gathering of stones, and shall live in the mist of flints.

Αι ριζαι αυτου περιπλεκονται εις τον σωρον των λιθων, και εκλεγει τον πετρωδη τοπον.

إِنِ اقْتَلَعَهُ مِنْ مَكَانِهِ، يَجْحَدُهُ قَائِلًا: مَا رَأَيْتُكَ!

אִם־יְבַלְּעֶ֥נּוּ מִמְּקֹומֹ֑ו וְכִ֥חֶשׁ בֹּ֝֗ו לֹ֣א רְאִיתִֽיךָ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲱⲙⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲉϥⲉ̀ϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ

If God should destroy him, his place shall deny him. Hast thou not seen such things,

Εαν εξαλειφθη απο του τοπου αυτου, τοτε θελει αρνηθη αυτον, λεγων, Δεν σε ειδον.

هَذَا هُوَ فَرَحُ طَرِيقِهِ، وَمِنَ التُّرَابِ يَنْبُتُ آخَرُ.

הֶן־ה֭וּא מְשֹׂ֣ושׂ דַּרְכֹּ֑ו וּ֝מֵעָפָ֗ר אַחֵ֥ר יִצְמָֽחוּ׃

Ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϫⲉ ⲫⲟⲩⲱϫⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉϥⲉ̀ⲫⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

that such is the overthrow of the ungodly? and out of the earth another shall grow.

Ιδου, αυτη ειναι η χαρα της οδου αυτου, και εκ του χωματος αλλοι θελουσι αναβλαστησει.

«هُوَذَا اللهُ لَا يَرْفُضُ الْكَامِلَ، وَلَا يَأْخُذُ بِيَدِ فَاعِلِي الشَّرِّ.

הֶן־אֵ֭ל לֹ֣א יִמְאַס־תָּ֑ם וְלֹֽא־יַ֝חֲזִ֗יק בְּיַד־מְרֵעִֽים׃

Ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ ⲇⲱⲣⲟⲛ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲟⲡⲟⲩ

For the Lord will by no means reject the harmless man; but he will not receive any gift of the ungodly.

Ιδου, ο Θεος δεν θελει απορριψει τον αμεμπτον, ουδε θελει πιασει την χειρα των κακοποιων·

عِنْدَمَا يَمْلأُ فَاكَ ضِحْكًا، وَشَفَتَيْكَ هُتَافًا،

עַד־יְמַלֵּ֣ה שְׂחֹ֣וק פִּ֑יךָ וּשְׂפָתֶ֥יךָ תְרוּעָֽה׃

Ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲙⲁϩ ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲟⲩⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲙⲁϩⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But he will fill with laughter the mouth of the sincere, and their lips with thanksgiving.

εωσου γεμιση το στομα σου απο γελωτος, και τα χειλη σου αλαλαγμου.

يَلْبِسُ مُبْغِضُوكَ خَزْيًا، أَمَّا خَيْمَةُ الأَشْرَارِ فَلَا تَكُونُ».

שֹׂנְאֶ֥יךָ יִלְבְּשׁוּ־בֹ֑שֶׁת וְאֹ֖הֶל רְשָׁעִ֣ים אֵינֶֽנּוּ׃ פ

Ⲛⲟⲩϫⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ϯ ϩⲓⲱⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϣⲓⲡⲓ ⲫⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ

But their adversaries shall clothe themselves with shame; and the habitation of the ungodly shall perish.

Οι μισουντες σε θελουσιν ενδυθη αισχυνην· και η κατοικια των ασεβων δεν θελει υπαρχει.

إصحاح 9

أيوب يدافع عن عدالة الله

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Job answered and said,

Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπεν·

«صَحِيحٌ. قَدْ عَلِمْتُ أَنَّهُ كَذَا، فَكَيْفَ يَتَبَرَّرُ الإِنْسَانُ عِنْدَ اللهِ؟

אָ֭מְנָם יָדַ֣עְתִּי כִי־כֵ֑ן וּמַה־יִּצְדַּ֖ק אֱנֹ֣ושׁ עִם־אֵֽל׃

Ϫⲉ ⲧⲁⲫⲙⲏⲓ ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲡⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲡⲱⲥ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲉⲣⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

I know of a truth that it is so: for how shall a mortal man be just before the Lord?

Αληθως εξευρω οτι ουτως εχει· αλλα πως ο ανθρωπος θελει δικαιωθη ενωπιον του Θεου;

إِنْ شَاءَ أَنْ يُحَاجَّهُ، لَا يُجِيبُهُ عَنْ وَاحِدٍ مِنْ أَلْفٍ.

אִם־יַ֭חְפֹּץ לָרִ֣יב עִמֹּ֑ו לֹֽא־יַ֝עֲנֶ֗נּוּ אַחַ֥ת מִנִּי־אָֽלֶף׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϭⲓϩⲁⲡ ⲟⲩⲃⲏϥ ⲛⲛⲉϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲁϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛϣⲟ

For if he would enter into judgment with him, God would not hearken to him, so that he should answer to one of his charges of a thousand.

Εαν θεληση να διαδικασθη μετ' αυτου δεν δυναται να αποκριθη προς αυτον εν εκ χιλιων.

هُوَ حَكِيمُ الْقَلْبِ وَشَدِيدُ الْقُوَّةِ. مَنْ تَصَلَّبَ عَلَيْهِ فَسَلِمَ؟

חֲכַ֣ם לֵ֭בָב וְאַמִּ֣יץ כֹּ֑חַ מִֽי־הִקְשָׁ֥ה אֵ֝לָ֗יו וַיִּשְׁלָֽם׃

Ⲟⲩⲥⲁⲃⲉ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲕⲁϯ ⲡⲉ ϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲡⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲩⲛⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ

For he is wise in mind, and mighty, and great: who has hardened himself against him and endured?

Ειναι σοφος την καρδιαν και κραταιος την δυναμιν· τις εσκληρυνθη εναντιον αυτου και ευτυχησεν;

الْمُزَحْزِحُ الْجِبَالَ وَلَا تَعْلَمُ، الَّذِي يَقْلِبُهَا فِي غَضَبِهِ.

הַמַּעְתִּ֣יק הָ֭רִים וְלֹ֣א יָדָ֑עוּ אֲשֶׁ֖ר הֲפָכָ֣ם בְּאַפֹּֽו׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲱϫⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ

Who wears out the mountains, and men know it not: who overturns them in anger.

Αυτος μετακινει τα ορη, και δεν γνωριζουσι τις εστρεψεν αυτα εν τη οργη αυτου.

الْمُزَعْزِعُ الأَرْضَ مِنْ مَقَرِّهَا، فَتَتَزَلْزَلُ أَعْمِدَتُهَا.

הַמַּרְגִּ֣יז אֶ֭רֶץ מִמְּקֹומָ֑הּ וְ֝עַמּוּדֶ֗יהָ יִתְפַלָּצֽוּן ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲙⲟⲛⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲥⲉⲛϯ

Who shakes the earth under heaven from its foundations, and its pillars totter.

Αυτος σειει την γην απο του τοπου αυτης, και οι στυλοι αυτης σαλευονται.

الآمِرُ الشَّمْسَ فَلَا تُشْرِقُ، وَيَخْتِمُ عَلَى النُّجُومِ.

הָאֹמֵ֣ר לַ֭חֶרֶס וְלֹ֣א יִזְרָ֑ח וּבְעַ֖ד כֹּוכָבִ֣ים יַחְתֹּֽם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁϥϣⲁⲓ ϥⲉⲣⲥⲫⲣⲁⲅⲓⲍⲓⲛ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲓⲟⲩ

Who commands the sun, and it rises not; and he seals up the stars.

Αυτος προσταζει τον ηλιον, και δεν ανατελλει· και κρυπτει υπο σφραγιδα τα αστρα.

الْبَاسِطُ السَّمَاوَاتِ وَحْدَهُ، وَالْمَاشِي عَلَى أَعَالِي الْبَحْرِ.

נֹטֶ֣ה שָׁמַ֣יִם לְבַדֹּ֑ו וְ֝דֹורֵ֗ךְ עַל־בָּ֥מֳתֵי יָֽם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϭⲱⲗⲕ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲙⲟϣⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ ϩⲱⲥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

Who alone has stretched out the heavens, and walks on the sea as on firm ground.

Αυτος μονος εκτεινει τους ουρανους και πατει επι τα υψη της θαλασσης.

صَانِعُ النَّعْشِ وَالْجَبَّارِ وَالثُّرَيَّا وَمَخَادِعِ الْجَنُوبِ.

עֹֽשֶׂה־עָ֭שׁ כְּסִ֥יל וְכִימָ֗ה וְחַדְרֵ֥י תֵמָֽן׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ϭⲓⲙⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲣⲟⲩϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϣⲱⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲡϣⲱⲃϣ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲧⲁⲙⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲣⲏⲥ

Who makes Pleias, and Hesperus, and Arcturus, and the chambers of the south.

Αυτος καμνει τον Αρκτουρον, τον Ωριωνα και την Πλειαδα και τα ταμεια του νοτου.

فَاعِلُ عَظَائِمَ لَا تُفْحَصُ، وَعَجَائِبَ لَا تُعَدُّ.

עֹשֶׂ֣ה גְ֭דֹלֹות עַד־אֵ֣ין חֵ֑קֶר וְנִפְלָאֹ֗ות עַד־אֵ֥ין מִסְפָּֽר׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲁⲧϧⲉⲧϧⲉⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲫⲏⲣⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲏⲡⲓ ⲧⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

Who does great and unsearchable things; glorious also and excellent things, innumerable.

Αυτος καμνει μεγαλεια ανεξιχνιαστα και θαυμασια αναριθμητα.

«هُوَذَا يَمُرُّ عَلَيَّ وَلَا أَرَاهُ، وَيَجْتَازُ فَلَا أَشْعُرُ بِهِ.

הֵ֤ן יַעֲבֹ֣ר עָ֭לַי וְלֹ֣א אֶרְאֶ֑ה וְ֝יַחֲלֹ֗ף וְֽלֹא־אָבִ֥ין לֹֽו׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩⲟⲑⲃⲉⲧ ⲛ̀ⲛⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁϥϣⲁⲛⲥⲉⲛⲧ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲙⲓ ⲟⲛ

If ever he should go beyond me, I shall not see him: if he should pass by me, neither thus have I known it.

Ιδου, διαβαινει πλησιον μου, και δεν βλεπω αυτον· διερχεται, και δεν εννοω αυτον.

إِذَا خَطَفَ فَمَنْ يَرُدُّهُ؟ وَمَنْ يَقُولُ لَهُ: مَاذَا تَفْعَلُ؟

הֵ֣ן יַ֭חְתֹּף מִ֣י יְשִׁיבֶ֑נּוּ מִֽי־יֹאמַ֥ר אֵ֝לָ֗יו מַֽה־תַּעֲשֶֽׂה׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛϣⲁⲣⲓ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϣ̀ϫⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁⲕⲁⲓϥ

If he would take away, who shall turn him back? or who shall say to him, What hast thou done?

Ιδου, αφαιρει· τις θελει εμποδισει αυτον; τις θελει ειπει προς αυτον, Τι καμνεις;

أيوب يدعي البراءة

اللهُ لَا يَرُدُّ غَضَبَهُ. يَنْحَنِي تَحْتَهُ أَعْوَانُ رَهَبَ.

אֱ֭לֹוהַּ לֹא־יָשִׁ֣יב אַפֹּ֑ו [תַּחַתֹו כ] (תַּחְתָּ֥יו ק) חֲח֗וּ עֹ֣זְרֵי רָֽהַב׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲁϥⲫⲱⲛϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲟ ⲥⲁⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲉⲧⲁⲩⲕⲱⲗϫ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲕⲏⲧⲟⲥ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ

For if he has turned away his anger, the whales under heaven have stooped under him.

Εαν ο Θεος δεν συρη την οργην αυτου, οι επηρμενοι βοηθοι καταβαλλονται υποκατω αυτου.

كَمْ بِالأَقَلِّ أَنَا أُجَاوِبُهُ وَأَخْتَارُ كَلاَمِي مَعَهُ؟

אַ֭ף כִּֽי־אָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑נּוּ אֶבְחֲרָ֖ה דְבָרַ֣י עִמֹּֽו׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣⲇⲓⲁⲕⲣⲓⲛⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ

Oh then that he would hearken to me, or judge my cause.

Ποσον ολιγωτερον εγω ηθελον αποκριθη προς αυτον, εκλεγων τους προς αυτον λογους μου;

لأَنِّي وَإِنْ تَبَرَّرْتُ لَا أُجَاوِبُ، بَلْ أَسْتَرْحِمُ دَيَّانِي.

אֲשֶׁ֣ר אִם־צָ֭דַקְתִּי לֹ֣א אֶעֱנֶ֑ה לִ֝מְשֹׁפְטִ֗י אֶתְחַנָּֽן׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲡⲉϥϩⲁⲡ ⲉⲓⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For though I be righteous, he will not hearken to me: I will intreat his judgment.

προς τον οποιον, και αν ημην δικαιος, δεν ηθελον αποκριθη, αλλ' ηθελον ζητησει ελεος παρα του Κριτου μου.

لَوْ دَعَوْتُ فَاسْتَجَابَ لِي، لَمَا آمَنْتُ بِأَنَّهُ سَمِعَ صَوْتِي.

אִם־קָרָ֥אתִי וַֽיַּעֲנֵ֑נִי לֹֽא־אַ֝אֲמִ֗ין כִּֽי־יַאֲזִ֥ין קֹולִֽי׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲟⲩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϯⲛⲁⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲥ ⲁⲛ ϫⲉ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥϥⲟⲧⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ

And if I should call and he should not hearken, I cannot believe that he has listened to my voice.

Εαν κραξω, και μοι αποκριθη, δεν ηθελον πιστευσει οτι εισηκουσε της φωνης μου.

ذَاكَ الَّذِي يَسْحَقُنِي بِالْعَاصِفَةِ، وَيُكْثِرُ جُرُوحِي بِلاَ سَبَبٍ.

אֲשֶׁר־בִּשְׂעָרָ֥ה יְשׁוּפֵ֑נִי וְהִרְבָּ֖ה פְצָעַ֣י חִנָּֽם׃

Ⲁϥⲑⲣⲟⲩⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁϧⲟⲙϧⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ but he has made by bruises many without cause.

Let him not crush me with a dark storm:

Διοτι με κατασυντριβει με ανεμοστροβιλον και πληθυνει τας πληγας μου αναιτιως.

لَا يَدَعُنِي آخُذُ نَفَسِي، وَلكِنْ يُشْبِعُنِي مَرَائِرَ.

לֹֽא־יִ֭תְּנֵנִי הָשֵׁ֣ב רוּחִ֑י כִּ֥י יַ֝שְׂבִּעַ֗נִי מַמְּרֹרִֽים׃

Ϥⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ⲛⲓϥⲓ ⲁϥⲙⲁϩⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϣⲁϣⲓ

For he suffers me not to take breath, but he has filled me with bitterness.

Δεν με αφινει να αναπνευσω, αλλα με χορταζει απο πικριας.

إِنْ كَانَ مِنْ جِهَةِ قُوَّةِ الْقَوِيِّ، يَقُولُ: هَأَنَذَا. وَإِنْ كَانَ مِنْ جِهَةِ الْقَضَاءِ يَقُولُ: مَنْ يُحَاكِمُنِي؟

אִם־לְכֹ֣חַ אַמִּ֣יץ הִנֵּ֑ה וְאִם־לְ֝מִשְׁפָּ֗ט מִ֣י יֹועִידֵֽנִי׃

Ⲟⲧⲓ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥϩⲁⲡ

For indeed he is strong in power: who then shall resist his judgment?

Εαν προκηται περι δυναμεως, ιδου, ειναι δυνατος· και εαν περι κρισεως, τις θελει μαρτυρησει υπερ εμου;

إِنْ تَبَرَّرْتُ يَحْكُمُ عَلَيَّ فَمِي، وَإِنْ كُنْتُ كَامِلًا يَسْتَذْنِبُنِي.

אִם־אֶ֭צְדָּק פִּ֣י יַרְשִׁיעֵ֑נִי תָּֽם־אָ֝֗נִי וַֽיַּעְקְשֵֽׁנִי׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲣⲱⲓ ⲛⲁⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲁⲓⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲓⲕⲟⲗϫ

For though I should seem righteous, my mouth will be profane: and though I should seem blameless, I shall be proved perverse.

Εαν ηθελον να δικαιωσω εμαυτον, το στομα μου ηθελε με καταδικασει· εαν ηθελον ειπει, ειμαι αμεμπτος, ηθελε με αποδειξει διεφθαρμενον.

«كَامِلٌ أَنَا. لَا أُبَالِي بِنَفْسِي. رَذَلْتُ حَيَاتِي.

תָּֽם־אָ֭נִי לֹֽא־אֵדַ֥ע נַפְשִׁ֗י אֶמְאַ֥ס חַיָּֽי׃

Ⲓⲧⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲓⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϯⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲡⲗⲏⲛ ϫⲉ ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲱⲛϧ

For even if I have sinned, I know it not in my soul: but my life is taken away.

Και αν ημην αμεμπτος, δεν ηθελον φροντισει περι εμαυτου· ηθελον καταφρονησει την ζωην μου.

هِيَ وَاحِدَةٌ. لِذَلِكَ قُلْتُ: إِنَّ الْكَامِلَ وَالشِّرِّيرَ هُوَ يُفْنِيهِمَا.

אַחַ֗ת הִ֥יא עַל־כֵּ֥ן אָמַ֑רְתִּי תָּ֥ם וְ֝רָשָׁ֗ע ה֣וּא מְכַלֶּֽה׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϫⲱⲣⲓ ϥⲛⲁⲧⲁⲕⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ

Wherefore I said, Wrath slays the great and mighty man.

Εν τουτο ειναι, δια τουτο ειπα, αυτος αφανιζει τον αμεμπτον και τον ασεβη.

إِذَا قَتَلَ السَّوْطُ بَغْتَةً، يَسْتَهْزِئُ بِتَجْرِبَةِ الأَبْرِيَاءِ.

אִםשֹׁ֭־וט יָמִ֣ית פִּתְאֹ֑ם לְמַסַּ֖ת נְקִיִּ֣ם יִלְעָֽג׃

Ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁⲙⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲥⲉϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲟⲩ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲉⲥⲱⲃⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ

For the worthless die, but the righteous are laughed to scorn.

Και αν η μαστιξ αυτου θανατονη ευθυς, γελα ομως εις την δοκιμασιαν των αθωων.

الأَرْضُ مُسَلَّمَةٌ لِيَدِ الشِّرِّيرِ. يُغَشِّي وُجُوهَ قُضَاتِهَا. وَإِنْ لَمْ يَكُنْ هُوَ، فَإِذًا مَنْ؟

אֶ֤רֶץ ׀ נִתְּנָ֬ה בְֽיַד־רָשָׁ֗ע פְּנֵֽי־שֹׁפְטֶ֥יהָ יְכַסֶּ֑ה אִם־לֹ֖א אֵפֹ֣וא מִי־הֽוּא׃

Ⲁⲩⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲓϩⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ϥϩⲱⲃⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉ

For they are delivered into the hands of the unrighteous man: he covers the faces of the judges of the earth: but if it be not he, who is it?

Η γη παρεδοθη εις τας χειρας του ασεβους· αυτος σκεπαζει τα προσωπα των κριτων αυτης· αν ουχι αυτος, που και τις ειναι;

أيوب يحتج على الله

أَيَّامِي أَسْرَعُ مِنْ عَدَّاءٍ، تَفِرُّ وَلَا تَرَى خَيْرًا.

וְיָמַ֣י קַ֭לּוּ מִנִּי־רָ֑ץ בָּֽ֝רְח֗וּ לֹא־רָא֥וּ טֹובָֽה׃

Ⲡⲁϫⲓⲛⲱⲛϧ ⲇⲉ ϥⲁⲥⲓⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲟⲩϫⲓⲛϭⲟϫⲓ ⲁⲩⲫⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲁⲩ

But my life is swifter than a post: my days have fled away, and they knew it not.

Αι δε ημεραι μου ειναι ταχυδρομου ταχυτεραι· φευγουσι και δεν βλεπουσι καλον.

تَمُرُّ مَعَ سُفُنِ الْبَرْدِيِّ. كَنَسْرٍ يَنْقَضُّ إِلَى قَنَصِهِ.

חָ֭לְפוּ עִם־אֳנִיֹּ֣ות אֵבֶ֑ה כְּ֝נֶ֗שֶׁר יָט֥וּשׂ עֲלֵי־אֹֽכֶל׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲧⲁⲧⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉϫⲏⲟⲩ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁϧⲱⲙ ⲉϥϩⲏⲗ ⲉϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩϧⲣⲉ ⲛⲁϥ

Or again, is there a trace of their path left by ships? or is there one of the flying eagle as it seeks its prey?

Παρηλθον ως πλοια σπευδοντα· ως αετος πετωμενος επι το θηραμα.

إِنْ قُلْتُ: أَنْسَى كُرْبَتِي، أُطْلِقُ وَجْهِي وَأَتَبَلَّجُ،

אִם־אָ֭מְרִי אֶשְׁכְּחָ֣ה שִׂיחִ֑י אֶעֶזְבָ֖ה פָנַ֣י וְאַבְלִֽיגָה׃

Ⲁⲓϣⲁⲛⲫⲓⲣⲓ ⲅⲁⲣ ϯⲛⲁⲉⲣⲡⲱⲃϣ ⲉⲓⲥⲁϫⲓ ⲁⲓⲛⲁⲕⲱⲗϫ ⲙ̀ⲡⲁϩⲟ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁϥⲓⲁϩⲟⲙ

And if I should say, I will forget to speak, I will bow down my face and groan;

Εαν ειπω, Θελω λησμονησει το παραπονον μου, θελω παραιτησει το πενθος μου και παρηγορηθη·

أَخَافُ مِنْ كُلِّ أَوْجَاعِي عَالِمًا أَنَّكَ لَا تُبَرِّئُنِي.

יָגֹ֥רְתִּי כָל־עַצְּבֹתָ֑י יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי־לֹ֥א תְנַקֵּֽנִי׃

Ϯⲕⲓⲙ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲙⲉⲗⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϯⲉⲙⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲭⲁⲧ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲛⲟⲃⲓ

I quake in all my limbs, for I know that thou wilt not leave me alone as innocent.

τρομαζω δια πασας τας θλιψεις μου, γνωριζων οτι δεν θελεις με αθωωσει.

أَنَا مُسْتَذْنَبٌ، فَلِمَاذَا أَتْعَبُ عَبَثًا؟

אָנֹכִ֥י אֶרְשָׁ֑ע לָמָּה־זֶּ֝֗ה הֶ֣בֶל אִיגָֽע׃

Ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩ

But since I am ungodly, why have I not died?

Ειμαι ασεβης· δια τι λοιπον να κοπιαζω εις ματην;

وَلَوِ اغْتَسَلْتُ فِي الثَّلْجِ، وَنَظَّفْتُ يَدَيَّ بِالإِشْنَانِ،

אִם־הִתְרָחַ֥צְתִּי [בְמֹו כ] (בְמֵי־שָׁ֑לֶג ק) וַ֝הֲזִכֹּ֗ותִי בְּבֹ֣ר כַּפָּֽי׃

Ⲁⲓϣⲁⲛϫⲱⲕⲉⲙ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲭⲓⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲟⲩⲃⲟⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϫⲓϫ ⲉⲩⲟⲩⲁⲃ

For if I should wash myself with snow, and purge myself with pure hands,

Εαν λουσθω εν υδατι χιονος και επιμελως αποκαθαρισω τας χειρας μου·

فَإِنَّكَ فِي النَّقْعِ تَغْمِسُنِي حَتَّى تَكْرَهَنِي ثِيَابِي.

אָ֭ז בַּשַּׁ֣חַת תִּטְבְּלֵ֑נִי וְ֝תִֽעֲב֗וּנִי שַׂלְמֹותָֽי׃

Ⲁⲩϭⲟϫⲧ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲑⲱⲗⲉⲃ ⲁⲥⲟⲣⲃⲉⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲥⲧⲟⲗⲏ

thou hadst thoroughly plunged me in filth, and my garment had abhorred me.

συ ομως θελεις με βυθισει εις τον βορβορον, ωστε και αυτα μου τα ιματια θελουσι με βδελυττεσθαι.

لأَنَّهُ لَيْسَ هُوَ إِنْسَانًا مِثْلِي فَأُجَاوِبَهُ، فَنَأْتِي جَمِيعًا إِلَى الْمُحَاكَمَةِ.

כִּי־לֹא־אִ֣ישׁ כָּמֹ֣נִי אֶֽעֱנֶ֑נּוּ נָבֹ֥וא יַ֝חְדָּ֗ו בַּמִּשְׁפָּֽט׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲏϯ ⲫⲏ ⲉϯⲛⲁϭⲓϩⲁⲡ ⲛⲉⲙⲁϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲓ̀ ⲉⲩϩⲁⲡ ⲉⲩⲥⲟⲡ

For thou art not man like me, with whom I could contend, that we might come together to judgment.

Διοτι δεν ειναι ανθρωπος ως εγω, δια να αποκριθω προς αυτον, και να ελθωμεν εις κρισιν ομου.

لَيْسَ بَيْنَنَا مُصَالِحٌ يَضَعُ يَدَهُ عَلَى كِلَيْنَا.

לֹ֣א יֵשׁ־בֵּינֵ֣ינוּ מֹוכִ֑יחַ יָשֵׁ֖ת יָדֹ֣ו עַל־שְׁנֵֽינוּ׃

Ⲁⲙⲟⲓ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲉⲥⲓⲧⲏⲥ ⲟⲩⲧⲱⲛ ⲡⲉ ⲉϥⲥⲟϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲧⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲃ̅

Would that he our mediator were present, and a reprover, and one who should hear the cause between both.

Δεν υπαρχει μεσιτης μεταξυ ημων, δια να βαλη την χειρα αυτου επ' αμφοτερους ημας.

لِيَرْفَعْ عَنِّي عَصَاهُ وَلَا يَبْغَتْنِي رُعْبُهُ.

יָסֵ֣ר מֵעָלַ֣י שִׁבְטֹ֑ו וְ֝אֵמָתֹ֗ו אַֽל־תְּבַעֲתַֽנִּי׃

Ⲙⲁⲣⲉϥⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲃⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟⲓ ⲧⲉϥϩⲟϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉⲥϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣⲧ

Let him remove his rod from me, and let not his fear terrify me:

Ας απομακρυνη απ' εμου την ραβδον αυτου, και ο φοβος αυτου ας μη με εκπληττη·

إِذًا أَتَكَلَّمُ وَلَا أَخَافُهُ، لأَنِّي لَسْتُ هَكَذَا عِنْدَ نَفْسِي.

אַֽ֭דַבְּרָה וְלֹ֣א אִירָאֶ֑נּוּ כִּ֥י לֹא־כֵ֥ן אָ֝נֹכִ֗י עִמָּדִֽי׃

Ⲛ̀ⲛⲁⲉⲣϩⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲓⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

so shall I not be afraid, but I will speak: for I am not thus conscious of guilt.

τοτε θελω λαλησει και δεν θελω φοβηθη αυτον· διοτι ουτω δεν ειμαι εν εμαυτω.

إصحاح 10

أيوب يعترف بأن الله هو الخالق

«قَدْ كَرِهَتْ نَفْسِي حَيَاتِي. أُسَيِّبُ شَكْوَايَ. أَتَكَلَّمُ فِي مَرَارَةِ نَفْسِي

נָֽקְטָ֥ה נַפְשִׁ֗י בְּחַ֫יָּ֥י אֶֽעֶזְבָ֣ה עָלַ֣י שִׂיחִ֑י אֲ֝דַבְּרָה֗ בְּמַ֣ר נַפְשִֽׁי׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲓϧⲟⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲉⲓϥⲓⲁϩⲟⲙ ϯⲛⲁϫⲉ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲁϩⲣⲁϥ

Weary in my soul, I will pour my words with groans upon him: I will speak being straitened in the bitterness of my soul.

Η ψυχη μου εβαρυνθη την ζωην μου· θελω παραδοθη εις το παραπονον μου· θελω λαλησει εν τη πικρια της ψυχης μου.

قَائِلًا للهِ: لَا تَسْتَذْنِبْنِي. فَهِّمْنِي لِمَاذَا تُخَاصِمُنِي!

אֹמַ֣ר אֶל־אֱ֭לֹוהַּ אַל־תַּרְשִׁיעֵ֑נִי הֹֽ֝ודִיעֵ֗נִי עַ֣ל מַה־תְּרִיבֵֽנִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁϫⲟⲥ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣϯⲥⲃⲱ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲕϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

And I will say to the Lord, Do not teach me to be impious; and wherefore hast thou thus judged me?

Θελω ειπει προς τον Θεον, μη με καταδικασης· δειξον μοι δια τι με δικαζεις.

أَحَسَنٌ عِنْدَكَ أَنْ تَظْلِمَ، أَنْ تُرْذِلَ عَمَلَ يَدَيْكَ، وَتُشْرِقَ عَلَى مَشُورَةِ الأَشْرَارِ؟

הֲטֹ֤וב לְךָ֨ ׀ כִּֽי־תַעֲשֹׁ֗ק כִּֽי־תִ֭מְאַס יְגִ֣יעַ כַּפֶּ֑יךָ וְעַל־עֲצַ֖ת רְשָׁעִ֣ים הֹופָֽעְתָּ׃

Ⲙⲏ ⲛⲁⲛⲉⲥ ⲛⲁⲕ ⲁⲓϣⲁⲛϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ϫⲉ ⲁⲕⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲡⲥⲟϭⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲁⲕϯϩⲑⲏⲕ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Is it good before thee if I be unrighteous? for thou hast disowned the work of thy hands, and attended to the counsel of the ungodly.

Ειναι καλον εις σε να καταθλιβης, να καταφρονης το εργον των χειρων σου και να ευοδονης την βουλην των ασεβων;

أَلَكَ عَيْنَا بَشَرٍ، أَمْ كَنَظَرِ الإِنْسَانِ تَنْظُرُ؟

הַעֵינֵ֣י בָשָׂ֣ר לָ֑ךְ אִם־כִּרְאֹ֖ות אֱנֹ֣ושׁ תִּרְאֶֽה׃

Ⲁⲛ ⲁⲕⲛⲁⲩ ϩⲱⲕ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲛⲁⲩ

Or dost thou see as a mortal sees? or wilt thou look as a man sees?

Σαρκος οφθαλμους εχεις; η βλεπεις καθως βλεπει ανθρωπος;

أَأَيَّامُكَ كَأَيَّامِ الإِنْسَانِ، أَمْ سِنُوكَ كَأَيَّامِ الرَّجُلِ،

הֲכִימֵ֣י אֱנֹ֣ושׁ יָמֶ֑יךָ אִםשְׁ֝־נֹותֶ֗יךָ כִּ֣ימֵי גָֽבֶר׃

Ⲓⲉ ⲡⲉⲕϫⲓⲛⲱⲛϧ ⲟⲩϫⲓⲛⲱⲛϧ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲓⲉ ⲛⲉⲕⲣⲟⲙⲡⲓ ϩⲁⲛⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉ

Or is thy life human, or thy years the years of a man,

Ανθρωπινος ειναι ο βιος σου; η τα ετη σου ως ημεραι ανθρωπου,

حَتَّى تَبْحَثَ عَنْ إِثْمِي وَتُفَتِّشَ عَلَى خَطِيَّتِي؟

כִּֽי־תְבַקֵּ֥שׁ לַעֲוֹנִ֑י וּ֭לְחַטָּאתִ֥י תִדְרֹֽושׁ׃

Ϫⲉ ⲁⲕⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲁⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲛⲟⲃⲓ ⲁⲕϧⲉⲧϧⲱⲧⲟⲩ

that thou hast enquired into mine iniquity, and searched out my sins?

ωστε αναζητεις την ανομιαν μου και ανερευνας την αμαρτιαν μου;

فِي عِلْمِكَ أَنِّي لَسْتُ مُذْنِبًا، وَلَا مُنْقِذَ مِنْ يَدِكَ.

עַֽל־דַּ֭עְתְּךָ כִּי־לֹ֣א אֶרְשָׁ֑ע וְאֵ֖ין מִיָּדְךָ֣ מַצִּֽיל׃

Ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲱⲗⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕϫⲓϫ

For thou knowest that I have not committed iniquity: but who is he that can deliver out of thy hands?

Ενω εξευρεις οτι δεν ησεβησα· και δεν υπαρχει ο ελευθερων εκ των χειρων σου.

«يَدَاكَ كَوَّنَتَانِي وَصَنَعَتَانِي كُلِّي جَمِيعًا، أَفَتَبْتَلِعُنِي؟

יָדֶ֣יךָ עִ֭צְּבוּנִי וַֽיַּעֲשׂ֑וּנִי יַ֥חַד סָ֝בִ֗יב וַֽתְּבַלְּעֵֽנִי׃

Ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲁⲩⲉⲣⲡⲗⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲑⲁⲙⲓⲟⲓ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲁⲕⲕⲟⲧⲕ ⲁⲕϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣϧⲟⲧ ⲛⲏⲓ

Thy hands have formed me and made me; afterwards thou didst change thy mind, and smite me.

Αι χειρες σου με εμορφωσαν και με επλασαν ολον κυκλω· και με καταστρεφεις.

اُذْكُرْ أَنَّكَ جَبَلْتَنِي كَالطِّينِ، أَفَتُعِيدُنِي إِلَى التُّرَابِ؟

זְכָר־נָ֭א כִּי־כַחֹ֣מֶר עֲשִׂיתָ֑נִי וְֽאֶל־עָפָ֥ר תְּשִׁיבֵֽנִי׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲡⲗⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲧⲁⲥⲑⲟⲓ ⲟⲛ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ

Remember that thou hast made me as clay, and thou dost turn me again to earth.

Ενθυμηθητι, δεομαι, οτι ως πηλον με εκαμες· και εις χωμα θελεις με επιστρεψει.

أَلَمْ تَصُبَّنِي كَاللَّبَنِ، وَخَثَّرْتَنِي كَالْجُبْنِ؟

הֲלֹ֣א כֶ֭חָלָב תַּתִּיכֵ֑נִי וְ֝כַגְּבִנָּ֗ה תַּקְפִּיאֵֽנִי׃

Ⲙⲏ ⲉⲧⲁⲕϩⲟⲣⲧ ⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣⲱϯ ⲁⲕⲑⲣⲓϭⲱⲥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲗⲱⲙ

Hast thou not poured me out like milk, and curdled me like cheese?

Δεν με ημελξας ως γαλα και με επηξας ως τυρον;

كَسَوْتَنِي جِلْدًا وَلَحْمًا، فَنَسَجْتَنِي بِعِظَامٍ وَعَصَبٍ.

עֹ֣ור וּ֭בָשָׂר תַּלְבִּישֵׁ֑נִי וּֽבַעֲצָמֹ֥ות וְ֝גִידִ֗ים תְּסֹכְכֵֽנִי׃

Ⲟⲩϣⲁⲣ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϥⲱⲓ ⲁⲕⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ϩⲓⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲙⲟⲗϧⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲕⲁⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲟϯ

And thou didst clothe me with skin and flesh, and frame me with bones and sinews.

Δερμα και σαρκα με ενεδυσας και με οστα και νευρα με περιεφραξας.

مَنَحْتَنِي حَيَاةً وَرَحْمَةً، وَحَفِظَتْ عِنَايَتُكَ رُوحِي.

חַיִּ֣ים וָ֭חֶסֶד עָשִׂ֣יתָ עִמָּדִ֑י וּ֝פְקֻדָּתְךָ֗ שָֽׁמְרָ֥ה רוּחִֽי׃

Ⲟⲩⲱⲛϧ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲁⲓ ⲁⲕⲭⲁⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉⲕϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅

And thou didst bestow upon me life and mercy, and thy oversight has preserved my spirit.

Ζωην και ελεος εχαρισας εις εμε, και η επισκεψις σου εφυλαξε το πνευμα μου·

لكِنَّكَ كَتَمْتَ هَذِهِ فِي قَلْبِكَ. عَلِمْتُ أَنَّ هَذَا عِنْدَكَ:

וְ֭אֵלֶּה צָפַ֣נְתָּ בִלְבָבֶ֑ךָ יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי־זֹ֥את עִמָּֽךְ׃

Ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲥⲉⲭⲏ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ

Having these things in thyself, I know that thou canst do all things; for nothing is impossible with thee.

ταυτα ομως εκρυπτες εν τη καρδια σου· εξευρω οτι τουτο ητο μετα σου.

أيوب يحتج مرة أخرى على الله

إِنْ أَخْطَأْتُ تُلاَحِظُنِي وَلَا تُبْرِئُنِي مِنْ إِثْمِي.

אִם־חָטָ֥אתִי וּשְׁמַרְתָּ֑נִי וּ֝מֵעֲוֹנִ֗י לֹ֣א תְנַקֵּֽנִי׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲭⲛⲁⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲧⲟⲩⲃⲟⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲁⲁⲛⲟⲙⲓⲁ

And if I should sin, thou watchest me; and thou hast not cleared me from iniquity.

Εαν αμαρτησω, με παραφυλαττεις, και απο της ανομιας μου δεν θελεις με αθωωσει.

إِنْ أَذْنَبْتُ فَوَيْلٌ لِي، وَإِنْ تَبَرَّرْتُ لَا أَرْفَعُ رَأْسِي. إِنِّي شَبْعَانُ هَوَانًا وَنَاظِرٌ مَذَلَّتِي.

אִם־רָשַׁ֡עְתִּי אַלְלַ֬י לִ֗י וְ֭צָדַקְתִּי לֹא־אֶשָּׂ֣א רֹאשִׁ֑י שְׂבַ֥ע קָ֝לֹ֗ון וּרְאֵ֥ה עָנְיִֽי׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ϯϣ̀ϥⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲁⲛ ϯⲙⲉϩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϣⲱϣ

Or if I should be ungodly, woe is me: and if I should be righteous, I cannot lift myself up, for I am full of dishonour.

Εαν ασεβησω, ουαι εις εμε· και εαν ημαι δικαιος, δεν δυναμαι να σηκωσω την κεφαλην μου· ειμαι πληρης ατιμιας· ιδε λοιπον την θλιψιν μου,

وَإِنِ ارْتَفَعَ تَصْطَادُنِي كَأَسَدٍ، ثُمَّ تَعُودُ وَتَتَجَبَّرُ عَلَيَّ.

וְ֭יִגְאֶה כַּשַּׁ֣חַל תְּצוּדֵ֑נִי וְ֝תָשֹׁ֗ב תִּתְפַּלָּא־בִֽי׃

Ⲥⲉϫⲱⲣϫ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲡϧⲟⲗϧⲉⲗ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ⲁⲓⲕⲟⲧ ⲁⲕϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ

For I am hunted like a lion for slaughter; for again thou hast changed and art terribly destroying me;

διοτι αυξανει. Με κυνηγεις ως αγριος λεων· και επιστρεφων δεικνυεσαι θαυμαστος κατ' εμου.

تُجَدِّدُ شُهُودَكَ تُجَاهِي، وَتَزِيدُ غَضَبَكَ عَلَيَّ. نُوبٌ وَجَيْشٌ ضِدِّي.

תְּחַדֵּ֬שׁ עֵדֶ֨יךָ ׀ נֶגְדִּ֗י וְתֶ֣רֶב כַּֽ֭עַשְׂךָ עִמָּדִ֑י חֲלִיפֹ֖ות וְצָבָ֣א עִמִּֽי׃

Ⲉⲕⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲉⲧⲁⲥⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲁⲕⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲱⲛⲧ ⲁⲕⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲓⲣⲁⲥⲙⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

renewing against me my torture: and thou hast dealt with me in great anger, and thou hast brought trials upon me.

Ανανεονεις τους μαρτυρας σου εναντιον μου, και πληθυνεις την οργην σου κατ' εμου· αλλαγαι στρατευματος γινονται επ' εμε.

«فَلِمَاذَا أَخْرَجْتَنِي مِنَ الرَّحِمِ؟ كُنْتُ قَدْ أَسْلَمْتُ الرُّوحَ وَلَمْ تَرَنِي عَيْنٌ!

וְלָ֣מָּה מֵ֭רֶחֶם הֹצֵאתָ֑נִי אֶ֝גְוַ֗ע וְעַ֣יִן לֹא־תִרְאֵֽנִי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲕⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲃⲁⲗ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

Why then didst thou bring me out of the womb? and why did I not die, and no eye see me,

Δια τι λοιπον με εξηγαγες εκ της μητρας; ειθε να εξεπνεον, και οφθαλμος να μη με εβλεπεν.

فَكُنْتُ كَأَنِّي لَمْ أَكُنْ، فَأُقَادَ مِنَ الرَّحِمِ إِلَى الْقَبْرِ.

כַּאֲשֶׁ֣ר לֹא־הָיִ֣יתִי אֶהְיֶ֑ה מִ֝בֶּ֗טֶן לַקֶּ֥בֶר אוּבָֽל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲣⲱ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲉⲧⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲗ ⲉ̀ⲟⲩⲙϩⲁⲩ

and I become as if I had not been? for why was I not carried from the womb to the grave?

Ηθελον εισθαι ως μη υπαρξας· ηθελον φερθη εκ της μητρας εις τον ταφον.

أَلَيْسَتْ أَيَّامِي قَلِيلَةً؟ اتْرُكْ! كُفَّ عَنِّي فَأَتَبَلَّجَ قَلِيلًا،

הֲלֹא־מְעַ֣ט יָמַ֣י [יֶחְדָּל כ] (וַחֲדָ֑ל ק) [יָשִׁית כ] (וְשִׁ֥ית ק) מִ֝מֶּ֗נִּי וְאַבְלִ֥יגָה מְּעָֽט׃

Ϣⲁⲛ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲱⲛϧ ⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ

Is not the time of my life short? suffer me to rest a little,

Αι ημεραι μου δεν ειναι ολιγαι; παυσον λοιπον, και αφες με, δια να αναλαβω ολιγον,

قَبْلَ أَنْ أَذْهَبَ وَلَا أَعُودَ. إِلَى أَرْضِ ظُلْمَةٍ وَظِلِّ الْمَوْتِ،

בְּטֶ֣רֶם אֵ֭לֵךְ וְלֹ֣א אָשׁ֑וּב אֶל־אֶ֖רֶץ חֹ֣שֶׁךְ וְצַלְמָֽוֶת׃

Ⲙ̀ⲡⲁϯϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ϯⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲭⲁⲕⲓ ⲛⲉⲙ ⲅⲛⲟⲫⲟⲥ

before I go whence I shall not return, to a land of darkness and gloominess;

πριν υπαγω οθεν δεν θελω επιστρεψει, εις γην σκοτους και σκιας θανατου·

أَرْضِ ظَلاَمٍ مِثْلِ دُجَى ظِلِّ الْمَوْتِ وَبِلاَ تَرْتِيبٍ، وَإِشْرَاقُهَا كَالدُّجَى».

אֶ֤רֶץ עֵיפָ֨תָה ׀ כְּמֹ֥ו אֹ֗פֶל צַ֭לְמָוֶת וְלֹ֥א סְדָרִ֗ים וַתֹּ֥פַע כְּמֹו־אֹֽפֶל׃ פ

Ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲁⲕⲓ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲱⲛϧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

to a land of perpetual darkness, where there is no light, neither can any one see the life of mortals.

γην γνοφεραν, ως το σκοτος της σκιας του θανατου, οπου ταξις δεν ειναι, και το φως ειναι ως το σκοτος.

إصحاح 11

صوفر يتهم أيوب بالذنب

فَأَجَابَ صُوفَرُ النَّعْمَاتِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן צֹפַ֥ר הַֽנַּעֲמָתִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲱⲫⲁⲣ ⲡⲓⲙⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Sophar the Minaean answered and said,

Και απεκριθη ο Σωφαρ ο Νααμαθιτης και ειπε·

«أَكَثْرَةُ الْكَلَامِ لَا يُجَاوَبُ، أَمْ رَجُلٌ مِهْذَارٌ يَتَبَرَّرُ؟

הֲרֹ֣ב דְּ֭בָרִים לֹ֣א יֵעָנֶ֑ה וְאִם־אִ֖ישׁ שְׂפָתַ֣יִם יִצְדָּֽק׃

Ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲓⲥϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ϥⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉ ϥⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲉⲥⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲱⲛϧ

He that speaks much, should also hear on the other side: or does the fluent speaker think himself to be righteous? blessed is the short lived offspring of woman.

Δεν διδεται αποκρισις εις το πληθος των λογων; και ο πολυλογος θελει δικαιωθη;

أَصَلَفُكَ يُفْحِمُ النَّاسَ، أَمْ تَلِخُّ وَلَيْسَ مَنْ يُخْزِيكَ؟

בַּ֭דֶּיךָ מְתִ֣ים יַחֲרִ֑ישׁו וַ֝תִּלְעַ֗ג וְאֵ֣ין מַכְלִֽם׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲱⲡⲓ ⲉⲕⲟϣ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϭⲁϩⲁⲡ ⲟⲩⲃⲏⲕ

Be not a speaker of many words; for is there none to answer thee?

Αι φλυαριαι σου θελουσιν αποστομωσει τους ανθρωπους; και οταν περιγελας, δεν θελει σε καταισχυνει τις;

إِذْ تَقُولُ: تَعْلِيمِي زَكِيٌّ، وَأَنَا بَارٌّ فِي عَيْنَيْكَ.

וַ֭תֹּאמֶר זַ֣ךְ לִקְחִ֑י וּ֝בַ֗ר הָיִ֥יתִי בְעֵינֶֽיךָ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϫⲟⲥ ϫⲉ ϯⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ϯⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲣⲓⲕⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

For say not, I am pure in my works, and blameless before him.

Διοτι ειπες, Η ομιλια μου ειναι καθαρα, και ειμαι καθαρος ενωπιον σου.

وَلكِنْ يَا لَيْتَ اللهَ يَتَكَلَّمُ وَيَفْتَحُ شَفَتَيْهِ مَعَكَ،

וְֽאוּלָ֗ם מִֽי־יִתֵּ֣ן אֱלֹ֣והַּ דַּבֵּ֑ר וְיִפְתַּ֖ח שְׂפָתָ֣יו עִמָּֽךְ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲣⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙⲁⲕ

But oh that the Lord would speak to thee, and open his lips to thee!

Αλλ' ειθε να ελαλει ο Θεος και να ηνοιγε τα χειλη αυτου εναντιον σου.

وَيُعْلِنُ لَكَ خَفِيَّاتِ الْحِكْمَةِ! إِنَّهَا مُضَاعَفَةُ الْفَهْمِ، فَتَعْلَمَ أَنَّ اللهَ يُغْرِمُكَ بِأَقَلَّ مِنْ إِثْمِكَ.

וְיַגֶּד־לְךָ֨ ׀ תַּֽעֲלֻמֹ֣ות חָכְמָה֮ כִּֽי־כִפְלַ֪יִם לְֽת֫וּשִׁיָּ֥ה וְדַ֡ע כִּֽי־יַשֶּׁ֥ה לְךָ֥ אֱ֝לֹ֗והַ מֵעֲוֹנֶֽךָ׃

Ⲓⲧⲁ ϥⲛⲁⲧⲁⲙⲟⲕ ⲉⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲇⲓⲡⲗⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲕⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲉⲧⲁ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲉⲩⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲉⲧⲁⲕⲁⲓⲧⲟⲩ

Then shall he declare to thee the power of wisdom; for it shall be double of that which is with thee: and then shalt thou know, that a just recompence of thy sins has come to thee from the Lord.

Και να σοι εφανερονε τα κρυφια της σοφιας, οτι ειναι διπλασια των οσα γνωριζονται. Εξευρε λοιπον, οτι ο Θεος απαιτει απο σου ολιγωτερον της ανομιας σου.

علم الله وعظمته

«أَإِلَى عُمْقِ اللهِ تَتَّصِلُ، أَمْ إِلَى نِهَايَةِ الْقَدِيرِ تَنْتَهِي؟

הַחֵ֣קֶר אֱלֹ֣והַ תִּמְצָ֑א אִ֤ם עַד־תַּכְלִ֖ית שַׁדַּ֣י תִּמְצָֽא׃

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁϫⲓⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲁⲕϣⲉ ϣⲁ ⲁⲩⲣⲏϫⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

Wilt thou find out the traces of the Lord? or hast thou come to the end of that which the Almighty has made?

Δυνασαι να εξιχνιασης τα βαθη του Θεου; δυνασαι να εξιχνιασης τον Παντοδυναμον με εντελειαν;

هُوَ أَعْلَى مِنَ السَّمَاوَاتِ، فَمَاذَا عَسَاكَ أَنْ تَفْعَلَ؟ أَعْمَقُ مِنَ الْهَاوِيَةِ، فَمَاذَا تَدْرِي؟

גָּבְהֵ֣י מַיִם מַה־תִּפְעָ֑ל עֲמֻקָּ֥ה מִ֝שְּׁאֹ֗ול מַה־תֵּדָֽע׃

Ⲥϭⲟⲥⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲕⲛⲁⲁⲓϥ ϩⲁⲛⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩϣⲏⲕ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲁⲙⲉⲛϯ

Heaven is high; and what wilt thou do? and there are deeper things than those in hell; what dost thou know?

Ταυτα ειναι ως τα υψη του ουρανου· τι δυνασαι να καμης; ειναι βαθυτερα του αδου· τι δυνασαι να γνωρισης;

أَطْوَلُ مِنَ الأَرْضِ طُولُهُ، وَأَعْرَضُ مِنَ الْبَحْرِ.

אֲרֻכָּ֣ה מֵאֶ֣רֶץ מִדָּ֑הּ וּ֝רְחָבָ֗ה מִנִּי־יָֽם׃

Ⲓⲉ ⲉⲩϣⲏⲟⲩ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲓϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲓⲉ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲟⲥⲑⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ

Or longer than the measure of the earth, or the breadth of the sea.

Το μετρον αυτων ειναι μακροτερον της γης, και πλατυτερον της θαλασσης.

إِنْ بَطَشَ أَوْ أَغْلَقَ أَوْ جَمَّعَ، فَمَنْ يَرُدُّهُ؟

אִם־יַחֲלֹ֥ף וְיַסְגִּ֑יר וְ֝יַקְהִ֗יל וּמִ֣י יְשִׁיבֶֽנּוּ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩⲱϫⲡ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲑⲛⲁϣ̀ϫⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁⲕⲁⲓϥ

And if he should overthrow all things, who will say to him, What hast thou done?

Εαν θεληση να χαλαση και να κλειση, η να συναξη, τοτε τις δυναται να εμποδιση αυτον;

لأَنَّهُ هُوَ يَعْلَمُ أُنَاسَ السُّوءِ، وَيُبْصِرُ الإِثْمَ، فَهَلْ لَا يَنْتَبِهُ؟

כִּי־ה֭וּא יָדַ֣ע מְתֵי־שָׁ֑וְא וַיַּרְא־אָ֝֗וֶן וְלֹ֣א יִתְבֹּונָֽן׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁϥϣⲁⲛⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲁⲧⲟⲡⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲉϥⲟⲃϣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

For he knows the works of transgressors; and when he sees wickedness, he will not overlook it.

Διοτι αυτος γνωριζει την ματαιοτητα των ανθρωπων, και βλεπει την ασεβειαν· και δεν θελει εξετασει;

أَمَّا الرَّجُلُ فَفَارِغٌ عَدِيمُ الْفَهْمِ، وَكَجَحْشِ الْفَرَا يُولَدُ الإِنْسَانُ.

וְאִ֣ישׁ נָ֭בוּב יִלָּבֵ֑ב וְעַ֥יִר פֶּ֝֗רֶא אָדָ֥ם יִוָּלֵֽד׃

Ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲉϥϩⲉⲗϩⲉⲗ ⲛ̀ⲕⲉⲣⲏϯ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲫⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲁϥⲟⲓ ⲛ̀ϩⲩⲥⲟⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ

But man vainly buoys himself up with words; and a mortal born of woman is like an ass in the desert.

Ο δε ματαιος ανθρωπος υπερηφανευεται, και γενναται ο ανθρωπος αγριον οναριον.

حض أيوب على التوبة

«إِنْ أَعْدَدْتَ أَنْتَ قَلْبَكَ، وَبَسَطْتَ إِلَيْهِ يَدَيْكَ.

אִם־אַ֭תָּ֗ה הֲכִינֹ֣ותָ לִבֶּ֑ךָ וּפָרַשְׂתָּ֖ אֵלָ֣יו כַּפֶּֽךָ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕⲭⲱ ⲙ̀ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲉⲕⲉ̀ⲃⲁϣⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓϭⲱϧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲉⲣϩⲟϯ ⲕϥⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ϩⲁⲣⲟϥ

For if thou hast made thine heart pure, and liftest up thine hands towards him;

Εαν συ ετοιμασης την καρδιαν σου και εκτεινης τας χειρας σου προς αυτον·

إِنْ أَبْعَدْتَ الإِثْمَ الَّذِي فِي يَدِكَ، وَلَا يَسْكُنُ الظُّلْمُ فِي خَيْمَتِكَ،

אִם־אָ֣וֶן בְּ֭יָדְךָ הַרְחִיקֵ֑הוּ וְאַל־תַּשְׁכֵּ֖ן בְּאֹהָלֶ֣יךָ עַוְלָֽה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲙⲁⲣⲟⲩⲟⲩⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲏⲓ

if there is any iniquity in thy hands, put if far from thee, and let not unrighteousness lodge in thy habitation.

εαν την ανομιαν, την εν χερσι σου, απομακρυνης και δεν αφινης να κατοικηση ασεβεια εν ταις σκηναις σου·

حِينَئِذٍ تَرْفَعُ وَجْهَكَ بِلاَ عَيْبٍ، وَتَكُونُ ثَابِتًا وَلَا تَخَافُ.

כִּי־אָ֤ז ׀ תִּשָּׂ֣א פָנֶ֣יךָ מִמּ֑וּם וְהָיִ֥יתָ מֻ֝צָ֗ק וְלֹ֣א תִירָֽא׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲅⲁⲣ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲕϩⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲉⲕⲉ̀ⲃⲁϣⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩϭⲱϧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣϩⲟϯ

For thus shall thy countenance shine again, as pure water; and thou shalt divest thyself of uncleanness, and shalt not fear.

τοτε βεβαιως θελεις υψωσει το προσωπον σου ακηλιδωτον· μαλιστα θελεις εισθαι σταθερος και δεν θελεις φοβεισθαι.

لأَنَّكَ تَنْسَى الْمَشَقَّةَ. كَمِيَاهٍ عَبَرَتْ تَذْكُرُهَا.

כִּי־אַ֭תָּה עָמָ֣ל תִּשְׁכָּ֑ח כְּמַ֖יִם עָבְר֣וּ תִזְכֹּֽר׃

Ⲡⲓϧⲓⲥⲓ ⲉⲕⲉ̀ⲉⲣⲡⲉϥⲱⲃϣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲕϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ

And thou shalt forget trouble, as a wave that has passed by; and thou shalt not be scared.

Διοτι συ θελεις λησμονησει την θλιψιν· θελεις ενθυμηθη αυτην ως υδατα διαρρευσαντα·

وَفَوْقَ الظَّهِيرَةِ يَقُومُ حَظُّكَ. الظَّلاَمُ يَتَحَوَّلُ صَبَاحًا.

וּֽ֭מִצָּהֳרַיִם יָק֣וּם חָ֑לֶד תָּ֝עֻ֗פָה כַּבֹּ֥קֶר תִּהְיֶֽה׃

Ⲧⲉⲕⲉⲩⲭⲏ ⲇⲉ ⲉⲥⲉ̀ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲉϥⲉ̀ⲫⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲱⲛϧ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲛⲁⲛⲁⲙⲉⲣⲓ

And thy prayer shall be as the morning star, and life shall arise to thee as from the noonday.

και ο καιρος σου θελει ανατειλει λαμπροτερος της μεσημβριας· και εαν επελθη σκοτος επι σε, παλιν θελεις γεινει ως η αυγη·

وَتَطْمَئِنُّ لأَنَّهُ يُوجَدُ رَجَاءٌ. تَتَجَسَّسُ حَوْلَكَ وَتَضْطَجِعُ آمِنًا.

וּֽ֭בָטַחְתָּ כִּי־יֵ֣שׁ תִּקְוָ֑ה וְ֝חָפַרְתָּ֗ לָבֶ֥טַח תִּשְׁכָּֽב׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲕⲉ̀ⲭⲁϩⲑⲏⲕ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϣⲟⲡ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϧⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲟϯ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ

And thou shalt be confident, because thou hast hope; and peace shall dawn to thee from out of anxiety and care.

και θελεις εισθαι ασφαλης, διοτι υπαρχει ελπις εις σε· ναι, θελεις σκαπτει δια την σκηνην σου και θελεις κοιμασθαι εν ασφαλεια·

وَتَرْبِضُ وَلَيْسَ مَنْ يُزْعِجُ، وَيَتَضَرَّعُ إِلَى وَجْهِكَ كَثِيرُونَ.

וְֽ֭רָבַצְתָּ וְאֵ֣ין מַחֲרִ֑יד וְחִלּ֖וּ פָנֶ֣יךָ רַבִּֽים׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲉⲣⲏⲥⲓⲭⲁⲍⲓⲛ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲃⲟⲧⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉⲩⲉ̀ⲕⲟⲧⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲉⲩⲉ̀ϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

For thou shalt be at ease, and there shall be no one to fight against thee; and many shall charge, and make supplication to thee.

θελεις πλαγιαζει, και ουδεις θελει σε τρομαζει· και πολλοι θελουσιν ικετευει το προσωπον σου.

أَمَّا عُيُونُ الأَشْرَارِ فَتَتْلَفُ، وَمَنَاصُهُمْ يَبِيدُ، وَرَجَاؤُهُمْ تَسْلِيمُ النَّفْسِ».

וְעֵינֵ֥י רְשָׁעִ֗ים תִּ֫כְלֶ֥ינָה וּ֭מָנֹוס אָבַ֣ד מִנְהֶ֑ם וְ֝תִקְוָתָ֗ם מַֽפַּח־נָֽפֶשׁ׃ פ

Ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲭⲁⲩ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲧⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛⲓⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉⲩⲉ̀ⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But safety shall fail them; for their hope is destruction, and the eyes of the ungodly shall waste away.

Των δε ασεβων οι οφθαλμοι θελουσι μαρανθη, και καταφυγιον θελει λειψει απ' αυτων, και η ελπις αυτων θελει εισθαι να εκπνευσωσι.

إصحاح 12

أيوب يستنكر اتهامات صوفر

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

And Job answered and said,

Ο δε Ιωβ απεκριθη και ειπε·

«صَحِيحٌ إِنَّكُمْ أَنْتُمْ شَعْبٌ وَمَعَكُمْ تَمُوتُ الْحِكْمَةُ!

אָ֭מְנָם כִּ֣י אַתֶּם־עָ֑ם וְ֝עִמָּכֶ֗ם תָּמ֥וּת חָכְמָֽה׃

Ϫⲉ ⲓⲧⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥⲛⲁⲙⲟⲩ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ

So then ye alone are men, and wisdom shall die with you?

σεις εισθε αληθως οι ανθρωποι, και με σας θελει τελευτησει η σοφια.

غَيْرَ أَنَّهُ لِي فَهْمٌ مِثْلَكُمْ. لَسْتُ أَنَا دُونَكُمْ. وَمَنْ لَيْسَ عِنْدَهُ مِثْلُ هَذِهِ؟

גַּם־לִ֤י לֵבָ֨ב ׀ כְּֽמֹוכֶ֗ם לֹא־נֹפֵ֣ל אָנֹכִ֣י מִכֶּ֑ם וְאֶת־מִי־אֵ֥ין כְּמֹו־אֵֽלֶּה׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙⲉⲛ ϩⲱ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲏϯ

But I also have a heart as well as you.

Και εγω εχω συνεσιν ως και υμεις· δεν ειμαι κατωτερος υμων· και τις δεν γνωριζει τοιαυτα πραγματα;

رَجُلًا سُخْرَةً لِصَاحِبِهِ صِرْتُ. دَعَا اللهَ فَاسْتَجَابَهُ. سُخْرَةٌ هُوَ الصِّدِّيقُ الْكَامِلُ.

שְׂחֹ֤ק לְרֵעֵ֨הוּ ׀ אֶֽהְיֶ֗ה קֹרֵ֣א לֶ֭אֱלֹוהַּ וַֽיַּעֲנֵ֑הוּ חֹ֗וק צַדִּ֥יק תָּמִֽים׃

Ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡⲥⲱⲃⲓⲁ

For a righteous and blameless man has become a subject for mockery.

Εγεινα χλευη εις τον πλησιον μου, οστις επικαλουμαι τον Θεον, και μοι αποκρινεται. Ο δικαιος και αμεμπτος περιγελαται.

لِلْمُبْتَلِي هَوَانٌ فِي أَفْكَارِ الْمُطْمَئِنِّ، مُهَيَّأٌ لِمَنْ زَلَّتْ قَدَمُهُ.

לַפִּ֣יד בּ֭וּז לְעַשְׁתּ֣וּת שַׁאֲנָ֑ן נָ֝כֹ֗ון לְמֹ֣ועֲדֵי רָֽגֶל׃

Ⲁⲩⲥⲉⲃⲧⲱⲧϥ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲟⲩⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲉϥⲑⲏϣ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϩⲉⲓ ϧⲁ ⲡⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲁⲛⲟⲙⲟⲥ

For it had been ordained that he should fall under others at the appointed time, and that his houses should be spoiled by transgressors:

Ο κινδυνευων να ολισθηση με τους ποδας ειναι εις τον στοχασμον του ευτυχουντος ως λυχνος καταπεφρονημενος.

خِيَامُ الْمُخَرِّبِينَ مُسْتَرِيحَةٌ، وَالَّذِينَ يُغِيظُونَ اللهَ مُطْمَئِنُّونَ، الَّذِينَ يَأْتُونَ بِإِلَهِهِمْ فِي يَدِهِمْ!

יִשְׁלָ֤יוּ אֹֽהָלִ֨ים ׀ לְשֹׁ֥דְדִ֗ים וּֽ֭בַטֻּחֹות לְמַרְגִּ֣יזֵי אֵ֑ל לַאֲשֶׁ֤ר הֵבִ֖יא אֱלֹ֣והַּ בְּיָדֹֽו׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥⲭⲁϩⲑⲏϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϫⲉ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϯϫⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲉⲣⲉⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ let not however any one trust that, being evil, he shall be held guiltless,

even as many as provoke the Lord, as if there were indeed to be no inquisition made of them.

Αι σκηναι των ληστων ευτυχουσι, και οι παροργιζοντες τον Θεον ειναι εν ασφαλεια, εις τας χειρας των οποιων ο Θεος φερει αφθονιαν.

أيوب يصف قوة الله

«فَاسْأَلِ الْبَهَائِمَ فَتُعَلِّمَكَ، وَطُيُورَ السَّمَاءِ فَتُخْبِرَكَ.

וְֽאוּלָ֗ם שְׁאַל־נָ֣א בְהֵמֹ֣ות וְתֹרֶ֑ךָּ וְעֹ֥וף הַ֝שָּׁמַ֗יִם וְיַגֶּד־לָֽךְ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϣⲉⲛ ⲛⲓⲑⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲩϫⲟⲥ ⲛⲁⲕ ⲓⲉ ⲛⲓϩⲁⲗⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲧⲁⲙⲟⲕ

But ask now the beasts, if they may speak to thee; and the birds of the air, if they may declare to thee.

Αλλ' ερωτησον τωρα τα ζωα, και θελουσι σε διδαξει· και τα πετεινα του ουρανου, και θελουσι σοι απαγγειλει·

أَوْ كَلِّمِ الأَرْضَ فَتُعَلِّمَكَ، وَيُحَدِّثَكَ سَمَكُ الْبَحْرِ.

אֹ֤ו שִׂ֣יחַ לָאָ֣רֶץ וְתֹרֶ֑ךָּ וִֽיסַפְּר֥וּ לְ֝ךָ֗ דְּגֵ֣י הַיָּֽם׃

Ⲫⲓⲣⲓ ⲇⲉ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲟⲥ ⲛⲁⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲫⲓⲣⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲧⲉⲃⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ

Tell the earth, if it may speak to thee: and the fishes of the sea shall explain to thee.

η λαλησον προς την γην, και θελει σε διδαξει· και οι ιχθυες της θαλασσης θελουσι σοι διηγηθη.

مَنْ لَا يَعْلَمُ مِنْ كُلِّ هَؤُلاَءِ أَنَّ يَدَ الرَّبِّ صَنَعَتْ هَذَا؟

מִ֭י לֹא־יָדַ֣ע בְּכָל־אֵ֑לֶּה כִּ֥י יַד־יְ֝הוָה עָ֣שְׂתָה זֹּֽאת׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ⲧϫⲓϫ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲛⲁⲓ

Who then has not known in all these things, that the hand of the Lord has made them?

Τις εκ παντων τουτων δεν γνωριζει, οτι η χειρ του Κυριου εκαμε ταυτα;

الَّذِي بِيَدِهِ نَفَسُ كُلِّ حَيٍّ وَرُوحُ كُلِّ الْبَشَرِ.

אֲשֶׁ֣ר בְּ֭יָדֹו נֶ֣פֶשׁ כָּל־חָ֑י וְ֝ר֗וּחַ כָּל־בְּשַׂר־אִֽישׁ׃

Ⲙⲏ ⲁⲩⲭⲏ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

Whereas the life of all living things is in his hand, and the breath of every man.

Εν τη χειρι του οποιου ειναι ψυχη παντων των ζωντων και η πνοη πασης ανθρωπινης σαρκος.

أَفَلَيْسَتِ الأُذُنُ تَمْتَحِنُ الأَقْوَالَ، كَمَا أَنَّ الْحَنَكَ يَسْتَطْعِمُ طَعَامَهُ؟

הֲלֹא־אֹ֭זֶן מִלִּ֣ין תִּבְחָ֑ן וְ֝חֵ֗ךְ אֹ֣כֶל יִטְעַם־לֹֽו׃

Ⲡⲓⲛⲟⲩⲥ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲧϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ϯϣⲃⲱⲃⲓ ⲇⲉ ⲉⲧϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓϧⲣⲏⲟⲩⲓ

For the ear tries words, and the palate tastes meats.

Το ωτιον δεν διακρινει τους λογους; και ο ουρανισκος λαμβανει γευσιν του φαγητου αυτου;

عِنْدَ الشَّيْبِ حِكْمَةٌ، وَطُولُ الأَيَّامِ فَهْمٌ.

בִּֽישִׁישִׁ֥ים חָכְמָ֑ה וְאֹ֖רֶךְ יָמִ֣ים תְּבוּנָֽה׃

Ⲙⲏ ⲁⲣⲉ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲏⲙⲏ ⲇⲉ ⲁⲥϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲓⲛⲱⲛϧ

In length of time is wisdom, and in long life knowledge.

Η σοφια ειναι μετα των γεροντων, και η συνεσις εν τη μακροτητι των ημερων.

حكمة الله وقدرته

«عِنْدَهُ الْحِكْمَةُ وَالْقُدْرَةُ. لَهُ الْمَشُورَةُ وَالْفِطْنَةُ.

עִ֭מֹּו חָכְמָ֣ה וּגְבוּרָ֑ה לֹ֝֗ו עֵצָ֥ה וּתְבוּנָֽה׃

Ⲁⲣⲉ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲭⲏ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲛⲉⲙ ϯϫⲟⲙ ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲕⲁϯ

With him are wisdom and power, with him counsel and understanding.

Εν αυτω ειναι η σοφια και η δυναμις· αυτος εχει βουλην και συνεσιν.

هُوَذَا يَهْدِمُ فَلَا يُبْنَى. يُغْلِقُ عَلَى إِنْسَانٍ فَلَا يُفْتَحُ.

הֵ֣ן יַ֭הֲרֹוס וְלֹ֣א יִבָּנֶ֑ה יִסְגֹּ֥ר עַל־אִ֝֗ישׁ וְלֹ֣א יִפָּתֵֽחַ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲥⲱⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲛⲁϣⲕⲱⲧ ⲁϥϣⲁⲛϣⲑⲁⲙ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϣ̀ⲟⲩⲱⲛ

If he should cast down, who will build up? if he should shut up against man, who shall open?

Ιδου, καταστρεφει, και δεν ανοικοδομειται· κλειει κατα του ανθρωπου, και ουδεις ο ανοιγων.

يَمْنَعُ الْمِيَاهَ فَتَيْبَسُ. يُطْلِقُهَا فَتَقْلِبُ الأَرْضَ.

הֵ֤ן יַעְצֹ֣ר בַּמַּ֣יִם וְיִבָ֑שׁוּ וִֽ֝ישַׁלְּחֵ֗ם וְיַ֖הַפְכוּ אָֽרֶץ׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲱⲟⲩ ϥⲛⲁⲧϣⲟⲩⲓⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲁϥϣⲁⲛⲭⲁ ϩⲣⲁϥ ⲛⲁϥ ϥⲛⲁⲧⲁⲕⲟϥ ⲉ̀ⲁϥⲟⲩⲟϫⲡϥ

If he should withhold the water, he will dry the earth: and if he should let it loose, he overthrows and destroys it.

Ιδου, κρατει τα υδατα, και ξηραινονται· παλιν εξαποστελλει αυτα, και καταστρεφουσι την γην.

عِنْدَهُ الْعِزُّ وَالْفَهْمُ. لَهُ الْمُضِلُّ وَالْمُضَلُّ.

עִ֭מֹּו עֹ֣ז וְתֽוּשִׁיָּ֑ה לֹ֝֗ו שֹׁגֵ֥ג וּמַשְׁגֶּֽה׃

Ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲁⲙⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ϯϫⲟⲙ ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲉⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲕⲁϯ

With him are strength and power: he has knowledge and understanding.

Μετ' αυτου ειναι η δυναμις και η σοφια· αυτου ειναι ο απατωμενος και ο απατων.

يَذْهَبُ بِالْمُشِيرِينَ أَسْرَى، وَيُحَمِّقُ الْقُضَاةَ.

מֹולִ֣יךְ יֹועֲצִ֣ים שֹׁולָ֑ל וְֽשֹׁפְטִ֥ים יְהֹולֵֽל׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲉⲣⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲟⲥ ⲛⲓⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲁϥⲑⲣⲟⲩⲧⲱⲙⲧ

He leads counsellors away captive, and maddens the judges of the earth.

Παραδιδει λαφυρον τους βουλευτας και μωραινει τους κριτας.

يَحُلُّ مَنَاطِقَ الْمُلُوكِ، وَيَشُدُّ أَحْقَاءَهُمْ بِوِثَاقٍ.

מוּסַ֣ר מְלָכִ֣ים פִּתֵּ֑חַ וַיֶּאְסֹ֥ר אֵ֝זֹ֗ור בְּמָתְנֵיהֶֽם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲑϩⲉⲙⲥⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲩⲣ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟϫϧ

He seats kings upon thrones, and girds their loins with a girdle.

Λυει την ζωνην των βασιλεων και περιζωνει την οσφυν αυτων με σχοινιον.

يَذْهَبُ بِالْكَهَنَةِ أَسْرَى، وَيَقْلِبُ الأَقْوِيَاءَ.

מֹולִ֣יךְ כֹּהֲנִ֣ים שֹׁולָ֑ל וְאֵֽתָנִ֣ים יְסַלֵּֽף׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲏⲃ ⲛ̀ⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲟⲥ ⲛⲓϫⲱⲣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲁϥⲟⲩⲟϫⲡⲟⲩ

He sends away priests into captivity, and overthrows the mighty ones of the earth.

Παραδιδει λαφυρον τους αρχοντας και καταστρεφει τους ισχυρους.

يَقْطَعُ كَلاَمَ الأُمَنَاءِ، وَيَنْزِعُ ذَوْقَ الشُّيُوخِ.

מֵסִ֣יר פָה לְנֶאֱמָנִ֑ים וְטַ֖עַם זְקֵנִ֣ים יִקָּֽח׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϣⲱⲡⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲓⲥⲧⲟⲥ ⲡⲕⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲁϥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ

He changes the lips of the trusty, and he knows the understanding of the elders.

Αφαιρει τον λογον των δεινων ρητορων, και σηκονει την συνεσιν απο των πρεσβυτερων.

يُلْقِي هَوَانًا عَلَى الشُّرَفَاءِ، وَيُرْخِي مِنْطَقَةَ الأَشِدَّاءِ.

שֹׁופֵ֣ךְ בּ֭וּז עַל־נְדִיבִ֑ים וּמְזִ֖יחַ אֲפִיקִ֣ים רִפָּֽה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩϣⲱϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲑⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲁϥⲧⲁⲗϭⲱⲟⲩ

He pours dishonour upon princes, and heals the lowly.

Εκχεει καταφρονησιν επι τους αρχοντας, και λυει την ζωνην των ισχυρων.

يَكْشِفُ الْعَمَائِقَ مِنَ الظَّلاَمِ، وَيُخْرِجُ ظِلَّ الْمَوْتِ إِلَى النُّورِ.

מְגַלֶּ֣ה עֲ֭מֻקֹות מִנִּי־חֹ֑שֶׁךְ וַיֹּצֵ֖א לָאֹ֣ור צַלְמָֽוֶת׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϭⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ϯϧⲏⲓⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲱⲣⲉⲙ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲗⲱⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

Revealing deep things out of darkness: and he has brought into light the shadow of death.

Αποκαλυπτει εκ του σκοτους βαθεα πραγματα, και εξαγει εις φως την σκιαν του θανατου.

يُكَثِّرُ الأُمَمَ ثُمَّ يُبِيدُهَا. يُوَسِّعُ لِلأُمَمِ ثُمَّ يُجْلِيهَا.

מַשְׂגִּ֣יא לַ֭גֹּויִם וַֽיְאַבְּדֵ֑ם שֹׁטֵ֥חַ לַ֝גֹּויִ֗ם וַיַּנְחֵֽם׃

Ⲉϥϣⲧⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϭⲓⲙⲱⲓⲧ ϧⲁϫⲱⲟⲩ overthrowing the nations, and leading them away.

Causing the nations to wander, and destroying them:

Μεγαλυνει τα εθνη και αφανιζει αυτα· πλατυνει τα εθνη και συστελλει αυτα.

يَنْزِعُ عُقُولَ رُؤَسَاءِ شَعْبِ الأَرْضِ، وَيُضِلُّهُمْ فِي تِيهٍ بِلاَ طَرِيقٍ.

מֵסִ֗יר לֵ֭ב רָאשֵׁ֣י עַם־הָאָ֑רֶץ וַ֝יַּתְעֵ֗ם בְּתֹ֣הוּ לֹא־דָֽרֶךְ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϣⲱⲃⲧ ⲛ̀ⲛⲓϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲁϥⲥⲟⲣⲙⲟⲩ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ

Perplexing the minds of the princes of the earth: and he causes them to wander in a way, they have not known, saying, (ⲕ̅ⲉ̅) ⲉⲩⲉ̀ϫⲟⲙϫⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲁⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲥⲱⲣⲉⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲁϧⲓ (25) Let them grope in darkness, and let there be no light, and let them wander as a drunken man.

Αφαιρει την καρδιαν απο των αρχηγων των λαων της γης, και καμνει αυτους να περιπλανωνται εν ερημω αβατω·

يَتَلَمَّسُونَ فِي الظَّلاَمِ وَلَيْسَ نُورٌ، وَيُرَنِّحُهُمْ مِثْلَ السَّكْرَانِ.

יְמַֽשְׁשׁוּ־חֹ֥שֶׁךְ וְלֹא־אֹ֑ור וַ֝יַּתְעֵ֗ם כַּשִּׁכֹּֽור׃

-

ψηλαφωσιν εν σκοτει χωρις φωτος, και καμνει αυτους να παραφερωνται ως ο μεθυων.

إصحاح 13

نفور أيوب من أصدقائه

«هَذَا كُلُّهُ رَأَتْهُ عَيْنِي. سَمِعَتْهُ أُذُنِي وَفَطِنَتْ بِهِ.

הֶן־כֹּ֖ל רָאֲתָ֣ה עֵינִ֑י שָֽׁמְעָ֥ה אָ֝זְנִ֗י וַתָּ֥בֶן לָֽהּ׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲁⲓ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲃⲁⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲙⲁϣϫ

Behold, mine eye has seen these things, and mine ear has heard them.

Ιδου, ταυτα παντα ειδεν ο οφθαλμος μου· το ωτιον μου ηκουσε και ενοησε ταυτα.

مَا تَعْرِفُونَهُ عَرَفْتُهُ أَنَا أَيْضًا. لَسْتُ دُونَكُمْ.

כְּֽ֭דַעְתְּכֶם יָדַ֣עְתִּי גַם־אָ֑נִי לֹא־נֹפֵ֖ל אָנֹכִ֣י מִכֶּֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ϩⲱ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ϯⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲕⲁϯ ⲁⲛ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉⲣⲱⲧⲉⲛ

And I know all that ye too know; and I have not less understanding than you.

Καθως γνωριζετε σεις, γνωριζω και εγω· δεν ειμαι κατωτερος υμων.

وَلكِنِّي أُرِيدُ أَنْ أُكَلِّمَ الْقَدِيرَ، وَأَنْ أُحَاكَمَ إِلَى اللهِ.

אוּלָ֗ם אֲ֭נִי אֶל־שַׁדַּ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְהֹוכֵ֖חַ אֶל־אֵ֣ל אֶחְפָּֽץ׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲡ⳪̅ ϯⲛⲁⲥⲟϩⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲓⲥϫⲉ ϥⲛⲁⲟⲩⲱϣ

Nevertheless I will speak to the Lord, and I will reason before him, if he will.

Αλλ' ομως θελω λαλησει προς τον Παντοδυναμον, και επιθυμω να διαλεχθω μετα του Θεου.

أَمَّا أَنْتُمْ فَمُلَفِّقُو كَذِبٍ. أَطِبَّاءُ بَطَّالُونَ كُلُّكُمْ.

וְֽאוּלָ֗ם אַתֶּ֥ם טֹֽפְלֵי־שָׁ֑קֶר רֹפְאֵ֖י אֱלִ֣ל כֻּלְּכֶֽם׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲧⲁⲗϭⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

But ye are all bad physicians, and healers of diseases.

Σεις δε εισθε εφευρεται ψευδους· εισθε παντες ιατροι ανωφελεις.

لَيْتَكُمْ تَصْمُتُونَ صَمْتًا. يَكُونُ ذَلِكَ لَكُمْ حِكْمَةً.

מִֽי־יִ֭תֵּן הַחֲרֵ֣שׁ תַּחֲרִישׁ֑וּן וּתְהִ֖י לָכֶ֣ם לְחָכְמָֽה׃

Ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ⲭⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲉ̀ⲓ̀ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ

But would that ye were silent, and it would be wisdom to you in the end.

Ειθε να εσιωπατε πανταπασι και τουτο ηθελεν εισθαι εις εσας σοφια.

اِسْمَعُوا الآنَ حُجَّتِي، وَاصْغُوا إِلَى دَعَاوِي شَفَتَيَّ.

שִׁמְעוּ־נָ֥א תֹוכַחְתִּ֑י וְרִבֹ֖ות שְׂפָתַ֣י הַקְשִֽׁיבוּ׃

Ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲟϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲱⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁϩⲑⲏⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲡϩⲁⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲥⲫⲟⲧⲟⲩ

But hear ye the reasoning of my mouth, and attend to the judgment of my lips.

Ακουσατε τωρα τους λογους μου, και προσεξατε εις τας δικαιολογιας των χειλεων μου.

أَتَقُولُونَ لأَجْلِ اللهِ ظُلْمًا، وَتَتَكَلَّمُونَ بِغِشٍّ لأَجْلِهِ؟

הַ֭לְאֵל תְּדַבְּר֣וּ עַוְלָ֑ה וְ֝לֹ֗ו תְּֽדַבְּר֥וּ רְמִיָּֽה׃

Ⲙⲏ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ

Do ye not speak before the Lord, and utter deceit before him?

Θελετε λαλει αδικα υπερ του Θεου; και θελετε προφερει δολια υπερ αυτου;

أَتُحَابُونَ وَجْهَهُ، أَمْ عَنِ اللهِ تُخَاصِمُونَ؟

הֲפָנָ֥יו תִּשָּׂא֑וּן אִם־לָאֵ֥ל תְּרִיבֽוּן׃

Ⲓⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲭⲱⲡ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲁⲣⲓⲣⲉϥϯϩⲁⲡ

Or will ye draw back? nay do, ye yourselves be judges.

Θελετε καμει προσωποληψιαν υπερ αυτου; θελετε δικολογησει υπερ του Θεου;

أَخَيْرٌ لَكُمْ أَنْ يَفْحَصَكُمْ، أَمْ تُخَاتِلُونَهُ كَمَا يُخَاتَلُ الإِنْسَانُ؟

הֲ֭טֹוב כִּֽי־יַחְקֹ֣ר אֶתְכֶ֑ם אִם־כְּהָתֵ֥ל בֶּ֝אֱנֹ֗ושׁ תְּהָתֵ֥לּוּ בֹֽו׃

Ⲛⲁⲛⲉⲥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉϥϧⲉⲧϧⲉⲧ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲁϩ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For it were well if he would thoroughly search you: for though doing all things in your power ye should attach yourselves to him,

Ειναι καλον να σας εξιχνιαση; η καθως ανθρωπος περιγελα ανθρωπον, θελετε περιγελα αυτον;

تَوْبِيخًا يُوَبِّخُكُمْ إِنْ حَابَيْتُمُ الْوُجُوهَ خِفْيَةً.

הֹוכֵ֣חַ יֹוכִ֣יחַ אֶתְכֶ֑ם אִם־בַּ֝סֵּ֗תֶר פָּנִ֥ים תִּשָּׂאֽוּן׃

Ϥⲛⲁⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲃⲟⲕ ⲁⲛ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ϩⲟ ϧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧϩⲏⲡ

he will not reprove you at all the less: but if moreover ye should secretly respect persons,

Εξαπαντος θελει σας εξελεγξει, εαν κρυφιως προσωποληπτητε.

فَهَلاَّ يُرْهِبُكُمْ جَلاَلُهُ، وَيَسْقُطُ عَلَيْكُمْ رُعْبُهُ؟

הֲלֹ֣א אֵתֹו תְּבַעֵ֣ת אֶתְכֶ֑ם וּ֝פַחְדֹּ֗ו יִפֹּ֥ל עֲלֵיכֶֽם׃

Ⲙⲏ ⲥⲛⲁϣⲑⲉⲣⲑⲉⲣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥϩⲉⲗⲓ ⲟⲩϩⲟϯ ⲇⲉ ⲉⲥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

shall not his whirlpool sweep you round, and terror from him fall upon you?

Το μεγαλειον αυτου δεν θελει σας τρομαξει, και ο φοβος αυτου πεσει εφ' υμας;

خُطَبُكُمْ أَمْثَالُ رَمَادٍ، وَحُصُونُكُمْ حُصُونٌ مِنْ طِينٍ.

זִֽ֭כְרֹנֵיכֶם מִשְׁלֵי־אֵ֑פֶר לְגַבֵּי־חֹ֝֗מֶר גַּבֵּיכֶֽם׃

Ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲉⲣⲙⲓ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲙⲁ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲕⲁϩⲓ

And your glorying shall prove in the end to you like ashes, and your body like a body of clay.

τα απομνημονευματα σας ισοδυναμουσι με κονιορτον, τα προπυργια σας με προπυργια χωματος.

أيوب يدافع عن أمانته

«اُسْكُتُوا عَنِّي فَأَتَكَلَّمَ أَنَا، وَلْيُصِبْنِي مَهْمَا أَصَابَ.

