رسالة العبرانيين

إصحاح 1

Ⲡⲣⲟⲥ ϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ⲓ̅ ⲕⲉⲗ ⲁ

Epistle to the Hebrews

-

الابن أعظم من الملائكة

اَللهُ، بَعْدَ مَا كَلَّمَ الآبَاءَ بِالأَنْبِيَاءِ قَدِيمًا، بِأَنْوَاعٍ وَطُرُقٍ كَثِيرَةٍ،

הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר־דִּבֶּר מִקֶּדֶם פְּעָמִים רַבּוֹת וּבְפָנִים שֹׁנִים אֶל־אֲבֹתֵינוּ בְּיַד הַנְּבִיאִים דִּבֶּר אֵלֵינוּ בְּאַחֲרִית הַיָּמִים הָאֵלֶּה בְּיַד בְּנוֹ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲑⲟ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲙⲟⲧ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲏ ⲁ ⲫϯ ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

In many manners and many forms from (the) beginning God spake to our fathers from the prophets,

Ο Θεος, αφου ελαλησε το παλαι προς τους πατερας ημων δια των προφητων πολλακις και πολυτροπως,

كَلَّمَنَا فِي هَذِهِ الأَيَّامِ الأَخِيرَةِ فِي ابْنِهِ، الَّذِي جَعَلَهُ وَارِثًا لِكُلِّ شَيْءٍ، الَّذِي بِهِ أَيْضًا عَمِلَ الْعَالَمِينَ،

אֲשֶׁר־שָׂמוֹ לְיוֹרֵשׁ כֹּל וְגַם־עָשָׂה בְיָדוֹ אֶת־הָעוֹלָמוֹת׃

Ⲉ̀ⲡϧⲁⲉ̀ ⲇⲉ ⲛⲧⲉ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲭⲁϥ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲛⲉϩ

but at (the) end of these days he spake to us in a Son, he whom he appointed heir of all, and through him he made the ages;

εν ταις εσχαταις ταυταις ημεραις ελαλησε προς ημας δια του Υιου, τον οποιον εθεσε κληρονομον παντων, δι' ου εκαμε και τους αιωνας·

الَّذِي، وَهُوَ بَهَاءُ مَجْدِهِ، وَرَسْمُ جَوْهَرِهِ، وَحَامِلٌ كُلَّ الأَشْيَاءِ بِكَلِمَةِ قُدْرَتِهِ، بَعْدَ مَا صَنَعَ بِنَفْسِهِ تَطْهِيرًا لِخَطَايَانَا، جَلَسَ فِي يَمِينِ الْعَظَمَةِ فِي الأَعَالِي،

וְהוּא זֹהַר כְּבוֹדוֹ וְצֶלֶם עַצְמוּתוֹ וְנוֹשֵׂא כֹל בִּדְבַר גְּבוּרָתוֹ וְאַחֲרֵי טַהֲרוֹ אֹתָנוּ בְּנַפְשׁוֹ מֵחַטֹּאתֵינוּ יָשַׁב לִימִין הַגְּדֻלָּה בַּמְּרוֹמִים׃

Ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲙⲟⲩⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϩⲩⲡⲟⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲉϥϥⲁⲓ ϧⲁ ⲡⲧⲏⲣϥ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ

who himself is the splendour of his glory, and (the) form of his substance, upholding (the) universe by (the) word of his power. Through him he made a cleansing of the sins. He sat on the right hand of the greatness on high;

οστις ων απαυγασμα της δοξης και χαρακτηρ της υποστασεως αυτου, και βασταζων τα παντα με τον λογον της δυναμεως αυτου, αφου δι' εαυτου εκαμε καθαρισμον των αμαρτιων ημων, εκαθησεν εν δεξια της μεγαλωσυνης εν υψηλοις,

صَائِرًا أَعْظَمَ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ بِمِقْدَارِ مَا وَرِثَ اسْمًا أَفْضَلَ مِنْهُمْ.

וַיִּגְדַּל מְאֹד מִן־הַמַּלְאָכִים כַּאֲשֶׁר הַשֵּׁם אֲשֶׁר נְחָלוֹ יָקָר הוּא מֵאֲשֶׁר לָהֶם׃

Ⲉ̀ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲥⲱⲧⲡ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲙⲁⲓⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲁⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉⲣⲱⲟⲩ

having become better than the angels by so much, as he inherited a name being different from them.

τοσουτον ανωτερος των αγγελων γενομενος, οσον εξοχωτερον υπερ αυτους ονομα εκληρονομησε.

لأَنَّهُ لِمَنْ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ قَالَ قَطُّ: «أَنْتَ ابْنِي أَنَا الْيَوْمَ وَلَدْتُكَ»؟ وَأَيْضًا: «أَنَا أَكُونُ لَهُ أَبًا وَهُوَ يَكُونُ لِيَ ابْنًا»؟

כִּי אֶל־מִי מִן הַמַּלְאָכִים אָמַר מֵעוֹלָם בְּנִי אַתָּה אֲנִי הַיוֹם יְלִדְתִּיךָ וְעוֹד אֲנִי אֶהְיֶה־לּוֹ לְאָב וְהוּא יִהְיֶה־לִּי לְבֵן׃

Ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲓⲙ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲡⲁϣⲏⲣⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓϫⲫⲟⲕ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲓⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩϣⲏⲣⲓ

For to whom at any time among the angels said he: 'Thou art my Son, I (pron.) begat thee to-day'? and again: 'I (pron.) shall be to him a Father, and he (pron.) shall be to me for a Son'?

Διοτι προς τινα των αγγελων ειπε ποτε· Υιος μου εισαι συ, Εγω σημερον σε εγεννησα; και παλιν· Εγω θελω εισθαι εις αυτον Πατηρ, και αυτος θελει εισθαι εις εμε Υιος;

وَأَيْضًا مَتَى أَدْخَلَ الْبِكْرَ إِلَى الْعَالَمِ يَقُولُ: «وَلْتَسْجُدْ لَهُ كُلُّ مَلاَئِكَةِ اللهِ».

וּבַהֲבִיאוֹ אֶת־הַבְּכוֹר שֵׁנִית לָעוֹלָם אֹמֵר וְהִשְׁתַּחֲווּ־לוֹ כָּל־אֱלֹהִים׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲟⲛ ⲁϥϣⲁⲛⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓϣⲟⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲟⲩⲟⲩⲱϣⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But when again he bringeth the firstborn into the world, he is saying: Let the angels of God all worship him.'

Οταν δε παλιν εισαγαγη τον πρωτοτοκον εις την οικουμενην, λεγει· Και ας προσκυνησωσιν εις αυτον παντες οι αγγελοι του Θεου.

وَعَنِ الْمَلاَئِكَةِ يَقُولُ: «الصَّانِعُ مَلاَئِكَتَهُ رِيَاحًا وَخُدَّامَهُ لَهِيبَ نَارٍ».

הֵן לַמַּלְאָכִים הוּא אֹמֵר עֹשֶׂה מַלְאָכָיו רוּחוֹת מְשָׁרֲתָיו אֵשׁ לֹהֵט׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϥⲣⲉϥϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲁϩ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ

And concerning the angels he saith: He who made his angels spirits and his ministers a flame of fire.'

Και περι μεν των αγγελων λεγει· Ο ποιων τους αγγελους αυτου πνευματα, και τους λειτουργους αυτου πυρος φλογα·

وَأَمَّا عَنْ الابْنِ: «كُرْسِيُّكَ يَا أَللهُ إِلَى دَهْرِ الدُّهُورِ. قَضِيبُ اسْتِقَامَةٍ قَضِيبُ مُلْكِكَ.

וְלַבֵּן אֹמֵר כִּסְאֲךָ אֱלֹהִים עוֹלָם וָעֶד שֵׁבֶט מִישֹׁר שֵׁבֶט מַלְכוּתֶךָ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲉⲕⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲫϯ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲛⲉϩ ⲟⲩⲟϩ ⲡϣⲃⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲥⲱⲟⲩⲧⲉⲛ ⲡⲉ ⲡϣⲃⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉⲕⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ

But concerning (the) Son he saith: Thy throne, (O) God, unto age of the age, and (the) staff of (the) straightness is (the) staff of thy kingdom.

περι δε του Υιου· Ο θρονος σου, ω Θεε, ειναι εις τον αιωνα του αιωνος· σκηπτρον ευθυτητος ειναι το σκηπτρον της βασιλειας σου.

أَحْبَبْتَ الْبِرَّ وَأَبْغَضْتَ الإِثْمَ. مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ مَسَحَكَ اللهُ إِلَهُكَ بِزَيْتِ الابْتِهَاجِ أَكْثَرَ مِنْ شُرَكَائِكَ».

אָהַבְתָּ צֶּדֶק וַתִּשְׂנָא רֶשַׁע עַל־כֵּן מְשָׁחֲךָ אֱלֹהִים אֱלֹהֶיךָ שֶׁמֶן שָׂשׂוֹן מֵחֲבֵרֶיךָ׃

Ϫⲉ ⲁⲕⲙⲉⲛⲣⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲙⲉⲥⲧⲉ ⲧⲟϫⲓ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁϥⲑⲁϩⲥⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲡⲉⲕⲛⲟⲩϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲉϩ ⲛ̀ⲑⲉⲗⲏⲗ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲁⲑⲟⲩⲱⲕ

Because thou lovedst [the] righteousness and thou hatedst (the) injustice, therefore God, thy God, anointed thee with an oil of gladness rather than they who are thy fellows'

Ηγαπησας δικαιοσυνην και εμισησας ανομιαν· δια τουτο εχρισε σε, ο Θεος, ο Θεος σου, ελαιον αγαλλιασεως υπερ τους μετοχους σου·

وَ«أَنْتَ يَا رَبُّ فِي الْبَدْءِ أَسَّسْتَ الأَرْضَ، وَالسَّمَاوَاتُ هِيَ عَمَلُ يَدَيْكَ.

וְאֹמֵר אַתָּה אֲדֹנָי לְפָנִים הָאָרֶץ יָסַדְתָּ וּמַעֲשֵׂה יָדֶיךָ שָׁמָיִם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲏ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕϩⲓⲥⲉⲛϯ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲛⲉ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ

And, From (the) beginning, Lord, thou (pron.) laidest foundation of (the) earth, and the heavens are the works of thy hands.

και· Συ κατ' αρχας, Κυριε, την γην εθεμελιωσας, και εργα των χειρων σου ειναι οι ουρανοι·

هِيَ تَبِيدُ وَلكِنْ أَنْتَ تَبْقَى، وَكُلُّهَا كَثَوْبٍ تَبْلَى،

הֵמָּה יֹאבֵדוּ וְאַתָּה תַעֲמֹד וְכֻלָּם כַּבֶּגֶד יִבְלוּ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲕϣⲟⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲃⲟⲥ

They (pron.) will perish, but thou (pron.) abidest, and they all will become old as a garment:

αυτοι θελουσιν απολεσθη, συ δε διαμενεις· και παντες ως ιματιον θελουσι παλαιωθη,

وَكَرِدَاءٍ تَطْوِيهَا فَتَتَغَيَّرُ. وَلكِنْ أَنْتَ أَنْتَ، وَسِنُوكَ لَنْ تَفْنَى».

כַּלְּבוּשׁ תַּחֲלִיפֵם וְיַחֲלֹפוּ וְאַתָּה הוּא וּשְׁנוֹתֶיךָ לֹא יִתָּמּוּ׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣϣⲱⲛ ⲭⲛⲁⲕⲟⲗⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁϣⲓⲃϯ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲕⲣⲟⲙⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲙⲟⲩⲛⲕ

as a cloke thou wilt roll them up, and they will be changed, but thou art thou, and thy years fail not.

και ως περιενδυμα θελεις τυλιξει αυτους, και θελουσιν αλλαχθη· Συ ομως εισαι ο αυτος, και τα ετη σου δεν θελουσιν εκλειψει.

ثُمَّ لِمَنْ مِنَ الْمَلاَئِكَةِ قَالَ قَطُّ: «اجْلِسْ عَنْ يَمِينِي حَتَّى أَضَعَ أَعْدَاءَكَ مَوْطِئًا لِقَدَمَيْكَ»؟

וְאֶל־מִי מִן־הַמַּלְאָכִים אָמַר מֵעוֹלָם שֵׁב לִימִינִי עַד־אָשִׁית אֹיְבֶיךָ הֲדֹם לְרַגְלֶיךָ׃

Ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲓⲙ ⲛ̀ⲑⲛⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϫⲉ ϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϣⲁϯⲭⲁ ⲛⲉⲕϫⲁϫⲓ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲉⲕϭⲁⲗⲁⲩϫ

For to whom at any time among the angels said he: Sit on my right hand, until I put thine enemies below thy feet?'

Προς τινα δε των αγγελων ειπε ποτε· Καθου εκ δεξιων μου, εωσου θεσω τους εχθρους σου υποποδιον των ποδων σου;

أَلَيْسَ جَمِيعُهُمْ أَرْوَاحًا خَادِمَةً مُرْسَلَةً لِلْخِدْمَةِ لأَجْلِ الْعَتِيدِينَ أَنْ يَرِثُوا الْخَلاَصَ!

הֲלֹא כֻלָּם רוּחוֹת הַשָּׁרֵת הֵמָּה שְׁלוּחִים לְעֶזְרָה בְּעַד הַבָּאִים לָרֶשֶׁת אֶת־הַיְשׁוּעָה׃

Ⲙⲏ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϩⲁⲛⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲣⲉϥⲫⲱϣⲉⲛ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲉⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩⲇⲓⲁⲕⲱⲛⲓⲁ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲉⲣⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟϩⲉⲙ

Are not all these ministering spirits, sent unto a service because of them who will inherit [a] salvation?