הַחֲרִ֣ישׁוּ מִ֭מֶּנִּי וַאֲדַבְּרָה־אָ֑נִי וְיַעֲבֹ֖ר עָלַ֣י מָֽה׃

Ⲭⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ.

Be silent, that I may speak, and cease from mine anger,

Σιωπησατε, αφησατε με, δια να λαλησω εγω, και ας ελθη επ' εμε ο, τι δηποτε.

لِمَاذَا آخُذُ لَحْمِي بِأَسْنَانِي، وَأَضَعُ نَفْسِي فِي كَفِّي؟

עַל־מָ֤ה ׀ אֶשָּׂ֣א בְשָׂרִ֣י בְשִׁנָּ֑י וְ֝נַפְשִׁ֗י אָשִׂ֥ים בְּכַפִּֽי׃

Ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲇⲉ ⲉ̀ϯⲛⲁⲭⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲁϫⲓϫ

while I may take my flesh in my teeth, and put my life in my hand.

δια τι πιανω τας σαρκας μου με τους οδοντας μου και βαλλω την ζωην μου εις την χειρα μου;

هُوَذَا يَقْتُلُنِي. لَا أَنْتَظِرُ شَيْئًا. فَقَطْ أُزَكِّي طَرِيقِي قُدَّامَهُ.

הֵ֣ן יִ֭קְטְלֵנִי [לֹא כ] (לֹ֣ו ק) אֲיַחֵ֑ל אַךְ־דְּ֝רָכַ֗י אֶל־פָּנָ֥יו אֹוכִֽיחַ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ϫⲉ ϥϧⲟⲑⲃⲉⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲁϥⲉⲣ ⲡⲕⲉⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲉⲙⲙⲟⲛ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

Though the Mighty One should lay hand upon me, forasmuch as he has begun, verily I will speak, and plead before him.

Και αν με θανατονη, εγω θελω ελπιζει εις αυτον· πλην θελω υπερασπισθη τας οδους μου ενωπιον αυτου.

فَهَذَا يَعُودُ إِلَى خَلاَصِي، أَنَّ الْفَاجِرَ لَا يَأْتِي قُدَّامَهُ.

גַּם־הוּא־לִ֥י לִֽישׁוּעָ֑ה כִּי־לֹ֥א לְ֝פָנָ֗יו חָנֵ֥ף יָבֹֽוא׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲉ ⲭⲣⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

And this shall turn to me for salvation; for fraud shall have no entrance before him.

Αυτος μαλιστα θελει εισθαι η σωτηρια μου· διοτι δεν θελει ελθει ενωπιον αυτου υποκριτης.

سَمْعًا اسْمَعُوا أَقْوَالِي وَتَصْرِيحِي بِمَسَامِعِكُمْ.

שִׁמְע֣וּ מֹועַ מִלָּתִ֑י וְ֝אַֽחֲוָתִ֗י בְּאָזְנֵיכֶֽם׃

Ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ

Hear, hear ye my words, for I will declare in your hearing.

Ακροασθητε προσεκτικως τον λογον μου, και την παραστασιν μου με τα ωτα σας.

هَأَنَذَا قَدْ أَحْسَنْتُ الدَّعْوَى. أَعْلَمُ أَنِّي أَتَبَرَّرُ.

הִנֵּה־נָ֭א עָרַ֣כְתִּי מִשְׁפָּ֑ט יָ֝דַ֗עְתִּי כִּֽי־אֲנִ֥י אֶצְדָּֽק׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ϯϧⲉⲛⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ⲡⲁϩⲁⲡ ϯⲉⲙⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϫⲉ ϯⲛⲁⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ

Behold, I am near my judgment: I know that I shall appear evidently just.

Ιδου τωρα, διεταξα την κρισιν μου· εξευρω οτι εγω θελω δικαιωθη.

مَنْ هُوَ الَّذِي يُخَاصِمُنِي حَتَّى أَصْمُتَ الآنَ وَأُسْلِمَ الرُّوحَ؟

מִי־ה֭וּא יָרִ֣יב עִמָּדִ֑י כִּֽי־עַתָּ֖ה אַחֲרִ֣ישׁ וְאֶגְוָֽע׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲛⲁϭⲓϩⲁⲡ ⲛⲉⲙⲏⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲁⲭⲁⲣⲱⲓ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲭⲁⲧⲟⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For who is he that shall plead with me, that I should now be silent, and expire?

Τις ειναι εκεινος οστις θελει αντιδιαλεχθη μετ' εμου, δια να σιωπησω τωρα και να εκπνευσω;

إِنَّمَا أَمْرَيْنِ لَا تَفْعَلْ بِي، فَحِينَئِذٍ لَا أَخْتَفِي مِنْ حَضْرَتِكَ.

אַךשְְׁ֭־תַּיִם אַל־תַּ֣עַשׂ עִמָּדִ֑י אָ֥ז מִ֝פָּנֶ֗יךָ לֹ֣א אֶסָּתֵֽר׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲧⲟⲧⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲟⲡⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲉⲕϩⲟ

But grant me two things: then I will not hide myself from thy face.

Μονον δυο μη καμης εις εμε· τοτε δεν θελω κρυφθη απο του προσωπου σου·

أَبْعِدْ يَدَيْكَ عَنِّي، وَلَا تَدَعْ هَيْبَتَكَ تُرْعِبُنِي.

כַּ֭פְּךָ מֵעָלַ֣י הַרְחַ֑ק וְ֝אֵ֥מָתְךָ֗ אַֽל־תְּבַעֲתַֽנִּי׃

Ⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲕϫⲓϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉⲥϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲕϩⲟϯ

Withhold thine hand from me: and let not thy fear terrify me.

την χειρα σου απομακρυνον απ' εμου· και ο φοβος σου ας μη με τρομαξη.

ثُمَّ ادْعُ فَأَنَا أُجِيبُ، أَوْ أَتَكَلَّمُ فَتُجَاوِبُنِي.

וּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ה אֹֽו־אֲ֝דַבֵּ֗ר וַהֲשִׁיבֵֽנִי׃

Ⲓⲧⲁ ⲉⲕⲉ̀ⲙⲟⲩϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϯⲛⲁⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲁⲕ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϯⲛⲁⲟⲩⲱϩⲉⲙ ⲛⲁⲕ

Then shalt thou call, and I will hearken to thee: or thou shalt speak, and I will give thee an answer.

Επειτα καλεσον, και εγω θελω αποκριθη· η ας λαλησω, και αποκριθητι μοι.

كَمْ لِي مِنَ الآثَامِ وَالْخَطَايَا؟ أَعْلِمْنِي ذَنْبِي وَخَطِيَّتِي.

כַּמָּ֣ה לִ֭י עֲוֹנֹ֣ות וְחַטָּאֹ֑ות פִּֽשְׁעִ֥י וְ֝חַטָּאתִ֗י הֹדִיעֵֽנִי ׃

Ⲟⲩⲏⲣ ⲛⲉ ⲛⲁⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲁⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲙⲁⲧⲥⲁⲃⲟⲓ ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩ ⲛⲉ

How many are my sins and my transgressions? teach me what they are.

Ποσαι ειναι αι ανομιαι μου και αι αμαρτιαι μου; φανερωσον μοι το εγκλημα μου και την αμαρτιαν μου.

لِمَاذَا تَحْجُبُ وَجْهَكَ، وَتَحْسِبُنِي عَدُوًّا لَكَ؟

לָֽמָּה־פָנֶ֥יךָ תַסְתִּ֑יר וְתַחְשְׁבֵ֖נִי לְאֹויֵ֣ב לָֽךְ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲕⲭⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲕⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥⲟⲩⲃⲏⲕ

Wherefore hidest thou thyself from me, and deemest me thine enemy?

Δια τι κρυπτεις το προσωπον σου και με θεωρεις ως εχθρον σου;

أَتُرْعِبُ وَرَقَةً مُنْدَفَعَةً، وَتُطَارِدُ قَشًّا يَابِسًا؟

הֶעָלֶ֣ה נִדָּ֣ף תַּעֲרֹ֑וץ וְאֶת־קַ֖שׁ יָבֵ֣שׁ תִּרְדֹּֽף׃

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁⲉⲣϩⲟϯ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲃⲓ ⲉⲣⲉ ⲡⲑⲏⲟⲩ ⲕⲓⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲓⲉ ⲁⲕϯⲟⲩⲃⲏⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲓⲙ ⲉⲣⲉ ⲡⲑⲏⲟⲩ ⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Wilt thou be startled at me, as at a leaf shaken by the wind? or wilt thou set thyself against me as against grass borne upon the breeze?

Θελεις κατατριψει φυλλον φερομενον υπο του ανεμου; και θελεις κατατρεξει αχυρον ξηρον;

لأَنَّكَ كَتَبْتَ عَلَيَّ أُمُورًا مُرَّةً، وَوَرَّثْتَنِي آثَامَ صِبَايَ،

כִּֽי־תִכְתֹּ֣ב עָלַ֣י מְרֹרֹ֑ות וְ֝תֹורִישֵׁ֗נִי עֲוֹנֹ֥ות נְעוּרָֽי׃

Ϫⲉ ⲁⲕⲥϧⲁⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϧⲁⲣⲟⲓ ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲗⲟⲩ ⲁⲕⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

for thou hast written evil things against me, and thou hast compassed me with the sins of my youth.

Διοτι γραφεις πικριας εναντιον μου, και αποδιδεις εις εμε τας ανομιας της νεοτητος μου·

فَجَعَلْتَ رِجْلَيَّ فِي الْمِقْطَرَةِ، وَلاَحَظْتَ جَمِيعَ مَسَالِكِي، وَعَلَى أُصُولِ رِجْلَيَّ نَبَشْتَ.

וְתָ֘שֵׂ֤ם בַּסַּ֨ד ׀ רַגְלַ֗י וְתִשְׁמֹ֥ור כָּל־אָרְחֹותָ֑י עַל־שָׁרְשֵׁ֥י רַ֝גְלַ֗י תִּתְחַקֶּֽה׃

Ⲁⲕⲭⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲁϭⲁⲗⲟϫ ⲟⲩϣⲓⲕ ⲁⲕⲁⲣⲉϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲕϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲛⲓⲛⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲁⲧ

And thou hast placed my foot in the stocks; and thou hast watched all my works, and hast penetrated my heels.

και βαλλεις τους ποδας μου εις δεσμα, και παραφυλαττεις πασας τας οδους μου· σημειονεις τα ιχνη των ποδων εμου·

وَأَنَا كَمُتَسَوِّسٍ يَبْلَى، كَثَوْبٍ أَكَلَهُ الْعُثُّ.

וְ֭הוּא כְּרָקָ֣ב יִבְלֶ֑ה כְּ֝בֶ֗גֶד אֲכָ֣לֹו עָֽשׁ׃

Ⲛⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲥⲕⲟⲥ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲃⲱⲥ ⲉⲧⲁ ⲟⲩϩⲟⲗⲓ ⲟⲩⲟⲙϥ

I am as that which waxes old like a bottle, or like a moth-eaten garment.

οστις φθειρεται ως πραγμα σεσηπος, ως ενδυμα σκωληκοβρωτον.

إصحاح 14

ضعف الإنسان

«اَلإِنْسَانُ مَوْلُودُ الْمَرْأَةِ، قَلِيلُ الأَيَّامِ وَشَبْعَانُ تَعَبًا.

אָ֭דָם יְל֣וּד אִשָּׁ֑ה קְצַ֥ר יָ֝מִ֗ים וּֽשְׂבַֽע־רֹֽגֶז׃

Ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁϩⲓ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ϥⲙⲉϩ ⲛ̀ϫⲱⲛⲧ

For a mortal born of a woman is short lived, and full of wrath.

Ανθρωπος γεγεννημενος εκ γυναικος ειναι ολιγοβιος και πληρης ταραχης·

يَخْرُجُ كَالزَّهْرِ ثُمَّ يَنْحَسِمُ وَيَبْرَحُ كَالظِّلِّ وَلَا يَقِفُ.

כְּצִ֣יץ יָ֭צָא וַיִּמָּ֑ל וַיִּבְרַ֥ח כַּ֝צֵּ֗ל וְלֹ֣א יַעֲמֹֽוד׃

Ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲣⲏⲣⲓ ⲉ̀ⲁⲥⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁⲥϥⲟⲣϥⲉⲣ ϣⲁⲥⲫⲱⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

Or he falls like a flower that has bloomed; and he departs like a shadow, and cannot continue.

αναβλαστανει ως ανθος και κοπτεται· φευγει ως σκια και δεν διαμενει.

فَعَلَى مِثْلِ هَذَا حَدَّقْتَ عَيْنَيْكَ، وَإِيَّايَ أَحْضَرْتَ إِلَى الْمُحَاكَمَةِ مَعَكَ.

אַף־עַל־זֶ֭ה פָּקַ֣חְתָּ עֵינֶ֑ךָ וְאֹ֘תִ֤י תָבִ֖יא בְמִשְׁפָּ֣ט עִמָּֽךְ׃

Ⲙⲏ ⲡⲁⲓⲭⲉⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲕϥⲓⲱⲡ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲑⲣⲉ ⲫⲁⲓ ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙ̀ⲑⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲁⲡ

Hast thou not taken account even of him, and caused him to enter into judgment before thee?

Και επι τοιουτον ανοιγεις τους οφθαλμους σου, και με φερεις εις κρισιν μετα σου;

مَنْ يُخْرِجُ الطَّاهِرَ مِنَ النَّجِسِ؟ لَا أَحَدٌ!

מִֽי־יִתֵּ֣ן טָ֭הֹור מִטָּמֵ֗א לֹ֣א אֶחָֽד׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲁϭⲛⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ

For who shall be pure from uncleanness? not even one;

Τις δυναται να εξαγαγη καθαρον απο ακαθαρτου; ουδεις.

إِنْ كَانَتْ أَيَّامُهُ مَحْدُودَةً، وَعَدَدُ أَشْهُرِهِ عِنْدَكَ، وَقَدْ عَيَّنْتَ أَجَلَهُ فَلَا يَتَجَاوَزُهُ،

אִ֥ם חֲרוּצִ֨ים ׀ יָמָ֗יו מִֽסְפַּר־חֳדָשָׁ֥יו אִתָּ֑ךְ [חֻקֹּו כ] (חֻקָּ֥יו ק) עָ֝שִׂ֗יתָ וְלֹ֣א יַעֲבֹֽור׃

Ⲕⲁⲛ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲡⲉ ⲡⲉϥⲱⲛϧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲏⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲉⲃⲏⲧ ⲁⲕⲭⲁϥ ⲉ̀ⲟⲩⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲉⲛϥ

if even his life should be but one day upon the earth: and his months are numbered by him: thou hast appointed him for a time, and he shall by no means exceed it.

Επειδη αι ημεραι αυτου ειναι προσδιωρισμεναι, ο αριθμος των μηνων αυτου ευρισκεται παρα σοι, και συ εθεσας τα ορια αυτου, και δεν δυναται να υπερβη αυτα,

فَأَقْصِرْ عَنْهُ لِيَسْتَرِيحْ، إِلَى أَنْ يُسَرَّ كَالأَجِيرِ بِانْتِهَاءِ يَوْمِهِ.

שְׁעֵ֣ה מֵעָלָ֣יו וְיֶחְדָּ֑ל עַד־יִ֝רְצֶ֗ה כְּשָׂכִ֥יר יֹומֹֽו׃

Ϩⲉⲛⲕ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϩⲉⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥϯⲙⲁϯ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲱⲛϧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉⲙⲃⲉⲭⲉ

Depart from him, that he may be quiet, and take pleasure in his life, though as a hireling.

αποστρεψον απ' αυτου, δια να ησυχαση, εωσου χαιρων εκπληρωση ως μισθωτος την ημεραν αυτου.

لا حياة بعد الموت

«لأَنَّ لِلشَّجَرَةِ رَجَاءً. إِنْ قُطِعَتْ تُخْلِفْ أَيْضًا وَلَا تُعْدَمُ خَرَاعِيبُهَا.

כִּ֤י יֵ֥שׁ לָעֵ֗ץ תִּ֫קְוָ֥ה אִֽם־יִ֭כָּרֵת וְעֹ֣וד יַחֲלִ֑יף וְ֝יֹֽנַקְתֹּ֗ו לֹ֣א תֶחְדָּֽל׃

Ⲡⲓϣϣⲏⲛ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲕϣⲁⲛⲕⲟⲣϫϥ ϣⲁϥⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲛ ⲧⲉϥϩⲣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲥⲙⲟⲩⲛⲕ

For there is hope for a tree, even if it should be cut down, that it shall blossom again, and its branch shall not fail.

Διοτι περι του δενδρου, εαν κοπη, ειναι ελπις οτι θελει αναβλαστησει, και οτι ο τρυφερος αυτου βλαστος δεν θελει εκλειψει.

وَلَوْ قَدُمَ فِي الأَرْضِ أَصْلُهَا، وَمَاتَ فِي التُّرَابِ جِذْعُهَا،

אִם־יַזְקִ֣ין בָּאָ֣רֶץ שָׁרְשֹׁ֑ו וּ֝בֶעָפָ֗ר יָמ֥וּת גִּזְעֹֽו׃

Ⲁⲥϣⲁⲛⲁⲓⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲛⲟⲩⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲟⲩ ϧⲉⲙ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥϯⲟⲩⲱ

For though its root should grow old in the earth, and its stem die in the rock;

Και αν η ριζα αυτου παλαιωθη εν τη γη και ο κορμος αυτου αποθανη εν τω χωματι,

فَمِنْ رَائِحَةِ الْمَاءِ تُفْرِخُ وَتُنْبِتُ فُرُوعًا كَالْغِرْسِ.

מֵרֵ֣יחַ מַ֣יִם יַפְרִ֑חַ וְעָשָׂ֖ה קָצִ֣יר כְּמֹו־נָֽטַע׃

Ⲉϥⲉ̀ⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲥⲑⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲧⲁϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϭⲟ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ

it will blossom from the scent of water, and will produce a crop, as one newly planted.

ομως δια της οσμης του υδατος θελει αναβλαστησει και θελει εκβαλει κλαδους ως νεοφυτον.

أَمَّا الرَّجُلُ فَيَمُوتُ وَيَبْلَى. الإِنْسَانُ يُسْلِمُ الرُّوحَ، فَأَيْنَ هُوَ؟

וְגֶ֣בֶר יָ֭מוּת וַֽיֶּחֱלָ֑שׁ וַיִּגְוַ֖ע אָדָ֣ם וְאַיֹּֽו׃

Ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲟⲩ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲁϥϣⲁⲛϩⲉⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ϥϣⲟⲡ ⲁⲛ ϫⲉ

But a man that has died is utterly gone; and when a mortal has fallen, he is no more.

Αλλ' ο ανθρωπος αποθνησκει και παρερχεται· και ο ανθρωπος εκπνεει, και που ειναι;

قَدْ تَنْفَدُ الْمِيَاهُ مِنَ الْبَحْرَةِ، وَالنَّهْرُ يَنْشَفُ وَيَجِفُّ،

אָֽזְלוּ־מַ֭יִם מִנִּי־יָ֑ם וְ֝נָהָ֗ר יֶחֱרַ֥ב וְיָבֵֽשׁ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲅⲁⲣ ϣⲁϥⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲫⲓⲁⲣⲟ ⲇⲉ ⲁϥϣⲁⲛϣⲱϥ ϣⲁϥϣⲱⲟⲩⲓ

For the sea wastes in length of time, and a river fails and is dried up.

Καθως τα υδατα εκλειπουσιν εκ της θαλασσης και ο ποταμος στειρευει και ξηραινεται,

وَالإِنْسَانُ يَضْطَجِعُ وَلَا يَقُومُ. لَا يَسْتَيْقِظُونَ حَتَّى لَا تَبْقَى السَّمَاوَاتُ، وَلَا يَنْتَبِهُونَ مِنْ نَوْمِهِمْ.

וְאִ֥ישׁ שָׁכַ֗ב וְֽלֹא־יָ֫ק֥וּם עַד־בִּלְתִּ֣י מַיִם לֹ֣א יָקִ֑יצוּ וְלֹֽא־יֵ֝עֹ֗רוּ מִשְּׁנָתָֽם׃

Ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲉⲛⲕⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲁϥⲧⲱⲛϥ ϩⲟⲥⲱⲛ ⲥϣⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲫⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲧⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲉϩⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲉⲛⲕⲟⲧ

And man that has lain down in death shall certainly not rise again till the heaven be dissolved, and they shall not awake from their sleep.

ουτως ο ανθρωπος, αφου κοιμηθη, δεν ανισταται· εωσου οι ουρανοι μη υπαρξωσι, δεν θελουσιν εξυπνησει, και δεν θελουσιν εγερθη εκ του υπνου αυτων.

«لَيْتَكَ تُوارِينِي فِي الْهَاوِيَةِ، وَتُخْفِينِي إِلَى أَنْ يَنْصَرِفَ غَضَبُكَ، وَتُعَيِّنُ لِي أَجَلًا فَتَذْكُرَنِي.

מִ֤י יִתֵּ֨ן ׀ בִּשְׁאֹ֬ול תַּצְפִּנֵ֗נִי תַּ֭סְתִּירֵנִי עַד־שׁ֣וּב אַפֶּ֑ךָ תָּ֤שִׁ֥ית לִ֖י חֹ֣ק וְתִזְכְּרֵֽנִי׃

Ⲁⲙⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲛⲉ ⲁⲕⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲁⲙⲉⲛϯ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲭⲟⲡⲧ ⲇⲉ ϣⲁⲧⲉϥⲥⲓⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲕϫⲱⲛⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕϯⲛⲉⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲉⲕⲛⲁϫⲉⲙⲡⲁϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

For oh that thou hadst kept me in the grave, and hadst hidden me until thy wrath should cease, and thou shouldest set me a time in which thou wouldest remember me!

Ειθε να με εκρυπτες εν τω ταφω, να με εσκεπαζες εωσου παρελθη η οργη σου, να προσδιωριζες εις εμε προθεσμιαν, και τοτε να με ενθυμηθης

إِنْ مَاتَ رَجُلٌ أَفَيَحْيَا؟ كُلَّ أَيَّامِ جِهَادِي أَصْبِرُ إِلَى أَنْ يَأْتِيَ بَدَلِي.

אִם־יָמ֥וּת גֶּ֗בֶר הֲיִ֫חְיֶ֥ה כָּל־יְמֵ֣י צְבָאִ֣י אֲיַחֵ֑ל עַד־בֹּ֝֗וא חֲלִיפָתִֽי׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲙⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϥⲛⲁⲱⲛϧ ⲉ̀ⲁϥϭⲉ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲱⲛϧ ϯⲛⲁⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ϣⲁⲧⲉϥⲑⲁⲙⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ

For if a man should die, shall he live again, having accomplished the days of his life? I will wait till I exist again?

Εαν αποθανη ο ανθρωπος, θελει αναζησει; πασας τας ημερας της εκστρατειας μου θελω περιμενει, εωσου ελθη η απαλλαγη μου.

تَدْعُو فَأَنَا أُجِيبُكَ. تَشْتَاقُ إِلَى عَمَلِ يَدِكَ.

תִּ֭קְרָא וְאָנֹכִ֣י אֶֽעֱנֶ֑ךָּ לְֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ תִכְסֹֽף׃

Ⲓⲧⲁ ⲉⲕⲉ̀ⲙⲟⲩϯ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲉⲓⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲁⲕ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲭⲁⲩ ⲛ̀ⲥⲱⲕ

Then shalt thou call, and I will hearken to thee: but do not thou reject the work of thine hands.

Θελεις καλεσει, και εγω θελω σοι αποκριθη· θελεις επιβλεψει εις το εργον των χειρων σου.

أَمَّا الآنَ فَتُحْصِي خَطَوَاتِي، أَلاَ تُحَافِظُ عَلَى خَطِيَّتِي!

כִּֽי־עַ֭תָּה צְעָדַ֣י תִּסְפֹּ֑ור לֹֽא־תִ֝שְׁמֹ֗ור עַל־חַטָּאתִֽי׃

Ⲁⲕϭⲓⲏⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲛⲟⲃⲓ ⲥⲉⲛⲕ

But thou hast numbered my devices: and not one of my sins shall escape thee?

Διοτι τωρα αριθμεις τα διαβηματα μου· δεν παραφυλαττεις τας αμαρτιας μου;

مَعْصِيَتِي مَخْتُومٌ عَلَيْهَا فِي صُرَّةٍ، وَتُلَفِّقُ عَلَيَّ فَوْقَ إِثْمِي.

חָתֻ֣ם בִּצְרֹ֣ור פִּשְׁעִ֑י וַ֝תִּטְפֹּ֗ל עַל־עֲוֹנִֽי׃

Ⲁⲕⲉⲣⲥⲫⲣⲁⲅⲓⲍⲓⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲥⲟⲩⲓ ⲁⲕϯⲙⲏⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲃⲉⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲓⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ

An thou hast sealed up my transgressions in a bag, and marked if I have been guilty of any transgression unawares.

Η παραβασις μου ειναι επεσφραγισμενη εν βαλαντιω, και επισημειονεις την ανομιαν μου.

«إِنَّ الْجَبَلَ السَّاقِطَ يَنْتَثِرُ، وَالصَّخْرَ يُزَحْزَحُ مِنْ مَكَانِهِ.

וְ֭אוּלָם הַר־נֹופֵ֣ל יִבֹּ֑ול וְ֝צ֗וּר יֶעְתַּ֥ק מִמְּקֹמֹֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲗⲏⲛ ⲟⲩⲧⲱⲟⲩ ⲉϥϩⲓⲱⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ϩⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ⲉⲥⲉ̀ⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲥⲙⲁ

And verily a mountain falling will utterly be destroyed, and a rock shall be worn out of its place.

Βεβαιως το μεν ορος πιπτον εξουδενουται, ο δε βραχος μετακινειται απο του τοπου αυτου.

الْحِجَارَةُ تَبْلِيهَا الْمِيَاهُ وَتَجْرُفُ سُيُولُهَا تُرَابَ الأَرْضِ، وَكَذَلِكَ أَنْتَ تُبِيدُ رَجَاءَ الإِنْسَانِ.

אֲבָנִ֤ים ׀ שָׁ֥חֲקוּ מַ֗יִם תִּשְׁטֹֽף־סְפִיחֶ֥יהָ עֲפַר־אָ֑רֶץ וְתִקְוַ֖ת אֱנֹ֣ושׁ הֶאֱבַֽדְתָּ׃

Ⲁ ϩⲁⲛⲙⲱⲟⲩ ⲥⲗⲁϫⲗⲉϫ ⲛ̀ϩⲁⲛⲱⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁ ϩⲁⲛⲙⲱⲟⲩ ⲑⲟⲩⲉⲗⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲁⲕⲧⲁⲕⲟⲥ

The waters wear the stones, and waters falling headlong overflow a heap of the earth: and thou destroyest the hope of man.

Τα υδατα τρωγουσι τας πετρας· αι πλημμυραι αυτων παρασυρουσι το χωμα της γης· ουτω συ καταστρεφεις την ελπιδα του ανθρωπου,

تَتَجَبَّرُ عَلَيْهِ أَبَدًا فَيَذْهَبُ. تُغَيِّرُ وَجْهَهُ وَتَطْرُدُهُ.

תִּתְקְפֵ֣הוּ לָ֭נֶצַח וַֽיַּהֲלֹ֑ךְ מְשַׁנֶּ֥ה פָ֝נָ֗יו וַֽתְּשַׁלְּחֵֽהוּ׃

Ⲁⲕϯ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲕⲧⲁϫⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲉⲕϩⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲟⲩⲡⲣⲡϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Thou drivest him to an end, and he is gone: thou settest thy face against him, and sendest him away;

υπερισχυεις παντοτε εναντιον αυτου, και αυτος παρερχεται· μεταβαλλεις την οψιν αυτου και αποπεμπεις αυτον.

يُكْرَمُ بَنُوهُ وَلَا يَعْلَمُ، أَوْ يَصْغِرُونَ وَلَا يَفْهَمُ بِهِمْ.

יִכְבְּד֣וּ בָ֭נָיו וְלֹ֣א יֵדָ֑ע וְ֝יִצְעֲר֗וּ וְֽלֹא־יָבִ֥ין לָֽמֹו׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲁϣⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ϥⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲁⲩϣⲁⲛⲥⲃⲟⲕ ⲇⲉ ⲟⲛ ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲟⲛ

and though his children be multiplied, he knows it not; and if they be few, he is not aware.

Οι υιοι αυτου υψουνται, και αυτος δεν εξευρει· και ταπεινουνται, και αυτος δεν εννοει ουδεν περι αυτων.

إِنَّمَا عَلَى ذَاتِهِ يَتَوَجَّعُ لَحْمُهُ وَعَلَى ذَاتِهَا تَنُوحُ نَفْسُهُ».

אַךְ־בְּ֭שָׂרֹו עָלָ֣יו יִכְאָ֑ב וְ֝נַפְשֹׁ֗ו עָלָ֥יו תֶּאֱבָֽל׃ פ

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲁⲩϭⲓⲙⲕⲁϩ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲇⲉ ⲁⲥⲉⲣϧⲏⲓⲃⲓ

But his flesh is in pain, and his soul mourns.

Μονον η σαρξ αυτου επ' αυτου θελει πονει, και η ψυχη αυτου εν αυτω θελει πενθει.

إصحاح 15

اليفاز: أيوب يحكم على نفسه

فَأَجَابَ أَلِيفَازُ التَّيْمَانِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן אֱלִיפַ֥ז הַֽתֵּימָנִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲫⲁⲥ ⲡⲓⲑⲉⲙⲁⲛⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Eliphaz the Thaemanite answered and said,

Τοτε απεκριθη Ελιφας ο Θαιμανιτης και ειπεν·

«أَلَعَلَّ الْحَكِيمَ يُجِيبُ عَنْ مَعْرِفَةٍ بَاطِلَةٍ، وَيَمْلأُ بَطْنَهُ مِنْ رِيحٍ شَرْقِيَّةٍ،

הֶֽחָכָ֗ם יַעֲנֶ֥ה דַֽעַת־ר֑וּחַ וִֽימַלֵּ֖א קָדִ֣ים בִּטְנֹֽו׃

Ϫⲉ ⲙⲏ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲥⲁⲃⲉ ⲛⲁϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲕⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲁϥⲙⲁϩ ⲧⲉⲛⲉϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲉⲙⲕⲁϩ

Will a wise man give for answer a mere breath of wisdom? and does he fill up the pain of his belly,

Επρεπε σοφος να προφερη στοχασμους ματαιους και να γεμιζη την κοιλιαν αυτου απο ανατολικου ανεμου;

فَيَحْتَجَّ بِكَلاَمٍ لَا يُفِيدُ، وَبِأَحَادِيثَ لَا يَنْتَفِعُ بِهَا؟

הֹוכֵ֣חַ בְּ֭דָבָר לֹ֣א יִסְכֹּ֑ון וּ֝מִלִּ֗ים לֹא־יֹועִ֥יל בָּֽם׃

Ⲉϥⲥⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥϣⲉ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲏⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

reasoning with improper sayings, and with words wherein is no profit?

Επρεπε να φιλονεικη δια λογων ματαιων και ομιλιων ανωφελων;

أَمَّا أَنْتَ فَتُنَافِي الْمَخَافَةَ، وَتُنَاقِضُ التَّقْوَى لَدَى اللهِ.

אַף־אַ֭תָּה תָּפֵ֣ר יִרְאָ֑ה וְתִגְרַ֥ע יחָ֗ה לִפְנֵי־אֵֽל׃

Ⲙⲏ ϩⲱⲕ ⲉⲧⲁⲕⲭⲁ ⲧⲉϥϩⲟϯ ⲛ̀ⲥⲱⲕ ⲁⲕϫⲉⲕ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Hast not thou moreover cast off fear, and accomplished such words before the Lord?

Βεβαιως συ απορριπτεις τον φοβον και αποκλειεις την δεησιν ενωπιον του Θεου.

لأَنَّ فَمَكَ يُذِيعُ إِثْمَكَ، وَتَخْتَارُ لِسَانَ الْمُحْتَالِينَ.

כִּ֤י יְאַלֵּ֣ף עֲוֹנְךָ֣ פִ֑יךָ וְ֝תִבְחַ֗ר לְשֹׁ֣ון עֲרוּמִֽים׃

Ⲕⲟⲓ ⲛ̀ⲉⲛⲟⲭⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲉⲣⲇⲓⲁⲕⲣⲓⲛⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲟⲙ

Thou art guilty by the words of thy mouth, neither hast thou discerned the words of the mighty.

Διοτι το στομα σου αποδεικνυει την ανομιαν σου, και εξελεξας την γλωσσαν των πανουργων.

إِنَّ فَمَكَ يَسْتَذْنِبُكَ، لَا أَنَا، وَشَفَتَاكَ تَشْهَدَانِ عَلَيْكَ.

יַרְשִֽׁיעֲךָ֣ פִ֣יךָ וְלֹא־אָ֑נִי וּ֝שְׂפָתֶ֗יךָ יַעֲנוּ־בָֽךְ׃

Ⲉϥⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲛ ⲛⲉⲕⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟⲕ

Let thine own mouth, and not me, reprove thee: and thy lips shall testify against thee.

Το στομα σου σε καταδικαζει, και ουχι εγω· και τα χειλη σου καταμαρτυρουσιν εναντιον σου.

«أَصُوِّرْتَ أَوَّلَ النَّاسِ أَمْ أُبْدِئْتَ قَبْلَ التِّلاَلِ؟

הֲרִאישֹׁ֣ון אָ֭דָם תִּוָּלֵ֑ד וְלִפְנֵ֖י גְבָעֹ֣ות חֹולָֽלְתָּ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏ ⲁⲩⲙⲁⲥⲕ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲓⲉ ⲁⲕϭⲱⲥ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ

What! art thou the first man that was born? or wert thou established before the hills?

Μη πρωτος ανθρωπος εγεννηθης; η προ των βουνων επλασθης;

هَلْ تَنَصَّتَّ فِي مَجْلِسِ اللهِ، أَوْ قَصَرْتَ الْحِكْمَةَ عَلَى نَفْسِكَ؟

הַבְסֹ֣וד אֱלֹ֣והַ תִּשְׁמָ֑ע וְתִגְרַ֖ע אֵלֶ֣יךָ חָכְמָֽה׃

Ⲓⲉ ⲁⲕⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁⲥⲫⲟϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ

Or hast thou heard the ordinance of the Lord? or has God used thee as his counsellor? and has wisdom come only to thee?

Μηπως ηκουσας τας βουλας του Θεου; και εξηντλησας εις σεαυτον την σοφιαν;

مَاذَا تَعْرِفُهُ وَلَا نَعْرِفُهُ نَحْنُ؟ وَمَاذَا تَفْهَمُ وَلَيْسَ هُوَ عِنْدَنَا؟

מַה־יָּ֭דַעְתָּ וְלֹ֣א נֵדָ֑ע תָּ֝בִ֗ין וְֽלֹא־עִמָּ֥נוּ הֽוּא׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲁⲛ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲕⲁϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉⲣⲟⲛ

For what knowest thou, that, we know not? or what understandest thou, which we do not also?

Τι εξευρεις, και δεν εξευρομεν; τι εννοεις, και δεν εννοουμεν;

عِنْدَنَا الشَّيْخُ وَالأَشْيَبُ، أَكْبَرُ أَيَّامًا مِنْ أَبِيكَ.

גַּם־שָׂ֣ב גַּם־יָשִׁ֣ישׁ בָּ֑נוּ כַּבִּ֖יר מֵאָבִ֣יךָ יָמִֽים׃

Ⲕⲉ ⲅⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩϧⲉⲗⲗⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲁⲡⲁⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲉⲕϩⲟⲣϣ ⲉ̀ⲡⲉⲕⲓⲱⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ

Truly among us are both the old and very aged man, more advanced in days than thy father.

Υπαρχουσι και μεταξυ ημων πολιοι και γεροντες, γεροντοτεροι του πατρος σου.

أَقَلِيلَةٌ عِنْدَكَ تَعْزِيَاتُ اللهِ، وَالْكَلاَمُ مَعَكَ بِالرِّفْقِ؟

הַמְעַ֣ט מִ֭מְּךָ תַּנְחֻמֹ֣ות אֵ֑ל וְ֝דָבָ֗ר לָאַ֥ט עִמָּֽךְ׃

Ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲛⲟⲃⲓ ⲁⲩⲉⲣⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲕⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ

Thou hast been scourged for but few of thy sins: thou hast spoken haughtily and extravagantly.

Αι παρηγοριαι του Θεου φαινονται μικρον πραγμα εις σε; η εχεις τι αποκρυφον εν σεαυτω;

«لِمَاذَا يَأْخُذُكَ قَلْبُكَ؟ وَلِمَاذَا تَخْتَلِجُ عَيْنَاكَ

מַה־יִּקָּחֲךָ֥ לִבֶּ֑ךָ וּֽמַה־יִּרְזְמ֥וּן עֵינֶֽיךָ׃

Ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉⲣⲙⲉⲗⲉⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁ ⲛⲉⲕⲃⲁⲗ ϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟϥ

What has thine heart dared? or what have thine eyes aimed at,

Δια τι σε αποπλανα η καρδια σου; και δια τι παραφερονται οι οφθαλμοι σου,

حَتَّى تَرُدَّ عَلَى اللهِ وَتُخْرِجَ مِنْ فِيكَ أَقْوَالًا؟

כִּֽי־תָשִׁ֣יב אֶל־אֵ֣ל רוּחֶ֑ךָ וְהֹצֵ֖אתָ מִפִּ֣יךָ מִלִּֽין׃

Ϫⲉ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲁⲕⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲕⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲕ

that thou hast vented thy rage before the Lord, and delivered such words from thy mouth?

ωστε στρεφεις το πνευμα σου κατα του Θεου και αφινεις να εξερχωνται τοιουτοι λογοι εκ του στοματος σου;

مَنْ هُوَ الإِنْسَانُ حَتَّى يَزْكُو، أَوْ مَوْلُودُ الْمَرْأَةِ حَتَّى يَتَبَرَّرَ؟

מָֽה־אֱנֹ֥ושׁ כִּֽי־יִזְכֶּ֑ה וְכִֽי־יִ֝צְדַּ֗ק יְל֣וּד אִשָּֽׁה׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲓⲉ ⲟⲩⲙⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ϫⲉ ϥⲛⲁⲉⲣ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ

For who, being a mortal, is such that he shall be blameless? or, who that is born of a woman, that he should be just?

Τι ειναι ο ανθρωπος, ωστε να ηναι καθαρος; και ο γεγεννημενος εκ γυναικος, ωστε να ηναι δικαιος;

هُوَذَا قِدِّيسُوهُ لَا يَأْتَمِنُهُمْ، وَالسَّمَاوَاتُ غَيْرُ طَاهِرَةٍ بِعَيْنَيْهِ،

הֵ֣ן [בִּקְדֹשֹׁו כ] (בִּ֭קְדֹשָׁיו ק) לֹ֣א יַאֲמִ֑ין וְ֝שָׁמַ֗יִם לֹא־זַכּ֥וּ בְעֵינָֽיו׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϥⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϩⲁⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲧⲫⲉ ⲇⲉ ⲥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

Forasmuch as he trusts not his saints; and the heaven is not pure before him.

Ιδου, εις τους αγιους αυτου δεν εμπιστευεται· και οι ουρανοι δεν ειναι καθαροι εις τους οφθαλμους αυτου·

فَبِالْحَرِيِّ مَكْرُوهٌ وَفَاسِدٌ الإِنْسَانُ الشَّارِبُ الإِثْمَ كَالْمَاءِ!

אַ֭ף כִּֽי־נִתְעָ֥ב וְֽנֶאֱלָ֑ח אִישׁ־שֹׁתֶ֖ה כַמַּ֣יִם עַוְלָֽה׃

Ⲓⲉ ⲁⲩⲏⲣ ⲡⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲟⲣⲉⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧϭⲁϧⲉⲙ ⲉϥⲥⲉ ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥⲥⲱ

Alas then, abominable and unclean is man, drinking unrighteousness as a draught.

ποσω μαλλον βδελυρος και ακαθαρτος ειναι ο ανθρωπος, ο πινων ανομιαν ως υδωρ;

مصير الشرير

«أُوحِي إِلَيْكَ، اسْمَعْ لِي فَأُحَدِّثَ بِمَا رَأَيْتُهُ،

אֲחַוְךָ֥ שְֽׁמַֽע־לִ֑י וְזֶֽה־חָ֝זִ֗יתִי וַאֲסַפֵּֽרָה׃

Ϯⲛⲁⲧⲁⲙⲟⲕ ⲟⲩⲛ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϯⲛⲁϫⲟⲧⲟⲩ ⲛⲁⲕ

But I will tell thee, hearken to me; I will tell thee now what I have seen;

Εγω θελω σε διδαξει· ακουσον μου· τουτο βεβαιως ειδον και θελω φανερωσει,

مَا أَخْبَرَ بِهِ حُكَمَاءُ عَنْ آبَائِهِمْ فَلَمْ يَكْتُمُوهُ.

אֲשֶׁר־חֲכָמִ֥ים יַגִּ֑ידוּ וְלֹ֥א כִֽ֝חֲד֗וּ מֵאֲבֹותָֽם׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲛⲁϫⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲭⲟⲡⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩⲓⲟϯ

things wise men say, and their fathers have not hidden.

το οποιον οι σοφοι ανηγγειλαν παρα των πατερων αυτων, και δεν εκρυψαν·

الَّذِينَ لَهُمْ وَحْدَهُمْ أُعْطِيَتِ الأَرْضُ، وَلَمْ يَعْبُرْ بَيْنَهُمْ غَرِيبٌ.

לָהֶ֣ם לְ֭בַדָּם נִתְּנָ֣ה הָאָ֑רֶץ וְלֹא־עָ֖בַר זָ֣ר בְּתֹוכָֽם׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲁⲩϯ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲉⲙⲙⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

To them alone the earth was given, and no stranger came upon them.

εις τους οποιους μονους εδοθη η γη, και ξενος δεν επερασε δια μεσου αυτων.

الشِّرِّيرُ هُوَ يَتَلَوَّى كُلَّ أَيَّامِهِ، وَكُلَّ عَدَدِ السِّنِينَ الْمَعْدُودَةِ لِلْعَاتِي.

כָּל־יְמֵ֣י רָ֭שָׁע ה֣וּא מִתְחֹולֵ֑ל וּמִסְפַּ֥ר נִ֗ים נִצְפְּנ֥וּ לֶעָרִֽיץ׃

Ⲡⲱⲛϧ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲁϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲱⲟⲩϣ ϩⲁⲛⲣⲟⲙⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲩϩⲏⲡ ⲉⲧⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲟⲙ

All the life of the ungodly is spent in care, and the years granted to the oppressor are numbered.

Ο ασεβης βασανιζεται πασας τας ημερας, και αριθμητα ετη ειναι πεφυλαγμενα δια τον τυραννον.

صَوْتُ رُعُوبٍ فِي أُذُنَيْهِ. فِي سَاعَةِ سَلاَمٍ يَأْتِيهِ الْمُخَرِّبُ.

קֹול־פְּחָדִ֥ים בְּאָזְנָ֑יו בַּ֝שָּׁלֹ֗ום שֹׁודֵ֥ד יְבֹואֶֽנּוּ׃

Ⲧⲉⲛϩⲟϯ ⲇⲉ ⲁⲥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲙⲁϣϫ ϩⲟⲧⲁⲛ ⲇⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲁϥⲉⲣϩⲓⲣⲏⲛⲏ ϣⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲟⲩⲱϫⲡ

And his terror is in his ears: just when he seems to be at peace, his overthrow will come.

Ηχος φοβου ειναι εις τα ωτα αυτου· εν μεσω ειρηνης θελει επελθει επ' αυτον ο εξολοθρευτης.

لَا يَأْمُلُ الرُّجُوعَ مِنَ الظُّلْمَةِ، وَهُوَ مُرْتَقَبٌ لِلسَّيْفِ.

לֹא־יַאֲמִ֣ין וּב מִנִּי־חֹ֑שֶׁךְ [וְצָפוּ כ] (וְצָפ֖וּי ק) ה֣וּא אֱלֵי־חָֽרֶב׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲉϥⲛⲁⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲅⲁⲣ ϩⲏⲇⲏ ⲉ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲃⲉⲛⲓⲡⲓ

Let him not trust that he shall return from darkness, for he has been already made over to the power of the sword.

Δεν πιστευει οτι θελει επιστρεψει εκ του σκοτους, και περιμενει την μαχαιραν.

تَائِهٌ هُوَ لأَجْلِ الْخُبْزِ حَيْثُمَا يَجِدُهُ، وَيَعْلَمُ أَنَّ يَوْمَ الظُّلْمَةِ مُهَيَّأٌ بَيْنَ يَدَيْهِ.

נֹ֘דֵ֤ד ה֣וּא לַלֶּ֣חֶם אַיֵּ֑ה יָדַ֓ע ׀ כִּֽי־נָכֹ֖ון בְּיָדֹ֣ו יֹֽום־חֹֽשֶׁךְ׃

Ⲁⲩⲑⲁϣϥ ⲛ̀ϩⲁⲛϧⲣⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉϣⲉⲣ ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϫⲉ ⲁϥⲭⲏ ⲉⲩⲟⲩⲱϫⲡ ⲉϥⲉ̀ϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲭⲁⲕⲓ

And he has been appointed to be food for vultures; and he knows within himself that he is doomed to be a carcass: and a dark day shall carry him away as with a whirlwind.

Περιπλαναται δια αρτον, και που; εξευρει οτι η ημερα του σκοτους ειναι ετοιμη πλησιον αυτου.

يُرْهِبُهُ الضُّرُّ وَالضَّيْقُ. يَتَجَبَّرَانِ عَلَيْهِ كَمَلِكٍ مُسْتَعِدٍّ لِلْوَغَى.

יְֽ֭בַעֲתֻהוּ צַ֣ר וּמְצוּקָ֑ה תִּ֝תְקְפֵ֗הוּ כְּמֶ֤לֶךְ ׀ עָתִ֬יד לַכִּידֹֽור׃

Ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲩⲉ̀ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲉϥϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲉϥϩⲉⲓ

Distress also and anguish shall come upon him: he shall fall as a captain in the first rank.

Θλιψις και στενοχωρια θελουσι καταπληττει αυτον· θελουσιν υπερισχυσει κατ' αυτου, ως βασιλευς εις μαχην παρεσκευασμενος·

لأَنَّهُ مَدَّ عَلَى اللهِ يَدَهُ، وَعَلَى الْقَدِيرِ تَجَبَّرَ

כִּֽי־נָטָ֣ה אֶל־אֵ֣ל יָדֹ֑ו וְאֶלשַׁ֝־דַּ֗י יִתְגַּבָּֽר׃

Ϫⲉ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲟⲩⲃⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲛⲁϩⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

For he has lifted his hands against the Lord, and he has hardened his neck against the Almighty Lord.

διοτι εξηπλωσε την χειρα αυτου κατα του Θεου και ηλαζονευθη κατα του Παντοδυναμου·

عَادِيًا عَلَيْهِ، مُتَصَلِّبُ الْعُنُقِ بِأَوْقَافِ مَجَانِّهِ مُعَبَّأَةً.

יָר֣וּץ אֵלָ֣יו בְּצַוָּ֑אר בַּ֝עֲבִ֗י גַּבֵּ֥י מָֽגִנָּֽיו׃

Ⲁϥϭⲟϫⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱϣ ϧⲉⲛ ϯϩⲑⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲑⲟⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϣⲉⲃϣⲓ

And he has run against him with insolence, on the thickness of the back of his shield.

ωρμησε κατ' αυτου με τραχηλον επηρμενον, με την πεπυκνωμενην ραχιν των ασπιδων αυτου·

لأَنَّهُ قَدْ كَسَا وَجْهَهُ سَمْنًا، وَرَبَّى شَحْمًا عَلَى كِلْيَتَيْهِ،

כִּֽי־כִסָּ֣ה פָנָ֣יו בְּחֶלְבֹּ֑ו וַיַּ֖עַשׂ פִּימָ֣ה עֲלֵי־כָֽסֶל׃

Ⲉ̀ⲁϥϩⲱⲃⲥ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲉⲣⲓⲥⲧⲟⲙⲓⲟⲛ ϩⲓ ⲛⲉϥⲁⲗⲱϫ

For he has covered his face with his fat, and made layers of fat upon his thighs.

διοτι εσκεπασε το προσωπον αυτου με το παχος αυτου και υπερεπαχυνε τα πλευρα αυτου·

فَيَسْكُنُ مُدُنًا خَرِبَةً، بُيُوتًا غَيْرَ مَسْكُونَةٍ عَتِيدَةً أَنْ تَصِيرَ رُجَمًا.

וַיִּשְׁכֹּ֤ון ׀ עָ֘רִ֤ים נִכְחָדֹ֗ות בָּ֭תִּים לֹא־יֵ֣שְׁבוּ לָ֑מֹו אֲשֶׁ֖ר הִתְעַתְּד֣וּ לְגַלִּֽים׃

Ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲃⲁⲕⲓ ⲛ̀ϣⲁϥⲏ ⲉϥⲉ̀ϣⲉ ⲛⲁϥ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲁⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲑⲟⲩⲱⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲩⲉ̀ⲟⲗⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ

And let him lodge in desolate cities, and enter into houses without inhabitant: and what they have prepared, others shall carry away.

και κατωκησεν εις πολεις ερημους, εις οικους ακατοικητους, ετοιμους δια σωρους.

لَا يَسْتَغْنِي، وَلَا تَثْبُتُ ثَرْوَتُهُ، وَلَا يَمْتَدُّ فِي الأَرْضِ مُقْتَنَاهُ.

לֹֽא־יֶ֖עְשַׁר וְלֹא־יָק֣וּם חֵילֹ֑ו וְלֹֽא־יִטֶּ֖ה לָאָ֣רֶץ מִנְלָֽם׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲉⲣⲣⲁⲙⲁⲟ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲟϩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

Neither shall he at all grow rich, nor shall his substance remain: he shall not cast a shadow upon the earth.

δεν θελει πλουτισθη, ουδε θελουσι διαμενει τα υπαρχοντα αυτου, ουδε θελει εκτανθη η αφθονια αυτων επι την γην.

لَا تَزُولُ عَنْهُ الظُّلْمَةُ. خَرَاعِيبُهُ تُيَبِّسُهَا السُّمُومُ، وَبِنَفْخَةِ فَمِهِ يَزُولُ.

לֹֽא־יָס֨וּר ׀ מִנִּי־חֹ֗שֶׁךְ יֹֽ֭נַקְתֹּו תְּיַבֵּ֣שׁ שַׁלְהָ֑בֶת וְ֝יָס֗וּר בְּר֣וּחַ פִּֽיו׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁⲣⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉϥⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲗⲱⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲑⲏⲟⲩ ⲉⲥⲉ̀ϥⲟⲣϥⲉⲣ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥϩⲣⲏⲣⲓ

Neither shall he in any wise escape the darkness: let the wind blast his blossom, and let his flower fall off.

Δεν θελει χωρισθη εκ του σκοτους· φλοξ θελει ξηρανει τους βλαστους αυτου, και με την πνοην του στοματος αυτου θελει απελθει.

لَا يَتَّكِلْ عَلَى السُّوءِ. يَضِلُّ. لأَنَّ السُّوءَ يَكُونُ أُجْرَتَهُ.

אַל־יַאֲמֵ֣ן [בַּשֹּׁו כ] (בַּשָּׁ֣יו ק) נִתְעָ֑ה כִּישָׁ֝֗־וְא תִּהְיֶ֥ה תְמוּרָתֹֽו׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲥ ϫⲉ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲥⲙⲟⲛⲧ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲅⲁⲣ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Let him not think that he shall endure; for his end shall be vanity.

Ας μη πιστευση εις την ματαιοτητα ο ηπατημενος, διοτι ματαιοτης θελει εισθαι η αμοιβη αυτου.

قَبْلَ يَوْمِهِ يُتَوَفَّى، وَسَعَفُهُ لَا يَخْضَرُّ.

בְּֽלֹא־יֹ֭ומֹו תִּמָּלֵ֑א וְ֝כִפָּתֹ֗ו לֹ֣א רַעֲנָֽנָה׃

Ⲡⲉϥϣⲁⲧϣⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉⲥⲉⲣⲛⲉⲓ ⲡⲉϥⲃⲁⲗ ⲛ̀ⲛⲉϥⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

His harvest shall perish before the time, and his branch shall not flourish.

Προ του καιρου αυτου θελει φθαρη, και ο κλαδος αυτου δεν θελει πρασινισει.

يُسَاقِطُ كَالْجَفْنَةِ حِصْرِمَهُ، وَيَنْثُرُ كَالزَّيْتُونِ زَهْرُهُ.

יַחְמֹ֣ס כַּגֶּ֣פֶן בִּסְרֹ֑ו וְיַשְׁלֵ֥ךְ כַּ֝זַּ֗יִת נִצָּתֹֽו׃

Ⲉⲩⲉ̀ϭⲟⲗϥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉⲗϣⲏⲓⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉⲥⲉⲣⲛⲉⲓ ⲉϥⲉ̀ϥⲟⲣϥⲉⲣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲣⲏⲣⲓ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ

And let him be gathered as the unripe grape before the time, and let him fall as the blossom of the olive.

Θελει αποβαλει την αωρον σταφυλην αυτου ως η αμπελος, και θελει ριψει το ανθος αυτου ως η ελαια.

لأَنَّ جَمَاعَةَ الْفُجَّارِ عَاقِرٌ، وَالنَّارُ تَأْكُلُ خِيَامَ الرَّشْوَةِ.

כִּֽי־עֲדַ֣ת חָנֵ֣ף גַּלְמ֑וּד וְ֝אֵ֗שׁ אָכְלָ֥ה אָֽהֳלֵי־שֹֽׁחַד׃

Ϯⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲣⲱⲕϩ ⲛ̀ⲛⲓⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥϭⲓⲇⲱⲣⲟⲛ

For death is the witness of an ungodly man, and fire shall burn the houses of them that receive gifts.

Διοτι η συναξις των υποκριτων θελει ερημωθη, και πυρ θελει καταφαγει τας σκηνας της δωροληψιας.

حَبِلَ شَقَاوَةً وَوَلَدَ إِثْمًا، وَبَطْنُهُ أَنْشَأَ غِشًّا».

הָרֹ֣ה עָ֭מָל וְיָ֣לֹד אָ֑וֶן וּ֝בִטְנָ֗ם תָּכִ֥ין מִרְמָֽה׃ ס

Ⲉϥⲉ̀ϭⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲛⲉϫⲓ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲉϥⲛⲉϫⲓ ⲇⲉ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲁ ⲡⲭⲣⲟϥ

And he shall conceive sorrows, and his end shall be vanity, and his belly shall bear deceit.

Συλλαμβανουσι πονηριαν και γεννωσι ματαιοτητα, και η καρδια αυτων μηχαναται δολον.

إصحاح 16

أيوب يتهم أصدقاءه بالفظاظة

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

But Job answered and said,

Τοτε ο Ιωβ απεκριθη και ειπε·

«قَدْ سَمِعْتُ كَثِيرًا مِثْلَ هَذَا. مُعَزُّونَ مُتْعِبُونَ كُلُّكُمْ!

שָׁמַ֣עְתִּי כְאֵ֣לֶּה רַבֹּ֑ות מְנַחֲמֵ֖י עָמָ֣ל כֻּלְּכֶֽם׃

Ϫⲉ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲓⲣⲉϥϯⲛⲟⲙϯ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲙⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

I have heard many such things: poor comforters are ye all.

Πολλα τοιαυτα ηκουσα· αθλιοι παρηγορηται εισθε παντες.

هَلْ مِنْ نِهَايَةٍ لِكَلاَمٍ فَارِغٍ؟ أَوْ مَاذَا يُهَيِّجُكَ حَتَّى تُجَاوِبَ؟

הֲקֵ֥ץ לְדִבְרֵי־ר֑וּחַ אֹ֥ו מַה־יַּ֝מְרִֽיצְךָ֗ כִּ֣י תַעֲנֶֽה׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏ ⲟⲩⲧⲁⲝⲓⲥ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲛⲁⲉⲣⲟⲛⲟⲭⲗⲓⲛ ⲛⲁⲕ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲟⲩⲱ

What! is there any reason in vain words? or what will hinder thee from answering?

Εχουσι τελος αι ματαιολογιαι; η τι σε ενθαρρυνει εις το να αποκρινησαι;

أَنَا أَيْضًا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَتَكَلَّمَ مِثْلَكُمْ، لَوْ كَانَتْ أَنْفُسُكُمْ مَكَانَ نَفْسِي، وَأَنْ أَسْرُدَ عَلَيْكُمْ أَقْوَالًا وَأُنْغِضَ رَأْسِي إِلَيْكُمْ.

גַּ֤ם ׀ אָנֹכִי֮ כָּכֶ֪ם אֲדַ֫בֵּ֥רָה ל֤וּ־יֵ֪שׁ נַפְשְׁכֶ֡ם תַּ֤חַת נַפְשִׁ֗י אַחְבִּ֣ירָה עֲלֵיכֶ֣ם בְּמִלִּ֑ים וְאָנִ֥יעָה עֲ֝לֵיכֶ֗ם בְּמֹ֣ו רֹאשִֽׁי׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲭⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲑⲱⲓ

I also will speak as ye do: if indeed your soul were in my soul’s stead,

Και εγω εδυναμην να λαλησω καθως σεις· εαν η ψυχη σας ητο εις τον τοπον της ψυχης μου, ηδυναμην να επισωρευσω λογους εναντιον σας, και να κινησω εναντιον σας την κεφαλην μου.

بَلْ كُنْتُ أُشَدِّدُكُمْ بِفَمِي، وَتَعْزِيَةُ شَفَتَيَّ تُمْسِكُكُمْ.

אֲאַמִּצְכֶ֥ם בְּמֹו־פִ֑י וְנִ֖יד שְׂפָתַ֣י יַחְשֹֽׂךְ׃

Ⲓⲧⲁ ⲉⲓⲉ̀ⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲁⲁⲫⲉ ϧⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

then would I insult you with words, and I would shake my head at you.

Ηθελον σας ενισχυσει με το στομα μου, και η κινησις των χειλεων μου ηθελε σας ανακουφισει.

أيوب يدّعي أن غضب الله عليه

«إِنْ تَكَلَّمْتُ لَمْ تَمْتَنِعْ كَآبَتِي، وَإِنْ سَكَتُّ فَمَاذَا يَذْهَبُ عَنِّي؟

אִֽם־אֲ֭דַבְּרָה לֹא־יֵחָשֵׂ֣ךְ כְּאֵבִ֑י וְ֝אַחְדְּלָ֗ה מַה־מִנִּ֥י יַהֲלֹֽךְ׃

Ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲡⲓⲕⲓⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲁϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲓϣⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲁⲙⲕⲁϩ ⲉ̀ⲡⲁⲉⲣϧⲟⲧ

And would there were strength in my mouth, and I would not spare the movement of my lips.

Αν λαλω, ο πονος μου δεν ανακουφιζεται· και αν σιωπω, ποια ελαττωσις γινεται εις εμε;

إِنَّهُ الآنَ ضَجَّرَنِي. خَرَّبْتَ كُلَّ جَمَاعَتِي.

אַךְ־עַתָּ֥ה הֶלְאָ֑נִי הֲ֝שִׁמֹּ֗ותָ כָּל־עֲדָתִֽי׃

Ⲁⲓϣⲁⲛⲭⲁⲣⲱⲓ ⲇⲉ ⲟⲛ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲥⲃⲟⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲙⲕⲁϩ

For if I should speak, I shall not feel the pain of my wound: and if I should be silent, how shall I be wounded the less?

Αλλα τωρα με υπερεβαρυνεν· ηρημωσας πασαν την συνοδιαν μου.

قَبَضْتَ عَلَيَّ. وُجِدَ شَاهِدٌ. قَامَ عَلَيَّ هُزَالِي يُجَاوِبُ فِي وَجْهِي.

וַֽ֭תִּקְמְטֵנִי לְעֵ֣ד הָיָ֑ה וַיָּ֥קָם בִּ֥י כַ֝חֲשִׁ֗י בְּפָנַ֥י יַעֲנֶֽה׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥϯϧⲓⲥⲓ ⲛⲏⲓ ⲁϥⲁⲓⲧ ⲛ̀ⲥⲟϫ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣϩⲟⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

But now he has made me weary, and a worn-out fool; and thou hast laid hold of me.

Και αι ρυτιδες με τας οποιας με εσημειωσας, ειναι μαρτυρια· και η ισχνοτης μου ανισταμενη εις εμε, μαρτυρει επι του προσωπου μου.

غَضَبُهُ افْتَرَسَنِي وَاضْطَهَدَنِي. حَرَقَ عَلَيَّ أَسْنَانَهُ. عَدُوِّي يُحَدِّدُ عَيْنَيْهِ عَلَيَّ.

אַפֹּ֤ו טָרַ֨ף ׀ וַֽיִּשְׂטְמֵ֗נִי חָרַ֣ק עָלַ֣י בְּשִׁנָּ֑יו צָרִ֓י ׀ יִלְטֹ֖ושׁ עֵינָ֣יו לִֽי׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥⲧⲱⲛⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲁⲥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲟⲩⲃⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲁϩⲟ

My falsehood has become a testimony, and has risen up against me: it has confronted me to my face.

Με διασπαραττει ο εχθρος μου εν τω θυμω αυτου και με μισει· τριζει τους οδοντας αυτου εναντιον μου· οξυνει τους οφθαλμους αυτου επ' εμε.

فَغَرُوا عَلَيَّ أَفْوَاهَهُمْ. لَطَمُونِي عَلَى فَكِّي تَعْيِيرًا. تَعَاوَنُوا عَلَيَّ جَمِيعًا.

פָּעֲר֬וּ עָלַ֨י ׀ בְּפִיהֶ֗ם בְּ֭חֶרְפָּה הִכּ֣וּ לְחָיָ֑י יַ֝֗חַד עָלַ֥י יִתְמַלָּאֽוּן׃

Ⲉ̀ⲁϥⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲁϥⲣⲱϧⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲁϥϧⲣⲁϫⲣⲉϫ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲁϫϩⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲟⲑⲛⲉϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥⲣⲉϥϫⲱⲛⲧ

In his anger he has cast me down; he has gnashed his teeth upon me: the weapons of his robbers have fallen upon me.

Ανοιγουσι το στομα αυτων κατ' εμου· με τυπτουσι κατα της σιαγονος υβριστικως· συνηχθησαν ομου επ' εμε.

دَفَعَنِيَ اللهُ إِلَى الظَّالِمِ، وَفِي أَيْدِي الأَشْرَارِ طَرَحَنِي.

יַסְגִּירֵ֣נִי אֵ֭ל אֶ֣ל עֲוִ֑יל וְעַל־יְדֵ֖י רְשָׁעִ֣ים יִרְטֵֽנִי׃

Ⲁϥⲉⲣⲛⲓϣϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲑⲟⲩⲝ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲁϥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣϧⲟⲧ ⲛⲏⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲁⲕⲉⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲛⲭⲁⲓ ⲉϥϫⲟⲩⲕϩ ⲁⲩϭⲟϫⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ

He has attacked me with the keen glances of his eyes; with his sharp spear he has smitten me down upon my knees; and they have run upon me with one accord.

Ο Θεος με παρεδωκεν εις τον αδικον, και με ερριψεν εις χειρας ασεβων.

كُنْتُ مُسْتَرِيحًا فَزَعْزَعَنِي، وَأَمْسَكَ بِقَفَايَ فَحَطَّمَنِي، وَنَصَبَنِي لَهُ غَرَضًا.

שָׁ֘לֵ֤ו הָיִ֨יתִי ׀ וַֽיְפַרְפְּרֵ֗נִי וְאָחַ֣ז בְּ֭עָרְפִּי וַֽיְפַצְפְּצֵ֑נִי וַיְקִימֵ֥נִי לֹ֝֗ו לְמַטָּרָֽה׃

Ⲁϥⲧⲏⲓⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁϥⲃⲉⲣⲃⲱⲣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲥⲉⲃⲏⲥ

For the Lord has delivered me into the hands of unrighteous men, and thrown me upon the ungodly.

Ημην εν ησυχια, και με κατεσπαραξε· και πιασας με απο του τραχηλου, με κατεσυντριψε, και με εθεσε σκοπον αυτου.

أَحَاطَتْ بِي رُمَاتُهُ. شَقَّ كُلْيَتَيَّ وَلَمْ يُشْفِقْ. سَفَكَ مَرَارَتِي عَلَى الأَرْضِ.

יָ֘סֹ֤בּוּ עָלַ֨י ׀ רַבָּ֗יו יְפַלַּ֣ח כִּ֭לְיֹותַי וְלֹ֣א יַחְמֹ֑ול יִשְׁפֹּ֥ךְ לָ֝אָ֗רֶץ מְרֵרָֽתִי׃

Ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲁϥϫⲟⲣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡϥⲱⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲁⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϥⲟϫⲧ ⲁϥⲧⲁϩⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲕⲟⲡⲟⲥ

When I was at peace he distracted me: he took me by the hair of the head, and plucked it out: he set me up as a mark.

Οι τοξοται αυτου με περιεκυκλωσαν· διαπερα τα νεφρα μου, και δεν φειδεται· εκχεει την χολην μου επι την γην.

يَقْتَحِمُنِي اقْتِحَامًا عَلَى اقْتِحَامٍ. يَعْدُو عَلَيَّ كَجَبَّارٍ.

יִפְרְצֵ֣נִי פֶ֭רֶץ עַל־פְּנֵי־פָ֑רֶץ יָרֻ֖ץ עָלַ֣י כְּגִבֹּֽור׃

Ⲁⲩⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲗⲟⲅⲭⲏ ⲉⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲁϭⲗⲱⲧ ϫⲉ ⲛ̀ⲥⲉϯⲁⲥⲟ ⲁⲛ ⲁⲩⲫⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲁϣⲁϣⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

They surrounded me with spears, aiming at my reins: without sparing me they poured out my gall upon the ground.

Με συντριβει με πληγην επι πληγην· εδραμεν επ' εμε ως γιγας.

خِطْتُ مِسْحًا عَلَى جِلْدِي، وَدَسَسْتُ فِي التُّرَابِ قَرْنِي.

שַׂ֣ק תָּ֭פַרְתִּי עֲלֵ֣י גִלְדִּ֑י וְעֹלַ֖לְתִּי בֶעָפָ֣ר קַרְנִֽי׃

Ⲁⲩⲧⲁⲟⲩⲟⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲟⲩϩⲧⲟⲡ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩϩⲧⲟⲡ ⲁⲩϭⲟϫⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϫⲱⲣⲓ

They overthrew me with fall upon fall: they ran upon me in their might.

Σακκον ερραψα επι το δερμα μου, και εμολυνα το κερας μου με χωμα.

اِحْمَرَّ وَجْهِي مِنَ الْبُكَاءِ، وَعَلَى هُدُبِي ظِلُّ الْمَوْتِ.

פָּנַ֣י [חֳמַרְמְרָה כ] (חֳ֭מַרְמְרוּ ק) מִנִּי־בֶ֑כִי וְעַ֖ל עַפְעַפַּ֣י צַלְמָֽוֶת׃

Ⲁⲩⲃⲟⲣⲃⲉⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁϣⲁⲣ ⲧⲁϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲁⲥϭⲉⲛⲟ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

They sewed sackcloth upon my skin, and my strength has been spent on the ground.

Το προσωπον μου κατεκαη υπο του κλαυθμου, και σκια θανατου ειναι επι των βλεφαρων μου·

مَعَ أَنَّهُ لَا ظُلْمَ فِي يَدِي، وَصَلاَتِي خَالِصَةٌ.

עַ֭ל לֹא־חָמָ֣ס בְּכַפָּ֑י וּֽתְפִלָּתִ֥י זַכָּֽה׃

Ⲁⲥⲣⲱⲕϩ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲛⲉϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲓⲙⲓ ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲁⲃⲟⲩϩⲓ

My belly has been parched with wailing, and darkness is on my eyelids.

ενω αδικια δεν υπαρχει εν ταις χερσι μου, και η προσευχη μου ειναι καθαρα.

الله شاهد من السماء

«يَا أَرْضُ لَا تُغَطِّي دَمِي، وَلَا يَكُنْ مَكَانٌ لِصُرَاخِي.

אֶ֭רֶץ אַל־תְּכַסִּ֣י דָמִ֑י וְֽאַל־יְהִ֥י מָ֝קֹ֗ום לְזַעֲקָתִֽי׃

Ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲁϫⲓϫ ⲥⲟⲩⲁⲃ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ

Yet there was no injustice in my hands, and my prayer is pure.

Ω γη, μη σκεπασης το αιμα μου, και ας μη υπαρχη τοπος δια την κραυγην μου,

أَيْضًا الآنَ هُوَذَا فِي السَّمَاوَاتِ شَهِيدِي، وَشَاهِدِي فِي الأَعَالِي.

גַּם־עַ֭תָּה הִנֵּה־בַשָּׁמַ֣יִם עֵדִ֑י וְ֝שָׂהֲדִ֗י בַּמְּרֹומִֽים׃

Ⲡⲕⲁϩⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲣϩⲱⲃⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ⲙⲁ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲁϧⲣⲱⲟⲩ

Earth, cover not over the blood of my flesh, and let my cry have no place.

και τωρα, ιδου, ο μαρτυς μου ειναι εν τω ουρανω, και η μαρτυρια μου εν τοις υψιστοις.

الْمُسْتَهْزِئُونَ بِي هُمْ أَصْحَابِي. للهِ تَقْطُرُ عَيْنِي

מְלִיצַ֥י רֵעָ֑י אֶל־אֱ֝לֹ֗והַ דָּלְפָ֥ה עֵינִֽי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϩⲏⲡⲡⲉ ϥϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲙⲉⲑⲣⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ

And now, behold, my witness is in heaven, and my advocate is on high.

Οι φιλοι μου ειναι οι εμπαιζοντες με· ο οφθαλμος μου σταλαζει δακρυα προς τον Θεον.

لِكَيْ يُحَاكِمَ الإِنْسَانَ عِنْدَ اللهِ كَابْنِ آدَمَ لَدَى صَاحِبِهِ.

וְיֹוכַ֣ח לְגֶ֣בֶר עִם־אֱלֹ֑והַּ וּֽבֶן־אָדָ֥ם לְרֵעֵֽהוּ׃

Ⲉϥⲉ̀ⲫⲟϩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϩⲁ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲧⲱⲃϩ ⲡⲁⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲣⲙⲏ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

Let my supplication come to the Lord, and let mine eye weep before him.

Να ητο δυνατον να διαδικαζηται τις προς τον Θεον, ως ανθρωπος προς τον πλησιον αυτου.

إِذَا مَضَتْ سِنُونَ قَلِيلَةٌ أَسْلُكُ فِي طَرِيقٍ لَا أَعُودُ مِنْهَا.

כִּֽי־שְׁנֹ֣ות מִסְפָּ֣ר יֶאֱתָ֑יוּ וְאֹ֖רַח לֹא־אָשׁ֣וּב אֶהֱלֹֽךְ׃

Ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲟϩⲓ ⲛⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲏⲣ

Oh that a man might plead before the Lord, even as the son of man with his neighbor!

Διοτι ηλθον τα ηριθμημενα ετη· και θελω υπαγει την οδον, οποθεν δεν θελω επιστρεψει.

إصحاح 17

تابع: الله شاهد من السماء

«رُوحِي تَلِفَتْ. أَيَّامِي انْطَفَأَتْ. إِنَّمَا الْقُبُورُ لِي.

רוּחִ֣י חֻ֭בָּלָה יָמַ֥י נִזְעָ֗כוּ קְבָרִ֥ים לִֽי׃

Ϯϭⲓⲙⲕⲁϩ ⲇⲉ ⲉϥⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲟⲩⲕⲁⲓⲥⲓ ⲇⲉ ϯⲟϩⲓ ⲛⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ϯϫⲓⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ

I perish, carried away by the wind, and I seek for burial, and obtain it not.

Το πνευμα μου φθειρεται, αι ημεραι μου σβυνονται, οι ταφοι ειναι ετοιμοι δι' εμε.

«لَوْلاَ الْمُخَاتِلُونَ عِنْدِي، وَعَيْنِي تَبِيتُ عَلَى مُشَاجَرَاتِهِمْ.

אִם־לֹ֣א הֲ֭תֻלִים עִמָּדִ֑י וּ֝בְהַמְּרֹותָ֗ם תָּלַ֥ן עֵינִֽי׃

Ϯϯϩⲟ ⲉⲓϧⲟⲥⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩ ⲡⲉϯⲛⲁⲁⲓϥ

Weary I intreat; and what have I done? and strangers have stolen my goods.

Δεν ειναι χλευασται πλησιον μου; και δεν διανυκτερευει ο οφθαλμος μου εν ταις πικριαις αυτων;

هل هناك رجاء؟

كُنْ ضَامِنِي عِنْدَ نَفْسِكَ. مَنْ هُوَ الَّذِي يُصَفِّقُ يَدِي؟

שִֽׂימָה־נָּ֭א עָרְבֵ֣נִי עִמָּ֑ךְ מִֽי ה֝֗וּא לְיָדִ֥י יִתָּקֵֽעַ׃

Ⲁⲩⲕⲱⲗⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲙⲁⲣⲟⲩⲙⲟⲣϥ ⲛⲉⲙ ⲧⲁϫⲓϫ

Who is this? let him join hands with me.

Ασφαλισον με, δεομαι· γενου εις εμε εγγυητης πλησιον σου· τις ηθελεν εγγυηθη εις εμε;

لأَنَّكَ مَنَعْتَ قَلْبَهُمْ عَنِ الْفِطْنَةِ، لأَجْلِ ذَلِكَ لَا تَرْفَعُهُمُ.

כִּֽי־לִ֭בָּם צָפַ֣נְתָּ מִּשָּׂ֑כֶל עַל־כֵּ֝֗ן לֹ֣א תְרֹמֵֽם׃

Ϫⲉ ⲁⲩⲭⲱⲡ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲟⲩⲙⲉⲧⲥⲁⲃⲉ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲁⲥⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ

For thou hast hid their heart from wisdom; therefore thou shalt not exalt them.

Διοτι συ εκρυψας την καρδιαν αυτων απο συνεσεως· δια τουτο δεν θελεις υψωσει αυτους.

الَّذِي يُسَلِّمُ الأَصْحَابَ لِلسَّلْبِ، تَتْلَفُ عُيُونُ بَنِيهِ.

לְ֭חֵלֶק יַגִּ֣יד רֵעִ֑ים וְעֵינֵ֖י בָנָ֣יו תִּכְלֶֽנָה׃

Ⲉϥⲉ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲁⲕⲓⲁ ⲛ̀ϯⲧⲟⲓ ⲛⲁⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲁⲩⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁϣⲏⲣⲓ

He shall promise mischief to his companions: but their eyes have failed for their children.

Του λαλουντος με απατην προς τους φιλους, και οι οφθαλμοι των τεκνων αυτου θελουσι τηκεσθαι.

أَوْقَفَنِي مَثَلًا لِلشُّعُوبِ، وَصِرْتُ لِلْبَصْقِ فِي الْوَجْهِ.

וְֽ֭הִצִּגַנִי לִמְשֹׁ֣ל עַמִּ֑ים וְתֹ֖פֶת לְפָנִ֣ים אֶֽהְיֶֽה׃

Ⲁⲩⲭⲁⲧ ⲇⲉ ⲉⲩϣϫⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲁⲓϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲱⲃⲓ

But thou has made me a byword amount the nations, and I am become a scorn to them.

Και με κατεστησε παροιμιαν των λαων· και ενωπιον αυτων κατεσταθην ονειδος.

كَلَّتْ عَيْنِي مِنَ الْحُزْنِ، وَأَعْضَائِي كُلُّهَا كَالظِّلِّ.

וַתֵּ֣כַהּ מִכַּ֣עַשׂ עֵינִ֑י וִֽיצֻרַ֖י כַּצֵּ֣ל כֻּלָּֽם׃

Ⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲃⲁⲗ ϧⲉⲛ ⲡϫⲱⲛⲧ ⲁⲩⲃⲱⲧⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

For my eyes are dimmed through pain; I have been grievously beset by all.

Και ο οφθαλμος μου εμαρανθη υπο της θλιψεως, και παντα τα μελη μου εγειναν ως σκια.

يَتَعَجَّبُ الْمُسْتَقِيمُونَ مِنْ هَذَا، وَالْبَرِيءُ يَنْتَهِضُ عَلَى الْفَاجِرِ.

יָשֹׁ֣מּוּ יְשָׁרִ֣ים עַל־זֹ֑את וְ֝נָקִ֗י עַל־חָנֵ֥ף יִתְעֹרָֽר׃

Ⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲛⲟⲙⲟⲥ

Wonder has seized true men upon this; and let the just rise up against the transgressor.

Οι ευθεις θελουσι θαυμασει εις τουτο, και ο αθωος θελει διεγερθη κατα του υποκριτου.

أَمَّا الصِّدِّيقُ فَيَسْتَمْسِكُ بِطَرِيقِهِ، وَالطَّاهِرُ الْيَدَيْنِ يَزْدَادُ قُوَّةً.

וְיֹאחֵ֣ז צַדִּ֣יק דַּרְכֹּ֑ו וּֽטֳהָר־יָ֝דַ֗יִם יֹסִ֥יף אֹֽמֶץ׃

Ⲉϥⲉ̀ϭⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲡⲓⲥⲧⲟⲥ ⲡⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϫⲓϫ

But let the faithful hold on his own way, and let him that is pure of hands take courage.

Ο δε δικαιος θελει κρατει την οδον αυτου, και ο καθαρος τας χειρας θελει επαυξησει την δυναμιν αυτου.

«وَلكِنِ ارْجِعُوا كُلُّكُمْ وَتَعَالَوْا، فَلَا أَجِدُ فِيكُمْ حَكِيمًا.

וְֽאוּלָ֗ם כֻּלָּ֣ם תָּ֭שֻׁבוּ וּבֹ֣אוּ נָ֑א וְלֹֽא־אֶמְצָ֖א בָכֶ֣ם חָכָֽם׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲁⲧⲁϫⲣⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲙⲱⲓⲛⲓ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲁⲛ

Howbeit, do ye all strengthen yourselves and come now, for I do not find truth in you.

σεις δε παντες επιστραφητε, και ελθετε τωρα· διοτι ουδενα συνετον θελω ευρει μεταξυ σας.

أَيَّامِي قَدْ عَبَرَتْ. مَقَاصِدِي، إِرْثُ قَلْبِي، قَدِ انْتَزَعَتْ.

יָמַ֣י עָ֭בְרוּ זִמֹּתַ֣י נִתְּק֑וּ מֹ֖ורָשֵׁ֣י לְבָבִֽי׃

Ⲛⲁⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲣⲟϣⲧ ⲁⲩⲫⲱϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ

My days have passed in groaning, and my heart-strings are broken.

Αι ημεραι μου παρηλθον, εκοπησαν οι σκοποι μου, αι επιθυμιαι της καρδιας μου.

يَجْعَلُونَ اللَّيْلَ نَهَارًا، نُورًا قَرِيبًا لِلظُّلْمَةِ.

לַ֭יְלָה לְיֹ֣ום יָשִׂ֑ימוּ אֹ֝֗ור קָרֹ֥וב מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃

Ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲁⲓⲭⲁϥ ⲉ̀ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡϩⲟ ⲙ̀ⲡⲭⲁϩⲓ

I have turned the night into day: the light is short because of darkness.

Την νυκτα μετεβαλον εις ημεραν· το φως ειναι πλησιον του σκοτους.

إِذَا رَجَوْتُ الْهَاوِيَةَ بَيْتًا لِي، وَفِي الظَّلاَمِ مَهَّدْتُ فِرَاشِي،

אִם־אֲ֭קַוֶּה שְׁאֹ֣ול בֵּיתִ֑י בַּ֝חֹ֗שֶׁךְ רִפַּ֥דְתִּי יְצוּעָֽי׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛⲟⲩⲱⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲙⲉⲛϯ ⲡⲉ ⲡⲁⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ ⲇⲉ ⲁⲩⲫⲱϣ ⲙ̀ⲡⲁⲡⲣⲏϣ

For if I remain, Hades is my habitation: and my bed has been made in darkness.

Εαν προσμενω, ο ταφος ειναι η κατοικια μου· εστρωσα την κλινην μου εν τω σκοτει.

وَقُلْتُ لِلْقَبْرِ: أَنْتَ أَبِي، وَلِلدُّودِ: أَنْتَ أُمِّي وَأُخْتِي،

לַשַּׁ֣חַת קָ֭רָאתִי אָ֣בִי אָ֑תָּה אִמִּ֥י וַ֝אֲחֹתִ֗י לָֽרִמָּֽה׃

Ⲁⲓⲙⲟⲩϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲫⲙⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲁⲓⲱⲧ ⲡⲧⲁⲕⲟ ϫⲉ ⲧⲁⲙⲁⲩ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲥⲱⲛⲓ

I have called upon death to be my father, and corruption to be my mother and sister.

Εβοησα προς την φθοραν, Εισαι, πατηρ μου· προς τον σκωληκα, Μητηρ μου και αδελφη μου εισαι.

فَأَيْنَ إِذًا آمَالِي؟ آمَالِي، مَنْ يُعَايِنُهَا؟

וְ֭אַיֵּה אֵפֹ֣ו תִקְוָתִ֑י וְ֝תִקְוָתִ֗י מִ֣י יְשׁוּרֶֽנָּה׃

Ⲁⲥⲑⲱⲛ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲓⲉ ⲁⲛ ϯⲛⲁⲛⲁⲩ ⲟⲛ ⲉ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

Where then is yet my hope? or where shall I see my good?

Και που τωρα η ελπις μου; και την ελπιδα μου τις θελει ιδει;

تَهْبِطُ إِلَى مَغَالِيقِ الْهَاوِيَةِ إِذْ تَرْتَاحُ مَعًا فِي التُّرَابِ».

בַּדֵּ֣י שְׁאֹ֣ל תֵּרַ֑דְנָה אִם־יַ֖חַד עַל־עָפָ֣ר נָֽחַת׃ ס

Ⲓⲉ ⲁⲛ ⲥⲉⲛⲁⲓ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲙⲉⲛϯ ⲓⲉ ⲧⲉⲛⲛⲁϣⲉ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ

Will they go down with me to Hades, or shall we go down together to the tomb?

εις το βαθος του αδου θελει καταβη· βεβαιως θελει αναπαυθη μετ' εμου εν τω χωματι.

إصحاح 18

بلدد يوبخ أيوب

فَأَجَابَ بِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן בִּלְדַּ֥ד הַשֻּׁחִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲃⲁⲗⲇⲁⲇ ⲡⲓⲥⲁⲩⲭⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Baldad the Sauchite answered and said,

Και απεκριθη Βιλδαδ ο Σαυχιτης και ειπεν·

«إِلَى مَتَى تَضَعُونَ أَشْرَاكًا لِلْكَلاَمِ؟ تَعَقَّلُوا وَبَعْدُ نَتَكَلَّمُ.

עַד־אָ֤נָה ׀ תְּשִׂימ֣וּן קִנְצֵ֣י לְמִלִּ֑ין תָּ֝בִ֗ינוּ וְאַחַ֥ר נְדַבֵּֽר׃

Ϫⲉ ϣⲁ ⲑⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲕⲏⲛ ⲁⲛ ⲭⲁⲣⲱⲕ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ϩⲱⲛ

How long wilt thou continue? forbear, that we also may speak.