Δεν ειναι παντες λειτουργικα πνευματα εις υπηρεσιαν αποστελλομενα δια τους μελλοντας να κληρονομησωσι σωτηριαν;

إصحاح 2

تحذير وإنذار من رفض المسيح

لِذَلِكَ يَجِبُ أَنْ نَتَنَبَّهَ أَكْثَرَ إِلَى مَا سَمِعْنَا لِئَلاَّ نَفُوتَهُ،

לָכֵן עָלֵינוּ לִשְׁמֹר מְאֹד אֶת־אֲשֶׁר שָׁמָעְנוּ פֶּן־יָלוּז וְיֹאבַד מִמֶּנּוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲥϣⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ϯϩⲑⲏⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲙⲏⲡⲟⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Therefore it is right that we should give more heed to the things which we heard, lest haply we decline from (them).

Δια τουτο πρεπει ημεις να προσεχωμεν περισσοτερον εις οσα ηκουσαμεν, δια να μη εκπεσωμεν ποτε.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَتِ الْكَلِمَةُ الَّتِي تَكَلَّمَ بِهَا مَلاَئِكَةٌ قَدْ صَارَتْ ثَابِتَةً، وَكُلُّ تَعَدٍّ وَمَعْصِيَةٍ نَالَ مُجَازَاةً عَادِلَةً،

כִּי אִם־הַדָּבָר הַנֶּאֱמָר עַל־יְדֵי הַמַּלְאָכִים הָיָה קַיָּם וְכָל־פֶּשַׁע וּמְרִי נָשָׂא אֶת־עָנְשׁוֹ כַּמִּשְׁפָּט׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉⲧⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉⲃⲓⲉ ⲃⲉⲭⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲁⲡ ⲉϥⲙⲡϣⲁ

For if the word which he spake through the angels became established, and every transgression and every disobedience received a recompence in a worthy judgement;

Διοτι εαν ο λογος ο λαληθεις δι' αγγελων εγεινε βεβαιος, και πασα παραβασις και παρακοη ελαβε δικαιαν μισθαποδοσιαν,

فَكَيْفَ نَنْجُو نَحْنُ إِنْ أَهْمَلْنَا خَلاَصًا هَذَا مِقْدَارُهُ؟ قَدِ ابْتَدَأَ الرَّبُّ بِالتَّكَلُّمِ بِهِ، ثُمَّ تَثَبَّتَ لَنَا مِنَ الَّذِينَ سَمِعُوا،

אֵיךְ נִמָּלֵט אֲנַחְנוּ אִם־לֹא נָשִׂים לֵב לִתְשׁוּעָה גְדוֹלָה כָּזֹאת הַנֶּאֱמָרָה מִתְּחִלָּה בְּפִי הָאָדוֹן וּמְקֻיֶּמֶת־לָנוּ מֵאֵת שֹׁמְעֶיהָ׃

Ⲡⲱⲥ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛⲛⲁϣⲉⲣⲉⲃⲟⲗ ⲁⲛϣⲁⲛⲉⲣⲁⲙⲉⲗⲉⲥ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲁⲣⲭⲏ ⲛⲥ̀ⲁϫⲓ ϧⲁⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ

how shall (lit. will) we (pron.) be able to escape, should we neglect this great salvation? That which took beginning of being spoken about through the Lord by them who heard, and it was confirmed unto us;

πως ημεις θελομεν εκφυγει, εαν αμελησωμεν τοσον μεγαλην σωτηριαν; ητις αρχισασα να λαληται δια του Κυριου, εβεβαιωθη εις ημας υπο των ακουσαντων,

شَاهِدًا اللهُ مَعَهُمْ بِآيَاتٍ وَعَجَائِبَ وَقُوَّاتٍ مُتَنَوِّعَةٍ وَمَوَاهِبِ الرُّوحِ الْقُدُسِ، حَسَبَ إِرَادَتِهِ.

וְגַם־אֱלֹהִים הֵעִיד עָלֶיהָ בְּאֹתוֹת וּבְמוֹפְתִים וּבִגְבוּרוֹת שֹׁנוֹת וּבְמַתְּנוֹת רוּחַ קָדְשׁוֹ אֲשֶׁר חִלֵּק כִּרְצוֹנוֹ׃

Ⲉⲣⲉ ⲫϯ ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϫⲟⲙ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲟ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲧⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁϥ

God witnessing with them, in signs and wonders and powers of many kinds, and distributions of the holy spirit according to his will.

και ο Θεος συνεπεμαρτυρει με σημεια και τερατα και με διαφορα θαυματα και με διανομας του Αγιου Πνευματος κατα την θελησιν αυτου.

يسوع يشبه إخوته

فَإِنَّهُ لِمَلاَئِكَةٍ لَمْ يُخْضِعِ الْعَالَمَ الْعَتِيدَ الَّذِي نَتَكَلَّمُ عَنْهُ.

כִּי לֹא תַּחַת יַד־הַמַּלְאָכִים שָׁת אֶת־הָעוֹלָם הַבָּא אֲשֶׁר אֲנַחְנוּ מְדַבְּרִים בּוֹ׃

Ⲛⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉ ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ϭⲛⲉϫⲱⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲑⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ

For he made not the world subject to the angels, that which cometh, this concerning which we speak.

Διοτι δεν υπεταξεν εις αγγελους την οικουμενην την μελλουσαν, περι της οποιας λαλουμεν.

لكِنْ شَهِدَ وَاحِدٌ فِي مَوْضِعٍ قَائِلًا: «مَا هُوَ الإِنْسَانُ حَتَّى تَذْكُرَهُ؟ أَوِ ابْنُ الإِنْسَانِ حَتَّى تَفْتَقِدَهُ؟

כִּי אִם־כַּאֲשֶׁר הֵעִיד הַמֵּעִיד לֵאמֹר מָה־אֱנוֹשׁ כִּי־תִזְכְּרֶנּוּ וּבֶן־אָדָם כִּי תִפְקְדֶנּוּ׃

Ⲁϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣⲡⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲓⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲁⲕϫⲉⲙⲡⲉϥϣⲓⲛⲓ

For one somewhere witnessed to us, saying: 'Who is (the) man, that thou rememberedst him, or (the) son of (the) man, that thou visitedst him?

Εμαρτυρησε δε τις εν τινι μερει, λεγων· Τι ειναι ο ανθρωπος, ωστε να ενθυμησαι αυτον, Η ο υιος του ανθρωπου, ωστε να επισκεπτησαι αυτον;

وَضَعْتَهُ قَلِيلًا عَنِ الْمَلاَئِكَةِ. بِمَجْدٍ وَكَرَامَةٍ كَلَّلْتَهُ، وَأَقَمْتَهُ عَلَى أَعْمَالِ يَدَيْكَ.

וַתְּחַסְּרֵהוּ מְעַט מֵאֱלֹהִים וְכָבוֹד וְהָדָר תְּעַטְּרֵהוּ וַתַּמְשִׁילֵהוּ בְּמַעֲשֵׂי יָדֶיךָ כֹּל שַׁתָּה תַחַת־רַגְלָיו׃

Ⲁⲕⲑⲉⲃⲓⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲡⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲧⲁⲓⲟ ⲁⲕⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲗⲟⲙ ⲉϫⲱϥ

Thou humiliatedst him a little (lower) than the angels; (the) glory and (the) honour thou gavest as a crown upon him.

Εκαμες αυτον ολιγον τι κατωτερον των αγγελων, με δοξαν και τιμην εστεφανωσας αυτον και κατεστησας αυτον επι τα εργα των χειρων σου·

أَخْضَعْتَ كُلَّ شَيْءٍ تَحْتَ قَدَمَيْهِ». لأَنَّهُ إِذْ أَخْضَعَ الْكُلَّ لَهُ لَمْ يَتْرُكْ شَيْئًا غَيْرَ خَاضِعٍ لَهُ. عَلَى أَنَّنَا الآنَ لَسْنَا نَرَى الْكُلَّ بَعْدُ مُخْضَعًا لَهُ.

הִנֵּה בְּשִׁיתוֹ כֹל תַּחְתָּיו לֹא־הִשְׁאִיר דָּבָר שֶׁלּא־שָׁת תַּחְתָּיו וְעַתָּה עֲדַיִן אֵין אֲנוּ רֹאִים כִּי־כֹל הוּשַׁת תַּחְתָּיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲧⲁϩⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕϫⲓϫ ⲁⲕⲑⲣⲉ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ⲓⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲭⲁ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲉϣⲉ ⲛ̀ϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲁⲩϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ

And thou settest him up over the works of thy hands: thou madest all things subject below his feet.' For having made all things subject to him, then he left not anything without being subject to him. But now we see not yet all things subjected to him.

Παντα υπεταξας υποκατω των ποδων αυτου. Διοτι υποταξας εις αυτον τα παντα, δεν αφηκεν ουδεν ανυποτακτον εις αυτον. Τωρα ομως δεν βλεπομεν ετι τα παντα υποτεταγμενα εις αυτον·

وَلكِنَّ الَّذِي وُضِعَ قَلِيلًا عَنِ الْمَلاَئِكَةِ، يَسُوعَ، نَرَاهُ مُكَلَّلًا بِالْمَجْدِ وَالْكَرَامَةِ، مِنْ أَجْلِ أَلَمِ الْمَوْتِ، لِكَيْ يَذُوقَ بِنِعْمَةِ اللهِ الْمَوْتَ لأَجْلِ كُلِّ وَاحِدٍ.

אֲבָל יֵשׁוּעַ הַמְחֻסָּר מְעַט מִמַּלְאָכִים אוֹתוֹ רָאִינוּ מְעֻטָּר בְּכָבוֹד וְהָדָר מִפְּנֵי עֻנּוֹתוֹ עַד־מָוֶת לְמַעַן אֲשֶׁר יִטְעַם בְּחֶסֶד אֱלֹהִים אֶת־הַמָּוֶת בְּעַד כֻּלָּם׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲉⲃⲓⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲁϥⲉⲣ ⲡⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲧⲁⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲗⲟⲙ ⲉ̀ϫⲱϥ ϩⲟⲡⲱⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

But he whom he humiliated a little (lower) than the angels--we see Jesus, because of the pain of (the) death he put (lit. did the) glory and (the) honour as (ft) a crown upon him, that in the grace of God he might taste (the) death for all.

τον δε ολιγον τι παρα τους αγγελους ηλαττωμενον Ιησουν βλεπομεν δια το παθημα του θανατου με δοξαν και τιμην εστεφανωμενον, δια να γευθη θανατον υπερ παντος ανθρωπου δια της χαριτος του Θεου.

لأَنَّهُ لاَقَ بِذَاكَ الَّذِي مِنْ أَجْلِهِ الْكُلُّ وَبِهِ الْكُلُّ، وَهُوَ آتٍ بِأَبْنَاءٍ كَثِيرِينَ إِلَى الْمَجْدِ، أَنْ يُكَمِّلَ رَئِيسَ خَلاَصِهِمْ بِالآلاَمِ.

כִּי־הוּא אֲשֶׁר הַכֹּל לְמַעֲנוֹ וְהַכֹּל עַל־יָדוֹ בְּהַנְחֹתוֹ בָנִים רַבִּים לְכָבוֹד נָאֶה הָיָה לוֹ לְהַשְׁלִים בְּעִנּוּיִם אֶת־שַׂר יְשׁוּעָתָם׃

Ⲛⲁⲥⲙⲡϣⲁ ⲅⲁⲣ ⲛⲁϥ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲛ̀ⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϣⲱⲡⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲣⲭⲏⲅⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲕⲁⲩϩ

For it was being worthy for him because of whom were all things and through whom were all things, having brought many sons into [a] glory, even (the) author of their salvation, to be completed through pains.

Διοτι επρεπεν εις αυτον, δια τον οποιον ειναι τα παντα και δια του οποιου εγειναν τα παντα, φερων εις την δοξαν πολλους υιους, να καμη τελειον τον αρχηγον της σωτηριας αυτων δια των παθηματων.

لأَنَّ الْمُقَدِّسَ وَالْمُقَدَّسِينَ جَمِيعَهُمْ مِنْ وَاحِدٍ، فَلِهَذَا السَّبَبِ لَا يَسْتَحِي أَنْ يَدْعُوَهُمْ إِخْوَةً،

כִּי גַם־הַמְקַדֵּשׁ גַּם־הַמְּקֻדָּשִׁים כֻּלָּם מֵאֶחָד הֵמָּה וְעַל־כֵּן לֹא בוֹשׁ מִקְּרֹא לָהֶם אַחִים׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ϥϣⲓⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲉϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ

For he who sanctifieth and they who are sanctified are all from one: therefore he is not ashamed calling them, My brethren.'

Επειδη και ο αγιαζων και οι αγιαζομενοι εξ ενος ειναι παντες· δι' ην αιτιαν δεν επαισχυνεται να ονομαζη αυτους αδελφους,

قَائِلًا: «أُخَبِّرُ بِاسْمِكَ إِخْوَتِي، وَفِي وَسَطِ الْكَنِيسَةِ أُسَبِّحُكَ».

לֵאמֹר אֲסַפְּרָה שִׁמְךָ לְאֶחָי בְּתוֹךְ קָהָל אֲהַלֲלֲֶָ׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϯⲛⲁϫⲉ ⲡⲉⲕⲣⲁⲛ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ϯⲛⲁⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

Saying: I shall (lit. will) say thy name to my brethren, in (the) midst of the church I shall (lit. will) bless thee.

λεγων· Θελω απαγγειλει το ονομα σου προς τους αδελφους μου, εν μεσω εκκλησιας θελω σε υμνησει·

وَأَيْضًا: «أَنَا أَكُونُ مُتَوَكِّلًا عَلَيْهِ». وَأَيْضًا: «هَا أَنَا وَالأَوْلاَدُ الَّذِينَ أَعْطَانِيهِمِ اللهُ».

וְאוֹמֵר וְקִוֵּיתִי לוֹ וְעוֹד הִנֵּה אָנֹכִי וְהַיְלָדִים אֲשֶׁר נָתַן־לִי יְהוָֹה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϫⲉ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉϩⲑⲏⲓ ⲭⲏ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛⲏⲓ

And he saith again: I shall be trusting in him.' And again he saith also (on): Behold, I and the children whom God gave to me.'

και παλιν· Εγω θελω εχει την πεποιθησιν μου επ' αυτον· και παλιν· Ιδου, εγω και τα παιδια, τα οποια μοι εδωκεν ο Θεος.

فَإِذْ قَدْ تَشَارَكَ الأَوْلاَدُ فِي اللَّحْمِ وَالدَّمِ اشْتَرَكَ هُوَ أَيْضًا كَذَلِكَ فِيهِمَا، لِكَيْ يُبِيدَ بِالْمَوْتِ ذَاكَ الَّذِي لَهُ سُلْطَانُ الْمَوْتِ، أَيْ إِبْلِيسَ،

וְיַעַן כִּי הַיְלָדִים כֻּלָּם יַחְדָּו בָּשָׂר וָדָם אַף־הוּא לָבַשׁ בָּשָׂר וָדָם כְּמוֹהֶם לְמַעַן אֲשֶׁר יְבַטֵּל עַל־יְדֵי הַמָּוֶת אֵת אֲשֶׁר־לוֹ מֶמְשֶׁלֶת הַמָּוֶת הוּא הַשָׂטָן׃

Ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲟⲩⲛ ⲁ ⲛⲓⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲥⲛⲟϥ ϩⲓ ⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϩⲱϥ ⲁϥⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲓⲛⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲕⲱⲣϥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲡⲁⲙⲁϩⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲡⲉ

Since then the children shared in blood and flesh, so he also shared in such things; that through his death he might do away with him who had (the) strength of (the) death, who is the devil,

Επειδη λοιπον τα παιδια εμεθεξαν απο σαρκος και αιματος, και αυτος παρομοιως μετελαβεν απο των αυτων, δια να καταργηση δια του θανατου τον εχοντα το κρατος του θανατου, τουτεστι τον διαβολον,

وَيُعْتِقَ أُولئِكَ الَّذِينَ خَوْفًا مِنَ الْمَوْتِ كَانُوا جَمِيعًا كُلَّ حَيَاتِهِمْ تَحْتَ الْعُبُودِيَّةِ.

וּלְהַתִּיר כָּל־אֵלֶּה אֲשֶׁר מֵאֵימַת הַמָּוֶת הָיוּ נְתֻנִים לְעַבְדוּת כָּל־יְמֵי חַיֵּיהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁⲗϭⲉ ⲛⲁⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ϧⲉⲛ ϯϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲛⲁⲩⲣⲁⲟⲩⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲱⲛϧ

and might restore these. They who being in the fear of (the) death were incurring [a] servitude all their lifetime.

και ελευθερωση εκεινους, οσοι δια τον φοβον του θανατου ησαν δια παντος του βιου υποκειμενοι εις την δουλειαν.

لأَنَّهُ حَقًّا لَيْسَ يُمْسِكُ الْمَلاَئِكَةَ، بَلْ يُمْسِكُ نَسْلَ إِبْرَاهِيمَ.

כִּי אָמְנָם לֹא בְּמַלְאָכִים הֶחֱזִיק כִּי אִם־בְּזֶרַע אַבְרָהָם הֶחֱזִיק׃

Ⲛⲉⲧⲁϥϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϩⲁⲛⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϩⲓ ⲟⲩⲙⲁ ⲁⲗⲗⲁ ⲡϫⲣⲟϫ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲡⲉⲧⲁϥϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For he put (lit. threw) not his hand unto angels [together], but (the) seed of Abraam (is) that unto which he put his hand.

Διοτι βεβαιως δεν ανελαβεν αγγελων φυσιν, αλλα σπερματος Αβρααμ ανελαβεν.

مِنْ ثَمَّ كَانَ يَنْبَغِي أَنْ يُشْبِهَ إِخْوَتَهُ فِي كُلِّ شَيْءٍ، لِكَيْ يَكُونَ رَحِيمًا، وَرَئِيسَ كَهَنَةٍ أَمِينًا فِي مَا للهِ حَتَّى يُكَفِّرَ خَطَايَا الشَّعْبِ.

עַל־כֵּן צָרִיךְ הָיָה לוֹ לְהִדַּמּוֹת לְאֶחָיו בְּכָל־דָּבָר לְמַעַן אֲשֶׁר־יִהְיֶה כֹּהֵן גָּדוֹל רַחֲמָן וְנֶאֱמָן בְּעִנְיְנֵי אֱלֹהִים לְכַפֵּר עַל־חַטֹּאת הָעָם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲛⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉϥⲉⲛϩⲟⲧ ϩⲁ ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ

Therefore it is worthy that he should be like to his brethren in all things, that he might be merciful and high priest faithful toward God, for him to forgive the sins of the people.

Οθεν επρεπε να ομοιωθη κατα παντα με τους αδελφους, δια να γεινη ελεημων και πιστος αρχιερευς εις τα προς τον Θεον, δια να καμνη εξιλεωσιν υπερ των αμαρτιων του λαου.

لأَنَّهُ فِي مَا هُوَ قَدْ تَأَلَّمَ مُجَرَّبًا يَقْدِرُ أَنْ يُعِينَ الْمُجَرَّبِينَ.

כִּי בַאֲשֶׁר הוּא נֻסָּה וַיְעֻנֶּה בְּנַפְשׁוֹ יָכֹל לַעֲזֹר אֶת־הַמִּתְנַסִּים׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

For in that in which he suffered and which he was tempted, it is possible for him to help them who are tempted.

Επειδη καθ' οτι αυτος επαθε πειρασθεις, δυναται να βοηθηση τους πειραζομενους.

إصحاح 3

المسيح يسوع أعظم من موسى

مِنْ ثَمَّ أَيُّهَا الإِخْوَةُ الْقِدِّيسُونَ، شُرَكَاءُ الدَّعْوَةِ السَّمَاوِيَّةِ، لاَحِظُوا رَسُولَ اعْتِرَافِنَا وَرَئِيسَ كَهَنَتِهِ الْمَسِيحَ يَسُوعَ،

לָכֵן אַחַי הַקְּדוֹשִׁים חֲבֵרִים בַּקְּרִיאָה שֶׁל־מַעְלָה הַבִּיטוּ אֶל־הַשָּׁלִיחַ וְכֹהֵן הוֹדָאָתֵנוּ הַגָּדוֹל אֶל־הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲅⲓⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲑⲱϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲙⲁⲓⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

Therefore, my brethren, holy, and sharing in the calling of (the) heaven, consider the apostle and high priest of our confession, Jesus;

Οθεν, αδελφοι αγιοι, ουρανιου προσκλησεως μετοχοι, κατανοησατε τον αποστολον και αρχιερεα της ομολογιας ημων τον Ιησουν Χριστον,

حَالَ كَوْنِهِ أَمِينًا لِلَّذِي أَقَامَهُ، كَمَا كَانَ مُوسَى أَيْضًا فِي كُلِّ بَيْتِهِ.

הַנֶּאֱמָן לְעֹשֵׂהוּ כְּמשֶׁה בְּכָל־בֵּיתוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛϩⲟⲧ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϩⲱϥ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ

he who was faithful to him who made him, according as also Moses over his house.

οστις ητο πιστος εις τον καταστησαντα αυτον, καθως και ο Μωυσης εις ολον τον οικον αυτου.

فَإِنَّ هَذَا قَدْ حُسِبَ أَهْلًا لِمَجْدٍ أَكْثَرَ مِنْ مُوسَى، بِمِقْدَارِ مَا لِبَانِي الْبَيْتِ مِنْ كَرَامَةٍ أَكْثَرَ مِنَ الْبَيْتِ.

כִּי־תִפְאֶרֶת גְּדוֹלָה מִמּשֶׁה נָחַל־הוּא כַּאֲשֶׁר בֹּנֵה הַבַּיִת רַב כְּבוֹדוֹ מִכְּבוֹד הַבָּיִת׃

Ⲁ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲧⲁⲓⲟ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲧⲁⲓⲟ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲓⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟϥ

For this (one) was worthy of more honour than Moses, according as he who made it hath more honour than the house.

Επειδη ουτος ηξιωθη πλειοτερας δοξης παρα τον Μωυσην, καθ' οσον εχει τιμην πλειοτεραν παρα τον οικον ο κατασκευασας αυτον.

لأَنَّ كُلَّ بَيْتٍ يَبْنِيهِ إِنْسَانٌ مَا، وَلكِنَّ بَانِيَ الْكُلِّ هُوَ اللهُ.

כִּי כָל־בַּיִת יֶשׁ־לוֹ בֹנֶה וּבוֹנֵה הַכֹּל הוּא הָאֱלֹהִים׃

Ⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϣⲁⲩⲥⲉⲃⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉ

For all houses are prepared by (some) one, but he who made all things is God.

Διοτι πας οικος κατασκευαζεται υπο τινος, ο δε κατασκευασας τα παντα ειναι ο Θεος.

وَمُوسَى كَانَ أَمِينًا فِي كُلِّ بَيْتِهِ كَخَادِمٍ، شَهَادَةً لِلْعَتِيدِ أَنْ يُتَكَلَّمَ بِهِ.

וְהֵן משֶׁה נֶאֱמָן בְּכָל בֵּיתוֹ כְּעֶבֶד לְעֵדוּת הַדְּבָרִים הָעֲתִידִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲙⲉⲛ ϥⲉⲛϩⲟⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲱⲕ ⲉⲩⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

And Moses indeed is faithful in all his house as a servant unto a witnessing of the things which are spoken;

Και ο μεν Μωυσης υπηρξε πιστος εις ολον τον οικον αυτου ως θεραπων, εις μαρτυριαν των λαληθησομενων,

وَأَمَّا الْمَسِيحُ فَكَابْنٍ عَلَى بَيْتِهِ. وَبَيْتُهُ نَحْنُ إِنْ تَمَسَّكْنَا بِثِقَةِ الرَّجَاءِ وَافْتِخَارِهِ ثَابِتَةً إِلَى النِّهَايَةِ.

אֲבָל הַמָּשִׁיחַ הוּא כְּבֵן עַל־בֵּיתוֹ וַאֲנַחְנוּ בֵיתוֹ וּבִלְבַד שֶׁנַּחֲזִיק בַּבִּטְחָה וּבִתְהִלַּת הַתִּקְוָה וְלֹא־נַרְפֶּנָּה עַד־הַקֵּץ׃

Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲡⲉ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲛϣⲁⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

but Christ as a Son over his house; whose house are we, if we should lay hold on the boldness and the boast of the hope firm unto the end.

ο δε Χριστος ως Υιος επι τον οικον αυτου, του οποιου ημεις ειμεθα οικος, εαν κρατησωμεν μεχρι τελους βεβαιαν την παρρησιαν και το καυχημα της ελπιδος.

التحذير من عدم الإيمان

لِذَلِكَ كَمَا يَقُولُ الرُّوحُ الْقُدُسُ: «الْيَوْمَ، إِنْ سَمِعْتُمْ صَوْتَهُ

לָכֵן כַּאֲשֶׁר יֹאמַר רוּחַ הַקֹּדֶשׁ הַיּוֹם אִם־בְּקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ

According as the holy spirit saith: 'To-day, if ye should hear his voice,

Δια τουτο, καθως λεγει το Πνευμα το Αγιον· Σημερον, εαν ακουσητε της φωνης αυτου,

فَلَا تُقَسُّوا قُلُوبَكُمْ، كَمَا فِي الإِسْخَاطِ، يَوْمَ التَّجْرِبَةِ فِي الْقَفْرِ

אַל־תַּקְשׁוּ לְבַבְכֶם כִּמְרִיבָה כְּיוֹם מַסָּה בַּמִּדְבָּר׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϯⲛϣⲱⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ϧⲉⲛ ⲡⲓϫⲱⲛⲧ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲓⲣⲁⲥⲙⲟⲥ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ

let not your hearts harden, as in the anger, according to the day of the temptation in (the) desert,

μη σκληρυνητε τας καρδιας σας ως εν τω παραπικρασμω κατα την ημεραν του πειρασμου εν τη ερημω,

حَيْثُ جَرَّبَنِي آبَاؤُكُمُ. اخْتَبَرُونِي وَأَبْصَرُوا أَعْمَالِي أَرْبَعِينَ سَنَةً.

אֲשֶׁר נִסּוּנִי אֲבוֹתֵיכֶם בְּחָנוּנִי גַּם־רָאוּ פָעֳלִי אַרְבָּעִים שָׁנָה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲓⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϭⲱⲛⲧ ⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲁϩⲃⲏⲟⲩⲓ

that in which your fathers tempted me in a probation; they saw my works

οπου οι πατερες σας με επειραααν, με εδοκιμασαν και ειδον τα εργα μου τεσσαρακοντα ετη·

لِذَلِكَ مَقَتُّ ذَلِكَ الْجِيلَ، وَقُلْتُ: إِنَّهُمْ دَائِمًا يَضِلُّونَ فِي قُلُوبِهِمْ، وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَعْرِفُوا سُبُلِي.

לָכֵן אָקוּט בַּדּוֹר וָאֹמַר עַם תֹּעֵי לֵבָב הֵם וְהֵם לֹא־יָדְעוּ דְרָכָי׃

Ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲙⲉⲥⲧⲉ ⲡⲓϫⲱⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲥⲱⲣⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲙⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲉⲛ ⲛⲁⲙⲱⲓⲧ

forty years. Therefore I hated that generation, and I said that they go astray in their heart always: but they (pron.) knew not my ways;

δια τουτο δυσηρεστηθην εις την γενεαν εκεινην και ειπον· Παντοτε πλανωνται εν τη καρδια αυτων και αυτοι δεν εγνωρισαν τας οδους μου·

حَتَّى أَقْسَمْتُ فِي غَضَبِي: لَنْ يَدْخُلُوا رَاحَتِي».

אֲשֶׁר־נִשְׁבַּעְתִּי בְאַפִּי אִם־יְבֹאוּן אֶל־מְנוּחָתִי׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲓⲱⲣⲕ ϧⲉⲛ ⲡⲁϫⲱⲛⲧ ϫⲉ ⲁⲛ ⲥⲉⲛⲁϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ

as I sware in mine anger: "Will they go into my rest?"'