Εως ποτε δεν θελετε τελειωσει τους λογους; προσεξατε, και επειτα θελομεν λαλησει.

لِمَاذَا حُسِبْنَا كَالْبَهِيمَةِ، وَتَنَجَّسْنَا فِي عُيُونِكُمْ؟

מַ֭דּוּעַ נֶחְשַׁ֣בְנוּ כַבְּהֵמָ֑ה נִ֝טְמִ֗ינוּ בְּעֵינֵיכֶֽם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲛⲭⲁⲣⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ

For wherefore have we been silent before thee like brutes?

Δια τι λογιζομεθα ως τετραποδα, και εξαχρειουμεθα εμπροσθεν σας;

يَا أَيُّهَا الْمُفْتَرِسُ نَفْسَهُ فِي غَيْظِهِ، هَلْ لأَجْلِكَ تُخْلَى الأَرْضُ، أَوْ يُزَحْزَحُ الصَّخْرُ مِنْ مَكَانِهِ؟

טֹֽרֵ֥ף נַפְשֹׁ֗ו בְּאַ֫פֹּ֥ו הַ֭לְמַעַנְךָ תֵּעָ֣זַב אָ֑רֶץ וְיֶעְתַּק־צ֝֗וּר מִמְּקֹמֹֽו׃

Ⲁϥⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲛⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲁⲕϣⲁⲛⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁⲉⲣⲁⲧϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ϣⲁⲛ ⲥⲉⲛⲁⲟⲩⲱϫⲡ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲥⲉⲛϯ

Anger has possessed thee: for what if thou shouldest die; would the earth under heaven be desolate? or shall the mountains be overthrown from their foundations?

Ω διασπαραττων την ψυχην σου εν τω θυμω σου, δια σε η γη θελει εγκαταλειφθη; και ο βραχος θελει μετακινηθη απο του τοπου αυτου;

بؤس الشرير

«نَعَمْ! نُورُ الأَشْرَارِ يَنْطَفِئُ، وَلَا يُضِيءُ لَهِيبُ نَارِهِ.

גַּ֤ם אֹ֣ור רְשָׁעִ֣ים יִדְעָ֑ךְ וְלֹֽא־יִ֝גַּ֗הּ שְׁבִ֣יב אִשֹּֽׁו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϥⲛⲁϭⲉⲛⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩϣⲁϩ

But the light of the ungodly shall be quenched, and their flame shall not go up.

Βεβαιως το φως των ασεβων θελει σβεσθη, και ο σπινθηρ του πυρος αυτων δεν θελει αναλαμψει·

النُّورُ يُظْلِمُ فِي خَيْمَتِهِ، وَسِرَاجُهُ فَوْقَهُ يَنْطَفِئُ.

אֹ֖ור חָשַׁ֣ךְ בְּאָהֳלֹ֑ו וְ֝נֵרֹ֗ו עָלָ֥יו יִדְעָֽךְ׃

Ⲡⲉϥⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉϥⲉ̀ϭⲉⲛⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϧⲏⲃⲥ ⲛⲁϩⲣⲁϥ

His light shall be darkness in his habitation, and his lamp shall be put out with him.

το φως θελει εισθαι σκοτος εν τη σκηνη αυτου, και ο λυχνος αυτου ανωθεν αυτου θελει σβεσθη·

تَقْصُرُ خَطَوَاتُ قُوَّتِهِ، وَتَصْرَعُهُ مَشُورَتُهُ.

יֵֽ֭צְרוּ צַעֲדֵ֣י אֹונֹ֑ו וְֽתַשְׁלִיכֵ֥הוּ עֲצָתֹֽו׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉⲗⲁⲭⲓⲥⲧⲟⲥ ⲉϥⲉ̀ϣⲱϥⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲥⲟϭⲛⲓ

Let the meanest of men spoil his goods, and let his counsel deceive him.

τα βηματα της δυναμεως αυτου θελουσι συσταλθη, και η βουλη αυτου θελει κατακρημνισει αυτον.

لأَنَّ رِجْلَيْهِ تَدْفَعَانِهِ فِي الْمِصْلاَةِ فَيَمْشِي إِلَى شَبَكَةٍ.

כִּֽי־שֻׁלַּ֣ח בְּרֶ֣שֶׁת בְּרַגְלָ֑יו וְעַלשְׂ֝־בָכָ֗ה יִתְהַלָּֽךְ׃

Ⲉⲥⲉⲣⲁⲟⲩⲱ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲫⲁϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲫⲁⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲉ̀ϭⲗⲟⲙⲗⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲛⲉ

His foot also has been caught in a snare, and let it be entangled in a net.

Διοτι με τους εαυτου ποδας ερριφθη εις δικτυον, και περιπατει επι βροχων.

يُمْسِكُ الْفَخُّ بِعَقِبِهِ، وَتَتَمَكَّنُ مِنْهُ الشَّرَكُ.

יֹאחֵ֣ז בְּעָקֵ֣ב פָּ֑ח יַחֲזֵ֖ק עָלָ֣יו צַמִּֽים׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲫⲁϣ.ⲉⲩⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϫⲣⲉⲙϫⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉⲩⲟⲃⲓ

And let snares come upon him: he shall strengthen those that thirst for his destruction.

Παγις θελει συλλαβει αυτον απο της πτερνας· ο κλεπτης θελει υπερισχυσει κατ' αυτου.

مَطْمُورَةٌ فِي الأَرْضِ حِبَالَتُهُ، وَمِصْيَدَتُهُ فِي السَّبِيلِ.

טָמ֣וּן בָּאָ֣רֶץ חַבְלֹ֑ו וּ֝מַלְכֻּדְתֹּ֗ו עֲלֵ֣י נָתִֽיב׃

Ϥⲕⲏⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲙⲟϩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥϫⲓⲛⲧⲁϩⲟ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ

His snare is hid in the earth, and that which shall take him is by the path.

Η παγις αυτου ειναι κεκρυμμενη εν τη γη, και η ενεδρα αυτου επι της οδου.

تُرْهِبُهُ أَهْوَالٌ مِنْ حَوْلِهِ، وَتَذْعَرُهُ عِنْدَ رِجْلَيْهِ.

סָ֭בִיב בִּֽעֲתֻ֣הוּ בַלָּהֹ֑ות וֶהֱפִיצֻ֥הוּ לְרַגְלָֽיו׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁϩⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲙ̀ⲡⲕⲱϯ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲁⲗⲟϫ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲃⲱⲛ ⲉϥϩⲉϫϩⲟϫ

Let pains destroy him round about, and let many enemies come about him,

Τρομοι θελουσι φοβιζει αυτον κυκλοθεν, και θελουσι καταδιωκει αυτον κατα ποδας.

تَكُونُ قُوَّتُهُ جَائِعَةً وَالْبَوَارُ مُهَيَّأٌ بِجَانِبِهِ.

יְהִי־רָעֵ֥ב אֹנֹ֑ו וְ֝אֵ֗יד נָכֹ֥ון לְצַלְעֹֽו׃

Ⲁⲩⲥⲟⲃϯ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲱϫⲡ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣⲓ and a signal destruction has been prepared for him.

vex him with distressing hunger:

Η δυναμις αυτου θελει λιμοκτονησει, και ολεθρος θελει εισθαι ετοιμος εις την πλευραν αυτου.

يَأْكُلُ أَعْضَاءَ جَسَدِهِ. يَأْكُلُ أَعْضَاءَهُ بِكْرُ الْمَوْتِ.

יֹ֭אכַל בַּדֵּ֣י עֹורֹ֑ו יֹאכַ֥ל בַּ֝דָּ֗יו בְּכֹ֣ור מָֽוֶת׃

Ⲉⲩⲉ̀ϯⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲁⲧϥ ⲉⲣⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲇⲉ ⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲓⲱⲟⲩ

Let the soles of his feet be devoured: and death shall consume his beauty.

Πρωτοτοκος θανατος θελει καταφαγει το καλλος του δερματος αυτου· το καλλος αυτου θελει καταφαγει.

يَنْقَطِعُ عَنْ خَيْمَتِهِ، عَنِ اعْتِمَادِهِ، وَيُسَاقُ إِلَى مَلِكِ الأَهْوَالِ.

יִנָּתֵ֣ק מֵ֭אָהֳלֹו מִבְטַחֹ֑ו וְ֝תַצְעִדֵ֗הוּ לְמֶ֣לֶךְ בַּלָּהֹֽות׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲧⲁⲗϭⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉⲥⲉ̀ⲧⲁϩⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲟⲩⲉⲧⲓⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ

And let health be utterly banished from his tabernacle, and let distress seize upon him with a charge from the king.

Το θαρρος αυτου θελει εκριζωθη απο της σκηνης αυτου, και αυτος θελει συρθη προς τον βασιλεα των τρομων.

يَسْكُنُ فِي خَيْمَتِهِ مَنْ لَيْسَ لَهُ. يُذَرُّ عَلَى مَرْبِضِهِ كِبْرِيتٌ.

תִּשְׁכֹּ֣ון בְּ֭אָהֳלֹו מִבְּלִי־לֹ֑ו יְזֹרֶ֖ה עַל־נָוֵ֣הוּ גָפְרִֽית׃

Ⲉⲥⲉ̀ⲟⲩⲱⲛϩ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲥⲕⲏⲛⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲥ ⲉⲩⲉ̀ⲙⲟϩ ⲛ̀ⲑⲏⲛ

It shall dwell in his tabernacle in his night: his excellency shall be sown with brimstone.

Ουτοι θελουσι κατοικησει εν τη σκηνη αυτου, ητις δεν ειναι πλεον αυτου· θειον θελει διασπαρη επι την κατοικιαν αυτου.

مِنْ تَحْتُ تَيْبَسُ أُصُولُهُ، وَمِنْ فَوْقُ يُقْطَعُ فَرْعُهُ.

מִ֭תַּחַת שָֽׁרָשָׁ֣יו יִבָ֑שׁוּ וּ֝מִמַּ֗עַל יִמַּ֥ל קְצִירֹֽו׃

Ⲛⲉϥⲛⲟⲩⲛⲓ ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲟⲩⲓ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲱⲥϧ ⲉϥⲉ̀ϩⲉⲓ ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

His roots shall be dried up from beneath, and his crop shall fall away from above.

Υποκατωθεν αι ριζαι αυτου θελουσι ξηρανθη, και επανωθεν θελει κοπη ο κλαδος αυτου.

ذِكْرُهُ يَبِيدُ مِنَ الأَرْضِ، وَلَا اسْمَ لَهُ عَلَى وَجْهِ الْبَرِّ.

זִֽכְרֹו־אָ֭בַד מִנִּי־אָ֑רֶץ וְלֹא־שֵׁ֥ם לֹ֝֗ו עַל־פְּנֵי־חֽוּץ׃

Ⲡⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲁⲛ ϣⲟⲡ ⲛⲁϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲟ ⲥⲁⲃⲟⲗ

Let his memorial perish out of the earth, and his name shall be publicly cast out.

Το μνημοσυνον αυτου θελει εξαλειφθη απο της γης, και δεν θελει υπαρχει πλεον το ονομα αυτου εν ταις πλατειαις.

يُدْفَعُ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلْمَةِ، وَمِنَ الْمَسْكُونَةِ يُطْرَدُ.

יֶ֭הְדְּפֻהוּ מֵאֹ֣ור אֶל־חֹ֑שֶׁךְ וּֽמִתֵּבֵ֥ל יְנִדֻּֽהוּ׃

Ⲉϥⲉ̀ϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲭⲁⲕⲓ

Let one drive him from light into darkness.

Θελει εξωσθη απο του φωτος εις το σκοτος, και θελει εκβληθη απο του κοσμου.

لَا نَسْلَ وَلَا عَقِبَ لَهُ بَيْنَ شَعْبِهِ، وَلَا شَارِدَ فِي مَحَالِّهِ.

לֹ֘א נִ֤ין לֹ֣ו וְלֹא־נֶ֣כֶד בְּעַמֹּ֑ו וְאֵ֥ין רִ֗יד בִּמְגוּרָֽיו׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲟⲩⲏⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲟϩⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲩⲉ̀ⲱⲛϧ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛⲟⲩϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ

He shall not be known among his people, nor his house preserved on the earth.

Δεν θελει εχει ουτε υιον ουτε εγγονον μεταξυ του λαου αυτου, ουδε υπολοιπον εν ταις κατοικιαις αυτου.

يَتَعَجَّبُ مِنْ يَوْمِهِ الْمُتَأَخِّرُونَ، وَيَقْشَعِرُّ الأَقْدَمُونَ.

עַל־יֹ֖ומֹו נָשַׁ֣מּוּ אַחֲרֹנִ֑ים וְ֝קַדְמֹנִ֗ים אָ֣חֲזוּ שָֽׂעַר׃

Ⲁⲩϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϧⲁⲉⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲟⲣⲡ the last groaned for him, and wonder seized the first.

But strangers shall dwell in his possessions:

Οι μεταγενεστεροι θελουσιν εκπλαγη δια την ημεραν αυτου, καθως οι προγενεστεροι ελαβον φρικην.

إِنَّمَا تِلْكَ مَسَاكِنُ فَاعِلِي الشَّرِّ، وَهَذَا مَقَامُ مَنْ لَا يَعْرِفُ اللهَ».

אַךְ־אֵ֭לֶּה מִשְׁכְּנֹ֣ות עַוָּ֑ל וְ֝זֶ֗ה מְקֹ֣ום לֹא־יָדַֽע־אֵֽל׃ ס

Ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲛⲓⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲡⲓⲧⲟⲡⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲉⲛ ⲡ⳪̅

These are the houses of the unrighteous, and this is the place of them that know not the Lord.

Βεβαιως τοιαυται ειναι αι κατοικιαι του ασεβους, και ουτος ο τοπος του μη γνωριζοντος τον Θεον.

إصحاح 19

أيوب يتوجع من التقريع

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Job answered and said,

Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπεν·

«حَتَّى مَتَى تُعَذِّبُونَ نَفْسِي وَتَسْحَقُونَنِي بِالْكَلاَمِ؟

עַד־אָ֭נָה תֹּוגְי֣וּן נַפְשִׁ֑י וּֽתְדַכְּאוּנַ֥נִי בְמִלִּֽים׃

Ϫⲉ ϣⲁ ⲑⲛⲁⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛϯϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲟⲣϣⲉⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ

How long will ye vex my soul, and destroy me with words? only know that the Lord has dealt with me thus.

Εως ποτε θελετε θλιβει την ψυχην μου, και θελετε με κατασυντριβει με λογους;

هَذِهِ عَشَرَ مَرَّاتٍ أَخْزَيْتُمُونِي. لَمْ تَخْجَلُوا مِنْ أَنْ تَحْكِرُونِي.

זֶ֤ה עֶ֣שֶׂר פְּ֭עָמִים תַּכְלִימ֑וּנִי לֹֽא־תֵ֝בֹ֗שׁוּ תַּהְכְּרוּ־לִֽי׃

Ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲣⲓⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲁⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲫⲓⲧ ϧⲁϫⲱⲓ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲣϣⲏⲧ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Ye speak against me; ye do not feel for me, but bear hard upon me.

Δεκακις ηδη με ωνειδισατε· δεν αισχυνεσθε να σκληρυνησθε εναντιον μου;

وَهَبْنِي ضَلَلْتُ حَقًّا. عَلَيَّ تَسْتَقِرُّ ضَلاَلَتِي!

וְאַף־אָמְנָ֥ם שָׁגִ֑יתִי אִ֝תִּ֗י תָּלִ֥ין מְשׁוּגָתִֽי׃

Ⲭⲁⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓⲥⲱⲣⲉⲙ ⲧⲁⲫⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ϥϣⲟⲡ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲗⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲓϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥϣⲉ ⲛ̀ϫⲟⲧⲟⲩ ⲁⲛ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲥⲉⲥⲟⲣⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲥⲏⲟⲩ

Yea verily, I have erred in truth, (but the error abides with myself) in having spoken words which it was not right to speak; and my words err, and are unreasonable.

Και εαν τωοντι εσφαλα, το σφαλμα μου μενει εν εμοι.

إِنْ كُنْتُمْ بِالْحَقِّ تَسْتَكْبِرُونَ عَلَيَّ، فَثَبِّتُوا عَلَيَّ عَارِي.

אִם־אָ֭מְנָם עָלַ֣י תַּגְדִּ֑ילוּ וְתֹוכִ֥יחוּ עָ֝לַ֗י חֶרְפָּתִּֽי ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲓϣϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱϣ

But alas! for ye magnify yourselves against me, and insult me with reproach.

Αλλ' εαν θελητε εξαπαντος να μεγαλυνθητε εναντιον μου, και να ριπτητε κατ' εμου το ονειδος μου,

فَاعْلَمُوا إِذًا أَنَّ اللهَ قَدْ عَوَّجَنِي، وَلَفَّ عَلَيَّ أُحْبُولَتَهُ.

דְּֽעוּ־אֵ֭פֹו כִּי־אֱלֹ֣והַּ עִוְּתָ֑נִי וּ֝מְצוּדֹ֗ו עָלַ֥י הִקִּֽיף׃

Ⲁⲣⲓⲉⲙⲓ ⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲉⲧⲁϥϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣⲧ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Know then that it is the Lord that has troubled me, and has raised his bulwark against me.

μαθετε τωρα οτι ο Θεος με κατεστρεψε, και με περιεκυκλωσε με το δικτυον αυτου.

هَا إِنِّي أَصْرُخُ ظُلْمًا فَلَا أُسْتَجَابُ. أَدْعُو وَلَيْسَ حُكْمٌ.

הֵ֤ן אֶצְעַ֣ק חָ֭מָס וְלֹ֣א אֵעָנֶ֑ה אֲ֝שַׁוַּ֗ע וְאֵ֣ין מִשְׁפָּֽט׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲁⲥⲱⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱϣ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϯⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϣⲟⲡ

Behold, I laugh at reproach; I will not speak: or I will cry out, but there is nowhere judgment.

Ιδου, φωναζω, Αδικια· αλλα δεν εισακουομαι· επικαλουμαι, αλλ' ουδεμια κρισις.

بلايا أيوب

قَدْ حَوَّطَ طَرِيقِي فَلَا أَعْبُرُ، وَعَلَى سُبُلِي جَعَلَ ظَلاَمًا.

אָרְחִ֣י גָ֭דַר וְלֹ֣א אֶעֱבֹ֑ור וְעַ֥ל נְ֝תִיבֹותַ֗י חֹ֣שֶׁךְ יָשִֽׂים׃

Ⲁⲩⲕⲱϯ ⲙ̀ⲡⲁⲕⲱϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲓⲛⲓ ⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲁϩⲟ

I am fenced round about, and can by no means escape: he has set darkness before my face.

Εφραξε την οδον μου, και δεν δυναμαι να περασω, και εθεσε σκοτος εις τας τριβους μου.

أَزَالَ عَنِّي كَرَامَتِي وَنَزَعَ تَاجَ رَأْسِي.

כְּ֭בֹודִי מֵעָלַ֣י הִפְשִׁ֑יט וַ֝יָּ֗סַר עֲטֶ֣רֶת רֹאשִֽׁי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲃⲁϣⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲱⲟⲩ ⲁϥⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲭⲗⲟⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲧⲁⲁⲫⲉ

And he has stripped me of my glory, and has taken the crown from my head.

Με εξεδυσε την δοξαν μου, και αφηρεσε τον στεφανον της κεφαλης μου.

هَدَمَنِي مِنْ كُلِّ جِهَةٍ فَذَهَبْتُ، وَقَلَعَ مِثْلَ شَجَرَةٍ رَجَائِي،

יִתְּצֵ֣נִי סָ֭בִיב וָאֵלַ֑ךְ וַיַּסַּ֥ע כָּ֝עֵ֗ץ תִּקְוָתִֽי׃

Ⲁϥϫⲟⲣⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲁϥⲕⲱⲣϫ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲁϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣϣⲏⲛ

He has torn me around about, and I am gone: and he has cut off my hope like a tree.

Με ηφανισε πανταχοθεν, και χανομαι· και εξερριζωσε την ελπιδα μου ως δενδρον.

وَأَضْرَمَ عَلَيَّ غَضَبَهُ، وَحَسِبَنِي كَأَعْدَائِهِ.

וַיַּ֣חַר עָלַ֣י אַפֹּ֑ו וַיַּחְשְׁבֵ֖נִי לֹ֣ו כְצָרָֽיו׃

Ⲁϥⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ⲁϥⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁϫⲓ

And he has dreadfully handled me in anger, and has counted me for an enemy.

Και εξηψε κατ' εμου τον θυμον αυτου, και με στοχαζεται ως εχθρον αυτου.

مَعًا جَاءَتْ غُزَاتُهُ، وَأَعَدُّوا عَلَيَّ طَرِيقَهُمْ، وَحَلُّوا حَوْلَ خَيْمَتِي.

יַ֤חַד ׀ יָ֘בֹ֤אוּ גְדוּדָ֗יו וַיָּסֹ֣לּוּ עָלַ֣י דַּרְכָּ֑ם וַיַּחֲנ֖וּ סָבִ֣יב לְאָהֳלִֽי׃

Ⲁⲩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥϭⲱⲛⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϩⲓ ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲉϥϫⲱⲣϫ

His troops also came upon me with one accord, liars in wait compassed my ways.

Τα ταγματα αυτου ηλθον ομου και ητοιμασαν την οδον αυτων εναντιον μου, και εστρατοπεδευσαν περιξ της σκηνης μου.

تخلي الأهل والأصدقاء عنه

قَدْ أَبْعَدَ عَنِّي إِخْوَتِي، وَمَعَارِفِي زَاغُوا عَنِّي.

אַ֭חַי מֵעָלַ֣י הִרְחִ֑יק וְ֝יֹדְעַ֗י אַךְ־זָ֥רוּ מִמֶּֽנִּי׃

Ⲁⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲩⲥⲟⲩⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉⲣⲟⲓ

My brethren have stood aloof from me; they have recognized strangers rather than me: and my friends have become pitiless.

Απεμακρυνεν απ' εμου τους αδελφους μου, και ηλλοτριωθησαν ολως απ' εμου οι γνωριμοι μου.

أَقَارِبِي قَدْ خَذَلُونِي، وَالَّذِينَ عَرَفُونِي نَسُونِي.

חָדְל֥וּ קְרֹובָ֑י וּֽמְיֻדָּעַ֥י שְׁכֵחֽוּנִי׃

Ⲛⲁϣⲫⲏⲣ ⲇⲉ ⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲁⲛ ⲁⲩⲉⲣⲡⲁⲱⲃϣ

My nearest of kin have not acknowledged me, and they that knew my name, have forgotten me.

Οι πλησιον μου με αφηκαν, και οι γνωστοι μου με ελησμονησαν.

نُزَلاَءُ بَيْتِي وَإِمَائِي يَحْسِبُونَنِي أَجْنَبِيًّا. صِرْتُ فِي أَعْيُنِهِمْ غَرِيبًا.

גָּ֘רֵ֤י בֵיתִ֣י וְ֭אַמְהֹתַי לְזָ֣ר תַּחְשְׁבֻ֑נִי נָ֝כְרִ֗י הָיִ֥יתִי בְעֵינֵיהֶֽם׃

Ⲛⲓⲑⲉϣⲉⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲁⲃⲱⲕ ⲛⲁⲓⲟⲓ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

As for my household, and my maid-servants, I was a stranger before them.

Οι κατοικουντες εν τω οικω μου και αι θεραπαιναι μου με στοχαζονται ως ξενον· ξενος κατεσταθην εις τους οφθαλμους αυτων.

عَبْدِي دَعَوْتُ فَلَمْ يُجِبْ. بِفَمِي تَضَرَّعْتُ إِلَيْهِ.

לְעַבְדִּ֣י קָ֭רָאתִי וְלֹ֣א יַעֲנֶ֑ה בְּמֹו־פִ֝֗י אֶתְחַנֶּן־לֹֽו׃

Ⲁⲓⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲡⲁⲃⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲏⲓ ⲛⲁⲓϯϩⲟ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲓ

I called my servant, and he hearkened not; and my mouth intreated him.

Καλω τον υπηρετην μου, και δεν αποκρινεται· με το στομα μου ικετευσα αυτον.

نَكْهَتِي مَكْرُوهَةٌ عِنْدَ امْرَأَتِي، وَخَمَمْتُ عِنْدَ أَبْنَاءِ أَحْشَائِي.

ר֭וּחִֽי זָ֣רָה לְאִשְׁתִּ֑י וְ֝חַנֹּתִ֗י לִבְנֵ֥י בִטְנִֽי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲧⲱⲃϩ ⲛ̀ⲧⲁⲥϩⲓⲙⲓ ⲛⲁⲓⲙⲟⲩϯ ⲡⲉ ⲉⲓϯϩⲟ ⲉ̀ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲡⲁⲗⲗⲁⲕⲏ

And I besought my wife, and earnestly intreated the sons of my concubines.

Η πνοη μου εγεινε ξενη εις την γυναικα μου, και αι παρακλησεις μου εις τα τεκνα της κοιλιας μου.

اَلأَوْلاَدُ أَيْضًا قَدْ رَذَلُونِي. إِذَا قُمْتُ يَتَكَلَّمُونَ عَلَيَّ.

גַּם־עֲ֭וִילִים מָ֣אֲסוּ בִ֑י אָ֝ק֗וּמָה וַיְדַבְּרוּ־בִֽי׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩϩⲓⲡϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲓϣⲁⲛⲧⲱⲛⲧ ⲥⲉⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

But they rejected me for ever; whenever I rise up, they speak against me.

Και αυτα τα παιδαρια με κατεφρονησαν· εσηκωθην, και ελαλησαν εναντιον μου.

كَرِهَنِي كُلُّ رِجَالِي، وَالَّذِينَ أَحْبَبْتُهُمُ انْقَلَبُوا عَلَيَّ.

תִּֽ֭עֲבוּנִי כָּל־מְתֵ֣י סֹודִ֑י וְזֶֽה־אָ֝הַ֗בְתִּי נֶהְפְּכוּ־בִֽי׃

Ⲁⲩⲟⲣⲃⲉⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

They that saw me abhorred me: the very persons whom I had loved, rose up against me.

Παντες οι μυστικοι φιλοι μου με εβδελυχθησαν· και εκεινοι, τους οποιους ηγαπησα, εστραφησαν εναντιον μου.

عَظْمِي قَدْ لَصِقَ بِجِلْدِي وَلَحْمِي، وَنَجَوْتُ بِجِلْدِ أَسْنَانِي.

בְּעֹורִ֣י וּ֭בִבְשָׂרִי דָּבְקָ֣ה עַצְמִ֑י וָ֝אֶתְמַלְּטָ֗ה בְּעֹ֣ור שִׁנָּֽי׃

Ⲁⲩⲉⲣϩⲟⲗⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲥⲁⲣⲝ ϧⲉⲛ ⲛⲁϣⲁⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ⲛⲁⲕⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩϣⲟⲗ

My flesh is corrupt under my skin, and my bones are held in my teeth.

Τα οστα μου εκολληθησαν εις το δερμα μου και εις την σαρκα μου και διεσωθην με το δερμα των οδοντων μου.

تَرَاءَفُوا، تَرَاءَفُوا أَنْتُمْ عَلَيَّ يَا أَصْحَابِي، لأَنَّ يَدَ اللهِ قَدْ مَسَّتْنِي.

חָנֻּ֬נִי חָנֻּ֣נִי אַתֶּ֣ם רֵעָ֑י כִּ֥י יַד־אֱ֝לֹ֗והַּ נָ֣גְעָה בִּֽי׃

Ⲛⲁⲓ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲛⲏⲓ ⲱ ⲛⲁϣⲫⲏⲣ ⲧϫⲓϫ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲡⲉⲧⲁⲥϭⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

Pity me, pity me, O friends; for it is the hand of the Lord that has touched me.

Ελεησατε με, ελεησατε με, σεις φιλοι μου· διοτι χειρ Θεου με επληγωσε.

لِمَاذَا تُطَارِدُونَنِي كَمَا اللهُ، وَلَا تَشْبَعُونَ مِنْ لَحْمِي؟

לָ֭מָּה תִּרְדְּפֻ֣נִי כְמֹו־אֵ֑ל וּ֝מִבְּשָׂרִ֗י לֹ֣א תִשְׂבָּֽעוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲏⲟⲩ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ

Wherefore do ye persecute me as also the Lord does, and are not satisfied with my flesh?

Δια τι με κατατρεχετε ως ο Θεος, και δεν εχορτασθητε απο των σαρκων μου;

«لَيْتَ كَلِمَاتِي الآنَ تُكْتَبُ. يَا لَيْتَهَا رُسِمَتْ فِي سِفْرٍ،

מִֽי־יִתֵּ֣ן אֵ֭פֹו וְיִכָּתְב֣וּן מִלָּ֑י מִֽי־יִתֵּ֖ן בַּסֵּ֣פֶר וְיֻחָֽקוּ׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲛⲁⲧⲏⲓⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲥϧⲉ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲭⲁⲩ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲙ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

For oh that my words were written, and that they were recorded in a book forever,

Ω και να εγραφοντο οι λογοι μου· να ενετυπουντο εν βιβλιω·

وَنُقِرَتْ إِلَى الأَبَدِ فِي الصَّخْرِ بِقَلَمِ حَدِيدٍ وَبِرَصَاصٍ.

בְּעֵט־בַּרְזֶ֥ל וְעֹפָ֑רֶת לָ֝עַ֗ד בַּצּ֥וּר יֵחָצְבֽוּן׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲅⲣⲁⲫⲓⲟⲛ ⲙ̀ⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲧϩ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲫⲟⲧϩⲟⲩ ϩⲓ ϩⲁⲛⲡⲉⲧⲣⲁ

with an iron pen and lead, or graven in the rocks!

να ενεχαραττοντο επι βραχον δια σιδηρας γραφιδος και μολυβδου διαπαντος

الإِيمان بالفادي الحي

أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّ وَلِيِّي حَيٌّ، وَالآخِرَ عَلَى الأَرْضِ يَقُومُ،

וַאֲנִ֣י יָ֭דַעְתִּי גֹּ֣אֲלִי חָ֑י וְ֝אַחֲרֹ֗ון עַל־עָפָ֥ר יָקֽוּם׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲟⲩϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁⲃⲟⲗⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

For I know that he is eternal who is about to deliver me,

Διοτι εξευρω οτι ζη ο Λυτρωτης μου, και θελει εγερθη εν τοις εσχατοις καιροις επι της γης·

وَبَعْدَ أَنْ يُفْنَى جِلْدِي هَذَا، وَبِدُونِ جَسَدِي أَرَى اللهَ.

וְאַחַ֣ר עֹ֖ורִֽי נִקְּפוּ־זֹ֑את וּ֝מִבְּשָׂרִ֗י אֶֽחֱזֶ֥ה אֱלֹֽוהַּ׃

Ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲡⲁϣⲁⲣ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲱⲧϩ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉⲧⲁ ⲛⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅

and to raise up upon the earth my skin that endures these sufferings: for these things have been accomplished to me of the Lord;

και αφου μετα το δερμα μου το σωμα τουτο φθαρη, παλιν με την σαρκα μου θελω ιδη τον Θεον·

الَّذِي أَرَاهُ أَنَا لِنَفْسِي، وَعَيْنَايَ تَنْظُرَانِ وَلَيْسَ آخَرُ. إِلَى ذَلِكَ تَتُوقُ كُلْيَتَايَ فِي جَوْفِي.

אֲשֶׁ֤ר אֲנִ֨י ׀ אֶֽחֱזֶה־לִּ֗י וְעֵינַ֣י רָא֣וּ וְלֹא־זָ֑ר כָּל֖וּ כִלְיֹתַ֣י בְּחֵקִֽי׃

Ⲛⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϯⲥⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲛⲁⲃⲁⲗ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲁⲛ ⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲛⲧ

which I am conscious of in myself, which mine eye has seen, and not another, but all have been fulfilled to me in my bosom.

τον οποιον αυτος εγω θελω ιδει, και θελουσι θεωρησει οι οφθαλμοι μου, και ουχι αλλος· οι νεφροι μου κατατηκονται εν τω κολπω μου.

فَإِنَّكُمْ تَقُولُونَ: لِمَاذَا نُطَارِدُهُ؟ وَالْكَلاَمُ الأَصْلِيُّ يُوجَدُ عِنْدِي.

כִּ֣י תֹ֖אמְרוּ מַה־נִּרְדָּף־לֹ֑ו וְשֹׁ֥רֶשׁ דָּ֝בָ֗ר נִמְצָא־בִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲧⲉⲛⲛⲁϫⲉⲙⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

But if ye shall also say, What shall we say before him, and so find the root of the matter in him?

Αλλα σεις επρεπε να ειπητε, Δια τι κατατρεχομεν αυτον; επειδη η ριζα του πραγματος ευρισκεται εν εμοι.

خَافُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ مِنَ السَّيْفِ، لأَنَّ الْغَيْظَ مِنْ آثَامِ السَّيْفِ. لِكَيْ تَعْلَمُوا مَا هُوَ الْقَضَاءُ».

גּ֤וּרוּ לָכֶ֨ם ׀ מִפְּנֵי־חֶ֗רֶב כִּֽי־חֵ֭מָה עֲוֹנֹ֣ות חָ֑רֶב לְמַ֖עַן תֵּדְע֣וּן [שַׁדִּין כ] (שַׁדּֽוּן׃ ק) ס

Ⲁⲣⲓϩⲟϯ ϩⲱⲧⲉⲛ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲙⲙⲁ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲅⲁⲣ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲁⲥⲑⲱⲛ ⲧⲟⲩϩⲩⲗⲏ

Do ye also beware of deceit: for wrath will come upon transgressors; and then shall they know where their substance is.

Φοβηθητε την ρομφαιαν· διοτι η ρομφαια ειναι ο εκδικητης των ανομιων, δια να γνωρισητε οτι υπαρχει κρισις.

إصحاح 20

حديث صوفر عن الشرير

فَأَجَابَ صُوفَرُ النَّعْمَاتِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן צֹפַ֥ר הַנַּֽעֲמָתִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲱⲫⲁⲣ ⲡⲓⲙⲉⲛⲛⲉⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Sophar the Minaean answered and said,

Και απεκριθη Σωφαρ ο Νααμαθιτης και ειπε·

«مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ هَوَاجِسِي تُجِيبُنِي، وَلِهَذَا هَيَجَانِي فِيَّ.

לָ֭כֵן שְׂעִפַּ֣י יְשִׁיב֑וּנִי וּ֝בַעֲב֗וּר ח֣וּשִׁי בִֽי׃

Ϫⲉ ⲛⲁⲓⲙⲉⲩⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲕⲁϯ ⲁⲛ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉⲣⲟⲓ

I did not suppose that thou wouldest answer thus: neither do ye understand more than I.

Δια τουτο οι στοχασμοι μου με κινουσιν εις το να αποκριθω, και δια τουτο σπευδω.

تَعْيِيرَ تَوْبِيخِي أَسْمَعُ. وَرُوحٌ مِنْ فَهْمِي يُجِيبُنِي.

מוּסַ֣ר כְּלִמָּתִ֣י אֶשְׁמָ֑ע וְ֝ר֗וּחַ מִֽבִּינָתִ֥י יַעֲנֵֽנִי׃

Ⲉⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲥⲟϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲕⲁϯ

I will hear my shameful reproach; and the spirit of my understanding answers me.

Ηκουσα την εις εμε ονειδιστικην επιπληξιν, και το πνευμα της συνεσεως μου με καμνει να αποκριθω.

«أَمَا عَلِمْتَ هَذَا مِنَ الْقَدِيمِ، مُنْذُ وُضِعَ الإِنْسَانُ عَلَى الأَرْضِ،

הֲזֹ֣את יָ֭דַעְתָּ מִנִּי־עַ֑ד מִנִּ֤י שִׂ֖ים אָדָ֣ם עֲלֵי־אָֽרֶץ׃

Ⲙⲏ ⲛⲁⲓ ⲁⲕⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩⲭⲁ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

Hast thou not known these things of old, from the time that man was set upon the earth?

Δεν γνωριζεις τουτο παλαιοθεν αφ' οτου ο ανθρωπος ετεθη επι της γης,

أَنَّ هُتَافَ الأَشْرَارِ مِنْ قَرِيبٍ، وَفَرَحَ الْفَاجِرِ إِلَى لَحْظَةٍ!

כִּ֤י רִנְנַ֣ת רְ֭שָׁעִים מִקָּרֹ֑וב וְשִׂמְחַ֖ת חָנֵ֣ף עֲדֵי־רָֽגַע׃

Ⲡⲟⲩⲛⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱϫⲡ ⲫⲣⲁϣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲁⲣⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲡⲉ

But the mirth of the ungodly is a signal downfall, and the joy of transgressors is destruction:

οτι ο θριαμβος των ασεβων ειναι ολιγοχρονιος, και η χαρα του υποκριτου στιγμαια.

وَلَوْ بَلَغَ السَّمَاوَاتِ طُولُهُ، وَمَسَّ رَأْسُهُ السَّحَابَ،

אִם־יַעֲלֶ֣ה לַשָּׁמַ֣יִם שִׂיאֹ֑ו וְ֝רֹאשֹׁ֗ו לָעָ֥ב יַגִּֽיעַ׃

Ⲁⲩϣⲁⲛϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲇⲱⲣⲟⲛ ⲡⲉϥϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓⲛⲉⲙ ⲛⲓϭⲏⲡⲓ

although his gifts should go up to heaven, and his sacrifice reach the clouds.

Και αν το μεγαλειον αυτου αναβη εις τους ουρανους και η κεφαλη αυτου φθαση εως των νεφελων,

كَجُلَّتِهِ إِلَى الأَبَدِ يَبِيدُ. الَّذِينَ رَأَوْهُ يَقُولُونَ: أَيْنَ هُوَ؟

כְּֽ֭גֶלֲלֹו לָנֶ֣צַח יֹאבֵ֑ד רֹ֝אָ֗יו יֹאמְר֥וּ אַיֹּֽו׃

Ϩⲟⲧⲁⲛ ⲅⲁⲣ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲧⲟⲧⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲩⲉ̀ϫⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁϥⲑⲱⲛ ⲡⲉ

For when he shall seem to be now established, then he shall utterly perish: and they that knew him shall say, Where is he?

θελει αφανισθη διαπαντος ως κοπρος αυτου· οσοι εβλεπον αυτον θελουσι λεγει, Που εκεινος;

كَالْحُلْمِ يَطِيرُ فَلَا يُوجَدُ، وَيُطْرَدُ كَطَيْفِ اللَّيْلِ.

כַּחֲלֹ֣ום יָ֭עוּף וְלֹ֣א יִמְצָא֑וּהוּ וְ֝יֻדַּ֗ד כְּחֶזְיֹ֥ון לָֽיְלָה׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲁⲥⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲁⲥϩⲱⲗ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲉⲙϥ ⲉϥⲉ̀ϩⲱⲗ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲣⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ

Like a dream that has fled away, he shall not be found; and he has fled like a vision of the night.

θελει πεταξει ως ονειρον και δεν θελει ευρεθη· και, ως ορασις της νυκτος θελει εξαφανισθη.

عَيْنٌ أَبْصَرَتْهُ لَا تَعُودُ تَرَاهُ، وَمَكَانُهُ لَنْ يَرَاهُ بَعْدُ.

עַ֣יִן זָפַתּוּ וְלֹ֣א תֹוסִ֑יף וְלֹא־עֹ֝֗וד תְּשׁוּרֶ֥נּוּ מְקֹומֹֽו׃

Ⲟⲩⲃⲁⲗ ⲁϥⲓⲟⲣϩϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲟⲩⲁϩ ⲧⲟⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲙⲁ

The eye has looked upon him, but shall not see him again; and his place shall no longer perceive him.

Και ο οφθαλμος οστις εβλεπεν αυτον δεν θελει ιδει αυτον πλεον· και ο τοπος αυτου δεν θελει πλεον γνωρισει αυτον.

بَنُوهُ يَتَرَضَّوْنَ الْفُقَرَاءَ، وَيَدَاهُ تَرُدَّانِ ثَرْوَتَهُ.

בָּ֭נָיו יְרַצּ֣וּ דַלִּ֑ים וְ֝יָדָ֗יו תָּשֵׁ֥בְנָה אֹונֹֽו׃

Ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁⲕⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲧϩⲉⲙⲕⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

Let his inferiors destroy his children, and let his hands kindle the fire of sorrow.

Οι υιοι αυτου θελουσι ζητησει την ευνοιαν των πτωχων, και αι χειρες αυτου θελουσιν επιστρεψει τα αγαθα αυτων.

عِظَامُهُ مَلآنَةٌ شَبِيبَةً، وَمَعَهُ فِي التُّرَابِ تَضْطَجِعُ.

עַ֭צְמֹותָיו מָלְא֣וּ [עֲלוּמֹו כ] (עֲלוּמָ֑יו ק) וְ֝עִמֹּ֗ו עַל־עָפָ֥ר תִּשְׁכָּֽב׃

Ⲛⲉϥⲕⲁⲥ ⲁⲩⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲁⲗⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲛⲕⲟⲧ ⲛⲉⲙⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

His bones have been filled with vigour of his youth, and it shall lie down with him in the dust.

Τα οστα αυτου γεμουσιν απο των αμαρτηματων της νεοτητος αυτου, και θελουσι κοιμηθη μετ' αυτου εν χωματι.

إِنْ حَلاَ فِي فَمِهِ الشَّرُّ، وَأَخْفَاهُ تَحْتَ لِسَانِهِ،

אִם־תַּמְתִּ֣יק בְּפִ֣יו רָעָ֑ה יַ֝כְחִידֶ֗נָּה תַּ֣חַת לְשֹׁונֹֽו׃

Ⲁⲥϣⲁⲛϩⲟⲗϫ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲕⲁⲕⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲉϥⲉ̀ⲭⲟⲡⲥ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲉϥⲗⲁⲥ

Though evil be sweet in his mouth, though he will hide it under his tongue;

Αν και η κακια ηναι γλυκεια εν τω στοματι αυτου, κρυπτη αυτην υπο την γλωσσαν αυτου·

أَشْفَقَ عَلَيْهِ وَلَمْ يَتْرُكْهُ، بَلْ حَبَسَهُ وَسَطَ حَنَكِهِ،

יַחְמֹ֣ל עָ֭לֶיהָ וְלֹ֣א יַֽעַזְבֶ֑נָּה וְ֝יִמְנָעֶ֗נָּה בְּתֹ֣וךְ חִכֹּֽו׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲭⲁⲥ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲉϥⲉ̀ⲥⲟⲕⲥ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲃⲱⲃⲓ

though he will not spare it, and will not leave it, but will keep it in the midst of his throat:

αν και περιθαλπη αυτην και δεν αφινη αυτην, αλλα κρατη αυτην εν τω μεσω του ουρανισκου αυτου·

فَخُبْزُهُ فِي أَمْعَائِهِ يَتَحَوَّلُ، مَرَارَةُ أَصْلاَلٍ فِي بَطْنِهِ.

לַ֭חְמֹו בְּמֵעָ֣יו נֶהְפָּ֑ךְ מְרֹורַ֖ת פְּתָנִ֣ים בְּקִרְבֹּֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲭⲟⲗⲏ ⲛ̀ϩⲟϥ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲛⲉϫⲓ

yet he shall not at all be able to help himself; the gall of an asp is in his belly.

ομως η τροφη αυτου θελει αλλοιωθη εις τα εντοσθια αυτου· χολη ασπιδων θελει γεινει εν αυτω.

قَدْ بَلَعَ ثَرْوَةً فَيَتَقَيَّأُهَا. اللهُ يَطْرُدُهَا مِنْ بَطْنِهِ.

חַ֣יִל בָּ֭לַע וַיְקִאֶ֑נּוּ מִ֝בִּטְנֹ֗ו יֹֽורִשֶׁ֥נּוּ אֵֽל׃

Ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲉⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲓⲛϫⲟⲛⲥ ⲉⲩⲉ̀ϣⲓϯ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ

His wealth unjustly collected shall be vomited up; a messenger of wrath shall drag him out of his house.

Τα πλουτη οσα κατεπιε, θελει εξεμεσει· ο Θεος θελει εκσπασει αυτα απο της κοιλιας αυτου.

سَمَّ الأَصْلاَلِ يَرْضَعُ. يَقْتُلُهُ لِسَانُ الأَفْعَى.

רֹאשׁ־פְּתָנִ֥ים יִינָ֑ק תַּֽ֝הַרְגֵ֗הוּ לְשֹׁ֣ון אֶפְעֶֽה׃

Ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲇⲣⲁⲕⲱⲛ ⲉⲩⲉ̀ϣⲁⲛⲟⲩϣϥ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉϥⲉ̀ϧⲟⲧⲃⲉϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲗⲁⲥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϥ

And let him suck the poison of serpents, and let the serpent’s tongue slay him.

Φαρμακιον ασπιδων θελει θηλασει· γλωσσα εχιδνης θελει θανατωσει αυτον.

لَا يَرَى الْجَدَاوِلَ أَنْهَارَ سَوَاقِيَ عَسَلٍ وَلَبَنٍ.

אַל־יֵ֥רֶא בִפְלַגֹּ֑ות נַהֲרֵ֥י נַ֝חֲלֵ֗י דְּבַ֣שׁ וְחֶמְאָֽה׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩϩⲱⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲙⲟⲛⲓ ⲟⲩⲇⲉ ϩⲁⲛⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲃⲓⲱ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϭⲉⲗⲓ

Let him not see the milk of the pastures, nor the supplies of honey and butter.

Δεν θελει ιδει τους ποταμους, τους ρυακας τους ρεοντας μελι και βουτυρον.

يَرُدُّ تَعَبَهُ وَلَا يَبْلَعُهُ. كَمَالٍ تَحْتَ رَجْعٍ. ولاَ يَفْرَحُ.

מֵשִׁ֣יב יָ֭גָע וְלֹ֣א יִבְלָ֑ע כְּחֵ֥יל תְּ֝מוּרָתֹ֗ו וְלֹ֣א יַעֲלֹֽס׃

Ⲉⲧⲁϥϧⲓⲥⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲉⲫⲗⲏⲟⲩ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲉϥⲛⲁϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲑⲓⲣⲫⲛⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲩϣ̀ⲟⲩⲉϫⲟⲩⲱϫϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲩϣ̀ⲟⲙⲕϥ

He has laboured unprofitably and in vain, for wealth of which he shall not taste: it is as a lean thing, unfit for food, which he cannot swallow.

Εκεινο, δια το οποιον εκοπιασε, θελει αποδωσει και δεν θελει καταπιει αυτο· κατα την αποκτησιν θελει γεινει η αποδοσις αυτου, και δεν θελει χαρη.

لأَنَّهُ رَضَّضَ الْمَسَاكِينَ، وَتَرَكَهُمْ، وَاغْتَصَبَ بَيْتًا وَلَمْ يَبْنِهِ.

כִּֽי־רִ֭צַּץ עָזַ֣ב דַּלִּ֑ים בַּ֥יִת גָּ֝זַ֗ל וְלֹ֣א יִבֶנֵֽהוּ׃

Ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲁⲧϫⲟⲙ ⲁϥϩⲟϫϩⲉϫ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲏⲓ ⲁϥϩⲱⲗⲉⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲧⲏⲓϥ

For he has broken down the houses of many mighty men: and he has plundered an habitation, though he built it not.

Διοτι κατεθλιψεν, εγκατελιπε τους πενητας· ηρπασεν οικιαν, την οποιαν δεν ωκοδομησε.

ميراث الشرير

لأَنَّهُ لَمْ يَعْرِفْ فِي بَطْنِهِ قَنَاعَةً، لَا يَنْجُو بِمُشْتَهَاهُ.

כִּ֤י ׀ לֹא־יָדַ֣ע שָׁלֵ֣ו בְּבִטְנֹ֑ו בַּ֝חֲמוּדֹ֗ו לֹ֣א יְמַלֵּֽט׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲟⲩϫⲁⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲟϩⲉⲙ

There is no security to his possessions; he shall not be saved by his desire.

Βεβαιως δεν θελει γνωρισει αναπαυσιν εν τη κοιλια αυτου· δεν θελει διασωσει ουδεν εκ των επιθυμητων αυτου.

لَيْسَتْ مِنْ أَكْلِهِ بَقِيَّةٌ، لأَجْلِ ذَلِكَ لَا يَدُومُ خَيْرُهُ.

אֵין־שָׂרִ֥יד לְאָכְלֹ֑ו עַל־כֵּ֝֗ן לֹא־יָחִ֥יל טוּבֹֽו׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲥⲱϫⲡ ϣⲟⲡ ⲛ̀ⲛⲉϥϧⲣⲏⲟⲩⲓ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

There is nothing remaining of his provisions; therefore his goods shall not flourish.

Δεν θελει μεινει εις αυτον ουδεν προς τροφην· οθεν δεν θελει ελπισει επι τα αγαθα αυτου.

مَعَ مِلْءِ رَغْدِهِ يَتَضَايَقُ. تَأْتِي عَلَيْهِ يَدُ كُلِّ شَقِيٍّ.

בִּמְלֹ֣אות פְקֹו יֵ֣צֶר לֹ֑ו כָּל־יַ֖ד עָמֵ֣ל תְּבֹואֶֽנּוּ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁϥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲉ̀ϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ

But when he shall seem to be just satisfied, he shall be straitened; and all distress shall come upon him.

Εν τη πληρει αφθονια αυτου θελει επελθει επ' αυτον στενοχωρια· πασα η δυναμις της ταλαιπωριας θελει επιπεσει επ' αυτον.

يَكُونُ عِنْدَمَا يَمْلأُ بَطْنَهُ، أَنَّ اللهَ يُرْسِلُ عَلَيْهِ حُمُوَّ غَضَبِهِ، وَيُمْطِرُهُ عَلَيْهِ عِنْدَ طَعَامِهِ.

יְהִ֤י ׀ לְמַלֵּ֬א בִטְנֹ֗ו יְֽשַׁלַּח־בֹּ֖ו חֲרֹ֣ון אַפֹּ֑ו וְיַמְטֵ֥ר עָ֝לֵ֗ימֹו בִּלְחוּמֹֽו׃

Ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲁϩ ⲧⲉϥⲛⲉϫⲓ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲉⲙⲃⲟⲛ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲕⲁⲩϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

If by any means he would fill his belly, let God send upon him the fury of wrath; let him bring a torrent of pains upon him.

Ενω καταγινεται να εμπληση την κοιλιαν αυτου, ο Θεος θελει αποστειλει τον θυμον της οργης αυτου επ' αυτον, και θελει επιβρεξει αυτον κατ' αυτου ενω τρωγει.

يَفِرُّ مِنْ سِلاَحِ حَدِيدٍ. تَخْرِقُهُ قَوْسُ نُحَاسٍ.

יִ֭בְרַח מִנֵּ֣שֶׁק בַּרְזֶ֑ל תַּ֝חְלְפֵ֗הוּ קֶ֣שֶׁת נְחוּשָֽׁה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲉⲥⲉ̀ϫⲟⲧϩϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲫⲓϯ ⲛ̀ϩⲟⲙⲧ

And he shall by no means escape from the power of the sword; let the brazen bow wound him.

Ενω φευγει το οπλον το σιδηρουν, το χαλκινον τοξον θελει διαπερασει αυτον.

جَذَبَهُ فَخَرَجَ مِنْ بَطْنِهِ، وَالْبَارِقُ مِنْ مَرَارَتِهِ مَرَقَ. عَلَيْهِ رُعُوبٌ.

שָׁלַף֮ וַיֵּצֵ֪א מִגֵּ֫וָ֥ה וּ֭בָרָק מִֽמְּרֹרָתֹ֥ו יַהֲלֹ֗ךְ עָלָ֥יו אֵמִֽים׃

Ⲉϥⲉ̀ⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲟⲑⲛⲉϥ ϩⲁⲛⲥⲓⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ϩⲁⲛϩⲟϯ ⲇⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

And let the arrow pierce through his body; and let the stars be against his dwelling-place: let terrors come upon him.

Το βελος συρεται και διαπερα το σωμα, και η αστραπτουσα ακμη εξερχεται εκ της χολης αυτου. Τρομοι ειναι επ' αυτον,

كُلُّ ظُلْمَةٍ مُخْتَبَأَةٌ لِذَخَائِرِهِ. تَأْكُلُهُ نَارٌ لَمْ تُنْفَخْ. تَرْعَى الْبَقِيَّةَ فِي خَيْمَتِهِ.

כָּל־חֹשֶׁךְ֮ טָמ֪וּן לִצְפּ֫וּנָ֥יו תְּ֭אָכְלֵהוּ אֵ֣שׁ לֹֽא־נֻפָּ֑ח יֵ֖רַע שָׂרִ֣יד בְּאָהֳלֹֽו׃

Ⲭⲁⲕⲓ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲟϩⲓ ⲛⲁϥ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲟⲙϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲛ̀ⲁⲧϭⲉⲛⲟ ⲉϥⲉ̀ⲧϩⲉⲙⲙⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

And let all darkness wait for him: a fire that burns not out shall consume him; and let a stranger plague his house.

παν σκοτος κρυπτεται εν τοις ταμειοις αυτου· πυρ ασβεστον θελει κατατρωγει αυτον· οσοι εναπελειφθησαν εν τη σκηνη αυτου θελουσι δυστυχει.

السَّمَاوَاتُ تُعْلِنُ إِثْمَهُ، وَالأَرْضُ تَنْهَضُ عَلَيْهِ.

יְגַלּ֣וּ שָׁמַ֣יִם עֲוֹנֹ֑ו וְ֝אֶ֗רֶץ מִתְקֹומָ֘מָ֥ה לֹֽו׃

Ⲛⲉϥⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲇⲉ ⲉⲥⲉ̀ⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲫⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

And let the heaven reveal his iniquities, and the earth rise up against him.

Ο ουρανος θελει ανακαλυψει την ανομιαν αυτου· και η γη θελει σηκωθη κατ' αυτου.

تَزُولُ غَلَّةُ بَيْتِهِ. تُهْرَاقُ فِي يَوْمِ غَضَبِهِ.

יִ֭גֶל יְב֣וּל בֵּיתֹ֑ו נִ֝גָּרֹ֗ות בְּיֹ֣ום אַפֹּֽו׃

Ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲧⲁⲕⲟ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ϫⲱⲛⲧ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

Let destruction bring his house to an end; let a day of wrath come upon him.

Η περιουσια του οικου αυτου θελει αφανισθη· θελει διαρρευσει εν τη ημερα της κατ' αυτου οργης.

هَذَا نَصِيبُ الإِنْسَانِ الشِّرِّيرِ مِنْ عِنْدِ اللهِ، وَمِيرَاثُ أَمْرِهِ مِنَ الْقَدِيرِ».

זֶ֤ה ׀ חֵֽלֶק־אָדָ֣ם רָ֭שָׁע מֵאֱלֹהִ֑ים וְנַחֲלַ֖ת אִמְרֹ֣ו מֵאֵֽל׃ פ

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲙⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϫⲫⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲡⲓⲥⲕⲟⲡⲟⲥ

This is the portion of an ungodly man from the Lord, and the possession of his goods appointed him by the all-seeing God.

Αυτη ειναι η παρα του Θεου μερις του ασεβους ανθρωπου, και η κληρονομια η διωρισμενη εις αυτον παρα του Θεου.

إصحاح 21

نجاح الشرير

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

But Job answered and said,

Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπεν·

«اِسْمَعُوا قَوْلِي سَمْعًا، وَلْيَكُنْ هَذَا تَعْزِيَتَكُمْ.

שִׁמְע֣וּ מֹועַ מִלָּתִ֑י וּתְהִי־זֹ֝֗את תַּנְח֥וּמֹֽתֵיכֶֽם׃

Ϫⲉ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲧⲁⲛⲟⲙϯ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

Hear ye, hear ye my words, that I may not have this consolation from you.

Ακουσατε μετα προσοχης την ομιλιαν μου, και τουτο ας ηναι αντι των παρηγοριων σας.

اِحْتَمِلُونِي وَأَنَا أَتَكَلَّمُ، وَبَعْدَ كَلاَمِي اسْتَهْزِئُوا.

אוּנִי וְאָנֹכִ֣י אֲדַבֵּ֑ר וְאַחַ֖ר דַּבְּרִ֣י תַלְעִֽיג׃

Ϥⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲓⲧⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Raise me, and I will speak; then ye shall not laugh me to scorn.

Υποφερετε με να λαλησω· και αφου λαλησω, εμπαιζετε.

أَمَّا أَنَا فَهَلْ شَكْوَايَ مِنْ إِنْسَانٍ، وَإِنْ كَانَتْ، فَلِمَاذَا لَا تَضِيقُ رُوحِي؟

הֶ֭אָנֹכִי לְאָדָ֣ם שִׂיחִ֑י וְאִם־מַ֝דּ֗וּעַ לֹא־תִקְצַ֥ר רוּחִֽי׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙⲏ ⲡⲁⲥⲟϩⲓ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲓⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϯϫⲱⲛⲧ ⲁⲧϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

What! is my reproof of man? and why should I not be angry?

Μη εις ανθρωπον παραπονουμαι εγω; δια τι λοιπον να μη ταραχθη το πνευμα μου;

تَفَرَّسُوا فِيَّ وَتَعَجَّبُوا وَضَعُوا الْيَدَ عَلَى الْفَمِ.

פְּנוּ־אֵלַ֥י וְהָשַׁ֑מּוּ וְשִׂ֖ימוּ יָ֣ד עַל־פֶּֽה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲓϣⲫⲏⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲱ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϫⲓϫ ⲓⲧⲉ ⲧⲉⲛⲟⲩⲟϫⲓ

Look upon me, and wonder, laying your hand upon your cheek.

Εμβλεψατε εις εμε και θαυμασατε, και βαλετε χειρα επι στοματος.

«عِنْدَمَا أَتَذَكَّرُ أَرْتَاعُ، وَأَخَذَتْ بَشَرِي رَعْدَةٌ.

וְאִם־זָכַ֥רְתִּי וְנִבְהָ֑לְתִּי וְאָחַ֥ז בְּ֝שָׂרִ֗י פַּלָּצֽוּת׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲁⲓϣⲁⲛⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ϣⲁⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲥⲉⲁⲙⲟⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲁⲣⲝ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

For even when I remember, I am alarmed, and pains seize my flesh.

Μονον να ενθυμηθω, ταραττομαι, και τρομος κυριευει την σαρκα μου.

لِمَاذَا تَحْيَا الأَشْرَارُ وَيَشِيخُونَ، نَعَمْ وَيَتَجَبَّرُونَ قُوَّةً؟

מַדּ֣וּעַ רְשָׁעִ֣ים יִחְי֑וּ עָ֝תְק֗וּ גַּם־גָּ֥בְרוּ חָֽיִל׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲥⲉⲟⲛϧ ⲁⲩⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲇⲉ ⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ

Wherefore do the ungodly live, and grow old even in wealth?

Δια τι οι ασεβεις ζωσι, γηρασκουσι, μαλιστα ακμαζουσιν εις πλουτη;

نَسْلُهُمْ قَائِمٌ أَمَامَهُمْ مَعَهُمْ، وَذُرِّيَّتُهُمْ فِي أَعْيُنِهِمْ.

זַרְעָ֤ם נָכֹ֣ון לִפְנֵיהֶ֣ם עִמָּ֑ם וְ֝צֶאֱצָאֵיהֶ֗ם לְעֵינֵיהֶֽם׃

Ⲡⲟⲩⲟⲩⲧⲁϩ ϣⲟⲡ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲟⲩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲥⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ

Their seed is according to their desire, and their children are in their sight.

Το σπερμα αυτων στερεουται εμπροσθεν αυτων μετ' αυτων, και τα εκγονα αυτων εμπροσθεν των οφθαλμων αυτων.

بُيُوتُهُمْ آمِنَةٌ مِنَ الْخَوْفِ، وَلَيْسَ عَلَيْهِمْ عَصَا اللهِ.

בָּתֵּיהֶ֣ם שָׁלֹ֣ום מִפָּ֑חַד וְלֹ֤א שֵׁ֖בֶט אֱלֹ֣והַּ עֲלֵיהֶֽם׃

Ⲛ̀ⲟⲩⲏⲓ ⲥⲉⲟⲓ ⲛ̀ϩⲉⲛⲟⲩϥⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲟϯ ⲇⲉ ⲥⲁ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲥ ⲇⲉ ϩⲓϫⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Their houses are prosperous, neither have they any where cause for fear, neither is there a scourge from the Lord upon them.

Αι οικιαι αυτων ειναι ασφαλεις απο φοβου· και ραβδος Θεου δεν ειναι επ' αυτους.

ثَوْرُهُمْ يُلْقِحُ وَلَا يُخْطِئُ. بَقَرَتُهُمْ تُنْتِجُ وَلَا تُسْقِطُ.

שֹׁורֹ֣ו עִ֭בַּר וְלֹ֣א יַגְעִ֑ל תְּפַלֵּ֥ט פָּ֝רָתֹ֗ו וְלֹ֣א תְשַׁכֵּֽל׃

Ⲧⲟⲩⲉϩⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲙⲓⲥⲓ ϧⲁϫⲉⲛ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲁⲥⲛⲟϩⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲙⲃⲟⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲥϩⲓϧⲏⲧⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Their cow does not cast her calf, and their beast with young is safe, and does not miscarry.

Ο βους αυτων συλλαμβανει και δεν αποτυγχανει· η δαμαλις αυτων τικτει και δεν αποβαλλει.

يُسْرِحُونَ مِثْلَ الْغَنَمِ رُضَّعَهُمْ، وَأَطْفَالُهُمْ تَرْقُصُ.

יְשַׁלְּח֣וּ כַ֭צֹּאן עֲוִילֵיהֶ֑ם וְ֝יַלְדֵיהֶ֗ם יְרַקֵּדֽוּן׃

Ⲥⲉϣⲟⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ϩⲁⲛⲉⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲥⲉⲥⲱⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ

And they remain as an unfailing flock, and their children play before them, taking up the psaltery and harp;

Απολυουσι τα τεκνα αυτων ως προβατα, και τα παιδια αυτων σκιρτωσι.

يَحْمِلُونَ الدُّفَّ وَالْعُودَ، وَيُطْرِبُونَ بِصَوْتِ الْمِزْمَارِ.

יִ֭שְׂאוּ כְּתֹ֣ף וְכִנֹּ֑ור וְ֝יִשְׂמְח֗וּ לְקֹ֣ול עוּגָֽב׃

Ⲉⲩϭⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲯⲁⲗⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲕⲩⲑⲁⲣⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲟⲩⲛⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲯⲁⲗⲙⲟⲥ

and they rejoice at the voice of a song.

Λαμβανουσι το τυμπανον και την κιθαραν και ευφραινονται εις τον ηχον του οργανου.

يَقْضُونَ أَيَّامَهُمْ بِالْخَيْرِ. فِي لَحْظَةٍ يَهْبِطُونَ إِلَى الْهَاوِيَةِ.

[יְבַלּוּ כ] (יְכַלּ֣וּ ק) בַטֹּ֣וב יְמֵיהֶ֑ם וּ֝בְרֶ֗גַע שְׁאֹ֣ול יֵחָֽתּוּ׃

Ⲁⲩϫⲉⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛϧ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲁⲩⲉⲛⲕⲟⲧ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲙⲧⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲙⲉⲛϯ

And they spend their days in wealth, and fall asleep in the rest of the grave.

Διαγουσι τας ημερας αυτων εν αγαθοις και εν μια στιγμη καταβαινουσιν εις τον αδην.

فَيَقُولُونَ للهِ: ابْعُدْ عَنَّا، وَبِمَعْرِفَةِ طُرُقِكَ لَا نُسَرُّ.

וַיֹּאמְר֣וּ לָ֭אֵל ס֣וּר מִמֶּ֑נּוּ וְדַ֥עַת דְּ֝רָכֶ֗יךָ לֹ֣א חָפָֽצְנוּ׃

Ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ϩⲉⲛⲕ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛⲉⲕⲙⲱⲓⲧ ϯⲟⲩⲱϣ ⲉⲥⲟⲩⲱⲛⲟⲩ ⲁⲛ

Yet such a man says to the Lord, Depart from me; I desire not to know thy ways.

Και λεγουσι προς τον Θεον, αποστηθι αφ' ημων, διοτι δεν θελομεν να γνωρισωμεν τας οδους σου·

مَنْ هُوَ الْقَدِيرُ حَتَّى نَعْبُدَهُ؟ وَمَاذَا نَنْتَفِعُ إِنِ الْتَمَسْنَاهُ؟

מַה־שַׁדַּ֥י כִּֽי־נַֽעַבְדֶ֑נּוּ וּמַה־נֹּ֝ועִ֗יל כִּ֣י נִפְגַּע־בֹּֽו׃

Ⲟⲩ ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧϩⲩⲕⲁⲛⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲛⲉ̀ⲉⲣⲃⲱⲕ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲓϩⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲡⲁⲛⲧⲁⲛ ⲛⲁϥ

What is the Mighty One, that we should serve him? and what profit is there that we should approach him?

τι ειναι ο Παντοδυναμος δια να δουλευωμεν αυτον; και τι ωφελουμεθα επικαλουμενοι αυτον;

«هُوَذَا لَيْسَ فِي يَدِهِمْ خَيْرُهُمْ. لِتَبْعُدْ عَنِّي مَشُورَةُ الأَشْرَارِ.

הֵ֤ן לֹ֣א בְיָדָ֣ם טוּבָ֑ם עֲצַ֥ת רְ֝שָׁעִ֗ים רָ֣חֲקָה מֶֽנִּי׃

Ⲛⲁⲣⲉ ⲛⲟⲩⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϥⲛⲁⲩ ⲉⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ

For their good things were in their hands, but he regards not the works of the ungodly.

Ιδου, τα αγαθα αυτων δεν ειναι εν τη χειρι αυτων· μακραν απ' εμου η βουλη των ασεβων.

موت الشرير

كَمْ يَنْطَفِئُ سِرَاجُ الأَشْرَارِ، وَيَأْتِي عَلَيْهِمْ بَوَارُهُمْ؟ أَوْ يَقْسِمُ لَهُمْ أَوْجَاعًا فِي غَضَبِهِ؟

כַּמָּ֤ה ׀ נֵר־רְשָׁ֘עִ֤ים יִדְעָ֗ךְ וְיָבֹ֣א עָלֵ֣ימֹו אֵידָ֑ם חֲ֝בָלִ֗ים יְחַלֵּ֥ק בְּאַפֹּֽו׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲡϧⲏⲃⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϥⲛⲁϭⲉⲛⲟ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲟⲩⲱϫⲡ ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲛⲁⲕϩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ

Nevertheless, the lamp of the ungodly also shall be put out, and destruction shall come upon them, and pangs of vengeance shall seize them.

Ποσακις σβυνεται ο λυχνος των ασεβων, και ερχεται η καταστροφη αυτων επ' αυτους Ο Θεος διαμοιραζει εις αυτους ωδινας εν τη οργη αυτου.

أَوْ يَكُونُونَ كَالتِّبْنِ قُدَّامَ الرِّيحِ، وَكَالْعُصَافَةِ الَّتِي تَسْرِقُهَا الزَّوْبَعَةُ؟

יִהְי֗וּ כְּתֶ֥בֶן לִפְנֵי־ר֑וּחַ וּ֝כְמֹ֗ץ גְּנָבַ֥תּוּ סוּפָֽה׃

Ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲧⲟϩ ϧⲁϫⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲏⲟⲩ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲱⲓϣ ⲉ̀ⲁⲥⲟⲗϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲁⲣⲁⲑⲏⲟⲩ

And they shall be as chaff before the wind, or as dust which the storm has taken up.

Ειναι ως αχυρον εμπροσθεν του ανεμου· και ως κονιορτος, τον οποιον αρπαζει ο ανεμοστροβιλος.

اَللهُ يَخْزِنُ إِثْمَهُ لِبَنِيهِ. لِيُجَازِهِ نَفْسَهُ فَيَعْلَمَ.

אֱלֹ֗והַּ יִצְפֹּן־לְבָנָ֥יו אֹונֹ֑ו יְשַׁלֵּ֖ם אֵלָ֣יו וְיֵדָֽע׃

Ⲉⲣⲉ ⲛⲟⲩϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲙⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲉϥⲉ̀ϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲛⲁϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲙⲓ

Let his substance fail to supply his children: God shall recompense him, and he shall know it.

Ο Θεος φυλαττει την ποινην της ανομιας αυτων δια τους υιους αυτων· ανταποδιδει εις αυτους, και θελουσι γνωρισει τουτο.

لِتَنْظُرْ عَيْنَاهُ هَلاَكَهُ، وَمِنْ حُمَةِ الْقَدِيرِ يَشْرَبْ.

יִרְא֣וּ [עֵינֹו כ] (עֵינָ֣יו ק) כִּידֹ֑ו וּמֵחֲמַ֖ת שַׁדַּ֣י יִשְׁתֶּֽה׃

Ⲡⲉϥⲃⲁⲗ ⲉϥⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉϥϧⲟⲗϧⲉⲗ ⲛ̀ⲛⲉϥⲛⲟϩⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Let his eyes see his own destruction, and let him not be saved by the Lord.

Οι οφθαλμοι αυτων θελουσιν ιδει την καταστροφην αυτων, και θελουσι πιει απο του θυμου του Παντοδυναμου.

فَمَا هِيَ مَسَرَّتُهُ فِي بَيْتِهِ بَعْدَهُ، وَقَدْ تَعَيَّنَ عَدَدُ شُهُورِهِ؟

כִּ֤י מַה־חֶפְצֹ֣ו בְּבֵיתֹ֣ו אַחֲרָ֑יו וּמִסְפַּ֖ר חֳדָשָׁ֣יו חֻצָּֽצוּ׃

Ϫⲉ ⲡⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϣⲟⲡ ⲛⲉⲙⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥⲉⲃⲏⲧ ⲁⲩⲫⲁϣⲟⲩ

For his desire is in his house with him, and the number of his months has been suddenly cut off.

Διοτι ο ασεβης ποιαν ηδονην εχει μεθ' εαυτον εν τω οικω αυτου, αφου κοπη εις το μεσον ο αριθμος των μηνων αυτου;

«أَاللهُ يُعَلَّمُ مَعْرِفَةً، وَهُوَ يَقْضِي عَلَى الْعَالِينَ؟

הַלְאֵ֥ל יְלַמֶּד־דָּ֑עַת וְ֝ה֗וּא רָמִ֥ים יִשְׁפֹּֽוט׃

Ⲙⲏ ⲡ⳪̅ ⲁⲛ ⲉⲧϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧϯϩⲁⲡ ⲉ̀ϩⲁⲛϧⲱⲧⲉⲃ

Is it not the Lord who teaches understanding and knowledge? and does not he judge murders?

Θελει διδαξει τις τον Θεον γνωσιν; και αυτος κρινει τους υψηλους.

هَذَا يَمُوتُ فِي عَيْنِ كَمَالِهِ. كُلُّهُ مُطْمَئِنٌّ وَسَاكِنٌ.

זֶ֗ה יָ֭מוּת בְּעֶ֣צֶם תֻּמֹּ֑ו כֻּ֝לֹּ֗ו שַׁלְאֲנַ֥ן וְשָׁלֵֽיו׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲁⲧϩⲏⲧ ϥⲟⲩⲟϫ ⲇⲉ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲉⲣⲉⲩⲑⲉⲛⲓⲛ

One shall die in his perfect strength, and wholly at ease and prosperous;

Ο μεν αποθνησκει εν τω ακρω της ευδαιμονιας αυτου, ενω ειναι κατα παντα ευτυχης και ησυχος·

أَحْوَاضُهُ مَلآنَةٌ لَبَنًا، وَمُخُّ عِظَامِهِ طَرِيٌّ.

עֲ֭טִינָיו מָלְא֣וּ חָלָ֑ב וּמֹ֖חַ עַצְמֹותָ֣יו יְשֻׁקֶּֽה׃

Ⲛⲉϥⲙⲁϧⲧ ⲇⲉ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲛ̀ⲱⲧ ⲡⲉϥⲁⲧⲕⲁⲥ ⲇⲉ ⲡⲉⲛⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and his inwards are full of fat, and his marrow is diffused throughout him.

τα πλευρα αυτου ειναι πληρη παχους, και τα οστα αυτου ποτιζονται μυελον.

وَذَلِكَ يَمُوتُ بِنَفْسٍ مُرَّةٍ وَلَمْ يَذُقْ خَيْرًا.

וְזֶ֗ה יָ֭מוּת בְּנֶ֣פֶשׁ מָרָ֑ה וְלֹֽא־אָ֝כַ֗ל בַּטֹּובָֽה׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ϣⲁϥⲙⲟⲩ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡϣⲁϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲩⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

And another dies in bitterness of soul, not eating any good thing.

Ο δε αποθνησκει εν πικρια ψυχης, και ποτε δεν εφαγεν εν ευφροσυνη.

كِلَاهُمَا يَضْطَجِعَانِ مَعًا فِي التُّرَابِ وَالدُّودُ يَغْشَاهُمَا.

יַ֭חַד עַל־עָפָ֣ר יִשְׁכָּ֑בוּ וְ֝רִמָּ֗ה תְּכַסֶּ֥ה עֲלֵיהֶֽם׃

Ⲥⲉⲉⲛⲕⲟⲧ ⲇⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲇⲉ ϣⲁϥϩⲟⲃⲥⲟⲩ

But they lie down in the earth together, and corruption covers them.

Θελουσι κοιτεσθαι ομου εν τω χωματι, και σκωληκες θελουσι σκεπασει αυτους.

أيوب يخالف أصدقاءه

«هُوَذَا قَدْ عَلِمْتُ أَفْكَارَكُمْ وَالنِّيَّاتِ الَّتِي بِهَا تَظْلِمُونَنِي.

הֵ֣ן יָ֭דַעְתִּי מַחְשְׁבֹֽותֵיכֶ֑ם וּ֝מְזִמֹּ֗ות עָלַ֥י תַּחְמֹֽסוּ׃

Ϩⲱⲥⲇⲉ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲉϩ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲧⲟⲗⲙⲏⲣⲟⲥ

So I know you, that ye presumptuously attack me:

Ιδου, γνωριζω τους διαλογισμους σας, και τας πονηριας τας οποιας μηχανασθε κατ' εμου.

لأَنَّكُمْ تَقُولُونَ: أَيْنَ بَيْتُ الْعَاتِي؟ وَأَيْنَ خَيْمَةُ مَسَاكِنِ الأَشْرَارِ؟

כִּ֤י תֹֽאמְר֗וּ אַיֵּ֥ה בֵית־נָדִ֑יב וְ֝אַיֵּ֗ה אֹ֤הֶל ׀ מִשְׁכְּנֹ֬ות רְשָׁעִֽים׃

Ϩⲱⲥⲇⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁϥⲑⲱⲛ ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲣⲭⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲁⲥⲑⲱⲛ ϯⲥⲕⲉⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ

so that ye will say, Where is the house of the prince? and where is the covering of the tabernacles of the ungodly?

Διοτι λεγετε, Που ο οικος του αρχοντος; και που η σκηνη της κατοικησεως των ασεβων;

أَفَلَمْ تَسْأَلُوا عَابِرِي السَّبِيلِ، وَلَمْ تَفْطِنُوا لِدَلاَئِلِهِمْ؟

הֲלֹ֣א אֶלְתֶּם עֹ֣ובְרֵי דָ֑רֶךְ וְ֝אֹתֹתָ֗ם לֹ֣א תְנַכֵּֽרוּ׃

Ϣⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲓⲛⲓ ϩⲓ ⲛⲓⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲟⲩⲙⲏⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲁⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϣⲉⲙ̀ⲙⲟ

Ask those that go by the way, and do not disown their tokens.

Δεν ηρωτησατε τους διαβαινοντας την οδον; και τα σημεια αυτων δεν καταλαμβανετε;

إِنَّهُ لِيَوْمِ الْبَوَارِ يُمْسَكُ الشِّرِّيرُ. لِيَوْمِ السَّخَطِ يُقَادُونَ.

כִּ֤י לְיֹ֣ום אֵ֭יד יֵחָ֣שֶׂךְ רָ֑ע לְיֹ֖ום עֲבָרֹ֣ות יוּבָֽלוּ׃

Ϫⲉ ⲁⲩϥⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲉⲩⲉ̀ϭⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϫⲱⲛⲧ

For the wicked hastens to the day of destruction: they shall be led away for the day of his vengeance.

Οτι ο ασεβης φυλαττεται εις ημεραν αφανισμου, εις ημεραν οργης φερεται.

مَنْ يُعْلِنُ طَرِيقَهُ لِوَجْهِهِ؟ وَمَنْ يُجَازِيهِ عَلَى مَا عَمِلَ؟

מִֽי־יַגִּ֣יד עַל־פָּנָ֣יו דַּרְכֹּ֑ו וְהֽוּא־עָ֝שָׂ֗ה מִ֣י יְשַׁלֶּם־לֹֽו׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲛⲁϥ

Who will tell him his way to his face, whereas he has done it? who shall recompense him?

Τις θελει φανερωσει εμπροσθεν αυτου την οδον αυτου; και τις θελει ανταποδωσει εις αυτον ο, τι αυτος επραξε;

هُوَ إِلَى الْقُبُورِ يُقَادُ، وَعَلَى الْمَدْفَنِ يُسْهَرُ.

וְ֭הוּא לִקְבָרֹ֣ות יוּבָ֑ל וְֽעַל־גָּדִ֥ישׁ יִשְׁקֹֽוד׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲁϥϭⲓⲧϥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙϩⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉⲣϣ̀ⲣⲱⲓⲥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲥⲗⲏ

And he has been led away to the tombs, and he has watched over the heaps.

και αυτος θελει φερθη εις τον ταφον, και θελει διαμενει εν τω μνηματι.

حُلْوٌ لَهُ مَدَرُ الْوَادِي. يَزْحَفُ كُلُّ إِنْسَانٍ وَرَاءَهُ، وَقُدَّامَهُ مَا لَا عَدَدَ لَهُ.

מָֽתְקוּ־לֹ֗ו רִגְבֵ֫י נָ֥חַל וְ֭אַחֲרָיו כָּל־אָדָ֣ם יִמְשֹׁ֑וךְ וּ֝לְפָנָ֗יו אֵ֣ין מִסְפָּֽר׃

Ⲁⲩϩⲗⲟϫ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲭⲁⲗⲓⲝ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲭⲓⲙⲁⲣⲣⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉϥⲉ̀ϣⲉ ⲛⲁϥ ϩⲓⲫⲁϩⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲁⲧⲏⲡⲓ ϧⲁϫⲱϥ

The stones of the valley have been sweet to him, and every man shall depart after him, and there are innumerable ones before him.

Οι βωλοι της κοιλαδος θελουσιν εισθαι γλυκεις εις αυτον, και πας ανθρωπος θελει υπαγει κατοπιν αυτου, καθως αναριθμητοι προπορευονται αυτου.

فَكَيْفَ تُعَزُّونَنِي بَاطِلًا وَأَجْوِبَتُكُمْ بَقِيَتْ خِيَانَةً؟»

וְ֭אֵיךְ תְּנַחֲמ֣וּנִי הָ֑בֶל וּ֝תְשֽׁוּבֹתֵיכֶ֗ם נִשְׁאַר־מָֽעַל׃ ס

Ⲡⲱⲥ ⲇⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲃⲏⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϯ ϩⲗⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲛⲏⲓ ⲁⲛ

How then do ye comfort me in vain? whereas I have no rest from your molestation.

Πως λοιπον με παρηγορειτε ματαιως, αφου εις τας αποκρισεις σας μενει ψευδος;

إصحاح 22

أليفاز يتهم أيوب مرة أخرى

فَأَجَابَ أَلِيفَازُ التَّيْمَانِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן אֱלִיפַ֥ז הַֽתֵּמָנִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲫⲁⲥ ⲡⲓⲑⲉⲙⲁⲛⲓⲧⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Eliphaz the Thaemanite answered and said,

Και απεκριθη Ελιφας ο Θαιμανιτης και ειπε·

«هَلْ يَنْفَعُ الإِنْسَانُ اللهَ؟ بَلْ يَنْفَعُ نَفْسَهُ الْفَطِنُ!

הַלְאֵ֥ל יִסְכָּן־גָּ֑בֶר כִּֽי־יִסְכֹּ֖ן עָלֵ֣ימֹו מַשְׂכִּֽיל׃

Ϫⲉ ⲙⲏ ⲡ⳪̅ ⲁⲛ ⲉⲧϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲏⲙⲏ

Is it not the Lord that teaches understanding and knowledge?

Δυναται ανθρωπος να ωφεληση τον Θεον, διοτι φρονιμος ων δυναται να ωφελη εαυτον;

هَلْ مِنْ مَسَرَّةٍ لِلْقَدِيرِ إِذَا تَبَرَّرْتَ، أَوْ مِنْ فَائِدَةٍ إِذَا قَوَّمْتَ طُرُقَكَ؟

הַחֵ֣פֶץ לְ֭שַׁדַּי כִּ֣י תִצְדָּ֑ק וְאִם־בֶּ֝֗צַע כִּֽי־תַתֵּ֥ם דְּרָכֶֽיךָ׃

Ⲁⲥⲉⲣⲙⲉⲗⲓⲥⲑⲉ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲉⲕϩⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲫⲱⲣϣ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙⲱⲓⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙⲁϥ

For what matters it to the Lord, if thou wert blameless in thy works? or is it profitable that thou shouldest perfect thy way?

Ειναι ευχαριστησις εις τον Παντοδυναμον, εαν ησαι δικαιος; η κερδος, εαν καθιστας αμεμπτους τας οδους σου;

هَلْ عَلَى تَقْوَاكَ يُوَبِّخُكَ، أَوْ يَدْخُلُ مَعَكَ فِي الْمُحَاكَمَةِ؟

הֲֽ֭מִיִּרְאָ֣תְךָ יֹכִיחֶ֑ךָ יָבֹ֥וא עִ֝מְּךָ֗ בַּמִּשְׁפָּֽט׃

Ⲓⲉ ⲕⲁⲛ ϥⲛⲁⲥⲁϩⲱⲕ ⲉϥϥⲓⲱⲡ ⲛⲉⲙⲁⲕ ϥⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉⲩϩⲁⲡ ⲛⲉⲙⲁⲕ

Wilt thou maintain and plead thine own cause? and will he enter into judgment with thee?

Μηπως φοβουμενος σε θελει σε ελεγξει και θελει ελθει εις κρισιν μετα σου;

أَلَيْسَ شَرُّكَ عَظِيمًا، وَآثَامُكَ لَا نِهَايَةَ لَهَا؟

הֲלֹ֣א רָעָֽתְךָ֣ רַבָּ֑ה וְאֵֽין־קֵ֝֗ץ לַעֲוֹנֹתֶֽיךָ׃

Ⲙⲏⲧⲓ ⲧⲉⲕⲕⲁⲕⲓⲁ ⲁⲛ ⲉⲧⲟϣ ϩⲁⲛⲁⲧⲏⲡⲓ ⲛⲉ ⲛⲉⲕⲛⲟⲃⲓ

Is not thy wickedness abundant, and thy sins innumerable?

Η κακια σου δεν ειναι μεγαλη; και αι ανομιαι σου απειροι;

لأَنَّكَ ارْتَهَنْتَ أَخَاكَ بِلاَ سَبَبٍ، وَسَلَبْتَ ثِيَابَ الْعُرَاةِ.