ουτως ωμοσα εν τη οργη μου, δεν θελουσιν εισελθει εις την καταπαυσιν μου·

اُنْظُرُوا أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنْ لَا يَكُونَ فِي أَحَدِكُمْ قَلْبٌ شِرِّيرٌ بِعَدَمِ إِيمَانٍ فِي الارْتِدَادِ عَنِ اللهِ الْحَيِّ.

רְאוּ עַתָּה אֶחָי פֶּן־יֵשׁ בְּאֶחָד מִכֶּם לֶב־רַע וַחֲסַר אֱמוּנָה לָסוּר מֵאֱלֹהִים חַיִּים׃

Ⲁⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲙⲏⲡⲟⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲏⲧ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛϩⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ

Take heed, my brethren, lest haply there should be an evil heart in one of you of unbelief to make you withdraw from the living God:

προσεχετε, αδελφοι, να μη υπαρχη εις μηδενα απο σας πονηρα καρδια απιστιας, ωστε να αποστατηση απο Θεου ζωντος,

بَلْ عِظُوا أَنْفُسَكُمْ كُلَّ يَوْمٍ، مَا دَامَ الْوَقْتُ يُدْعَى الْيَوْمَ، لِكَيْ لَا يُقَسَّى أَحَدٌ مِنْكُمْ بِغُرُورِ الْخَطِيَّةِ.

רַק־הוֹכֵחַ תּוֹכִיחוּ אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ יוֹם יוֹם כָּל־עוֹד שֶׁיֵּאָמֵר הַיּוֹם לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יַקְשֶׁה אִישׁ מִכֶּם אֶת־לִבּוֹ בְּמִרְמַת הַחֵטְא׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲁⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ϣⲁ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲫⲟⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲛϣⲱⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲡⲁⲧⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ

but comfort one another daily, as long as it is called 'To-day,' that one of you might not be hardened in a deceit of (the) sin.

αλλα προτρεπετε αλληλους καθ' εκαστην ημεραν, ενοσω ονομαζεται το σημερον, δια να μη σκληρυνθη τις εξ υμων δια της απατης της αμαρτιας·

لأَنَّنَا قَدْ صِرْنَا شُرَكَاءَ الْمَسِيحِ، إِنْ تَمَسَّكْنَا بِبَدَاءَةِ الثِّقَةِ ثَابِتَةً إِلَى النِّهَايَةِ،

כִּי חֲבֵרִים הָיִינוּ לַמָּשִׁיחַ וּבִלְבַד שֶׁנַּחֲזִיק בַּבִּטְחָה הָרִאשׁוֹנָה וְלֹא נַרְפֶּנָּה עַד־הַקֵּץ׃

Ⲁⲛⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲉ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲛϣⲁⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲣⲭⲏ ⲛ̀ϯϩⲩⲡⲟⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ

For we were sharers of Christ if we should lay hold on (the) beginning of the confidence firm unto the end:

διοτι μετοχοι εγειναμεν του Χριστου, εαν κρατησωμεν μεχρι τελους βεβαιαν την αρχην της πεποιθησεως,

إِذْ قِيلَ: «الْيَوْمَ، إِنْ سَمِعْتُمْ صَوْتَهُ فَلَا تُقَسُّوا قُلُوبَكُمْ، كَمَا فِي الإِسْخَاطِ».

כְּמוֹ שֶׁנֶּאֱמַר הַיּוֹם אִם־בְּקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ אַל־תַּקְשׁוּ לְבַבְכֶם כִּמְרִיבָה׃

Ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛϫⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲣϯⲉⲛϣⲱⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓϫⲱⲛⲧ

in (the) saying 'To-day, if ye should hear his voice, let not your hearts harden, as in the anger,'

ενω λεγεται· Σημερον, εαν ακουσητε της φωνης αυτου, μη σκληρυνητε τας καρδιας σας ως εν τω παραπικρασμω.

فَمَنْ هُمُ الَّذِينَ إِذْ سَمِعُوا أَسْخَطُوا؟ أَلَيْسَ جَمِيعُ الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ مِصْرَ بِوَاسِطَةِ مُوسَى؟

וּמִי הֵם הַשֹּׁמְעִים וַיָּרִיבוּ הֲלֹא כָּל־יֹצְאֵי מִצְרַיִם בְּיַד־משֶׁה׃

Ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲩϯϫⲱⲛⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ

for some having heard caused anger, but not all who came out of Khēmi through Moses.

Διοτι τινες, αφου ηκουσαν, παρεπικραναν αυτον αλλ' ουχι παντες οι εξελθοντες εξ Αιγυπτου δια του Μωυσεως.

وَمَنْ مَقَتَ أَرْبَعِينَ سَنَةً؟ أَلَيْسَ الَّذِينَ أَخْطَأُوا، الَّذِينَ جُثَثُهُمْ سَقَطَتْ فِي الْقَفْرِ؟

וּבְמִי הִתְקוֹטֵט אַרְבָּעִים שָׁנָה הֲלֹא בַחַטָּאִים אֲשֶׁר נָפְלוּ פִגְרֵיהֶם בַּמִּדְבָּר׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥϩⲣⲟϣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲙⲏ ⲛⲏ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲛⲟⲩⲕⲉⲗⲓ ϩⲉⲓ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ

But who were they with whom he was displeased forty years? Was it not they who sinned, whose limbs fell in (the) desert?

Εις τινας δε παρωργισθη τεσσαρακοντα ετη; ουχι εις τους αμαρτησαντας, των οποιων τα κωλα επεσον εν τη ερημω;

وَلِمَنْ أَقْسَمَ: «لَنْ يَدْخُلُوا رَاحَتَهُ»، إِلاَّ لِلَّذِينَ لَمْ يُطِيعُوا؟

וּלְמִי נִשְׁבַּע שֶׁלּא יָבֹאוּ אֶל־מְנוּחָתוֹ כִּי אִם־לַסּוֹרֲרִים׃

Ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲱⲣⲕ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲙⲏ ⲛⲏ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ

But who were they to whom he sware not to come into his rest? Was it not they who were disobedient?

Προς τινας δε ωμοσεν οτι δεν θελουσιν εισελθει εις την καταπαυσιν αυτου, ειμη προς τους απειθησαντας;

فَنَرَى أَنَّهُمْ لَمْ يَقْدِرُوا أَنْ يَدْخُلُوا لِعَدَمِ الإِيمَانِ.

וַאֲנַחְנוּ רֹאִים שֶׁלּא יָכְלוּ לָבוֹא עַל־אֲשֶׁר לֹא הֶאֱמִינוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ

And we see that they could not come in because of their unbelief.

Και βλεπομεν οτι δια απιστιαν δεν ηδυνηθησαν να εισελθωσι.

إصحاح 4

راحة لشعب الله

فَلْنَخَفْ، أَنَّهُ مَعَ بَقَاءِ وَعْدٍ بِالدُّخُولِ إِلَى رَاحَتِهِ، يُرَى أَحَدٌ مِنْكُمْ أَنَّهُ قَدْ خَابَ مِنْهُ!

עַל־כֵּן בְּהִמָּצֵא עוֹד הַהַבְטָחָה לָבוֹא אֶל־מְנוּחָתוֹ נִירָא נָא פֶּן־יֵרָאֶה אִישׁ מִכֶּם מְאַחֵר פְּעָמָיו׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲉⲣϩⲟϯ ⲟⲩⲛ ⲙⲏⲡⲟⲧⲉ ⲉ̀ⲁⲩⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲡⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲁ ⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲉⲣϧⲁⲉ

Let us then fear lest haply, a promise having been left for coming into his rest, one of you seem to come short.

Ας φοβηθωμεν λοιπον μηποτε, ενω μενει εις ημας επαγγελια να εισελθωμεν εις την καταπαυσιν αυτου, φανη τις εξ υμων οτι υστερηθη αυτης.

لأَنَّنَا نَحْنُ أَيْضًا قَدْ بُشِّرْنَا كَمَا أُولئِكَ، لكِنْ لَمْ تَنْفَعْ كَلِمَةُ الْخَبَرِ أُولئِكَ. إِذْ لَمْ تَكُنْ مُمْتَزِجَةً بِالإِيمَانِ فِي الَّذِينَ سَمِعُوا.

כִּי גַם־אֵלֵינוּ בָּאָה הַבְּשׂוֹרָה כְּבֹאָהּ אֲלֵיהֶם וְלָהֶם לֹא־הוֹעִיל דְּבַר הַשְּׁמוּעָה מִפְּנֵי אֲשֶׁר לֹא־הִתְעָרַב בָּאֱמוּנָה לַשֹּׁמְעִים׃

Ⲁⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲛ ϩⲱⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲏ ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϩⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲁⲛ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ

For good tidings were preached to us also as to those, but the word of the hearing profited those not, because they were not persuaded in the faith with those who heard.

Διοτι ημεις ευηγγελισθημεν, καθως και εκεινοι· αλλα δεν ωφελησεν εκεινους ο λογος, τον οποιον ηκουσαν, επειδη δεν ητο εις τους ακουσαντας ηνωμενος με την πιστιν.

لأَنَّنَا نَحْنُ الْمُؤْمِنِينَ نَدْخُلُ الرَّاحَةَ، كَمَا قَالَ: «حَتَّى أَقْسَمْتُ فِي غَضَبِي: لَنْ يَدْخُلُوا رَاحَتِي» مَعَ كَوْنِ الأَعْمَالِ قَدْ أُكْمِلَتْ مُنْذُ تَأْسِيسِ الْعَالَمِ.

כִּי בָּאֵי הַמְּנוּחָה אֲנַחְנוּ הַמַּאֲמִינִים כְּמוֹ שֶׁאָמַר אֲשֶׁר־נִשְׁבַּעְתִּי בְאַפִּי אִם־יְבֹאוּן אֶל־מְנוּחָתִי אַף כִּי נִגְמְרוּ מַעֲשֵׂי יְהוָֹה מֵעֵת הִוָּסֵד הָעוֹלָם׃

Ⲧⲉⲛⲛⲁϣⲉ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲓⲱⲣⲕ ϧⲉⲛ ⲡⲁϫⲱⲛⲧ ϫⲉ ⲁⲛ ⲉⲩⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲕⲉⲧⲟⲓ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲧⲕⲁⲧⲁⲃⲟⲗⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ

We shall (lit. will) then go into the rest, namely they who believed, according as be said: As I sware in mine anger, "Shall they go into my rest?"' although the works were done from (the) foundation of the world.

Διοτι εισερχομεθα εις την καταπαυσιν ημεις οι πιστευσαντες, καθως ειπεν· Ουτως ωμοσα εν τη οργη μου, δεν θελουσιν εισελθει εις την καταπαυσιν μου· αν και τα εργα αυτου ετελειωσαν απο καταβολης κοσμου.

لأَنَّهُ قَالَ فِي مَوْضِعٍ عَنِ السَّابِعِ هَكَذَا: «وَاسْتَرَاحَ اللهُ فِي الْيَوْمِ السَّابِعِ مِنْ جَمِيعِ أَعْمَالِهِ».

כִּי עַל־הַיּוֹם הַשְּׁבִיעִי הַכָּתוּב אֹמֵר וַיִּשְׁבֹּת בַּיּוֹם הַשְּׁבִיעִי מִכָּל־מְלַאכְתּוֹ׃

Ⲁϥϫⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲓⲟⲩⲙⲁ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲙⲁϩⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ϫⲉ ⲁϥⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁϩⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ

For he said thus in a place concerning the seventh day: God rested in the seventh day from all his works';

Διοτι ειπεν εν μερει τινι περι της εβδομης ουτω· Και κατεπαυσεν ο Θεος εν τη ημερα τη εβδομη απο παντων των εργων αυτου·

وَفِي هَذَا أَيْضًا: «لَنْ يَدْخُلُوا رَاحَتِي».

וְאֹמֵר עוֹד אִם־יְבֹאוּן אֶל־מְנוּחָתִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲟⲛ ϫⲉ ⲁⲛ ⲥⲉⲛⲁϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ

and in this (place) again: 'Will they go into my rest ?'

και εν τουτω παλιν· Δεν θελουσιν εισελθει εις την καταπαυσιν μου.

فَإِذْ بَقِيَ أَنَّ قَوْمًا يَدْخُلُونَهَا، وَالَّذِينَ بُشِّرُوا أَوَّلًا لَمْ يَدْخُلُوا لِسَبَبِ الْعِصْيَانِ،

וְיַעַן כִּי־יֶשׁ־עוֹד מָקוֹם לָבוֹא אֵלֶיהָ וַאֲשֶׁר הִתְבַּשְׂרוּ בָּרִאשׁוֹנָה הֵמָּה לֹא־בָאוּ שָׁם בְּמִרְיָם׃

Ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲟⲩⲛ ϥⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓϣⲟⲣⲡ ⲉⲧⲁⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ

Since then he leaveth some to come into it, and the first to whom good tidings were preached went not in because of their unbelief,

Επειδη λοιπον μενει να εισελθωσι τινες εις αυτην, και οι προτερον ευαγγελισθεντες δεν εισηλθον δι' απειθειαν

يُعَيِّنُ أَيْضًا يَوْمًا قَائِلًا فِي دَاوُدَ: «الْيَوْمَ» بَعْدَ زَمَانٍ هَذَا مِقْدَارُهُ، كَمَا قِيلَ: «الْيَوْمَ، إِنْ سَمِعْتُمْ صَوْتَهُ فَلَا تُقَسُّوا قُلُوبَكُمْ».

לָכֵן הוֹסִיף לִקְבּוֹעַ יוֹם מִקֵּץ יָמִים רַבִּים בְּאָמְרוֹ עַל־יְדֵי דָוִד הַיּוֹם כְּמוֹ שֶׁנֶּאֱמַר הַיּוֹם אִם־בְּקֹלוֹ תִשְׁמָעוּ אַל־תַּקְשׁוּ לְבַבְכֶם׃

Ⲡⲁⲗⲓⲛ ϥⲑⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲙⲁⲓⲏ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲣϯⲉⲛϣⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ

again he ordaineth a day, to-day, in David, after so much time, saying according as he said from (the) first: 'To-day, if ye should hear his voice, let not your hearts harden.'