כִּֽי־תַחְבֹּ֣ל אַחֶ֣יךָ חִנָּ֑ם וּבִגְדֵ֖י עֲרוּמִּ֣ים תַּפְשִֽׁיט׃

Ⲛⲉⲕⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲟⲩⲱ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲥⲛⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲉⲡⲁⲃⲏⲣ ⲁⲕⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧϩⲉⲃⲥⲱ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲃⲏϣ

And thou hast taken security of thy brethren for nothing, and hast taken away the clothing of the naked.

Διοτι ελαβες ενεχυρον παρα του αδελφου σου αναιτιως και εστερησας τους γυμνους απο του ενδυματος αυτων.

مَاءً لَمْ تَسْقِ الْعَطْشَانَ، وَعَنِ الْجَوْعَانِ مَنَعْتَ خُبْزًا.

לֹא־מַ֭יִם עָיֵ֣ף תַּשְׁקֶ֑ה וּ֝מֵרָעֵ֗ב תִּֽמְנַֽע־לָֽחֶם׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲧⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϩⲟⲕⲉⲣ ⲁⲕϥⲟϫⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲱⲓⲕ

Neither hast thou given water to the thirsty to drink, but hast taken away the morsel of the hungry.

Δεν εποτισας υδωρ τον διψωντα, και ηρνηθης αρτον εις τον πεινωντα.

أَمَّا صَاحِبُ الْقُوَّةِ فَلَهُ الأَرْضُ، وَالْمُتَرَفِّعُ الْوَجْهِ سَاكِنٌ فِيهَا.

וְאִ֣ישׁ זְ֭רֹועַ לֹ֣ו הָאָ֑רֶץ וּנְשׂ֥וּא פָ֝נִ֗ים יֵ֣שֶׁב בָּֽהּ׃

Ⲁⲕⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲁⲕⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲁⲕⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ϩⲏⲕⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

And thou hast accepted the persons of some; and thou hast established those that were already settled on the earth.

Ο δε ισχυρος ανθρωπος απελαμβανε την γην· και ο περιβλεπτος κατωκει εν αυτη.

الأَرَامِلَ أَرْسَلْتَ خَالِيَاتٍ، وَذِرَاعُ الْيَتَامَى انْسَحَقَتْ.

אַ֭לְמָנֹות שִׁלַּ֣חְתָּ רֵיקָ֑ם וּזְרֹעֹ֖ות יְתֹמִ֣ים יְדֻכָּֽא׃

Ϩⲁⲛⲭⲏⲣⲁ ⲁⲕϯⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩϣⲟⲩⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲁⲕⲧϩⲉⲙⲕⲱⲟⲩ

But thou hast sent widows away empty, and has afflicted orphans.

Χηρας απεβαλες αβοηθητους, και οι βραχιονες των ορφανων συνετριβησαν υπο σου.

لأَجْلِ ذَلِكَ حَوَالَيْكَ فِخَاخٌ، وَيُرِيعُكَ رُعْبٌ بَغْتَةً

עַל־כֵּ֭ן סְבִיבֹותֶ֣יךָ פַחִ֑ים וִֽ֝יבַהֶלְךָ פַּ֣חַד פִּתְאֹֽם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲁⲩⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϫⲟⲣϫⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓⲏⲥ ⲛ̀ⲥⲱⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲉϥⲟⲓ ⲛϣⲫⲏⲣⲓ

Therefore snares have compassed thee, and disastrous war has troubled thee.

Δια τουτο παγιδες σε περιεκυκλωσαν, και φοβος αιφνιδιος σε ταραττει·

أَوْ ظُلْمَةٌ فَلَا تَرَى، وَفَيْضُ الْمِيَاهِ يُغَطِّيكَ.

אֹו־חֹ֥שֶׁךְ לֹֽא־תִרְאֶ֑ה וְֽשִׁפְעַת־מַ֥יִם תְּכַסֶּֽךָּ׃

Ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲁϥⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲛⲁⲕ ⲉⲕⲉⲛⲕⲟⲧ ⲇⲉ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲁϥϩⲱⲃⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲁϥϩⲱⲃⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲱⲕ

The light has proved darkness to thee, and water has covered thee on thy lying down.

και σκοτος, ωστε δεν βλεπεις· και πλημμυρα υδατων σε σκεπαζει.

طريق الشرير

«هُوَذَا اللهُ فِي عُلُوِّ السَّمَاوَاتِ. وَانْظُرْ رَأْسَ الْكَوَاكِبِ مَا أَعْلاَهُ!

הֲ‍ֽלֹא־אֱ֭לֹוהַּ גֹּ֣בַהּ שָׁמָ֑יִם וּרְאֵ֤ה רֹ֖אשׁ כֹּוכָבִ֣ים כִּי־רָֽמּוּ׃

Ⲙⲏ ϥⲛⲁⲛⲉⲩ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲟϣⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱϣ ⲁϥⲑⲉⲃⲓⲱⲟⲩ

Does not he that dwells in the high places observe? and has he not brought down the proud?

Δεν ειναι ο Θεος εν τοις υψηλοις του ουρανου; και θεωρησον το υψος των αστρων, ποσον υψηλα ειναι

فَقُلْتَ: كَيْفَ يَعْلَمُ اللهُ؟ هَلْ مِنْ وَرَاءِ الضَّبَابِ يَقْضِي؟

וְֽ֭אָמַרְתָּ מַה־יָּ֣דַֽע אֵ֑ל הַבְעַ֖ד עֲרָפֶ֣ל יִשְׁפֹּֽוט׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲟⲣ ⲓⲉ ⲁϥⲛⲁϯϩⲁⲡ ϧⲁ ⲡⲓⲅⲛⲟⲫⲟⲥ

And thou has said, What does the Mighty One know? does he judge in the dark?

Και συ λεγεις, Τι γνωριζει ο Θεος; δυναται να κρινη δια του γνοφου;

السَّحَابُ سِتْرٌ لَهُ فَلَا يُرَى، وَعَلَى دَائِرَةِ السَّمَاوَاتِ يَتَمَشَّى.

עָבִ֣ים סֵֽתֶר־לֹ֖ו וְלֹ֣א יִרְאֶ֑ה וְח֥וּג מַ֗יִם יִתְהַלָּֽךְ׃

Ϩⲁⲛϭⲏⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲙⲁⲛ̀ⲭⲱⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁϥⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲱϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

A cloud is his hiding-place, and he shall not be seen; and he passes through the circle of heaven.

Νεφη αποκρυπτουσιν αυτον, και δεν βλεπει, και τον γυρον του ουρανου διαπορευεται.

هَلْ تَحْفَظُ طَرِيقَ الْقِدَمِ الَّذِي دَاسَهُ رِجَالُ الإِثْمِ،

הַאֹ֣רַח עֹולָ֣ם תִּשְׁמֹ֑ר אֲשֶׁ֖ר דָּרְכ֣וּ מְתֵי־אָֽוֶן׃

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϩⲱⲙⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ

Wilt thou not mark the old way, which righteous men have trodden?

Μηπως θελεις φυλαξει την παντοτεινην οδον, την οποιαν επατησαν οι ανομοι;

الَّذِينَ قُبِضَ عَلَيْهِمْ قَبْلَ الْوَقْتِ؟ الْغَمْرُ انْصَبَّ عَلَى أَسَاسِهِمِ.

אֲשֶֽׁר־קֻמְּט֥וּ וְלֹא־עֵ֑ת נָ֝הָ֗ר יוּצַ֥ק יְסֹודָֽם׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲁⲥⲉⲣⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲁⲣⲟ ⲉϥϧⲁϯ ⲡⲉ ⲛⲟⲩⲥⲉⲛϯ

who were seized before their time: their foundations are as an overflowing stream.

Οιτινες αφηρπασθησαν αωρως, και το θεμελιον αυτων κατεποντισε χειμαρρος·

الْقَائِلِينَ للهِ: ابْعُدْ عَنَّا. وَمَاذَا يَفْعَلُ الْقَدِيرُ لَهُمْ؟

הָאֹמְרִ֣ים לָ֭אֵל ס֣וּר מִמֶּ֑נּוּ וּמַה־יִּפְעַ֖ל שַׁדַּ֣י לָֽמֹו׃

Ⲛⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲁⲓϥ ⲛⲁⲛ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲛⲁⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

Who say, What will the Lord do to us? or what will the Almighty bring upon us?

οιτινες ειπον προς τον Θεον, αποστηθι αφ' ημων· και τι θελει καμει ο Παντοδυναμος εις αυτους;

وَهُوَ قَدْ مَلأَ بُيُوتَهُمْ خَيْرًا. لِتَبْعُدْ عَنِّي مَشُورَةُ الأَشْرَارِ.

וְה֤וּא מִלֵּ֣א בָתֵּיהֶ֣ם טֹ֑וב וַעֲצַ֥ת רְ֝שָׁעִ֗ים רָ֣חֲקָה מֶֽנִּי׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲁϥⲙⲁϩ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲓ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲡⲥⲟϭⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϥⲟⲩⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Yet he filled their houses with good things: but the counsel for the wicked is far from him.

Αλλ' αυτος ενεπλησεν αγαθων τους οικους αυτων· πλην μακραν απ' εμου η βουλη των ασεβων.

الأَبْرَارُ يَنْظُرُونَ وَيَفْرَحُونَ، وَالْبَرِيءُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ قَائِلِينَ:

יִרְא֣וּ צַדִּיקִ֣ים וְיִשְׂמָ֑חוּ וְ֝נָקִ֗י יִלְעַג־לָֽמֹו׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲁⲩⲥⲱⲃⲓ ⲡⲓⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲗⲕϣⲁⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ

The righteous have seen it, and laughed, and the blameless one has derided them.

Οι δικαιοι βλεπουσι και αγαλλονται· και οι αθωοι μυκτηριζουσιν αυτους.

أَلَمْ يُبَدْ مُقَاوِمُونَا، وَبَقِيَّتُهُمْ قَدْ أَكَلَتْهَا النَّارُ؟

אִם־לֹ֣א נִכְחַ֣ד קִימָ֑נוּ וְ֝יִתְרָ֗ם אָ֣כְלָה אֵֽשׁ׃

Ⲓⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩϭⲣⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲟⲩⲥⲱϫⲡ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲱⲙϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ

Verily their substance has been utterly destroyed, and the fire shall devour what is left of their property.

Η μεν περιουσια ημων δεν ηφανισθη, το υπολοιπον ομως αυτων κατατρωγει πυρ.

أليفاز يحض أيوب على التوبة

«تَعَرَّفْ بِهِ وَاسْلَمْ. بِذَلِكَ يَأْتِيكَ خَيْرٌ.

הַסְכֶּן־נָ֣א עִמֹּ֑ו וּשְׁלם בָּ֝הֶ֗ם תְּֽבֹואַתְךָ֥ טֹובָֽה׃

Ⲁⲣⲓⲛⲉϣⲧⲉ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲉⲣϩⲩⲡⲟⲙⲉⲛⲓⲛ ⲓⲥϫⲉ ⲡⲉⲕⲟⲩⲧⲁϩ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

Be firm, I pray thee, if thou canst endure; then thy fruit shall prosper.

Οικειωθητι λοιπον μετ' αυτου και εσο εν ειρηνη· ουτω θελει ελθει καλον εις σε.

اقْبَلِ الشَّرِيعَةَ مِنْ فِيهِ، وَضَعْ كَلاَمَهُ فِي قَلْبِكَ.

קַח־נָ֣א מִפִּ֣יו תֹּורָ֑ה וְשִׂ֥ים אֲ֝מָרָ֗יו בִּלְבָבֶֽךָ׃

Ⲁⲣⲓⲉⲕⲗⲁⲃⲁⲛⲓⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ϭⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ

And receive a declaration from his mouth, and lay up his words in thine heart.

Δεχθητι λοιπον τον νομον εκ του στοματος αυτου, και βαλε τους λογους αυτου εν τη καρδια σου.

إِنْ رَجَعْتَ إِلَى الْقَدِيرِ تُبْنَى. إِنْ أَبْعَدْتَ ظُلْمًا مِنْ خَيْمَتِكَ،

אִם־תָּשׁ֣וּב עַדשַׁ֭־דַּי תִּבָּנֶ֑ה תַּרְחִ֥יק עַ֝וְלָ֗ה מֵאָהֳלֶֽךָ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲧⲁⲥⲑⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲑⲉⲃⲓⲟ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲕⲑⲣⲉ ⲡⲓϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲟⲩⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ

And if thou shalt turn and humble thyself before the Lord, thou hast thus removed unrighteousness far from thy habitation.

Εαν επιστρεψης προς τον Παντοδυναμου, θελεις ανοικοδομηθη, εκδιωξας την ανομιαν μακραν απο των σκηνων σου.

وَأَلْقَيْتَ التِّبْرَ عَلَى التُّرَابِ وَذَهَبَ أُوفِيرَ بَيْنَ حَصَا الأَوْدِيَةِ.

וְשִׁית־עַל־עָפָ֥ר בָּ֑צֶר וּבְצ֖וּר נְחָלִ֣ים אֹופִֽיר׃

Ⲉⲕⲉ̀ϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕϧⲁⲉ ⲛⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲭⲓⲙⲁⲛⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲱⲫⲓⲣ

Thou shalt lay up for thyself treasure in a heap on the rock; and Sophir shall be as the rock of the torrent.

Και θελεις επισωρευσει το χρυσιον ως χωμα και το χρυσιον του Οφειρ ως τας πετρας των χειμαρρων.

يَكُونُ الْقَدِيرُ تِبْرَكَ وَفِضَّةَ أَتْعَابٍ لَكَ،

וְהָיָ֣ה שַׁדַּ֣י בְּצָרֶ֑יךָ וְכֶ֖סֶף תֹּועָפֹ֣ות לָֽךְ׃

Ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲕ ⲙ̀ⲃⲟⲏⲑⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉⲕϫⲁϫⲓ ⲉϥⲉ̀ⲧⲟⲩⲃⲟⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓϩⲁⲧ ⲉⲧⲫⲟⲥⲓ

So the Almighty shall be thy helper from enemies, and he shall bring thee forth pure as silver that has been tried by fire.

Και ο Παντοδυναμος θελει εισθαι ο υπερασπιστης σου, και θελεις εχει πληθος αργυριου.

لأَنَّكَ حِينَئِذٍ تَتَلَذَّذُ بِالْقَدِيرِ وَتَرْفَعُ إِلَى اللهِ وَجْهَكَ.

כִּי־אָ֭ז עַל־שַׁדַּ֣י תִּתְעַנָּ֑ג וְתִשָּׂ֖א אֶל־אֱלֹ֣והַּ פָּנֶֽיךָ׃

Ⲓⲧⲁ ⲉⲕⲉ̀ⲉⲣⲡⲁⲣⲓⲥⲓⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲧⲉⲕϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ

Then shalt thou have boldness before the Lord, looking up cheerfully to heaven.

Διοτι τοτε θελεις ευφραινεσθε εις τον Παντοδυναμον, και θελεις υψωσει το προσωπον σου προς τον Θεον.

تُصَلِّي لَهُ فَيَسْتَمِعُ لَكَ، وَنُذُورُكَ تُوفِيهَا.

תַּעְתִּ֣יר אֵ֭לָיו וְיִשְׁמָעֶ֑ךָּ וּנְדָרֶ֥יךָ תְשַׁלֵּֽם׃

Ⲁⲕϣⲁⲛⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉϥⲉ̀ⲧⲏⲓⲥ ⲇⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕϯ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲩⲭⲏ

And he shall hear thee when thou prayest to him, and he shall grant thee power to pay thy vows.

Θελεις δεηθη αυτου, και θελει σου εισακουσει, και θελεις αποδωσει τας ευχας σου.

وَتَجْزِمُ أَمْرًا فَيُثَبَّتُ لَكَ، وَعَلَى طُرُقِكَ يُضِيءُ نُورٌ.

וְֽתִגְזַר־אֹ֖ומֶר וְיָ֣קָם לָ֑ךְ וְעַל־דְּ֝רָכֶ֗יךָ נָ֣גַֽהּ אֹֽור׃

Ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ⲇⲉ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ϩⲓ ⲛⲉⲕⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

And he shall establish to thee again a habitation of righteousness and there shall be light upon thy paths.

Και ο, τι αποφασισης, θελει κατορθουσθαι εις σε· και το φως θελει φεγγει επι τας οδους σου.

إِذَا وُضِعُوا تَقُولُ: رَفْعٌ. وَيُخَلِّصُ الْمُنْخَفِضَ الْعَيْنَيْنِ.

כִּֽי־הִ֭שְׁפִּילוּ וַתֹּ֣אמֶר גֵּוָ֑ה וְשַׁ֖ח עֵינַ֣יִם יֹושִֽׁעַ׃

Ϫⲉ ⲁϥⲑⲉⲃⲓⲟϥ ⲙⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲛⲁϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧϭⲱⲧⲥ ⲛ̀ⲛⲉϥⲃⲁⲗ

Because thou hast humbled thyself; and thou shalt say, Man has behaved proudly, but he shall save him that is of lowly eyes.

Οταν ταπεινωθη τις, τοτε θελεις ειπει, Ειναι υψωσις· διοτι θελει σωσει τον κεκυφοτα τους οφθαλμους.

يُنَجِّي غَيْرَ الْبَرِيءِ وَيُنْجَى بِطَهَارَةِ يَدَيْكَ».

יְֽמַלֵּ֥ט אִֽי־נָקִ֑י וְ֝נִמְלַ֗ט בְּבֹ֣ר כַּפֶּֽיךָ׃ פ

Ⲉϥⲉ̀ⲥⲱϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲑⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲟϩⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲉⲕⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ

He shall deliver the innocent, and do thou save thyself by thy pure hands.

Θελει σωσει και τον μη αθωον· ναι, δια της καθαροτητος των χειρων σου θελει σωθη.

إصحاح 23

أيوب يطلب المثول أمام الله للمحاكمة

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Job answered and said,

Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπε·

«الْيَوْمَ أَيْضًا شَكْوَايَ تَمَرُّدٌ. ضَرْبَتِي أَثْقَلُ مِنْ تَنَهُّدِي.

גַּם־הַ֭יֹּום מְרִ֣י שִׂחִ֑י יָ֝דִ֗י כָּבְדָ֥ה עַל־אַנְחָתִֽי׃

Ϫⲉ ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲡⲁⲥⲟϩⲓ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲁⲥϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁϥⲓⲁϩⲟⲙ

Yea, I know that pleading is out of my reach; and his hand has been made heavy upon my groaning.

Και την σημερον το παραπονον μου ειναι πικρον· η πληγη μου ειναι βαρυτερα του στεναγμου μου.

مَنْ يُعْطِينِي أَنْ أَجِدَهُ، فَآتِيَ إِلَى كُرْسِيِّهِ،

מִֽי־יִתֵּ֣ן יָ֭דַעְתִּי וְאֶמְצָאֵ֑הוּ אָ֝בֹ֗וא עַד־תְּכוּנָתֹֽו׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲛⲁⲉⲙⲓ ϫⲉ ϯⲛⲁϫⲉⲙϥ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ϯⲛⲁⲓ ϣⲁ ⲡϫⲱⲕ

Who would then know that I might find him, and come to an end of the matter?

Ειθε να ηξευρον που να ευρω αυτον· ηθελον υπαγει εως του θρονου αυτου·

أُحْسِنُ الدَّعْوَى أَمَامَهُ، وَأَمْلأُ فَمِي حُجَجًا،

אֶעֶרְכָ֣ה לְפָנָ֣יו מִשְׁפָּ֑ט וּ֝פִ֗י אֲמַלֵּ֥א תֹוכָחֹֽות׃

Ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲁⲛ ϯⲛⲁϫⲉ ⲟⲩϩⲁⲡ ⲛⲁϩⲣⲁϥ ⲣⲱⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ⲙⲁϩϥ ⲛⲥⲟϩⲓ

And I would plead my own cause, and he would fill my mouth with arguments.

ηθελον εκθεσει κρισιν ενωπιον αυτου, και ηθελον εμπλησει το στομα μου αποδειξεων·

فَأَعْرِفُ الأَقْوَالَ الَّتِي بِهَا يُجِيبُنِي، وَأَفْهَمُ مَا يَقُولُهُ لِي؟

אֵ֭דְעָה מִלִּ֣ים יַעֲנֵ֑נִי וְ֝אָבִ֗ינָה מַה־יֹּ֥אמַר לִֽי׃

Ⲉⲓⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲓⲧⲁⲗϭⲟ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϫⲟⲧⲟⲩ ⲛⲏⲓ ⲉⲓⲉ̀ⲉⲣⲉⲥⲑⲁⲛⲉⲥⲑⲉ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉϥⲛⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

And I would know the remedies which he would speak to me, and I would perceive what he would tell me.

ηθελον γνωρισει τους λογους τους οποιους ηθελε μοι αποκριθη, και ηθελον νοησει τι ηθελε μοι ειπει.

أَبِكَثْرَةِ قُوَّةٍ يُخَاصِمُنِي؟ كَلاَّ! وَلكِنَّهُ كَانَ يَنْتَبِهُ إِلَيَّ.

הַבְּרָב־כֹּ֖חַ יָרִ֣יב עִמָּדִ֑י לֹ֥א אַךְ־ה֝֗וּא יָשִׂ֥ם בִּֽי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲁⲛ ϥⲛⲁⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲓⲧⲁ ϥⲛⲁⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲛⲏⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ

Though he should come on me in his great strength, then he would not threaten me;

Μη εν πληθει δυναμεως θελει διαμαχεσθαι μετ' εμου; ουχι· αλλ' ηθελε βαλει εις εμε προσοχην.

هُنَالِكَ كَانَ يُحَاجُّهُ الْمُسْتَقِيمُ، وَكُنْتُ أَنْجُو إِلَى الأَبَدِ مِنْ قَاضِيَّ.

שָׁ֗ם יָ֭שָׁר נֹוכָ֣ח עִמֹּ֑ו וַאֲפַלְּטָ֥ה לָ֝נֶ֗צַח מִשֹּׁפְטִֽי׃

Ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲟϩⲓ ϩⲁⲛⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛⲉ ⲉϥⲉ̀ⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁϩⲁⲡ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

for truth and reproof are from him; and he would bring forth my judgment to an end.

Τοτε ηδυνατο ο δικαιος να διαλεχθη μετ' αυτου· και ηθελον ελευθερωθη διαπαντος απο του κριτου μου.

هَأَنَذَا أَذْهَبُ شَرْقًا فَلَيْسَ هُوَ هُنَاكَ، وَغَرْبًا فَلَا أَشْعُرُ بِهِ.

הֵ֤ן קֶ֣דֶם אֶהֱלֹ֣ךְ וְאֵינֶ֑נּוּ וְ֝אָחֹ֗ור וְֽלֹא־אָבִ֥ין לֹֽו׃

Ⲉⲓⲉ̀ϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲓϩⲟⲩⲁϯ ⲟⲩⲟϩ ϯϣⲟⲡ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϯⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓϧⲁⲉⲩ

For if I shall go first, and exist no longer, still what do I know concerning the latter end?

Ιδου, υπαγω εμπρος, αλλα δεν ειναι· και οπισω, αλλα δεν βλεπω αυτον·

شِمَالًا حَيْثُ عَمَلُهُ فَلَا أَنْظُرُهُ. يَتَعَطَّفُ الْجَنُوبَ فَلَا أَرَاهُ.

שְׂמֹ֣אול בַּעֲשֹׂתֹ֣ו וְלֹא־אָ֑חַז יַעְטֹ֥ף יָ֝מִ֗ין וְלֹ֣א אֶרְאֶֽה׃

Ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛϭⲁⲗⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲙⲟⲛⲓ ⲉϥⲉ̀ϩⲱⲃⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲛⲁⲩ

When he wrought on the left hand, then I observed it not: his right hand shall encompass me but I shall not see it.

εις τα αριστερα, οταν εργαζηται, αλλα δεν δυναμαι να ιδω αυτον. Κρυπτεται εις τα δεξια, και δεν βλεπω αυτον.

«لأَنَّهُ يَعْرِفُ طَرِيقِي. إِذَا جَرَّبَنِي أَخْرُجُ كَالذَّهَبِ.

כִּֽי־יָ֭דַע דֶּ֣רֶךְ עִמָּדִ֑י בְּ֝חָנַ֗נִי כַּזָּהָ֥ב אֵצֵֽא׃

Ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϩⲏⲇⲏ ⲙ̀ⲡⲁⲙⲱⲓⲧ ⲁϥⲉⲣⲇⲓⲁⲕⲣⲓⲛⲓⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲩⲃ

For he knows already my way; and he has tried me as gold.

Γνωριζει ομως την οδον μου· με εδοκιμασε· θελω εξελθει ως χρυσιον.

بِخَطَوَاتِهِ اسْتَمْسَكَتْ رِجْلِي. حَفِظْتُ طَرِيقَهُ وَلَمْ أَحِدْ.

בַּ֭אֲשֻׁרֹו אָחֲזָ֣ה רַגְלִ֑י דַּרְכֹּ֖ו שָׁמַ֣רְתִּי וְלֹא־אָֽט׃

Ⲉⲓⲉ̀ⲙⲟϣⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲁⲓⲁⲣⲉϩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲛⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϩⲟⲛϩⲉⲛ

And I will go forth according to his commandments, for I have kept his ways; and I shall not turn aside from his commandments,

Ο πους μου ενεμεινεν εις τα βηματα αυτου· εφυλαξα την οδον αυτου και δεν εξεκλινα·

مِنْ وَصِيَّةِ شَفَتَيْهِ لَمْ أَبْرَحْ. أَكْثَرَ مِنْ فَرِيضَتِي ذَخَرْتُ كَلاَمَ فِيهِ.

מִצְוַ֣ת פָתָיו וְלֹ֣א אָמִ֑ישׁ מֵ֝חֻקִּ֗י צָפַ֥נְתִּי אִמְרֵי־פִֽיו׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲁⲩ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲛⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲁⲓⲭⲟⲡⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲛⲧ

neither shall I transgress; but I have hid his words in my bosom.

την εντολην των χειλεων αυτου, και δεν ωπισθοδρομησα· διετηρησα τους λογους του στοματος αυτου, μαλλον παρα την αναγκαιαν μου τροφην.

أَمَّا هُوَ فَوَحْدَهُ، فَمَنْ يَرُدُّهُ؟ وَنَفْسُهُ تَشْتَهِي فَيَفْعَلُ.

וְה֣וּא בְ֭אֶחָד וּמִ֣י יְשִׁיבֶ֑נּוּ וְנַפְשֹׁ֖ו אִוְּתָ֣ה וַיָּֽעַשׂ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲁϥϯϩⲁⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲧⲁϥⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ ⲛⲁϥ ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲁϣϥ ⲫⲁⲓ ⲡⲉⲧⲁϥⲁⲓϥ

And if too he has thus judged, who is he that has contradicted, for he has both willed a thing and done it.

Διοτι αυτος ειναι εν μια βουλη· και τις δυναται να αποστρεψη αυτον; και ο, τι επιθυμει η ψυχη αυτου, καμνει.

لأَنَّهُ يُتَمِّمُ الْمَفْرُوضَ عَلَيَّ، وَكَثِيرٌ مِثْلُ هَذِهِ عِنْدَهُ.

כִּ֭י יַשְׁלִ֣ים חֻקִּ֑י וְכָהֵ֖נָּה רַבֹּ֣ות עִמֹּֽו׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲓⲏⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲉϥⲉ̀ϯⲥⲃⲱ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ⲁⲓⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ

Therefore am I troubled at him; and when I was reproved, I thought of him.

Διοτι εκτελει το ορισθεν εις εμε· και πολλα τοιαυτα ειναι μετ' αυτου.

مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ أَرْتَاعُ قُدَّامَهُ. أَتَأَمَّلُ فَأَرْتَعِبُ مِنْهُ.

עַל־כֵּ֭ן מִפָּנָ֣יו אֶבָּהֵ֑ל אֶ֝תְבֹּונֵ֗ן וְאֶפְחַ֥ד מִמֶּֽנּוּ׃

Ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲓⲉ̀ⲓⲏⲥ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲟ ⲉⲓⲉ̀ⲥⲟⲙⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲛⲟⲩϣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Therefore let me take good heed before him: I will consider, and be afraid of him.

Δια τουτο καταπληττομαι απο προσωπου αυτου· συλλογιζομαι και φριττω απ' αυτου·

لأَنَّ اللهَ قَدْ أَضْعَفَ قَلْبِي، وَالْقَدِيرَ رَوَّعَنِي.

וְ֭אֵל הֵרַ֣ךְ לִבִּ֑י וְ֝שַׁדַּ֗י הִבְהִילָֽנִי׃

Ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲛⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲁϥⲓⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

But the Lord has softened my heart, and the Almighty has troubled me.

διοτι ο Θεος εμαλακωσε την καρδιαν μου, και ο Παντοδυναμος με κατεπληξεν·

لأَنِّي لَمْ أُقْطَعْ قَبْلَ الظَّلاَمِ، وَمِنْ وَجْهِي لَمْ يُغَطِّ الدُّجَى.

כִּֽי־לֹ֣א נִ֭צְמַתִּי מִפְּנֵי־חֹ֑שֶׁךְ וּ֝מִפָּנַ֗י כִּסָּה־אֹֽפֶל׃

Ⲛⲁⲓⲙⲉⲩⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉ ϫⲉ ϥⲛⲁⲓⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϩⲱⲃⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲁϩⲟ

For I knew not that darkness would come upon me, and thick darkness has covered me before my face.

επειδη δεν απεκοπην προ του σκοτους, και δεν εκρυψε τον γνοφον απο του προσωπου μου.

إصحاح 24

أعمال الشرير

«لِمَاذَا إِذْ لَمْ تَخْتَبِئِ الأَزْمِنَةُ مِنَ الْقَدِيرِ، لَا يَرَى عَارِفُوهُ يَوْمَهُ؟

מַדּ֗וּעַ מִ֭שַּׁדַּי לֹא־נִצְפְּנ֣וּ עִתִּ֑ים [וְיֹדְעֹו כ] (וְ֝יֹדְעָ֗יו ק) לֹא־חָ֥זוּ יָמָֽיו׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲩϩⲱⲡ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲛⲱⲟⲩⲓ

But why have the seasons been hidden from the Lord,

Επειδη οι καιροι δεν ειναι κεκρυμμενοι απο του Παντοδυναμου, δια τι οι γνωριζοντες αυτον δεν βλεπουσι τας ημερας αυτου;

يَنْقُلُونَ التُّخُومَ. يَغْتَصِبُونَ قَطِيعًا وَيَرْعَوْنَهُ.

גְּבֻלֹ֥ות יַשִּׂ֑יגוּ עֵ֥דֶר גָּ֝זְל֗וּ וַיִּרְעֽוּ׃

Ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲇⲉ ⲁⲩⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲑⲟϣ ⲉ̀ⲁⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲟϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲙⲁⲛ̀ⲉⲥⲱⲟⲩ

while the ungodly have passed over the bound, carrying off the flock with the shepherd?

Μετακινουσιν ορια· αρπαζουσι ποιμνια και ποιμαινουσιν·

يَسْتَاقُونَ حِمَارَ الْيَتَامَى، وَيَرْتَهِنُونَ ثَوْرَ الأَرْمَلَةِ.

חֲמֹ֣ור יְתֹומִ֣ים יִנְהָ֑גוּ יַ֝חְבְּל֗וּ שֹׁ֣ור אַלְמָנָֽה׃

Ⲟⲩⲓⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲁⲩⲟⲗⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉϩⲉ ⲛⲟⲩⲭⲏⲣⲁ ⲁⲩⲟⲗⲥ ⲛⲁⲩⲱ

They have led away, the ass of the fatherless, and taken the widow’s ox for a pledge.

αφαιρουσι την ονον των ορφανων· λαμβανουσι τον βουν της χηρας εις ενεχυρον·

يَصُدُّونَ الْفُقَرَاءَ عَنِ الطَّرِيقِ. مَسَاكِينُ الأَرْضِ يَخْتَبِئُونَ جَمِيعًا.

יַטּ֣וּ אֶבְיֹונִ֣ים מִדָּ֑רֶךְ יַ֥חַד חֻ֝בְּא֗וּ עֲנִיֵּי־אָֽרֶץ׃

Ⲁⲩⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲁⲧϫⲟⲙ ⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲁⲩⲭⲟⲡⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲣⲉⲙⲣⲁⲩϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ

They have turned aside the weak from the right way: and the meek of the earth have hidden themselves together.

εξωθουσι τους ενδεεις απο της οδου· οι πτωχοι της γης ομου κρυπτονται.

هَا هُمْ كَالْفَرَاءِ فِي الْقَفْرِ يَخْرُجُونَ إِلَى عَمَلِهِمْ يُبَكِّرُونَ لِلطَّعَامِ. الْبَادِيَةُ لَهُمْ خُبْزٌ لأَوْلاَدِهِمْ.

הֵ֤ן פְּרָאִ֨ים ׀ בַּֽמִּדְבָּ֗ר יָצְא֣וּ בְּ֭פָעֳלָם מְשַׁחֲרֵ֣י לַטָּ֑רֶף עֲרָבָ֥ה לֹ֥ו לֶ֝֗חֶם לַנְּעָרִֽים׃

Ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲉⲩ ϧⲉⲛ ⲧⲕⲟⲓ ⲉ̀ⲁⲩⲥⲉⲛ ⲧⲟⲩⲡⲣⲁⲝⲓⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲁⲩϩⲗⲟϫ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲱⲓⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲗⲱⲟⲩⲓ

And they have departed like asses in the field, having gone forth on my account according to their own order: his bread is sweet to his little ones.

Ιδου, ως αγριοι ονοι εν τη ερημω, εξερχονται εις τα εργα αυτων εγειρομενοι πρωι δια αρπαγην· η ερημος διδει τροφην δι' αυτους και δια τα τεκνα αυτων.

فِي الْحَقْلِ يَحْصُدُونَ عَلَفَهُمْ، وَيُعَلِّلُونَ كَرْمَ الشِّرِّيرِ.

בַּ֭שָּׂדֶה בְּלִילֹ֣ו [יַקְצִירוּ כ] (יִקְצֹ֑ורוּ ק) וְכֶ֖רֶם רָשָׁ֣ע יְלַקֵּֽשׁוּ׃

Ⲟⲩⲓⲟϩⲓ ⲙ̀ⲫⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲩⲟⲥϧϥ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉ ⲧϩⲟϯ ϣⲱⲡⲓ ϩⲁⲛⲁⲧϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲁⲛ̀ⲁⲗⲟⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛ̀ⲁⲧⲃⲉⲭⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲧⲟⲩⲱⲙ

They have reaped a field that was not their own before the time: the poor have laboured in the vineyards of the ungodly without pay and without food.

Θεριζουσιν αγρον μη οντα εαυτων, και τρυγωσιν αμπελον αδικιας.

يَبِيتُونَ عُرَاةً بِلاَ لِبْسٍ، وَلَيْسَ لَهُمْ كَسْوَةٌ فِي الْبَرْدِ.

עָרֹ֣ום יָ֭לִינוּ מִבְּלִ֣י לְב֑וּשׁ וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת בַּקָּרָֽה׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉⲩⲃⲏϣ ϣⲁⲩⲑⲣⲟⲩⲉⲛⲕⲟⲧ ⲛ̀ⲁⲧϩⲱⲃⲥ ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧϩⲉⲃⲥⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩⲯⲩⲭⲏ

They have caused many naked to sleep without clothes, and they have taken away the covering of their body.

Καμνουσι τους γυμνους να νυκτερευωσιν ανευ ιματιου, και δεν εχουσι σκεπασμα εις το ψυχος.

يَبْتَلُّونَ مِنْ مَطَرِ الْجِبَالِ، وَلِعَدَمِ الْمَلْجَإِ يَعْتَنِقُونَ الصَّخْرَ.

מִזֶּ֣רֶם הָרִ֣ים יִרְטָ֑בוּ וּֽמִבְּלִ֥י מַ֝חְסֶ֗ה חִבְּקוּ־צֽוּר׃

Ⲥⲉϩⲟⲣⲡ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲧⲉⲗⲧⲓⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲥⲕⲉⲡⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩϫⲟⲗⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ

They are wet with the drops of the mountains: they have embraced the rock, because they had no shelter.

Υγραινονται εκ των βροχων των ορεων και εναγκαλιζονται τον βραχον, μη εχοντες καταφυγιον.

«يَخْطَفُونَ الْيَتِيمَ عَنِ الثُّدِيِّ، وَمِنَ الْمَسَاكِينِ يَرْتَهِنُونَ.

יִ֭גְזְלוּ מִשֹּׁ֣ד יָתֹ֑ום וְֽעַל־עָנִ֥י יַחְבֹּֽלוּ׃

Ⲁⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲕⲟⲧ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϩⲉⲓ ⲁⲩⲑⲉⲃⲓⲟϥ

They have snatched the fatherless from the breast, and have afflicted the outcast.

Εκεινοι αρπαζουσι τον ορφανον απο του μαστου, και λαμβανουσιν ενεχυρον παρα του πτωχου·

عُرَاةً يَذْهَبُونَ بِلاَ لِبْسٍ، وَجَائِعِينَ يَحْمِلُونَ حُزَمًا.

עָרֹ֣ום הִ֭לְּכוּ בְּלִ֣י לְב֑וּשׁ וּ֝רְעֵבִ֗ים נָ֣שְׂאוּ עֹֽמֶר׃

Ⲁⲩⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲕⲟⲧ ⲉⲩⲃⲏϣ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϩⲟⲕⲉⲣ ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲱⲓⲕ

And they have wrongfully caused others to sleep without clothing, and taken away the morsel of the hungry.

καμνουσιν αυτον να υπαγη γυμνος ανευ ιματιου, και οι βασταζοντες τα χειροβολα μενουσι πεινωντες.

يَعْصِرُونَ الزَّيْتَ دَاخِلَ أَسْوَارِهِمْ. يَدُوسُونَ الْمَعَاصِرَ وَيَعْطَشُونَ.

בֵּין־שׁוּרֹתָ֥ם יַצְהִ֑ירוּ יְקָבִ֥ים דָּ֝רְכ֗וּ וַיִּצְמָֽאוּ׃

Ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲁ ⲉⲩϫⲏⲟⲩ ⲁⲩϫⲱⲣϫ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛϥ

They have unrighteously laid wait in narrow places, and have not known the righteous way.

Οι εκπιεζοντες το ελαιον εντος των τοιχων αυτων και πατουντες τους ληνους αυτων, διψωσιν.

مِنَ الْوَجَعِ أُنَاسٌ يَئِنُّونَ، وَنَفْسُ الْجَرْحَى تَسْتَغِيثُ، وَاللهُ لَا يَنْتَبِهُ إِلَى الظُّلْمِ.

מֵ֘עִ֤יר מְתִ֨ים ׀ יִנְאָ֗קוּ וְנֶֽפֶשׁ־חֲלָלִ֥ים תְּשַׁוֵּ֑עַ וֶ֝אֱלֹ֗והַּ לֹא־יָשִׂ֥ים תִּפְלָֽה׃

Ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲃⲁⲕⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲏⲓ ⲧⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲁⲥⲉⲣϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲙ̀ϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ

Who have cast forth the poor from the city and their own houses, and the soul of the children has groaned aloud.

Ανθρωποι στεναζουσιν εκ της πολεως, και η ψυχη των πεπληγωμενων βοα· αλλ' ο Θεος δεν επιθετει εις αυτους αφροσυνην.

فناء الشرير

«أُولئِكَ يَكُونُونَ بَيْنَ الْمُتَمَرِّدِينَ عَلَى النُّورِ. لَا يَعْرِفُونَ طُرُقَهُ وَلَا يَلْبَثُونَ فِي سُبُلِهِ.

הֵ֤מָּה ׀ הָיוּ֮ בְּֽמֹרְדֵ֫י־אֹ֥ור לֹֽא־הִכִּ֥ירוּ דְרָכָ֑יו וְלֹ֥א יָ֝שְׁב֗וּ בִּנְתִיבֹתָֽיו׃

Ⲉⲩϣⲟⲡ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲙⲓ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲛⲉⲥⲙⲓⲧⲱⲟⲩⲓ forasmuch as they were upon the earth, and took no notice, and they knew not the way of righteousness, neither have they walked in their appointed paths?

Why then has he not visited these?

Ουτοι ειναι εκ των ανθισταμενων εις το φως· δεν γνωριζουσι τας οδους αυτου, και δεν μενουσιν εν ταις τριβοις αυτου.

مَعَ النُّورِ يَقُومُ الْقَاتِلُ، يَقْتُلُ الْمِسْكِينَ وَالْفَقِيرَ، وَفِي اللَّيْلِ يَكُونُ كَاللِّصِّ.

לָאֹ֡ור יָ֘ק֤וּם רֹוצֵ֗חַ יִֽקְטָל־עָנִ֥י וְאֶבְיֹ֑ון וּ֝בַלַּ֗יְלָה יְהִ֣י כַגַּנָּֽב׃

Ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲟⲩⲓ

But having known their works, he delivered them into darkness: and in the night one will be as a thief:

Ο φονευς εγειρομενος την αυγην φονευει τον πτωχον και τον ενδεη, την δε νυκτα γινεται ως κλεπτης.

وَعَيْنُ الزَّانِي تُلاَحِظُ الْعِشَاءَ. يَقُولُ: لَا تُرَاقِبُنِي عَيْنٌ. فَيَجْعَلُ سِتْرًا عَلَى وَجْهِهِ.

וְעֵ֤ין נֹאֵ֨ף ׀ שָׁ֤מְרָֽה נֶ֣שֶׁף לֵ֭אמֹר לֹא־תְשׁוּרֵ֣נִי עָ֑יִן וְסֵ֖תֶר פָּנִ֣ים יָשִֽׂים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲃⲁⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲱⲓⲕ ⲁϥⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲩⲭⲁⲕⲓ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲃⲁⲗ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲭⲁⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ⲭⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲟ

and the eye of the adulterer has watched for the darkness, saying, Eye shall not perceive me, and he puts a covering on his face.

Ο οφθαλμος ομοιως του μοιχου παραφυλαττει το νυκτωμα, λεγων, Οφθαλμος δεν θελει με ιδει· και καλυπτει το προσωπον αυτου.

يَنْقُبُونَ الْبُيُوتَ فِي الظَّلاَمِ. فِي النَّهَارِ يُغْلِقُونَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ. لَا يَعْرِفُونَ النُّورَ.

חָתַ֥ר בַּחֹ֗שֶׁךְ בָּ֫תִּ֥ים יֹומָ֥ם חִתְּמוּ־לָ֗מֹו לֹא־יָ֥דְעוּ אֹֽור׃

Ⲁⲩϩⲓϣⲁⲧⲥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩϩⲓⲧⲉⲃⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

In darkness he digs through houses: by day they conceal themselves securely: they know not the light.

Εν τω σκοτει διατρυπωσι τας οικιας, τας οποιας την ημεραν εσημειωσαν δι' εαυτους. Δεν γνωριζουσι φως·

لأَنَّهُ سَوَاءٌ عَلَيْهِمُ الصَّبَاحُ وَظِلُّ الْمَوْتِ. لأَنَّهُمْ يَعْلَمُونَ أَهْوَالَ ظِلِّ الْمَوْتِ.

כִּ֤י יַחְדָּ֨ו ׀ בֹּ֣קֶר לָ֣מֹו צַלְמָ֑וֶת כִּֽי־יַ֝כִּ֗יר בַּלְהֹ֥ות צַלְמָֽוֶת׃

Ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲡⲉ ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉⲧⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϫⲉ ⲉϥⲉ̀ⲥⲟⲩⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧϧⲏⲓⲃⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ

For the morning is to them all as the shadow of death, for each will be conscious of the terror of the shadow of death.

διοτι η αυγη ειναι εις παντας αυτους σκια θανατου· εαν τις γνωριση αυτους, ειναι τρομοι σκιας θανατου.

خَفِيفٌ هُوَ عَلَى وَجْهِ الْمِيَاهِ. مَلْعُونٌ نَصِيبُهُمْ فِي الأَرْضِ. لَا يَتَوَجَّهُ إِلَى طَرِيقِ الْكُرُومِ.

קַֽל־ה֤וּא ׀ עַל־פְּנֵי־מַ֗יִם תְּקֻלַּ֣ל חֶלְקָתָ֣ם בָּאָ֑רֶץ לֹֽא־יִ֝פְנֶה דֶּ֣רֶךְ כְּרָמִֽים׃

Ϥⲁⲥⲓⲱⲟⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲥϩⲟⲩⲟⲣⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲙⲉⲣⲟⲥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

He is swift on the face of the water: let his portion be cursed on the earth; and let their plants be laid bare.

Ειναι ελαφροι επι το προσωπον των υδατων· η μερις αυτων ειναι κατηραμενη επι της γης· δεν βλεπουσι την οδον των αμπελων.

الْقَحْطُ وَالْقَيْظُ يَذْهَبَانِ بِمِيَاهِ الثَّلْجِ، كَذَا الْهَاوِيَةُ بِالَّذِينَ أَخْطَأُوا.

צִיָּ֤ה גַם־חֹ֗ם יִגְזְל֥וּ מֵֽימֵי־שֶׁ֗לֶג שְׁאֹ֣ול חָטָֽאוּ׃

Ⲉⲩⲉ̀ⲟⲩⲱⲛϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲣⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲉⲩϣⲟⲩⲱⲟⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲁⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲭⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ

Let them be withered upon the earth; for they have plundered the sheaves of the fatherless.

Η ξηρασια και η θερμοτης αρπαζουσι τα υδατα της χιονος, ο δε ταφος τους αμαρτωλους.

تَنْسَاهُ الرَّحِمُ، يَسْتَحْلِيهِ الدُّودُ. لَا يُذْكَرُ بَعْدُ، وَيَنْكَسِرُ الأَثِيمُ كَشَجَرَةٍ.

יִשְׁכָּ֘חֵ֤הוּ רֶ֨חֶם ׀ מְתָ֘קֹ֤ו רִמָּ֗ה עֹ֥וד לֹֽא־יִזָּכֵ֑ר וַתִּשָּׁבֵ֖ר כָּעֵ֣ץ עַוְלָֽה׃

Ⲓⲧⲁ ⲁϥⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲛⲟⲃⲓ ⲁϥⲉⲣⲁⲑⲟⲩⲱⲛϩ ⲇⲉ ⲙⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϥ ⲛ̀ⲓⲱϯ ⲉϥⲉ̀ϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉ ⲛ̀ⲁⲧϣⲁⲩ

Then is his sin brought to remembrance, and he vanishes like a vapour of dew: but let what he has done be recompensed to him, and let every unrighteous one be crushed like rotten wood.

Η μητρα θελει λησμονησει αυτους· ο σκωληξ θελει βοσκεσθαι επ' αυτους· δεν θελουσιν ελθει πλεον εις ενθυμησιν· και η αδικια θελει συντριφθη ως ξυλον.

يُسِيءُ إِلَى الْعَاقِرِ الَّتِي لَمْ تَلِدْ، وَلَا يُحْسِنُ إِلَى الأَرْمَلَةِ.

רֹעֶ֣ה עֲ֭קָרָה לֹ֣א תֵלֵ֑ד וְ֝אַלְמָנָ֗ה לֹ֣א יְיֵטִֽיב׃

Ⲟⲩⲁϭⲣⲏⲛ ⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲛⲁⲥ ⲟⲩⲁⲧⲥϩⲓⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲁⲓ ⲛⲁϥ

For he has not treated the barren woman well, and has had no pity on a feeble woman.

Κακοποιουσι την στειραν την ατεκνον· και δεν αγαθοποιουσι την χηραν·

يُمْسِكُ الأَعِزَّاءَ بِقُوَّتِهِ. يَقُومُ فَلَا يَأْمَنُ أَحَدٌ بِحَيَاتِهِ.

וּמָשַׁ֣ךְ אַבִּירִ֣ים בְּכֹחֹ֑ו יָ֝ק֗וּם וְֽלֹא־יַאֲמִ֥ין בַּֽחַיִּֽין׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲣⲱϧⲧ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲧϫⲟⲙ ⲁϥϣⲁⲛⲧⲱⲛϥ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥⲧⲉⲛϩⲉⲧ ⲡⲉϥⲧⲱⲛϥ

And in wrath he has overthrown the helpless: therefore when he has arisen, a man will not feel secure of his own life.

και κατακρατουσι τους δυνατους δια της δυναμεως αυτων· εγειρονται, και δεν ειναι ουδεις ασφαλης εν τη ζωη αυτου.

يُعْطِيهِ طُمَأْنِينَةً فَيَتَوَكَّلُ، وَلكِنْ عَيْنَاهُ عَلَى طُرُقِهِمْ.

יִתֶּן־לֹ֣ו לָ֭בֶטַח וְיִשָּׁעֵ֑ן וְ֝עֵינֵ֗יהוּ עַל־דַּרְכֵיהֶֽם׃

Ⲁϥϣⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϫⲉ ϥⲛⲁⲗⲟϫϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉϥⲉ̀ϩⲉⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲛⲓ

When he has fallen sick, let him not hope to recover: but let him perish by disease.

Εδωκε μεν ο Θεος εις αυτους ασφαλειαν και αναπαυονται· ομως οι οφθαλμοι αυτου ειναι επι τας οδους αυτων.

يَتَرَفَّعُونَ قَلِيلًا ثُمَّ لَا يَكُونُونَ وَيُحَطُّونَ. كَالْكُلِّ يُجْمَعُونَ، وَكَرَأْسِ السُّنْبُلَةِ يُقْطَعُونَ.

רֹ֤ומּוּ מְּעַ֨ט ׀ וְֽאֵינֶ֗נּוּ וְֽהֻמְּכ֗וּ כַּכֹּ֥ל יִקָּפְצ֑וּן וּכְרֹ֖אשׁ שִׁבֹּ֣לֶת יִמָּֽלוּ׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲧϩⲉⲙⲕⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥϭⲓⲥⲓ ⲁϥⲗⲱⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲗⲟⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁⲩⲙⲁ ⲓⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϧⲉⲙⲥ ⲉ̀ⲁϥϩⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲱⲟⲩⲓ

For his exaltation has hurt many; but he has withered as mallows in the heat, or as an ear of corn falling off of itself from the stalk. (ⲕ̅ⲉ̅) ⲓⲥϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁϥϫⲉ ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϫⲉ ϩⲁⲛϩⲗⲓ ⲛⲉ (25) But if not, who is he that says I speak falsely, and will make my words of no account?

Υψονονται ολιγον καιρον και δεν υπαρχουσι, και καταβαλλονται ως παντες· σηκονονται εκ του μεσου και αποκοπτονται ως η κεφαλη των ασταχυων·

وَإِنْ لَمْ يَكُنْ كَذَا، فَمَنْ يُكَذِّبُنِي وَيَجْعَلُ كَلاَمِي لَا شَيْئًا؟»

וְאִם־לֹ֣א אֵ֭פֹו מִ֣י יַכְזִיבֵ֑נִי וְיָשֵׂ֥ם לְ֝אַ֗ל מִלָּתִֽי׃ ס

-

και εαν τωρα δεν ηναι ουτω, τις θελει με διαψευσει και εξουθενισει τους λογους μου;

إصحاح 25

لا يتبرر أحد أمام الله

فَأَجَابَ بِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَقَالَ:

וַ֭יַּעַן בִּלְדַּ֥ד הַשֻּׁחִ֗י וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲃⲁⲗⲇⲁⲇ ⲡⲓⲥⲁⲩⲭⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

Then Baldad the Sauchite answered and said,

Και απεκριθη Βιλδαδ ο Σαυχιτης και ειπεν·

«السُّلْطَانُ وَالْهَيْبَةُ عِنْدَهُ. هُوَ صَانِعُ السَّلاَمِ فِي أَعَالِيهِ.

הַמְשֵׁ֣ל וָפַ֣חַד עִמֹּ֑ו עֹשֶׂ֥ה לֹ֗ום בִּמְרֹומָֽיו׃

Ϫⲉ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲡⲓⲣⲟⲟⲓⲙⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲟⲩϩⲟϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧϭⲟⲥⲓ

What beginning or fear is his—even he that makes all things in the highest?

Εξουσια και φοβος ειναι μετ' αυτου· εκτελει ειρηνην εις τα υψη αυτου.

هَلْ مِنْ عَدَدٍ لِجُنُودِهِ؟ وَعَلَى مَنْ لَا يُشْرِقُ نُورُهُ؟

הֲיֵ֣שׁ מִ֭סְפָּר לִגְדוּדָ֑יו וְעַל־מִ֝֗י לֹא־יָק֥וּם אֹורֵֽהוּ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ϩⲗⲓ ⲟⲩⲛ ⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥⲉⲣⲭⲣⲟϥ ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ϫⲟⲣϫⲉⲥ ⲛⲁⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

For let none think that there is a respite for robbers: and upon whom will there not come a snare from him?

Υπαρχει αριθμος των στρατευματων αυτου; και επι τινα δεν ανατελλει το φως αυτου;

فَكَيْفَ يَتَبَرَّرُ الإِنْسَانُ عِنْدَ اللهِ؟ وَكَيْفَ يَزْكُو مَوْلُودُ الْمَرْأَةِ؟

וּמַה־יִּצְדַּ֣ק אֱנֹ֣ושׁ עִם־אֵ֑ל וּמַה־יִּ֝זְכֶּ֗ה יְל֣וּד אִשָּֽׁה׃

Ⲡⲱⲥ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲉⲣⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁⲧⲟⲩⲃⲟϥ ⲉ̀ⲁⲩⲙⲁⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ

For how shall a mortal be just before the Lord? or who that is born of a woman shall purify himself?

Πως λοιπον δυναται ανθρωπος να δικαιωθη ενωπιον του Θεου; η πως δυναται να ηναι καθαρος ο γεγεννημενος εκ γυναικος;

هُوَذَا نَفْسُ الْقَمَرِ لَا يُضِيءُ، وَالْكَوَاكِبُ غَيْرُ نَقِيَّةٍ فِي عَيْنَيْهِ.

הֵ֣ן עַד־יָ֭רֵחַ וְלֹ֣א יַאֲהִ֑יל וְ֝כֹוכָבִ֗ים לֹא־זַכּ֥וּ בְעֵינָֽיו׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲡⲓⲓⲟϩ ϣⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛⲓⲥⲓⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲉⲟⲩⲁⲃ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

If he gives an order to the moon, then it shines not; and the stars are not pure before him.

Ιδου, και αυτη η σεληνη δεν ειναι λαμπρα, και οι αστερες δεν ειναι καθαροι ενωπιον αυτου.

فَكَمْ بِالْحَرِيِّ الإِنْسَانُ الرِّمَّةُ، وَابْنُ آدَمَ الدُّودُ؟»

אַ֭ף כִּֽי־אֱנֹ֣ושׁ רִמָּ֑ה וּבֶן־אָ֝דָ֗ם תֹּולֵעָֽה׃ פ

Ⲓⲉ ⲁⲩⲉⲣ ⲡⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϥⲉⲛⲧ

But alas! man is corruption, and the son of man a worm.

Ποσον ολιγωτερον ο ανθρωπος, σαπρια; και ο υιος του ανθρωπου, ο σκωληξ;

إصحاح 26

أيوب يؤكد على عظمة الله

فَأَجَابَ أَيُّوبُ وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ

But Job answered and said,

Και απεκριθη ο Ιωβ και ειπε·

«كَيْفَ أَعَنْتَ مَنْ لَا قُوَّةَ لَهُ، وَخَلَّصْتَ ذِرَاعًا لَا عِزَّ لَهَا؟

מֶה־עָזַ֥רְתָּ לְלֹא־כֹ֑חַ הֹ֝ושַׁ֗עְתָּ זְרֹ֣ועַ לֹא־עֹֽז׃

Ϫⲉ ⲁⲕⲟⲩⲉϩ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ⲛⲓⲙ ⲓⲉ ⲁⲕⲛⲁⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲙ ⲙⲏ ⲫⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲉ ⲑⲱϥ ⲧⲉ

To whom dost thou attach thyself, or whom art thou going to assist? is it not he that has much strength, and he who has a strong arm?

Ποσον εβοηθησας τον αδυνατον· εσωσας βραχιονα ανισχυρον.

كَيْفَ أَشَرْتَ عَلَى مَنْ لَا حِكْمَةَ لَهُ، وَأَظْهَرْتَ الْفَهْمَ بِكَثْرَةٍ؟

מַה־יָּ֭עַצְתָּ לְלֹ֣א חָכְמָ֑ה וְ֝תוּשִׁיָּ֗ה לָרֹ֥ב הֹודָֽעְתָּ׃

Ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲕⲛⲁⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲙⲏ ⲫⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲟⲙ

To whom hast thou given counsel? is it not to him who has all wisdom? whom wilt thou follow? is it not one who has the greatest power?

Ποσον συνεβουλευσας τον ασοφον και εντελη συνεσιν εδειξας

لِمَنْ أَعْلَنْتَ أَقْوَالًا، وَنَسَمَةُ مَنْ خَرَجَتْ مِنْكَ؟

אֶת־מִ֭י הִגַּ֣דְתָּ מִלִּ֑ין וְנִשְׁמַת־מִ֝י יָצְאָ֥ה מִמֶּֽךָּ׃

Ⲉⲧⲁⲕϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲙ ⲫⲁ ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲓⲛⲓϥⲓ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ

To whom hast thou uttered words? and whose breath is it that has come forth from thee?

Προς τινα απηγγειλας τους λογους; και τινος πνοη εξηλθεν απο σου;

«اَلأَخْيِلَةُ تَرْتَعِدُ مِنْ تَحْتِ الْمِيَاهِ وَسُكَّانِهَا.

הָרְפָאִ֥ים יְחֹולָ֑לוּ מִתַּ֥חַת מַ֝֗יִם וְשֹׁכְנֵיהֶֽם׃

Ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁⲑⲙⲉⲥⲓⲉ ϩⲁⲛⲁⲫⲱⲫ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲑⲉϣⲉⲩ

Shall giants be born from under the water and the inhabitants thereof?

Οι νεκροι τρεμουσιν αυτον υποκατωθεν των υδατων, και οι συγκατοικουντες μετ' αυτων.

الْهَاوِيَةُ عُرْيَانَةٌ قُدَّامَهُ، وَالْهَلاَكُ لَيْسَ لَهُ غِطَاءٌ.

עָרֹ֣ום שְׁאֹ֣ול נֶגְדֹּ֑ו וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת לָֽאֲבַדֹּֽון׃

Ϥⲃⲏϣ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲙⲉⲛϯ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙⲑⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲉⲃⲥⲱ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

Hell is naked before him, and destruction has no covering.

Γυμνος ο αδης εμπροσθεν αυτου, και η απωλεια δεν εχει σκεπασμα.

يَمُدُّ الشَّمَالَ عَلَى الْخَلاَءِ، وَيُعَلِّقُ الأَرْضَ عَلَى لَا شَيْءٍ.

נֹטֶ֣ה צָפֹ֣ון עַל־תֹּ֑הוּ תֹּ֥לֶה אֶ֝֗רֶץ עַל־בְּלִי־מָֽה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϭⲱⲗⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲙϩⲓⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ϣⲓ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ϩⲓ ϩⲗⲓ

He stretches out the north wind upon nothing, and he upon nothing hangs the earth;

Εκτεινει τον βορεαν επι το κενον· κρεμα την γην επι το μηδεν.

يَصُرُّ الْمِيَاهَ فِي سُحُبِهِ فَلَا يَتَمَزَّقُ الْغَيْمُ تَحْتَهَا.

צֹרֵֽר־מַ֥יִם בְּעָבָ֑יו וְלֹא־נִבְקַ֖ע עָנָ֣ן תַּחְתָּֽם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲙⲟⲩⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϭⲏⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉ ϭⲏⲡⲓ ⲫⲱϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ

binding water in his clouds, and the cloud is not rent under it.

Δεσμευει τα υδατα εις τας νεφελας αυτου· και η νεφελη δεν σχιζεται υποκατω αυτων.

يَحْجِبُ وَجْهَ كُرْسِيِّهِ بَاسِطًا عَلَيْهِ سَحَابَهُ.

מְאַחֵ֥ז פְּנֵי־כִסֵּ֑ה פַּרְשֵׁ֖ז עָלָ֣יו עֲנָנֹֽו׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲉϥⲫⲱⲣϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲁϥ

He keeps back the face of his throne, stretching out his cloud upon it.

Σκεπαζει το προσωπον του θρονου αυτου· εκτεινει το νεφος αυτου επ' αυτον.

رَسَمَ حَدًّا عَلَى وَجْهِ الْمِيَاهِ عِنْدَ اتِّصَالِ النُّورِ بِالظُّلْمَةِ.

חֹֽק־חָ֭ג עַל־פְּנֵי־מָ֑יִם עַד־תַּכְלִ֖ית אֹ֣ור עִם־חֹֽשֶׁךְ׃

Ⲁϥⲧⲁⲕⲧⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲡϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲭⲁⲕⲓ

He has encompassed the face of the water by an appointed ordinance, until the end of light and darkness.

Περιεκυκλωσε τα υδατα με ορια, εως της συντελειας του φωτος και του σκοτους.

أَعْمِدَةُ السَّمَاوَاتِ تَرْتَعِدُ وَتَرْتَاعُ مِنْ زَجْرِهِ.

עַמּוּדֵ֣י שָׁמַ֣יִם יְרֹופָ֑פוּ וְ֝יִתְמְה֗וּ מִגַּעֲרָתֹֽו׃

Ϩⲁⲛⲥⲧⲩⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲁⲩϩⲱⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲧⲉϥⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ

The pillars of heaven are prostrate and astonished at his rebuke.

Οι στυλοι του ουρανου τρεμουσι και εξιστανται απο της επιτιμησεως αυτου.

بِقُوَّتِهِ يُزْعِجُ الْبَحْرَ، وَبِفَهْمِهِ يَسْحَقُ رَهَبَ.

בְּ֭כֹחֹו רָגַ֣ע הַיָּ֑ם [וּבִתוּבְנָתֹו כ] (וּ֝בִתְבוּנָתֹ֗ו ק) מָ֣חַץ רָֽהַב׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲁϥⲑⲣⲉ ⲫⲓⲟⲙ ϩⲉⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϯ ⲇⲉ ⲁϥϣⲧⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲏⲧⲟⲥ

He has calmed the sea with his might, and by his wisdom the whale has been overthrown.

Ταραττει την θαλασσαν δια της δυναμεως αυτου, και δια της συνεσεως αυτου καταδαμαζει την υπερηφανιαν αυτης.

بِنَفْخَتِهِ السَّمَاوَاتُ مُسْفِرَةٌ وَيَدَاهُ أَبْدَأَتَا الْحَيَّةَ الْهَارِبَةَ.

בְּ֭רוּחֹו שָׁמַ֣יִם שִׁפְרָ֑ה חֹֽלֲלָ֥ה יָ֝דֹ֗ו נָחָ֥שׁ בָּרִֽיחַ׃

Ⲛⲓⲱⲧϩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲥⲉⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲁϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲣⲁⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲁⲡⲟⲥⲧⲁⲧⲏⲥ

And the barriers of heaven fear him, and by a command he has slain the apostate dragon.

Δια του πνευματος αυτου εκοσμησε τους ουρανους· η χειρ αυτου εσχηματισε τον συστρεφομενον οφιν.

هَا هَذِهِ أَطْرَافُ طُرُقِهِ، وَمَا أَخْفَضَ الْكَلاَمَ الَّذِي نَسْمَعُهُ مِنْهُ وَأَمَّا رَعْدُ جَبَرُوتِهِ فَمَنْ يَفْهَمُ؟»

הֶן־אֵ֤לֶּה ׀ קְצֹ֬ות [דַּרְכֹּו כ] (דְּרָכָ֗יו ק) וּמַה־שֵּׁ֣מֶץ דָּ֭בָר נִשְׁמַע־בֹּ֑ו וְרַ֥עַם [גְּבוּרָתֹו כ] (גְּ֝בוּרֹותָ֗יו ק) מִ֣י יִתְבֹּונָֽן׃ ס

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲁⲓ ϩⲁⲛⲙⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲉⲗⲕⲉⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉⲛⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲧϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϧⲁⲣⲁⲃⲁⲓ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲁϥⲛⲁⲉⲛⲥ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ

Behold, these are parts of his way; and we will hearken to him at the least intimation of his word: but the strength of his thunder who knows, when he shall employ it?

Ιδου, ταυτα ειναι μερη των οδων αυτου· αλλα ποσον ελαχιστον πραγμα ακουομεν περι αυτου; την δε βροντην της δυναμεως αυτου τις δυναται να εννοηση;

إصحاح 27

أيوب يدعي أنه ينطق بالحق

وَعَادَ أَيُّوبُ يَنْطِقُ بِمَثَلِهِ فَقَالَ:

וַיֹּ֣סֶף אִ֭יֹּוב שְׂאֵ֥ת מְשָׁלֹ֗ו וַיֹּאמַֽר׃

Ⲉⲧⲓ ⲟⲛ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲣⲟⲟⲓⲙⲓⲟⲛ

And Job further continued and said in his parable,

Και εξηκολουθησεν ο Ιωβ την παραβολην αυτου και ειπε·

«حَيٌّ هُوَ اللهُ الَّذِي نَزَعَ حَقِّي، وَالْقَدِيرُ الَّذِي أَمَرَّ نَفْسِي،

חַי־אֵ֭ל הֵסִ֣יר מִשְׁפָּטִ֑י וְ֝שַׁדַּ֗י הֵמַ֥ר נַפְשִֽׁי׃

Ϫⲉ ϥⲟⲛϧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϯϩⲁⲡ ⲉⲧⲁⲯⲩⲭⲏ

As God lives, who has thus judge me; and the Almighty, who has embittered my soul;

Ζη ο Θεος, ο αποβαλων την κρισιν μου, και ο Παντοδυναμος, ο πικρανας την ψυχην μου,

إِنَّهُ مَا دَامَتْ نَسَمَتِي فِيَّ، وَنَفْخَةُ اللهِ فِي أَنْفِي،

כִּֽי־כָל־עֹ֣וד נִשְׁמָתִ֣י בִ֑י וְר֖וּחַ אֱלֹ֣והַּ בְּאַפִּֽי׃

Ϩⲟⲥⲟⲛ ⲉⲣⲉ ⲡⲁⲛⲓϥⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲉⲧⲓ ⲉϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲁϣⲁⲓ

verily, while my breath is yet in me, and the breath of God which remains to me is in my nostrils,

οτι παντα τον χρονον ενοσω η πνοη μου ειναι εν εμοι και το πνευμα του Θεου εις τους μυκτηρας μου,

لَنْ تَتَكَلَّمَ شَفَتَايَ إِثْمًا، وَلَا يَلْفِظَ لِسَانِي بِغِشٍّ.

אִם־תְּדַבֵּ֣רְנָה שְׂפָתַ֣י עַוְלָ֑ה וּ֝לְשֹׁונִ֗י אִם־יֶהְגֶּ֥ה רְמִיָּֽה׃

Ⲛ̀ⲛⲉ ⲛⲁⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲁⲛⲟⲙⲟⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲛⲉⲥⲉⲣⲙⲉⲗⲉⲧⲁⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

my lips shall not speak evil words, neither shall my soul meditate unrighteous thoughts.

τα χειλη μου δεν θελουσι λαλησει αδικιαν και η γλωσσα μου δεν θελει μελετησει δολον.

حَاشَا لِي أَنْ أُبَرِّرَكُمْ! حَتَّى أُسْلِمَ الرُّوحَ لَا أَعْزِلُ كَمَالِي عَنِّي.

חָלִ֣ילָה לִּי֮ אִם־אַצְדִּ֪יק אֶ֫תְכֶ֥ם עַד־אֶגְוָ֑ע לֹא־אָסִ֖יר תֻּמָּתִ֣י מִמֶּֽנִּי׃

Ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲑⲙⲏⲓ ϣⲁϯⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲱ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ

Far be it from me that I should justify you till I die; for I will not let go my innocence,

Μη γενοιτο εις εμε να σας δικαιωσω· εως να εκπνευσω, δεν θελω απομακρυνει την ακεραιοτητα μου απ' εμου.

تَمَسَّكْتُ بِبِرِّي وَلَا أَرْخِيهِ. قَلْبِي لَا يُعَيِّرُ يَوْمًا مِنْ أَيَّامِي.

בְּצִדְקָתִ֣י הֶ֭חֱזַקְתִּי וְלֹ֣א אַרְפֶּ֑הָ לֹֽא־יֶחֱרַ֥ף לְ֝בָבִ֗י מִיָּמָֽי׃

Ⲉⲓⲉ̀ϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲑⲏⲓ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲁⲣⲱⲓ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲁⲓⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

but keeping fast to my righteousness I will by no means let it go: for I am not conscious to myself of having done any thing amiss.

Θελω κρατει την δικαιοσυνην μου και δεν θελω αφησει αυτην· η καρδια μου δεν θελει με ελεγξει ενοσω ζω.

أيوب يحتقر الشرير

لِيَكُنْ عَدُوِّي كَالشِّرِّيرِ، وَمُعَانِدِي كَفَاعِلِ الشَّرِّ.

יְהִ֣י כְ֭רָשָׁע אֹ֣יְבִ֑י וּמִתְקֹומְמִ֥י כְעַוָּֽל׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲁϫⲁϫⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱϫⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲁⲣⲁⲛⲟⲙⲟⲥ

Nay rather, but let mine enemies be as the overthrow of the ungodly, and they that rise up against me, as the destruction of transgressors.

Ο εχθρος μου να ηναι ως ο ασεβης και ο ανισταμενος κατ' εμου ως ο παρανομος.

لأَنَّهُ مَا هُوَ رَجَاءُ الْفَاجِرِ عِنْدَمَا يَقْطَعُهُ، عِنْدَمَا يَسْلِبُ اللهُ نَفْسَهُ؟

כִּ֤י מַה־תִּקְוַ֣ת חָ֭נֵף כִּ֣י יִבְצָ֑ע כִּ֤י יֵ֖שֶׁל אֱלֹ֣והַּ נַפְשֹֽׁו׃

Ⲁϣ ⲅⲁⲣ ⲧⲉ ⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϫⲉ ϥⲛⲁⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲁϥϣⲁⲛⲭⲁϩⲑⲏϥ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ϩⲁⲣⲁ ϥⲛⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲓⲉ ϥⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲉϥⲧⲱⲃϩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅

For what is the hope of the ungodly, that he holds to it? will he indeed trust in the Lord and be saved?

Διοτι τις η ελπις του υποκριτου, αν και επλεονεκτησεν, οταν ο Θεος αποσπα την ψυχην αυτου;

أَفَيَسْمَعُ اللهُ صُرَاخَهُ إِذَا جَاءَ عَلَيْهِ ضِيقٌ؟

הַֽ֭צַעֲקָתֹו יִשְׁמַ֥ע ׀ אֵ֑ל כִּֽי־תָבֹ֖וא עָלָ֣יו צָרָֽה׃

Ⲓⲥ ⲁⲥϣⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲙⲏ ϥⲛⲁϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲣⲏⲥⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Will God hear his prayer? or, when distress has come upon him,

Αρα γε θελει ακουσει ο Θεος την κραυγην αυτου, οταν επελθη επ' αυτον συμφορα;

أَمْ يَتَلَذَّذُ بِالْقَدِيرِ؟ هَلْ يَدْعُو اللهَ فِي كُلِّ حِينٍ؟

אִם־עַל־שַׁדַּ֥י יִתְעַנָּ֑ג יִקְרָ֖א אֱלֹ֣והַּ בְּכָל־עֵֽת׃

Ⲓⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲱϣ ⲟⲩⲃⲏϥ ⲙⲏ ϥⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ

has he any confidence before him? or will God hear him as he calls upon him?

Θελει ευφραινεσθαι εις τον Παντοδυναμον; θελει επικαλεισθαι τον Θεον εν παντι καιρω;

«إِنِّي أُعَلِّمُكُمْ بِيَدِ اللهِ. لَا أَكْتُمُ مَا هُوَ عِنْدَ الْقَدِيرِ.

אֹורֶ֣ה אֶתְכֶ֣ם בְּיַד־אֵ֑ל אֲשֶׁ֥ר עִםשַׁ֝־דַּ֗י לֹ֣א אֲכַחֵֽד׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

Yet now I will tell you what is in the hand of the Lord: I will not lie concerning the things which are with the Almighty.

θελω σας διδαξει τι ειναι εν τη χειρι του Θεου· ο, τι ειναι παρα τω Παντοδυναμω, δεν θελω κρυψει αυτο.

هَا أَنْتُمْ كُلُّكُمْ قَدْ رَأَيْتُمْ، فَلِمَاذَا تَتَبَطَّلُونَ تَبَطُّلًا؟ قَائِلِينَ:

הֵן־אַתֶּ֣ם כֻּלְּכֶ֣ם חֲזִיתֶ֑ם וְלָמָּה־זֶּ֝֗ה הֶ֣בֶל תֶּהְבָּֽלוּ׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲉⲧⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ

Behold, ye all know that ye are adding vanity to vanity.

Ιδου, σεις παντες ειδετε· δια τι λοιπον εισθε ολως τοσον ματαιοι;

هَذَا نَصِيبُ الإِنْسَانِ الشِّرِّيرِ مِنْ عِنْدِ اللهِ، وَمِيرَاثُ الْعُتَاةِ الَّذِي يَنَالُونَهُ مِنَ الْقَدِيرِ.

זֶ֤ה ׀ חֵֽלֶק־אָדָ֖ם רָשָׁ֥ע ׀ עִם־אֵ֑ל וְֽנַחֲלַ֥ת עָ֝רִיצִ֗ים מִשַּׁדַּ֥י יִקָּֽחוּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲙⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲡⲓϫⲫⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϫⲱⲣⲓ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

This is the portion of an ungodly man from the Lord, and the possession of oppressors shall come upon them from the Almighty.

Τουτο ειναι παρα Θεου η μερις του ασεβους ανθρωπου, και η κληρονομια των δυναστων, την οποιαν θελουσι λαβει παρα του Παντοδυναμου.

إِنْ كَثُرَ بَنُوهُ فَلِلسَّيْفِ، وَذُرِّيَّتُهُ لَا تَشْبَعُ خُبْزًا.

אִם־יִרְבּ֣וּ בָנָ֣יו לְמֹו־חָ֑רֶב וְ֝צֶאֱצָאָ֗יו לֹ֣א יִשְׂבְּעוּ־לָֽחֶם׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡϧⲟⲗϧⲉⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲩϣⲁⲛϫⲉⲙⲛⲟⲙϯ ⲉⲩⲉ̀ϣⲁⲧ ⲙⲉⲑⲛⲁⲓ

And if their children be many, they shall be for slaughter: and if they grow up, they shall beg.

Εαν οι υιοι αυτου πολλαπλασιασθωσιν, ειναι δια την ρομφαιαν· και οι εκγονοι αυτου δεν θελουσι χορτασθη αρτον.

بَقِيَّتُهُ تُدْفَنُ بِالْمَوْتَانِ، وَأَرَامِلُهُ لَا تَبْكِي.

[שְׂרִידֹו כ] (רִידָיו ק) בַּמָּ֣וֶת יִקָּבֵ֑רוּ וְ֝אַלְמְנֹתָ֗יו לֹ֣א תִבְכֶּֽינָה׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲉ̀ⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲏⲣⲁ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉ ϩⲁⲓ ⲛⲁⲓ ⲛⲱⲟⲩ

And they that survive of him shall utterly perish, and no one shall pity their widows.

Οι εναπολειφθεντες αυτου θελουσι ταφη εν θανατω· και αι χηραι αυτου δεν θελουσι κλαυσει.

إِنْ كَنَزَ فِضَّةً كَالتُّرَابِ، وَأَعَدَّ مَلاَبِسَ كَالطِّينِ،

אִם־יִצְבֹּ֣ר כֶּעָפָ֣ר כָּ֑סֶף וְ֝כַחֹ֗מֶר יָכִ֥ין מַלְבּֽוּשׁ׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲑⲟⲩⲉⲧ ϩⲁⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲟⲃϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲙⲓ

Even if he should gather silver as earth, and prepare gold as clay;

Και αν επισωρευση αργυριον ως το χωμα και ετοιμαση ιματια ως τον πηλον·

فَهُوَ يُعِدُّ وَالْبَارُّ يَلْبَسُهُ، وَالْبَرِيءُ يَقْسِمُ الْفِضَّةَ.

יָ֭כִין וְצַדִּ֣יק יִלְבָּ֑שׁ וְ֝כֶ֗סֶף נָקִ֥י יַחֲלֹֽק׃

Ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲉⲧⲛⲁϭⲓⲧⲟⲩ ⲛⲉϥⲭⲣⲏⲙⲁ ⲇⲉ ϩⲁⲛⲣⲉⲙⲛ̀ⲏⲓ ⲡⲉⲧⲛⲁⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

All these things shall the righteous gain, and the truehearted shall possess his wealth.

δυναται μεν να ετοιμαση, πλην ο δικαιος θελει ενδυθη αυτα· και ο αθωος θελει διαμοιρασθη το αργυριον.

يَبْنِي بَيْتَهُ كَالْعُثِّ، أَوْ كَمَظَلَّةٍ صَنَعَهَا النَّاطُورُ.

בָּנָ֣ה כָעָ֣שׁ בֵּיתֹ֑ו וּ֝כְסֻכָּ֗ה עָשָׂ֥ה נֹצֵֽר׃

Ⲡⲉϥⲏⲓ ⲇⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϩⲟⲗⲓ ⲛⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲧⲁϫⲟⲩⲗ

And his house is gone like moths, and like a spider’s web.

Οικοδομει τον οικον αυτου ως το σαρακιον, και ως καλυβην, την οποιαν καμνει ο αγροφυλαξ.

يَضْطَجِعُ غَنِيًّا وَلكِنَّهُ لَا يُضَمُّ. يَفْتَحُ عَيْنَيْهِ وَلَا يَكُونُ.

עָשִׁ֣יר יִ֭שְׁכַּב וְלֹ֣א יֵאָסֵ֑ף עֵינָ֖יו פָּקַ֣ח וְאֵינֶֽנּוּ׃

Ⲉϥⲉ̀ⲛⲕⲟⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲟⲩⲟϩ ϥϣⲟⲡ ⲁⲛ

The rich man shall lie down, and shall not continue: he has opened his eyes, and he is not.

Πλαγιαζει πλουσιος, πλην δεν θελει συναχθη· ανοιγει τους οφθαλμους αυτου και δεν υπαρχει.

الأَهْوَالُ تُدْرِكُهُ كَالْمِيَاهِ. لَيْلًا تَخْتَطِفُهُ الزَّوْبَعَةُ.

תַּשִּׂיגֵ֣הוּ כַ֭מַּיִם בַּלָּהֹ֑ות לַ֝֗יְלָה גְּנָבַ֥תּוּ סוּפָֽה׃

Ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉϫⲱⲣϩ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲗϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ

Pains have come upon him as water, and darkness has carried him away by night.

Τρομοι συλλαμβανουσιν αυτον ως υδατα, ανεμοστροβιλος αρπαζει αυτον την νυκτα.

تَحْمِلُهُ الشَّرْقِيَّةُ فَيَذْهَبُ، وَتَجْرُفُهُ مِنْ مَكَانِهِ.

יִשָּׂאֵ֣הוּ קָדִ֣ים וְיֵלַ֑ךְ וִֽ֝ישָׂעֲרֵ֗הוּ מִמְּקֹמֹֽו׃

Ⲉϥⲉ̀ⲟⲗϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲕⲁⲩⲥⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ϣⲉ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ϣⲁϣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲧⲟⲡⲟⲥ

And a burning wind shall catch him, and he shall depart, and it shall utterly drive him out of his place.

Σηκονει αυτον ανατολικος ανεμος, και υπαγει· και αποσπα αυτον απο του τοπου αυτου.

يُلْقِي اللهُ عَلَيْهِ وَلَا يُشْفِقُ. مِنْ يَدِهِ يَهْرُبُ هَرْبًا.

וְיַשְׁלֵ֣ךְ עָ֭לָיו וְלֹ֣א יַחְמֹ֑ל מִ֝יָּדֹ֗ו בָּרֹ֥וחַ יִבְרָֽח׃

Ⲉϥⲉ̀ⲃⲟⲣⲃⲉⲣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥϯⲁⲥⲟ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲫⲱⲧ ⲉϥⲉ̀ⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϫⲓϫ

And God shall cast trouble upon him, and not spare: he would fain flee out of his hand.

Διοτι ο Θεος θελει ριψει κατ' αυτου συμφορας και δεν θελει φεισθη· απο της χειρος αυτου σπευδει να φυγη.

يَصْفِقُونَ عَلَيْهِ بِأَيْدِيهِمْ، وَيَصْفِرُونَ عَلَيْهِ مِنْ مَكَانِهِ.

יִשְׂפֹּ֣ק עָלֵ֣ימֹו כַפֵּ֑ימֹו וְיִשְׁרֹ֥ק עָ֝לָ֗יו מִמְּקֹמֹֽו׃

Ⲉϥⲉ̀ϭⲁⲕ ⲛ̀ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲱϣϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲁ

He shall cause men to clap their hands against them, and shall hiss him out of his place.

Θελουσι κροτησει τας χειρας αυτων επ' αυτον, και θελουσι συριξει αυτον απο του τοπου αυτων.

إصحاح 28

البحث عن الحكمة

«لأَنَّهُ يُوجَدُ لِلْفِضَّةِ مَعْدَنٌ، وَمَوْضِعٌ لِلذَّهَبِ حَيْثُ يُمَحِّصُونَهُ.

כִּ֤י יֵ֣שׁ לַכֶּ֣סֶף מֹוצָ֑א וּ֝מָקֹ֗ום לַזָּהָ֥ב יָזֹֽקּוּ׃

Ϥϣⲟⲡ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲁ ⲙ̀ⲡⲓϩⲁⲧ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

For there is a place for the silver, whence it comes,

Βεβαιως ειναι τοπος του αργυριου οθεν εξαγεται, και τοπος του χρυσιου οπου καθαριζεται·

الْحَدِيدُ يُسْتَخْرَجُ مِنَ التُّرَابِ، وَالْحَجَرُ يَسْكُبُ نُحَاسًا.

בַּ֭רְזֶל מֵעָפָ֣ר יֻקָּ֑ח וְ֝אֶ֗בֶן יָצ֥וּק נְחוּשָֽׁה׃

Ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲩⲃ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲟⲩⲱⲧϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲡⲓⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲡⲓϩⲟⲙⲧ ⲇⲉ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲱⲛⲓ and a place for the gold, whence it is refined.

For iron comes out of the earth, and brass is hewn out like stone.

ο σιδηρος λαμβανεται εκ της γης και ο χαλκος χυνεται εκ της πετρας.

قَدْ جَعَلَ لِلظُّلْمَةِ نَهَايَةً، وَإِلَى كُلِّ طَرَفٍ هُوَ يَفْحَصُ. حَجَرَ الظُّلْمَةِ وَظِلَّ الْمَوْتِ.

קֵ֤ץ ׀ שָׂ֤ם לַחֹ֗שֶׁךְ וּֽלְכָל־תַּ֭כְלִית ה֣וּא חֹוקֵ֑ר אֶ֖בֶן אֹ֣פֶל וְצַלְמָֽוֶת׃

Ⲁϥⲭⲱ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲁⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲧϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲧϧⲏⲓⲃⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ

He has set a bound to darkness, and he searches out every limit: a stone is darkness, and the shadow of death.

Βαλλει μεν ο ανθρωπος ορια εις το σκοτος και ανιχνευει τα παντα μεχρι τελειοτητος· τους λιθους του σκοτους και της σκιας του θανατου.

حَفَرَ مَنْجَمًا بَعِيدًا عَنِ السُّكَّانِ. بِلاَ مَوْطِئٍ لِلْقَدَمِ، مُتَدَلِّينَ بَعِيدِينَ مِنَ النَّاسِ يَتَدَلْدَلُونَ.

פָּ֤רַץ נַ֨חַל ׀ מֵֽעִם־גָּ֗ר הַֽנִּשְׁכָּחִ֥ים מִנִּי־רָ֑גֶל דַּ֖לּוּ מֵאֱנֹ֣ושׁ נָֽעוּ׃

Ⲟⲩϣⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲭⲓⲙⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲟⲛⲓⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲱⲃϣ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϣⲁⲩϣⲱⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

There is a cutting off the torrent by reason of dust: so they that forget the right way are weakened; they are removed from among men.

Χειμαρρος εξορμα εκ του τοπου οπου κατοικει· υδατα αδοκιμαστα υπο του ποδος· ταυτα ολιγοστευουσι και αναχωρουσιν απο των ανθρωπων.

أَرْضٌ يَخْرُجُ مِنْهَا الْخُبْزُ، أَسْفَلُهَا يَنْقَلِبُ كَمَا بِالنَّارِ.

אֶ֗רֶץ מִמֶּ֥נָּה יֵֽצֵא־לָ֑חֶם וְ֝תַחְתֶּ֗יהָ נֶהְפַּ֥ךְ כְּמֹו־אֵֽשׁ׃

Ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲱⲓⲕ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲫⲱⲛϩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ

As for the earth, out of it shall come bread: under it has been turned up as it were fire.

Περι δε της γης, εξ αυτης εξερχεται ο αρτος και υποκατωθεν αυτης ανασκαπτεται ως υπο πυρος·

حِجَارَتُهَا هِيَ مَوْضِعُ الْيَاقُوتِ الأَزْرَقِ، وَفِيهَا تُرَابُ الذَّهَبِ.

מְקֹום־סַפִּ֥יר אֲבָנֶ֑יהָ וְעַפְרֹ֖ת זָהָ֣ב לֹֽו׃

Ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲥⲁⲡⲡⲓⲣⲟⲥ ⲛⲉ ⲛⲉϥⲱⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲡⲉ ⲡⲟⲩⲛⲟⲩⲃ

Her stones are the place of the sapphire: and her dust supplies man with gold.

οι λιθοι αυτης ειναι τοπος σαπφειρων· και εν αυτη χωμα χρυσιου.

سَبِيلٌ لَمْ يَعْرِفْهُ كَاسِرٌ، وَلَمْ تُبْصِرْهُ عَيْنُ بَاشِقٍ،

נָ֭תִיב לֹֽא־יְדָ֣עֹו עָ֑יִט וְלֹ֥א זָפַ֗תּוּ עֵ֣ין אַיָּֽה׃

Ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲁⲗⲏⲧ ⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲃⲁⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟϣⲉⲣ

There is a path, the fowl has not known it, neither has the eye of the vulture seen it:

Την οδον εκεινην δεν γνωριζει πτηνον και οφθαλμος γυπος δεν ειδεν αυτην·

وَلَمْ تَدُسْهُ أَجْرَاءُ السَّبْعِ، وَلَمْ يَعْدُهُ الزَّائِرُ.

לֹֽא־הִדְרִיכֻ֥הוּ בְנֵי־שָׁ֑חַץ לֹֽא־עָדָ֖ה עָלָ֣יו שָֽׁחַל׃

Ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲱⲙⲓ ϩⲓⲱⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϭⲁⲥⲓ ϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲓⲛⲓ ϩⲓⲱⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲟⲩⲓ

neither have the sons of the proud trodden it, a lion has not passed upon it.

τα θηρια δεν επατησαν αυτην, ο αγριος λεων δεν επερασε δι' αυτης.

إِلَى الصَّوَّانِ يَمُدُّ يَدَهُ. يَقْلِبُ الْجِبَالَ مِنْ أُصُولِهَا.

בַּֽ֭חַלָּמִישׁ שָׁלַ֣ח יָדֹ֑ו הָפַ֖ךְ מִשֹּׁ֣רֶשׁ הָרִֽים׃

Ⲁϥⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲁϫⲗⲁⲕϩ ⲁϥⲟⲩⲱϫⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲥⲉⲛϯ

He has stretched forth his hand on the sharp rock, and turned up mountains by the roots:

Εκτεινει την χειρα αυτου επι τον σκληρον βραχον· ανατρεπει τα ορη απο της ριζης.

يَنْقُرُ فِي الصُّخُورِ سَرَبًا، وَعَيْنُهُ تَرَى كُلَّ ثَمِينٍ.

בַּ֭צּוּרֹות יְאֹרִ֣ים בִּקֵּ֑עַ וְכָל־יְ֝קָ֗ר רָאֲתָ֥ה עֵינֹֽו׃

Ⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲓⲁⲣⲱⲟⲩ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲃⲁⲗ

and he has interrupted the whirlpools of rivers, and mine eye has seen every precious thing.

Εγκοπτει ποταμους μεταξυ των βραχων· και ο οφθαλμος αυτου ανακαλυπτει παν πολυτιμον.

يَمْنَعُ رَشْحَ الأَنْهَارِ، وَأَبْرَزَ الْخَفِيَّاتِ إِلَى النُّورِ.

מִ֭בְּכִי נְהָרֹ֣ות חִבֵּ֑שׁ וְ֝תַעֲלֻמָ֗הּ יֹ֣צִא אֹֽור׃ פ

Ⲛⲓϣⲱⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲁⲣⲱⲟⲩ ⲁϥϭⲟⲣⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

And he has laid bare the depths of rivers, and has brought his power to light.

Δεσμευει των ποταμων την πλημμυραν· και το κεκρυμμενον εκφερει εις φως.

مصدر الحكمة

«أَمَّا الْحِكْمَةُ فَمِنْ أَيْنَ تُوجَدُ، وَأَيْنَ هُوَ مَكَانُ الْفَهْمِ؟

וְֽ֭הַחָכְמָה מֵאַ֣יִן תִּמָּצֵ֑א וְאֵ֥י זֶ֝ה מְקֹ֣ום בִּינָֽה׃

Ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩϫⲉⲙⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲛ ⲁϣ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲫⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲓⲙⲏ

But whence has wisdom been discovered? and what is the place of knowledge?

Αλλ' η σοφια ποθεν θελει ευρεθη; και που ειναι ο τοπος της συνεσεως;

لَا يَعْرِفُ الإِنْسَانُ قِيمَتَهَا وَلَا تُوجَدُ فِي أَرْضِ الأَحْيَاءِ.

לֹא־יָדַ֣ע אֱנֹ֣ושׁ עֶרְכָּ֑הּ וְלֹ֥א תִ֝מָּצֵ֗א בְּאֶ֣רֶץ הַֽחַיִּֽים׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲉⲙⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

A mortal has not known its way, neither indeed has it been discovered among men.

Ο ανθρωπος δεν γνωριζει την τιμην αυτης· και δεν ευρισκεται εν τη γη των ζωντων.

الْغَمْرُ يَقُولُ: لَيْسَتْ هِيَ فِيَّ، وَالْبَحْرُ يَقُولُ: لَيْسَتْ هِيَ عِنْدِي.

תְּהֹ֣ום אָ֭מַר לֹ֣א בִי־הִ֑יא וְיָ֥ם אָ֝מַ֗ר אֵ֣ין עִמָּדִֽי׃

Ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲛ̀ϧⲏⲧ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲓⲟⲙ ⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲛⲉⲙⲏⲓ ⲁⲛ

The depth said, It is not in me: and the sea said, It is not with me.

Η αβυσσος λεγει, δεν ειναι εν εμοι· και η θαλασσα λεγει, δεν ειναι μετ' εμου.

لَا يُعْطَى ذَهَبٌ خَالِصٌ بَدَلَهَا، وَلَا تُوزَنُ فِضَّةٌ ثَمَنًا لَهَا.

לֹא־יֻתַּ֣ן סְגֹ֣ור תַּחְתֶּ֑יהָ וְלֹ֥א יִ֝שָּׁקֵ֗ל כֶּ֣סֶף מְחִירָֽהּ׃

Ⲛⲛⲉϥϯ ⲛⲟⲩⲧⲁⲧϩⲟ ⲛ̀ⲧⲉⲥϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲛⲟⲩϥⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲱⲫⲓⲣ

One shall not give fine gold instead of it, neither shall silver be weighed in exchange for it.

Δεν δυναται να δοθη χρυσιον αντ' αυτης· και αργυριον δεν δυναται να ζυγισθη εις ανταλλαγμα αυτης.

لَا تُوزَنُ بِذَهَبِ أُوفِيرَ أَوْ بِالْجَزْعِ الْكَرِيمِ أَوِ الْيَاقُوتِ الأَزْرَقِ.

לֹֽא־תְ֭סֻלֶּה בְּכֶ֣תֶם אֹופִ֑יר בְּשֹׁ֖הַם יָקָ֣ר וְסַפִּֽיר׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲓⲉⲃ ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲁⲡⲫⲓⲣⲟⲥ with the precious onyx and sapphire.

Neither shall it be compared with gold of Sophir,

Δεν δυναται να εκτιμηθη με το χρυσιον του Οφειρ, με τον πολυτιμον ονυχα και σαπφειρον.

لَا يُعَادِلُهَا الذَّهَبُ وَلَا الزُّجَاجُ، وَلَا تُبْدَلُ بِإِنَاءِ ذَهَبٍ إِبْرِيزٍ.

לֹא־יַעַרְכֶ֣נָּה זָ֭הָב וּזְכֹוכִ֑ית וּתְמ֖וּרָתָ֣הּ כְּלִי־פָֽז׃

Ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣϩⲩⲥⲟⲥ ⲛⲉⲙⲁⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲃⲁϫⲏⲓⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲥϣⲉⲃⲓⲱ ⲡⲉ ϩⲁⲛⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ

Gold and crystal shall not be equalled to it, neither shall vessels of gold be its exchange.

Το χρυσιον και ο κρυσταλλος δεν δυναται να εξισωθωσι με αυτην· και ανταλλαγμα αυτης να γεινη με σκευη καθαρωτατου χρυσιου.

لَا يُذْكَرُ الْمَرْجَانُ أَوِ الْبَلُّوْرُ، وَتَحْصِيلُ الْحِكْمَةِ خَيْرٌ مِنَ اللَّآلِئِ.

רָאמֹ֣ות וְ֭גָבִישׁ לֹ֣א יִזָּכֵ֑ר וּמֶ֥שֶׁךְ חָ֝כְמָ֗ה מִפְּנִינִֽים׃

Ϩⲁⲛⲣⲱⲟⲩϣ ⲛⲉϣ ϩⲁⲛⲕⲁⲃⲓⲥ ⲟⲛ ⲛ̀ⲛⲉⲥⲉⲣⲡⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲥⲱⲕ ⲛ̀ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ

Coral and fine pearl shall not be mentioned: but do thou esteem wisdom above the most precious things.

Δεν θελει μνημονευθη κοραλλιον, η μαργαριται· διοτι η τιμη της σοφιας ειναι υπερτερα των πολυτιμων λιθων.

لَا يُعَادِلُهَا يَاقُوتُ كُوشٍ الأَصْفَرُ، وَلَا تُوزَنُ بِالذَّهَبِ الْخَالِصِ.

לֹֽא־יַ֭עַרְכֶנָּה פִּטְדַת־כּ֑וּשׁ בְּכֶ֥תֶם טָ֝הֹ֗ור לֹ֣א תְסֻלֶּֽה׃ פ

Ⲛ̀ⲛⲉϥⲉⲣϩⲩⲥⲟⲥ ⲛⲉⲙⲁⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲧⲟⲡⲁⲇⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲑⲓⲟⲡⲓⲁ ⲛ̀ⲛⲟⲩϥⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ

The topaz of Ethiopia shall not be equalled to it; it shall not be compared with pure gold.

Το τοπαζιον της Αιθιοπιας δεν θελει εξισωθη με αυτην· δεν θελει εκτιμηθη με καθαρον χρυσιον.

«فَمِنْ أَيْنَ تَأْتِي الْحِكْمَةُ، وَأَيْنَ هُوَ مَكَانُ الْفَهْمِ؟

וְֽ֭הַחָכְמָה מֵאַ֣יִן תָּבֹ֑וא וְאֵ֥י זֶ֝֗ה מְקֹ֣ום בִּינָֽה׃

Ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩϫⲉⲙⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲛ ⲁϣ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϯ

Whence then is wisdom found? and of what kind is the place of understanding?

Ποθεν λοιπον ερχεται η σοφια; και που ειναι ο τοπος της συνεσεως;

إِذْ أُخْفِيَتْ عَنْ عُيُونِ كُلِّ حَيٍّ، وَسُتِرَتْ عَنْ طَيْرِ السَّمَاءِ.

וְֽ֭נֶעֶלְמָה מֵעֵינֵ֣י כָל־חָ֑י וּמֵעֹ֖וף הַשָּׁמַ֣יִם נִסְתָּֽרָה׃

Ⲥⲉⲟⲃϣ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲱⲡ ⲉ̀ⲛⲓϩⲁⲗⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

It has escaped the notice of every man, and has been hidden from the birds of the sky.

Ειναι βεβαιως κεκρυμμενη απο των οφθαλμων παντων των ζωντων, και εσκεπασμενη απο των πτηνων του ουρανου.

اَلْهَلاَكُ وَالْمَوْتُ يَقُولَانِ: بِآذَانِنَا قَدْ سَمِعْنَا خَبَرَهَا.

אֲבַדֹּ֣ון וָ֭מָוֶת אָ֣מְר֑וּ בְּ֝אָזְנֵ֗ינוּ שָׁמַ֥עְנוּ שִׁמְעָֽהּ׃

Ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲫⲙⲟⲩ ⲁⲩϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲉⲥϣⲟⲩϣⲟⲩ

Destruction and Death said, We have heard the report of it.

Η απωλεια και ο θανατος λεγουσι, Δια των ωτων ημων ηκουσαμεν την φημην αυτης.

اَللهُ يَفْهَمُ طَرِيقَهَا، وَهُوَ عَالِمٌ بِمَكَانِهَا.

אֱ֭לֹהִים הֵבִ֣ין דַּרְכָּ֑הּ וְ֝ה֗וּא יָדַ֥ע אֶת־מְקֹומָֽהּ׃

Ⲡ⳪̅ ⲁϥⲉⲣⲥⲩⲛⲓⲥⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲙⲁ

God has well ordered the way of it, and he knows the place of it.

Ο Θεος εννοει την οδον αυτης, και αυτος γνωριζει τον τοπον αυτης.

لأَنَّهُ هُوَ يَنْظُرُ إِلَى أَقَاصِي الأَرْضِ. تَحْتَ كُلِّ السَّمَاوَاتِ يَرَى.

כִּי־ה֖וּא לִקְצֹות־הָאָ֣רֶץ יַבִּ֑יט תַּ֖חַת כָּל־הַשָּׁמַ֣יִם יִרְאֶֽה׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ

For he surveys the whole earth under heaven,

Επειδη αυτος θεωρει εως των περατων της γης, βλεπει υποκατω παντος του ουρανου,

لِيَجْعَلَ لِلرِّيحِ وَزْنًا، وَيُعَايِرَ الْمِيَاهَ بِمِقْيَاسٍ.

לַעֲשֹׂ֣ות לָר֣וּחַ מִשְׁקָ֑ל וּ֝מַ֗יִם תִּכֵּ֥ן בְּמִדָּֽה׃

Ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲱⲟⲩ ⲛⲓϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲑⲏⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲑⲟϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲱⲟⲩ knowing the things in the earth:

all that he has made; the weight of the winds, the measures of the water.

δια να ζυγιζη το βαρος των ανεμων, και να σταθμιζη τα υδατα με μετρον.

لَمَّا جَعَلَ لِلْمَطَرِ فَرِيضَةً، وَمَذْهَبًا لِلصَّوَاعِقِ،

בַּעֲשׂתֹ֣ו לַמָּטָ֣ר חֹ֑ק וְ֝דֶ֗רֶךְ לַחֲזִ֥יז קֹלֹֽות׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁϥϭⲓⲏⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

When he made them, thus he saw and numbered them, and made a way for the pealing of the thunder.

Οτε εκαμε νομον δια την βροχην και οδον δια την αστραπην της βροντης,

حِينَئِذٍ رَآهَا وَأَخْبَرَ بِهَا، هَيَّأَهَا وَأَيْضًا بَحَثَ عَنْهَا،

אָ֣ז רָ֭אָהּ וַֽיְסַפְּרָ֑הּ הֱ֝כִינָ֗הּ וְגַם־חֲקָרָֽהּ׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲁϥⲫⲓⲣⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲃⲧⲱⲧⲥ ⲇⲉ ⲁϥϧⲉⲧϧⲱⲧⲥ

Then he saw it, and declared it: he prepared it and traced it out.

τοτε ειδε και εφανερωσεν αυτην· ητοιμασεν αυτην και μαλιστα εξιχνιασεν αυτην.

وَقَالَ لِلإِنْسَانِ: هُوَذَا مَخَافَةُ الرَّبِّ هِيَ الْحِكْمَةُ، وَالْحَيَدَانُ عَنِ الشَّرِّ هُوَ الْفَهْمُ».

וַיֹּ֤אמֶר ׀ לָֽאָדָ֗ם הֵ֤ן יִרְאַ֣ת אֲ֭דֹנָי הִ֣יא חָכְמָ֑ה וְס֖וּר מֵרָ֣ע בִּינָֽה׃ ס

Ⲁϥϫⲟⲥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ϯⲙⲉⲧⲑⲉⲟⲥⲉⲃⲏⲥ ⲡⲉ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲡⲓϩⲉⲛⲕ ⲇⲉ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲉ ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲓⲙⲏ

And he said to man, Behold, godliness is wisdom: and to abstain from evil is understanding.

Και ειπε προς τον ανθρωπον, Ιδου, ο φοβος του Κυριου, ουτος ειναι η σοφια, και η αποχη απο του κακου συνεσις.

إصحاح 29

جاه أيوب قبل التجربة

وَعَادَ أَيُّوبُ يَنْطِقُ بِمَثَلِهِ فَقَالَ:

וַיֹּ֣סֶף אִ֭יֹּוב שְׂאֵ֥ת מְשָׁלֹ֗ו וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧϥ ⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲣⲟⲟⲓⲙⲓⲟⲛ

And Job continued and said in his parable,

Και εξηκολουθησεν ο Ιωβ την παραβολην αυτου και ειπεν·

«يَا لَيْتَنِي كَمَا فِي الشُّهُورِ السَّالِفَةِ وَكَالأَيَّامِ الَّتِي حَفِظَنِي اللهُ فِيهَا،

מִֽי־יִתְּנֵ֥נִי כְיַרְחֵי־קֶ֑דֶם כִּ֝ימֵ֗י אֱלֹ֣והַּ יִשְׁמְרֵֽנִי׃

Ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲑⲛⲁϣϯ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲉⲃⲏⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ

Oh that I were as in months past, wherein God preserved me!

Ω να ημην ως εις τους παρελθοντας μηνας, ως εν ταις ημεραις οτε ο Θεος με εφυλαττεν·

حِينَ أَضَاءَ سِرَاجَهُ عَلَى رَأْسِي، وَبِنُورِهِ سَلَكْتُ الظُّلْمَةَ.

בְּהִלֹּ֣ו נֵ֭רֹו עֲלֵ֣י רֹאשִׁ֑י לְ֝אֹורֹו אֵ֣לֶךְ חֹֽשֶׁךְ׃

Ϩⲟⲧⲁⲛ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲉϥϧⲏⲃⲥ ⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲁⲫⲉ ϩⲟⲧⲁⲛ ⲁⲓⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

As when his lamp shone over my head; when by his light I walked through darkness.

οτε ο λυχνος αυτου εφεγγεν επι της κεφαλης μου, και δια του φωτος αυτου περιεπατουν εν τω σκοτει·

كَمَا كُنْتُ فِي أَيَّامِ خَرِيفِي، وَرِضَا اللهِ عَلَى خَيْمَتِي،

כַּאֲשֶׁ֣ר הָ֭יִיתִי בִּימֵ֣י חָרְפִּ֑י בְּסֹ֥וד אֱ֝לֹ֗והַּ עֲלֵ֣י אָהֳלִֽי׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲛⲁⲓⲟⲩⲉⲥⲑⲱⲛ ϩⲁ ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ ϩⲟⲧⲉ ⲉ̀ⲛⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲙ̀ⲡϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅

As when I steadfastly pursued my ways, when God took care of my house.

καθως ημην εν ταις ημεραις της ακμης μου, οτε η ευνοια του Θεου ητο επι την σκηνην μου·

وَالْقَدِيرُ بَعْدُ مَعِي وَحَوْلِي غِلْمَانِي،

בְּעֹ֣וד דַּי עִמָּדִ֑י סְבִ֖יבֹותַ֣י נְעָרָֽי׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲟⲓ ⲛ̀ϩⲩⲗⲏ ⲙ̀ⲙⲁϣⲟ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲁⲗⲱⲟⲩⲓ

When I was very fruitful, and my children were about me;

οτε ο Παντοδυναμος ητο μετ' εμου, και τα παιδια μου κυκλω μου·

إِذْ غَسَلْتُ خَطَوَاتِي بِاللَّبَنِ، وَالصَّخْرُ سَكَبَ لِي جَدَاوِلَ زَيْتٍ.

בִּרְחֹ֣ץ הֲלִיכַ֣י בְּחֵמָ֑ה וְצ֥וּר יָצ֥וּק עִ֝מָּדִ֗י פַּלְגֵי־שָֽׁמֶן׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲛⲁⲩⲫⲉⲛⲫⲱⲛ ⲛ̀ϭⲉⲗⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲧⲱⲟⲩ ⲛⲁⲩⲡⲉⲛⲫⲱⲛ ⲛ̀ⲉⲣⲱϯ

when my ways were moistened with butter, and the mountains flowed for me with milk.

οτε επλυνον τα βηματα μου με βουτυρον, και ο βραχος εξεχεε δι' εμε ποταμους ελαιου·

حِينَ كُنْتُ أَخْرُجُ إِلَى الْبَابِ فِي الْقَرْيَةِ، وَأُهَيِّئُ فِي السَّاحَةِ مَجْلِسِي.

בְּצֵ֣אתִי שַׁ֣עַר עֲלֵי־קָ֑רֶת בָּ֝רְחֹ֗וב אָכִ֥ין מֹושָׁבִֽי׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲛⲁⲓⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϣⲱⲣⲡ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲃⲁⲕⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲭⲱ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲟⲧⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲥⲡⲗⲁⲧⲓⲁ

When I went forth early in the city, and the seat was placed for me in the streets.

οτε δια της πολεως εξηρχομην εις την πυλην, ητοιμαζον την καθεδραν μου εν τη πλατεια

رَآنِي الْغِلْمَانُ فَاخْتَبَأُوا، وَالأَشْيَاخُ قَامُوا وَوَقَفُوا.

רָא֣וּנִי נְעָרִ֣ים וְנֶחְבָּ֑אוּ וִֽ֝ישִׁישִׁים קָ֣מוּ עָמָֽדוּ׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ϣⲁⲩⲭⲟⲡⲟⲩ ⲛⲓϧⲉⲗⲗⲟⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϣⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ

The young men saw me, and hid themselves: and all the old men stood up.

Οι νεοι με εβλεπον και εκρυπτοντο· και οι γεροντες εγειρομενοι ισταντο.

الْعُظَمَاءُ أَمْسَكُوا عَنِ الْكَلاَمِ، وَوَضَعُوا أَيْدِيَهُمْ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ.

רִים עָצְר֣וּ בְמִלִּ֑ים וְ֝כַ֗ף יָשִׂ֥ימוּ לְפִיהֶֽם׃

Ⲛⲓϫⲱⲣⲓ ⲇⲉ ϣⲁⲩⲕⲏⲛ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲱ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲧⲏⲃ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩ

And the great men ceased speaking, and laid their finger on their mouth.

Οι αρχοντες επαυον ομιλουντες και εβαλλον χειρα επι το στομα αυτων.

صَوْتُ الشُّرَفَاءِ اخْتَفَى، وَلَصِقَتْ أَلْسِنَتُهُمْ بِأَحْنَاكِهِمْ.

קֹול־נְגִידִ֥ים נֶחְבָּ֑אוּ וּ֝לְשֹׁונָ֗ם לְחִכָּ֥ם דָּבֵֽקָה׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲩⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲩⲉⲣⲙⲁⲕⲁⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲟⲩⲗⲁⲥ ⲁϥϫⲱⲗϫ ⲉ̀ⲧⲟⲩϣⲃⲱⲃⲓ

And they that heard me blessed me, and their tongue clave to their throat.

Η φωνη των εγκριτων εκρατειτο, και η γλωσσα αυτων εκολλατο εις τον ουρανισκον αυτων.

لأَنَّ الأُذُنَ سَمِعَتْ فَطَوَّبَتْنِي، وَالْعَيْنَ رَأَتْ فَشَهِدَتْ لِي،

כִּ֤י אֹ֣זֶן מְעָה וַֽתְּאַשְּׁרֵ֑נִי וְעַ֥יִן רָ֝אֲתָ֗ה וַתְּעִידֵֽנִי׃

Ϫⲉ ⲟⲩⲙⲁϣϫ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲃⲁⲗ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲃⲁⲗ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟⲓ

For the ear heard, and blessed me; and the eye saw me, and turned aside.

Οτε το ωτιον ηκουε και με εμακαριζε, και ο οφθαλμος εβλεπε και εμαρτυρει υπερ εμου·

لأَنِّي أَنْقَذْتُ الْمِسْكِينَ الْمُسْتَغِيثَ وَالْيَتِيمَ وَلَا مُعِينَ لَهُ.

כִּֽי־אֲ֭מַלֵּט עָנִ֣י מְשַׁוֵּ֑עַ וְ֝יָתֹ֗ום וְֽלֹא־עֹזֵ֥ר לֹֽו׃

Ⲁⲓⲛⲟϩⲉⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲟⲩϩⲏⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉϥ ⲃⲟⲏⲑⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲓⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For I saved the poor out of the hand of the oppressor, and helped the fatherless who had no helper.

διοτι ηλευθερουν τον πτωχον βοωντα και τον ορφανον τον μη εχοντα βοηθον.

بَرَكَةُ الْهَالِكِ حَلَّتْ عَلَيَّ، وَجَعَلْتُ قَلْبَ الأَرْمَلَةِ يُسَرُّ.

בִּרְכַּ֣ת אֹ֭בֵד עָלַ֣י תָּבֹ֑א וְלֵ֖ב אַלְמָנָ֣ה אַרְנִֽן׃

Ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲣⲱⲥ ⲇⲉ ⲛⲟⲩⲭⲏⲣⲁ ⲁⲥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

Let the blessing of the perishing one come upon me; yea, the mouth of the widow has blessed me.

Η ευλογια του απολλυμενου ηρχετο επ' εμε· και την καρδιαν της χηρας ευφραινον.

لَبِسْتُ الْبِرَّ فَكَسَانِي. كَجُبَّةٍ وَعَمَامَةٍ كَانَ عَدْلِي.

צֶ֣דֶק לָ֭בַשְׁתִּי וַיִּלְבָּשֵׁ֑נִי כִּמְעִ֥יל וְ֝צָנִ֗יף מִשְׁפָּטִֽי׃

Ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲥⲧⲟⲓ ϩⲓⲱⲧ ⲡⲉ ⲁⲓϫⲟⲗⲧ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲡⲟⲗⲓⲥ

Also I put on righteousness, and clothed myself with judgment like a mantle.

Εφορουν δικαιοσυνην και ενεδυομην την ευθυτητα μου ως επενδυτην και διαδημα.

كُنْتُ عُيُونًا لِلْعُمْيِ، وَأَرْجُلًا لِلْعُرْجِ.

עֵינַ֣יִם הָ֭יִיתִי לַֽעִוֵּ֑ר וְרַגְלַ֖יִם לַפִּסֵּ֣חַ אָֽנִי׃

Ⲛⲁⲓⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲁⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲃⲉⲗⲗⲉⲩ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲧ ⲛ̀ⲛⲓϭⲁⲗⲉⲩ

I was the eye of the blind, and the foot of the lame.

Ημην οφθαλμος εις τον τυφλον και πους εις τον χωλον εγω.

أَبٌ أَنَا لِلْفُقَرَاءِ، وَدَعْوَى لَمْ أَعْرِفْهَا فَحَصْتُ عَنْهَا.

אָ֣ב אָ֭נֹכִֽי לָֽאֶבְיֹונִ֑ים וְרִ֖ב לֹא־יָדַ֣עְתִּי אֶחְקְרֵֽהוּ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲁⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧϫⲟⲙ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲓⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲁⲓϧⲉⲧϧⲱⲧϥ

I was the father of the helpless; and I searched out the cause which I knew not.

Ημην πατηρ εις τους πτωχους, και την δικην την οποιαν δεν εγνωριζον εξιχνιαζον.

هَشَّمْتُ أَضْرَاسَ الظَّالِمِ، وَمِنْ بَيْنِ أَسْنَانِهِ خَطَفْتُ الْفَرِيسَةَ.

וָֽ֭אֲשַׁבְּרָה מְתַלְּעֹ֣ות עַוָּ֑ל וּ֝מִשִּׁנָּ֗יו אַשְׁלִ֥יךְ טָֽרֶף׃

Ⲁⲓϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲁϫϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲧⲉ ⲛⲓⲛⲁϫϩⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϩⲟⲗⲙⲟⲩ

And I broke the jaw-teeth of the unrighteous; I plucked the spoil out of the midst of their teeth.

Και συνετριβον τους κυνοδοντας του αδικου και απεσπων το θηραμα απο των οδοντων αυτου.

فَقُلْتُ: إِنِّي فِي وَكْرِي أُسَلِّمُ الرُّوحَ، وَمِثْلَ السَّمَنْدَلِ أُكَثِّرُ أَيَّامًا.

וָ֭אֹמַר עִם־קִנִּ֣י אֶגְוָ֑ע וְ֝כַחֹ֗ול אַרְבֶּ֥ה יָמִֽים׃

Ⲁⲓϫⲟⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ϯⲛⲁⲉⲣϧⲉⲗⲗⲟ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲙⲁⲓⲏ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲭⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲉⲛⲓ ϯⲛⲁⲱⲛϧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ

And I said, My age shall continue as the stem of a palm-tree; I shall live a long while.

Τοτε ελεγον, θελω αποθανει εν τη φωλεα μου και ως την αμμον θελω πολλαπλασιασει τας ημερας μου.

أَصْلِي كَانَ مُنْبَسِطًا إِلَى الْمِيَاهِ، وَالطَّلُّ بَاتَ عَلَى أَغْصَانِي.

שָׁרְשִׁ֣י פָת֣וּחַ אֱלֵי־מָ֑יִם וְ֝טַ֗ל יָלִ֥ין בִּקְצִירִֽי׃

Ⲧⲁⲛⲟⲩⲛⲓ ⲁⲥⲟⲩⲱⲛϩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲓⲱϯ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲱⲥϧ

My root was spread out by the water, and the dew would lodge on my crop.

Η ριζα μου ητο ανοικτη προς τα υδατα, και η δροσος διενυκτερευεν επι των κλαδων μου.

كَرَامَتِي بَقِيَتْ حَدِيثَةً عِنْدِي، وَقَوْسِي تَجَدَّدَتْ فِي يَدِي.

כְּ֭בֹודִי חָדָ֣שׁ עִמָּדִ֑י וְ֝קַשְׁתִּ֗י בְּיָדִ֥י תַחֲלִֽיף׃

Ⲡⲁⲱⲟⲩ ϥϣⲟⲩⲓⲧ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲁⲫⲓϯ ⲉⲥⲉ̀ϣⲉ ⲛⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲁϫⲓϫ

My glory was fresh in me, and by bow prospered in his hand.

Η δοξα μου ανενεουτο εν εμοι, και το τοξον μου εκρατυνετο εν τη χειρι μου.

لِي سَمِعُوا وَانْتَظَرُوا، وَنَصَتُوا عِنْدَ مَشُورَتِي.

לִֽי־שָׁמְע֥וּ וְיִחֵ֑לּוּ וְ֝יִדְּמ֗וּ לְמֹ֣ו עֲצָתִֽי׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲩϯϩⲑⲏⲟⲩ ⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲥⲟϭⲛⲓ

Men heard me, and gave heed, and they were silent at my counsel.

Με ηκροαζοντο προσεχοντες και εις την συμβουλην μου εσιωπων.

بَعْدَ كَلاَمِي لَمْ يُثَنُّوا، وَقَوْلِي قَطَرَ عَلَيْهِمْ.

אַחֲרֵ֣י דְ֭בָרִי לֹ֣א יִשְׁנ֑וּ וְ֝עָלֵ֗ימֹו תִּטֹּ֥ף מִלָּתִֽי׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲧⲟⲩϩⲟ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲥⲁϫⲓ ϣⲁⲩⲣⲁϣⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲩϣⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

At my word they spoke not again, and they were very gland whenever I spoke to them.

Μετα τους λογους μου δεν προσεθετον ουδεν, και η ομιλια μου εσταλαζεν επ' αυτους.

وَانْتَظَرُونِي مِثْلَ الْمَطَرِ، وَفَغَرُوا أَفْوَاهَهُمْ كَمَا لِلْمَطَرِ الْمُتَأَخِّرِ.

וְיִֽחֲל֣וּ כַמָּטָ֣ר לִ֑י וּ֝פִיהֶ֗ם פָּעֲר֥וּ לְמַלְקֹֽושׁ׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲉϥⲟⲃⲓ ⲉϥϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱⲟⲩ ⲛⲁⲩϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱϥ ⲙ̀ⲡⲁⲥⲁϫⲓ

As the thirsty earth expecting the rain, so they waited for my speech.

Και με περιεμενον ως την βροχην· και ησαν κεχηνοτες ως δια την οψιμον βροχην.

إِنْ ضَحِكْتُ عَلَيْهِمْ لَمْ يُصَدِّقُوا، وَنُورَ وَجْهِي لَمْ يُعَبِّسُوا.

אֶשְׂחַ֣ק אֲ֭לֵהֶם לֹ֣א יַאֲמִ֑ינוּ וְאֹ֥ור פָּ֝נַ֗י לֹ֣א יַפִּילֽוּן׃

Ⲁⲓϣⲁⲛⲥⲱⲃⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲉ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϩⲉⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁϩⲟ

Were I to laugh on them, they would not believe it; and the light of my face has not failed. (ⲕ̅ⲉ̅) ⲁⲓⲥⲱⲧⲡ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓϩⲉⲙⲥⲓ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲟⲩⲉϩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲣⲟ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟⲛⲟⲍⲱⲛⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉⲩⲉⲣϩⲏⲃⲓ ⲉⲓϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ (25) I chose out their way, and sat chief, and dwelt as a king in the midst of warriors, as one comforting mourners.

Εγελων προς αυτους, και δεν επιστευον· και την φαιδροτητα του προσωπου μου δεν αφινον να πεση.

كُنْتُ أَخْتَارُ طَرِيقَهُمْ وَأَجْلِسُ رَأْسًا، وَأَسْكُنُ كَمَلِكٍ فِي جَيْشٍ، كَمَنْ يُعَزِّي النَّائِحِينَ.

אֶֽבֲחַ֣ר דַּרְכָּם֮ וְאֵשֵׁ֪ב רֹ֥אשׁ וְ֭אֶשְׁכֹּון כְּמֶ֣לֶךְ בַּגְּד֑וּד כַּאֲשֶׁ֖ר אֲבֵלִ֣ים יְנַחֵֽם׃

-

Εαν ηρεσκομην εις την οδον αυτων, εκαθημην πρωτος, και κατεσκηνουν ως βασιλευς εν τω στρατευματι, ως ο παρηγορων τους τεθλιμμενους.

إصحاح 30

أيوب يتعرض للسخرية والكراهية

«وَأَمَّا الآنَ فَقَدْ ضَحِكَ عَلَيَّ أَصَاغِرِي أَيَّامًا، الَّذِينَ كُنْتُ أَسْتَنْكِفُ مِنْ أَنْ أَجْعَلَ آبَاءَهُمْ مَعَ كِلَابِ غَنَمِي.

וְעַתָּ֤ה ׀ שָֽׂחֲק֣וּ עָלַי֮ צְעִירִ֥ים מִמֶּ֗נִּי לְיָ֫מִ֥ים אֲשֶׁר־מָאַ֥סְתִּי אֲבֹותָ֑ם לָ֝שִׁ֗ית עִם־כַּלְבֵ֥י צֹאנִֽי׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉⲗⲁⲭⲓⲥⲧⲟⲥ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲉϯⲥⲃⲱ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲓϣⲱϣ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲓⲟϯ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲟⲩϩⲱⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲉⲥⲱⲟⲩ

But now the youngest have laughed me to scorn, now they reprove me in their turn, whose fathers I set at nought; whom I did not deem worthy to be with my shepherd dogs.

Αλλα τωρα οι νεωτεροι μου την ηλικιαν με περιγελωσι, των οποιων τους πατερας δεν ηθελον καταδεχθη να βαλω μετα των κυνων του ποιμνιου μου.

قُوَّةُ أَيْدِيهِمْ أَيْضًا مَا هِيَ لِي. فِيهِمْ عَجِزَتِ الشَّيْخُوخَةُ.

גַּם־כֹּ֣חַ יְ֭דֵיהֶם לָ֣מָּה לִּ֑י עָ֝לֵ֗ימֹו אָ֣בַד כָּֽלַח׃

Ⲕⲉ ⲅⲉ ⲉⲣⲟⲩ ⲛⲏⲓ ⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲟⲩⲥⲩⲛⲧⲉⲗⲓⲁ ⲁⲥⲧⲁⲕⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

Yea, why had I the strength of their hands? for them the full term of life was lost.

Και εις τι τωοντι ηδυνατο να με ωφεληση η δυναμις των χειρων αυτων, εις τους οποιους η ισχυς εξελιπε;

فِي الْعَوَزِ وَالْمَحْلِ مَهْزُولُونَ، عَارِقُونَ الْيَابِسَةَ الَّتِي هِيَ مُنْذُ أَمْسِ خَرَابٌ وَخَرِبَةٌ.

בְּחֶ֥סֶר וּבְכָפָ֗ן גַּ֫לְמ֥וּד הַֽעֹרְקִ֥ים צִיָּ֑ה אֶ֝֗מֶשׁ שֹׁואָ֥ה וּמְשֹׁאָֽה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲉϥⲉⲣϧⲁⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲃⲱⲛ ⲛ̀ⲁⲧϣⲏⲣⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲫⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲁⲑⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲁϥ ⲟⲩⲧⲁⲧϩⲟ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲁⲗⲉⲡⲱⲣⲓⲁ

One is childless in want and famine, such as they that fled but lately the distress and misery of drought.

Δι' ενδειαν και πειναν ησαν απομεμονωμενοι· εφευγον εις γην ανυδρον, σκοτεινην, ηφανισμενην και ερημον·

الَّذِينَ يَقْطِفُونَ الْمَلاَّحَ عِنْدَ الشِّيحِ، وَأُصُولُ الرَّتَمِ خُبْزُهُمْ.

הַקֹּטְפִ֣ים מַלּ֣וּחַ עֲלֵי־שִׂ֑יחַ וְשֹׁ֖רֶשׁ רְתָמִ֣ים לַחְמָֽם׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲉ̀ϩⲁⲛⲁⲣⲁⲣⲓⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲁ ⲉϥⲥⲉⲛⲥⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲣⲁⲣⲓⲙ ⲛⲉ ⲛⲟⲩϧⲣⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲓⲁⲇⲟⲕⲓⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣϧⲁⲉ̀ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ϣⲁⲩⲟⲩⲟϫⲡⲟⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ⲣⲟⲕϩ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩϩⲃⲱⲛ ⲉϥⲟϣ

Who compass the salt places on the sounding shore, who had salt herbs for their food, and were dishonorable and of no repute, in want of every good thing; who also ate roots of trees by reason of great hunger.

εκοπτον μολοχην πλησιον των θαμνων και την ριζαν των αρκευθων δια τροφην αυτων.

مِنَ الْوَسَطِ يُطْرَدُونَ. يَصِيحُونَ عَلَيْهِمْ كَمَا عَلَى لِصٍّ.

מִן־גֵּ֥ו יְגֹרָ֑שׁוּ יָרִ֥יעוּ עָ֝לֵ֗ימֹו כַּגַּנָּֽב׃

Ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉϫⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲉϥϭⲓⲟⲩⲓ

Thieves have risen up against me,

Ησαν εκ μεσου δεδιωγμενοι· εφωναζον επ' αυτους ως κλεπτας.

لِلسَّكَنِ فِي أَوْدِيَةٍ مُرْعِبَةٍ وَثُقَبِ التُّرَابِ وَالصُّخُورِ.

בַּעֲר֣וּץ נְחָלִ֣ים לִשְׁכֹּ֑ן חֹרֵ֖י עָפָ֣ר וְכֵפִֽים׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ϩⲁⲛⲭⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲁ ⲛⲉ ⲛⲟⲩⲏⲟⲩ

whose houses were the caves of the rocks, who lived under the wild shrubs.

Κατωκουν εν τοις κρημνοις των χειμαρρων, ταις τρυπαις της γης και τοις βροχοις.

بَيْنَ الشِّيحِ يَنْهَقُونَ. تَحْتَ الْعَوْسَجِ يَنْكَبُّونَ.

בֵּין־שִׂיחִ֥ים יִנְהָ֑קוּ תַּ֖חַת חָר֣וּל יְסֻפָּֽחוּ׃

Ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲁ ⲉⲩⲥⲉⲛⲥⲉⲛ ⲛ̀ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩϣⲟⲡ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲗⲉⲃϣⲓ ⲛ̀ⲁⲅⲣⲓⲟⲛ

They will cry out among the rustling bushes.

Μεταξυ των θαμνων ωγκωντο· υποκατω των ακανθων συνηγοντο·

أَبْنَاءُ الْحَمَاقَةِ، بَلْ أَبْنَاءُ أُنَاسٍ بِلاَ اسْمٍ، سِيطُوا مِنَ الأَرْضِ.

בְּֽנֵי־נָ֭בָל גַּם־בְּנֵ֣י בְלִי־שֵׁ֑ם נִ֝כְּא֗וּ מִן־הָאָֽרֶץ׃

Ⲡⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲧⲥⲃⲱ ⲛⲁ ⲡⲓⲣⲁⲛ ⲉⲧϣⲏϣ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲉⲧⲁϥϭⲉⲛⲟ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

They are sons of fools and vile men, whose name and glory are quenched from off the earth.

αφρονες και δυσφημοι, εκδεδιωγμενοι εκ της γης.

«أَمَّا الآنَ فَصِرْتُ أُغْنِيَتَهُمْ، وَأَصْبَحْتُ لَهُمْ مَثَلًا!

וְ֭עַתָּה נְגִינָתָ֣ם הָיִ֑יתִי וָאֱהִ֖י לָהֶ֣ם לְמִלָּֽה׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϯⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲩⲑⲁⲣⲁ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϫⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ

But now I am their music, and they have me for a by-word.

Και τωρα εγω ειμαι το τραγωδιον αυτων, ειμαι και η παροιμια αυτων.

يَكْرَهُونَنِي. يَبْتَعِدُونَ عَنِّي، وَأَمَامَ وَجْهِي لَمْ يُمْسِكُوا عَنِ الْبَصْقِ.

תִּֽ֭עֲבוּנִי רָ֣חֲקוּ מֶ֑נִּי וּ֝מִפָּנַ֗י לֹא־חָ֥שְׂכוּ רֹֽק׃

Ⲁⲩⲙⲉⲥⲧⲱⲓ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲉⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩϯⲁⲥⲟ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲓ ⲟⲩⲑⲁϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁϩⲟ

And they stood aloof and abhorred me, and spared not to spit in my face.

Με βδελυττονται, απομακρυνονται απ' εμου, και δεν συστελλονται να πτυωσιν εις το προσωπον μου.

لأَنَّهُ أَطْلَقَ الْعَنَانَ وَقَهَرَنِي، فَنَزَعُوا الزِّمَامَ قُدَّامِي.

כִּֽי־ [יִתְרֹו כ] (יִתְרִ֣י ק) פִ֭תַּח וַיְעַנֵּ֑נִי וְ֝רֶ֗סֶן מִפָּנַ֥י שִׁלֵּֽחוּ׃

Ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉϥⲫⲓϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲭⲁⲗⲓⲛⲟⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁϩⲟ ⲁϥⲟⲩⲟⲣⲡϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲧⲫⲟⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For he has opened his quiver and afflicted me: they also have cast off the restraint of my presence.

Επειδη ο Θεος διελυσε την υπεροχην μου και με εθλιψεν, απερριψαν και αυτοι τον χαλινον εμπροσθεν μου.

عَنِ الْيَمِينِ الْفُرُوخُ يَقُومُونَ يُزِيحُونَ رِجْلِي، وَيُعِدُّونَ عَلَيَّ طُرُقَهُمْ لِلْبَوَارِ.

עַל־יָמִין֮ פִּרְחַ֪ח יָ֫ק֥וּמוּ רַגְלַ֥י שִׁלֵּ֑חוּ וַיָּסֹ֥לּוּ עָ֝לַ֗י אָרְחֹ֥ות אֵידָֽם׃

Ⲁϥⲥⲟⲩⲧⲉⲛ ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲟⲩⲧⲱⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲥⲟⲃϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲁⲛ̀ⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲧⲁⲕⲟ

They have risen up against me on the right hand of their offspring; they have stretched out their foot, and directed against me the ways of their destruction.

Εκ δεξιων ανιστανται οι νεοι· απωθουσι τους ποδας μου, και ετοιμαζουσι κατ' εμου τας ολεθριους οδους αυτων.

أَفْسَدُوا سُبُلِي. أَعَانُوا عَلَى سُقُوطِي. لَا مُسَاعِدَ عَلَيْهِمْ.

נָתְס֗וּ נְֽתִיבָ֫תִ֥י לְהַוָּתִֽי יֹעִ֑ילוּ לֹ֖א עֹזֵ֣ר לָֽמֹו׃

Ⲁⲩϧⲓϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲙⲁⲛ̀ⲙⲟϣⲓ ⲁⲩⲃⲁϣⲧ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲧⲟⲗⲏ

My paths are ruined; for they have stripped off my raiment:

Ανατρεπουσι την οδον μου, επαυξανουσι την συμφοραν μου, χωρις να εχωσι βοηθον.

يَأْتُونَ كَصَدْعٍ عَرِيضٍ. تَحْتَ الْهَدَّةِ يَتَدَحْرَجُونَ.

כְּפֶ֣רֶץ רָחָ֣ב יֶאֱתָ֑יוּ תַּ֥חַת אָ֗ה הִתְגַּלְגָּֽלוּ׃

Ⲁϥϩⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲟⲑⲛⲉϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁϥⲉⲣⲭⲣⲁⲥⲑⲉ ⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲱϣ ϯⲟⲩⲟϣⲉⲙ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ he has shot at me with his weapons.

And he has pleaded against me as he will: I am overwhelmed with pains.

Εφορμωσιν ως σφοδρα πλημμυρα, επι της ερημωσεως μου περικυλιονται.

اِنْقَلَبَتْ عَلَيَّ أَهْوَالٌ. طَرَدَتْ كَالرِّيحِ نِعْمَتِي، فَعَبَرَتْ كَالسَّحَابِ سَعَادَتِي.

הָהְפַּ֥ךְ עָלַ֗י בַּלָּ֫הֹ֥ות תִּרְדֹּ֣ף כָּ֭רוּחַ נְדִבָתִ֑י וּ֝כְעָ֗ב עָבְרָ֥ה יְשֻׁעָתִֽי׃

Ⲥⲉⲧⲁⲥⲑⲏⲟⲩⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲥϣⲉ ⲛⲁⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲁⲥⲱⲧⲏⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ

My pains return upon me; my hope is gone like the wind, and my safety as a cloud.

Τρομοι εστραφησαν επ' εμε· καταδιωκουσι την ψυχην μου ως ανεμος· και η σωτηρια μου παρερχεται ως νεφος.

آلام أيوب وشعوره بالنقمة

«فَالآنَ انْهَالَتْ نَفْسِي عَلَيَّ، وَأَخَذَتْنِي أَيَّامُ الْمَذَلَّةِ.

וְעַתָּ֗ה עָ֭לַי תִּשְׁתַּפֵּ֣ךְ נַפְשִׁ֑י יֹ֖אחֲז֣וּנִי יְמֵי־עֹֽנִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲉⲥⲉ̀ⲫⲱⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲥⲉⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Even now my life shall be poured forth upon me; and days of anguish seize me.

Και τωρα η ψυχη μου εξεχυθη εντος μου· ημεραι θλιψεως με κατελαβον.

اللَّيْلَ يَنْخَرُ عِظَامِي فِيَّ، وَعَارِقِيَّ لَا تَهْجَعُ.

לַ֗יְלָה עֲ֭צָמַי נִקַּ֣ר מֵעָלָ֑י וְ֝עֹרְקַ֗י לֹ֣א יִשְׁכָּבֽוּן׃

Ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲇⲉ ⲁⲩⲣⲱⲕϩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲕⲁⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛⲁⲙⲟϯ ⲇⲉ ⲁⲩⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And by night my bones are confounded; and my sinews are relaxed.

Την νυκτα τα οστα μου διεπερασθησαν εν εμοι, και τα νευρα μου δεν αναπαυονται.

بِكَثْرَةِ الشِّدَّةِ تَنَكَّرَ لِبْسِي. مِثْلَ جَيْبِ قَمِيصِي حَزَمَتْنِي.

בְּרָב־כֹּ֖חַ יִתְחַפֵּ֣שׂ לְבוּשִׁ֑י כְּפִ֖י כֻתָּנְתִּ֣י יַֽאַזְרֵֽנִי׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲁϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲧⲟⲗⲏ ⲁϥⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲑⲏϥ ⲛ̀ⲧⲁϣⲑⲏⲛ

With great force my disease has taken hold of my garment: it has compassed me as the collar of my coat.

Υπο της σφοδρας δυναμεως ηλλοιωθη το ενδυμα μου· με περισφιγγει ως το περιλαιμιον του χιτωνος μου.

قَدْ طَرَحَنِي فِي الْوَحْلِ، فَأَشْبَهْتُ التُّرَابَ وَالرَّمَادَ.

הֹרָ֥נִי לַחֹ֑מֶר וָ֝אֶתְמַשֵּׁ֗ל כֶּעָפָ֥ר וָאֵֽפֶר׃

Ⲁⲕⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲙⲓ ⲁⲣⲉ ⲡⲁⲙⲉⲣⲟⲥ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲉⲣⲙⲓ

And thou hast counted me as clay; my portion in dust and ashes.

Με ερριψεν εις τον πηλον, και ωμοιωθην με χωμα και κονιν.

إِلَيْكَ أَصْرُخُ فَمَا تَسْتَجِيبُ لِي. أَقُومُ فَمَا تَنْتَبِهُ إِلَيَّ.

אֲשַׁוַּ֣ע אֵ֭לֶיךָ וְלֹ֣א תַעֲנֵ֑נִי עָ֝מַ֗דְתִּי וַתִּתְבֹּ֥נֶן בִּֽי׃

Ϯⲱϣ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ϩⲁⲣⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

And I have cried to thee, but thou hearest me not: but they stood still, and observed me.

Κραζω προς σε, και δεν μοι αποκρινεσαι· ισταμαι, και με παραβλεπεις.

تَحَوَّلْتَ إِلَى جَافٍ مِنْ نَحْوِي. بِقُدْرَةِ يَدِكَ تَضْطَهِدُنِي.

תֵּהָפֵ֣ךְ לְאַכְזָ֣ר לִ֑י בְּעֹ֖צֶם יָדְךָ֣ תִשְׂטְמֵֽנִי׃

Ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲛⲁⲓ ⲁⲕⲉⲣⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲓϫ ⲉⲥϫⲟⲣ

They attacked me also without mercy: thou hast scourged me with a strong hand.

Εγεινες ανελεημων προς εμε· δια της κραταιας χειρος σου με μαστιγονεις.

حَمَلْتَنِي، أَرْكَبْتَنِي الرِّيحَ وَذَوَّبْتَنِي تَشَوُّهًا.

תִּשָּׂאֵ֣נִי אֶל־ר֖וּחַ תַּרְכִּיבֵ֑נִי וּ֝תְמֹגְגֵ֗נִי [תְּשֻׁוֶּה כ] (תּוּשִׁיָּֽה׃ ק)

Ⲁⲕⲑⲁϣⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲁⲛⲉⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲃⲉⲣⲃⲱⲣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ

And thou hast put me to grief, and hast cast me away from safety.

Με εσηκωσας επι τον ανεμον· με επεβιβασας και διελυσας την ουσιαν μου.

لأَنِّي أَعْلَمُ أَنَّكَ إِلَى الْمَوْتِ تُعِيدُنِي، وَإِلَى بَيْتِ مِيعَادِ كُلِّ حَيٍّ.

כִּֽי־יָ֭דַעְתִּי מָ֣וֶת תְּשִׁיבֵ֑נִי וּבֵ֖ית מֹועֵ֣ד לְכָל־חָֽי׃

Ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉⲧⲛⲁⲙⲟⲩⲛⲕⲧ ⲡⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

For I know that death will destroy me: for the earth is the house appointed for every mortal.

Εξευρω μεν οτι θελεις με φερει εις θανατον και τον οικον τον προσδιωρισμενον εις παντα ζωντα.

وَلكِنْ فِي الْخَرَابِ أَلاَ يَمُدُّ يَدًا؟ فِي الْبَلِيَّةِ أَلاَ يَسْتَغِيثُ عَلَيْهَا؟

אַ֣ךְ לֹא־בְ֭עִי יִשְׁלַח־יָ֑ד אִם־בְּ֝פִידֹ֗ו לָהֶ֥ן שֽׁוּעַ׃

Ⲁⲙⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉⲧ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲁϯϩⲟ ⲉ̀ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣ ⲫⲁⲓ ⲛⲏⲓ

Oh then that I might lay hands upon myself, or at least ask another, and he should do this for me.

Αλλα δεν θελει εκτεινει χειρα εις τον ταφον, εαν κραζωσι προς αυτον οταν αφανιζη.

«أَلَمْ أَبْكِ لِمَنْ عَسَرَ يَوْمُهُ؟ أَلَمْ تَكْتَئِبْ نَفْسِي عَلَى الْمِسْكِينِ؟

אִם־לֹ֣א בָ֭כִיתִי לִקְשֵׁה־יֹ֑ום עָֽגְמָ֥ה נַ֝פְשִׁ֗י לָאֶבְיֹֽון׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲣⲓⲙⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲁⲧϫⲟⲙ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϣⲁⲓϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲇⲉ ⲁⲓϣⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ

Yet I wept over every helpless man; I groaned when I saw a man in distress.

Δεν εκλαυσα εγω δια τον οντα εν ημεραις σκληραις, και ελυπηθη η ψυχη μου δια τον πτωχον;

حِينَمَا تَرَجَّيْتُ الْخَيْرَ جَاءَ الشَّرُّ، وَانْتَظَرْتُ النُّورَ فَجَاءَ الدُّجَى.

כִּ֤י טֹ֣וב קִ֭וִּיתִי וַיָּ֣בֹא רָ֑ע וַֽאֲיַחֲלָ֥ה לְ֝אֹ֗ור וַיָּ֥בֹא אֹֽפֶל׃

Ⲉⲓⲭⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

But I, when I waited for good things, behold, days of evils came the more upon me.

Ενω περιεμενον το καλον, τοτε ηλθε το κακον· και ενω ανεμενον το φως, τοτε ηλθε το σκοτος.

أَمْعَائِي تَغْلِي وَلَا تَكُفُّ. تَقَدَّمَتْنِي أَيَّامُ الْمَذَلَّةِ.

מֵעַ֖י רֻתְּח֥וּ וְלֹא־דָ֗מּוּ קִדְּמֻ֥נִי יְמֵי־עֹֽנִי׃

Ⲧⲁⲛⲉϫⲓ ⲁⲥⲗⲱϧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲁⲣⲱⲓ ⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲧⲁϩⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲏⲕⲓ

My belly boiled, and would not cease: the days of poverty prevented me.

Τα εντοσθια μου ανεβρασαν και δεν ανεπαυθησαν· ημεραι θλιψεως με προεφθασαν.

اِسْوَدَدْتُ لكِنْ بِلاَ شَمْسٍ. قُمْتُ فِي الْجَمَاعَةِ أَصْرُخُ.

קֹדֵ֣ר הִ֭לַּכְתִּי בְּלֹ֣א חַמָּ֑ה קַ֖מְתִּי בַקָּהָ֣ל אֲשַׁוֵּֽעַ׃

Ⲁⲓⲙⲟϣⲓ ⲉⲓϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲛϯⲭⲱ ⲛ̀ⲣⲱⲓ ⲁⲛ ⲁⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲑⲱⲟⲩⲧⲥ ⲉⲓⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

I went mourning without restraint: and I have stood and cried out in the assembly.

Περιεπατησα μελαγχροινος ουχι υπο ηλιου· εσηκωθην, εβοησα εν συναξει.

صِرْتُ أَخًا لِلذِّئَابِ، وَصَاحِبًا لِرِئَالِ النَّعَامِ.

אָ֭ח הָיִ֣יתִי לְתַנִּ֑ים וְ֝רֵ֗עַ לִבְנֹ֥ות יַעֲנָֽה׃

Ⲁⲓⲉⲣ ⲥⲟⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲏⲣⲏⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲧⲣⲟⲩⲑⲟⲥ

I am become a brother of monsters, and a companion of ostriches.

Εγεινα αδελφος των δρακοντων και συντροφος των στρουθοκαμηλων.

حَرِشَ جِلْدِي عَلَيَّ وَعِظَامِي احْتَرَّتْ مِنَ الْحَرَارَةِ فِيَّ.

עֹ֖ורִי שָׁחַ֣ר מֵעָלָ֑י וְעַצְמִי־חָ֝֗רָה מִנִּי־חֹֽרֶב׃

Ⲡⲁϣⲁⲣ ⲁϥⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲕⲁⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁⲩⲙⲁ

And my skin has been greatly blackened, and my bones are burned with heat.

Το δερμα μου εμαυρισεν επ' εμε, και τα οστα μου κατεκαυθησαν υπο της φλογωσεως.

صَارَ عُودِي لِلنَّوْحِ، وَمِزْمَارِي لِصَوْتِ الْبَاكِينَ.

וַיְהִ֣י לְ֭אֵבֶל כִּנֹּרִ֑י וְ֝עֻגָבִ֗י לְקֹ֣ול בֹּכִֽים׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲩϩⲏⲃⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲕⲩⲑⲁⲣⲁ ⲡⲓⲯⲁⲗⲙⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲣⲓⲙⲓ

My harp also has been turned into mourning, and my song into my weeping.

Η δε κιθαρα μου μετεβληθη εις πενθος και το οργανον μου εις φωνην κλαιοντων.

إصحاح 31

براءة أيوب وطهارته

«عَهْدًا قَطَعْتُ لِعَيْنَيَّ، فَكَيْفَ أَتَطَلَّعُ فِي عَذْرَاءَ؟

בְּ֭רִית כָּרַ֣תִּי לְעֵינָ֑י וּמָ֥ה אֶ֝תְבֹּונֵ֗ן עַל־בְּתוּלָֽה׃

Ⲁⲓⲥⲉⲙⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ⲛⲁⲃⲁⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲕⲁϯ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲡⲁⲣⲑⲉⲛⲟⲥ

I made a covenant with mine eyes, and I will not think upon a virgin.

Εκαμον συνθηκην μετα των οφθαλμων μου· και πως να εχω τον στοχασμον μου επι παρθενον;

وَمَا هِيَ قِسْمَةُ اللهِ مِنْ فَوْقُ، وَنَصِيبُ الْقَدِيرِ مِنَ الأَعَالِي؟

וּמֶ֤ה ׀ חֵ֣לֶק אֱלֹ֣והַּ מִמָּ֑עַל וְֽנַחֲלַ֥ת דַּ֗י מִמְּרֹמִֽים׃

Ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲑⲁϣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡϣⲱⲓ ⲟⲩⲟϩ ϯⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲩⲕⲁⲛⲟⲥ ⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲧⲉ

Now what portion has God given from above? and is there an inheritance given of the Mighty One from the highest?

και τι το μεριδιον παρα Θεου ανωθεν; και η κληρονομια του Παντοδυναμου εκ των υψηλων;

أَلَيْسَ الْبَوَارُ لِعَامِلِ الشَّرِّ، وَالنُّكْرُ لِفَاعِلِي الإِثْمِ؟

הֲלֹא־אֵ֥יד לְעַוָּ֑ל וְ֝נֵ֗כֶר לְפֹ֣עֲלֵי אָֽוֶן׃

Ⲟⲩⲟⲩⲟⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲉⲧϣⲉⲙⲙⲟ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ

Alas! destruction to the unrighteous, and rejection to them that do iniquity.

Ουχι αφανισμος δια τον ασεβη; και ταλαιπωρια δια τους εργατας της ανομιας;

أَلَيْسَ هُوَ يَنْظُرُ طُرُقِي، وَيُحْصِي جَمِيعَ خَطَوَاتِي؟

הֲלֹא־ה֖וּא יִרְאֶ֣ה דְרָכָ֑י וְֽכָל־צְעָדַ֥י יִסְפֹּֽור׃

Ⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲁⲛ ⲉⲧⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲛⲁϭⲓⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲁϣⲉⲛⲧⲁⲧⲥⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Will he not see my way, and number all my steps?

δεν βλεπει αυτος τας οδους μου και απαριθμει παντα τα βηματα μου;

إِنْ كُنْتُ قَدْ سَلَكْتُ مَعَ الْكَذِبِ، أَوْ أَسْرَعَتْ رِجْلِي إِلَى الْغِشِّ،

אִם־הָלַ֥כְתִּי עִם־שָׁ֑וְא וַתַּ֖חַשׁ עַל־מִרְמָ֣ה רַגְלִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲥⲱⲃⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲥⲓⲏⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲫⲁⲧ ⲉ̀ⲟⲩⲭⲣⲟϥ

But if I had gone with scorners, and if too my foot has hasted to deceit:

Εαν περιεπατησα με ψευδος, η ο πους μου εσπευσεν εις δολον,

لِيَزِنِّي فِي مِيزَانِ الْحَقِّ، فَيَعْرِفَ اللهُ كَمَالِي.

יִשְׁקְלֵ֥נִי בְמֹאזְנֵי־צֶ֑דֶק וְיֵדַ֥ע אֱ֝לֹ֗והַּ תֻּמָּתִֽי׃

Ⲁⲓⲟϩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ

(for I am weighed in a just balance, and the Lord knows my innocence:)

ας με ζυγιση δια της σταθμης της δικαιοσυνης και ας γνωριση ο Θεος την ακεραιοτητα μου·

إِنْ حَادَتْ خَطَوَاتِي عَنِ الطَّرِيقِ، وَذَهَبَ قَلْبِي وَرَاءَ عَيْنَيَّ، أَوْ لَصِقَ عَيْبٌ بِكَفِّي،

אִ֥ם תִּטֶּ֣ה אַשֻּׁרִי֮ מִנִּ֪י הַ֫דָּ֥רֶךְ וְאַחַ֣ר עֵ֭ינַי הָלַ֣ךְ לִבִּ֑י וּ֝בְכַפַּ֗י דָּ֣בַק מֻאֽוּם ׃ פ

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲥⲣⲓⲕⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲫⲁⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓ ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲟⲩⲁϩϥ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲃⲁⲗ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓϭⲟϩ ⲉ̀ⲇⲱⲣⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲁϫⲓϫ

if my foot has turned aside out of the way, or if mine heart has followed mine eye, and if too I have touched gifts with my hands;

αν το βημα μου εξετραπη απο της οδου και η καρδια μου επηκολουθησε τους οφθαλμους μου, και αν κηλις προσεκολληθη εις τας χειρας μου·

أَزْرَعْ وَغَيْرِي يَأْكُلْ، وَفُرُوعِي تُسْتَأْصَلْ.

אֶ֭זְרְעָה וְאַחֵ֣ר יֹאכֵ֑ל וְֽצֶאֱצָאַ֥י יְשֹׁרָֽשׁוּ׃

Ⲉⲓⲉ̀ϭⲟ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲟⲩⲟⲙⲟⲩ ⲉⲓⲉ̀ⲉⲣ ⲁⲧⲛⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

then let me sow, and let others eat; and let me be uprooted on the earth.

να σπειρω, και αλλος να φαγη· και να εκριζωθωσιν οι εκγονοι μου.

«إِنْ غَوِيَ قَلْبِي عَلَى امْرَأَةٍ، أَوْ كَمَنْتُ عَلَى بَابِ قَرِيبِي،

אִם־נִפְתָּ֣ה לִ֭בִּי עַל־אִשָּׁ֑ה וְעַל־פֶּ֖תַח רֵעִ֣י אָרָֽבְתִּי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲣⲓⲕⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲥϩⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲛⲉⲥⲣⲱⲟⲩ

If my heart has gone forth after another man’s wife, and if I laid wait at her doors;

Αν η καρδια μου ηπατηθη υπο γυναικος, η παρεμονευσα εις την θυραν του πλησιον μου,

فَلْتَطْحَنِ امْرَأَتِي لآخَرَ، وَلْيَنْحَنِ عَلَيْهَا آخَرُونَ.

תִּטְחַ֣ן לְאַחֵ֣ר אִשְׁתִּ֑י וְ֝עָלֶ֗יהָ יִכְרְע֥וּן אֲחֵרִֽין׃

Ⲓⲉ ϩⲁⲣⲁ ⲉⲣⲉ ⲧⲁⲥϩⲓⲙⲓ ϩⲱ ⲣⲁⲛⲁϥ ⲛ̀ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲕⲟⲩϫⲓ ⲛⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲉⲩⲉϯⲕⲉϩ ⲛⲱⲟⲩ

then let my wife also please another, and let my children be brought low.

η γυνη μου να αλεση δι' αλλον, και αλλοι να πεσωσιν επ' αυτην.

لأَنَّ هَذِهِ رَذِيلَةٌ، وَهِيَ إِثْمٌ يُعْرَضُ لِلْقُضَاةِ.

כִּי־ [הוּא כ] (הִ֥יא ק) זִמָּ֑ה [וְהִיא כ] (וְ֝ה֗וּא ק) עָוֹ֥ן פְּלִילִֽים׃

Ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲡⲉ ⲉ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲧⲥϩⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ

For the rage of anger is not to be controlled, in the case of defiling another man’s wife.

Διοτι μιαρον ανομημα τουτο και αμαρτημα καταδικον·

لأَنَّهَا نَارٌ تَأْكُلُ حَتَّى إِلَى الْهَلاَكِ، وَتَسْتَأْصِلُ كُلَّ مَحْصُولِي.

כִּ֤י אֵ֣שׁ הִ֭יא עַד־אֲבַדֹּ֣ון תֹּאכֵ֑ל וּֽבְכָל־תְּב֖וּאָתִ֣י תְשָׁרֵֽשׁ׃

Ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲇⲉ ⲉϥⲙⲟϩ ⲥⲁⲥⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲫⲙⲁ ⲉ̀ϣⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲱϥ ϣⲁϥⲧⲁⲕⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲛⲟⲩⲛⲓ

For it is a fire burning on every side, and whomsoever it attacks, it utterly destroys.

διοτι ειναι πυρ κατατρωγον μεχρις αφανισμου, και ηθελεν εκριζωσει παντα τα γεννηματα μου.

الاهتمام بحق العبد والمحتاج

«إِنْ كُنْتُ رَفَضْتُ حَقَّ عَبْدِي وَأَمَتِي فِي دَعْوَاهُمَا عَلَيَّ،

אִם־אֶמְאַ֗ס מִשְׁפַּ֣ט עַ֭בְדִּי וַאֲמָתִ֑י בְּ֝רִבָ֗ם עִמָּדִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲕⲉⲗϫ ⲡϩⲁⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲏⲓ ⲓⲉ ⲟⲩⲃⲱⲕⲓ ⲉϥⲉ̀ϭⲓ ϩⲁⲡ ⲟⲩⲃⲏⲓ

And if too I despised the judgment of my servant or my handmaid, when they pleaded with me;

Αν κατεφρονησα την κρισιν του δουλου μου η της δουλης μου, οτε διεφεροντο προς εμε,

فَمَاذَا كُنْتُ أَصْنَعُ حِينَ يَقُومُ اللهُ؟ وَإِذَا افْتَقَدَ، فَبِمَاذَا أُجِيبُهُ؟

וּמָ֣ה אֶֽ֭עֱשֶׂה כִּֽי־יָק֣וּם אֵ֑ל וְכִֽי־יִ֝פְקֹ֗ד מָ֣ה אֲשִׁיבֶֽנּוּ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉϯⲛⲁⲁⲓϥ ⲁϥϣⲁⲛϣⲉⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲁⲓⲛⲁⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛϫⲉⲙⲡⲁϣⲓⲛⲓ

what then shall I do if the Lord should try me? and if also he should at all visit me, can I make an answer?

τι θελω καμει τοτε, οταν εγερθη ο Θεος; και οταν επισκεφθη, τι θελω αποκριθη προς αυτον;

أَوَلَيْسَ صَانِعِي فِي الْبَطْنِ صَانِعَهُ، وَقَدْ صَوَّرَنَا وَاحِدٌ فِي الرَّحِمِ؟

הֲ‍ֽ֝לֹא־בַ֭בֶּטֶן עֹשֵׂ֣נִי עָשָׂ֑הוּ וַ֝יְכֻנֶ֗נּוּ בָּרֶ֥חֶם אֶחָֽד׃

Ⲙⲏ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲓϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ϩⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓⲑⲛⲉϫⲓ ⲣⲱ

Were not they too formed as I also was formed in the womb? yea, we were formed in the same womb.

Ο ποιησας εμε εν τη κοιλια, δεν εποιησε και εκεινον; και δεν εμορφωσεν ημας ο αυτος εν τη μητρα;

إِنْ كُنْتُ مَنَعْتُ الْمَسَاكِينَ عَنْ مُرَادِهِمْ، أَوْ أَفْنَيْتُ عَيْنَيِ الأَرْمَلَةِ،

אִם־אֶ֭מְנַע מֵחֵ֣פֶץ דַּלִּ֑ים וְעֵינֵ֖י אַלְמָנָ֣ה אֲכַלֶּֽה׃

Ⲛⲓⲁⲧϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲧⲁⲥⲑⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲫⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲏⲣⲁ ⲙ̀ⲡⲁⲓϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁϥ

But the helpless missed not whatever need they had, and I did not cause the eye of the widow to fail.

Αν ηρνηθην την επιθυμιαν των πτωχων, η εμαρανα τους οφθαλμους της χηρας,

أَوْ أَكَلْتُ لُقْمَتِي وَحْدِي فَمَا أَكَلَ مِنْهَا الْيَتِيمُ.

וְאֹכַ֣ל פִּתִּ֣י לְבַדִּ֑י וְלֹא־אָכַ֖ל יָתֹ֣ום מִמֶּֽנָּה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲟⲩⲱⲙ ⲙ̀ⲡⲁⲱⲓⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲙ̀ⲡⲓϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ

And if too I ate my morsel alone, and did not impart of it to the orphan;

η εφαγον μονος τον αρτον μου, και ο ορφανος δεν εφαγεν εξ αυτου·

بَلْ مُنْذُ صِبَايَ كَبِرَ عِنْدِي كَأَبٍ، وَمِنْ بَطْنِ أُمِّي هَدَيْتُهَا.

כִּ֣י מִ֭נְּעוּרַי גְּדֵלַ֣נִי כְאָ֑ב וּמִבֶּ֖טֶן אִמִּ֣י אַנְחֶֽנָּה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲗⲟⲩ ⲛⲁⲓϣⲁⲛϣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉⲓϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲙⲁⲩ ⲛⲁⲓϭⲓⲙⲱⲓⲧ

(for I nourished them as a father from my youth and guided them from my mother’s womb.)

διοτι ο μεν εκ νεοτητος μου ετρεφετο μετ' εμου, ως μετα πατρος, την δε εκ κοιλιας της μητρος μου ωδηγησα·

إِنْ كُنْتُ رَأَيْتُ هَالِكًا لِعَدَمِ اللِّبْسِ أَوْ فَقِيرًا بِلاَ كِسْوَةٍ،

אִם־אֶרְאֶ֣ה אֹ֖ובֵד מִבְּלִ֣י לְב֑וּשׁ וְאֵ֥ין כְּ֝ס֗וּת לָאֶבְיֹֽון׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥⲃⲏϣ ⲉϥⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲓϩⲟⲃⲥϥ

And if too I overlooked the naked as he was perishing, and did not clothe him;

αν ειδον τινα απολλυμενον δι' ελλειψιν ενδυματος η πτωχον χωρις σκεπασματος,

إِنْ لَمْ تُبَارِكْنِي حَقَوَاهُ وَقَدِ اسْتَدْفَأَ بِجَزَّةِ غَنَمِي.

אִם־לֹ֣א בֵרֲכ֣וּנִי [חֲלָצֹו כ] (חֲלָצָ֑יו ק) וּמִגֵּ֥ז כְּ֝בָשַׂי יִתְחַמָּֽם׃

Ⲛⲓⲁⲧϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁⲩϧⲙⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩϫⲫⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓϧⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁϩⲓⲏⲃ

and if the poor did not bless me, and their shoulders were not warmed with the fleece of my lambs;

αν οι νεφροι αυτου δεν με ευλογησαν και δεν εθερμανθη με το μαλλιον των προβατων μου,

إِنْ كُنْتُ قَدْ هَزَزْتُ يَدِي عَلَى الْيَتِيمِ لَمَّا رَأَيْتُ عَوْنِي فِي الْبَابِ،

אִם־הֲנִיפֹ֣ותִי עַל־יָתֹ֣ום יָדִ֑י כִּֽי־אֶרְאֶ֥ה בַ֝שַּׁ֗עַר עֶזְרָתִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓϥⲓⲧⲟⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲣⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉⲣⲉ ϩⲑⲏⲓ ϫⲟⲣ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲃⲟⲏⲑⲓⲁ ϣⲟⲡ

if I lifted my hand against an orphan, trusting that my strength was far superior to his:

αν εσηκωσα την χειρα μου κατα του ορφανου, βλεπων οτι υπερισχυον εν τη πυλη,

فَلْتَسْقُطْ عَضُدِي مِنْ كَتِفِي، وَلْتَنْكَسِرْ ذِرَاعِي مِنْ قَصَبَتِهَا،

כְּ֭תֵפִי מִשִּׁכְמָ֣ה תִפֹּ֑ול וְ֝אֶזְרֹעִ֗י מִקָּנָ֥ה תִשָּׁבֵֽר׃

Ⲉⲣⲉ ⲡⲁϣⲱⲃϣ ϩⲉⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲕⲉⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁϫⲫⲟⲓ ⲉϥⲉ̀ϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲕⲁⲗⲁⲛⲕⲉϩ

let them my shoulder start from the blade-bone, and my arm be crushed off from the elbow.

να πεση ο βραχιων μου εκ του ωμου, και η χειρ μου να συντριφθη εκ του αγκωνος.

لأَنَّ الْبَوَارَ مِنَ اللهِ رُعْبٌ عَلَيَّ، وَمِنْ جَلاَلِهِ لَمْ أَسْتَطِعْ.

כִּ֤י פַ֣חַד אֵ֭לַי אֵ֣יד אֵ֑ל וּ֝מִשְּׂאֵתֹ֗ו לֹ֣א אוּכָֽל׃

Ϯϩⲟϯ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁⲥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁϣⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲉϥⲗⲏⲙⲙⲁ

For the fear of the Lord constrained me, and I cannot bear up by reason of his burden.

Διοτι ο παρα του Θεου ολεθρος ητο εις εμε φρικη και δια την μεγαλειοτητα αυτου δεν ηθελον δυνηθη να ανθεξω.

التبرؤ من عبادة غير الله

«إِنْ كُنْتُ قَدْ جَعَلْتُ الذَّهَبَ عَمْدَتِي، أَوْ قُلْتُ لِلإِبْرِيزِ: أَنْتَ مُتَّكَلِي.

אִם־שַׂ֣מְתִּי זָהָ֣ב כִּסְלִ֑י וְ֝לַכֶּ֗תֶם אָמַ֥רְתִּי מִבְטַחִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲑⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲉ̀ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲏⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲭⲁϩⲑⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲉ̀ⲛⲁϣⲉⲛⲥⲟⲩⲉⲛϥ

If I made gold my treasure, and if too I trusted the precious stone;

Αν εθεσα εις το χρυσιον την ελπιδα μου, η ειπα προς το καθαρον χρυσιον, Συ εισαι το θαρρος μου,

إِنْ كُنْتُ قَدْ فَرِحْتُ إِذْ كَثُرَتْ ثَرْوَتِي وَلأَنَّ يَدِي وَجَدَتْ كَثِيرًا.

אִם־אֶ֭שְׂמַח כִּי־רַ֣ב חֵילִ֑י וְכִֽי־כַ֝בִּ֗יר מָצְאָ֥ה יָדִֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲟⲩⲛⲟϥ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉⲧⲁ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡϩⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲁϫⲁϫⲓ

and if too I rejoiced when my wealth was abundant, and if too I laid my hand on innumerable treasures:

αν ευφρανθην διοτι ο πλουτος μου ητο μεγας και διοτι η χειρ μου ευρηκεν αφθονιαν,

إِنْ كُنْتُ قَدْ نَظَرْتُ إِلَى النُّورِ حِينَ ضَاءَ، أَوْ إِلَى الْقَمَرِ يَسِيرُ بِالْبَهَاءِ،

אִם־אֶרְאֶ֣ה אֹ֖ור כִּ֣י יָהֵ֑ל וְ֝יָרֵ֗חַ יָקָ֥ר הֹלֵֽךְ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲫⲉⲣϣ ⲧⲟⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲧⲏⲡⲓ ϣⲁⲛⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲣⲏ ⲉⲧⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϫⲉ ϥⲕⲏⲛ ⲓⲉ ϥⲭⲱ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲓⲟϩ ϥⲙⲟⲩⲛⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲛⲱⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉ

(do we not see the shining sun eclipsed, and the moon waning? for they have not power to continue:)

αν εθεωρουν τον ηλιον αναλαμποντα η την σεληνην περιπατουσαν εν τη λαμπροτητι αυτης,

وَغَوِيَ قَلْبِي سِرًّا، وَلَثَمَ يَدِي فَمِي،

וַיִּ֣פְתְּ בַּסֵּ֣תֶר לִבִּ֑י וַתִּשַּׁ֖ק יָדִ֣י לְפִֽי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲩⲉⲣϩⲁⲗ ⲙ̀ⲡⲁϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲏⲡ ⲓⲉ ⲛ̀ϭⲓⲟⲩⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲭⲁ ⲧⲁϫⲓϫ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲣⲱⲓ ⲁⲓϯⲫⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲥ

and if my heart was secretly deceived, and if I have laid my hand upon my mouth and kissed it:

και η καρδια μου εθελχθη κρυφιως, η με το στομα μου εφιλησα την χειρα μου,

فَهَذَا أَيْضًا إِثْمٌ يُعْرَضُ لِلْقُضَاةِ، لأَنِّي أَكُونُ قَدْ جَحَدْتُ اللهَ مِنْ فَوْقُ.

גַּם־ה֖וּא עָוֹ֣ן פְּלִילִ֑י כִּֽי־כִחַ֖שְׁתִּי לָאֵ֣ל מִמָּֽעַל׃

Ⲡⲁⲓⲭⲉⲧ ⲉⲩⲉ̀ⲟⲡϥ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ϫⲉ ⲁⲓϫⲉ ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲧⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ

let this also then be reckoned to me as the greatest iniquity: for I should have lied against the Lord Most High.

και τουτο ηθελεν εισθαι ανομημα καταδικον· διοτι ηθελον αρνηθη τον Θεον τον Υψιστον.

الاهتمام بالعدو والغريب

«إِنْ كُنْتُ قَدْ فَرِحْتُ بِبَلِيَّةِ مُبْغِضِي أَوْ شَمِتُّ حِينَ أَصَابَهُ سُوءٌ.

אִם־אֶ֭שְׂמַח בְּפִ֣יד מְשַׂנְאִ֑י וְ֝הִתְעֹרַ֗רְתִּי כִּֽי־מְצָ֥אֹו רָֽע׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡϩⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲁϫⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ ϫⲉ ⲕⲁⲗⲱⲥ

And if too I was glad at the fall of mine enemies, and mine heart said, Aha!

Αν εχαρην εις τον αφανισμον του μισουντος με, η επεχαρην οτε ευρηκεν αυτον κακον·

بَلْ لَمْ أَدَعْ حَنَكِي يُخْطِئُ فِي طَلَبِ نَفْسِهِ بِلَعْنَةٍ.

וְלֹא־נָתַ֣תִּי לַחֲטֹ֣א חִכִּ֑י לִשְׁאֹ֖ל בְּאָלָ֣ה נַפְשֹֽׁו׃

Ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲙⲁϣϫ ⲉ̀ⲡⲁⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲉⲓⲉ̀ⲉⲣϣϫⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲗⲁⲥ ⲉⲩϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲏⲓ

let then mine ear hear my curse, and let me be a byword among my people in my affliction.

διοτι ουδε αφηκα το στομα μου να αμαρτηση, ευχομενος καταραν εις την ψυχην αυτου·

إِنْ كَانَ أَهْلُ خَيْمَتِي لَمْ يَقُولُوا: مَنْ يَأْتِي بِأَحَدٍ لَمْ يَشْبَعْ مِنْ طَعَامِهِ؟

אִם־לֹ֣א אָ֭מְרוּ מְתֵ֣י אָהֳלִ֑י מִֽי־יִתֵּ֥ן מִ֝בְּשָׂרֹ֗ו לֹ֣א נִשְׂבָּֽע׃

Ⲓⲉ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲃⲱⲕⲓ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϯ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩϩⲉⲗϫⲉ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ⲡⲉ

And if too my handmaids have often said, Oh that we might be satisfied with his flesh; (whereas I was very kind:

αν οι ανθρωποι της σκηνης μου δεν ειπον, τις θελει δειξει ανθρωπον μη χορτασθεντα απο των κρεατων αυτου;

غَرِيبٌ لَمْ يَبِتْ فِي الْخَارِجِ. فَتَحْتُ لِلْمُسَافِرِ أَبْوَابِي.

בַּ֭חוּץ לֹא־יָלִ֣ין גֵּ֑ר דְּ֝לָתַ֗י לָאֹ֥רַח אֶפְתָּֽח׃

Ⲙ̀ⲡⲁϥⲛⲕⲟⲧ ⲇⲉ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲉⲙⲙⲟ ⲡⲁⲣⲟ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲟⲩⲏⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

for the stranger did not lodge without, and my door was opened to every one that came:)

Ο ξενος δεν διενυκτερευεν εξω· ηνοιγον την θυραν μου εις τον οδοιπορον·

إِنْ كُنْتُ قَدْ كَتَمْتُ كَالنَّاسِ ذَنْبِي لإِخْفَاءِ إِثْمِي فِي حِضْنِي.

אִם־כִּסִּ֣יתִי כְאָדָ֣ם פְּשָׁעָ֑י לִטְמֹ֖ון בְּחֻבִּ֣י עֲוֹֽנִי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϯⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲭⲱⲡ ⲛ̀ⲛⲁⲛⲟⲃⲓ

or if too having sinned unintentionally, I hid my sin;

αν εσκεπασα την παραβασιν μου ως ο Αδαμ, κρυπτων την ανομιαν μου εν τω κολπω μου·

إِذْ رَهِبْتُ جُمْهُورًا غَفِيرًا، وَرَوَّعَتْنِي إِهَانَةُ الْعَشَائِرِ، فَكَفَفْتُ وَلَمْ أَخْرُجْ مِنَ الْبَابِ.