παλιν διοριζει ημεραν τινα, Σημερον, λεγων δια του Δαβιδ, μετα τοσουτον καιρον, καθως ειρηται· Σημερον, εαν της φωνης αυτου ακουσητε, μη σκληρυνητε τας καρδιας σας.

لأَنَّهُ لَوْ كَانَ يَشُوعُ قَدْ أَرَاحَهُمْ لَمَا تَكَلَّمَ بَعْدَ ذَلِكَ عَنْ يَوْمٍ آخَرَ.

כִּי אִלּוּ הֵנִיחַ לָהֶם יְהוֹשֻׁעַ לֹא־הָיָה מְדַבֵּר אַחֲרֵי כֵן עַל־יוֹם אַחֵר׃

Ⲉⲛⲉⲁ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲑⲣⲟⲩⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲁⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲕⲉⲉϩⲟⲟⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ

For had Jēsou made them rest, he would not have spoken concerning another day after these things.

Διοτι εαν ο Ιησους σου Ναυη ειχε δωσει εις αυτους καταπαυσιν, δεν ηθελε μετα ταυτα λαλει περι αλλης ημερας.

إِذًا بَقِيَتْ رَاحَةٌ لِشَعْبِ اللهِ!

עַל־כֵּן נִשְׁאֲרָה עוֹד מְנוּחַת שַׁבָּת לְעַם אֱלֹהִים׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲓⲥⲙⲟⲥ ⲥⲱϫⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

So then a keeping of Sabbath is left to the people of God.

Αρα μενει καταπαυσις εις τον λαον του Θεου.

لأَنَّ الَّذِي دَخَلَ رَاحَتَهُ اسْتَرَاحَ هُوَ أَيْضًا مِنْ أَعْمَالِهِ، كَمَا اللهُ مِنْ أَعْمَالِهِ.

כִּי הַבָּא אֶל־מְנוּחָתוֹ גַּם־הוּא שָׁבַת מִמְּלַאכְתּוֹ כַּאֲשֶׁר הָאֱלֹהִים מִשֶּׁלּוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϩⲱϥ ⲁϥⲙⲧⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲟⲩϥ

For he who came into his rest, himself also rested from his works, as God rested from his own.

Διοτι ο εισελθων εις την καταπαυσιν αυτου και αυτος κατεπαυσεν απο των εργων αυτου, καθως ο Θεος απο των εαυτου.

فَلْنَجْتَهِدْ أَنْ نَدْخُلَ تِلْكَ الرَّاحَةَ، لِئَلاَّ يَسْقُطَ أَحَدٌ فِي عِبْرَةِ الْعِصْيَانِ هَذِهِ عَيْنِهَا.

לָכֵן נִשְׁקְדָה־נָּא לָבוֹא אֶל־הַמְּנוּחָה הַהִיא לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יִכָּשֶׁל אִישׁ וְהָיָה מַמְרֶה כְּמוֹהֶם׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲓⲏⲥ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ϩⲉⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ

Let us hasten then to come into that rest, that one may not fall down in the same form of the disobedience.

Ας σπουδασωμεν λοιπον να εισελθωμεν εις εκεινην την καταπαυσιν, δια να μη πεση τις εις το αυτο παραδειγμα της απειθειας.

لأَنَّ كَلِمَةَ اللهِ حَيَّةٌ وَفَعَّالَةٌ وَأَمْضَى مِنْ كُلِّ سَيْفٍ ذِي حَدَّيْنِ، وَخَارِقَةٌ إِلَى مَفْرَقِ النَّفْسِ وَالرُّوحِ وَالْمَفَاصِلِ وَالْمِخَاخِ، وَمُمَيِّزَةٌ أَفْكَارَ الْقَلْبِ وَنِيَّاتِهِ.

כִּי־דְבַר הָאֱלֹהִים חַי הוּא וּפֹעֵל גְּבוּרוֹת וְחַד מִכָּל־חֶֶרֶב פִּיפִיּוֹת וְיֹרֵד עַד־לְהַבְדִּיל בֵּין־הַנֶּפֶשׁ וּבֵין הָרוּחַ בֵּין הַדְּבָקִים וּבֵין־הַמּוֹחַ וּבֹחֵן מַחְשְׁבוֹת לֵבָב וּמְזִמּוֹתָיו׃

Ϥⲉⲛϩⲟⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲟⲩⲟϩ ϥϣⲱⲧ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲥⲏϥⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲣⲟ ⲃ̅ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁ ⲡⲓⲫⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲯⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲱⲧⲡ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲧⲕⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ϥⲟⲓ ⲛ̀ϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲓⲙⲟⲕⲙⲉⲕ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ

For the word of God is faithful, and it worketh, and it is sharper than every sword of two edges (lit. mouth), and it goeth in up to the dividing of the soul and the spirit, and the joints and the marrow, and it is searching for the reasonings and the thoughts of heart.

Διοτι ο λογος του Θεου ειναι ζων και ενεργος και κοπτερωτερος υπερ πασαν διστομον μαχαιραν και διερχεται μεχρι διαιρεσεως ψυχης τε και πνευματος, αρμων τε και μυελων, και διερευνα τους διαλογισμους και τας εννοιας της καρδιας·

وَلَيْسَتْ خَلِيقَةٌ غَيْرَ ظَاهِرَةٍ قُدَّامَهُ، بَلْ كُلُّ شَيْءٍ عُرْيَانٌ وَمَكْشُوفٌ لِعَيْنَيْ ذَلِكَ الَّذِي مَعَهُ أَمْرُنَا.

וְאֵין יְצוּר נִסְתָּר מִלְּפָנָיו כִּי־הַכֹּל חָשׂוּף וְגָלוּי לְעֵינֵי־בַעַל דְּבָרִים שֶׁלָּנּוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲛⲧ ϩⲏⲡ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲥⲉⲃⲏϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲟⲓ ⲛ̀ϫⲁⲣⲁⲃ ⲛⲁϩⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲫⲉϩ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

And there is not any creature hidden before him, but all are naked, and they are with bare neck before his eyes, he unto whom the word reacheth for us.

και δεν ειναι ουδεν κτισμα αφανες ενωπιον αυτου, αλλα παντα ειναι γυμνα και τετραχηλισμενα εις τους οφθαλμους αυτου, προς ον εχομεν να δωσωμεν λογον.

يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

فَإِذْ لَنَا رَئِيسُ كَهَنَةٍ عَظِيمٌ قَدِ اجْتَازَ السَّمَاوَاتِ، يَسُوعُ ابْنُ اللهِ، فَلْنَتَمَسَّكْ بِالإِقْرَارِ.

וְעַתָּה בִּהְיוֹת־לָנוּ כֹּהֵן גָּדוֹל נַעֲלֶה מְאֹד אֲשֶׁר עָבַר אֶת־הַשָּׁמָיִם יֵשׁוּעַ בֶּן־הָאֱלֹהִים נַחֲזִיקָה בְּהוֹדָאַת אֱמוּנָתֵנוּ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉ̀ⲁϥⲥⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲙⲁⲣⲉⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Having then a great high priest who passed (through) the heavens, Jesus (the) Son of God, let us lay hold on the confession.

Εχοντες λοιπον αρχιερεα μεγαν, οστις διηλθε τους ουρανους, Ιησουν τον Υιον του Θεου, ας κρατωμεν την ομολογιαν.

لأَنْ لَيْسَ لَنَا رَئِيسُ كَهَنَةٍ غَيْرُ قَادِرٍ أَنْ يَرْثِيَ لِضَعَفَاتِنَا، بَلْ مُجَرَّبٌ فِي كُلِّ شَيْءٍ مِثْلُنَا، بِلاَ خَطِيَّةٍ.

כִּי אֵין לָנוּ כֹּהֵן גָּדוֹל אֲשֶׁר לֹא־יוּכַל לְהִצְטָעֵר בְּחֳלָיֵינוּ כִּי אִם־מִתְנַסֶּה בַכֹּל כָּמוֹנוּ וּבְלִי־חֵטְא׃

Ⲟⲩⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛⲧⲁⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϭⲓ ⲙⲕⲁϩ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛϣⲱⲛⲓ ⲉ̀ⲁⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲛⲥⲙⲟⲧ ⲁϭⲛⲉ ⲛⲟⲃⲓ

For (it is) not an high priest which we have, for whom it is not possible to suffer with our weaknesses; but (one) who was tempted in everything according to our form, without sin.

Διοτι δεν εχομεν αρχιερεα μη δυναμενον να συμπαθηση εις τας ασθενειας ημων, αλλα πειρασθεντα κατα παντα καθ ' ομοιοτητα ημων χωρις αμαρτιας.

فَلْنَتَقَدَّمْ بِثِقَةٍ إِلَى عَرْشِ النِّعْمَةِ لِكَيْ نَنَالَ رَحْمَةً وَنَجِدَ نِعْمَةً عَوْنًا فِي حِينِهِ.

עַל־כֵּן נִקְרְבָה בְּבִטָּחוֹן לִפְנֵי כִּסֵּא הֶחָסֶד לָשֵׂאת רַחֲמִים וְלִמְצֹא חֶסֶד לְעֶזְרָה בְּעִתָּהּ׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲛϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲉⲩⲉⲩⲕⲉⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲃⲟⲏⲑⲓⲁ

Let us come in boldly before the throne of the grace, that we may receive [a] mercy and find [a] grace for an occasion of help.

Ας πλησιαζωμεν λοιπον μετα παρρησιας εις τον θρονον της χαριτος, δια να λαβωμεν ελεος και να ευρωμεν χαριν προς βοηθειαν εν καιρω χρειας.

إصحاح 5

تابع: يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

لأَنَّ كُلَّ رَئِيسِ كَهَنَةٍ مَأْخُوذٍ مِنَ النَّاسِ يُقَامُ لأَجْلِ النَّاسِ فِي مَاِ للهِ، لِكَيْ يُقَدِّمَ قَرَابِينَ وَذَبَائِحَ عَنِ الْخَطَايَا،

כִּי כָּל־כֹּהֵן גָּדוֹל הַלָּקוּחַ מִתּוֹךְ בְּנֵי־אָדָם מֻפְקָד הוּא בַּעֲבוּר בְּנֵי אָדָם בְּעִנְיְנֵי אֱלֹהִים לְהַקְרִיב מִנְחָה וָזֶבַח עַל־הַחֲטָאִים׃

Ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ϣⲁⲩⲧⲁϩⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲛ ⲇⲱⲣⲟⲛ ⲛⲉⲙ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ

For every high priest who is taken from [the] men, they set him up for [the] men with God, that he may offer gift and sacrifice for the sins;

Διοτι πας αρχιερευς, εξ ανθρωπων λαμβανομενος, υπερ ανθρωπων καθισταται εις τα προς τον Θεον, δια να προσφερη δωρα τε και θυσιας υπερ αμαρτιων,

قَادِرًا أَنْ يَتَرَفَّقَ بِالْجُهَّالِ وَالضَّالِّينَ، إِذْ هُوَ أَيْضًا مُحَاطٌ بِالضَّعْفِ.

וְהוּא יֹדֵעַ לַחְמֹל עַל־הַשֹּׁגֲגִים וְהַתֹּעִים בִּהְיוֹתוֹ גַם־הוּא יְדוּעַ חֹלִי׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲧⲉⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲥⲱⲣⲉⲙ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϩⲱϥ ϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲛⲓ

(one) for whom it is possible to suffer in a measure with the ignorant and who are gone astray, because himself also is in [a] weakness;

δυναμενος να συμπαθη εις τους αγνοουντας και πλανωμενους, διοτι και αυτος ειναι περιενδεδυμενος ασθενειαν·

وَلِهَذَا الضَّعْفِ يَلْتَزِمُ أَنَّهُ كَمَا يُقَدِّمُ عَنِ الْخَطَايَا لأَجْلِ الشَّعْبِ هَكَذَا أَيْضًا لأَجْلِ نَفْسِهِ.

אֲשֶׁר־עַל־כֵּן חַיָּב לְהַקְרִיב עַל־הַחֲטָאִים בְּעַד־הָעָם וּבְעַד־נַפְשׁוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛⲁϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ϣⲁϥⲓⲛⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱϥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲛⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲛⲟⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

and because of it it is meet for him, according as he offereth for the things of the people, thus also that he should offer for his own sins.

και δια ταυτην χρεωστει, καθως περι του λαου, ουτω και περι εαυτου να προσφερη θυσιαν υπερ αμαρτιων.

وَلَا يَأْخُذُ أَحَدٌ هَذِهِ الْوَظِيفَةَ بِنَفْسِهِ، بَلِ الْمَدْعُوُّ مِنَ اللهِ، كَمَا هَارُونُ أَيْضًا.

וְאֶת־הַגְּדֻלָּה הַזֹּאת לֹא־יִקַּח אִישׁ לְנַפְשׁוֹ רַק הַקָּרוּא לָהּ מֵאֵת הָאֱלֹהִים כְּאַהֲרֹן׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϭⲓ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓⲧⲁⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥⲑⲱϩⲉⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲁⲁⲣⲱⲛ

And (any) one taketh not the honour to himself, but God called him according as Aaron.

Και ουδεις λαμβανει την τιμην ταυτην εις εαυτον, αλλ' ο καλουμενος υπο του Θεου, καθως και ο Ααρων.

كَذَلِكَ الْمَسِيحُ أَيْضًا لَمْ يُمَجِّدْ نَفْسَهُ لِيَصِيرَ رَئِيسَ كَهَنَةٍ، بَلِ الَّذِي قَالَ لَهُ: «أَنْتَ ابْنِي أَنَا الْيَوْمَ وَلَدْتُكَ».