כִּ֤י אֶֽעֱרֹ֨וץ ׀ הָ֘מֹ֤ון רַבָּ֗ה וּבוּז־מִשְׁפָּחֹ֥ות יְחִתֵּ֑נִי וָ֝אֶדֹּ֗ם לֹא־אֵ֥צֵא פָֽתַח׃

Ⲙ̀ⲡⲓϣⲫⲓⲧ ⲅⲁⲣ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉϥⲟϣ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲭⲁ ⲟⲩϫⲱⲃ ⲉ̀ⲉⲣⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲟ ⲉⲣⲉ ⲕⲉⲛϥ ϣⲟⲩⲓⲧ

(for I did not stand in awe of a great multitude, so as not to declare boldly before them:) and if too I permitted a poor man to go out of my door with an empty bosom:

διοτι μηπως εφοβουμην μεγα πληθος, η με ετρομαζεν η καταφρονησις των οικογενειων, ωστε να σιωπησω και να μη εκβω εκ της θυρας;

مَنْ لِي بِمَنْ يَسْمَعُنِي؟ هُوَذَا إِمْضَائِي. لِيُجِبْنِي الْقَدِيرُ. وَمَنْ لِي بِشَكْوَى كَتَبَهَا خَصْمِي،

מִ֤י יִתֶּן־לִ֨י ׀ שֹׁ֘מֵ֤עַֽ לִ֗י הֶן־תָּ֭וִי שַׁדַּ֣י יַעֲנֵ֑נִי וְסֵ֥פֶר כָּ֝תַ֗ב אִ֣ישׁ רִיבִֽי׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϯ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲧϫⲓϫ ⲅⲁⲣ ⲙⲡ⳪̅ ⲛⲁⲓⲉⲣϩⲟϯ

(Oh that I had a hearer,)and if I had not feared the hand of the Lord;

Ω να ητο τις να με ηκουεν. Ιδου, η επιθυμια μου ειναι να απεκρινετο ο Παντοδυναμος εις εμε, και ο αντιδικος μου να εγραφε βιβλιον.

فَكُنْتُ أَحْمِلُهَا عَلَى كَتِفِي. كُنْتُ أُعْصِبُهَا تَاجًا لِي.

אִם־לֹ֣א עַלשִׁ֭־כְמִי אֶשָּׂאֶ֑נּוּ אֶֽעֶנְדֶ֖נּוּ עֲטָרֹ֣ות לִֽי׃

Ⲓⲉ ϧⲁⲧⲉⲥϩⲏ ⲟⲩⲥϧⲁⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲉⲛⲧⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲁⲓϯ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲗⲟⲙ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁⲙⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ and as to the written charge which I had against any one,

I would place it as a chaplet on my shoulders, and read it.

Βεβαιως ηθελον βαστασει αυτο επι του ωμου μου, ηθελον περιδεσει αυτο στεφανον επ' εμε·

كُنْتُ أُخْبِرُهُ بِعَدَدِ خَطَوَاتِي وَأَدْنُو مِنْهُ كَشَرِيفٍ.

מִסְפַּ֣ר צְ֭עָדַי אַגִּידֶ֑נּוּ כְּמֹו־נָ֝גִ֗יד אֲקָרֲבֶֽנּוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲫⲁϧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲧⲏⲓϥ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓϭⲓ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲏⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ

And if I did not read it and return it, having taken nothing from the debtor:

ηθελον φανερωσει προς αυτον τον αριθμον των βηματων μου· ως αρχων ηθελον πλησιασει εις αυτον.

إِنْ كَانَتْ أَرْضِي قَدْ صَرَخَتْ عَلَيَّ وَتَبَاكَتْ أَتْلاَمُهَا جَمِيعًا.

אִם־עָ֭לַי אַדְמָתִ֣י תִזְעָ֑ק וְ֝יַ֗חַד תְּלָמֶ֥יהָ יִבְכָּיֽוּן׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ⲡⲕⲁϩⲓ ϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲉⲛⲉϩ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ⲛⲉϥⲕⲉⲑⲗⲱⲙ ⲣⲓⲙⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉⲑⲃⲏⲧ

If at any time the land groaned against me, and if its furrows mourned together;

Αν ο αγρος μου καταβοα εναντιον μου και κλαιωσιν ομου οι αυλακες αυτου,

إِنْ كُنْتُ قَدْ أَكَلْتُ غَلَّتَهَا بِلاَ فِضَّةٍ، أَوْ أَطْفَأْتُ أَنْفُسَ أَصْحَابِهَا،

אִם־כֹּ֖חָהּ אָכַ֣לְתִּי בְלִי־כָ֑סֶף וְנֶ֖פֶשׁ בְּעָלֶ֣יהָ הִפָּֽחְתִּי׃

Ⲁⲓⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲛ̀ϫⲓⲛϫⲏ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲉⲣϩⲁⲗ ⲛ̀ⲧⲯⲩⲭⲏ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁⲥ

and if I ate its strength alone without price, and if I too grieved the heart of the owner of the soil, by taking aught from him:

αν εφαγον τον καρπον αυτον χωρις μισθον, η εκαμον να εκβη η ψυχη των γεωργων αυτου,

فَعِوَضَ الْحِنْطَةِ لِيَنْبُتْ شَوْكٌ، وَبَدَلَ الشَّعِيرِ زَوَانٌ». تَمَّتْ أَقْوَالُ أَيُّوبَ.

תַּ֤חַת חִטָּ֨ה ׀ יֵ֥צֵא חֹ֗וחַ וְתַֽחַת־שְׂעֹרָ֥ה בָאְשָׁ֑ה תַּ֝֗מּוּ דִּבְרֵ֥י אִיֹּֽוב׃ פ

Ϩⲁⲣⲁ ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲩⲟ ⲉⲩⲉ̀ⲣⲱⲧ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉⲛⲧⲏϫ ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲱⲧ ⲉϥⲉ̀ⲣⲱⲧ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲃⲁⲧⲟⲥ

then let the nettle come up to me instead of wheat, and a bramble instead of barley. And Job ceased speaking.

Ας φυτρωσωσι τριβολοι αντι σιτου και ζιζανια αντι κριθης. Ετελειωσαν οι λογοι του Ιωβ.

إصحاح 32

أليهو يعلن رأيه

فَكَفَّ هَؤُلاَءِ الرِّجَالُ الثَّلاَثَةُ عَنْ مُجَاوَبَةِ أَيُّوبَ لِكَوْنِهِ بَارًّا فِي عَيْنَيْ نَفْسِهِ.

וַֽיִּשְׁבְּת֡וּ שְׁלֹ֤שֶׁת הָאֲנָשִׁ֣ים הָ֭אֵלֶּה מֵעֲנֹ֣ות אֶת־אִיֹּ֑וב כִּ֤י ה֖וּא צַדִּ֣יק בְּעֵינָֽיו׃ פ

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲕⲏⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲕⲉⲅ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲓⲱⲃ ⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And his three friends also ceased any longer to answer Job: for Job was righteous before them.

Επαυσαν δε και οι τρεις ουτοι ανθρωποι αποκρινομενοι προς τον Ιωβ, διοτι ητο δικαιος εις τους οφθαλμους αυτου.

فَحَمِيَ غَضَبُ أَلِيهُوَ بْنِ بَرَخْئِيلَ الْبُوزِيِّ مِنْ عَشِيرَةِ رَامٍ. عَلَى أَيُّوبَ حَمِيَ غَضَبُهُ لِأَنَّهُ حَسَبَ نَفْسَهُ أَبَرَّ مِنَ اللهِ.

וַיִּ֤חַר אַ֨ף ׀ אֱלִיה֣וּא בֶן־בַּרַכְאֵ֣ל הַבּוּזִי֮ מִמִּשְׁפַּ֪חַ֫ת רָ֥ם בְּ֭אִיֹּוב חָרָ֣ה אַפֹּ֑ו עַֽל־צַדְּקֹ֥ו נַ֝פְשֹׁ֗ו מֵאֱלֹהִֽים׃

Ⲁϥϫⲱⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲁⲭⲓⲏⲗ ⲡⲓⲃⲟⲩⲥⲓⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲣⲁⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲩⲥⲓⲧⲓⲧⲟⲥ ⲛ̀ⲭⲱⲣⲁ ⲁϥϫⲱⲛⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲓⲱⲃ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ϫⲉ ⲁϥϫⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ

Then Elius the son of Barachiel, the Buzite, of the kindred of Ram, of the country of Ausis, was angered: and he was very angry with Job, because he justified himself before the Lord.

Τοτε εξηφθη ο θυμος του Ελιου, υιου του Βαραχιηλ του Βουζιτου, εκ της συγγενειας του Αραμ· κατα του Ιωβ εξηφθη ο θυμος αυτου, διοτι εδικαιονεν εαυτον μαλλον παρα τον Θεον.

وَعَلَى أَصْحَابِهِ الثَّلاَثَةِ حَمِيَ غَضَبُهُ، لأَنَّهُمْ لَمْ يَجِدُوا جَوَابًا وَاسْتَذْنَبُوا أَيُّوبَ.

וּבִשְׁלֹ֣שֶׁת רֵעָיו֮ חָרָ֪ה אַ֫פֹּ֥ו עַ֤ל אֲשֶׁ֣ר לֹא־מָצְא֣וּ מַעֲנֶ֑ה וַ֝יַּרְשִׁ֗יעוּ אֶת־אִיֹּֽוב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲕⲉⲅ̅ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲁϥϫⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲟⲩⲃⲉ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲭⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲡⲉ

And he was also very angry with his three friends, because they were not able to return answers to Job, yet set him down for an ungodly man.

Και κατα των τριων αυτου φιλων εξηφθη ο θυμος αυτου, διοτι δεν ευρηκαν αποκρισιν και κατεδικασαν τον Ιωβ.

وَكَانَ أَلِيهُو قَدْ صَبَرَ عَلَى أَيُّوبَ بِالْكَلاَمِ، لأَنَّهُمْ أَكْثَرُ مِنْهُ أَيَّامًا.

וֶֽאֱלִיה֗וּ חִכָּ֣ה אֶת־אִ֭יֹּוב בִּדְבָרִ֑ים כִּ֤י זְֽקֵנִים־הֵ֖מָּה מִמֶּ֣נּוּ לְיָמִֽים׃

Ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲣϩⲩⲡⲟⲙⲉⲛⲓⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲛⲁϥⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲓϣϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ

But Elius had forborne to give an answer to Job, because they were older than he.

Ο δε Ελιου περιεμενε να λαληση προς τον Ιωβ, διοτι εκεινοι ησαν γεροντοτεροι αυτου.

فَلَمَّا رَأَى أَلِيهُو أَنَّهُ لَا جَوَابَ فِي أَفْوَاهِ الرِّجَالِ الثَّلاَثَةِ حَمِيَ غَضَبُهُ.

וַיַּ֤רְא אֱלִיה֗וּא כִּ֘י אֵ֤ין מַעֲנֶ֗ה בְּ֭פִי שְׁלֹ֥שֶׁת הָאֲנָשִׁ֗ים וַיִּ֥חַר אַפֹּֽו׃ פ

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϫⲓⲛⲉⲣⲟⲩⲱ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲙ̀ⲡⲓⲅ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲱⲛⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲙ̀ⲃⲟⲛ

And Elius saw that there was no answer in the mouth of the three men; and he was angered in his wrath.

Οτε δε ο Ελιου ειδεν, οτι δεν ητο αποκρισις εν τω στοματι των τριων ανδρων, εξηφθη ο θυμος αυτου.

فَأَجَابَ أَلِيهُو بْنُ بَرَخْئِيلَ الْبُوزِيُّ وَقَالَ: «أَنَا صَغِيرٌ فِي الأَيَّامِ وَأَنْتُمْ شُيُوخٌ، لأَجْلِ ذَلِكَ خِفْتُ وَخَشِيتُ أَنْ أُبْدِيَ لَكُمْ رَأْيِيِ.

וַיַּ֤עַן ׀ אֱלִיה֖וּא בֶן־בַּֽרַכְאֵ֥ל הַבּוּזִ֗י וַיֹּ֫אמַ֥ר צָ֘עִ֤יר אֲנִ֣י לְ֭יָמִים וְאַתֶּ֣ם יְשִׁישִׁ֑ים עַל־כֵּ֖ן זָחַ֥לְתִּי וָֽאִירָ֓א ׀ מֵחַוֹּ֖ת דֵּעִ֣י אֶתְכֶֽם׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲁⲭⲓⲏⲗ ⲡⲓⲃⲟⲩⲍⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲙⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲉⲗⲗⲟⲓ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲭⲁⲣⲱⲓ ⲉ̀ⲁⲓⲉⲣϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲁⲉⲡⲓⲥⲧⲏⲙⲏ

And Elius the Buzite the son of Barachiel answered and said, I am younger in age, and ye are elder, wherefore I kept silence, fearing to declare to you my own knowledge.

και απεκριθη ο Ελιου ο υιος του Βαραχιηλ του Βουζιτου και ειπεν· Εγω ειμαι νεος την ηλικιαν, και σεις γεροντες· δια τουτο εφοβηθην και συνεσταλην να σας φανερωσω την γνωμην μου.

قُلْتُ: الأَيَّامُ تَتَكَلَّمُ وَكَثْرَةُ السِّنِينِ تُظْهِرُ حِكْمَةً.

אָ֭מַרְתִּי יָמִ֣ים יְדַבֵּ֑רוּ וְרֹ֥ב נִ֗ים יֹדִ֥יעוּ חָכְמָֽה׃

Ⲁⲓϫⲟⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲡⲓⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲑⲣⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϯⲥⲟⲫⲓⲁ

And I said, It is not time that speaks, though in many years men know wisdom:

Εγω ειπα, Αι ημεραι ας λαλησωσι και το πληθος των ετων ας διδαξη, σοφιαν.

وَلكِنَّ فِي النَّاسِ رُوحًا، وَنَسَمَةُ الْقَدِيرِ تُعَقِّلُهُمْ.

אָ֭כֵן רֽוּחַ־הִ֣יא בֶאֱנֹ֑ושׁ וְנִשְׁמַ֖ת שַׁדַּ֣י תְּבִינֵֽם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲡⲛⲓϥⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲡⲉⲧϯⲥⲃⲱ ⲛⲱⲟⲩ

but there is a spirit in mortals; and the inspiration of the Almighty is that which teaches.

Βεβαιως ειναι πνευμα εν τω ανθρωπω η εμπνευσις ομως του Παντοδυναμου συνετιζει αυτον.

لَيْسَ الْكَثِيرُو الأَيَّامِ حُكَمَاءَ، وَلَا الشُّيُوخُ يَفْهَمُونَ الْحَقَّ.

לֹֽא־רַבִּ֥ים יֶחְכָּ֑מוּ וּ֝זְקֵנִ֗ים יָבִ֥ינוּ מִשְׁפָּֽט׃

Ⲛⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛⲉ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲓϧⲉⲗⲗⲟⲓ ⲁⲛ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓϩⲁⲡ

The long-lived are not wise as such; neither do the aged know judgment.

Οι μεγαλητεροι δεν ειναι παντοτε σοφοι· ουτε οι γεροντες νοουσι κρισιν.

لِذَلِكَ قُلْتُ: اسْمَعُونِي. أَنَا أَيْضًا أُبْدِي رَأْيِيِ.

לָכֵ֣ן אָ֭מַרְתִּי שִׁמְעָה־לִּ֑י אֲחַוֶּ֖ה דֵּעִ֣י אַף־אָֽנִי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉ̀ϯⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

Wherefore I said, Hear me, and I will tell you what I know.

Δια τουτο ειπα, Ακουσατε μου· θελω φανερωσει και εγω την γνωμην μου.

هَأَنَذَا قَدْ صَبِرْتُ لِكَلاَمِكُمْ. أَصْغَيْتُ إِلَى حُجَجِكُمْ حَتَّى فَحَصْتُمُ الأَقْوَالَ.

הֵ֤ן הֹוחַ֨לְתִּי לְֽדִבְרֵיכֶ֗ם אָ֭זִין עַד־תְּב֥וּנֹֽתֵיכֶ֑ם עַֽד־תַּחְקְר֥וּן מִלִּֽין׃

Ϭⲓⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϯⲛⲁϫⲟⲧⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ϣⲁⲧⲉⲧⲉⲛϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ

Hearken to my words; for I will speak in your hearing, until ye shall have tried the matter with words:

Ιδου, επροσμενα τους λογους σας· ηκροασθην τα επιχειρηματα σας, εωσου εξετασητε τους λογους.

فَتَأَمَّلْتُ فِيكُمْ وَإِذْ لَيْسَ مَنْ حَجَّ أَيُّوبَ، وَلَا جَوَابَ مِنْكُمْ لِكَلاَمِهِ.

וְעָֽדֵיכֶ֗ם אֶתְבֹּ֫ונָ֥ן וְהִנֵּ֤ה אֵ֣ין לְאִיֹּ֣וב מֹוכִ֑יחַ עֹונֶ֖ה אֲמָרָ֣יו מִכֶּֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲕⲁϯ ϣⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲛⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧⲥⲟϩⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲇⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

and I shall understand as far as you; and, behold, there was no one of you that answered Job his words in argument,

Και σας παρετηρουν, και ιδου, ουδεις εξ υμων ηδυνηθη να καταπειση τον Ιωβ, αποκρινομενος εις τους λογους αυτου·

فَلَا تَقُولُوا: قَدْ وَجَدْنَا حِكْمَةً. اَللهُ يَغْلِبُهُ لَا الإِنْسَانُ.

פֶּן־תֹּ֣֭אמְרוּ מָצָ֣אנוּ חָכְמָ֑ה אֵ֖ל יִדְּפֶ֣נּוּ לֹא־אִֽישׁ׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲉ̀ⲁⲛⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧⲉⲛ

lest ye should say, We have found that we have added wisdom to the Lord.

δια να μη ειπητε, Ημεις ευρηκαμεν σοφιαν. Ο Θεος θελει καταβαλει αυτον, ουχι ανθρωπος.

فَإِنَّهُ لَمْ يُوَجِّهْ إِلَيَّ كَلاَمَهُ وَلَا أَرُدُّ عَلَيْهِ أَنَا بِكَلاَمِكُمْ.

וְלֹא־עָרַ֣ךְ אֵלַ֣י מִלִּ֑ין וּ֝בְאִמְרֵיכֶ֗ם לֹ֣א אֲשִׁיבֶֽנּוּ׃

Ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲭⲁ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

And ye have commissioned a man to speak such words.

Εκεινος δε δεν διηυθυνε λογους προς εμε· και δεν θελω αποκριθη προς αυτον κατα τας ομιλιας σας.

تَحَيَّرُوا. لَمْ يُجِيبُوا بَعْدُ. انْتَزَعَ عَنْهُمُ الْكَلاَمُ.

חַ֭תּוּ לֹא־עָ֣נוּ עֹ֑וד הֶעְתִּ֖יקוּ מֵהֶ֣ם מִלִּֽים׃

Ⲁⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲟⲩⲱ ⲁⲩⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

They were afraid, they answered no longer; they gave up their speaking.

Εκεινοι ετρομαξαν, δεν απεκριθησαν πλεον· εχασαν τους λογους αυτων.

فَانْتَظَرْتُ لأَنَّهُمْ لَمْ يَتَكَلَّمُوا. لأَنَّهُمْ وَقَفُوا، لَمْ يُجِيبُوا بَعْدُ.

וְ֭הֹוחַלְתִּי כִּי־לֹ֣א יְדַבֵּ֑רוּ כִּ֥י עָ֝מְד֗וּ לֹא־עָ֥נוּ עֹֽוד׃

Ⲁⲓⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲟⲩⲱ

I waited, (for I had not spoken,) because they stood still, they answered not.

Και περιεμενον, επειδη δεν ελαλουν· αλλ' ισταντο· δεν απεκρινοντο πλεον.

فَأُجِيبُ أَنَا أَيْضًا حِصَّتِي، وَأُبْدِي أَنَا أَيْضًا رَأْيِيِ.

אַעֲנֶ֣ה אַף־אֲנִ֣י חֶלְקִ֑י אֲחַוֶּ֖ה דֵעִ֣י אַף־אָֽנִי׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

And Elius continued, and said, I will again speak,

Ας αποκριθω και εγω το μερος μου· ας φανερωσω και εγω την γνωμην μου.

لأَنِّي مَلآنٌ أَقْوَالًا. رُوحُ بَاطِنِي تُضَايِقُنِي.

כִּ֭י מָלֵ֣תִי מִלִּ֑ים הֱ֝צִיקַ֗תְנִי ר֣וּחַ בִּטְנִֽי׃

Ϫⲉ ⲡⲁⲗⲓⲛ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ϯⲙⲉϩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ϥⲕⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲛⲉϫⲓ

for I am full of words, for the spirit of my belly destroys me.

Διοτι ειμαι πληρης λογων· το πνευμα εντος μου με αναγκαζει.

هُوَذَا بَطْنِي كَخَمْرٍ لَمْ تُفْتَحْ. كَالزِّقَاقِ الْجَدِيدَةِ يَكَادُ يَنْشَقُّ.

הִנֵּֽה־בִטְנִ֗י כְּיַ֥יִן לֹא־יִפָּתֵ֑חַ כְּאֹבֹ֥ות חֲ֝דָשִׁ֗ים יִבָּקֵֽעַ׃

Ⲧⲁⲛⲉϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲥⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲥⲕⲟⲥ ⲉϥⲙⲉϩ ⲛ̀ⲉⲙⲃⲣⲓⲥ ⲉϥⲃⲉⲣⲃⲉⲣ ⲉⲣⲉ ⲣⲱϥ ⲙⲏⲣ ⲛⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲓϥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲃⲉⲥⲛⲏⲧ ⲉ̀ⲁϥⲫⲱϧ

And my belly is as a skin of sweet wine, bound up and ready to burst; or as a brazier’s labouring bellows.

Ιδου, η κοιλια μου ειναι ως οινος οστις δεν ηνοιχθη· ειναι ετοιμη να σπαση, ως ασκοι γλευκους.

أَتَكَلَّمُ فَأُفْرَجُ. أَفْتَحُ شَفَتَيَّ وَأُجِيبُ.

אֲדַבְּרָ֥ה וְיִֽרְוַֽח־לִ֑י אֶפְתַּ֖ח שְׂפָתַ֣י וְאֶֽעֱנֶֽה׃

Ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲧⲟⲛ ⲉ̀ⲁⲓⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲫⲟⲧⲟⲩ

I will speak, that I may open my lips and relieve myself.

Θελω λαλησει δια να αναπνευσω· θελω ανοιξει τα χειλη μου και αποκριθη.

لَا أُحَابِيَنَّ وَجْهَ رَجُلٍ وَلَا أَمْلُثُ إِنْسَانًا.

אַל־נָ֭א אֶשָּׂ֣א פְנֵי־אִ֑ישׁ וְאֶל־אָ֝דָ֗ם לֹ֣א אֲכַנֶּֽה׃

Ϯⲛⲁϣⲫⲓⲧ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ϯⲛⲁϣⲫⲓⲧ ⲁⲛ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ

For truly I will not be awed because of man, nor indeed will I be confounded before a mortal.

Μη γενοιτο να γεινω προσωποληπτης, μηδε να κολακευσω ανθρωπον.

لأَنِّي لَا أَعْرِفُ الْمَلْثَ. لأَنَّهُ عَنْ قَلِيلٍ يَأْخُذُنِي صَانِعِي.

כִּ֤י לֹ֣א יָדַ֣עְתִּי אֲכַנֶּ֑ה כִּ֝מְעַ֗ט יִשָּׂאֵ֥נִי עֹשֵֽׂנִי׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉⲥⲉ̀ⲟⲩⲟⲙⲧ ϩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲧϩⲟⲗⲓ

For I know not how to respect persons: and if otherwise, even the moths would eat me.

Διοτι δεν εξευρω να κολακευω· ο Ποιητης μου ηθελε με αναρπασει ευθυς.

إصحاح 33

أليهو يدافع عن الله

«وَلكِنِ اسْمَعِ الآنَ يَا أَيُّوبُ أَقْوَالِي، وَاصْغَ إِلَى كُلِّ كَلاَمِي.

וְֽאוּלָ֗ם שְׁמַֽע־נָ֣א אִיֹּ֣וב מִלָּ֑י וְֽכָל־דְּבָרַ֥י הַאֲזִֽינָה׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲓⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲁⲙⲁϣϫ ⲉ̀ⲧⲁϫⲓⲛⲥⲁϫⲓ

Howbeit hear, Job, my words, and hearken to my speech.

Δια τουτο, Ιωβ, ακουσον τωρα τας ομιλιας μου, και ακροασθητι παντας τους λογους μου.

هَأَنَذَا قَدْ فَتَحْتُ فَمِي. لِسَانِي نَطَقَ فِي حَنَكِي.

הִנֵּה־נָ֭א פָּתַ֣חְתִּי פִ֑י דִּבְּרָ֖ה לְשֹׁונִ֣י בְחִכִּֽי׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲓⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲣⲱⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲗⲁⲥ

For behold, I have opened my mouth, and my tongue has spoken.

Ιδου, τωρα ηνοιξα το στομα μου· η γλωσσα μου λαλει εν τω στοματι μου.

اِسْتِقَامَةُ قَلْبِي كَلاَمِي، وَمَعْرِفَةُ شَفَتَيَّ هُمَا تَنْطِقَانِ بِهَا خَالِصَةً.

יֹֽשֶׁר־לִבִּ֥י אֲמָרָ֑י וְדַ֥עַת פָתַ֗י בָּר֥וּר מִלֵּֽלוּ׃

Ϥⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲡⲕⲁϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲛⲟⲓⲛ ⲉ̀ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲩⲟⲩⲁⲃ

My heart shall be found pure by my words; and the understanding of my lips shall meditate purity.

Οι λογοι μου θελουσιν εισθαι κατα την ευθυτητα της καρδιας μου· και τα χειλη μου θελουσι προφερει γνωσιν καθαραν.

رُوحُ اللهِ صَنَعَنِي وَنَسَمَةُ الْقَدِيرِ أَحْيَتْنِي.

רֽוּחַ־אֵ֥ל עָשָׂ֑תְנִי וְנִשְׁמַ֖ת שַׁדַּ֣י תְּחַיֵּֽנִי׃

Ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟⲓ ⲡⲓⲛⲓϥⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲡⲉⲧϯⲥⲃⲱ ⲛⲏⲓ

The Divine Spirit is that which formed me, and the breath of the Almighty that which teaches me.

Το Πνευμα του Θεου με εκαμε και η πνοη του Παντοδυναμου με εζωοποιησεν.

إِنِ اسْتَطَعْتَ فَأَجِبْنِي. أَحْسِنِ الدَّعْوَى أَمَامِي. اِنْتَصِبْ.

אִם־תּוּכַ֥ל הֲשִׁיבֵ֑נִי עֶרְכָ֥ה לְ֝פָנַ֗י הִתְיַצָּֽבָה׃

Ⲁⲕϣⲁⲛϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲁⲣⲓⲟⲩⲱ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲁⲓ ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲟⲩⲃⲏⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲟⲩⲃⲏⲕ

If thou canst, give me an answer: wait therefore; stand against me, and I will stand against thee.

Εαν δυνασαι, αποκριθητι μοι· παραταχθητι εμπροσθεν μου· στηθι.

هَأَنَذَا حَسَبَ قَوْلِكَ عِوَضًا عَنِ اللهِ. أَنَا أَيْضًا مِنَ الطِّينِ تَقَرَّصْتُ.

הֵן־אֲנִ֣י כְפִ֣יךָ לָאֵ֑ל מֵ֝חֹ֗מֶר קֹרַ֥צְתִּי גַם־אָֽנִי׃

Ⲁⲕⲑⲁⲙⲓⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲏϯ ϩⲱ ⲉⲧⲁⲩⲑⲁⲙⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲫⲁⲓ

Thou art formed out of the clay as also I: we have been formed out of the same substance.

Ιδου, εγω ειμαι κατα τον λογον σου απο μερους του Θεου· εκ πηλου ειμαι και εγω μεμορφωμενος.

هُوَذَا هَيْبَتِي لَا تُرْهِبُكَ وَجَلاَلِي لَا يَثْقُلُ عَلَيْكَ.

הִנֵּ֣ה אֵ֭מָתִי לֹ֣א תְבַעֲתֶ֑ךָּ וְ֝אַכְפִּ֗י עָלֶ֥יךָ לֹא־יִכְבָּֽד׃

Ⲧⲁϩⲟϯ ⲥⲛⲁϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣⲕ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲁϫⲓϫ ⲛ̀ⲛⲉⲥϩⲣⲟϣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲕ

My fear shall not terrify thee, neither shall my hand be heavy upon thee.

Ιδου, ο τρομος μου δεν θελει σε ταραξει, ουδε η χειρ μου θελει εισθαι βαρεια επι σε.

«إِنَّكَ قَدْ قُلْتَ فِي مَسَامِعِي، وَصَوْتَ أَقْوَالِكَ سَمِعْتُ.

אַ֭ךְ אָמַ֣רְתָּ בְאָזְנָ֑י וְקֹ֖ול מִלִּ֣ין אֶשְׁמָֽע׃

Ⲡⲗⲏⲛ ⲁⲕϫⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲙⲁϣϫ ϯⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲁⲓⲥⲟⲑⲙⲉⲥ

But thou hast said in mine ears, (I have heard the voice of thy words;)because thou sayest, I am pure, not having sinned;

Συ τωοντι ειπας εις τα ωτα μου, και ηκουσα την φωνην των λογων σου,

قُلْتَ: أَنَا بَرِيءٌ بِلاَ ذَنْبٍ. زَكِيٌّ أَنَا وَلَا إِثْمَ لِي.

זַ֥ךְ אֲנִ֗י בְּֽלִ֫י פָ֥שַׁע חַ֥ף אָנֹכִ֑י וְלֹ֖א עָוֹ֣ן לִֽי׃

Ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ⲁⲕϫⲟⲥ ϫⲉ ϯⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲁⲛⲟⲙⲓⲛ ⲅⲁⲣ

I am blameless, for I have not transgressed.

Ειμαι καθαρος χωρις αμαρτιας· ειμαι αθωος· και ανομια δεν υπαρχει εν εμοι·

هُوَذَا يَطْلُبُ عَلَيَّ عِلَلَ عَدَاوَةٍ. يَحْسِبُنِي عَدُوًّا لَهُ.

הֵ֣ן תְּ֭נוּאֹות עָלַ֣י יִמְצָ֑א יַחְשְׁבֵ֖נִי לְאֹויֵ֣ב לֹֽו׃

Ⲟⲩⲁⲣⲓⲕⲓ ⲇⲉ ⲁϥϫⲉⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁϥⲟⲡⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁϫⲓ

Yet he has discovered a charge against me, and he has reckoned me as an adversary.

ιδου, ευρισκει αφορμας εναντιον μου· με νομιζει εχθρον αυτου·

وَضَعَ رِجْلَيَّ فِي الْمِقْطَرَةِ. يُرَاقِبُ كُلَّ طُرُقِي.

יָשֵׂ֣ם בַּסַּ֣ד רַגְלָ֑י יִ֝שְׁמֹ֗ר כָּל־אָרְחֹתָֽי׃

Ⲧⲁⲫⲁⲧ ⲇⲉ ⲁϥϩⲓⲧⲥ ⲉ̀ⲡϣⲉ ⲁϥⲁⲣⲉϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And he has put my foot in the stocks, and has watched all my ways.

βαλλει τους ποδας μου εν τω ξυλω· παραφυλαττει πασας τας οδους μου.

«هَا إِنَّكَ فِي هَذَا لَمْ تُصِبْ. أَنَا أُجِيبُكَ، لأَنَّ اللهَ أَعْظَمُ مِنَ الإِنْسَانِ.

הֶן־זֹ֣את לֹא־צָדַ֣קְתָּ אֶעֱנֶ֑ךָּ כִּֽי־יִרְבֶּ֥ה אֱ֝לֹ֗והַ מֵאֱנֹֽושׁ׃

Ⲡⲱⲥ ⲅⲁⲣ ⲕϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲟⲩϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

For how sayest thou, I am righteous, yet he has not hearkened to me? for he that is above mortals is eternal.

Ιδου, κατα τουτο δεν εισαι δικαιος· θελω αποκριθη προς σε, διοτι ο Θεος ειναι μεγαλητερος του ανθρωπου.

لِمَاذَا تُخَاصِمُهُ؟ لأَنَّ كُلَّ أُمُورِهِ لَا يُجَاوِبُ عَنْهَا.

מַ֭דּוּעַ אֵלָ֣יו רִיבֹ֑ותָ כִּ֥י כָל־דְּ֝בָרָ֗יו לֹ֣א־יַעֲנֶֽה׃

Ⲕϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁϩⲁⲡ

But thou sayest, Why has he not heard every word of my cause?

Δια τι αντιμαχεσαι προς αυτον; διοτι δεν διδει λογον περι ουδεμιας των πραξεων αυτου.

لكِنَّ اللهَ يَتَكَلَّمُ مَرَّةً، وَبِاثْنَتَيْنِ لَا يُلاَحِظُ الإِنْسَانُ.

כִּֽי־בְאַחַ֥ת יְדַבֶּר־אֵ֑ל וּ֝בִשְׁתַּ֗יִם לֹ֣א יְשׁוּרֶֽנָּה׃

Ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲉ ⲡ⳪̅ ⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲟⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁϩⲃ̅ ⲟⲩⲣⲁⲥⲟⲩⲟ

For when the Lord speaks once, or a second time,

Διοτι ο Θεος λαλει απαξ και δις, αλλ' ο ανθρωπος δεν προσεχει.

فِي حُلْمٍ فِي رُؤْيَا اللَّيْلِ، عِنْدَ سُقُوطِ سَبَاتٍ عَلَى النَّاسِ، فِي النُّعَاسِ عَلَى الْمَضْجَعِ.

בַּחֲלֹ֤ום ׀ חֶזְיֹ֬ון לַ֗יְלָה בִּנְפֹ֣ל תַּ֭רְדֵּמָה עַל־אֲנָשִׁ֑ים בִּ֝תְנוּמֹ֗ות עֲלֵ֣י מִשְׁכָּֽב׃

Ⲓⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲗⲉⲧⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϣⲁⲥϩⲉⲓ ⲉⲥⲛⲁϣⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩⲉⲛⲕⲟⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲟⲩϭⲗⲟϫ

sending a dream, or in the meditation of the night; (as when a dreadful alarm happens to fall upon men, in slumberings on the bed:)

Εν ενυπνιω, εν ορασει νυκτερινη, οτε βαθυς υπνος πιπτει επι τους ανθρωπους, οτε υπνωττουσιν επι της κλινης·

حِينَئِذٍ يَكْشِفُ آذَانَ النَّاسِ وَيَخْتِمُ عَلَى تَأْدِيبِهِمْ،

אָ֣ז יִ֭גְלֶה אֹ֣זֶן אֲנָשִׁ֑ים וּבְמֹ֖סָרָ֣ם יַחְתֹּֽם׃

Ϩⲟⲧⲉ ϣⲁϥϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲩⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϣⲁϥϩⲓϩⲟϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

then opens he the understanding of men: he scares them with such fearful visions:

τοτε ανοιγει τα ωτα των ανθρωπων, και επισφραγιζει την προς αυτους νουθεσιαν·

لِيُحَوِّلَ الإِنْسَانَ عَنْ عَمَلِهِ، وَيَكْتُمَ الْكِبْرِيَاءَ عَنِ الرَّجُلِ،

לְ֭הָסִיר אָדָ֣ם מַעֲשֶׂ֑ה וְגֵוָ֖ה מִגֶּ֣בֶר יְכַסֶּֽה׃

Ⲉⲧⲁⲥⲑⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲇⲉ ⲁϥⲛⲁϩⲙⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲓ

to turn a man from unrighteousness, and he delivers his body from a fall.

δια να αποστρεψη τον ανθρωπον απο των πραξεων αυτου και να εκβαλη την υπερηφανιαν εκ του ανθρωπου.

لِيَمْنَعَ نَفْسَهُ عَنِ الْحُفْرَةِ وَحَيَاتَهُ مِنَ الزَّوَالِ بِحَرْبَةِ الْمَوْتِ.

יַחְשֹׂ֣ךְ נַ֭פְשֹׁו מִנִּי־שָׁ֑חַת וְ֝חַיָּתֹ֗ו מֵעֲבֹ֥ר בַּשָּֽׁלַח׃

Ⲁϥϯⲁⲥⲟ ⲇⲉ ⲉ̀ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉϥϩⲉⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ

He spares also his soul from death, and suffers him not to fall in war.

Προλαμβανει την ψυχην αυτου απο του λακκου και την ζωην αυτου απο του να διαπερασθη υπο ρομφαιας.

الله يستخدم الألم ليؤدب الإِنسان

أَيْضًا يُؤَدَّبُ بِالْوَجَعِ عَلَى مَضْجَعِهِ، وَمُخَاصَمَةُ عِظَامِهِ دَائِمَةٌ،

וְהוּכַ֣ח בְּ֭מַכְאֹוב עַל־מִשְׁכָּבֹ֑ו [וְרִיב כ] (וְרֹ֖וב ק) עֲצָמָ֣יו אֵתָֽן׃

Ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲇⲉ ⲟⲛ ⲁϥⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲱⲛⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲁⲛ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲁϥϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁϥ

And again, he chastens him with sickness on his bed, and the multitude of his bones is benumbed.

Παλιν, τιμωρειται με πονους επι της κλινης αυτου, και το πληθος των οστεων αυτου με δυνατους πονους·

فَتَكْرَهُ حَيَاتُهُ خُبْزًا، وَنَفْسُهُ الطَّعَامَ الشَّهِيَّ.

וְזִֽהֲמַ֣תּוּ חַיָּתֹ֣ו לָ֑חֶם וְ֝נַפְשֹׁ֗ו מַאֲכַ֥ל תַּאֲוָֽה׃

Ϧⲣⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϣⲟⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲉⲣⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲛ ⲉ̀ⲟⲩϧⲣⲉ

And he shall not be able to take any food, though his soul shall desire meat;

ωστε η ζωη αυτου αποστρεφεται τον αρτον και η ψυχη αυτου το επιθυμητον φαγητον·

فَيَبْلَى لَحْمُهُ عَنِ الْعَيَانِ، وَتَنْبَرِي عِظَامُهُ فَلَا تُرَى،

יִ֣כֶל בְּשָׂרֹ֣ו מֵרֹ֑אִי [וּשְׁפִי כ] (וְשֻׁפּ֥וּ ק) עַ֝צְמֹותָ֗יו לֹ֣א רֻאּֽוּ׃

Ϣⲁⲧⲟⲩⲗⲟϥⲗⲉϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲕⲁⲥ ⲉⲩϣⲟⲩⲱⲟⲩ

until his flesh shall be consumed, and he shall shew his bones bare.

η σαρξ αυτου αναλισκεται, ωστε δεν φαινεται, και τα οστα αυτου τα αφανη εξεχουσιν·

وَتَقْرُبُ نَفْسُهُ إِلَى الْقَبْرِ، وَحَيَاتُهُ إِلَى الْمُمِيتِينَ.

וַתִּקְרַ֣ב לַשַּׁ֣חַת נַפְשֹׁ֑ו וְ֝חַיָּתֹ֗ו לַֽמְמִתִֽים׃

Ⲁⲥϧⲱⲛⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲱⲛϧ ⲉ̀ⲁⲙⲉⲛϯ

His soul also draws nigh to death, and his life is in Hades.

η δε ψυχη αυτου πλησιαζει εις τον λακκον και η ζωη αυτου εις τους φονευτας.

إِنْ وُجِدَ عِنْدَهُ مُرْسَلٌ، وَسِيطٌ وَاحِدٌ مِنْ أَلْفٍ لِيُعْلِنَ لِلإِنْسَانِ اسْتِقَامَتَهُ،

אִם־יֵ֤שׁ עָלָ֨יו ׀ מַלְאָ֗ךְ מֵלִ֗יץ אֶחָ֥ד מִנִּי־אָ֑לֶף לְהַגִּ֖יד לְאָדָ֣ם יָשְׁרֹֽו׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣⲟ ⲛ̀ⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ⲛⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲕⲁϯ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ϩⲁ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁⲙⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲁⲣⲓⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉϥⲁⲛⲟⲙⲓⲁ

Though there should be a thousand messengers of death, not one of them shall wound him: if he should purpose in his heart to turn to the Lord, and declare to man his fault, and shew his folly;

Εαν ηναι μηνυτης μετ' αυτου η ερμηνευτης, εις μεταξυ χιλιων, δια να αναγγειλη προς τον ανθρωπον την ευθυτητα αυτου·

يَتَرَاَءَفُ عَلَيْهِ وَيَقُولُ: أُطْلِقُهُ عَنِ الْهُبُوطِ إِلَى الْحُفْرَةِ، قَدْ وَجَدْتُ فِدْيَةً.

וַיְחֻנֶּ֗נּוּ וַיֹּ֗אמֶר פְּ֭דָעֵהוּ מֵרֶ֥דֶת שָׁ֗חַת מָצָ֥אתִי כֹֽפֶר׃

Ϥⲛⲁϯⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉϥϩⲉⲓ ⲉ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲃⲉⲣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲓ ⲉ̀ⲁⲕⲟϣϫⲥ ⲙⲃⲉⲣⲓ ⲛⲉϥⲕⲁⲥ ⲉϥⲉ̀ⲙⲁϩⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲧⲕⲁⲥ

he will support him, that he should not perish, and will restore his body as fresh plaster upon a wall; and he will fill his bones with morrow.

τοτε θελει εισθαι ιλεως εις αυτον και θελει ειπει, Λυτρωσον αυτον απο του να καταβη εις τον λακκον· εγω ευρηκα εξιλασμον.

يَصِيرُ لَحْمُهُ أَغَضَّ مِنْ لَحْمِ الصَّبِيِّ، وَيَعُودُ إِلَى أَيَّامِ شَبَابِهِ.

רֻֽטֲפַ֣שׁ בְּשָׂרֹ֣ו מִנֹּ֑עַר יָ֝שׁ֗וּב לִימֵ֥י עֲלוּמָֽיו׃

Ϥⲛⲁϯⲗⲟⲕⲗⲉⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲕⲁⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲁ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁϩⲟϥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ⲁϥϫⲉⲙⲛⲟⲙϯ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

And he will make his flesh tender as that of a babe, and he will restore him among men in his full strength.

Η σαρξ αυτου θελει εισθαι ανθηροτερα νηπιου· θελει επιστρεψει εις τας ημερας της νεοτητος αυτου·

يُصَلِّي إِلَى اللهِ فَيَرْضَى عَنْهُ، وَيُعَايِنُ وَجْهَهُ بِهُتَافٍ فَيَرُدُّ عَلَى الإِنْسَانِ بِرَّهُ.

יֶעְתַּ֤ר אֶל־אֱלֹ֨והַּ ׀ וַיִּרְצֵ֗הוּ וַיַּ֣רְא פָּ֭נָיו בִּתְרוּעָ֑ה וַיָּ֥שֶׁב לֶ֝אֱנֹ֗ושׁ צִדְקָתֹֽו׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉϥϣⲏⲡ ⲉϥⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲉ̀ϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

And he shall pray to the Lord, and his prayer shall be accepted of him; he shall enter with a cheerful countenance, with a full expression of praise: for he will render to men their due.

θελει δεηθη του Θεου και θελει ευνοησει προς αυτον· και θελει βλεπει το προσωπον αυτου εν χαρα· και θελει αποδωσει εις τον ανθρωπον την δικαιοσυνην αυτου.

يُغَنِّي بَيْنَ النَّاسِ فَيَقُولُ: قَدْ أَخْطَأْتُ، وَعَوَّجْتُ الْمُسْتَقِيمَ، وَلَمْ أُجَازَ عَلَيْهِ.

יָשֹׁ֤ר ׀ עַל־אֲנָשִׁ֗ים וַיֹּ֗אמֶר חָ֭טָאתִי וְיָשָׁ֥ר הֶעֱוֵ֗יתִי וְלֹא־שָׁ֥וָה לִֽי׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉϥⲉ̀ϫⲉⲙⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲏⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓⲧⲟⲩ

Even then a man shall blame himself, saying, What kind of things have I done? and he has not punished me according to the full amount of my sins.

Θελει βλεπει προς τους ανθρωπους και θελει λεγει, Ημαρτησα και διεστρεψα το ορθον, και δεν με ωφελησεν·

فَدَى نَفْسِي مِنَ الْعُبُورِ إِلَى الْحُفْرَةِ، فَتَرَى حَيَاتِيَ النُّورَ.

פָּדָ֣ה [נַפְשִׁי כ] (נַ֭פְשֹׁו ק) מֵעֲבֹ֣ר בַּשָּׁ֑חַת [וְחַיָּתִי כ] (וְ֝חַיָּתֹו ק) בָּאֹ֥ור תִּרְאֶֽה׃

Ⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲧⲉⲥϣ̀ⲧⲉⲙⲓ̀ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲱⲛϧ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

Deliver my soul, that it may not go to destruction, and my life shall see the light.

αλλ' αυτος ελυτρωσε την ψυχην μου απο του να υπαγη εις τον λακκον· και η ζωη μου θελει ιδει το φως.

«هُوَذَا كُلُّ هَذِهِ يَفْعَلُهَا اللهُ مَرَّتَيْنِ وَثَلاَثًا بِالإِنْسَانِ،

הֶן־כָּל־אֵ֭לֶּה יִפְעַל־אֵ֑ל פַּעֲמַ֖יִם שָׁלֹ֣ושׁ עִם־גָּֽבֶר׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϣⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϫⲱⲣⲓ ϣⲟⲙⲧ ⲙ̀ⲙⲱⲓⲧ ⲉⲧⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ

Behold, all these things, the Mighty One works in a threefold manner with a man.

Ιδου, παντα ταυτα εργαζεται ο Θεος δις και τρις μετα του ανθρωπου,

لِيَرُدَّ نَفْسَهُ مِنَ الْحُفْرَةِ، لِيَسْتَنِيرَ بِنُورِ الأَحْيَاءِ.

לְהָשִׁ֣יב נַ֭פְשֹׁו מִנִּי־שָׁ֑חַת לֵ֝אֹ֗ור בְּאֹ֣ור הַֽחַיִּים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲙⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲱⲛϧ ⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

And he has delivered my soul from death, that my life may praise him in the light.

δια να αποστρεψη την ψυχην αυτου απο του λακκου, ωστε να φωτισθη εν τω φωτι των ζωντων.

فَاصْغَ يَا أَيُّوبُ وَاسْتَمِعْ لِي. اُنْصُتْ فَأَنَا أَتَكَلَّمُ.

הַקְשֵׁ֖ב אִיֹּ֥וב שְֽׁמַֽע־לִ֑י הַ֝חֲרֵ֗שׁ וְאָנֹכִ֥י אֲדַבֵּֽר׃

Ϭⲓⲥⲙⲏ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲭⲁⲣⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲥⲁϫⲓ

Hearken, Job, and hear me: be silent, and I will speak.

Προσεχε, Ιωβ, ακουσον μου· σιωπα, και εγω θελω λαλησει.

إِنْ كَانَ عِنْدَكَ كَلاَمٌ فَأَجِبْنِي. تَكَلَّمْ. فَإِنِّي أُرِيدُ تَبْرِيرَكَ.

אִם־יֵשׁ־מִלִּ֥ין הֲשִׁיבֵ֑נִי דַּ֝בֵּ֗ר כִּֽי־חָפַ֥צְתִּי צַדְּקֶֽךָּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ ⲁⲣⲓⲟⲩⲱ ⲛⲏⲓ ⲥⲁϫⲓ ϯⲟⲩⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲑⲙⲁⲓⲟ

If thou hast words, answer me: speak, for I desire thee to be justified.

Εαν εχης τι να ειπης, αποκριθητι μοι· λαλησον, διοτι επιθυμω να δικαιωθης.

وَإِلاًّ فَاسْتَمِعْ أَنْتَ لِي. اُنْصُتْ فَأُعَلِّمَكَ الْحِكْمَةَ».

אִם־אַ֭יִן אַתָּ֥ה שְֽׁמַֽע־לִ֑י הַ֝חֲרֵ֗שׁ וַאֲאַלֶּפְךָ֥ חָכְמָֽה׃ ס

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲭⲁⲣⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲧⲥⲁⲃⲟⲕ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ

If not, do thou hear me: be silent, and I will teach thee.

Ει δε μη, συ ακουσον μου· σιωπα και θελω σε διδαξει σοφιαν.

إصحاح 34

الله ليس ظالمًا

فَأَجَابَ أَلِيهُو وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אֱלִיה֗וּא וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

And Elius continued, and said,

Επανελαβε δε ο Ελιου και ειπεν·

«اسْمَعُوا أَقْوَالِي أَيُّهَا الْحُكَمَاءُ، وَاصْغَوْا لِي أَيُّهَا الْعَارِفُونَ.

שִׁמְע֣וּ חֲכָמִ֣ים מִלָּ֑י וְ֝יֹדְעִ֗ים הַאֲזִ֥ינוּ לִֽי׃

Ϫⲉ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ

Hear me, ye wise men; hearken, ye that have knowledge.

Ακουσατε τους λογους μου, ω σοφοι· και δοτε ακροασιν εις εμε, οι νοημονες·

لأَنَّ الأُذُنَ تَمْتَحِنُ الأَقْوَالَ، كَمَا أَنَّ الْحَنَكَ يَذُوقُ طَعَامًا.

כִּי־אֹ֭זֶן מִלִּ֣ין תִּבְחָ֑ן וְ֝חֵ֗ךְ יִטְעַ֥ם לֶאֱכֹֽל׃

Ϫⲉ ⲡⲓⲛⲟⲩⲥ ⲉⲧⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ϯϣⲃⲱⲃⲓ ⲉⲧϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓϧⲣⲏⲟⲩⲓ

For the ear tries words, and the mouth tastes meat.

Διοτι το ωτιον δοκιμαζει τους λογους, ο δε ουρανισκος γευεται το φαγητον.

لِنَمْتَحِنْ لأَنْفُسِنَا الْحَقَّ، وَنَعْرِفْ بَيْنَ أَنْفُسِنَا مَا هُوَ طَيِّبٌ.

מִשְׁפָּ֥ט נִבְחֲרָה־לָּ֑נוּ נֵדְעָ֖ה בֵינֵ֣ינוּ מַה־טֹּֽוב׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲥⲱⲧⲡ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲁⲡ ⲙⲁⲣⲉⲛⲉⲙⲓ ⲟⲩⲧⲱⲛ ϫⲉ ⲛⲁⲛⲉⲥ

Let us choose judgment to ourselves: let us know amount ourselves what is right.

Ας εκλεξωμεν εις εαυτους κρισιν· ας γνωρισωμεν μεταξυ ημων τι το καλον.

«لأَنَّ أَيُّوبَ قَالَ: تَبَرَّرْتُ، وَاللهُ نَزَعَ حَقِّي.

כִּֽי־אָ֭מַר אִיֹּ֣וב צָדַ֑קְתִּי וְ֝אֵ֗ל הֵסִ֥יר מִשְׁפָּטִֽי׃

Ϫⲉ ⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲡ⳪̅ ⲁϥϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲁϩⲁⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For Job has said, I am righteous: the Lord has removed my judgment.

Διοτι ο Ιωβ ειπεν, Ειμαι δικαιος· και ο Θεος αφηρεσε την κρισιν μου·

عِنْدَ مُحَاكَمَتِي أُكَذَّبُ. جُرْحِي عَدِيمُ الشِّفَاءِ مِنْ دُونِ ذَنْبٍ.

עַל־מִשְׁפָּטִ֥י אֲכַזֵּ֑ב אָנ֖וּשׁ חִצִּ֣י בְלִי־פָֽשַׁע׃

Ⲁϥϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲁϩⲁⲡ ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲡⲉ ⲡⲁⲥⲟⲑⲛⲉϥ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲉⲁⲇⲓⲕⲓⲛ

And he has erred in my judgment: my wound is severe without unrighteousness of mine.

εψευσθην εις την κρισιν μου· η πληγη μου ειναι ανιατος, ανευ παραβασεως.

فَأَيُّ إِنْسَانٍ كَأَيُّوبَ يَشْرَبُ الْهُزْءَ كَالْمَاءِ،

מִי־גֶ֥בֶר כְּאִיֹּ֑וב יִֽשְׁתֶּה־לַּ֥עַג כַּמָּֽיִם׃

Ⲛⲓⲙ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲉϥⲉ̀ⲥⲉ ⲉⲗⲕϣⲁⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ

What man is as Job, drinking scorning like water?

Τις ανθρωπος ως ο Ιωβ, οστις καταπινει τον χλευασμον ως υδωρ·

وَيَسِيرُ مُتَّحِدًا مَعَ فَاعِلِي الإِثْمِ، وَذَاهِبًا مَعَ أَهْلِ الشَّرِّ؟

וְאָרַ֣ח לְ֭חֶבְרָה עִם־פֹּ֣עֲלֵי אָ֑וֶן וְ֝לָלֶ֗כֶת עִם־אַנְשֵׁי־רֶֽשַׁע׃

Ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲉ̀ⲑⲣⲓⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ

saying, I have not sinned, nor committed ungodliness, nor had fellowship with workers of iniquity, to go with the ungodly.

και υπαγει εν συνοδια μετα των εργατων της ανομιας, και περιπατει μετα ανθρωπων ασεβων;

لأَنَّهُ قَالَ: لَا يَنْتَفِعُ الإِنْسَانُ بِكَوْنِهِ مَرْضِيًّا عِنْدَ اللهِ.

כִּֽי־אָ֭מַר לֹ֣א יִסְכָּן־גָּ֑בֶר בִּ֝רְצֹתֹ֗ו עִם־אֱלֹהִֽים׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϫⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ϣⲟⲡ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅

For thou shouldest not say, There shall be no visitation of a man, whereas there is a visitation on him from the Lord.

Διοτι ειπεν, ουδεν ωφελει τον ανθρωπον το να ευαρεστη εις τον Θεον.

«لأَجْلِ ذَلِكَ اسْمَعُوا لِي يَا ذَوِي الأَلْبَابِ. حَاشَا للهِ مِنَ الشَّرِّ، وَلِلْقَدِيرِ مِنَ الظُّلْمِ.

לָכֵ֤ן ׀ אַ֥נֲשֵׁ֥י לֵבָ֗ב שִׁמְע֫וּ לִ֥י חָלִ֖לָה לָאֵ֥ל מֵרֶ֗שַׁע וְשַׁדַּ֥י מֵעָֽוֶל׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲉⲣⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

Wherefore hear me, ye that are wise in heart: far be it from me to sin before the Lord, and to pervert righteousness before the almighty.

Δια τουτο ακουσατε μου, ανδρες συνετοι· μη γενοιτο να υπαρχη εις τον Θεον αδικια, και εις τον Παντοδυναμον ανομια.

لأَنَّهُ يُجَازِي الإِنْسَانَ عَلَى فِعْلِهِ، وَيُنِيلُ الرَّجُلَ كَطَرِيقِهِ.

כִּ֤י פֹ֣עַל אָ֭דָם יְשַׁלֶּם־לֹ֑ו וּֽכְאֹ֥רַח אִ֝֗ישׁ יַמְצִאֶֽנּוּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁϫⲉⲙ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲙⲱⲓⲧ

Yea, he renders to a man accordingly as each of them does, and in a man’s path he will find him.

Επειδη κατα το εργον του ανθρωπου θελει αποδωσει εις αυτον, και θελει καμει εκαστον να ευρη κατα την οδον αυτου.

فَحَقًّا إِنَّ اللهَ لَا يَفْعَلُ سُوءًا، وَالْقَدِيرَ لَا يُعَوِّجُ الْقَضَاءَ.

אַף־אָמְנָ֗ם אֵ֥ל לֹֽא־יַרְשִׁ֑יעַ וְ֝שַׁדַּ֗י לֹֽא־יְעַוֵּ֥ת מִשְׁפָּֽט׃

Ⲭⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲟϫⲓ ⲓⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ ⲛⲁϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

And thinkest thou that the Lord will do wrong, or will the Almighty who made the earth wrest judgment?

Ναι, βεβαιως ο Θεος δεν θελει πραξει ασεβως, ουδε θελει διαστρεψει ο Παντοδυναμος την κρισιν.

مَنْ وَكَّلَهُ بِالأَرْضِ، وَمَنْ صَنَعَ الْمَسْكُونَةَ كُلَّهَا؟

מִֽי־פָקַ֣ד עָלָ֣יו אָ֑רְצָה וּמִ֥י ם תֵּבֵ֥ל כֻּלָּֽהּ׃

Ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

And who is he that made the whole world under heaven, and all things therein?

Τις κατεστησεν αυτον επιτηρητην της γης; η τις διεταξε πασαν την οικουμενην;

إِنْ جَعَلَ عَلَيْهِ قَلْبَهُ، إِنْ جَمَعَ إِلَى نَفْسِهِ رُوحَهُ وَنَسَمَتَهُ،

אִם־יָשִׂ֣ים אֵלָ֣יו לִבֹּ֑ו רוּחֹ֥ו וְ֝נִשְׁמָתֹ֗ו אֵלָ֥יו יֶאֱסֹֽף׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩϣ ⲉ̀ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϧⲁⲧⲟⲧϥ

For if he would confine, and restrain his spirit with himself;

Εαν βαλη την καρδιαν αυτου επι τον ανθρωπον, θελει συρει εις εαυτον το πνευμα αυτου και την πνοην αυτου·

يُسَلِّمُ الرُّوحَ كُلُّ بَشَرٍ جَمِيعًا، وَيَعُودُ الإِنْسَانُ إِلَى التُّرَابِ.

יִגְוַ֣ע כָּל־בָּשָׂ֣ר יָ֑חַד וְ֝אָדָ֗ם עַל־עָפָ֥ר יָשֽׁוּב׃

Ⲥⲉⲛⲁⲙⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲁⲣⲝ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲡⲗⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

all flesh would die together, and every mortal would return to the earth, whence also he was formed.

πασα σαρξ θελει εκπνευσει ομου, και ο ανθρωπος θελει επιστρεψει εις το χωμα.

الله يرى طرق الإنسان

فَإِنْ كَانَ لَكَ فَهْمٌ فَاسْمَعْ هَذَا، وَاصْغَ إِلَى صَوْتِ كَلِمَاتِي.

וְאִם־בִּ֥ינָה שִׁמְעָה־זֹּ֑את הַ֝אֲזִ֗ינָה לְקֹ֣ול מִלָּֽי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲭⲛⲁϭⲓⲥⲃⲱ ⲁⲛ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ϭⲓⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲡϧⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲥⲁϫⲓ

Take heed lest he rebuke thee: hear this, hearken to the voice of words.

Εαν τωρα εχης συνεσιν· ακουσον τουτο· ακροαθητι της φωνης των λογων μου.

أَلَعَلَّ مَنْ يُبْغِضُ الْحَقَّ يَتَسَلَّطُ، أَمِ الْبَارَّ الْكَبِيرَ تَسْتَذْنِبُ؟

הַאַ֬ף שֹׂונֵ֣א מִשְׁפָּ֣ט יַחֲבֹ֑ושׁ וְאִם־צַדִּ֖יק כַּבִּ֣יר תַּרְשִֽׁיעַ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲉⲑⲙⲟⲥϯ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲕⲉ̀ⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁⲙⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲓϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ

Behold then the one that hates iniquities, and that destroys the wicked, who is for ever just.

Μηπως κυβερνα ο μισων την ευθυτητα; και θελεις καταδικασει τον κατ' εξοχην δικαιον;

أَيُقَالُ لِلْمَلِكِ: يَا لَئِيمُ، وَلِلْنُدَبَاءِ: يَا أَشْرَارُ؟

הַאֲמֹ֣ר לְמֶ֣לֶךְ בְּלִיָּ֑עַל רָ֝שָׁ֗ע אֶל־נְדִיבִֽים׃

Ⲟⲩⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲣⲟ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲛⲟⲙⲓⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲡⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ

He is ungodly that says to a king, Thou art a transgressor, that says to princes, O most ungodly one.

οστις λεγει προς βασιλεα, Εισαι ασεβης, προς αρχοντας, Εισθε κακοι;

الَّذِي لَا يُحَابِي بِوُجُوهِ الرُّؤَسَاءِ، وَلَا يَعْتَبِرُ مُوسَعًا دُونَ فَقِيرٍ. لأَنَّهُمْ جَمِيعَهُمْ عَمَلُ يَدَيْهِ.

אֲשֶׁ֤ר לֹֽא־נָשָׂ֨א ׀ פְּנֵ֥י שָׂרִ֗ים וְלֹ֣א נִכַּר־שֹׁ֖ועַ לִפְנֵי־דָ֑ל כִּֽי־מַעֲשֵׂ֖ה יָדָ֣יו כֻּלָּֽם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲓⲧ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ⲉ̀ϯⲧⲁⲓⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲱⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲟ

Such a one as would not reverence the face of an honourable man, neither knows how to give honour to the great, so as that their persons should be respected.

Οστις δεν προσωποληπτει εις αρχοντας ουδε αποβλεπει εις τον πλουσιον μαλλον παρα εις τον πτωχον; επειδη παντες ουτοι ειναι εργον των χειρων αυτου.

بَغْتَةً يَمُوتُونَ وَفِي نِصْفِ اللَّيْلِ. يَرْتَجُّ الشَّعْبُ وَيَزُولُونَ، وَيُنْزَعُ الأَعِزَّاءُ لَا بِيَدٍ.

רֶ֤גַע ׀ יָמֻתוּ֮ וַחֲצֹ֪ות לָ֥יְלָה יְגֹעֲשׁ֣וּ עָ֣ם וְיַעֲבֹ֑רוּ וְיָסִ֥ירוּ אַ֝בִּ֗יר לֹ֣א בְיָֽד׃

Ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲇⲉ ⲡⲉⲧⲛⲁⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲁⲩϣⲁⲛⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲱⲃϩ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲁⲩⲉⲣ ⲙⲉⲧⲡⲁⲣⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

But it shall turn out vanity to them, to cry and beseech a man; for they dealt unlawfully, the poor being turned aside from their right.

Εν μια στιγμη θελουσιν αποθανει, και το μεσονυκτιον ο λαος θελει ταραχθη και θελει παρελθει· και ο ισχυρος θελει αναρπαχθη, ουχι υπο χειρος.

لأَنَّ عَيْنَيْهِ عَلَى طُرُقِ الإِنْسَانِ، وَهُوَ يَرَى كُلَّ خَطَوَاتِهِ.

כִּי־עֵ֭ינָיו עַל־דַּרְכֵי־אִ֑ישׁ וְֽכָל־צְעָדָ֥יו יִרְאֶֽה׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲣⲉϥⲛⲁⲩ ⲡⲉ ⲉ̀ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲇⲉ ⲉϥϩⲏⲡ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

For he surveys the works of men, and nothing of what they do has escaped him.

Διοτι οι οφθαλμοι αυτου ειναι επι τας οδους του ανθρωπου, Και βλεπει παντα τα βηματα αυτου.

لَا ظَلاَمَ وَلَا ظِلَّ مَوْتٍ حَيْثُ تَخْتَفِي عُمَّالُ الإِثْمِ.

אֵֽין־חֹ֖שֶׁךְ וְאֵ֣ין צַלְמָ֑וֶת לְהִסָּ֥תֶר ם פֹּ֣עֲלֵי אָֽוֶן׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲁ ⲛⲁⲭⲟⲡⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ

Neither shall there be a place for the workers of iniquity to hide themselves.

Δεν ειναι σκοτος ουδε σκια θανατου, οπου οι εργαται της ανομιας να κρυφθωσιν.

لأَنَّهُ لَا يُلاَحِظُ الإِنْسَانَ زَمَانًا لِلدُّخُولِ فِي الْمُحَاكَمَةِ مَعَ اللهِ.

כִּ֤י לֹ֣א עַל־אִ֭ישׁ יָשִׂ֣ים עֹ֑וד לַהֲלֹ֥ךְ אֶל־אֵ֝֗ל בַּמִּשְׁפָּֽט׃

Ϫⲉ ϥⲛⲁⲭⲁϩⲑϥ ⲉⲣⲱⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲁϩⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧϧⲉⲧϧⲱⲧⲟⲩ

For he will not lay upon a man more than right.

Επειδη δεν θελει αφησει πλεον τον ανθρωπον να ελθη εις κρισιν μετα του Θεου.

يُحَطِّمُ الأَعِزَّاءَ مِنْ دُونِ فَحْصٍ، وَيُقِيمُ آخَرِينَ مَكَانَهُمْ.

יָרֹ֣עַ כַּבִּירִ֣ים לֹא־חֵ֑קֶר וַיַּעֲמֵ֖ד אֲחֵרִ֣ים תַּחְתָּֽם׃

Ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲧⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲏⲡⲓ ⲧⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

For the Lord looks down upon all men, who comprehends unsearchable things, glorious also and excellent things without number.

Θελει συντριψει αναριθμητους ισχυρους και βαλει αλλους αντ' αυτων

لكِنَّهُ يَعْرِفُ أَعْمَالَهُمْ، وَيُقَلِّبُهُمْ لَيْلًا فَيَنْسَحِقُونَ.

לָכֵ֗ן יַ֭כִּיר מַעְבָּֽדֵיהֶ֑ם וְהָ֥פַךְ לַ֝֗יְלָה וְיִדַּכָּֽאוּ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲫⲱⲛϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉϫⲱⲣϩ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲑⲉⲃⲓⲟϥ

Who discovers their works, and will bring night about upon them, and they shall be brought low.

διοτι γνωριζει τα εργα αυτων, και ανατρεπει αυτους την νυκτα, και συντριβονται.

لِكَوْنِهِمْ أَشْرَارًا، يَصْفِقُهُمْ فِي مَرْأَى النَّاظِرِينَ.

תַּֽחַת־רְשָׁעִ֥ים סְפָקָ֗ם בִּמְקֹ֥ום רֹאִֽים׃

Ⲁϥⲱϣⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲥⲉⲟⲩⲟⲛϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ

And he quite destroys the ungodly, for they are seen before him.

Κτυπα αυτους ως ασεβεις εν τω τοπω των θεατων·

لأَنَّهُمُ انْصَرَفُوا مِنْ وَرَائِهِ، وَكُلُّ طُرُقِهِ لَمْ يَتَأَمَّلُوهَا،

אֲשֶׁ֣ר עַל־כֵּ֭ן סָ֣רוּ מֵֽאַחֲרָ֑יו וְכָל־דְּ֝רָכָ֗יו לֹ֣א הִשְׂכִּֽילוּ׃

Ϫⲉ ⲁⲩⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙⲫϯ ⲛⲉϥⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛⲟⲩ

Because they turned aside from the law of God, and did not regard his ordinances,

επειδη εξεκλιναν απ' αυτου και δεν εθεωρησαν ουδεμιαν των οδων αυτου·

حَتَّى بَلَّغُوا إِلَيْهِ صُرَاخَ الْمِسْكِينِ، فَسَمِعَ زَعْقَةَ الْبَائِسِينَ.

לְהָבִ֣יא עָ֭לָיו צַֽעֲקַת־דָּ֑ל וְצַעֲקַ֖ת עֲנִיִּ֣ים יִשְׁמָֽע׃

Ⲉ̀ⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡϧⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲏⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲛⲓϩⲏⲕⲓ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲥ

so as to bring before him the cry of the needy; for he will hear the cry of the poor.

και εκαμον να ελθη προς αυτον η κραυγη των πτωχων, και ηκουσε την φωνην των τεθλιμμενων.

إِذَا هُوَ سَكَّنَ، فَمَنْ يَشْغَبُ؟ وَإِذَا حَجَبَ وَجْهَهُ، فَمَنْ يَرَاهُ سَوَاءٌ كَانَ عَلَى أُمَّةٍ أَوْ عَلَى إِنْسَانٍ؟

וְה֤וּא יַשְׁקִ֨ט ׀ וּמִ֥י יַרְשִׁ֗עַ וְיַסְתֵּ֣ר פָּ֭נִים וּמִ֣י יְשׁוּרֶ֑נּוּ וְעַל־גֹּ֖וי וְעַל־אָדָ֣ם יָֽחַד׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉϥⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲥⲓⲭⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲙ ⲉⲧϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲭⲱⲡ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

And he will give quiet, and who will condemn? and he will hide his face, and who shall see him? whether it be done against a nation, or against a man also:

Και οταν αυτος διδη ησυχιαν, τις θελει διαταραξει αυτην; και οταν κρυπτη το προσωπον αυτου, τις δυναται να ιδη αυτον; ειτε επι εθνος ειτε επι ανθρωπον ομου·

حَتَّى لَا يَمْلِكَ الْفَاجِرُ وَلَا يَكُونَ شَرَكًا لِلشَّعْبِ.

מִ֭מְּלֹךְ אָדָ֥ם חָנֵ֗ף מִמֹּ֥קְשֵׁי עָֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲉϫⲉⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϣⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲧⲓⲥⲕⲟⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲗⲁⲟⲥ

causing a hypocrite to be king, because of the waywardness of the people.

ωστε να μη βασιλευη υποκριτης, δια να μη παγιδευηται ο λαος.

أليهو يوبخ كبرياء أيوب

«وَلكِنْ هَلْ للهِ قَالَ: احْتَمَلْتُ. لَا أَعُودُ أُفْسِدُ؟

כִּֽי־אֶל־אֵ֭ל הֶאָמַ֥ר נָשָׂ֗אתִי לֹ֣א אֶחְבֹּֽל׃

Ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲩⲃⲉ ⲡⲓϫⲱⲣⲓ ⲁⲓϭⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲗ ⲁⲟⲩⲱ

For there is one that says to the Mighty One, I have received blessings; I will not take a pledge:

Βεβαιως πρεπει να λεγη τις προς τον Θεον, Επαθον, δεν θελω πλεον πραξει κακως·

مَا لَمْ أُبْصِرْهُ فَأَرِنِيهِ أَنْتَ. إِنْ كُنْتُ قَدْ فَعَلْتُ إِثْمًا فَلَا أَعُودُ أَفْعَلُهُ.

בִּלְעֲדֵ֣י אֶ֭חֱזֶה אַתָּ֣ה הֹרֵ֑נִי אִֽם־עָ֥וֶל פָּ֝עַ֗לְתִּי לֹ֣א אֹסִֽיף׃

Ⲭⲱⲣⲉⲥⲧ ⲉⲓⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ⲛⲁⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧ ϫⲉ

I will see apart from myself: do thou shew me if I have done unrighteousness; I will not do so any more.

ο, τι δεν βλεπω, συ διδαξον με· εαν επραξα ανομιαν, δεν θελω πραξει πλεον.

هَلْ كَرَأْيِكَ يُجَازِيهِ، قَائِلًا: لأَنَّكَ رَفَضْتَ؟ فَأَنْتَ تَخْتَارُ لَا أَنَا، وَبِمَا تَعْرِفُهُ تَكَلَّمْ.

הַֽמֵעִמְּךָ֬ יְשַׁלְמֶ֨נָּה כִּֽי־מָאַ֗סְתָּ כִּי־אַתָּ֣ה תִבְחַ֣ר וְלֹא־אָ֑נִי וּֽמַה־יָדַ֥עְתָּ דַבֵּֽר׃

Ⲙⲏ ⲁⲕⲛⲁⲧⲏⲓⲥ ⲛ̀ϣⲉⲃⲓⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲕ ϫⲉ ⲁⲕϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕⲥⲱⲧⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲕⲉⲙⲓ ϫⲉ ϥⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Will he take vengeance for it on thee, whereas thou wilt put it far from thee? for thou shalt choose, and not I; and what thou knowest, speak thou.

Αλλα μηπως θελει γεινει κατα τον στοχασμον σου; ειτε συ αποβαλης ειτε εκλεξης, αυτος θελει ανταποδωσει, και ουχι εγω· λεγε λοιπον ο, τι εξευρεις.

ذَوُو الأَلْبَابِ يَقُولُونَ لِي، بَلِ الرَّجُلُ الْحَكِيمُ الَّذِي يَسْمَعُنِي يَقُولُ:

אַנְשֵׁ֣י לֵ֭בָב יֹ֣אמְרוּ לִ֑י וְגֶ֥בֶר חָ֝כָ֗ם שֹׁמֵ֥עַֽ לִֽי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲥⲉⲛⲁϫⲉ ⲛⲁⲓ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲃⲉ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲁⲥⲁϫⲓ

Because the wise in heart shall say this, and a wise man listens to my word.

Ανδρες συνετοι θελουσιν ειπει προς εμε, και ο σοφος ανθρωπος οστις με ακουει,

إِنَّ أَيُّوبَ يَتَكَلَّمُ بِلاَ مَعْرِفَةٍ، وَكَلاَمُهُ لَيْسَ بِتَعَقُّلٍ.

אִ֭יֹּוב לֹא־בְדַ֣עַת יְדַבֵּ֑ר וּ֝דְבָרָ֗יו לֹ֣א בְהַשְׂכֵּֽיל׃

Ⲓⲱⲃ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϯ ⲛⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲥⲉϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲓⲙⲏ ⲁⲛ

But Job has not spoken with understanding, his words are not uttered with knowledge.

Ο Ιωβ δεν ελαλησεν εν γνωσει, και οι λογοι αυτου δεν ησαν μετα συνεσεως.

فَلَيْتَ أَيُّوبَ كَانَ يُمْتَحَنُ إِلَى الْغَايَةِ مِنْ أَجْلِ أَجْوِبَتِهِ كَأَهْلِ الإِثْمِ.

אָבִ֗י יִבָּחֵ֣ן אִיֹּ֣וב עַד־נֶ֑צַח עַל־תְּ֝שֻׁבֹ֗ת בְּאַנְשֵׁי־אָֽוֶן׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϭⲓⲥⲃⲱ ⲓⲱⲃ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲟⲩⲟϩⲉⲙ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧϩⲏⲧ

Howbeit do thou learn, Job: no longer make answer as the foolish:

Η επιθυμια μου ειναι, ο Ιωβ να εξετασθη εως τελους· επειδη απεκριθη ως οι ανθρωποι οι ασεβεις.

لكِنَّهُ أَضَافَ إِلَى خَطِيَّتِهِ مَعْصِيَةً. يُصَفِّقُ بَيْنَنَا، وَيُكْثِرُ كَلاَمَهُ عَلَى اللهِ».

כִּ֥י יֹ֘סִ֤יף עַֽל־חַטָּאתֹ֣ו פֶ֭שַׁע בֵּינֵ֣ינוּ יִסְפֹּ֑וק וְיֶ֖רֶב אֲמָרָ֣יו לָאֵֽל׃ ס

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲥⲉⲛⲁⲉⲡ ⲟⲩⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉⲛϫⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

that we add not to our sins: for iniquity will be reckoned against us, if we speak many words before the Lord.

Διοτι εις την αμαρτιαν αυτου προσθετει ασεβειαν· καυχαται μεταξυ ημων, και πολλαπλασιαζει τους λογους αυτου εναντιον του Θεου.

إصحاح 35

أليهو يتابع توبيخه

فَأَجَابَ أَلِيهُو وَقَالَ:

וַיַּ֥עַן אֱלִיה֗וּ וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

And Elius resumed and said,

Και επανελαβεν ο Ελιου και ειπε·

«أَتَحْسِبُ هَذَا حَقًّا؟ قُلْتَ: أَنَا أَبَرُّ مِنَ اللهِ.

הֲ֭זֹאת חָשַׁ֣בְתָּ לְמִשְׁפָּ֑ט אָ֝מַ֗רְתָּ צִדְקִ֥י מֵאֵֽל׃

Ϫⲉ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲕⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲁⲡ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ϫⲉ ⲁⲕϫⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ

What is this that thou thinkest to be according to right? who art thou that thou hast said, I am righteous before the Lord?

Στοχαζεσαι οτι ειναι ορθον τουτο, το οποιον ειπας, Ειμαι δικαιοτερος του Θεου;

لأَنَّكَ قُلْتَ: مَاذَا يُفِيدُكَ؟ بِمَاذَا أَنْتَفِعُ أَكْثَرَ مِنْ خَطِيَّتِي؟

כִּֽי־תֹ֭אמַר מַה־יִּסְכָּן־לָ֑ךְ מָֽה־אֹ֝עִ֗יל מֵֽחַטָּאתִֽי׃

Ⲓⲉ ⲭⲛⲁϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉ̀ϯⲛⲁⲁⲓϥ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ

I will answer thee, and thy three friends.

Διοτι ειπας, Τις ωφελεια θελει εισθαι εις σε; Τι κερδος θελω λαβει εκ τουτου μαλλον παρα εκ της αμαρτιας μου;

أَنَا أَرُدُّ عَلَيْكَ كَلاَمًا، وَعَلَى أَصْحَابِكَ مَعَكَ.

אֲ֭נִי אֲשִֽׁיבְךָ֣ מִלִּ֑ין וְֽאֶת־רֵעֶ֥יךָ עִמָּֽךְ׃

Ϯⲛⲁⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛⲁⲕ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕⲕⲉⲅ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ

Look up to the sky and see; and consider the clouds, how high they are above thee.

Εγω θελω αποκριθη προς σε και προς τους φιλους σου μετα σου.

اُنْظُرْ إِلَى السَّمَاوَاتِ وَأَبْصِرْ، وَلاَحِظِ الْغَمَامَ. إِنَّهَا أَعْلَى مِنْكَ.

הַבֵּ֣ט שָׁמַ֣יִם וּרְאֵ֑ה וְשׁ֥וּר חָקִ֗ים גָּבְה֥וּ מִמֶּֽךָּ׃

Ϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲁⲩ ⲙⲁⲓⲁⲧⲕ ⲛ̀ⲛⲓϭⲏⲡⲓ ϫⲉ ⲁⲩϭⲟⲥⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ

If thou hast sinned, what wilt thou do?

Αναβλεψον εις τους ουρανους και ιδε· και θεωρησον τα νεφη, ποσον υψηλοτερα σου ειναι.

إِنْ أَخْطَأْتَ فَمَاذَا فَعَلْتَ بِهِ؟ وَإِنْ كَثَّرْتَ مَعَاصِيَكَ فَمَاذَا عَمِلْتَ لَهُ؟

אִם־חָ֭טָאתָ מַה־תִּפְעָל־בֹּ֑ו וְרַבּ֥וּ פְ֝שָׁעֶ֗יךָ מַה־תַּעֲשֶׂה־לֹּֽו׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲛⲁϣⲁⲓϥ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲕⲉⲣ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲕⲭⲛⲁϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲑⲁⲙⲓⲟϥ

and if too thou hast transgressed much, what canst thou perform?

Εαν αμαρτανης, τι πραττεις κατ' αυτου; η αν αι παραβασεις σου πολλαπλασιασθωσι, τι κατορθονεις κατ' αυτου;

إِنْ كُنْتَ بَارًّا فَمَاذَا أَعْطَيْتَهُ؟ أَوْ مَاذَا يَأْخُذُهُ مِنْ يَدِكَ؟

אִם־צָ֭דַקְתָּ מַה־תִּתֶּן־לֹ֑ו אֹ֥ו מַה־מִיָּדְךָ֥ יִקָּֽח׃

Ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲕⲛⲁϣ̀ⲧⲏⲓϥ ⲛⲁϥ ⲓⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϭⲓⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕϫⲓϫ

And suppose thou art righteous, what wilt thou give him? or what shall he receive of thy hand?

Εαν ησαι δικαιος, τι θελεις δωσει εις αυτον; η τι θελει λαβει εκ της χειρος σου;

لِرَجُلٍ مِثْلِكَ شَرُّكَ، وَلابْنِ آدَمٍ بِرُّكَ.

לְאִישׁ־כָּמֹ֥וךָ רִשְׁעֶ֑ךָ וּלְבֶן־אָ֝דָ֗ם צִדְקָתֶֽךָ׃

Ⲁⲣⲉ ⲧⲉⲕⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲕⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲁⲥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ

Thy ungodliness may affect a man who is like to thee; or thy righteousness a son of man.

Η ασεβεια σου δυναται να βλαψη ανθρωπον ως σε· και η δικαιοσυνη σου δυναται να ωφεληση υιον ανθρωπου.

«مِنْ كَثْرَةِ الْمَظَالِمِ يَصْرُخُونَ. يَسْتَغِيثُونَ مِنْ ذِرَاعِ الأَعِزَّاءِ.

מֵ֭רֹב עֲשׁוּקִ֣ים יַזְעִ֑יקוּ יְשַׁוְּע֖וּ מִזְּרֹ֣ועַ רַבִּֽים׃

Ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡϫⲫⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ

They that are oppressed of a multitude will be ready to cry out; they will call for help because of the arm of many.

Εκ του πληθους των καταθλιβοντων καταβοωσι· κραυγαζουσιν ενεκεν του βραχιονος των ισχυρων·

وَلَمْ يَقُولُوا: أَيْنَ اللهُ صَانِعِي، مُؤْتِي الأَغَانِيِّ فِي اللَّيْلِ،

וְֽלֹא־אָמַ֗ר אַ֭יֵּה אֱלֹ֣והַּ עֹשָׂ֑י נֹתֵ֖ן זְמִרֹ֣ות בַּלָּֽיְלָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁϥⲑⲱⲛ ⲫϯ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲱϣ ⲛ̀ⲛⲓⲟⲩⲉⲣϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉϫⲱⲣϩ

But none said, Where is God that made me, who appoints the night-watches;

Αλλ' ουδεις λεγει, που ειναι ο Θεος ο Ποιητης μου, οστις διδει ασματα εις την νυκτα,

الَّذِي يُعَلِّمُنَا أَكْثَرَ مِنْ وُحُوشِ الأَرْضِ، وَيَجْعَلُنَا أَحْكَمَ مِنْ طُيُورِ السَّمَاءِ؟

מַ֭לְּפֵנוּ מִבַּהֲמֹ֣ות אָ֑רֶץ וּמֵעֹ֖וף הַשָּׁמַ֣יִם יְחַכְּמֵֽנוּ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲫⲟⲣϫⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲓϩⲁⲗⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

who makes me to differ from the four-footed beasts of the earth, and from the birds of the sky?

Οστις συνετιζει ημας υπερ τα κτηνη της γης, και σοφιζει ημας υπερ τα πετεινα του ουρανου;

ثَمَّ يَصْرُخُونَ مِنْ كِبْرِيَاءِ الأَشْرَارِ وَلَا يَسْتَجِيبُ.

שָׁ֣ם יִ֭צְעֲקוּ וְלֹ֣א יַעֲנֶ֑ה מִ֝פְּנֵ֗י גְּאֹ֣ון רָעִֽים׃

Ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡϣⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲙⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

There they shall cry, and none shall hearken, even because of the insolence of wicked men.

Εκει βοωσι δια την υπερηφανιαν των πονηρων, δεν θελει ομως αποκριθη.

وَلكِنَّ اللهَ لَا يَسْمَعُ كَذِبًا، وَالْقَدِيرُ لَا يَنْظُرُ إِلَيْهِ.

אַךשְָׁ֭־וְא לֹא־יִשְׁמַ֥ע ׀ אֵ֑ל וְ֝שַׁדַּ֗י לֹ֣א יְשׁוּרֶֽנָּה׃

Ⲡ⳪̅ ⲅⲁⲣ ϥⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲟϫⲓ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

For the Lord desires not to look on error, for he is the Almighty One.

Ο Θεος βεβαιως δεν θελει εισακουσει της ματαιολογιας, ουδε θελει επιβλεψει ο Παντοδυναμος εις αυτην·

فَإِذَا قُلْتَ إِنَّكَ لَسْتَ تَرَاهُ، فَالدَّعْوَى قُدَّامَهُ، فَاصْبِرْ لَهُ.

אַ֣ף כִּֽי־תֹ֖אמַר לֹ֣א תְשׁוּרֶ֑נּוּ דִּ֥ין לְ֝פָנָ֗יו וּתְחֹ֥ולֵֽל לֹֽו׃

Ϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲛⲁϩⲙⲉⲧ ϭⲓϩⲁⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲓⲥϫⲉ ⲭⲛⲁϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϩⲱⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϣⲉ

He beholds them that perform lawless deeds, and he will save me: and do thou plead before him, if thou canst praise him, as it is possible even now.

ποσον ολιγωτερον οταν συ λεγης, οτι δεν θελεις ιδει αυτον· η κρισις ομως ειναι ενωπιον αυτου· οθεν εχε το θαρρος σου επ' αυτον.

وَأَمَّا الآنَ فَلأَنَّ غَضَبَهُ لَا يُطَالِبُ، وَلَا يُبَالِي بِكَثْرَةِ الزَّلاَّتِ،

וְעַתָּ֗ה כִּי־אַ֭יִן פָּקַ֣ד אַפֹּ֑ו וְלֹֽא־יָדַ֖ע בַּפַּ֣שׁ מְאֹֽד׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϥϣⲟⲡ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲱⲛⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲗⲓ ⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ

For he is not now regarding his wrath, nor has he noticed severely any trespass.

Αλλα τωρα, επειδη δεν επεσκεφθη εν τω θυμω αυτου και δεν παρετηρησε μετα μεγαλης αυστηροτητος,

فَغَرَ أَيُّوبُ فَاهُ بِالْبَاطِلِ، وَكَبَّرَ الْكَلاَمَ بِلاَ مَعْرِفَةٍ».

וְ֭אִיֹּוב הֶ֣בֶל יִפְצֶה־פִּ֑יהוּ בִּבְלִי־דַ֝֗עַת מִלִּ֥ין יַכְבִּֽר׃ פ

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲱⲃ ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲣⲱϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲉⲫⲗⲏⲟⲩ ⲁϥⲑⲣⲉ ⲛⲉϥⲥⲁϫⲓ ϩⲣⲟϣ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲉⲙⲓ

Yet Job vainly opens his mouth, in ignorance he multiplies words.

δια τουτο ο Ιωβ ανοιγει το στομα αυτου ματαιως· επισωρευει λογους εν αγνωσια.

إصحاح 36

الله عادل في معاملاته

وَعَادَ أَلِيهُو فَقَالَ:

וַיֹּ֥סֶף אֱלִיה֗וּא וַיֹּאמַֽר׃

Ⲉⲧⲓ ⲟⲛ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲡⲉϫⲁϥ

And Elius further continued, and said,

Και ο Ελιου εξηκολουθησε και ειπεν·

«اصْبِرْ عَلَيَّ قَلِيلًا، فَأُبْدِيَ لَكَ أَنَّهُ بَعْدُ لأَجْلِ اللهِ كَلاَمٌ.

כַּתַּר־לִ֣י זְ֭עֵיר וַאֲחַוֶּ֑ךָּ כִּ֤י עֹ֖וד לֶאֱלֹ֣והַּ מִלִּֽים׃

Ϫⲉ ⲟϩⲓ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲥⲁⲃⲟⲕ ⲉⲧⲓ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟⲛ ⲥⲁϫⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ

Wait for me yet a little while, that I may teach thee: for there is yet speech in me.

Υπομεινον με ολιγον, και θελω σε διδαξει· διοτι εχω ετι λογους υπερ του Θεου.

أَحْمِلُ مَعْرِفَتِي مِنْ بَعِيدٍ، وَأَنْسُبُ بِرًّا لِصَانِعِي.

אֶשָּׂ֣א דֵ֭עִי לְמֵרָחֹ֑וק וּ֝לְפֹעֲלִ֗י אֶֽתֵּֽן־צֶֽדֶק׃

Ϯⲛⲁϭⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲕⲁϯ ϩⲓⲫⲟⲩⲉⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲇⲉ ϯⲛⲁⲭⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

Having fetched my knowledge from afar, and according to my works,

Θελω λαβει τα επιχειρηματα μου μακροθεν, και θελω αποδωσει δικαιοσυνην εις τον Ποιητην μου·

حَقًّا لَا يَكْذِبُ كَلاَمِي. صَحِيحُ الْمَعْرِفَةِ عِنْدَكَ.

כִּֽי־אָ֭מְנָם לֹא־שֶׁ֣קֶר מִלָּ֑י תְּמִ֖ים דֵּעֹ֣ות עִמָּֽךְ׃

Ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲟϫⲓ ⲁⲛ ⲁⲕⲕⲁϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲟϫⲓ

I will speak just things truly, and thou shalt not unjustly receive unjust words.

διοτι οι λογοι μου επ' αληθειας δεν θελουσιν εισθαι ψευδεις· πλησιον σου ειναι ο τελειος κατα την γνωσιν.

«هُوَذَا اللهُ عَزِيزٌ، وَلكِنَّهُ لَا يَرْذُلُ أَحَدًا. عَزِيزُ قُدْرَةِ الْقَلْبِ.

הֶן־אֵ֣ל כַּ֭בִּיר וְלֹ֣א יִמְאָ֑ס כַּ֝בִּ֗יר כֹּ֣חַֽ לֵֽב׃

Ⲁⲣⲓⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ

But know that the Lord will not cast off an innocent man:

Ιδου, ο Θεος ειναι ισχυρος, ομως δεν καταφρονει ουδενα· ισχυρος εις δυναμιν σοφιας.

لَا يُحْيي الشِّرِّيرَ، بَلْ يُجْرِي قَضَاءَ الْبَائِسِينَ.

לֹא־יְחַיֶּ֥ה רָשָׁ֑ע וּמִשְׁפַּ֖ט עֲנִיִּ֣ים יִתֵּֽן׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϫⲟⲣ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲛ̀ⲛⲉϥⲧⲁⲛϧⲉ ⲛⲓϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲡϩⲁⲡ ⲙⲡⲓϩⲏⲕⲓ ⲉϥⲉ̀ⲧⲏⲓϥ being mighty in strength of wisdom,

he will not by any means save alive the ungodly: and he will grant the judgment of the poor.

Δεν θελει ζωοποιησει τον ασεβη· εις δε τους πτωχους διδει το δικαιον.

لَا يُحَوِّلُ عَيْنَيْهِ عَنِ الْبَارِّ، بَلْ مَعَ الْمُلُوكِ يُجْلِسُهُمْ عَلَى الْكُرْسِيِّ أَبَدًا، فَيَرْتَفِعُونَ.

לֹֽא־יִגְרַ֥ע מִצַּדִּ֗יק עֵ֫ינָ֥יו וְאֶת־מְלָכִ֥ים לַכִּסֵּ֑א וַיֹּשִׁיבֵ֥ם לָ֝נֶ֗צַח וַיִּגְבָּֽהוּ׃

Ⲛ̀ⲛⲉϥⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓ ⲛⲟⲩⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩϭⲣⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ϭⲓⲥⲓ

He will not turn away his eyes from the righteous, but they shall be with kings on the throne: and he will establish them in triumph, and they shall be exalted.

Δεν αποσυρει τους οφθαλμους αυτου απο των δικαιων, αλλα και μετα βασιλεων βαλλει αυτους επι θρονου· μαλιστα καθιζει αυτους διαπαντος, και ειναι υψωμενοι.

إِنْ أُوثِقُوا بِالْقُيُودِ، إِنْ أُخِذُوا فِي حِبَالَةِ الذُّلِّ،

וְאִם־אֲסוּרִ֥ים בַּזִּקִּ֑ים יִ֝לָּכְד֗וּן בְּחַבְלֵי־עֹֽנִי׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲟⲛϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲡⲉⲇⲏⲥ ⲛ̀ϫⲓϫ ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁϩⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲏⲕⲓ

But they that are bound in fetters shall be holden in cords of poverty.

Και εαν ηθελον εισθαι δεδεμενοι με δεσμα και πιασθη με σχοινια θλιψεως,

فَيُظْهِرُ لَهُمْ أَفْعَالَهُمْ وَمَعَاصِيَهُمْ، لأَنَّهُمْ تَجَبَّرُوا،

וַיַּגֵּ֣ד לָהֶ֣ם פָּעֳלָ֑ם וּ֝פִשְׁעֵיהֶ֗ם כִּ֣י יִתְגַּבָּֽרוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁϫⲉⲙϫⲟⲙ

And he shall recount to them their works, and their transgressions, for such will act with violence.

τοτε φανερονει εις αυτους τα εργα αυτων και τας παραβασεις αυτων, οτι υπερηυξησαν,

وَيَفْتَحُ آذَانَهُمْ لِلإِنْذَارِ، وَيَأْمُرُ بِأَنْ يَرْجِعُوا عَنِ الإِثْمِ.

וַיִּ֣גֶל אָ֭זְנָם לַמּוּסָ֑ר וַ֝יֹּ֗אמֶר כִּֽי־יְשֻׁב֥וּן מֵאָֽוֶן׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉϥⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲟⲩⲁⲇⲓⲕⲓⲁ

But he will hearken to the righteous: and he has said that they shall turn from unrighteousness.

και ανοιγει το ωτιον αυτων εις διδασκαλιαν, και απο της ανομιας προσταζει να επιστρεψωσιν.

إِنْ سَمِعُوا وَأَطَاعُوا قَضَوْا أَيَّامَهُمْ بِالْخَيْرِ وَسِنِيهِمْ بِالنِّعَمِ.

אִֽם־יִשְׁמְע֗וּ וְֽיַ֫עֲבֹ֥דוּ יְכַלּ֣וּ יְמֵיהֶ֣ם בַּטֹּ֑וב וּ֝שְׁנֵיהֶ֗ם בַּנְּעִימִֽים׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲩϣⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲉⲣⲃⲱⲕ ⲥⲉⲛⲁϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲣⲟⲙⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲥⲁⲃⲉ

If they should hear and serve him, they shall spend their days in prosperity, and their years in honour.

Εαν υπακουσωσι και δουλευσωσι, θελουσι τελειωσει τας ημερας αυτων εν αγαθοις και τα ετη αυτων εν ευφροσυναις.

وَإِنْ لَمْ يَسْمَعُوا، فَبِحَرْبَةِ الْمَوْتِ يَزُولُونَ، وَيَمُوتُونَ بِعَدَمِ الْمَعْرِفَةِ.

וְאִם־לֹ֣א יִ֭שְׁמְעוּ בְּשֶׁ֣לַח יַעֲבֹ֑רוּ וְ֝יִגְוְע֗וּ כִּבְלִי־דָֽעַת ׃

Ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲇⲉ ϥⲛⲁⲛⲁϩⲙⲟⲩ ⲁⲛ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲥⲉⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲉ̀ⲥⲟⲩⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲛⲱⲟⲩ ⲥⲉⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ

But he preserves not the ungodly; because they are not willing to know the Lord, and because when reproved they were disobedient.

Αλλ' εαν δεν υπακουσωσι, θελουσι διαπερασθη υπο ρομφαιας και θελουσι τελευτησει εν αγνωσια.

أَمَّا فُجَّارُ الْقَلْبِ فَيَذْخَرُونَ غَضَبًا. لَا يَسْتَغِيثُونَ إِذَا هُوَ قَيَّدَهُمْ.

וְֽחַנְפֵי־לֵ֭ב יָשִׂ֣ימוּ אָ֑ף לֹ֥א יְ֝שַׁוְּע֗וּ כִּ֣י אֲסָרָֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓϣⲟⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉⲩⲉ̀ⲑⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲁϥⲥⲟⲛϩⲟⲩ

And the hypocrites in heart will array wrath against themselves; they will not cry, because he has bound them.

Οι δε υποκριται την καρδιαν επισωρευουσιν οργην· δεν θελουσι βοησει οταν δεση αυτους·

تَمُوتُ نَفْسُهُمْ فِي الصِّبَا وَحَيَاتُهُمْ بَيْنَ الْمَأْبُونِينَ.

תָּמֹ֣ת בַּנֹּ֣עַר נַפְשָׁ֑ם וְ֝חַיָּתָ֗ם בַּקְּדֵשִֽׁים׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲉⲥⲉ̀ⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲗⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲟⲩⲱⲛϧ ⲉⲩⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ

Therefore let their soul die in youth, and their life be wounded by messengers of death.

αυτοι αποθνησκουσιν εν τη νεοτητι, και η ζωη αυτων τελειονει μεταξυ των ασελγων.

يُنَجِّي الْبَائِسَ فِي ذِلِّهِ، وَيَفْتَحُ آذَانَهُمْ فِي الضِّيقِ.

יְחַלֵּ֣ץ עָנִ֣י בְעָנְיֹ֑ו וְיִ֖גֶל בַּלַּ֣חַץ אָזְנָֽם׃

Ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ϫⲉ ⲁⲩϩⲟϫϩⲉϫ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲧϫⲟⲙ

Because they afflicted the weak and helpless:

Λυτρονει τον τεθλιμμενον εν τη θλιψει αυτου και ανοιγει τα ωτα αυτων εν συμφορα·

«وَأَيْضًا يَقُودُكَ مِنْ وَجْهِ الضِّيقِ إِلَى رَحْبٍ لَا حَصْرَ فِيهِ، وَيَمْلأُ مَؤُونَةَ مَائِدَتِكَ دُهْنًا.

וְאַ֤ף הֲסִיתְךָ֨ ׀ מִפִּי־צָ֗ר רַ֭חַב לֹא־מוּצָ֣ק תַּחְתֶּ֑יהָ וְנַ֥חַת לְחָנְךָ֗ מָ֣לֵא דָֽשֶׁן׃

Ⲡⲓϩⲁⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉⲙⲣⲁⲩϣ ⲛⲁⲉⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉⲣϩⲁⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁϫⲓ ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲟⲩϫⲟϣϫⲉϣ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲕⲧⲣⲁⲡⲉⲍⲁ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉⲥⲙⲉϩ ⲛ̀ⲕⲉⲛⲓ and he will vindicate the judgment of the meek.

And he has also enticed thee out of the mouth of the enemy:

και ουτως ηθελε σε εκβαλει απο της στενοχωριας εις ευρυχωριαν, οπου δεν υπαρχει στενοχωρια· και το παρατιθεμενον επι της τραπεζης σου θελει εισθαι πληρες παχους.

تحذير أليهو لأيوب

حُجَّةَ الشِّرِّيرِ أَكْمَلْتَ، فَالْحُجَّةُ وَالْقَضَاءُ يُمْسِكَانِكَ.

וְדִין־רָשָׁ֥ע מָלֵ֑אתָ דִּ֖ין וּמִשְׁפָּ֣ט יִתְמֹֽכוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥϫⲁⲓⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϩⲁⲡ Judgment shall not fail from the righteous;

there is a deep gulf and a rushing stream beneath it, and thy table came down full of fatness.

Αλλα συ εξεπληρωσας δικην ασεβους· δικη και κρισις θελουσι σε καταλαβει.

عِنْدَ غَضَبِهِ لَعَلَّهُ يَقُودُكَ بِصَفْقَةٍ. فَكَثْرَةُ الْفِدْيَةِ لَا تَفُكُّكَ.

כִּֽי־חֵ֭מָה פֶּן־יְסִֽיתְךָ֣ בְסָ֑פֶק וְרָב־כֹּ֝֗פֶר אַל־יַטֶּֽךָּ׃

Ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϩⲓϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲇⲱⲣⲟⲛ ⲉⲧⲁⲩϭⲓⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

but there shall be wrath upon the ungodly, by reason of the ungodliness of the bribes which they received for iniquities.

Επειδη υπαρχει θυμος, προσεχε μη σε εξαφανιση δια της προσβολης αυτου· τοτε ουδε μεγα λυτρον ηθελε σε λυτρωσει.

هَلْ يَعْتَبِرُ غِنَاكَ؟ لَا التِّبْرَ وَلَا جَمِيعَ قُوَى الثَّرْوَةِ!

הֲיַעֲרֹ֣ךְ שׁ֖וּעֲךָ לֹ֣א בְצָ֑ר וְ֝כֹ֗ל מַאֲמַצֵּי־כֹֽחַ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲕⲉⲙⲓ ⲙ̀ⲡⲧⲱⲃϩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲧϫⲟⲙ ⲉⲩⲭⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲛⲁⲅⲕⲏ

Let not thy mind willingly turn thee aside from the petition of the feeble that are in distress.

Θελει αποβλεψει εις τα πλουτη σου, ουτε εις χρυσιον ουτε εις πασαν την ισχυν της δυναμεως;

لَا تَشْتَاقُ إِلَى اللَّيْلِ الَّذِي يَرْفَعُ شُعُوبًا مِنْ مَوَاضِعِهِمْ.

אַל־תִּשְׁאַ֥ף הַלָּ֑יְלָה לַעֲלֹ֖ות עַמִּ֣ים תַּחְתָּֽם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲙ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲥⲟⲕⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉϫⲱⲣϩ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ϩⲁⲛⲗⲁⲟⲥ ⲓ̀ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲛⲧ̀ⲟⲩϣⲉⲃⲓⲱ

And draw not forth all the mighty men by night, so that the people should go up instead of them.

Μη επιποθει την νυκτα, καθ' ην οι λαοι εκκοπτονται εν τω τοπω αυτων.

اِحْذَرْ. لَا تَلْتَفِتْ إِلَى الإِثْمِ لأَنَّكَ اخْتَرْتَ هَذَا عَلَى الذِّلِّ.

הִ֭שָּׁמֶר אַל־תֵּ֣פֶן אֶל־אָ֑וֶן כִּֽי־עַל־זֶ֝֗ה בָּחַ֥רְתָּ מֵעֹֽנִי׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲟϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲁⲕⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲏⲕⲓ

But take heed lest thou do that which is wrong: for of this thou has made choice because of poverty.

Προσεχε, μη στραφης προς την ανομιαν· διοτι συ προεκρινας τουτο μαλλον παρα την θλιψιν.

«هُوَذَا اللهُ يَتَعَالَى بِقُدْرَتِهِ. مَنْ مِثْلُهُ مُعَلِّمًا؟

הֶן־אֵ֭ל יַשְׂגִּ֣יב בְּכֹחֹ֑ו מִ֖י כָמֹ֣הוּ מֹורֶֽה׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϥⲛⲁⲁⲙⲁϩⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϫⲱⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲣⲏϯ

Behold, the Mighty One shall prevail by his strength: for who is powerful as he is?

Ιδου, ο Θεος ειναι υψωμενος δια της δυναμεως αυτου· τις διδασκει ως αυτος;

مَنْ فَرَضَ عَلَيْهِ طَرِيقَهُ، أَوْ مَنْ يَقُولُ لَهُ: قَدْ فَعَلْتَ شَرًّا؟

מִֽי־פָקַ֣ד עָלָ֣יו דַּרְכֹּ֑ו וּמִֽי־אָ֝מַ֗ר פָּעַ֥לְתָּ עַוְלָֽה׃

Ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲫⲏ ⲉⲧⲛⲁϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

And who is he that examines his works? or who can say, he has wrought injustice?

Τις διωρισεν εις αυτον την οδον αυτου; η τις δυναται να ειπη, Επραξας ανομιαν;

تعظيم عمل لله

اُذْكُرْ أَنْ تُعَظِّمَ عَمَلَهُ الَّذِي يُغَنِّي بِهِ النَّاسُ.

זְ֭כֹר כִּֽי־תַשְׂגִּ֣יא פָעֳלֹ֑ו אֲשֶׁ֖ר שֹׁרְר֣וּ אֲנָשִֽׁים׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛⲉ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲁⲣⲭⲱⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ

Remember that his works are great beyond those which men have attempted.

Ενθυμου να μεγαλυνης το εργον αυτου, το οποιον θεωρουσιν οι ανθρωποι.

كُلُّ إِنْسَانٍ يُبْصِرُ بِهِ. النَّاسُ يَنْظُرُونَهُ مِنْ بَعِيدٍ.

כָּל־אָדָ֥ם חָֽזוּ־בֹ֑ו אֱ֝נֹ֗ושׁ יַבִּ֥יט מֵרָחֹֽוק׃

Ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϫⲟⲧϩ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉ

Every man has seen in himself, how many mortals are wounded.

Πας ανθρωπος βλεπει αυτο· ο ανθρωπος θεωρει αυτο μακροθεν.

هُوَذَا اللهُ عَظِيمٌ وَلَا نَعْرِفُهُ وَعَدَدُ سِنِيهِ لَا يُفْحَصُ.

הֶן־אֵ֣ל גִּיא וְלֹ֣א נֵדָ֑ע מִסְפַּ֖ר שָׁנָ֣יו וְלֹא־חֵֽקֶר׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲛⲁϣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϫⲱⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲧⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲙⲱⲓⲧ ϩⲁⲛⲁⲧⲁⲩⲣⲏϫⲟⲩ ⲛⲉ

Behold, the Mighty One is great, and we shall not know him: the number of his years is even infinite.

Ιδου, ο Θεος ειναι μεγας και ακατανοητος εις ημας, και ο αριθμος των ετων αυτου ανεξερευνητος.

لأَنَّهُ يَجْذُبُ قِطَارَ الْمَاءِ. تَسُحُّ مَطَرًا مِنْ ضَبَابِهَا

כִּ֭י יְגָרַ֣ע נִטְפֵי־מָ֑יִם יָזֹ֖קּוּ מָטָ֣ר לְאֵדֹֽו׃

Ⲛⲓⲧⲉⲗⲧⲓⲗⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲥⲉⲏⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ϫⲉϣϫⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲏⲡⲓ

And the drops of rain are numbered by him, and shall be poured out in rain to form a cloud.

Οταν ανασυρη τας ρανιδας του υδατος, αυται καταχεουσιν εκ των ατμων αυτου βροχην,

الَّذِي تَهْطِلُهُ السُّحُبُ وَتَقْطُرُهُ عَلَى أُنَاسٍ كَثِيرِينَ.

אֲשֶֽׁר־יִזְּל֥וּ שְׁחָקִ֑ים יִ֝רְעֲפ֗וּ עֲלֵ֤י ׀ אָדָ֬ם רָֽב׃

Ⲉⲩⲉ̀ϣⲟⲣϣⲉⲣ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲁⲡⲁⲥ ⲁϥⲑⲣⲉ ϩⲁⲛϭⲏⲡⲓ ⲇⲉ ϩⲱⲡⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲁⲧⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ

The ancient heavens shall flow, and the clouds overshadow innumerable mortals:

την οποιαν τα νεφη ραινουσιν· αφθονως σταλαζουσιν επι τον ανθρωπον.

فَهَلْ يُعَلِّلُ أَحَدٌ عَنْ شَقِّ الْغَيْمِ أَوْ قَصِيفِ مِظَلَّتِهِ؟

אַ֣ף אִם־יָ֭בִין מִפְרְשֵׂי־עָ֑ב תְּ֝שֻׁאֹ֗ות סֻכָּתֹֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲉϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϭⲱⲗⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϭⲏⲡⲓ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲓⲥⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲥⲕⲏⲛⲏ

And though one should understand the outspreadings of the clouds, or the measure of his tabernacle;

Δυναται τις ετι να εννοηση τας εφαπλωσεις των νεφελων, τον κροτον της σκηνης αυτου;

هُوَذَا بَسَطَ نُورَهُ عَلَى نَفْسِهِ، ثُمَّ يَتَغَطَّى بِأُصُولِ الْيَمِّ.

הֵן־פָּרַ֣שׂ עָלָ֣יו אֹורֹ֑ו וְשָׁרְשֵׁ֖י הַיָּ֣ם כִּסָּֽה׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲱⲟⲩⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲁϥϩⲟⲃⲥⲟⲩ

behold he will stretch his bow against him, and he covers the bottom of the sea.

Ιδου, εφαπλονει το φως αυτου επ' αυτην και σκεπαζει τους πυθμενας της θαλασσης·

لأَنَّهُ بِهَذِهِ يَدِينُ الشُّعُوبَ، وَيَرْزِقُ الْقُوتَ بِكَثْرَةٍ.

כִּי־בָ֭ם יָדִ֣ין עַמִּ֑ים יִֽתֶּן־אֹ֥כֶל לְמַכְבִּֽיר׃

Ⲁϥϯϩⲁⲡ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϩⲁⲛⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For by them he will judge the nations: he will give food to him that has strength.

επειδη δι' αυτων δικαζει τους λαους και διδει τροφην αφθονως.

يُغَطِّي كَفَّيْهِ بِالنُّورِ، وَيَأْمُرُهُ عَلَى الْعَدُوِّ.

עַל־כַּפַּ֥יִם כִּסָּה־אֹ֑ור וַיְצַ֖ו עָלֶ֣יהָ בְמַפְגִּֽיעַ׃

Ⲁϥϩⲱⲃⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲑⲃⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲉⲣⲁⲡⲁⲛⲧⲁⲛ

He has hidden the light in his hands, and given charge concerning it to the interposing cloud.

Εν ταις παλαμαις αυτου κρυπτει την αστραπην· και προσταζει αυτην εις ο, τι εχει να απαντηση.

يُخْبِرُ بِهِ رَعْدُهُ، الْمَوَاشِيَ أَيْضًا بِصُعُودِهِ.

יַגִּ֣יד עָלָ֣יו רֵעֹ֑ו מִ֝קְנֶ֗ה אַ֣ף עַל־עֹולֶֽה׃

Ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲙⲟ ⲛ̀ⲟⲩϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲟⲩϫⲫⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

The Lord will declare concerning this to his friend: but there is a portion also for unrighteousness.

Παραγγελλει εις αυτην υπερ του φιλου αυτου, κατα δε του ασεβους ετοιμαζει οργην.

إصحاح 37

قدرة الله وسلطانه

«فَلِهَذَا اضْطَرَبَ قَلْبِي وَخَفَقَ مِنْ مَوْضِعِهِ.

אַף־לְ֭זֹאת יֶחֱרַ֣ד לִבִּ֑י וְ֝יִתַּ֗ר מִמְּקֹומֹֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲭⲉⲧ ⲁϥϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲃⲟⲣⲃⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲁ

At this also my heart is troubled, and moved out of its place.

Εις τουτο ετι η καρδια μου τρεμει και εκπηδα απο του τοπου αυτης.

اسْمَعُوا سَمَاعًا رَعْدَ صَوْتِهِ وَالزَّمْزَمَةَ الْخَارِجَةَ مِنْ فِيهِ.

שִׁמְע֤וּ שָׁמֹ֣ועַ בְּרֹ֣גֶז קֹלֹ֑ו וְ֝הֶ֗גֶה מִפִּ֥יו יֵצֵֽא׃

Ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲙⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲙⲉⲗⲉⲧⲏ ⲉⲥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ

Hear thou a report by the anger of the Lord’s wrath, and a discourse shall come out of his mouth.

Ακουσατε προσεκτικως την τρομεραν φωνην αυτου και τον ηχον τον εξερχομενον εκ του στοματος αυτου.

تَحْتَ كُلِّ السَّمَاوَاتِ يُطْلِقُهَا، كَذَا نُورُهُ إِلَى أَكْنَافِ الأَرْضِ.

תַּֽחַת־כָּל־הַשָּׁמַ֥יִם יִשְׁרֵ֑הוּ וְ֝אֹורֹ֗ו עַל־כַּנְפֹ֥ות הָאָֽרֶץ׃

Ⲧⲉϥⲁⲣⲭⲏ ⲁⲥ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲧⲏⲣⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲁϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲓⲧⲉⲛϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ

His dominion is under the whole heaven, and his light is at the extremities of the earth.

Αποστελλει αυτην υποκατω παντος του ουρανου και το φως αυτου επι τα εσχατα της γης.

بَعْدُ يُزَمْجِرُ صَوْتٌ، يُرْعِدُ بِصَوْتِ جَلاَلِهِ، وَلَا يُؤَخِّرُهَا إِذْ سُمِعَ صَوْتُهُ.

אַחֲרָ֤יו ׀ יִשְׁאַג־קֹ֗ול יַ֭רְעֵם בְּקֹ֣ול גְּאֹונֹ֑ו וְלֹ֥א יְ֝עַקְּבֵ֗ם כִּֽי־יִשָּׁמַ֥ע קֹולֹֽו׃

Ⲥⲁⲫⲁϩⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉϥⲉ̀ⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣϧⲁⲣⲁⲃⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲟⲩϣⲱϣ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲉⲃⲓⲏⲧⲟⲩ ϫⲉ ⲕⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ

After him shall be a cry with a loud voice; he shall thunder with the voice of his excellency, yet he shall not cause men to pass away, for one shall hear his voice.

Κατοπιν αυτου βοα φωνη· βροντα με την φωνην της μεγαλωσυνης αυτου· και δεν θελει στησει αυτα, αφου η φωνη αυτου ακουσθη.

اَللهُ يُرْعِدُ بِصَوْتِهِ عَجَبًا. يَصْنَعُ عَظَائِمَ لَا نُدْرِكُهَا.

יַרְעֵ֤ם אֵ֣ל בְּ֭קֹולֹו נִפְלָאֹ֑ות עֹשֶׂ֥ה גְ֝דֹלֹ֗ות וְלֹ֣א נֵדָֽע׃

Ⲉϥⲉ̀ⲉⲣϧⲁⲣⲁⲃⲁⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϫⲱⲣⲓ ⲁϥⲑⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϯⲧⲁⲝⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩϣⲁⲓⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉⲕⲕⲁϯ ⲧⲟⲙⲧ ⲁⲛ ⲟⲩⲇⲉ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲉⲕⲥⲱⲙⲁ ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ

The Mighty One shall thunder wonderfully with his voice: for he has done great things which we knew not;

Ο Θεος βροντα θαυμασιως με την φωνην αυτου· καμνει μεγαλεια, και δεν εννοουμεν.

لأَنَّهُ يَقُولُ لِلثَّلْجِ: اسْقُطْ عَلَى الأَرْضِ. كَذَا لِوَابِلِ الْمَطَرِ، وَابِلِ أَمْطَارِ عِزِّهِ.

כִּ֤י לַשֶּׁ֨לַג ׀ יֹאמַ֗ר הֱוֵ֫א אָ֥רֶץ וְגֶ֥שֶׁם מָטָ֑ר וְ֝גֶ֗שֶׁם מִטְרֹ֥ות עֻזֹּֽו׃

Ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲓⲱⲛ ϫⲉ ϣⲱⲡⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲓⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲧϫⲱⲣⲓ

commanding the snow, Be thou upon the earth, and the stormy rain, and the storm of the showers of his might.

Διοτι λεγει προς την χιονα, γινου επι την γην· και προς την ψεκαδα και προς τον υετον της δυναμεως αυτου.

يَخْتِمُ عَلَى يَدِ كُلِّ إِنْسَانٍ، لِيَعْلَمَ كُلُّ النَّاسِ خَالِقَهُمْ،

בְּיַד־כָּל־אָדָ֥ם יַחְתֹּ֑ום לָ֝דַ֗עַת כָּל־אַנְשֵׁ֥י מַעֲשֵֽׂהוּ׃

Ⲁϥϩⲓⲧⲉⲃⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

He seals up the hand of every man, that every man may know his own weakness.

Κατασφραγιζει την χειρα παντος ανθρωπου· δια να γνωρισωσι παντες οι ανθρωποι το εργον αυτου.

فَتَدْخُلُ الْحَيَوَانَاتُ الْمَآوِيَ، وَتَسْتَقِرُّ فِي أَوْجِرَتِهَا.

וַתָּבֹ֣א חַיָּ֣ה בְמֹו־אָ֑רֶב וּבִמְעֹ֖ונֹתֶ֣יהָ תִשְׁכֹּֽן׃

Ⲛⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϩⲁ ⲟⲩⲥⲕⲉⲡⲏ ⲁⲩⲉⲣⲏⲥⲓⲭⲁⲍⲓⲛ ⲇⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩϣⲁⲓⲣⲓ

And the wild beasts come in under the covert, and rest in their lair.

Τοτε τα θηρια εισερχονται εις τα σπηλαια και κατασκηνουσιν εν τοις τοποις αυτων.

مِنَ الْجَنُوبِ تَأْتِي الأَعْصَارُ، وَمِنَ الشَّمَالِ الْبَرَدُ.

מִן־הַ֭חֶדֶר תָּבֹ֣וא סוּפָ֑ה וּֽמִמְּזָרִ֥ים קָרָֽה׃

Ⲛⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲧⲁⲙⲓⲟⲛ ⲡⲓϫⲁϥ ϣⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ

Troubles come on out of the secret chambers, and cold from the mountain-tops.

Εκ του νοτου ερχεται ο ανεμοστροβιλος, και το ψυχος εκ του βορρα.

مِنْ نَسَمَةِ اللهِ يُجْعَلُ الْجَمْدُ، وَتَتَضَيَّقُ سِعَةُ الْمِيَاهِ.

מִנִּשְׁמַת־אֵ֥ל יִתֶּן־קָ֑רַח וְרֹ֖חַב מַ֣יִם בְּמוּצָֽק׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲛⲓϥⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲣⲓ ⲉϥⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱϫⲉⲃ ϥⲉⲣϩⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱϣ

And from the breath of the Mighty One he will send frost; and he guides the water in whatever way he pleases.

Εκ του φυσηματος του Θεου διδεται παγος· και το πλατος των υδατων στερεουται.

أَيْضًا بِرِيٍّ يَطْرَحُ الْغَيْمَ. يُبَدِّدُ سَحَابَ نُورِهِ.

אַף־בְּ֭רִי יַטְרִ֣יחַ עָ֑ב יָ֝פִ֗יץ עֲנַ֣ן אֹורֹֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲟⲧⲡ ϥⲛⲁⲫⲁϣϥ ⲛ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲉⲥⲛⲁϫⲉⲣ ⲡⲉϥⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And if a cloud obscures what is precious to him, his light will disperse the cloud.

Παλιν η γαληνη διασκεδαζει την νεφελην· το φως αυτου διασκορπιζει τα νεφη·

فَهِيَ مُدَوَّرَةٌ مُتَقَلِّبَةٌ بِإِدَارَتِهِ، لِتَفْعَلَ كُلَّ مَا يَأْمُرُ بِهِ عَلَى وَجْهِ الأَرْضِ الْمَسْكُونَةِ،

וְה֤וּא מְסִבֹּ֨ות ׀ מִתְהַפֵּ֣ךְ [בְּתַחְבּוּלָתֹו כ] (בְּתַחְבּוּלֹתָ֣יו ק) לְפָעֳלָ֑ם כֹּ֖ל אֲשֶׁ֥ר יְצַוֵּ֓ם ׀ עַל־פְּנֵ֖י תֵבֵ֣ל אָֽרְצָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲧⲛⲁⲫⲱⲛϩ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲓⲛⲕⲱϯ ϧⲉⲛ ⲑⲉⲃⲟⲩⲗⲁⲑⲱⲑ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϩⲉⲛϩⲱⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲁⲩⲃⲏϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

And he will carry round the encircling clouds by his governance, to perform their works: whatsoever he shall command them,

και αυτα περιφερονται κυκλω υπο τας οδηγιας αυτου, δια να καμνωσι παν ο, τι προσταζει εις αυτα επι το προσωπον της οικουμενης·

سَوَاءٌ كَانَ لِلتَّأْدِيبِ أَوْ لأَرْضِهِ أَوْ لِلرَّحْمَةِ يُرْسِلُهَا.

אִם־לְשֵׁ֥בֶט אִם־לְאַרְצֹ֑ו אִם־לְ֝חֶ֗סֶד יַמְצִאֵֽהוּ׃

Ⲓⲧⲉ ⲟⲩϭⲓⲥⲃⲱ ⲓⲧⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲕⲁϩⲓ ⲓⲧⲉ ⲟⲩⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϫⲉⲙϥ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲁⲩⲑⲏϣ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

this has been appointed by him on the earth, whether for correction, or for his land, or if he shall find him an object for mercy.

καμνει αυτα να ερχωνται, η δια παιδειαν, η δια την γην αυτου, η δια ελεος.

الاعتبار بأعمال الله العجيبة

«اُنْصُتْ إِلَى هَذَا يَا أَيُّوبُ، وَقِفْ وَتَأَمَّلْ بِعَجَائِبِ اللهِ.

הַאֲזִ֣ינָה זֹּ֣את אִיֹּ֑וב עֲ֝מֹ֗ד וְהִתְבֹּונֵ֤ן ׀ נִפְלְאֹ֬ות אֵֽל׃

Ⲭⲁⲙⲁϣϫ ⲓⲱⲃ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲉⲕϭⲓⲥⲃⲱ ⲉ̀ⲧϫⲟⲙ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Hearken to this, O Job: stand still, and be admonished of the power of the Lord.

Ακροασθητι τουτο, Ιωβ· σταθητι και συλλογισθητι τα θαυμασια του Θεου.

أَتُدْرِكُ انْتِبَاهَ اللهِ إِلَيْهَا، أَوْ إِضَاءَةَ نُورِ سَحَابِهِ؟

הֲ֭תֵדַע בְּשׂוּם־אֱלֹ֣והַּ עֲלֵיהֶ֑ם וְ֝הֹופִ֗יעַ אֹ֣ור עֲנָנֹֽו׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲁ ⲡ⳪̅ ⲥⲉⲙⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ

We know that god has disposed his works, having made light out of darkness.

Εννοεις πως ο Θεος διαταττει αυτα, και καμνει να λαμπη το φως της νεφελης αυτου;

أَتُدْرِكُ مُوازَنَةَ السَّحَابِ، مُعْجِزَاتِ الْكَامِلِ الْمَعَارِفِ؟

הֲ֭תֵדַע עַל־מִפְלְשֵׂי־עָ֑ב מִ֝פְלְאֹ֗ות תְּמִ֣ים דֵּעִֽים׃

Ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓϫⲓⲛⲟⲩⲱϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϭⲏⲡⲓ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲱϫⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲟⲛⲏⲣⲟⲥ

And he knows the divisions of the clouds, and the signal overthrows of the ungodly.

Εννοεις τα ζυγοσταθμισματα των νεφων, τα θαυμασια του τελειου κατα την γνωσιν;

كَيْفَ تَسْخُنُ ثِيَابُكَ إِذَا سَكَنَتِ الأَرْضُ مِنْ رِيحِ الْجَنُوبِ؟

אֲשֶׁר־בְּגָדֶ֥יךָ חַמִּ֑ים בְּהַשְׁקִ֥ט אֶ֝֗רֶץ מִדָּרֹֽום׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲥϧⲏⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲕⲥⲧⲟⲗⲏ ⲁⲥϩⲉⲣⲓ ⲇⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

But thy robe is warm, and there is quiet upon the land.

Δια τι τα ενδυματα σου ειναι θερμα, οταν αναπαυη την γην δια του νοτου;

هَلْ صَفَّحْتَ مَعَهُ الْجَلَدَ الْمُمَكَّنَ كَالْمِرْآةِ الْمَسْبُوكَةِ؟

תַּרְקִ֣יעַ עִ֭מֹּו לִשְׁחָקִ֑ים חֲ֝זָקִ֗ים כִּרְאִ֥י מוּצָֽק׃

Ϩⲁⲛⲧⲁϫⲣⲟ ⲥⲉ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲁⲡⲁⲥ ⲉⲩϫⲟⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲥⲓⲥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ

Wilt thou establish with him foundations for the ancient heavens? they are strong as a molten mirror.

Εξηπλωσας μετ' αυτου το στερεωμα το δυνατον ως κατοπτρον χυτον;

عَلِّمْنَا مَا نَقُولُ لَهُ. إِنَّنَا لَا نُحْسِنُ الْكَلاَمَ بِسَبَبِ الظُّلْمَةِ!

הֹ֖ודִיעֵנוּ מַה־נֹּ֣אמַר לֹ֑ו לֹ֥א־נַ֝עֲרֹ֗ךְ מִפְּנֵי־חֹֽשֶׁךְ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲛⲁⲕⲏⲛ ⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ

Wherefore teach me, what shall we say to him? and let us cease from saying much.

Διδαξον ημας τι να ειπωμεν προς αυτον· ημεις δεν δυναμεθα να διαταξωμεν τους λογους ημων εξ αιτιας του σκοτους.

هَلْ يُقَصُّ عَلَيْهِ كَلاَمِي إِذَا تَكَلَّمْتُ؟ هَلْ يَنْطِقُ الإِنْسَانُ لِكَيْ يَبْتَلِعَ؟

הַֽיְסֻפַּר־לֹ֖ו כִּ֣י אֲדַבֵּ֑ר אִֽם־אָ֥מַר אִ֝֗ישׁ כִּ֣י יְבֻלָּֽע׃

Ⲙⲏ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩϫⲱⲙ ⲓⲉ ⲟⲩⲥⲁϧ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲁⲕⲱϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲑⲣⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲭⲁⲣⲱϥ ⲉ̀ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ

Have I a book or a scribe my me, that I may stand and put man to silence?

Θελει αναγγελθη προς αυτον, εαν εγω λαλω; εαν λαληση ανθρωπος, βεβαιως θελει καταποθη.

وَالآنَ لَا يُرَى النُّورُ الْبَاهِرُ الَّذِي هُوَ فِي الْجَلَدِ، ثُمَّ تَعْبُرُ الرِّيحُ فَتُنَقِّيهِ.

וְעַתָּ֤ה ׀ לֹ֘א רָ֤אוּ אֹ֗ור בָּהִ֣יר ה֭וּא בַּשְּׁחָקִ֑ים וְר֥וּחַ עָ֝בְרָ֗ה וַֽתְּטַהֲרֵֽם׃

Ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲓⲙⲉⲧⲁⲡⲁⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲓϭⲏⲡⲓ

But the light is not visible to all: it shines afar off in the heavens, as that which is from him in the clouds.

Τωρα δε οι ανθρωποι δεν δυνανται να ατενισωσιν εις το λαμπρον φως, το εν τω στερεωματι, αφου ο ανεμος περαση και καθαριση αυτο,

مِنَ الشَّمَالِ يَأْتِي ذَهَبٌ. عِنْدَ اللهِ جَلاَلٌ مُرْهِبٌ.

מִ֭צָּפֹון זָהָ֣ב יֶֽאֱתֶ֑ה עַל־אֱ֝לֹ֗והַּ נֹ֣ורָא הֹֽוד׃

Ⲛⲓϭⲏⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲙϩⲓⲧ ⲉⲧϯⲙⲟⲩⲉ ⲛ̀ⲁⲟⲩⲁⲛ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲡⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲧⲁⲓⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲁⲛⲧⲟⲕⲣⲁⲧⲱⲣ

From the north come the clouds shining like gold: in these great are the glory and honour of the Almighty;

και χρυσαυγης καιρος ελθη απο βορρα. Φοβερα δοξα υπαρχει εν τω Θεω.

الْقَدِيرُ لَا نُدْرِكُهُ. عَظِيمُ الْقُوَّةِ وَالْحَقِّ، وَكَثِيرُ الْبِرِّ. لَا يُجَاوِبُ.

שַׁדַּ֣י לֹֽא־מְ֭צָאנֻהוּ שַׂגִּיא־כֹ֑חַ וּמִשְׁפָּ֥ט וְרֹב־צְ֝דָקָ֗ה לֹ֣א יְעַנֶּֽה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲛⲁϫⲉⲙ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲁⲛ ⲉϥⲧⲉⲛⲑⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲫⲏ ⲉⲧϯϩⲁⲡ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲭⲙⲉⲩⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲛ

and we do not find another his equal in strength: as for him that judges justly, dost thou not think that he listens?

Τον Παντοδυναμον, δεν δυναμεθα να εννοησωμεν αυτον· ειναι υπεροχος κατα την δυναμιν και κατα την κρισιν και κατα το πληθος της δικαιοσυνης, δεν καταθλιβει.

لِذَلِكَ فَلْتَخَفْهُ النَّاسُ. كُلَّ حَكِيمِ الْقَلْبِ لَا يُرَاعِي».

לָ֭כֵן יְרֵא֣וּהוּ אֲנָשִׁ֑ים לֹֽא־יִ֝רְאֶ֗ה כָּל־חַכְמֵי־לֵֽב׃ פ

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲥⲁⲃⲉⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ

Wherefore men shall fear him; and the wise also in heart shall fear him.

Δια τουτο οι ανθρωποι φοβουνται αυτον· ουδεις σοφος την καρδιαν δυναται να εννοηση αυτον.

إصحاح 38

الله يتكلم من العاصفة

فَأَجَابَ الرَّبُّ أَيُّوبَ مِنَ الْعَاصِفَةِ وَقَالَ:

וַיַּֽעַן־יְהוָ֣ה אֶת־אִ֭יֹּוב [מִן כ] [הַסְּעָרָה כ] (מִ֥ן ׀ ק) (הַסְּעָרָ֗ה ק) וַיֹּאמַֽר׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉ ⲉⲗⲓⲟⲩⲥ ⲕⲏⲛ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲁⲣⲁⲑⲏⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϭⲏⲡⲓ

And after Elius had ceased from speaking, the Lord spoke to Job through the whirlwind and clouds, saying,

Τοτε απεκριθη ο Κυριος προς τον Ιωβ εκ του ανεμοστροβιλου και ειπε·

«مَنْ هَذَا الَّذِي يُظْلِمُ الْقَضَاءَ بِكَلاَمٍ بِلاَ مَعْرِفَةٍ؟

מִ֤י זֶ֨ה ׀ מַחְשִׁ֖יךְ עֵצָ֥ה בְמִלִּ֗ין בְּֽלִי־דָֽעַת׃

Ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲉϥⲛⲁⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

Who is this that hides counsel from me, and confines words in his heart, and thinks to conceal them from me?

Τις ουτος, οστις σκοτιζει την βουλην μου δια λογων ασυνετων;

اُشْدُدِ الآنَ حَقْوَيْكَ كَرَجُلٍ، فَإِنِّي أَسْأَلُكَ فَتُعَلِّمُنِي.

אֱזָר־נָ֣א כְגֶ֣בֶר חֲלָצֶ֑יךָ וְ֝אֶשְׁאָלְךָ֗ וְהֹודִיעֵֽנִי׃

Ⲙⲟⲣⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲕϯⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲣⲓ ϯⲛⲁϣⲉⲛⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩⲉⲙ ⲛⲏⲓ

Gird thy loins like a man; and I will ask thee, and do thou answer me.

Ζωσον ηδη την οσφυν σου ως ανηρ· διοτι θελω σε ερωτησει, και φανερωσον μοι.

أَيْنَ كُنْتَ حِينَ أَسَّسْتُ الأَرْضَ؟ أَخْبِرْ إِنْ كَانَ عِنْدَكَ فَهْمٌ.

אֵיפֹ֣ה הָ֭יִיתָ בְּיָסְדִי־אָ֑רֶץ הַ֝גֵּ֗ד אִם־יָדַ֥עְתָּ בִינָֽה׃

Ⲛⲁⲕ ⲑⲱⲛ ⲡⲉ ⲉⲓⲛⲁϩⲓⲥⲉⲛϯ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϯ

Where wast thou when I founded the earth? tell me now, if thou hast knowledge,

Που ησο οτε εθεμελιονον την γην; απαγγειλον, εαν εχης συνεσιν.

مَنْ وَضَعَ قِيَاسَهَا؟ لأَنَّكَ تَعْلَمُ! أَوْ مَنْ مَدَّ عَلَيْهَا مِطْمَارًا؟

מִי־שָׂ֣ם מְ֭מַדֶּיהָ כִּ֣י תֵדָ֑ע אֹ֤ו מִֽי־נָטָ֖ה עָלֶ֣יהָ קָּֽו׃

Ⲛⲓⲙ ⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲛ ⲟⲩⲛⲟϩ ⲛ̀ϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

who set the measures of it, if thou knowest? or who stretched a line upon it?

Τις εθεσε τα μετρα αυτης, εαν εξευρης; η τις ηπλωσε σταθμην επ' αυτην;

عَلَى أَيِّ شَيْءٍ قَرَّتْ قَوَاعِدُهَا؟ أَوْ مَنْ وَضَعَ حَجَرَ زَاوِيَتِهَا،

עַל־מָ֭ה אֲדָנֶ֣יהָ הָטְבָּ֑עוּ אֹ֥ו מִֽי־יָ֝רָ֗ה אֶ֣בֶן פִּנָּתָֽהּ׃

Ⲁⲩⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲕⲣⲓⲕⲟⲥ ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲗⲁⲕϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

On what are its rings fastened? and who is he that laid the corner-stone upon it?

Επι τινος ειναι εστηριγμενα τα θεμελια αυτης; η τις εθεσε τον ακρογωνιαιον λιθον αυτης,

عِنْدَمَا تَرَنَّمَتْ كَوَاكِبُ الصُّبْحِ مَعًا، وَهَتَفَ جَمِيعُ بَنِي اللهِ؟

בְּרָן־יַ֭חַד כֹּ֣וכְבֵי בֹ֑קֶר וַ֝יָּרִ֗יעוּ כָּל־בְּנֵ֥י אֱלֹהִֽים׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲓⲟⲩ ⲁⲩϩⲱⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

When the stars were made, all my angels praised me with a loud voice.

οτε τα αστρα της αυγης εψαλλον ομου και παντες οι υιοι του Θεου ηλαλαζον;

«وَمَنْ حَجَزَ الْبَحْرَ بِمَصَارِيعَ حِينَ انْدَفَقَ فَخَرَجَ مِنَ الرَّحِمِ.

וַיָּ֣סֶךְ בִּדְלָתַ֣יִם יָ֑ם בְּ֝גִיחֹ֗ו מֵרֶ֥חֶם יֵצֵֽא׃

Ⲫⲓⲟⲙ ⲇⲉ ⲁⲩⲙⲁϣⲑⲁⲙ ⲉ̀ⲣⲱϥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲡⲩⲗⲏ ϩⲟⲧⲉ ⲛⲁϥϣⲑⲉⲣⲑⲱⲣ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲁⲩ

And I shut up the sea with gates, when it rushed out, coming forth out its mother’s womb.

η τις συνεκλεισε την θαλασσαν με θυρας, οτε εξορμωσα εξηλθεν εκ μητρας;

إِذْ جَعَلْتُ السَّحَابَ لِبَاسَهُ، وَالضَّبَابَ قِمَاطَهُ،

בְּשׂוּמִ֣י עָנָ֣ן לְבֻשֹׁ֑ו וַ֝עֲרָפֶ֗ל חֲתֻלָּתֹֽו׃

Ⲁⲓⲭⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϩⲉⲃⲥⲱ ⲁⲓⲕⲟⲩⲗⲱⲗ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϥ ⲛ̀ⲓⲱϯ

And I made a cloud its clothing, and swathed it in mist.

οτε περιεβαλον αυτην με νεφελην και με ομιχλην εσπαργανωσα αυτην,

وَجَزَمْتُ عَلَيْهِ حَدِّي، وَأَقَمْتُ لَهُ مَغَالِيقَ وَمَصَارِيعَ،

וָאֶשְׁבֹּ֣ר עָלָ֣יו חֻקִּ֑י וָֽ֝אָשִׂ֗ים בְּרִ֣יחַ וּדְלָתָֽיִם׃

Ⲁⲓⲥⲉⲙⲛⲓ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲑⲟϣ ⲁⲓⲧⲁⲕⲧⲟ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲗⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲡⲩⲗⲏ

And I set bounds to it, surrounding it with bars and gates.

και περιωρισα αυτην δια προσταγματος μου, και εβαλον μοχλους και πυλας,

وَقُلْتُ: إِلَى هُنَا تَأْتِي وَلَا تَتَعَدَّى، وَهُنَا تُتْخَمُ كِبْرِيَاءُ لُجَجِكَ؟

וָאֹמַ֗ר עַד־פֹּ֣ה תָ֭בֹוא וְלֹ֣א תֹסִ֑יף וּפֹ֥א־יָ֝שִׁ֗ית בִּגְאֹ֥ון גַּלֶּֽיךָ׃

Ⲁⲓϫⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲉⲕⲉ̀ⲫⲟϩ ϣⲁ ⲙ̀ⲛⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲣⲉ ⲛⲉⲕϫⲟⲗ ϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ

And I said to it, Hitherto shalt thou come, but thou shalt not go beyond, but thy waves shall be confined within thee.

και ειπα, Εως αυτου θελεις ερχεσθαι και δεν θελεις υπερβη· και εδω θελει συντριβεσθαι η υπερηφανια των κυματων σου;

«هَلْ فِي أَيَّامِكَ أَمَرْتَ الصُّبْحَ؟ هَلْ عَرَّفْتَ الْفَجْرَ مَوْضِعَهُ

הְֽ֭מִיָּמֶיךָ צִוִּ֣יתָ בֹּ֑קֶר [יִדַּעְתָּה כ] [שַׁחַר כ] (יִדַּ֖עְתָּ ק) (הַשַּׁ֣חַר ק) מְקֹמֹֽו׃

Ⲙⲏ ⲛⲁⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲡⲉ ⲉⲓⲛⲁⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ ⲁϥⲥⲟⲩⲉⲛ ⲧⲉϥⲧⲁⲝⲓⲥ

Or did I order the morning light in thy time; and did the morning star then first see his appointed place;

Προσεταξας συ την πρωιαν επι των ημερων σου; εδειξας εις την αυγην τον τοπον αυτης,

لِيُمْسِكَ بِأَكْنَافِ الأَرْضِ، فَيُنْفَضَ الأَشْرَارُ مِنْهَا؟

לֶ֭אֱחֹז בְּכַנְפֹ֣ות הָאָ֑רֶץ וְיִנָּעֲר֖וּ רְשָׁעִ֣ים מִמֶּֽנָּה׃

Ⲉϥϣⲁⲓⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲁⲩⲣⲏϫϥ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉⲓϩⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲱϥ

to lay hold of the extremities of the earth, to cast out the ungodly out of it?

δια να πιαση τα εσχατα της γης, ωστε οι κακουργοι να εκτιναχθωσιν απ' αυτης;

تَتَحَوَّلُ كَطِينِ الْخَاتِمِ، وَتَقِفُ كَأَنَّهَا لاَبِسَةٌ.

תִּ֭תְהַפֵּךְ כְּחֹ֣מֶר חֹותָ֑ם וְ֝יִֽתְיַצְּב֗וּ כְּמֹ֣ו לְבֽוּשׁ׃

Ⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕⲉⲗ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲟⲙⲓ ⲁⲕⲉⲣⲡⲗⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲍⲱⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲭⲁϥ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

Or didst thou take clay of the ground, and form a living creature, and set it with the power of speech upon the earth?

Αυτη μεταμορφουται ως πηλος σφραγιζομενος· και τα παντα παρουσιαζονται ως στολη.

وَيُمْنَعُ عَنِ الأَشْرَارِ نُورُهُمْ، وَتَنْكَسِرُ الذِّرَاعُ الْمُرْتَفِعَةُ.

וְיִמָּנַ֣ע מֵרְשָׁעִ֣ים אֹורָ֑ם וּזְרֹ֥ועַ רָ֝מָ֗ה תִּשָּׁבֵֽר׃

Ⲁⲕⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲁⲕϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡϣⲱⲃϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥϩⲓⲡϩⲟ

And hast thou removed light from the ungodly, and crushed the arm of the proud?

Και το φως των ασεβων αφαιρειται απ' αυτων, ο δε βραχιων των υπερηφανων συντριβεται.

معرفة الإنسان المحدودة

«هَلِ انْتَهَيْتَ إِلَى يَنَابِيعِ الْبَحْرِ، أَوْ فِي مَقْصُورَةِ الْغَمْرِ تَمَشَّيْتَ؟

הֲ֭בָאתָ עַד־נִבְכֵי־יָ֑ם וּבְחֵ֥קֶר תְּ֝הֹ֗ום הִתְהַלָּֽכְתָּ׃

Ⲁⲕⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϣⲁ ⲛⲓⲙⲟⲩⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲁⲕⲙⲟϣⲓ ⲇⲉ ϩⲓϫⲉⲛ ⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲩⲛ

Or hast thou gone to the source of the sea, and walked in the tracks of the deep?

Εισηλθες εως των πηγων της θαλασσης; η περιεπατησας εις εξιχνιασιν της αβυσσου;

هَلِ انْكَشَفَتْ لَكَ أَبْوَابُ الْمَوْتِ، أَوْ عَايَنْتَ أَبْوَابَ ظِلِّ الْمَوْتِ؟

הֲנִגְל֣וּ לְ֭ךָ שַׁעֲרֵי־מָ֑וֶת וְשַׁעֲרֵ֖י צַלְמָ֣וֶת תִּרְאֶֽה׃

Ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁⲟⲩⲱⲛ ⲛⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲡⲩⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲁⲩϣⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲛⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲙⲉⲛϯ

And do the gates of death open to thee for fear; and did the porters of hell quake when they saw thee?

Ηνοιχθησαν εις σε του θανατου αι πυλαι; η ειδες τας θυρας της σκιας του θανατου;

هَلْ أَدْرَكْتَ عَرْضَ الأَرْضِ؟ أَخْبِرْ إِنْ عَرَفْتَهُ كُلَّهُ.

הִ֭תְבֹּנַנְתָּ עַד־רַחֲבֵי־אָ֑רֶץ הַ֝גֵּ֗ד אִם־יָדַ֥עְתָּ כֻלָּֽהּ׃

Ⲙⲏ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϯⲟⲩⲏϣⲥⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲟⲩⲏⲣ ⲧⲉ

And hast thou been instructed in the breadth of the whole earth under heaven? tell me now, what is the extent of it?

Εγνωρισας το πλατος της γης; απαγγειλον, εαν ενοησας παντα ταυτα.

«أَيْنَ الطَّرِيقُ إِلَى حَيْثُ يَسْكُنُ النُّورُ؟ وَالظُّلْمَةُ أَيْنَ مَقَامُهَا،

אֵי־זֶ֣ה הַ֭דֶּרֶךְ יִשְׁכָּן־אֹ֑ור וְ֝חֹ֗שֶׁךְ אֵי־זֶ֥ה מְקֹמֹֽו׃

Ⲁϣ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϣ ⲡⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲭⲁⲕⲓ

And in what kind of a land does the light dwell? and of what kind is the place of darkness?

Που ειναι η οδος της κατοικιας του φωτος; και του σκοτους, που ειναι ο τοπος αυτου,

حَتَّى تَأْخُذَهَا إِلَى تُخُومِهَا وَتَعْرِفَ سُبُلَ بَيْتِهَا؟

כִּ֣י תִ֭קָּחֶנּוּ אֶל־גְּבוּלֹ֑ו וְכִֽי־תָ֝בִ֗ין נְתִיבֹ֥ות בֵּיתֹֽו׃

Ⲁⲛ ⲭⲛⲁⲟⲗⲧ ϣⲁ ⲛⲟⲩⲑⲟϣ ⲓⲥϫⲉ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲙⲁⲛ̀ⲙⲟϣⲓ

If thou couldest bring me to their utmost boundaries, and if also thou knowest their paths;

δια να συλλαβης αυτο εις το οριον αυτου και να γνωρισης τας τριβους της οικιας αυτου;

تَعْلَمُ، لأَنَّكَ حِينَئِذٍ كُنْتَ قَدْ وُلِدْتَ، وَعَدَدُ أَيَّامِكَ كَثِيرٌ!

יָ֭דַעְתָּ כִּי־אָ֣ז תִּוָּלֵ֑ד וּמִסְפַּ֖ר יָמֶ֣יךָ רַבִּֽים׃

Ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ϩⲁⲣⲁ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲩⲙⲁⲥⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲧⲏⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛⲁϣⲱⲥ

I know then that thou wert born at that time, and the number of thy years is great.

Γνωριζεις αυτο, διοτι τοτε εγεννηθης; η διοτι ο αριθμος των ημερων σου ειναι πολυς;

«أَدَخَلْتَ إِلَى خَزَائِنِ الثَّلْجِ، أَمْ أَبْصَرْتَ مَخَازِنَ الْبَرَدِ،

הֲ֭בָאתָ אֶל־אֹצְרֹ֣ות שָׁ֑לֶג וְאֹצְרֹ֖ות בָּרָ֣ד תִּרְאֶֽה׃

Ⲙⲏ ⲁⲕⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲁϩⲱⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲭⲓⲱⲛ ⲛⲓⲁϩⲱⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲁⲗⲁⲙⲫⲟ ⲁⲕⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

But hast thou gone to the treasures of snow? and hast thou seen the treasures of hail?

Εισηλθες εις τους θησαυρους της χιονος; η ειδες τους θησαυρους της χαλαζης,

الَّتِي أَبْقَيْتَهَا لِوَقْتِ الضَّرِّ، لِيَوْمِ الْقِتَالِ وَالْحَرْبِ؟

אֲשֶׁר־חָשַׂ֥כְתִּי לְעֶת־צָ֑ר לְיֹ֥ום קְ֝רָ֗ב וּמִלְחָמָֽה׃

Ⲥⲉⲭⲏ ⲇⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲧⲟⲩⲙⲟⲩ ⲛϩⲁⲛϫⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϯ

And is there a store of them, for thee against the time of thine enemies, for the day of wars and battle?

τους οποιους φυλαττω δια τον καιρον της θλιψεως δια την ημεραν της μαχης και του πολεμου;

فِي أَيِّ طَرِيقٍ يَتَوَزَّعُ النُّورُ، وَتَتَفَرَّقُ الشَّرْقِيَّةُ عَلَى الأَرْضِ؟

אֵי־זֶ֣ה הַ֭דֶּרֶךְ יֵחָ֣לֶק אֹ֑ור יָפֵ֖ץ קָדִ֣ים עֲלֵי־אָֽרֶץ׃

Ⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲑⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲡⲁⲭⲛⲏ ⲑⲏ ⲉⲧⲉⲥⲏⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ

And whence proceeds the frost? or whence is the south wind dispersed over the whole world under heaven?

Δια τινος οδου διαδιδεται το φως, η ο ανατολικος ανεμος διαχεεται επι την γην;

مَنْ فَرَّعَ قَنَوَاتٍ لِلْهَطْلِ، وَطَرِيقًا لِلصَّوَاعِقِ،

מִֽי־פִלַּ֣ג לַשֶּׁ֣טֶף תְּעָלָ֑ה וְ֝דֶ֗רֶךְ לַחֲזִ֥יז קֹלֹֽות׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲙⲛⲉ ⲡⲓⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲉⲧⲟϣ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥϫⲟϣϫⲉϣ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ

And who prepared a course for the violent rain, and a way for the thunders;

Τις ηνοιξε ρυακας δια τας ραγδαιας βροχας, η δρομον δια την αστραπην της βροντης,

لِيَمْطُرَ عَلَى أَرْضٍ حَيْثُ لَا إِنْسَانَ، عَلَى قَفْرٍ لَا أَحَدَ فِيهِ،

לְ֭הַמְטִיר עַל־אֶ֣רֶץ לֹא־אִ֑ישׁ מִ֝דְבָּ֗ר לֹא־אָדָ֥ם בֹּֽו׃

Ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲉ ⲟⲩⲙⲟⲩⲛⲱϣⲓ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲣⲱⲙⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲁϥⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲣⲱⲙⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

to rain upon the land where there is no man, the wilderness, where there is not a man in it;

δια να φερη βροχην επι γην ακατοικητον, εις ερημον, οπου ανθρωπος δεν υπαρχει,

لِيُرْوِيَ الْبَلْقَعَ وَالْخَلاَءَ وَيُنْبِتَ مَخْرَجَ الْعُشْبِ؟

לְהַשְׂבִּ֣יעַ שֹׁ֖אָה וּמְשֹׁאָ֑ה וּ֝לְהַצְמִ֗יחַ מֹ֣צָא דֶֽשֶׁא׃

Ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲧⲥⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲁⲧϩⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲧϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲉϥⲫⲓⲣⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲃⲟⲧⲃⲉⲧ so as to feed the untrodden and uninhabited land,

and cause it to send forth a crop of green herbs?

δια να χορταση την αβατον και ακατοικητον, και να αναβλαστηση τον βλαστον της χλοης;

«هَلْ لِلْمَطَرِ أَبٌ؟ وَمَنْ وَلَدَ مَآجِلَ الطَّلِّ؟

הֲיֵשׁ־לַמָּטָ֥ר אָ֑ב אֹ֥ו מִי־הֹ֝ולִ֗יד אֶגְלֵי־טָֽל׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲫⲓⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲙⲉⲥ ⲛⲓϭⲗⲁⲡ ⲛ̀ⲓⲱϯ

Who is the rain’s father? and who has generated the drops of dew?

Εχει πατερα η βροχη; η τις εγεννησε τας σταγονας της δροσου;

مِنْ بَطْنِ مَنْ خَرَجَ الْجَمَدُ؟ صَقِيعُ السَّمَاءِ، مَنْ وَلَدَهُ؟

מִבֶּ֣טֶן מִ֭י יָצָ֣א הַקָּ֑רַח וּכְפֹ֥ר מַיִם מִ֣י יְלָדֹֽו׃

Ⲡⲓⲭⲣⲓⲥⲧⲁⲗⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲙ ϯⲡⲁⲭⲛⲏ ⲇⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲧⲁϥⲑⲁϣⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ

And out of whose womb comes the ice? and who has produced the frost in the sky,

Απο μητρας τινος εξερχεται ο παγος; και την παχνην του ουρανου, τις εγεννησε;

كَحَجَرٍ صَارَتِ الْمِيَاهُ. اخْتَبَأَتْ. وَتَلَكَّدَ وَجْهُ الْغَمْرِ.

כָּ֭אֶבֶן מַ֣יִם יִתְחַבָּ֑אוּ וּפְנֵ֥י תְ֝הֹ֗ום יִתְלַכָּֽדוּ׃

Ⲑⲏ ⲉⲧⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ (ⲉϥⲟϣ) ⲉϥϣⲟⲩⲟ

which descends like flowing water?

Τα υδατα σκληρυνονται ως λιθος, και το προσωπον της αβυσσου πηγνυεται.

«هَلْ تَرْبِطُ أَنْتَ عُقْدَ الثُّرَيَّا، أَوْ تَفُكُّ رُبُطَ الْجَبَّارِ؟

הַֽ֭תְקַשֵּׁר מַעֲדַנֹּ֣ות כִּימָ֑ה אֹֽו־מֹשְׁכֹ֖ות כְּסִ֣יל תְּפַתֵּֽחַ׃

Ⲡϩⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉϥⲧⲱⲙⲧ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲛⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ ϭⲓⲙⲟⲩⲧ ⲓⲉ ⲁⲕⲛⲁⲟⲩⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲣⲁⲅⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲣⲓⲱⲛ who has terrified the face of the ungodly?

And dost thou understand the band of Pleias, and hast thou opened the barrier of Orion?

Δυνασαι να δεσμευσης τας γλυκειας επιρροας της Πλειαδος η να λυσης τα δεσμα τον Ωριωνος;

أَتُخْرِجُ الْمَنَازِلَ فِي أَوْقَاتِهَا وَتَهْدِي النَّعْشَ مَعَ بَنَاتِهِ؟

הֲתֹצִ֣יא מַזָּרֹ֣ות בְּעִתֹּ֑ו וְ֝עַ֗יִשׁ עַל־בָּנֶ֥יהָ תַנְחֵֽם׃

Ⲓⲉ ⲭⲛⲁⲟⲩⲱⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲁⲥⲟⲩⲣⲱⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲟⲩϩⲓ ⲭⲛⲁⲉⲛϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲟϩ

Or wilt thou reveal Mazuroth in his season, and the evening star with his rays? Wilt thou guide them?

Δυνασαι να εκβαλης τα Ζωδια εις τον καιρον αυτων; η δυνασαι να οδηγησης τον Αρκτουρον μετα των υιων αυτου;

هَلْ عَرَفْتَ سُنَنَ السَّمَاوَاتِ، أَوْ جَعَلْتَ تَسَلُّطَهَا عَلَى الأَرْضِ؟

הֲ֭יָדַעְתָּ חֻקֹּ֣ות שָׁמָ֑יִם אִם־תָּשִׂ֖ים מִשְׁטָרֹ֣ו בָאָֽרֶץ׃

Ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓϫⲓⲛϣⲓⲃϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲓⲉ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲉⲩⲥⲟⲡ

And knowest thou the changes of heaven, or the events which take place together under heaven?

Γνωριζεις τους νομους του ουρανου; δυνασαι να διαταξης τας επιρροας αυτου επι την γην;

أَتَرْفَعُ صَوْتَكَ إِلَى السُّحُبِ فَيُغَطِّيَكَ فَيْضُ الْمِيَاهِ؟

הֲתָרִ֣ים לָעָ֣ב קֹולֶ֑ךָ וְֽשִׁפְעַת־מַ֥יִם תְּכַסֶּֽךָּ׃

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲟϣ

And wilt thou call a cloud with thy voice, and will it obey thee with a violent shower of much rain?

Δυνασαι να υψωσης την φωνην σου εις τα νεφη, δια να σε σκεπαση αφθονια υδατων;

أَتُرْسِلُ الْبُرُوقَ فَتَذْهَبَ وَتَقُولَ لَكَ: هَا نَحْنُ؟

הַֽתְשַׁלַּ֣ח בְּרָקִ֣ים וְיֵלֵ֑כוּ וְיֹאמְר֖וּ לְךָ֣ הִנֵּֽנוּ׃

Ⲭⲛⲁⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲣⲁⲩⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲙⲏ ⲥⲉⲛⲁϫⲟⲥ ⲛⲁⲕ ϫⲉ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩ ⲡⲉ

And wilt thou send lightnings, and they shall go? and shall they say to thee, What is thy pleasure?

Δυνασαι να αποστειλης αστραπας, ωστε να εξελθωσι και να ειπωσι προς σε, Ιδου, ημεις;

مَنْ وَضَعَ فِي الطَّخَاءِ حِكْمَةً، أَوْ مَنْ أَظْهَرَ فِي الشُّهُبِ فِطْنَةً؟

מִישָׁ֭־ת בַּטֻּחֹ֣ות חָכְמָ֑ה אֹ֤ו מִֽי־נָתַ֖ן לַשֶּׂ֣כְוִי בִינָֽה׃

Ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϯ ⲛ̀ⲛⲓϩⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲱϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲏⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲱϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲏⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲡⲟⲓⲕⲗⲓⲧⲏⲥ

And who has given to women skill in weaving, or knowledge of embroidery?

Τις εβαλε σοφιαν εντος του ανθρωπου; η τις εδωκε συνεσιν εις την καρδιαν αυτου;

مَنْ يُحْصِي الْغُيُومَ بِالْحِكْمَةِ، وَمَنْ يَسْكُبُ أَزْقَاقَ السَّمَاوَاتِ،

מִֽי־יְסַפֵּ֣ר שְׁחָקִ֣ים בְּחָכְמָ֑ה וְנִבְלֵ֥י מַ֗יִם מִ֣י יַשְׁכִּֽיב׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧϭⲓⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓϭⲏⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ ⲧⲫⲉ ⲇⲉ ⲁϥⲑⲣⲉⲥⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ

And who is he that numbers the clouds in wisdom, and has bowed the heaven down to the earth?

Τις δυναται να αριθμηση τα νεφη δια σοφιας; η τις δυναται να κενονη τα δοχεια του ουρανου,

إِذْ يَنْسَبِكُ التُّرَابُ سَبْكًا وَيَتَلاَصَقُ الْمَدَرُ؟

בְּצֶ֣קֶת עָ֭פָר לַמּוּצָ֑ק וּרְגָבִ֥ים יְדֻבָּֽקוּ׃

Ⲥϫⲏϣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲉϥϫⲏϣ ⲛ̀ⲕⲟⲛⲓⲁ ⲁⲓⲧⲟⲙϥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲩⲡⲟⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ

For it is spread out as dusty earth, and I have cemented it as one hewn stone to another.

δια να χωνευθη το χωμα εις συμπηξιν και οι βωλοι να συγκολλωνται;

عجائب عالم الحيوان

«أَتَصْطَادُ لِلَّبْوَةِ فَرِيسَةً، أَمْ تُشْبِعُ نَفْسَ الأَشْبَالِ،

הֲתָצ֣וּד לְלָבִ֣יא טָ֑רֶף וְחַיַּ֖ת כְּפִירִ֣ים תְּמַלֵּֽא׃

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁϣϫⲱⲣϫ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲟⲩⲓ ⲓⲉ ⲭⲛⲁⲧⲥⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲇⲣⲁⲕⲱⲛ

And wilt thou hunt a prey for the lions? and satisfy the desires of the serpents?

Θελεις κυνηγησει θηραμα δια τον λεοντα; η χορτασει την ορεξιν των σκυμνων,

حِينَ تَجْرَمِزُّ فِي عَرِّيسِهَا وَتَجْلِسُ فِي عِيصِهَا لِلْكُمُونِ؟

כִּי־יָשֹׁ֥חוּ בַמְּעֹונֹ֑ות יֵשְׁב֖וּ בַסֻּכָּ֣ה לְמֹו־אָֽרֶב׃

Ⲥⲉⲉⲣϩⲟϯ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ ⲥⲉϩⲉⲙⲥⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲩⲗⲏ ⲉⲩϫⲱⲣϫ

For they fear in their lairs, and lying in wait couch in the woods.

οταν κοιτωνται εν τοις σπηλαιοις και καθηνται εις τους κρυπτηρας δια να ενεδρευωσι;

مَنْ يُهَيِّئُ لِلْغُرَابِ صَيْدَهُ، إِذْ تَنْعَبُ فِرَاخُهُ إِلَى اللهِ، وَتَتَرَدَّدُ لِعَدَمِ الْقُوتِ؟

מִ֤י יָכִ֥ין לָעֹרֵ֗ב צֵ֫ידֹ֥ו כִּֽי־ [יְלָדֹו כ] (יְ֭לָדָיו ק) אֶל־אֵ֣ל יְשַׁוֵּ֑עוּ יִ֝תְע֗וּ לִבְלִי־אֹֽכֶל׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲟⲃϯ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲃⲱⲕ ⲛⲉϥⲙⲁⲥ ⲅⲁⲣ ⲥⲉⲱϣ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ϩⲁ ⲡ⳪̅ ⲉⲩⲥⲟⲣⲉⲙ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ

And who has prepared food for the raven? for its young ones wander and cry to the Lord, in search of food.

Τις ετοιμαζει εις τον κορακα την τροφην αυτου, οταν οι νεοσσοι αυτου κραζωσι προς τον Θεον, περιπλανωμενοι δι' ελλειψιν τροφης;

إصحاح 39

تابع: عجائب عالم الحيوان

«أَتَعْرِفُ وَقْتَ وَلاَدَةِ وُعُولِ الصُّخُورِ، أَوْ تُلاَحِظُ مَخَاضَ الأَيَائِلِ؟

הֲיָדַ֗עְתָּ עֵ֭ת לֶ֣דֶת יַעֲלֵי־סָ֑לַע חֹלֵ֖ל אַיָּלֹ֣ות תִּשְׁמֹֽר׃

Ⲁⲛ ⲁⲕⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲁⲉⲙⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲓⲟⲩⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ⲁⲕⲁⲣⲉϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲓⲛⲁⲕϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲓⲟⲩⲗ

Say if thou knowest the time of the bringing forth of the wild goats of the rock, and if thou hast marked the calving of the hinds:

Γνωριζεις τον καιρον του τοκετου των αγριων αιγων του βραχου; δυνασαι να σημειωσης ποτε γεννωσιν αι ελαφοι;

أَتَحْسُبُ الشُّهُورَ الَّتِي تُكَمِّلُهَا، أَوْ تَعْلَمُ مِيقَاتَ وَلاَدَتِهِنَّ؟

תִּסְפֹּ֣ר יְרָחִ֣ים תְּמַלֶּ֑אנָה וְ֝יָדַ֗עְתָּ עֵ֣ת לִדְתָּֽנָה׃

Ⲁⲕϭⲓⲏⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲃⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ ⲛⲟⲩⲛⲁⲕϩⲓ ⲇⲉ ⲁⲕϯⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

and if thou has hast numbered the full months of their being with young, and if thou hast relieved their pangs:

Δυνασαι να αριθμησης τους μηνας τους οποιους πληρουσιν; η γνωριζεις τον καιρον του τοκετου αυτων;

يَبْرُكْنَ وَيَضَعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ. يَدْفَعْنَ أَوْجَاعَهُنَّ.

תִּ֭כְרַעְנָה יַלְדֵיהֶ֣ן תְּפַלַּ֑חְנָה חֶבְלֵיהֶ֥ם תְּשַׁלַּֽחְנָה׃

Ⲁⲕϣⲁⲛⲉϣ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲟⲩⲉϣⲉⲛ ϩⲟϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲁⲕϩⲓ ⲇⲉ ⲭⲛⲁϯⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and hast reared their young without fear; and wilt thou loosen their pangs?

Αυται συγκαμπτονται, γεννωσι τα παιδια αυτων, ελευθερονονται απο των ωδινων αυτων.

تَبْلُغُ أَوْلاَدُهُنَّ. تَرْبُو فِي الْبَرِّيَّةِ. تَخْرُجُ وَلَا تَعُودُ إِلَيْهِنَّ.

יַחְלְמ֣וּ בְ֭נֵיהֶם יִרְבּ֣וּ בַבָּ֑ר יָ֝צְא֗וּ וְלֹא־שָׁ֥בוּ לָֽמֹו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲫⲱϫⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϣⲏⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲟⲩⲧⲁϩ ⲉⲩⲉ̀ⲁϣⲁⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

Their young will break forth; they will be multiplied with offspring: their young will go forth, and will not return to them.

Τα τεκνα αυτων ενδυναμουνται, αυξανουσιν εν τη πεδιαδι· εξερχονται και δεν επιστρεφουσι πλεον εις αυτας.

«مَنْ سَرَّحَ الْفَرَاءَ حُرًّا، وَمَنْ فَكَّ رُبُطَ حِمَارِ الْوَحْشِ؟

מִֽי־שִׁלַּ֣ח פֶּ֣רֶא חָפְשִׁ֑י וּמֹסְרֹ֥ות עָ֝רֹ֗וד מִ֣י פִתֵּֽחַ׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲭⲁ ⲟⲩⲓⲁⲛⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉⲙϩⲉ ⲛⲉϥⲥⲛⲁⲩϩ ⲇⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϯⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

And who is he that sent forth the wild ass free? and who loosed his bands?

Τις εξαπεστειλεν ελευθερον τον αγριον ονον; η τις ελυσε τους δεσμους αυτου;

الَّذِي جَعَلْتُ الْبَرِّيَّةَ بَيْتَهُ وَالسِّبَاخَ مَسْكَنَهُ.

אֲשֶׁר־שַׂ֣מְתִּי עֲרָבָ֣ה בֵיתֹ֑ו וּֽמִשְׁכְּנֹותָ֥יו מְלֵֽחָה׃

Ⲡϣⲁϥⲉ ⲇⲉ ⲁⲓⲭⲁϥ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϥⲙⲁⲛ̀ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϩⲙⲟⲩ

whereas I made his habitation the wilderness, and the salt land his coverts.

του οποιου οικιαν εκαμον την ερημον, και την αλμυριδα κατοικιαν αυτου.

يَضْحَكُ عَلَى جُمْهُورِ الْقَرْيَةِ. لَا يَسْمَعُ زَجْرَ السَّائِقِ.

יִ֭שְׂחַק לַהֲמֹ֣ון קִרְיָ֑ה תְּשֻׁאֹ֥ות נֹ֝וגֵ֗שׂ לֹ֣א יִשְׁמָֽע׃

Ϣⲁϥⲥⲱⲃⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉϥⲟϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲃⲁⲕⲓ ⲡⲁⲣⲓⲕⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲫⲟⲣⲟⲗⲟⲅⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ

He laughs to scorn the multitude of the city, and hears not the chiding of the tax-gatherer.

Καταγελα του θορυβου της πολεως· δεν ακουει την κραυγην του εργοδιωκτου.

دَائِرَةُ الْجِبَالِ مَرْعَاهُ، وَعَلَى كُلِّ خُضْرَةٍ يُفَتِّشُ.

יְת֣וּר הָרִ֣ים מִרְעֵ֑הוּ וְאַחַ֖ר כָּל־יָרֹ֣וק יִדְרֹֽושׁ׃

Ⲉϥⲉ̀ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ⲙⲟⲛⲓ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩⲉⲙϩⲑⲏϥ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲟⲩⲉⲧⲟⲩⲱⲧ

He will survey the mountains as his pasture, and he seeks after every green thing.

Κατασκοπευει τα ορη δια βοσκην αυτου, και υπαγει ζητων κατοπιν παντος ειδους χλοης.

«أَيَرْضَى الثَّوْرُ الْوَحْشِيُّ أَنْ يَخْدُمَكَ، أَمْ يَبِيتُ عِنْدَ مِعْلَفِكَ؟

הֲיֹ֣אבֶה רֵּ֣ים עָבְדֶ֑ךָ אִם־יָ֝לִ֗ין עַל־אֲבוּסֶֽךָ׃

Ⲓⲉ ϥⲛⲁⲉⲛⲕⲟⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲉⲕⲟⲩⲟⲛϩϥ

And will the unicorn be willing to serve thee, or to lie down at thy manger?

Θελει ευχαριστηθη ο μονοκερως να σε δουλευη, η θελει διανυκτερευσει εν τη φατνη σου;

أَتَرْبِطُ الثَّوْرَ الْوَحْشِيَّ بِرِبَاطِهِ فِي التَّلْمِ، أَمْ يُمَهِّدُ الأَوْدِيَةَ وَرَاءَكَ؟

הֲ‍ֽתִקְשָׁר־רֵ֭ים בְּתֶ֣לֶם עֲבֹתֹ֑ו אִם־יְשַׂדֵּ֖ד עֲמָקִ֣ים אַחֲרֶֽיךָ׃

Ⲭⲛⲁⲙⲟⲩⲣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲛⲁϩⲃⲉϥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲛⲁⲩϩ ⲓⲉ ϥⲛⲁⲥⲭⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲑⲗⲱⲙ ϧⲉⲛ ⲧⲕⲟⲓ

And wilt thou bind his yoke with thongs, or will he plough furrows for thee in the plain?

Δυνασαι να δεσης τον μονοκερων με τον δεσμον αυτου προς αροτριασιν; η θελει ομαλιζει τας πεδιαδας οπισω σου;

أَتَثِقُ بِهِ لأَنَّ قُوَّتَهُ عَظِيمَةٌ، أَوْ تَتْرُكُ لَهُ تَعَبَكَ؟

הֲֽתִבְטַח־בֹּ֖ו כִּי־רַ֣ב כֹּחֹ֑ו וְתַעֲזֹ֖ב אֵלָ֣יו יְגִיעֶֽךָ׃

Ⲭⲛⲁⲭⲁ ϩⲑⲏⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲧⲉ ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲓⲉ ⲭⲛⲁⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧϥ ⲉ̀ⲛⲉⲕϩⲃⲏⲟⲩⲓ

And dost thou trust him, because his strength is great? and wilt thou commit thy works to him?

Θελεις βαλει το θαρρος σου εις αυτον, διοτι η δυναμις αυτου ειναι μεγαλη; η θελεις αφησει την εργασιαν σου επ' αυτον;

أَتَأْتَمِنُهُ أَنَّهُ يَأْتِي بِزَرْعِكَ وَيُجْمَعُ إِلَى بَيْدَرِكَ؟

הֲתַאֲמִ֣ין בֹּ֖ו כִּי־ [יָשׁוּב כ] (יָשִׁ֣יב ק) זַרְעֶ֑ךָ וְֽגָרְנְךָ֥ יֶאֱסֹֽף׃

Ⲭⲛⲁⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧϥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲭⲛⲁϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲕⲥⲁⲧⲟⲩ ⲓⲉ ϥⲛⲁⲉⲛ ⲧⲉⲕϩⲟⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓϭⲛⲱⲟⲩ

And wilt thou believe that he will return to thee thy seed, and bring it in to thy threshing-floor?