וְכֵן הַמָּשִּׁיחַ לֹא־כִבֵּד אֶת־נַפְשׁוֹ לִהְיוֹת כֹּהֵן גָּדוֹל כִּי אִם־מִי שֶׁאָמַר אֵלָיו בְּנִי אַתָּה אֲנִי הַיּוֹם יְלִדְתִּיךָ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱϥ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲧⲁϥϯⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲁⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲏ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲡⲁϣⲏⲣⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓϫⲫⲟⲕ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ

Thus also Christ glorified not himself, to be made (an) high priest, but he it is who spake to him: 'Thou art my Son, I (pron.) begat thee to-day.'

Ουτω και ο Χριστος δεν εδοξασεν εαυτον δια να γεινη αρχιερευς, αλλ' ο λαλησας προς αυτον· Υιος μου εισαι συ, εγω σημερον σε εγεννησα·

كَمَا يَقُولُ أَيْضًا فِي مَوْضِعٍ آخَرَ: «أَنْتَ كَاهِنٌ إِلَى الأَبَدِ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ».

כְּמוֹ שֶׁאָמַר גַּם־בְּמָקוֹם אַחֵר אַתָּה־כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲙⲁ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲫⲟⲩⲏⲃ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ

According as he saith in another place: Thou art (the) priest for ever, according to (the) order of Melchisedek.'

καθως και αλλαχου λεγει· Συ εισαι ιερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν Μελχισεδεκ.

الَّذِي، فِي أَيَّامِ جَسَدِهِ، إِذْ قَدَّمَ بِصُرَاخٍ شَدِيدٍ وَدُمُوعٍ طَلِبَاتٍ وَتَضَرُّعَاتٍ لِلْقَادِرِ أَنْ يُخَلِّصَهُ مِنَ الْمَوْتِ، وَسُمِعَ لَهُ مِنْ أَجْلِ تَقْوَاهُ،

אֲשֶׁר בִּימֵי הֱיוֹתוֹ בַבָּשָׂר הִקְרִיב תְּפִלּוֹת וְתַחֲנוּנִים בִּצְעָקָה גְדוֹלָה וּבִדְמָעוֹת לִפְנֵי מִי־שֶׁיָּכוֹל לְהוֹשִׁיעוֹ מִמָּוֶת וַיֵּעָתֶר־לוֹ מִפְּנֵי יִרְאָתוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲓⲛⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲛ̀ϩⲁⲛⲧⲱⲃϩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϯϩⲟ ϩⲁ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲛⲁϩⲙⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲙⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϧⲣⲱⲟⲩ ⲉϥϫⲟⲣ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲉⲣⲙⲱⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧϩⲟϯ

He who offered in the days of his flesh prayers and supplications to him for whom it was possible to save him from (the) death; with a strong cry and tears having offered them: and he heard him from (the) fear.

Οστις εν ταις ημεραις της σαρκος αυτου, αφου μετα κραυγης δυνατης και δακρυων προσεφερε δεησεις και ικεσιας προς τον δυναμενον να σωζη αυτον εκ του θανατου, και εισηκουσθη δια την ευλαβειαν αυτου,

مَعَ كَوْنِهِ ابْنًا تَعَلَّمَ الطَّاعَةَ مِمَّا تَأَلَّمَ بِهِ.

וְאַף כִּי־הָיָה הַבֵּן לָמַד מֵעֻנּוֹתוֹ לִשְׁמוֹעַ׃

Ⲕⲉⲡⲉⲣ ⲉ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲡⲉ ⲁϥⲉⲙⲓ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲧⲟⲩ

Though he was a son, he knew [the] obedience from the pains which he received;

καιτοι ων Υιος, εμαθε την υπακοην αφ' οσων επαθε,

وَإِذْ كُمِّلَ صَارَ لِجَمِيعِ الَّذِينَ يُطِيعُونَهُ، سَبَبَ خَلاَصٍ أَبَدِيٍّ،

וְאַחֲרֵי אֲשֶׁר הֻשְׁלַם הָיָה מַמְצִיא תְּשׁוּעַת עוֹלָמִים לְכָל־שֹׁמְעָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲗⲱⲓϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲩϫⲁⲓ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

and having been completed, he became to all who will obey him a cause of eternal salvation;

και γενομενος τελειος, κατεσταθη αιτιος σωτηριας αιωνιου εις παντας τους υπακουοντας εις αυτον,

مَدْعُوًّا مِنَ اللهِ رَئِيسَ كَهَنَةٍ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ.

וְהָאֱלֹהִים קָרָא־לוֹ כֹּהֵן גָּדוֹל עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק׃

Ⲉⲁ ⲫϯ ⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ϣⲁ ⲉ̀ⲛⲉϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ

God having called him 'High priest for ever, according to (the) order of Melchisedek.'

ονομασθεις υπο του Θεου αρχιερευς κατα την ταξιν Μελχισεδεκ·

التحذير من الأرتداد

اَلَّذِي مِنْ جِهَتِهِ الْكَلاَمُ كَثِيرٌ عِنْدَنَا، وَعَسِرُ التَّفْسِيرِ لِنَنْطِقَ بِهِ، إِذْ قَدْ صِرْتُمْ مُتَبَاطِئِي الْمَسَامِعِ.

עַל־זֹאת יֶשׁ־לָנוּ לְדַבֵּר רַבּוֹת וְקָשׁוֹת לְבַאֵר לָכֶם בְּמִלִּין יַעַן כִּי־כָבְדוּ אָזְנֵיכֶם׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛⲁⲛ ⲡⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ϥⲙⲟⲕϩ ⲛ̀ⲟⲩⲁϩⲙⲉϥ ϫⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϣⲱⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ

He concerning whom the word is great for us, and it is difficult of interpretation, because ye become weak in your hearings.

Περι του οποιου πολλα εχομεν να ειπωμεν και δυσερμηνευτα, διοτι εγεινετε νωθροι τας ακοας.

لأَنَّكُمْ إِذْ كَانَ يَنْبَغِي أَنْ تَكُونُوا مُعَلِّمِينَ لِسَبَبِ طُولِ الزَّمَانِ تَحْتَاجُونَ أَنْ يُعَلِّمَكُمْ أَحَدٌ مَا هِيَ أَرْكَانُ بَدَاءَةِ أَقْوَالِ اللهِ، وَصِرْتُمْ مُحْتَاجِينَ إِلَى اللَّبَنِ، لَا إِلَى طَعَامٍ قَوِيٍّ.

כִּי תַּחַת אֲשֶׁר לְפִי רְבוֹת הַיָּמִים הָיָה רָאוּי לָכֶם לִהְיוֹת מְלַמְּדִים עַתָּה צְרִיכִים אַתֶּם שֶׁיָּשׁוּבוּ וִילַמְּדוּ אֶתְכֶם עִקְּרֵי רֵאשִׁית דִּבְרֵי אֱלֹהִים וְהִצְטָרַכְתֶּם לְחָלָב וְלֹא לְמַאֲכָל בָּרִיא׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲥⲙⲡϣⲁ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲉⲣⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲥⲁⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲓⲥⲧⲟⲓⲭⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲣⲭⲏ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣⲱϯ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲉⲥϫⲟⲣ ⲁⲛ

For (when) it even was being worthy for you to be teachers because of the time; ye again have need of (one) to teach you what are the elements of (the) beginning of the words of God; and ye become having need of [a] milk, not [a] strong food.

Επειδη ενω ως προς τον καιρον επρεπε να ησθε διδασκαλοι, παλιν εχετε χρειαν του να σας διδασκη τις τα αρχικα στοιχεια των λογων του Θεου, και κατηντησατε να εχητε χρειαν γαλακτος και ουχι στερεας τροφης.

لأَنَّ كُلَّ مَنْ يَتَنَاوَلُ اللَّبَنَ هُوَ عَدِيمُ الْخِبْرَةِ فِي كَلاَمِ الْبِرِّ لأَنَّهُ طِفْلٌ،

כִּי כֹל אֲשֶׁר מַאֲכָלוֹ חָלָב אֵינֶנּוּ מֵבִין בִּדְבַר־צֶדֶק כִּי־עוֹדֶנּוּ תִינֹק׃

Ⲟⲩⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲟⲩⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱϯ ⲛ̀ϥϧⲉⲧϧⲱⲧ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲁⲗⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ

For every one who eateth milk is not experienced in (the) word of the righteousness; for he is a child.

Διοτι πας ο μετεχων γαλακτος ειναι απειρος του λογου της δικαιοσυνης· επειδη ειναι νηπιος·

وَأَمَّا الطَّعَامُ الْقَوِيُّ فَلِلْبَالِغِينَ، الَّذِينَ بِسَبَبِ التَّمَرُّنِ قَدْ صَارَتْ لَهُمُ الْحَوَاسُّ مُدَرَّبَةً عَلَى التَّمْيِيزِ بَيْنَ الْخَيْرِ وَالشَّرِّ.

וְלַשְּׁלֵמִים הַמַּאֲכָל הַבָּרִיא אֲשֶׁר יֵשׁ לָהֶם עַל־פִּי הַנִּסָּיוֹן חוּשִׁים שֶׁהָרְגְּלוּ לְהַבְחִין בֵּין־טוֹב לָרָע׃

Ϯϧⲣⲉ ⲇⲉ ⲉⲧϫⲟⲣ ⲑⲁ ⲛⲓⲧⲉⲗⲓⲟⲥ ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲟⲩϩⲉⲝⲓⲥ ⲟⲩⲟⲛⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲥⲑⲏⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉⲩϧⲉⲧϧⲱⲧ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡϣⲓⲃϯ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

But the strong food is that of the perfect, they who because of their habit have their perception (plur.) experienced for (the) knowing (the) difference of the good and the evil.

των τελειων ομως ειναι η στερεα τροφη, οιτινες δια την εξιν εχουσι τα αισθητηρια γεγυμνασμενα εις το να διακρινωσι το καλον και το κακον.

إصحاح 6

تابع: التحذير من الأرتداد

لِذَلِكَ وَنَحْنُ تَارِكُونَ كَلاَمَ بَدَاءَةِ الْمَسِيحِ، لِنَتَقَدَّمْ إِلَى الْكَمَالِ، غَيْرَ وَاضِعِينَ أَيْضًا أَسَاسَ التَّوْبَةِ مِنَ الأَعْمَالِ الْمَيِّتَةِ، وَالإِيمَانِ بِاللهِ،

עַל־כֵּן בַּעֲזֹב כָּעֵת רֵאשִׁית דְּבַר הַמָּשִׁיחַ נַעֲבֹר אֶל־הַשְּׁלֵמוּת וְלֹא נָשׁוּב לָשִׁית יְסוֹדֵי הַתְּשׂוּבָה מִמַּעֲשֵׂי מָוֶת וְהָאֱמוּנָה בֵּאלֹהִים׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲁⲛⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲣⲭⲏ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲙⲁⲣⲉⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲓϫⲱⲕ ⲛ̀ⲥⲉⲣⲱϧⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ⲉⲩⲥⲉⲛϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲩⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲫϯ

Therefore having left (the) word of (the) beginning of Christ, let us come unto the completion, not having deposited for us a foundation of [a] repentance from dead works, and [a] faith in God,

Δια τουτο αφησαντες την αρχικην διδασκαλιαν του Χριστου, ας φερωμεθα προς την τελειοτητα, χωρις να βαλλωμεν εκ νεου θεμελιον μετανοιας απο νεκρων εργων και πιστεως εις Θεον,

تَعْلِيمَ الْمَعْمُودِيَّاتِ، وَوَضْعَ الأَيَادِي، قِيَامَةَ الأَمْوَاتِ، وَالدَّيْنُونَةَ الأَبَدِيَّةَ،

וְתוֹרַת הַטְּבִילוֹת וּסְמִיכַת יָדַיִם וּתְחִיַּת הַמֵּתִים וּמִשְׁפַּט עוֹלָם׃

Ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϭⲓⲱⲙⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲁϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲣⲓⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

and [a] doctrine of baptisms, and [a] laying on of hand upon them, and [a] resurrection of the dead, and [an] eternal judgement.

της διδαχης των βαπτισμων και της επιθεσεως των χειρων, και της αναστασεως των νεκρων και της κρισεως της αιωνιου.

وَهَذَا سَنَفْعَلُهُ إِنْ أَذِنَ اللهُ.

וְאֶת־זֹאת נַעֲשֶׂה אִם־יִתֵּן הָאֵל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲉⲛⲉⲁⲓϥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ

And this we shall do if the Lord should command.

Και τουτο θελομεν καμει, εαν επιτρεπη ο Θεος.

لأَنَّ الَّذِينَ اسْتُنِيرُوا مَرَّةً، وَذَاقُوا الْمَوْهِبَةَ السَّمَاوِيَّةَ وَصَارُوا شُرَكَاءَ الرُّوحِ الْقُدُسِ،

כִּי כֹל אֲשֶׁר־נָגַהּ עֲלֵיהֶם הָאוֹר וְטָעֲמוּ מִמַּתְּנַת הַשָּׁמַיִם וְנִתַּן לָהֶם חֶלְקָם בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϭⲓ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲁⲩϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲛ̀ⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲉⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

For it is an impossibility (for them) who once received (the) light, having tasted free gift of (the) heaven, and they shared in the holy spirit,

Διοτι αδυνατον ειναι οι απαξ φωτισθεντες και γευθεντες της επουρανιου δωρεας και γενομενοι μετοχοι του Αγιου Πνευματος

وَذَاقُوا كَلِمَةَ اللهِ الصَّالِحَةَ وَقُوَّاتِ الدَّهْرِ الآتِي،

וְטָעֲמוּ אֶת־דְּבַר־אֱלֹהִים הַטּוֹב וְכֹחוֹת הָעוֹלָם הַבָּא וְהֵם נָסוֹגוּ אָחוֹר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲛⲉϩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ

and they tasted the good word of God and the powers of the age which cometh,

και γευθεντες τον καλον λογον του Θεου και τας δυναμεις του μελλοντος αιωνος,

وَسَقَطُوا، لَا يُمْكِنُ تَجْدِيدُهُمْ أَيْضًا لِلتَّوْبَةِ، إِذْ هُمْ يَصْلِبُونَ لأَنْفُسِهِمِ ابْنَ اللهِ ثَانِيَةً وَيُشَهِّرُونَهُ.

נִמְנְעוּ מֵהִתְחַדֵּשׁ עוֹד לִתְשׁוּבָה כִּי חָזְרוּ לִצְלֹב לָהֶם אֶת־בֶּן־הָאֱלֹהִים וַיִּתְּנוּהוּ לְמָשָׁל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉϩⲉⲓ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲣⲃⲉⲣⲓ ⲟⲛ ⲉⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲉⲩⲓϣⲓ ⲙ̀ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ ⲥⲉⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ⲥⲣⲁϩ

and fell (away), that they should become new again unto a repentance, crucifying (the) Son of God to themselves once more, they make him as public example.

και επειτα παραπεσοντες, αδυνατον να ανακαινισθωσι παλιν εις μετανοιαν, ανασταυρουντες εις εαυτους τον Υιον του Θεου και καταισχυνοντες.

لأَنَّ أَرْضًا قَدْ شَرِبَتِ الْمَطَرَ الآتِيَ عَلَيْهَا مِرَارًا كَثِيرَةً، وَأَنْتَجَتْ عُشْبًا صَالِحًا لِلَّذِينَ فُلِحَتْ مِنْ أَجْلِهِمْ، تَنَالُ بَرَكَةً مِنَ اللهِ.

כִּי הָאֲדָמָה הַשּׁוֹתָה אֶת־הַגֶּשֶׁם הַיֹּרֵד עָלֶיהָ לְמַכְבִּיר וּמוֹצִיאָה עֵשֶׂב טוֹב לְעֹבְדֶיהָ תִּשָׂא בְרָכָה מֵאֵת הָאֱלֹהִים׃

Ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲥⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲉϥⲙⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲓⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉϥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲉⲫⲟⲩⲱⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧⲟⲩ ϣⲁϥϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

For the earth which drinketh the rain which cometh down upon it many times, bearing [a] grass good for them for whom it was cultivated, receiveth the blessing of God:

Διοτι γη, ητις πινει την πολλακις ερχομενην επ' αυτης βροχην και γεννα βοτανην ωφελιμον εις εκεινους, δια τους οποιους και γεωργειται, μεταλαμβανει ευλογιαν παρα Θεου·

وَلكِنْ إِنْ أَخْرَجَتْ شَوْكًا وَحَسَكًا، فَهِيَ مَرْفُوضَةٌ وَقَرِيبَةٌ مِنَ اللَّعْنَةِ، الَّتِي نِهَايَتُهَا لِلْحَرِيقِ.

וַאֲשֶׁר תּוֹצִיא קוֹץ וְדַרְדַּר נִמְאָסָה הִיא וּקְרוֹבָה לַמְּאֵרָה וְסוֹפָהּ לְהִשָׂרֵף׃

Ⲁϥϣⲁⲛⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲟⲛϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲥⲟⲩⲣⲓ ⲟⲩⲁⲧϣⲁⲩ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ϥϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲡⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉϥϧⲁⲉ̀ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡⲣⲟⲕϩϥ

but should it bring forth thorns and thistles it is unprofitable, and draweth near unto (the) curse, whose end will be unto (the) burning.

οταν ομως εκφυη ακανθας και τριβολους, ειναι αδοκιμος και πλησιον καταρας, της οποιας το τελος ειναι να καυθη.

وَلكِنَّنَا قَدْ تَيَقَّنَّا مِنْ جِهَتِكُمْ أَيُّهَا الأَحِبَّاءُ، أُمُورًا أَفْضَلَ، وَمُخْتَصَّةً بِالْخَلاَصِ، وَإِنْ كُنَّا نَتَكَلَّمُ هَكَذَا.

אָמְנָם יְדִידַי מֻבְטָחִים אֲנַחְנוּ כִּי טֹבוֹת מֵאֵלֶּה בָּכֶם וּקְרֹבוֹת לִישׁוּעָה אַף כִּי־דִבַּרְנוּ כָּזֹאת׃

Ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲑⲏⲧ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛⲁⲙⲉⲛⲣⲁϯ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲧⲉⲛⲉⲣⲡⲕⲉⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

But we are persuaded concerning you, my beloved, as to the things which are best and the things which draw near unto [the] salvation, even if we thus make (the) speech:

Περι υμων δε, αν και λαλωμεν ουτως, αγαπητοι, ειμεθα πεπεισμενοι οτι εχετε τα καλητερα και συνεχομενα με την σωτηριαν.

لأَنَّ اللهَ لَيْسَ بِظَالِمٍ حَتَّى يَنْسَى عَمَلَكُمْ وَتَعَبَ الْمَحَبَّةِ الَّتِي أَظْهَرْتُمُوهَا نَحْوَ اسْمِهِ، إِذْ قَدْ خَدَمْتُمُ الْقِدِّيسِينَ وَتَخْدِمُونَهُمْ.

כִּי הָאֱלֹהִים לֹא־יְעַוֵּת צֶדֶק לִשְׁכֹּחַ אֶת־מַעֲשֵׂיכֶם וְאֶת־עֲמַל אַהֲבַתְכֶם אֲשֶׁר הֶרְאֵיתֶם לְמַעַן שְׁמוֹ שֶׁשֵּׁרַתֶּם אֶת־הַקְּדֹשִׂים וְעוֹדְכֶם מְשָׁרֲתִים׃

Ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲛϫⲟⲛⲥ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣⲡⲱⲃϣ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲱⲃ ⲛⲉⲙ ⲡϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲅⲁⲡⲏ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲟⲛϩⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲉ̀ⲁⲧⲉⲧⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲟⲛ

for God is not a wrongdoer, that he should forget your work and (the) toil of your love, this which ye manifested in his name, having ministered to the saints, and ye minister still.

Διοτι δεν ειναι αδικος ο Θεος, ωστε να λησμονηση το εργον σας και τον κοπον της αγαπης, την οποιαν εδειξατε εις το ονομα αυτου, υπηρετησαντες τους αγιους και υπηρετουντες.

وَلكِنَّنَا نَشْتَهِي أَنَّ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ يُظْهِرُ هَذَا الاجْتِهَادَ عَيْنَهُ لِيَقِينِ الرَّجَاءِ إِلَى النِّهَايَةِ،

וְחֶפְצֵנוּ שֶׁכָּל־אֶחָד מִכֶּם יִשְׁקֹד לִהְיוֹת נָכוֹן לִבּוֹ בַּתִּקְוָה עַד־הַקֵּץ׃

Ⲧⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ϧⲉⲛ ⲡϫⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲓϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϣⲁ ϧⲁⲉ̀

But we wish that each one of you may manifest the same diligence in (the) fulfilment of this hope unto (the) last:

Επιθυμουμεν δε να δεικνυη εκαστος υμων την αυτην σπουδην προς την πληροφοριαν της ελπιδος μεχρι τελους,

لِكَيْ لَا تَكُونُوا مُتَبَاطِئِينَ بَلْ مُتَمَثِّلِينَ بِالَّذِينَ بِالإِيمَانِ وَالأَنَاةِ يَرِثُونَ الْمَوَاعِيدَ.

שֶׁלּא תֵּעָצֵלוּ כִּי אִם־תֵּלְכוּ בְּעִקְּבוֹת יוֹרְשֵׁי הַהַבְטָחוֹת בֶּאֱמוּנָה וְאֹרֶךְ נָפֶשׁ׃

Ϩⲓⲛⲁ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

that ye be not weak, but that ye be like to them who inherited the promises through (the) faith and [the] longsuffering.

δια να μη γεινητε νωθροι, αλλα μιμηται των δια πιστεως και μακροθυμιας κληρονομουντων τας επαγγελιας.

وعد الله الصادق

فَإِنَّهُ لَمَّا وَعَدَ اللهُ إِبْرَاهِيمَ، إِذْ لَمْ يَكُنْ لَهُ أَعْظَمُ يُقْسِمُ بِهِ، أَقْسَمَ بِنَفْسِهِ،

כִּי בְּהַבְטִיחַ אֱלֹהִים אֶת־אַבְרָהָם נִשְׁבַּע בְּנַפְשׁוֹ יַעַן אֲשֶׁר־אֵין גָּדוֹל מִמֶּנּוּ לְהִשָּׁבַע בּוֹ׃

Ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲛⲉ ⲙⲧⲟⲛ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲉϥϭⲟⲥⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲱⲣⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲱⲣⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For God having promised to Abraam, since there was not another exalted (one) to swear by him, he sware by himself,

Διοτι ο Θεος, διδων επαγγελιαν εις τον Αβρααμ, επειδη δεν ειχε να ομοση εις ουδενα μεγαλητερον, ωμοσεν εις εαυτον,

قَائِلًا: «إِنِّي لأُبَارِكَنَّكَ بَرَكَةً وَأُكَثِّرَنَّكَ تَكْثِيرًا».

וַיֹּאמַר כִּי־בָרֵךְ אֲבָרֶכְךָ וְהַרְבָּה אַרְבֶּה אוֹתָךְ׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ϯⲛⲁⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁϣⲁⲓ ϯⲛⲁⲑⲣⲉ ⲡⲉⲕϫⲣⲟϫ ⲁϣⲁⲓ

saying: In a blessing I shall (lit. will) bless thee, and in a multiplying I shall (lit. will) cause thy seed to multiply.'

λεγων· Βεβαιως ευλογων θελω σε ευλογησει και πληθυνων θελω σε πληθυνει·

وَهَكَذَا إِذْ تَأَنَّى نَالَ الْمَوْعِدَ.

וַיְהִי בְּהַאֲרִיךְ נַפְשׁוֹ וַיִּנְחַל אֶת־הַהַבְטָחָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁ ⲧⲟⲧϥ ϣⲁϣⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲱϣ

And thus having suffered long he obtained the promise.

και ουτω προσμεινας με υπομονην, απηλαυσε την επαγγελιαν.

فَإِنَّ النَّاسَ يُقْسِمُونَ بِالأَعْظَمِ، وَنِهَايَةُ كُلِّ مُشَاجَرَةٍ عِنْدَهُمْ لأَجْلِ التَّثْبِيتِ هِيَ الْقَسَمُ.

בְּנֵי הָאָדָם יִשָּׁבְעוּ בַּגָּדוֹל מֵהֶם וְהַשְּׁבוּעָה לָהֶם קֵץ כָּל־מַחֲלֹקֶת בְּקִיּוּם הַדָּבָר׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ϣⲁⲩⲱⲣⲕ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲛⲓⲛⲓϣϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡϫⲱⲕ ⲛ̀ⲁⲛⲧⲓⲗⲟⲅⲓⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲛⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲓⲁⲛⲁϣ

For indeed [the] men swear by the greater than them: and (the) finishing of all controversy (for) a confirMatthewion to them is the oath.

Διοτι οι μεν ανθρωποι ομνυουσιν εις τον μεγαλητερον, και ο ορκος ειναι εις αυτους τελος πασης αντιλογιας προς βεβαιωσιν.

فَلِذَلِكَ إِذْ أَرَادَ اللهُ أَنْ يُظْهِرَ أَكْثَرَ كَثِيرًا لِوَرَثَةِ الْمَوْعِدِ عَدَمَ تَغَيُّرِ قَضَائِهِ، تَوَسَّطَ بِقَسَمٍ،

עַל־כֵּן כַּאֲשֶׁר רָצָה הָאֱלֹהִים לְהַרְאוֹת בְּיוֹתֵר אֶת־יֹרְשֵׁי הַהַבְטָחָה שֶׁלּא־תִשְׁתַּנֶּה עֲצָתוֹ עָרַב אֹתָהּ בִּשְׁבוּעָה׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉⲣⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲧⲁⲙⲉ ⲛⲓⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲱϣ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲥⲟϭⲛⲓ ⲁϥⲉⲣⲙⲉⲥⲓⲧⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁϣ

But in this, God wishing the more to show to the heirs of the promise the immoveability of his counsel, mediated in an oath:

Εις το οποιον ο Θεος, θελων να δειξη περισσοτερον προς τους κληρονομους της επαγγελιας το αμεταθετον της βουλης αυτου, μετεχειρισθη μεσον τον ορκον,

حَتَّى بِأَمْرَيْنِ عَدِيمَيِ التَّغَيُّرِ، لَا يُمْكِنُ أَنَّ اللهَ يَكْذِبُ فِيهِمَا، تَكُونُ لَنَا تَعْزِيَةٌ قَوِيَّةٌ، نَحْنُ الَّذِينَ الْتَجَأْنَا لِنُمْسِكَ بِالرَّجَاءِ الْمَوْضُوعِ أَمَامَنَا،

לְמַעַן בִּשְׁנֵי דְבָרִים בִּלְתִּי מִשְׁתַּנִּים אֲשֶׁר חָלִילָה לֵאלֹהִים מִשַּׁקֵּר בָּם יִהְיֶה לָּנוּ אֲשֶׁר נַסְנוּ אֵלָיו מִבְטַח־עֹז לֶאֱחֹז בַּתִּקְוָה הַנְּתוּנָה לְפָנֵינוּ׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲃ̅ ⲛ̀ⲁⲑⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲭⲱ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲙϯ ⲉⲥϫⲟⲣ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲫⲱⲧ ϩⲁⲣⲟϥ ⲉ̀ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉⲧⲭⲏ ⲛⲁϩⲣⲁⲛ

that, through two immoveable things, [these] in which it was not possible that God should say falsehood, we might have a strong comfort, namely those who fled to him to lay hold on the hope which is set before us.