Θελεις εμπιστευθη εις αυτον να σοι φερη τον σπορον σου και να συναξη αυτον εν τω αλωνιω σου;

«جَنَاحُ النَّعَامَةِ يُرَفْرِفُ. أَفَهُوَ مَنْكِبٌ رَؤُوفٌ، أَمْ رِيشٌ؟

כְּנַף־רְנָנִ֥ים נֶעֱלָ֑סָה אִם־אֶ֝בְרָ֗ה חֲסִידָ֥ה וְנֹצָֽה׃

Ⲟⲩⲧⲉⲛϩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲉⲗⲁⲥⲥⲁ ⲉⲩⲉ̀ⲟⲩⲛⲟϥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁϩⲉ ⲟⲩⲁⲥⲓⲧⲁ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲉⲥⲥⲁ

The peacock has a beautiful wing: if the stork and the ostrich conceive, it is worthy of notice,

Εδωκας συ τας ωραιας πτερυγας εις τους ταωνας; η πτερυγας και πτερα εις την στρουθοκαμηλον;

لأَنَّهَا تَتْرُكُ بَيْضَهَا وَتُحْمِيهِ فِي التُّرَابِ،

כִּֽי־תַעֲזֹ֣ב לָאָ֣רֶץ בֵּצֶ֑יהָ וְֽעַל־עָפָ֥ר תְּחַמֵּֽם׃

Ϫⲉ ⲥⲛⲁⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲉⲥⲥⲱⲟⲩϩⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲛⲁⲉⲣⲑⲁⲗⲡⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ

for the ostrich will leave her eggs in the ground, and warm them on the dust,

ητις αφινει τα ωα αυτης εις την γην και θαλπει αυτα επι του χωματος,

وَتَنْسَى أَنَّ الرِّجْلَ تَضْغَطُهُ، أَوْ حَيَوَانَ الْبَرِّ يَدُوسُهُ.

וַ֭תִּשְׁכַּח כִּי־רֶ֣גֶל תְּזוּרֶ֑הָ וְחַיַּ֖ת הַשָּׂדֶ֣ה תְּדוּשֶֽׁהָ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥⲉⲣⲡⲱⲃϣ ϫⲉ ⲁⲥϫⲟⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲑⲱⲛ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲕⲟⲓ ⲉⲩⲉ̀ϩⲱⲙⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

and has forgotten that the foot will scatter them, and the wild beasts of the field trample them.

και λησμονει οτι ο πους ενδεχεται να συντριψη αυτα, η το θηριον του αγρου να καταπατηση αυτα·

تَقْسُو عَلَى أَوْلاَدِهَا كَأَنَّهَا لَيْسَتْ لَهَا. بَاطِلٌ تَعَبُهَا بِلاَ أَسَفٍ.

הִקְשִׁ֣יחַ בָּנֶ֣יהָ לְּלֹא־לָ֑הּ לְרִ֖יק יְגִיעָ֣הּ בְּלִי־פָֽחַד׃

Ⲁⲥⲑⲣⲉ ⲛⲉⲥϩⲣⲟϯ ⲉⲛϣⲟⲧ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲉⲥⲣⲏϯ ⲁⲥϭⲓϧⲓⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉⲛϩⲟϯ

She has hardened herself against her young ones, as though she bereaved not herself: she labours in vain without fear.

σκληρυνεται κατα των τεκνων αυτης, ως να μη ησαν αυτης· ματαιως εκοπιασε, μη φοβουμενη·

لأَنَّ اللهَ قَدْ أَنْسَاهَا الْحِكْمَةَ، وَلَمْ يَقْسِمْ لَهَا فَهْمًا.

כִּֽי־הִשָּׁ֣הּ אֱלֹ֣והַּ חָכְמָ֑ה וְלֹא־חָ֥לַק לָ֝֗הּ בַּבִּינָֽה׃

Ϫⲉ ⲁ ⲫϯ ⲭⲁⲣⲱϥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϯ ⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϯ ⲧⲟⲓ ⲛⲁⲥ ⲫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϯ

For God has withholden wisdom from her, and not given her a portion in understanding.

διοτι ο Θεος εστερησεν αυτην απο σοφιας και δεν εμοιρασεν εις αυτην συνεσιν·

عِنْدَمَا تُحْوِذُ نَفْسَهَا إِلَى الْعَلاَءِ، تَضْحَكُ عَلَى الْفَرَسِ وَعَلَى رَاكِبِهِ.

כָּ֭עֵת בַּמָּרֹ֣ום תַּמְרִ֑יא תִּֽשְׂחַ֥ק לַ֝סּ֗וּס וּלְרֹֽכְבֹֽו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲓⲥⲓ ⲉⲥⲉ̀ϭⲓⲥⲓ ⲉⲥⲉ̀ⲥⲱⲃⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲑⲟ ⲛⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲁⲗⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲣⲟϥ

In her season she will lift herself on high; she will scorn the horse and his rider.

οσακις σηκονεται ορθιος, καταγελα του ιππου και του αναβατου αυτου.

«هَلْ أَنْتَ تُعْطِي الْفَرَسَ قُوَّتَهُ وَتَكْسُو عُنُقَهُ عُرْفًا؟

הֲתִתֵּ֣ן לַסּ֣וּס גְּבוּרָ֑ה הֲתַלְבִּ֖ישׁ צַוָּארֹ֣ו רַעְמָֽה׃

Ⲙⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲑⲟ ⲁⲕϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϩⲓ ⲡⲉϥϧⲁϧ

Hast thou invested the horse with strength, and clothed his neck with terror?

Συ εδωκας δυναμιν εις τον ιππον; περιενεδυσας τον τραχηλον αυτου με βροντην;

أَتُوثِبُهُ كَجَرَادَةٍ؟ نَفْخُ مِنْخَرِهِ مُرْعِبٌ.

הְֽ֭תַרְעִישֶׁנּוּ כָּאַרְבֶּ֑ה הֹ֖וד נַחְרֹ֣ו אֵימָֽה׃

Ⲁⲕⲧⲁⲕⲧⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲁⲛⲟⲡⲗⲓⲁ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲥⲧⲉⲛϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲧⲟⲗⲙⲏⲣⲟⲥ

And hast thou clad him in perfect armour, and made his breast glorious with courage?

συ καμνεις αυτον να πηδα ως ακρις; το γαυριαμα των μυκτηρων αυτου ειναι τρομερον·

يَبْحَثُ فِي الْوَادِي وَيَنْفِزُ بِبَأْسٍ. يَخْرُجُ لِلِقَاءِ الأَسْلِحَةِ.

יַחְפְּר֣וּ בָ֭עֵמֶק וְיָשִׂ֣ישׂ בְּכֹ֑חַ יֵ֝צֵ֗א לִקְרַאת־נָֽשֶׁק׃

Ⲉϥϣⲓⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲕⲟⲓ ϣⲁⲧⲉϥϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϣⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲧⲕⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ

He paws exulting in the plain, and goes forth in strength into the plain.

ανασκαπτει εν τη κοιλαδι και αγαλλεται εις την δυναμιν αυτου· εξερχεται εις απαντησιν των οπλων·

يَضْحَكُ عَلَى الْخَوْفِ وَلَا يَرْتَاعُ، وَلَا يَرْجِعُ عَنِ السَّيْفِ.

יִשְׂחַ֣ק לְ֭פַחַד וְלֹ֣א יֵחָ֑ת וְלֹֽא־יָ֝שׁ֗וּב מִפְּנֵי־חָֽרֶב׃

Ⲉϥⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϩⲣⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲣⲟ ϣⲁϥⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲫⲁϩⲟⲩ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲉⲛⲓⲡⲓ

He laughs to scorn a king as he meets him, and will by no means turn back from the sword.

καταγελα του φοβου και δεν τρομαζει· ουδε στρεφει απο προσωπου ρομφαιας·

عَلَيْهِ تَصِلُّ السِّهَامُ وَسِنَانُ الرُّمْحِ وَالْمِزْرَاقِ.

עָ֭לָיו תִּרְנֶ֣ה אַשְׁפָּ֑ה לַ֖הַב חֲנִ֣ית וְכִידֹֽון׃

Ϣⲁⲩϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲫⲓϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲏϥⲓ

The bow and sword resound against him;

η φαρετρα κροταλιζει κατ' αυτου, η εξαστραπτουσα λογχη και το δορυ.

فِي وَثْبِهِ وَرُجْزِهِ يَلْتَهِمُ الأَرْضَ، وَلَا يُؤْمِنُ أَنَّهُ صَوْتُ الْبُوقِ.

בְּרַ֣עַשׁ וְ֭רֹגֶז יְגַמֶּא־אָ֑רֶץ וְלֹֽא־יַ֝אֲמִ֗ין כִּי־קֹ֥ול שֹׁופָֽר׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ϣⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁϥⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲥ ϣⲁⲧⲉⲥⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲁⲗⲡⲓⲅⲝ ϣⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲕⲁⲗⲱⲥ and his rage will swallow up the ground:

and he will not believe until the trumpet sounds.

Καταπινει την γην εν αγριοτητι και μανια· και δεν πιστευει οτι ηχει σαλπιγξ·

عِنْدَ نَفْخِ الْبُوقِ يَقُولُ: هَهْ! وَمِنْ بَعِيدٍ يَسْتَرْوِحُ الْقِتَالَ صِيَاحَ الْقُوَّادِ وَالْهُتَافَ.

בְּדֵ֤י שֹׁפָ֨ר ׀ יֹ֘אמַ֤ר הֶאָ֗ח וּֽ֭מֵרָחֹוק יָרִ֣יחַ מִלְחָמָ֑ה רַ֥עַם רִים וּתְרוּעָֽה׃

Ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ϣⲁϥϣⲱⲗⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲥⲑⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲩⲟⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲉⲙϩⲉⲙ

And when the trumpet sounds, he says, Aha! and afar off he smells the war with prancing and neighing.

αμα δε τη φωνη της σαλπιγγος, λεγει, Α, α και μακροθεν οσφραινεται την μαχην, την κραυγην των στρατηγων και τον αλαλαγμον.

«أَمِنْ فَهْمِكَ يَسْتَقِلُّ الْعُقَابُ وَيَنْشُرُ جَنَاحَيْهِ نَحْوَ الْجَنُوبِ؟

הֲ‍ֽ֭מִבִּינָ֣תְךָ יַֽאֲבֶר־נֵ֑ץ יִפְרֹ֖שׂ [כְּנָפֹו כ] (כְּנָפָ֣יו ק) לְתֵימָֽן׃

Ⲙⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲕⲁϯ ϣⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲃⲏϫ ⲉⲣⲉ ⲛⲉϥⲧⲉⲛϩ ⲫⲟⲣϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲉϣⲉⲙ ⲕⲓⲙ ⲉϥϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲣⲏⲥ

And does the hawk remain steady by thy wisdom, having spread out her wings unmoved, looking toward the region of the south?

Δια της σοφιας σου πετα ο ιεραξ και απλονει τας πτερυγας αυτου προς νοτον;

أَوْ بِأَمْرِكَ يُحَلِّقُ النَّسْرُ وَيُعَلِّي وَكْرَهُ؟

אִם־עַל־פִּ֭יךָ יַגְבִּ֣יהַּ נָ֑שֶׁר וְ֝כִ֗י יָרִ֥ים קִנֹּֽו׃

Ⲓⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ϣⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ

And does the eagle rise at thy command,

Εις την προσταγην σου ανυψουται ο αετος και καμνει την φωλεαν αυτου εν τοις υψηλοις;

يَسْكُنُ الصَّخْرَ وَيَبِيتُ عَلَى سِنِّ الصَّخْرِ وَالْمَعْقَلِ.

סֶ֣לַע יִ֭שְׁכֹּן וְיִתְלֹנָ֑ן עַֽל־שֶׁן־סֶ֝֗לַע וּמְצוּדָֽה׃

Ⲡⲓⲛⲟϣⲉⲣ ⲇⲉ ⲉϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲙⲁⲥ ϥⲙⲟⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲙⲁ ⲉϥⲁϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ and the vulture remain sitting over his nest,

on a crag of a rock, and in a secret place?

Κατοικει επι βραχου και διατριβει, επι αποτομου βραχου και επι αβατων τοπων·

مِنْ هُنَاكَ يَتَحَسَّسُ قُوتَهُ. تُبْصِرُهُ عَيْنَاهُ مِنْ بَعِيدٍ.

מִשָּׁ֥ם חָֽפַר־אֹ֑כֶל לְ֝מֵרָחֹ֗וק עֵינָ֥יו יַבִּֽיטוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϩⲏⲡ ⲉϥⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲉϥϧⲣⲉ ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲥⲉϫⲟⲩϣⲧ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲓⲫⲟⲩⲉⲓ

Thence he seeks food, his eyes observe from far.

εκειθεν αναζητει τροφην· οι οφθαλμοι αυτου σκοπευουσι μακροθεν·

فِرَاخُهُ تَحْسُو الدَّمَ، وَحَيْثُمَا تَكُنِ الْقَتْلَى فَهُنَاكَ هُوَ».

[וְאֶפְרֹחֹו כ] (וְאֶפְרֹחָ֥יו ק) יְעַלְעוּ־דָ֑ם וּבַאֲשֶׁ֥ר חֲ֝לָלִ֗ים שָׁ֣ם הֽוּא׃ פ

Ⲛⲉϥⲙⲁⲥ ⲇⲉ ⲥⲉⲟⲩⲟϣⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣⲟⲗϩⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϣⲁⲩϫⲉⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ

And his young ones roll themselves in blood, and wherever the carcasses may be, immediately they are found.

και οι νεοσσοι αυτου αιμα πινουσι· και οπου πτωματα, εκει και αυτος.

إصحاح 40

فَأَجَابَ الرَّبُّ أَيُّوبَ فَقَالَ:

וַיַּ֖עַן יְהוָ֥ה אֶת־אִיֹּ֗וב וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲓⲱⲃ

And the Lord yet again answered and spoke to Job out of the cloud, saying,

And the Lord God answered Job, and said,

Ο Κυριος απεκριθη ετι προς τον Ιωβ και ειπεν·

«هَلْ يُخَاصِمُ الْقَدِيرَ مُوَبِّخُهُ، أَمِ الْمُحَاجُّ اللهَ يُجَاوِبُهُ؟»

הֲ֭רֹב עִם־שַׁדַּ֣י יִסֹּ֑ור מֹוכִ֖יחַ אֱלֹ֣והַּ יַעֲנֶֽנָּה׃ פ

Ⲙⲏ ⲭⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉⲩϩⲁⲡ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲓⲕⲁⲛⲟⲥ ⲉⲕⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Nay, gird up now thy loins like a man; and I will ask thee, and do thou answer me.

Will any one pervert judgment with the Mighty One? and he that reproves God, let him return it for answer.

Ο διαδικαζομενος προς τον Παντοδυναμον θελει διδαξει αυτον; ο ελεγχων τον Θεον ας αποκριθη προς τουτο.

فَأَجَابَ أَيُّوبُ الرَّبَّ وَقَالَ:

וַיַּ֖עַן אִיֹּ֥וב אֶת־יְהוָ֗ה וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Do not set aside my judgment: and dost thou think that I have dealt with thee in any other way, than that thou mightest appear to be righteous?

And Job answered and said to the Lord,

Τοτε ο Ιωβ απεκριθη προς τον Κυριον και ειπεν·

«هَا أَنَا حَقِيرٌ، فَمَاذَا أُجَاوِبُكَ؟ وَضَعْتُ يَدِي عَلَى فَمِي.

הֵ֣ן קַ֭לֹּתִי מָ֣ה אֲשִׁיבֶ֑ךָּ יָ֝דִ֗י שַׂ֣מְתִּי לְמֹו־פִֽי׃

Ϫⲉ ⲁϧⲟⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯϭⲓϩⲁⲡ ⲉⲩϯⲥⲃⲱ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲗⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉ̀ϯⲉⲣⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲁⲓ ⲁⲓϯ ⲛ̀ⲧⲁϫⲓϫ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲣⲱⲓ ⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ

Hast thou an arm like the Lord’s? or dost thou thunder with a voice like his?

Why do I yet plead? being rebuked even while reproving the Lord: hearing such things, whereas I am nothing: and what shall I answer to these arguments? I will lay my hand upon my mouth.

Ιδου, εγω ειμαι ουτιδανος· τι δυναμαι να αποκριθω προς σε; θελω βαλει την χειρα μου επι το στομα μου·

مَرَّةً تَكَلَّمْتُ فَلَا أُجِيبُ، وَمَرَّتَيْنِ فَلَا أَزِيدُ».

אַחַ֣ת דִּ֭בַּרְתִּי וְלֹ֣א אֶֽעֱנֶ֑ה וּ֝שְׁתַּ֗יִם וְלֹ֣א אֹוסִֽיף׃ פ

Ⲡⲓⲥⲟⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁϩⲃ̅ ⲛ̀ⲛⲁⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧ ϫⲉ

Assume now a lofty bearing and power; and clothe thyself with glory and honour.

I have spoken once; but I will not do so a second time.

απαξ ελαλησα και δεν θελω αποκριθη πλεον· μαλιστα, δις· αλλα δεν θελω επιπροσθεσει.

فَأَجَابَ الرَّبُّ أَيُّوبَ مِنَ الْعَاصِفَةِ فَقَالَ:

וַיַּֽעַן־יְהוָ֣ה אֶת־אִ֭יֹּוב [מִן כ] [סְעָרָה כ] (מִ֥ן ׀ ק) (סְעָרָ֗ה ק) וַיֹּאמַֽר׃

Ⲉⲧⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯϭⲏⲡⲓ

And send forth messengers with wrath; and lay low every haughty one.

And the Lord yet again answered and spoke to Job out of the cloud, saying,

Τοτε απεκριθη ο Κυριος προς τον Ιωβ εκ του ανεμοστροβιλου και ειπε·

«الآنَ شُدَّ حَقْوَيْكَ كَرَجُلٍ. أَسْأَلُكَ فَتُعْلِمُنِي.

אֱזָר־נָ֣א כְגֶ֣בֶר חֲלָצֶ֑יךָ אֶ֝שְׁאָלְךָ֗ וְהֹודִיעֵֽנִי׃

Ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲱⲣ ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲟⲣⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲕϯⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱⲣⲓ ϯⲛⲁϣⲉⲛⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲣⲓⲟⲩⲱ ⲛⲏⲓ

Bring down also the proud man; and consume at once the ungodly.

Nay, gird up now thy loins like a man; and I will ask thee, and do thou answer me.

Ζωσον ηδη ως ανηρ την οσφυν σου· εγω θελω σε ερωτησει, και απαγγειλον μοι.

لَعَلَّكَ تُنَاقِضُ حُكْمِي، تَسْتَذْنِبُنِي لِكَيْ تَتَبَرَّرَ أَنْتَ؟

הַ֭אַף תָּפֵ֣ר מִשְׁפָּטִ֑י תַּ֝רְשִׁיעֵ֗נִי לְמַ֣עַן תִּצְדָּֽק׃

Ⲙⲏ ⲕϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲁϩⲁⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲭⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲓⲉⲣⲛⲁⲓ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ⲕⲉⲣⲏϯ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ

And hide them together in the earth;

Do not set aside my judgment: and dost thou think that I have dealt with thee in any other way, than that thou mightest appear to be righteous?

Θελεις αρα αναιρεσει την κρισιν μου; θελεις με καταδικασει, δια να δικαιωθης;

هَلْ لَكَ ذِرَاعٌ كَمَا للهِ، وَبِصَوْتٍ مِثْلِ صَوْتِهِ تُرْعِدُ؟

וְאִם־זְרֹ֖ועַ כָּאֵ֥ל ׀ לָ֑ךְ וּ֝בְקֹ֗ול כָּמֹ֥הוּ תַרְעֵֽם׃

Ⲙⲏ ⲡⲉⲕϫⲫⲟⲓ ⲛⲁϣϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϧⲣⲱⲟⲩ ⲕⲉⲣϧⲁⲣⲁⲃⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲣⲏϯ

Then will I confess that thy right hand can save thee.

Hast thou an arm like the Lord’s? or dost thou thunder with a voice like his?

Εχεις βραχιονα ως ο Θεος; η δυνασαι να βροντας με φωνην ως αυτος;

تَزَيَّنِ الآنَ بِالْجَلاَلِ وَالْعِزِّ، وَالْبَسِ الْمَجْدَ وَالْبَهَاءَ.

עֲדֵ֥ה נָ֣א גָֽאֹ֣ון וָגֹ֑בַהּ וְהֹ֖וד וְהָדָ֣ר תִּלְבָּֽשׁ׃

Ϭⲓ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ⲟⲩϭⲓⲥⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲁⲓⲟ ⲙⲏⲓⲧⲟⲩ ϩⲓⲱⲧⲕ

But now look at the wild beasts with thee; they eat grass like oxen.

Assume now a lofty bearing and power; and clothe thyself with glory and honour.

Στολισθητι τωρα μεγαλοπρεπειαν και υπεροχην· και ενδυθητι δοξαν και ωραιοτητα.

فَرِّقْ فَيْضَ غَضَبِكَ، وَانْظُرْ كُلَّ مُتَعَظِّمٍ وَاخْفِضْهُ.

הָ֭פֵץ עֶבְרֹ֣ות אַפֶּ֑ךָ וּרְאֵ֥ה כָל־גֵּ֝אֶ֗ה וְהַשְׁפִּילֵֽהוּ׃

Ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲙⲁⲑⲉⲃⲓⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥϯϣⲱϣ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Behold now, his strength is in his loins, and his force is in the navel of his belly.

And send forth messengers with wrath; and lay low every haughty one.

Εκχεε τας φλογας της οργης σου· και βλεπε παντα υπερηφανον και ταπεινονε αυτον.

اُنْظُرْ إِلَى كُلِّ مُتَعَظِّمٍ وَذَلِّلْهُ، وَدُسِ الأَشْرَارَ فِي مَكَانِهِمِ.

רְאֵ֣ה כָל־גֵּ֭אֶה הַכְנִיעֵ֑הוּ וַהֲדֹ֖ךְ רְשָׁעִ֣ים תַּחְתָּֽם׃

Ⲱϣⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥϩⲓⲡϩⲟ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲇⲉ ⲭⲟⲡⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲙⲁⲣⲟⲩⲗⲟϥⲗⲉϥ ⲇⲉ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ

He sets up his tail like a cypress; and his nerves are wrapped together.

Bring down also the proud man; and consume at once the ungodly.

Βλεπε παντα υπερηφανον· κρημνιζε αυτον· και καταπατει τους ασεβεις εν τω τοπω αυτων.

اطْمِرْهُمْ فِي التُّرَابِ مَعًا، وَاحْبِسْ وُجُوهَهُمْ فِي الظَّلاَمِ.

טָמְנֵ֣ם בֶּעָפָ֣ר יָ֑חַד פְּ֝נֵיהֶ֗ם חֲבֹ֣שׁ בַּטָּמֽוּן׃

Ⲛⲟⲩϩⲟ ⲇⲉ ⲙⲁϩⲟⲩ ⲛ̀ϣⲱϣ (ⲙⲁⲣⲟⲩⲭⲟⲡⲟⲩ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲉⲩⲥⲟⲡ) and fill their faces with shame.

His sides are sides of brass; and his backbone is as cast iron.

And hide them together in the earth;

Κρυψον αυτους ομου εν τω χωματι· καλυψον τα προσωπα αυτων εν αφανεια.

فَأَنَا أَيْضًا أَحْمَدُكَ لأَنَّ يَمِينَكَ تُخَلِّصُكَ.

וְגַם־אֲנִ֥י אֹודֶ֑ךָּ כִּֽי־תֹושִׁ֖עַ לְךָ֣ יְמִינֶֽךָ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

This is the chief of the creation of the Lord; made to be played with by his angels.

Then will I confess that thy right hand can save thee.

Τοτε και εγω θελω ομολογησει προς σε, οτι η δεξια σου δυναται να σε σωση.

«هُوَذَا بَهِيمُوثُ الَّذِي صَنَعْتُهُ مَعَكَ يَأْكُلُ الْعُشْبَ مِثْلَ الْبَقَرِ.

הִנֵּה־נָ֣א בְ֭הֵמֹות אֲשֶׁר־עָשִׂ֣יתִי עִמָּ֑ךְ חָ֝צִ֗יר כַּבָּקָ֥ר יֹאכֵֽל׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ϩⲁⲣⲟⲕ ϥⲟⲩⲉⲙ ⲥⲱⲟⲩⲃⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲉϩⲱⲟⲩ

And when he has gone up to a steep mountain, he causes joy to the quadrupeds in the deep.

But now look at the wild beasts with thee; they eat grass like oxen.

Ιδου τωρα, ο Βεεμωθ, τον οποιον εκαμα μετα σου, τρωγει χορτον ως βους.

هَا هِيَ قُوَّتُهُ فِي مَتْنَيْهِ، وَشِدَّتُهُ فِي عَضَلِ بَطْنِهِ.

הִנֵּה־נָ֣א כֹחֹ֣ו בְמָתְנָ֑יו וְ֝אֹנֹ֗ו בִּשְׁרִירֵ֥י בִטְנֹֽו׃

Ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲧⲉϥϫⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲫⲓϯ ⲧⲉϥⲛⲟⲙϯ ⲇⲉ ⲁⲥϧⲉⲛ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲛⲉϫⲓ

He lies under trees of every kind, by the papyrus, and reed, and bulrush.

Behold now, his strength is in his loins, and his force is in the navel of his belly.

Ιδου τωρα, η δυναμις αυτου ειναι εν τοις νεφροις αυτου και η ισχυς αυτου εν τω ομφαλω της κοιλιας αυτου.

يَخْفِضُ ذَنَبَهُ كَأَرْزَةٍ. عُرُوقُ فَخِذَيْهِ مَضْفُورَةٌ.

יַחְפֹּ֣ץ זְנָבֹ֣ו כְמֹו־אָ֑רֶז גִּידֵ֖י [פַחֲדֹו כ] (פַחֲדָ֣יו ק) יְשֹׂרָֽגוּ׃

Ⲁϥⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲏⲧ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲩⲡⲁⲣⲓⲥⲥⲟⲥ ⲛⲉϥⲙⲟϯ ⲇⲉ ⲥⲉϭⲗⲉⲙⲗⲱⲙ

And the great trees make a shadow over him with their branches, and so do the bushes of the field.

He sets up his tail like a cypress; and his nerves are wrapped together.

Υψονει την ουραν αυτου ως κεδρον· τα νευρα των μηρων αυτου ειναι συμπεπλεγμενα.

عِظَامُهُ أَنَابِيبُ نُحَاسٍ، جِرْمُهَا حَدِيدٌ مَمْطُولٌ.

עֲ֭צָמָיו אֲפִיקֵ֣י נְחוּשָׁ֑ה גְּ֝רָמָ֗יו כִּמְטִ֥יל בַּרְזֶֽל׃

Ⲛⲉϥⲥⲫⲓⲣⲱⲟⲩⲓ ϩⲁⲛⲥⲫⲓⲣⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ϩⲟⲙⲧ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲥⲟⲓ ⲟⲩⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲡⲉ ⲉϥϫⲏϣ

If there should be a flood, he will not perceive it; he trust that Jordan will rush up into his mouth.

His sides are sides of brass; and his backbone is as cast iron.

Τα οστα αυτου ειναι χαλκινοι σωληνες· τα οστα αυτου ως μοχλοι σιδηρου.

هُوَ أَوَّلُ أَعْمَالِ اللهِ. الَّذِي صَنَعَهُ أَعْطَاهُ سَيْفَهُ.

ה֖וּא רֵאשִׁ֣ית דַּרְכֵי־אֵ֑ל הָ֝עֹשֹׂו יַגֵּ֥שׁ חַרְבֹּֽו׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲓϩⲟⲩⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲗⲁⲥⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲉ̀ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟϥ ⲉⲑⲣⲟⲩⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ

Yet one shall take him in his sight; one shall catch him with a cord, and pierce his nose.

This is the chief of the creation of the Lord; made to be played with by his angels.

Τουτο ειναι το αριστουργημα του Θεου· ο ποιησας αυτον δυναται να πλησιαση εις αυτον την ρομφαιαν αυτου.

لأَنَّ الْجِبَالَ تُخْرِجُ لَهُ مَرْعًى، وَجَمِيعَ وُحُوشِ الْبَرِّ تَلْعَبُ هُنَاكَ.

כִּֽי־ב֭וּל הָרִ֣ים יִשְׂאוּ־לֹ֑ו וְֽכָל־חַיַּ֥ת הַ֝שָּׂדֶ֗ה יְשַֽׂחֲקוּ־שָֽׁם׃

Ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲧⲱⲟⲩ ⲉϥϭⲟⲥⲓ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲛ̀ⲛⲓϥⲧⲉⲫⲁⲧ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲓⲧⲁⲣⲧⲁⲣⲟⲥ

But wilt thou catch the serpent with a hook, and put a halter about his nose?

And when he has gone up to a steep mountain, he causes joy to the quadrupeds in the deep.

Διοτι τα ορη προμηθευουσιν εις αυτον την τροφην, οπου παιζουσι παντα τα θηρια του αγρου.

تَحْتَ السِّدْرَاتِ يَضْطَجِعُ فِي سِتْرِ الْقَصَبِ وَالْغَمِقَةِ.

תַּֽחַת־צֶאֱלִ֥ים יִשְׁכָּ֑ב בְּסֵ֖תֶר קָנֶ֣ה וּבִצָּֽה׃

Ⲁϥⲉⲛⲕⲟⲧ ϧⲁⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛϣϣⲏⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲟ ⲛ̀ⲣⲏϯ ϧⲁⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩϭⲟⲛϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲁϣ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲃⲉϫⲏⲛ

Or wilt thou fasten a ring in his nostril, and bore his lip with a clasp?

He lies under trees of every kind, by the papyrus, and reed, and bulrush.

Πλαγιαζει υποκατω των σκιερων δενδρων, υπο την σκεπην των καλαμων και εν τοις βαλτοις.

تُظَلِّلُهُ السِّدْرَاتُ بِظِلِّهَا. يُحِيطُ بِهِ صَفْصَافُ السَّوَاقِي.

יְסֻכֻּ֣הוּ צֶאֱלִ֣ים צִֽלֲלֹ֑ו יְ֝סֻבּ֗וּהוּ עַרְבֵי־נָֽחַל׃

Ⲥⲉⲉⲣϧⲏⲓⲃⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϣϣⲏⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲁⲇⲁⲙⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϫⲁⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲕⲟⲓ

Will he address thee with a petition? softly, with the voice of a suppliant?

And the great trees make a shadow over him with their branches, and so do the bushes of the field.

Τα σκιερα δενδρα σκεπαζουσιν αυτον με την σκιαν αυτων· αι ιτεαι των ρυακων περικαλυπτουσιν αυτον.

هُوَذَا النَّهْرُ يَفِيضُ فَلَا يَفِرُّ هُوَ. يَطْمَئِنُّ وَلَوِ انْدَفَقَ الأُرْدُنُّ فِي فَمِهِ.

הֵ֤ן יַעֲשֹׁ֣ק נָ֭הָר לֹ֣א יַחְפֹּ֑וז יִבְטַ֓ח ׀ כִּֽי־יָגִ֖יחַ יַרְדֵּ֣ן אֶל־פִּֽיהוּ׃

Ⲁϥϣⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲉⲣⲉⲥⲑⲁⲛⲉⲥⲑⲉ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲇⲉ ϫⲟⲣ ϫⲉ ⲡⲓⲓⲟⲣⲇⲁⲛⲏⲥ ⲛⲁⲕⲱⲗϩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ

And will he make a covenant with thee? and wilt thou take him for a perpetual servant?

If there should be a flood, he will not perceive it; he trust that Jordan will rush up into his mouth.

Ιδου, εαν πλημμυριση ποταμος, δεν σπευδει να φυγη· εχει θαρρος, και αν ο Ιορδανης προσβαλλη εις το στομα αυτου.

هَلْ يُؤْخَذُ مِنْ أَمَامِهِ؟ هَلْ يُثْقَبُ أَنْفُهُ بِخِزَامَةٍ؟

בְּעֵינָ֥יו יִקָּחֶ֑נּוּ בְּ֝מֹֽוקְשִׁ֗ים יִנְקָב־אָֽף׃

Ϥⲛⲁϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲃⲁⲗ ⲉϥϫⲱⲗϫ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉϥⲉ̀ϫⲱⲧϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲁⲓ

And wilt thou play with him as with a bird? or bind him as a sparrow for a child?

Yet one shall take him in his sight; one shall catch him with a cord, and pierce his nose.

Δυναται τις φανερα να συλλαβη αυτον; η δια παγιδων να διατρυπηση την ρινα αυτου;

إصحاح 41

«أَتَصْطَادُ لَوِيَاثَانَ بِشِصٍّ، أَوْ تَضْغَطُ لِسَانَهُ بِحَبْلٍ؟

תִּמְשֹׁ֣ךְ לִוְיָתָ֣ן בְּחַכָּ֑ה וּ֝בְחֶ֗בֶל תַּשְׁקִ֥יעַ לְשֹׁנֹֽו׃

Ⲉⲕⲉ̀ⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲇⲣⲁⲕⲱⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲓⲙⲓ ⲓⲉ ⲭⲛⲁⲙⲟⲩⲣ ⲛ̀ⲟⲩϩⲁⲗⲁⲕ ⲉ̀ⲡⲉϥϣⲁⲓ

Hast thou not seen him? and hast thou not wondered at the things said of him?

But wilt thou catch the serpent with a hook, and put a halter about his nose?

Δυνασαι να συρης εξω τον Λευιαθαν δια αγκιστρου; η να περιδεσης την γλωσσαν αυτου με φορβιαν;

أَتَضَعُ أَسَلَةً فِي خَطْمِهِ، أَمْ تَثْقُبُ فَكَّهُ بِخِزَامَةٍ؟

הֲתָשִׂ֣ים אַגְמֹ֣ון בְּאַפֹּ֑ו וּ֝בְחֹ֗וחַ תִּקֹּ֥וב לֶֽחֱיֹו׃

Ⲓⲉ ⲭⲛⲁⲟⲩⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲁⲗⲁⲕ

Or who will resist me, and abide, since the whole world under heaven is mine?

Or wilt thou fasten a ring in his nostril, and bore his lip with a clasp?

Δυνασαι να βαλης χαλινον εις την ρινα αυτου; η να τρυπησης την σιαγονα αυτου με ακανθαν;

أَيُكْثِرُ التَّضَرُّعَاتِ إِلَيْكَ، أَمْ يَتَكَلَّمُ مَعَكَ بِاللِّينِ؟

הֲיַרְבֶּ֣ה אֵ֭לֶיךָ תַּחֲנוּנִ֑ים אִם־יְדַבֵּ֖ר אֵלֶ֣יךָ רַכֹּֽות׃

Ϥⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲱⲃϩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϭⲛⲟⲛ

I will not be silent because of him: though because of his power one shall pity his antagonist.

Will he address thee with a petition? softly, with the voice of a suppliant?

Θελει πληθυνει προς σε ικεσιας; θελει σοι λαλησει μετα γλυκυτητος;

هَلْ يَقْطَعُ مَعَكَ عَهْدًا فَتَتَّخِذَهُ عَبْدًا مُؤَبَّدًا؟

הֲיִכְרֹ֣ת בְּרִ֣ית עִמָּ֑ךְ תִּ֝קָּחֶ֗נּוּ לְעֶ֣בֶד עֹולָֽם׃

Ϥⲛⲁⲥⲉⲙⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲛⲁⲕ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲭⲛⲁⲥⲱⲃⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲁⲗⲏⲧ

Who will open the face of his garment? and who can enter within the fold of his breastplate?

And will he make a covenant with thee? and wilt thou take him for a perpetual servant?

Θελει καμει συνθηκην μετα σου; θελεις παρει αυτον δια δουλον παντοτεινον;

أَتَلْعَبُ مَعَهُ كَالْعُصْفُورِ، أَوْ تَرْبِطُهُ لأَجْلِ فَتَيَاتِكَ؟

הַֽתְשַׂחֶק־בֹּ֖ו כַּצִּפֹּ֑ור וְ֝תִקְשְׁרֶ֗נּוּ לְנַעֲרֹותֶֽיךָ׃

Ⲭⲛⲁⲙⲟⲣϥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϭⲁϫ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲗⲟⲩ

Who will open the doors of his face? terror is round about his teeth.

And wilt thou play with him as with a bird? or bind him as a sparrow for a child?

Θελεις παιζει μετ' αυτου ως μετα πτηνου; η θελεις δεσει αυτον δια τας θεραπαινας σου;

هَلْ تَحْفِرُ جَمَاعَةُ الصَّيَّادِينَ لأَجْلِهِ حُفْرَةً، أَوْ يَقْسِمُونَهُ بَيْنَ الْكَنْعَانِيِّينَ؟

יִכְר֣וּ עָ֭לָיו חַבָּרִ֑ים יֶ֝חֱצ֗וּהוּ בֵּ֣ין כְּֽנַעֲנִֽים׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲉⲩϣ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲗⲱⲗ ⲥⲉⲫⲱϣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲫⲟⲓⲛⲓⲕⲏ

His inwards are as brazen plates, and the texture of his skin as a smyrite stone.

And do the nations feed upon him, and the nations of the Phoenicians share him?

Θελουσι καμει οι φιλοι συμποσιον εξ αυτου; θελουσι μοιρασει αυτον μεταξυ των εμπορων;

أَتَمْلأُ جِلْدَهُ حِرَابًا وَرَأْسَهُ بِإِلاَلِ السَّمَكِ؟

הַֽתְמַלֵּ֣א בְשֻׂכֹּ֣ות עֹורֹ֑ו וּבְצִלְצַ֖ל דָּגִ֣ים רֹאשֹֽׁו׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲓ̀ ⲇⲉ ⲉⲩⲙⲁ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉϫⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩϣϥⲁⲓ ϧⲁ ⲟⲩⲃⲉⲣⲍⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲥⲏⲧ

One part cleaves fast to another, and the air cannot come between them.

And all the ships come together would not be able to bear the mere skin of his tail; neither shall they carry his head in fishing-vessels.

Δυνασαι να γεμισης το δερμα αυτου με βελη; η την κεφαλην αυτου με αλιευτικα καμακια;

ضَعْ يَدَكَ عَلَيْهِ. لَا تَعُدْ تَذْكُرُ الْقِتَالَ!

שִׂים־עָלָ֥יו כַּפֶּ֑ךָ זְכֹ֥ר מִ֝לְחָמָ֗ה אַל־תֹּוסַֽף׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉϥⲁⲫⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϫⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲟⲩⲟϩⲓ ⲭⲛⲁⲭⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲕϫⲓϫ ϩⲓϫⲱϥ ⲉⲕⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲥⲱⲙⲁ (ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ϫⲉ)

They will remain united each to the other: they are closely joined, and cannot be separated.

But thou shalt lay thy hand upon him once, remembering the war that is waged by his mouth; and let it not be done any more.

Βαλε την χειρα σου επ' αυτον· ενθυμηθητι τον πολεμον· μη καμης πλεον τουτο.

هُوَذَا الرَّجَاءُ بِهِ كَاذِبٌ. أَلاَ يُكَبُّ أَيْضًا بِرُؤْيَتِهِ؟

הֵן־תֹּחַלְתֹּ֥ו נִכְזָ֑בָה הֲגַ֖ם אֶל־מַרְאָ֣יו יֻטָֽל׃

Ⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉ̀ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

At his sneezing a light shines, and his eyes are as the appearance of the morning star.

Hast thou not seen him? and hast thou not wondered at the things said of him?

Ιδου, η ελπις να πιαση τις αυτον ειναι ματαια· δεν ηθελε μαλιστα εκπλαγη εις την θεωριαν αυτου;

لَيْسَ مِنْ شُجَاعٍ يُوقِظُهُ، فَمَنْ يَقِفُ إِذًا بِوَجْهِي؟

לֹֽא־אַ֭כְזָר כִּ֣י יְעוּרֶ֑נּוּ וּמִ֥י ה֝֗וּא לְפָנַ֥י יִתְיַצָּֽב׃

Ⲕⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲁⲛ ϫⲉ ϥⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲛⲏⲓ: ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲧⲛⲁⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲓ.

Out of his mouth proceed as it were burning lamps, and as it were hearths of fire are cast abroad.

Dost thou not fear because preparation has been made by me? for who is there that resists me?

Ουδεις ειναι τοσον τολμηρος ωστε να εγειρη αυτον· και τις δυναται να σταθη εμπροσθεν εμου;

مَنْ تَقَدَّمَنِي فَأُوفِيَهُ؟ مَا تَحْتَ كُلِّ السَّمَاوَاتِ هُوَ لِي.

מִ֣י הִ֭קְדִּימַנִי וַאֲשַׁלֵּ֑ם תַּ֖חַת כָּל־הַשָּׁמַ֣יִם לִי־הֽוּא׃

Ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϯ ⲟⲩⲃⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ: ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲧⲁϥϯ ⲟⲩⲃⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲟϩⲉⲙ: ⲉⲣⲉ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲟⲓ ⲛⲱⲓ.

Out of his nostrils proceeds smoke of a furnace burning with fire of coals.

Or who will resist me, and abide? who has resisted me, and been safe? Since all things under heaven are mine.

Τις προτερον εδωκεν εις εμε και να ανταποδοσω; τα υποκατω παντος του ουρανου ειναι εμου.

«لاَ أَسْكُتُ عَنْ أَعْضَائِهِ، وَخَبَرِ قُوَّتِهِ وَبَهْجَةِ عُدَّتِهِ.

[לֹא־ כ] (לֹֽו־אַחֲרִ֥ישׁ ק) בַּדָּ֑יו וּדְבַר־גְּ֝בוּרֹ֗ות וְחִ֣ין עֶרְכֹּֽו׃

Ⲛ̀ⲛⲁⲭⲁⲣⲟⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲉϥⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϩⲩⲥⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ

His breath is as live coals, and a flame goes out of his mouth.

I will not be silent because of him: though because of his power one shall pity his antagonist.

Δεν θελω σιωπησει τα μελη αυτου ουδε την δυναμιν ουδε την ευαρεστον αυτου συμμετριαν.

مَنْ يَكْشِفُ وَجْهَ لِبْسِهِ، وَمَنْ يَدْنُو مِنْ مَثْنَى لَجَمَتِهِ؟

מִֽי־גִ֭לָּה פְּנֵ֣י לְבוּשֹׁ֑ו בְּכֶ֥פֶל רִ֝סְנֹ֗ו מִ֣י יָבֹֽוא׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲧⲛⲁϣ̀ϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϩⲉⲃⲥⲱ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲛⲁϣϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲛⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϧⲉⲗⲓⲃϣ

And power is lodged in his neck, before him destruction runs.

Who will open the face of his garment? and who can enter within the fold of his breastplate?

Τις να εξιχνιαση την επιφανειαν του ενδυματος αυτου; τις να εισελθη εντος των διπλων σιαγονων αυτου;

مَنْ يَفْتَحُ مِصْرَاعَيْ فَمِهِ؟ دَائِرَةُ أَسْنَانِهِ مُرْعِبَةٌ.

דַּלְתֵ֣י פָ֭נָיו מִ֣י פִתֵּ֑חַ סְבִיבֹ֖ות שִׁנָּ֣יו אֵימָֽה׃

Ⲛⲓⲡⲩⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϩⲟ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲛⲁϣⲟⲩⲱⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩϩⲟϯ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲉ̀ⲛⲉϥϣⲟⲗ

The flesh also of his body is joined together: if one pours violence upon him, he shall not be moved.

Who will open the doors of his face? terror is round about his teeth.

Τις δυναται να ανοιξη τας πυλας του προσωπου αυτου; οι οδοντες αυτου κυκλω ειναι τρομεροι.

فَخْرُهُ مَجَانُّ مَانِعَةٌ مُحَكَّمَةٌ مَضْغُوطَةٌ بِخَاتِمٍ.

גַּ֭אֲוָה אֲפִיקֵ֣י מָֽגִנִּ֑ים סָ֝ג֗וּר חֹותָ֥ם צָֽר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϥⲙⲁϧⲧ ϩⲁⲛϩⲟϥ ⲛ̀ϩⲟⲙⲧ ⲛⲉ ⲡⲉϥⲙⲟⲩⲣ ⲇⲉ ⲁϥⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲙⲓⲣⲓⲧⲏⲥ

His heart is firm as a stone, and it stands like an unyielding anvil.

His inwards are as brazen plates, and the texture of his skin as a smyrite stone.

Αι ισχυραι ασπιδες αυτου ειναι το εγκαυχημα αυτου, συγκεκλεισμεναι ομου δια σφιγκτου σφραγισματος·

الْوَاحِدُ يَمَسُّ الآخَرَ، فَالرِّيحُ لَا تَدْخُلُ بَيْنَهَا.

אֶחָ֣ד בְּאֶחָ֣ד יִגַּ֑שׁוּ וְ֝ר֗וּחַ לֹא־יָבֹ֥וא בֵֽינֵיהֶֽם׃

Ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲧⲟⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥϣⲟⲩⲟⲑⲛⲉϥ

And when he turns, he is a terror to the four-footed wild beasts which leap upon the earth.

One part cleaves fast to another, and the air cannot come between them.

η μια ενουται μετα της αλλης, ωστε ουδε αηρ δυναται να περαση δι' αυτων·

كُلٌّ مِنْهَا مُلْتَصِقٌ بِصَاحِبِهِ، مُتَلَكِّدَةً لَا تَنْفَصِلُ.

אִישׁ־בְּאָחִ֥יהוּ יְדֻבָּ֑קוּ יִ֝תְלַכְּד֗וּ וְלֹ֣א יִתְפָּרָֽדוּ׃

Ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲉ̀ⲧⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲥⲟⲛ ⲥⲉⲑⲟⲩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲫⲱⲧ

If spears should come against him, men will effect nothing, either with the spear or the breast-plate.

They will remain united each to the other: they are closely joined, and cannot be separated.

ειναι προσκεκολλημεναι η μια μετα της αλλης· συνεχονται ουτως, ωστε δεν δυνανται να αποσπασθωσιν.

عِطَاسُهُ يَبْعَثُ نُورًا، وَعَيْنَاهُ كَهُدُبِ الصُّبْحِ.

עֲ‍ֽ֭טִישֹׁתָיו תָּ֣הֶל אֹ֑ור וְ֝עֵינָ֗יו כְּעַפְעַפֵּי־שָֽׁחַר׃

Ϣⲁⲣⲉ ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲁⲛⲁϣ ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲇⲉ ⲥⲉⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲁⲧⲟⲟⲩⲓ

For he considers iron as chaff, and brass as rotten wood.

At his sneezing a light shines, and his eyes are as the appearance of the morning star.

Εις τον πταρνισμον αυτου λαμπει φως, και οι οφθαλμοι αυτου ειναι ως τα βλεφαρα της αυγης.

مِنْ فَمِهِ تَخْرُجُ مَصَابِيحُ. شَرَارُ نَارٍ تَتَطَايَرُ مِنْهُ.

מִ֭פִּיו לַפִּידִ֣ים יַהֲלֹ֑כוּ כִּידֹ֥ודֵי אֵ֝֗שׁ יִתְמַלָּֽטוּ׃

Ϣⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲗⲁⲙⲡⲁⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ ⲉⲩⲙⲟϩ ⲟⲩⲟϩ ϣⲁⲩⲙⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϫⲉⲃⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ

The bow of brass shall not would him, he deems a slinger as grass.

Out of his mouth proceed as it were burning lamps, and as it were hearths of fire are cast abroad.

Εκ του στοματος αυτου εξερχονται λαμπαδες καιομεναι και σπινθηρες πυρος εξακοντιζονται.

مِنْ مِنْخَرَيْهِ يَخْرُجُ دُخَانٌ كَأَنَّهُ مِنْ قِدْرٍ مَنْفُوخٍ أَوْ مِنْ مِرْجَلٍ.

מִ֭נְּחִירָיו יֵצֵ֣א עָשָׁ֑ן כְּד֖וּד נָפ֣וּחַ וְאַגְמֹֽן׃

Ϣⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲉⲙⲧⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲣⲱ ⲉⲥⲙⲟϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϫⲉⲃⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ

Mauls are counted as stubble; and he laughs to scorn the waving of the firebrand.

Out of his nostrils proceeds smoke of a furnace burning with fire of coals.

Εκ των μυκτηρων αυτου εξερχεται καπνος, ως εξ αγγειου κοχλαζοντος η λεβητος.

نَفَسُهُ يُشْعِلُ جَمْرًا، وَلَهِيبٌ يَخْرُجُ مِنْ فِيهِ.

נַ֭פְשֹׁו גֶּחָלִ֣ים תְּלַהֵ֑ט וְ֝לַ֗הַב מִפִּ֥יו יֵצֵֽא׃

Ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲇⲉ ϩⲁⲛϫⲉⲃⲥ ⲛⲉ ⲟⲩϣⲁϩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ

His lair is formed of sharp points; and all the gold of the sea under him is an immense quantity of clay.

His breath is as live coals, and a flame goes out of his mouth.

Η πνοη αυτου αναπτει ανθρακας, και φλοξ εξερχεται εκ του στοματος αυτου·

فِي عُنُقِهِ تَبِيتُ الْقُوَّةُ، وَأَمَامَهُ يَدُوسُ الْهَوْلُ.

בְּֽ֭צַוָּארֹו יָלִ֣ין עֹ֑ז וּ֝לְפָנָ֗יו תָּד֥וּץ דְּאָבָֽה׃

Ⲟⲩϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ϩⲓ ⲧⲉϥⲛⲁϩⲃⲓ ϥϭⲟϫⲓ ϧⲁϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲧⲁⲕⲟ

He makes the deep boil like a brazen caldron; and he regards the sea as a pot of ointment,

And power is lodged in his neck, before him destruction runs.

Εν τω τραχηλω αυτου κατοικει δυναμις, και τρομος προπορευεται εμπροσθεν αυτου.

مَطَاوِي لَحْمِهِ مُتَلاَصِقَةٌ مَسْبُوكَةٌ عَلَيْهِ لَا تَتَحَرَّكُ.

מַפְּלֵ֣י בְשָׂרֹ֣ו דָבֵ֑קוּ יָצ֥וּק עָ֝לָ֗יו בַּל־יִמֹּֽוט׃

Ⲛⲓⲥⲁⲣⲝ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲥⲉⲧⲟⲙⲓ ϥⲛⲁⲫⲱⲛ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲕⲓⲙ ⲁⲛ

and the lowest part of the deep as a captive: he reckons the deep as his range.

The flesh also of his body is joined together: if one pours violence upon him, he shall not be moved.

Τα στρωματα της σαρκος αυτου ειναι συγκεκολλημενα· ειναι στερεα επ' αυτον· δεν δυνανται να σαλευθωσιν.

قَلْبُهُ صُلْبٌ كَالْحَجَرِ، وَقَاسٍ كَالرَّحَى.

לִ֭בֹּו יָצ֣וּק כְּמֹו־אָ֑בֶן וְ֝יָצ֗וּק כְּפֶ֣לַח תַּחְתִּֽית׃

Ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲇⲉ ϭⲏⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲙⲏϣ ⲛ̀ⲁⲧⲕⲓⲙ

There is nothing upon the earth like to him, formed to be sported with by my angels.

His heart is firm as a stone, and it stands like an unyielding anvil.

Η καρδια αυτου ειναι στερεα ως λιθος· σκληρα μαλιστα ως η κατω μυλοπετρα.

عِنْدَ نُهُوضِهِ تَفْزَعُ الأَقْوِيَاءُ. مِنَ الْمَخَاوِفِ يَتِيهُونَ.

מִ֭שֵּׂתֹו יָג֣וּרוּ אֵלִ֑ים מִ֝שְּׁבָרִ֗ים יִתְחַטָּֽאוּ׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲫⲟⲛϩϥ ⲇⲉ ϣⲁⲣⲉ ⲟⲩϩⲟϯ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛ̀ϥⲧⲉⲫⲁⲧ ⲉⲧϭⲓⲫⲉⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

He beholds every high thing: and he is king of all that are in the waters.

And when he turns, he is a terror to the four-footed wild beasts which leap upon the earth.

Οτε ανεγειρεται, φριττουσιν οι δυνατοι, και εκ του φοβου παραφρονουσιν.

سَيْفُ الَّذِي يَلْحَقُهُ لَا يَقُومُ، وَلَا رُمْحٌ وَلَا مِزْرَاقٌ وَلَا دِرْعٌ.

מַשִּׂיגֵ֣הוּ חֶ֭רֶב בְּלִ֣י תָק֑וּם חֲנִ֖ית מַסָּ֣ע וְשִׁרְיָֽה׃

Ⲁⲩϣⲁⲛⲑⲟⲛⲧⲉⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲗⲟⲅⲭⲏ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲛⲁⲃⲓ (ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ) ⲛⲉⲙ ⲟⲩϧⲉⲗⲓⲃϣ

If spears should come against him, men will effect nothing, either with the spear or the breast-plate.

Η ρομφαια του συναπαντωντος αυτον δεν δυναται να ανθεξη· η λογχη, το δορυ, ουδε ο θωραξ.

يَحْسِبُ الْحَدِيدَ كَالتِّبْنِ، وَالنُّحَاسَ كَالْعُودِ النَّخِرِ.

יַחְשֹׁ֣ב לְתֶ֣בֶן בַּרְזֶ֑ל לְעֵ֖ץ רִקָּבֹ֣ון נְחוּשָֽׁה׃

Ⲡⲓⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲉⲛⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲧⲟϩ ⲡⲓϩⲟⲙⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉ ⲛ̀ⲁⲧⲛⲟⲙϯ

For he considers iron as chaff, and brass as rotten wood.

Θεωρει τον σιδηρον ως αχυρον, τον χαλκον ως ξυλον σαθρον.

لَا يَسْتَفِزُّهُ نُبْلُ الْقَوْسِ. حِجَارَةُ الْمِقْلاَعِ تَرْجِعُ عَنْهُ كَالْقَشِّ.

לֹֽא־יַבְרִיחֶ֥נּוּ בֶן־קָ֑שֶׁת לְ֝קַ֗שׁ נֶהְפְּכוּ־לֹ֥ו אַבְנֵי־קָֽלַע׃

Ⲛ̀ⲛⲉⲥϫⲟϩⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲫⲓϯ ⲛ̀ϩⲟⲙⲧ ⲁⲩⲏⲡ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲡⲉⲧⲣⲁ ⲉⲧϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲟⲣⲧⲟⲥ

The bow of brass shall not would him, he deems a slinger as grass.

Τα βελη δεν δυνανται να τρεψωσιν αυτον εις φυγην· αι πετραι της σφενδονης ειναι εις αυτον ως στυπιον.

يَحْسِبُ الْمِقْمَعَةَ كَقَشٍّ، وَيَضْحَكُ عَلَى اهْتِزَازِ الرُّمْحِ.

כְּ֭קַשׁ נֶחְשְׁב֣וּ תֹותָ֑ח וְ֝יִשְׂחַ֗ק לְרַ֣עַשׁ כִּידֹֽון׃

Ⲛⲓⲁⲑⲏⲣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲟⲩⲓ ϣⲁϥⲥⲱⲃⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩⲙⲟⲛⲙⲉⲛ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϣⲁϩ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ

Mauls are counted as stubble; and he laughs to scorn the waving of the firebrand.

Τα ακοντια λογιζονται ως στυπιον· γελα εις το σεισμα της λογχης.

تَحْتَهُ قُطَعُ خَزَفٍ حَادَّةٌ. يُمَدِّدُ نَوْرَجًا عَلَى الطِّينِ.

תַּ֭חְתָּיו חַדּ֣וּדֵי חָ֑רֶשׂ יִרְפַּ֖ד חָר֣וּץ עֲלֵי־טִֽיט׃

Ⲡⲉϥⲡⲣⲏϣ ⲇⲉ ϩⲁⲛⲟⲗⲟⲃⲓⲥⲕⲟⲥ ⲉⲩϣⲉⲡϣⲱⲡ ⲛⲉ ⲡⲓⲛⲟⲩⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲧⲏⲣϥ ⲁϥⲭⲏ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲏⲡⲓ

His lair is formed of sharp points; and all the gold of the sea under him is an immense quantity of clay.

Οξεις λιθοι κοιτονται υποκατω αυτου· υποστρονει τα αγκυλωτα σωματα επι πηλου.

يَجْعَلُ الْعُمْقَ يَغْلِي كَالْقِدْرِ، وَيَجْعَلُ الْبَحْرَ كَقِدْرِ عِطَارَةٍ.

יַרְתִּ֣יחַ כַּסִּ֣יר מְצוּלָ֑ה יָ֝֗ם יָשִׂ֥ים כַּמֶּרְקָחָֽה׃

Ϣⲁϥⲑⲣⲉ ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲃⲉⲣⲃⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲁⲕⲕⲓⲟⲛ ⲁⲣⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲇⲉ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲧⲁⲕⲟ

He makes the deep boil like a brazen caldron; and he regards the sea as a pot of ointment,

Καμνει την αβυσσον ως λεβητα να κοχλαζη· καθιστα την θαλασσαν ως σκευος μυρεψου.

يُضِيءُ السَّبِيلُ وَرَاءَهُ فَيُحْسَبُ اللُّجُّ أَشْيَبَ.

אַ֭חֲרָיו יָאִ֣יר נָתִ֑יב יַחְשֹׁ֖ב תְּהֹ֣ום לְשֵׂיבָֽה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲧⲁⲣⲧⲁⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲟⲥ ⲁϥⲭⲁ ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲙⲟϣⲓ

and the lowest part of the deep as a captive: he reckons the deep as his range.

Αφινει οπισω την πορειαν φωτεινην· ηθελε τις υπολαβει την αβυσσον ως πολιαν.

لَيْسَ لَهُ فِي الأَرْضِ نَظِيرٌ. صُنِعَ لِعَدَمِ الْخَوْفِ.

אֵֽין־עַל־עָפָ֥ר מָשְׁלֹ֑ו הֶ֝עָשׂ֗וּ לִבְלִי־חָֽת׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲉϥⲧⲉⲛⲑⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲑⲁⲙⲓⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲱⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲗⲟⲥ

There is nothing upon the earth like to him, formed to be sported with by my angels.

Επι της γης δεν υπαρχει ομοιον αυτου, δεδημιουργημενον ουτως αφοβον.

يُشْرِفُ عَلَى كُلِّ مُتَعَالٍ. هُوَ مَلِكٌ عَلَى كُلِّ بَنِي الْكِبْرِيَاءِ».

אֵֽת־כָּל־גָּבֹ֥הַּ יִרְאֶ֑ה ה֝֗וּא מֶ֣לֶךְ עַל־כָּל־בְּנֵי־שָֽׁחַץ׃ ס

Ϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲱⲟⲩ

He beholds every high thing: and he is king of all that are in the waters.

Περιορα παντα τα υψηλα· ειναι βασιλευς επι παντας τους υιους της υπερηφανιας.

إصحاح 42

أيوب يتذلل تائبًا

فَأَجَابَ أَيُّوبُ الرَّبَّ فَقَالَ:

וַיַּ֖עַן אִיֹּ֥וב אֶת־יְהוָ֗ה וַיֹּאמַֽר׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Then Job answered and said to the Lord,

Τοτε απεκριθη ο Ιωβ προς τον Κυριον και ειπεν·

«قَدْ عَلِمْتُ أَنَّكَ تَسْتَطِيعُ كُلَّ شَيْءٍ، وَلَا يَعْسُرُ عَلَيْكَ أَمْرٌ.

[יָדַעְתָּ כ] (יָ֭דַעְתִּי ק) כִּי־כֹ֣ל תּוּכָ֑ל וְלֹא־יִבָּצֵ֖ר מִמְּךָ֣ מְזִמָּֽה׃

Ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ

I know that thou canst do all things, and nothing is impossible with thee.

Εξευρω οτι δυνασαι τα παντα, και ουδεις στοχασμος σου δυναται να εμποδισθη.

فَمَنْ ذَا الَّذِي يُخْفِي الْقَضَاءَ بِلاَ مَعْرِفَةٍ؟ وَلكِنِّي قَدْ نَطَقْتُ بِمَا لَمْ أَفْهَمْ. بِعَجَائِبَ فَوْقِي لَمْ أَعْرِفْهَا.

מִ֤י זֶ֨ה ׀ מַעְלִ֥ים עֵצָ֗ה בְּֽלִ֫י דָ֥עַת לָכֵ֣ן הִ֭גַּדְתִּי וְלֹ֣א אָבִ֑ין נִפְלָאֹ֥ות מִ֝מֶּ֗נִּי וְלֹ֣א אֵדָֽע׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧϩⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲉϥϯⲁⲥⲟ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ϥⲛⲁϩⲱⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲛⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲛ ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲓⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ

For who is he that hides counsel from thee? or who keeps back his words, and thinks to hide them from thee? and who will tell me what I knew not, great and wonderful things which I understood not?

Τις ουτος ο κρυπτων την βουλην ασυνετως; Εγω λοιπον προεφερα εκεινο, το οποιον δεν ενοουν. Πραγματα υπερθαυμαστα δι' εμε, τα οποια δεν εγνωριζον.

اِسْمَعِ الآنَ وَأَنَا أَتَكَلَّمُ. أَسْأَلُكَ فَتُعَلِّمُنِي.

שְֽׁמַֽע־נָ֭א וְאָנֹכִ֣י אֲדַבֵּ֑ר אֶ֝שְׁאָלְךָ֗ וְהֹודִיעֵֽנִי׃

Ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲡ⳪̅ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲁϫⲓ ϩⲱ ϯⲛⲁϣⲉⲛⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲙⲁⲧⲥⲁⲃⲟⲓ

But hear me, O Lord, that I also may speak: and I will ask thee, and do thou teach me.

Ακουσον, δεομαι· και εγω θελω λαλησει· θελω σε ερωτησει, και συ διδαξον με.

بِسَمْعِ الأُذُنِ قَدْ سَمِعْتُ عَنْكَ، وَالآنَ رَأَتْكَ عَيْنِي.

לְשֵֽׁמַע־אֹ֥זֶן שְׁמַעְתִּ֑יךָ וְ֝עַתָּ֗ה עֵינִ֥י רָאָֽתְךָ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲙⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁϣϫ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲃⲁⲗ

I have heard the report of thee by the ear before; but now mine eye has seen thee.

Ηκουον περι σου με την ακοην του ωτιου, αλλα τωρα ο οφθαλμος μου σε βλεπει·

لِذَلِكَ أَرْفُضُ وَأَنْدَمُ فِي التُّرَابِ وَالرَّمَادِ».

עַל־כֵּ֭ן אֶמְאַ֣ס וְנִחַ֑מְתִּי עַל־עָפָ֥ר וָאֵֽפֶר׃ פ

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓϯϣⲱϣ ⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲓⲟⲡⲧ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲉⲣⲙⲓ

Wherefore I have counted myself vile, and have fainted: and I esteem myself dust and ashes.

δια τουτο βδελυττομαι εμαυτον, και μετανοω εν χωματι και σποδω.

ذبائح المحرقات

وَكَانَ بَعْدَمَا تَكَلَّمَ الرَّبُّ مَعَ أَيُّوبَ بِهَذَا الْكَلَامِ، أَنَّ الرَّبَّ قَالَ لأَلِيفَازَ التَّيْمَانِيِّ: «قَدِ احْتَمَى غَضَبِي عَلَيْكَ وَعَلَى كِلَا صَاحِبَيْكَ، لأَنَّكُمْ لَمْ تَقُولُوا فِيَّ الصَّوَابَ كَعَبْدِي أَيُّوبَ.

וַיְהִ֗י אַחַ֨ר דִּבֶּ֧ר יְהוָ֛ה אֶת־הַדְּבָרִ֥ים הָאֵ֖לֶּה אֶל־אִיֹּ֑וב וַיֹּ֨אמֶר יְהוָ֜ה אֶל־אֱלִיפַ֣ז הַתֵּֽימָנִ֗י חָרָ֨ה אַפִּ֤י בְךָ֙ וּבִשְׁנֵ֣י רֵעֶ֔יךָ כִּ֠י לֹ֣א דִבַּרְתֶּ֥ם אֵלַ֛י נְכֹונָ֖ה כְּעַבְדִּ֥י אִיֹּֽוב׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉ ⲓⲱⲃ ⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲉⲗⲓⲥⲁⲫ ⲡⲓⲑⲉⲙⲁⲛⲓⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕⲕⲉϣⲫⲏⲣ ⲃ̅ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϫⲉ ϩⲗⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲁⲁⲗⲟⲩ ⲓⲱⲃ

And it came to pass after the Lord had spoken all these words to Job, that the Lord said to Eliphaz the Thaemanite, Thou hast sinned, and thy two friends: for ye have not said anything true before me, as my servant Job has.

Αφου δε ο Κυριος ελαλησε τους λογους τουτους προς τον Ιωβ, ειπεν ο Κυριος προς Ελιφας τον Θαιμανιτην, Ο θυμος μου εξηφθη κατα σου και κατα των δυο φιλων σου· διοτι δεν ελαλησατε περι εμου το ορθον ως ο δουλος μου Ιωβ·

وَالآنَ فَخُذُوا لأَنْفُسِكُمْ سَبْعَةَ ثِيرَانٍ وَسَبْعَةَ كِبَاشٍ وَاذْهَبُوا إِلَى عَبْدِي أَيُّوبَ، وَأَصْعِدُوا مُحْرَقَةً لأَجْلِ أَنْفُسِكُمْ، وَعَبْدِي أَيُّوبُ يُصَلِّي مِنْ أَجْلِكُمْ، لأَنِّي أَرْفَعُ وَجْهَهُ لِئَلاَّ أَصْنَعَ مَعَكُمْ حَسَبَ حَمَاقَتِكُمْ، لأَنَّكُمْ لَمْ تَقُولُوا فِيَّ الصَّوَابَ كَعَبْدِي أَيُّوبَ».

וְעַתָּ֡ה קְחֽוּ־לָכֶ֣ם שִׁבְעָֽה־פָרִים֩ וְשִׁבְעָ֨ה אֵילִ֜ים וּלְכ֣וּ ׀ אֶל־עַבְדִּ֣י אִיֹּ֗וב וְהַעֲלִיתֶ֤ם עֹולָה֙ בַּֽעַדְכֶ֔ם וְאִיֹּ֣וב עַבְדִּ֔י יִתְפַּלֵּ֖ל עֲלֵיכֶ֑ם כִּ֧י אִם־פָּנָ֣יו אֶשָּׂ֗א לְבִלְתִּ֞י עֲשֹׂ֤ות עִמָּכֶם֙ נְבָלָ֔ה כִּ֠י לֹ֣א דִבַּרְתֶּ֥ם אֵלַ֛י נְכֹונָ֖ה כְּעַבְדִּ֥י אִיֹּֽוב׃

Ϯⲛⲟⲩ ϫⲉ ϭⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲍ̅ ⲙ̀ⲙⲁⲥⲓ ⲛⲉⲙ ⲍ̅ ⲛ̀ⲱⲓⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϩⲁ ⲡⲁⲁⲗⲟⲩ ⲓⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲓⲱⲃ ⲇⲉ ⲡⲁⲃⲱⲕ ⲉϥⲉ̀ⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ⲛⲉ ⲙ̀ⲡⲓϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲟ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲁⲓⲛⲁⲧⲁⲕⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲡⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϩⲁ ⲡⲁⲁⲗⲟⲩ ⲓⲱⲃ

Now then take seven bullocks, and seven rams, and go to my servant Job, and he shall offer a burnt-offering for you. And my servant Job shall pray for you, for I will only accept him: for but his sake, I would have destroyed you, for ye have not spoken the truth against my servant Job.

δια τουτο λαβετε τωρα εις εαυτους επτα μοσχους και επτα κριους και υπαγετε προς τον δουλον μου Ιωβ, και προσφερετε ολοκαυτωμα υπερ εαυτων· ο δε Ιωβ ο δουλος μου θελει ικετευσει υπερ υμων· διοτι θελω δεχθη το προσωπον αυτου· δια να μη πραξω με σας κατα την αφροσυνην σας· διοτι δεν ελαλησατε περι εμου το ορθον ως ο δουλος μου Ιωβ.

فَذَهَبَ أَلِيفَازُ التَّيْمَانِيُّ وَبِلْدَدُ الشُّوحِيُّ وَصُوفَرُ النَّعْمَاتِيُّ، وَفَعَلُوا كَمَا قَالَ الرَّبُّ لَهُمْ. وَرَفَعَ الرَّبُّ وَجْهَ أَيُّوبَ.

וַיֵּלְכוּ֩ אֱלִיפַ֨ז הַתֵּֽימָנִ֜י וּבִלְדַּ֣ד הַשּׁוּחִ֗י צֹפַר֙ הַנַּ֣עֲמָתִ֔י וַֽיַּעֲשׂ֔וּ כַּאֲשֶׁ֛ר דִּבֶּ֥ר אֲלֵיהֶ֖ם יְהוָ֑ה וַיִּשָּׂ֥א יְהוָ֖ה אֶת־פְּנֵ֥י אִיֹּֽוב׃

Ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲉⲗⲓⲥⲁⲫ ⲡⲓⲑⲉⲙⲁⲛⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲗⲇⲁⲇ ⲡⲓⲥⲁⲩⲭⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲱⲫⲁⲣ ⲡⲓⲙⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ϫⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁ ⲡⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲃⲉ ⲓⲱⲃ

So Eliphaz the Thaemanite, and Baldad the Sauchite, and Sophar the Minaean, went and did as the Lord commanded them: and he pardoned their sin for the sake of Job.

Και υπηγον Ελιφας ο Θαιμανιτης και Βιλδαδ ο Σαυχιτης και Σωφαρ ο Νααμαθιτης, και εκαμον ως προσεταξεν εις αυτους ο Κυριος· ο δε Κυριος εδεχθη το προσωπον του Ιωβ.

بركات الرب على أيوب

وَرَدَّ الرَّبُّ سَبْيَ أَيُّوبَ لَمَّا صَلَّى لأَجْلِ أَصْحَابِهِ، وَزَادَ الرَّبُّ عَلَى كُلِّ مَا كَانَ لِأَيُّوبَ ضِعْفًا.

וַֽיהוָ֗ה ב אֶת־ [שְׁבִית כ] (שְׁב֣וּת ק) אִיֹּ֔וב בְּהִֽתְפַּֽלְלֹ֖ו בְּעַ֣ד רֵעֵ֑הוּ וַ֧יֹּסֶף יְהוָ֛ה אֶת־כָּל־אֲשֶׁ֥ר לְאִיֹּ֖וב לְמִשְׁנֶֽה׃

Ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲙ̀ⲙⲁϣⲱ ⲁϥⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲕⲉⲅ ⲛ̀ϣⲫⲉⲣ ⲁϥⲭⲁ ⲡⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁ ⲡ⳪̅ ⲕⲱⲃ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲓⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲕⲏⲃ

And the Lord prospered Job: and when he prayed also for his friends, he forgave them their sin: and the Lord gave Job twice as much, even the double of what he had before.

Και εστρεψεν ο Κυριος την αιχμαλωσιαν του Ιωβ, αφου προσηυχηθη υπερ των φιλων αυτου· και εδωκεν ο Κυριος εις τον Ιωβ διπλασια παντων των οσα ειχε προτερον.

فَجَاءَ إِلَيْهِ كُلُّ إِخْوَتِهِ وَكُلُّ أَخَوَاتِهِ وَكُلُّ مَعَارِفِهِ مِنْ قَبْلُ، وَأَكَلُوا مَعَهُ خُبْزًا فِي بَيْتِهِ، وَرَثَوْا لَهُ وَعَزَّوْهُ عَنْ كُلِّ الشَّرِّ الَّذِي جَلَبَهُ الرَّبُّ عَلَيْهِ، وَأَعْطَاهُ كُلٌّ مِنْهُمْ قَسِيطَةً وَاحِدَةً، وَكُلُّ وَاحِدٍ قُرْطًا مِنْ ذَهَبٍ.

וַיָּבֹ֣אוּ אֵ֠לָיו כָּל־אֶחָ֨יו וְכָל־ [אַחְיֹתָיו כ] (אַחְיֹותָ֜יו ק) וְכָל־יֹדְעָ֣יו לְפָנִ֗ים וַיֹּאכְל֨וּ עִמֹּ֣ו לֶחֶם֮ בְּבֵיתֹו֒ וַיָּנֻ֤דוּ לֹו֙ וַיְנַחֲמ֣וּ אֹתֹ֔ו עַ֚ל כָּל־הָ֣רָעָ֔ה אֲשֶׁר־הֵבִ֥יא יְהוָ֖ה עָלָ֑יו וַיִּתְּנוּ־לֹ֗ו אִ֚ישׁ קְשִׂיטָ֣ה אֶחָ֔ת וְאִ֕ישׁ נֶ֥זֶם זָהָ֖ב אֶחָֽד׃ ס

Ⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲥⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲥⲱⲛⲓ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲩⲓ̀ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲱⲙ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲥⲱ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲁⲩϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲓⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲉⲥⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲇ̅ ⲛ̀ⲕⲓϯ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ ⲉⲩⲥⲟⲡ

And all his brethren and his sisters heard all that had happened to him, and they came to him, and so did all that had known him from the first: and they ate and drank with him, and comforted him, and wondered at all that the Lord had brought upon him: and each one gave him a lamb, and four drachms’ weight of gold, even of unstamped gold.

Τοτε ηλθον προς αυτον παντες οι αδελφοι αυτου και πασαι αι αδελφαι αυτου και παντες οι γνωριζοντες αυτον προτερον, και εφαγον αρτον μετ' αυτου εν τω οικω αυτου· και συνεκλαυσαν με αυτον και παρηγορησαν αυτον περι παντος του κακου, το οποιον ο Κυριος επεφερεν επ' αυτον· και εδωκαν εκαστος εις αυτον εν αργυριον και εκαστος εν χρυσουν ενωτιον.

وَبَارَكَ الرَّبُّ آخِرَةَ أَيُّوبَ أَكْثَرَ مِنْ أُولاَهُ. وَكَانَ لَهُ أَرْبَعَةَ عَشَرَ أَلْفًا مِنَ الْغَنَمِ، وَسِتَّةُ آلاَفٍ مِنَ الإِبِلِ، وَأَلْفُ فَدَّانٍ مِنَ الْبَقَرِ، وَأَلْفُ أَتَانٍ.

וַֽיהוָ֗ה בֵּרַ֛ךְ אֶת־אַחֲרִ֥ית אִיֹּ֖וב מֵרֵאשִׁתֹ֑ו וַֽיְהִי־לֹ֡ו אַרְבָּעָה֩ עָשָׂ֨ר אֶ֜לֶף צֹ֗אן וְשֵׁ֤שֶׁת אֲלָפִים֙ גְּמַלִּ֔ים וְאֶֽלֶף־צֶ֥מֶד בָּקָ֖ר וְאֶ֥לֶף אֲתֹונֹֽות׃

Ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲁϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲓϧⲁⲉⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲃ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲉϥϩⲟⲩⲁϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϥⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲃⲁ ⲛ̀ⲉⲥⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲇ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛⲉⲙ ⲋ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛ̀ϫⲁⲙⲟⲩⲗ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲟ ⲛ̀ϩⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲉϩⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲟ ⲛ̀ⲉⲓⲱ ⲙ̀ⲙⲉⲥⲓⲱϯ

And the Lord blessed the latter end of Job, more than the beginning: and his cattle were fourteen thousand sheep, six thousand camels, a thousand yoke of oxen, a thousand she-asses of the pastures.

Και ευλογησεν ο Κυριος τα εσχατα του Ιωβ μαλλον παρα τα πρωτα· ωστε απεκτησε δεκατεσσαρας χιλιαδας προβατων και εξακισχιλιας καμηλους και χιλια ζευγη βοων και χιλιας ονους.

وَكَانَ لَهُ سَبْعَةُ بَنِينَ وَثَلاَثُ بَنَاتٍ.

וַֽיְהִי־לֹ֛ו שִׁבְעָ֥נָה בָנִ֖ים וְשָׁלֹ֥ושׁ בָּנֹֽות׃

Ⲁⲩⲙⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲛⲁϥ ⲛⲉⲙ ⲅ̅ϯ ⲛ̀ϣⲉⲣⲓ

And there were born to him seven sons and three daughters.

Εγεννηθησαν ετι εις αυτον επτα υιοι και τρεις θυγατερες·

وَسَمَّى اسْمَ الأُولَى يَمِيمَةَ، وَاسْمَ الثَّانِيَةِ قَصِيعَةَ، وَاسْمَ الثَّالِثَةِ قَرْنَ هَفُّوكَ.

וַיִּקְרָ֤א שֵׁם־הָֽאַחַת֙ יְמִימָ֔ה וְשֵׁ֥ם הַשֵּׁנִ֖ית קְצִיעָ֑ה וְשֵׁ֥ם הַשְּׁלִישִׁ֖ית קֶ֥רֶן הַפּֽוּךְ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯⲣⲉⲛ ⲉ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀ϯϩⲟⲩⲓⲧ ϫⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ϯⲙⲁϩⲥⲛⲟⲩϯ ⲇⲉ ϫⲉ ⲅⲁⲥⲓⲁ ϯⲙⲁϩⲅ̅ϯ ϫⲉ ⲙⲉⲗⲑⲓⲁⲥ ⲕⲉⲣⲁⲥ

And he called the first Day, and the second Casia, and the third Amalthaea’s horn.

και εκαλεσε το ονομα της πρωτης Ιεμιμα· και το ονομα της δευτερας Κεσια· και το ονομα της τριτης Κερεν-αππουχ·

وَلَمْ تُوجَدْ نِسَاءٌ جَمِيلَاتٌ كَبَنَاتِ أَيُّوبَ فِي كُلِّ الأَرْضِ، وَأَعْطَاهُنَّ أَبُوهُنَّ مِيرَاثًا بَيْنَ إِخْوَتِهِنَّ.

וְלֹ֨א נִמְצָ֜א נָשִׁ֥ים יָפֹ֛ות כִּבְנֹ֥ות אִיֹּ֖וב בְּכָל־הָאָ֑רֶץ וַיִּתֵּ֨ן לָהֶ֧ם אֲבִיהֶ֛ם נַחֲלָ֖ה בְּתֹ֥וךְ אֲחֵיהֶֽם׃ ס

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲉϥⲥⲱⲧⲡ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓϣⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲥⲛⲏⲟⲩ

And there were not found in comparison with the daughters of Job, fairer women than they in all the world: and their father gave them an inheritance among their brethren.

και δεν ευρισκοντο εφ' ολης της γης γυναικες ωραιαι ως αι θυγατερες του Ιωβ· και ο πατηρ αυτων εδωκεν εις αυτας κληρονομιαν μεταξυ των αδελφων αυτων.

وَعَاشَ أَيُّوبُ بَعْدَ هَذَا مِئَةً وَأَرْبَعِينَ سَنَةً، وَرَأَى بَنِيهِ وَبَنِي بَنِيهِ إِلَى أَرْبَعَةِ أَجْيَالٍ.

וַיְחִ֤י אִיֹּוב֙ אַֽחֲרֵי־זֹ֔את מֵאָ֥ה וְאַרְבָּעִ֖ים שָׁנָ֑ה [וַיַּרְא כ] (וַיִּרְאֶ֗ה ק) אֶת־בָּנָיו֙ וְאֶת־בְּנֵ֣י בָנָ֔יו אַרְבָּעָ֖ה דֹּרֹֽות׃

Ⲁϥⲱⲛϧ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲉⲣϧⲟⲧ ⲛ̀ⲕⲉⲣ̅ⲑ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛⲉϥⲣⲟⲙⲡⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ⲥ̅ⲙ̅ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϣⲏⲣⲓ ϣⲁ ⲡⲓⲙⲁϩⲇ̅ ⲛ̀ϫⲱⲟⲩ

And Job lived after his affliction a hundred and seventy years: and all the years he lived were two hundred and forty: and Job saw his sons and his sons’ sons, the fourth generation.

Μετα ταυτα εζησεν ο Ιωβ εκατον τεσσαρακοντα ετη, και ειδε τους υιους αυτου και τους υιους των υιων αυτου, τεταρτην γενεαν.

ثُمَّ مَاتَ أَيُّوبُ شَيْخًا وَشَبْعَانَ الأَيَّامِ.

וַיָּ֣מָת אִיֹּ֔וב זָקֵ֖ן וּשְׂבַ֥ע יָמִֽים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲃ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϧⲉⲗⲗⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲙⲉϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲇⲉ ⲟⲛ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲉⲑⲣⲉϥⲧⲱⲛϥ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲧⲟⲩⲛⲟⲥⲟⲩ

And Job died, an old man and full of days:

και ετελευτησεν ο Ιωβ, γερων και πληρης ημερων.

سفر أيوب – الإصحاح 9

الكتاب المقدس القبطي

Ⲓⲱⲃ

سيرة أيوب

الإذن للشيطان بتجربة أيوب

هلاك أبناء أيوب ودمار ممتلكاته

تجربة أيوب الثانية

أيوب يصاب بالقروح

أصدقاء أيوب

أيوب يلعن يوم مولده

صرخات أيوب المعذبة

أيوب يتساءل: لماذا لم أمت

حديث أليفاز

الإنسان فانٍ

ولد الإنسان ليشقى

الله يجري عظائم

وعد الله بالخلاص

أيوب يطلب من الله كي يميته

أيوب يتهم أصدقاءه بعدم الوفاء

أيوب يطالب بإثبات ارتكابه الخطيئة

أيوب لا يرى رجاء

صلاة أيوب

بلدد يتهم أيوب بالرياء

أيوب يدافع عن عدالة الله

أيوب يدعي البراءة

أيوب يحتج على الله

أيوب يعترف بأن الله هو الخالق

أيوب يحتج مرة أخرى على الله

صوفر يتهم أيوب بالذنب

علم الله وعظمته

حض أيوب على التوبة

أيوب يستنكر اتهامات صوفر

أيوب يصف قوة الله

حكمة الله وقدرته

نفور أيوب من أصدقائه

أيوب يدافع عن أمانته

ضعف الإنسان

لا حياة بعد الموت

اليفاز: أيوب يحكم على نفسه

مصير الشرير

أيوب يتهم أصدقاءه بالفظاظة

أيوب يدّعي أن غضب الله عليه

الله شاهد من السماء

تابع: الله شاهد من السماء

هل هناك رجاء؟

بلدد يوبخ أيوب

بؤس الشرير

أيوب يتوجع من التقريع

بلايا أيوب

تخلي الأهل والأصدقاء عنه

الإِيمان بالفادي الحي

حديث صوفر عن الشرير

ميراث الشرير

نجاح الشرير

موت الشرير

أيوب يخالف أصدقاءه

أليفاز يتهم أيوب مرة أخرى

طريق الشرير

أليفاز يحض أيوب على التوبة

أيوب يطلب المثول أمام الله للمحاكمة

أعمال الشرير

فناء الشرير

لا يتبرر أحد أمام الله

أيوب يؤكد على عظمة الله

أيوب يدعي أنه ينطق بالحق

أيوب يحتقر الشرير

البحث عن الحكمة

مصدر الحكمة

جاه أيوب قبل التجربة

أيوب يتعرض للسخرية والكراهية

آلام أيوب وشعوره بالنقمة

براءة أيوب وطهارته

الاهتمام بحق العبد والمحتاج

التبرؤ من عبادة غير الله

الاهتمام بالعدو والغريب

أليهو يعلن رأيه

أليهو يدافع عن الله

الله يستخدم الألم ليؤدب الإِنسان

الله ليس ظالمًا