ωστε δια δυο πραγματων αμεταθετων, εις τα οποια ειναι αδυνατον να ψευσθη ο Θεος, να εχωμεν ισχυραν παρηγοριαν οι καταφυγοντες εις το να κρατησωμεν την προκειμενην ελπιδα·

الَّذِي هُوَ لَنَا كَمِرْسَاةٍ لِلنَّفْسِ مُؤْتَمَنَةٍ وَثَابِتَةٍ، تَدْخُلُ إِلَى مَا دَاخِلَ الْحِجَابِ،

אֲשֶׁר־הִיא לְנַפְשֵׁנוּ כְּעֹגֶן נָכוֹן וְחָזָק וּמַגִּיעַ אֶל־מִבֵּית לַפָּרֹכֶת׃

Ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲩϫⲁⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧϣⲟϥⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁ ⲛⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲁⲧⲁⲡⲉⲧⲁⲥⲙⲁ

This which we have as an anchor of our soul, being unfailing and firm and going in unto the things which are within the veil;

την οποιαν εχομεν ως αγκυραν της ψυχης ασφαλη τε και βεβαιαν και εισερχομενην εις το εσωτερικον του καταπετασματος,

حَيْثُ دَخَلَ يَسُوعُ كَسَابِقٍ لأَجْلِنَا، صَائِرًا عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ، رَئِيسَ كَهَنَةٍ إِلَى الأَبَدِ.

אֲשֶׁר־בָּא שָׁמָּה בַּעֲדֵנוּ יֵשׁוּעַ הָעֹבֵר לְפָנֵינוּ וַיְהִי־כֹהֵן גָּדוֹל לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק׃

Ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲣⲟⲇⲣⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲉ̀ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ

the place into which Jesus went in, being (the) forerunner for us, having become an high priest for ever according to (the) order of Melchisedek.

οπου ο Ιησους εισηλθεν υπερ ημων προδρομος, γενομενος αρχιερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν Μελχισεδεκ.

إصحاح 7

ملكي صادق الكاهن

لأَنَّ مَلْكِي صَادَقَ هَذَا، مَلِكَ سَالِيمَ، كَاهِنَ اللهِ الْعَلِيِّ، الَّذِي اسْتَقْبَلَ إِبْرَاهِيمَ رَاجِعًا مِنْ كَسْرَةِ الْمُلُوكِ وَبَارَكَهُ،

כִּי זֶה מַלְכִּי־צֶדֶק מֶלֶךְ שָׁלֵם כֹּהֵן לְאֵל עֶלְיוֹן אֲשֶׁר יָצָא לִקְרַאת אַבְרָהָם בְּשׁוּבוֹ מֵהַכּוֹת אֶת־הַמְּלָכִים וַיְבָרֲכֵהוּ׃

Ⲡⲁⲓ ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ ⲅⲁⲣ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲥⲁⲗⲏⲙ ⲡⲓⲟⲩⲏⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ϥⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡϫⲱϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For this Melchisedek, (the) king of Salēm, the priest of God most high, he who met Abraam returning from (the) slaughter of the kings, and he blessed him,

Διοτι ουτος ο Μελχισεδεκ, βασιλευς Σαλημ, ιερευς του Θεου του Υψιστου, οστις συνηντησε τον Αβρααμ επιστρεφοντα απο της καταστροφης των βασιλεων και ηυλογησεν αυτον,

الَّذِي قَسَمَ لَهُ إِبْرَاهِيمُ عُشْرًا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ. الْمُتَرْجَمَ أَوَّلًا «مَلِكَ الْبِرِّ» ثُمَّ أَيْضًا «مَلِكَ سَالِيمَ» أَيْ «مَلِكَ السَّلاَمِ»

וַאֲשֶׁר חָלַק־לוֹ אַבְרָהָם מַעֲשֵׂר מִכֹּל שְׁמוֹ הוּא מֶלֶךְ הַצְּדָקָה וְעוֹד מֶלֶךְ שָׁלֵם הוּא מֶלֶךְ הַשָּׁלוֹם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲫⲉϣ ⲣⲉⲙⲏⲧ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲛϣⲟⲣⲡ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ϣⲁⲩⲟⲩⲁϩⲙⲉϥ ϫⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱⲥ ϫⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲥⲁⲗⲏⲙ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ

to whom Abraam divided (a) tenth from everything of his,-first indeed being interpreted, (the) king of [the] righteousness'; after it, '(the) king of Salēm,' that is to say, '(the) king of [the] peace';

εις ον ο Αβρααμ εχωρισε και δεκατον απο παντων των λαφυρων, οστις πρωτον μεν ερμηνευεται βασιλευς δικαιοσυνης, επειτα δε βασιλευς Σαλημ, το οποιον ειναι βασιλευς ειρηνης,

بِلاَ أَبٍ، بِلاَ أُمٍّ، بِلاَ نَسَبٍ. لَا بَدَاءَةَ أَيَّامٍ لَهُ وَلَا نِهَايَةَ حَيَاةٍ. بَلْ هُوَ مُشَبَّهٌ بِابْنِ اللهِ. هَذَا يَبْقَى كَاهِنًا إِلَى الأَبَدِ.

בְּאֵין־אָב בְּאֵין־אֵם בְּאֵין יַחַשׂ וּלְיָמָיו אֵין תְּחִלָּה וּלְחַיָּיו אֵין סוֹף וּבְזֹאת־נִדְמֶה לְבֶן־הָאֱלֹהִים הוּא עוֹמֵד בִּכְהֻנָּתוֹ לָנֶצַח׃

Ⲟⲩⲁⲧⲓⲱⲧ ⲟⲩⲁⲧⲙⲁⲩ ⲡⲉ ⲟⲩⲁⲧⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛⲧⲁϥ ⲡⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉϥ ⲁⲣⲭⲏ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉϥ ϧⲁⲉ̀ ⲛ̀ⲱⲛϧ ϥⲧⲉⲛⲑⲱⲛⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ϥϣⲟⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲃ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

fatherless, motherless (he) is, not a word as to generation is (there) of his; he hath not beginning of day, nor hath he end of life; but he is likened unto (the) Son of God; he remaineth priest for ever.

απατωρ, αμητωρ, αγενεαλογητος, μη εχων μητε αρχην ημερων μητε τελος ζωης, αλλ' αφωμοιωμενος με τον Υιον του Θεου, μενει ιερευς παντοτε.

ثُمَّ انْظُرُوا مَا أَعْظَمَ هَذَا الَّذِي أَعْطَاهُ إِبْرَاهِيمُ رَئِيسُ الآبَاءِ، عُشْرًا أَيْضًا مِنْ رَأْسِ الْغَنَائِمِ!

וּרְאוּ מַה־גָּדוֹל הוּא אֲשֶׁר גַּם־אַבְרָהָם אָבִינוּ נָתַן־לוֹ מַעֲשֵׂר מֵרֵאשִׁית הַכֹּל׃

Ⲁⲛⲁⲩ ⲇⲉ ϫⲉ ⲟⲩⲁϣ ⲙ̀ⲙⲁⲓⲏ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϯ ⲣⲉⲙⲏⲧ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲡⲓⲡⲁⲧⲣⲓⲁⲣⲭⲏⲥ

But see how great is this (one), to whom Abraam gave (a) tenth from the choice things of his, the patriarch.

Στοχασθητε δε ποσον μεγας ητο ουτος, εις ον ο Αβρααμ ο πατριαρχης εδωκε και δεκατον εκ των λαφυρων.

وَأَمَّا الَّذِينَ هُمْ مِنْ بَنِي لاَوِي، الَّذِينَ يَأْخُذُونَ الْكَهَنُوتَ، فَلَهُمْ وَصِيَّةٌ أَنْ يُعَشِّرُوا الشَّعْبَ بِمُقْتَضَى النَّامُوسِ، أَيْ إِخْوَتَهُمْ، مَعَ أَنَّهُمْ قَدْ خَرَجُوا مِنْ صُلْبِ إِبْرَاهِيمَ.

הֶן־בְּנֵי לֵוִי נֹחֲלֵי הַכְּהֻנָּה יֶשׁ־חֹק לָהֶם עַל־פִּי הַתּוֹרָה לָקַחַת אֶת־הַמַּעַשְׂרוֹת מִן־הָעָם מִן־אֲחֵיהֶם אֲשֶׁר אַף־הֵם יֹצְאֵי יֶרֶךְ אַבְרָהָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲗⲉⲩⲓ ⲉⲩⲛⲁϭⲓ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲏⲃ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲧⲟⲗⲏ ⲧⲟⲓ ⲉⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ϭⲓ ⲣⲉⲙⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲧⲉ ⲛⲟⲩⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲉ ⲕⲉⲡⲉⲣ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧϯⲡⲓ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ

And they indeed from the sons of Levi, about to receive the priesthood, have commandment delivered unto them to receive (a) tenth from the people according to the law, who are their brethren, although they came from the loins of Abraam:

Και οσοι μεν εκ των υιων του Λευι λαμβανουσι την ιερατειαν, εχουσιν εντολην να αποδεκατονωσι τον λαον κατα τον νομον, τουτεστι τους αδελφους αυτων, καιτοι εξελθοντας εκ της οσφυος του Αβρααμ·

وَلكِنَّ الَّذِي لَيْسَ لَهُ نَسَبٌ مِنْهُمْ قَدْ عَشَّرَ إِبْرَاهِيمَ، وَبَارَكَ الَّذِي لَهُ الْمَوَاعِيدُ!

וַאֲשֶׁר אֵינֶנּוּ מִתְיַחֵשׂ לְמִשְׁפַּחְתָּם הוּא לָקַח אֶת־הַמַּעֲשֵׂר מִן־אַבְרָהָם וַיְבָרֶךְ אֶת־אֲשֶׁר הָיְתָה־לּוֹ הַהַבְטָחָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲁϥϭⲓ ⲣⲉⲙⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

for he whose generation from them was not spoken of, received (a) tenth from Abraam, and he blessed him who had the promises.

εκεινος δε οστις δεν εγενεαλογειτο εξ αυτων, εδεκατωσε τον Αβρααμ, και ηυλογησε τον εχοντα τας επαγγελιας·

وَبِدُونِ كُلِّ مُشَاجَرَةٍ: الأَصْغَرُ يُبَارَكُ مِنَ الأَكْبَرِ

וְהִנֵּה נָכוֹן הַדָּבָר שֶׁהַקָּטֹן יְבֹרַךְ עַל־יְדֵי הַגָּדוֹל מִמֶּנּוּ׃

Ⲁⲧϭⲛⲉ ⲁⲛⲧⲓⲗⲟⲅⲓⲁ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲡⲓⲕⲟⲩϫⲓ ϣⲁϥϭⲓⲥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲓϣϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But without all controversy the little is blessed by the greater than him.

χωρις δε τινος αντιλογιας το μικροτερον ευλογειται υπο του μεγαλητερου.

وَهُنَا أُنَاسٌ مَائِتُونَ يَأْخُذُونَ عُشْرًا، وَأَمَّا هُنَاكَ فَالْمَشْهُودُ لَهُ بِأَنَّهُ حَيٌّ.

וּפֹה בְּנֵי אָדָם שֶׁיָּמוּתוּ לֹקְחִים אֶת־הַמַּעֲשֵׂר אֲבָל שָׁם לֹקְחוֹ מִי שֶׁהוּעַד עָלָיו כִּי הוּא חָי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩ ⲥⲉϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲉⲙⲁϯ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲇⲉ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲥⲉⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ϫⲉ ϥⲟⲛϧ

And here men who die receive tenths; but there it is witnessed of him that he liveth.

Και εδω μεν θνητοι ανθρωποι λαμβανουσι δεκατα, εκει δε λαμβανει ο μαρτυρουμενος οτι ζη.

حَتَّى أَقُولُ كَلِمَةً: إِنَّ لاَوِي أَيْضًا الآخِذَ الأَعْشَارَ قَدْ عُشِّرَ بِإِبْرَاهِيمَ.

וְיִתָּכֵן לוֹמַר כִּי גַם־לֵוִי הַלּקֵחַ אֶת־הַמַּעַשְׂרוֹת הָיָה מְעַשֵׂר בַּעְשֵׂר אַבְרָהָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ϫⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲗⲉⲩⲓ ⲙⲉⲛ ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲉⲙⲁϯ ⲁϥϯⲣⲉⲙⲏⲧ

And as to say a word, because of Abraam, Levi also indeed, who was (to) receive tenths, gave (a) tenth;

Και δια να ειπω ουτω, δια του Αβρααμ και ο Λευι, οστις ελαμβανε δεκατα, απεδεκατωθη.

لأَنَّهُ كَانَ بَعْدُ فِي صُلْبِ أَبِيهِ حِينَ اسْتَقْبَلَهُ مَلْكِي صَادَقَ.

כִּי עוֹד בְּיֶרֶךְ הָאָב הָיָה בְּצֵאת מַלְכִּי־צֶדֶק לִקְרָאתוֹ׃

Ⲉⲧⲓ ⲅⲁⲣ ⲉϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲧϯⲡⲓ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ

for he was yet in the loins of Abraam when Melehisedek met him.

Διοτι εν τη οσφυι του πατρος αυτου ητο ετι, οτε συνηντησεν αυτον ο Μελχισεδεκ.

الرب يسوع وملكي صادق

فَلَوْ كَانَ بِالْكَهَنُوتِ اللَّاوِيِّ كَمَالٌ - إِذِ الشَّعْبُ أَخَذَ النَّامُوسَ عَلَيْهِ - مَاذَا كَانَتِ الْحَاجَةُ بَعْدُ إِلَى أَنْ يَقُومَ كَاهِنٌ آخَرُ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ؟ وَلَا يُقَالُ عَلَى رُتْبَةِ هَارُونَ.

עַל־כֵּן אִלּוּ הָיְתָה שְׁלֵמוּת עַל־יְדֵי כְהֻנַּת בְּנֵי לֵוִי אֲשֶׁר־בָּהּ נִתְּנָה הַתּוֹרָה לָעָם לָמָּה־זֶּה צָרִיךְ לָקוּם עוֹד כֹּהֵן אַחֵר עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק וְלֹא יֹאמַר עַל־דִּבְרָתִי אַהֲרֹן׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲣⲉ ⲡϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲟⲡ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲏⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲉⲩⲓⲧⲏⲥ ⲉⲧⲁⲩϯ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ϩⲓⲱⲧⲥ ⲓⲉ ⲛⲉ ⲧⲭⲣⲓⲁ ⲟⲩ ⲧⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲟⲩⲏⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛⲉϫⲟⲥ ⲁⲛ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲛ̀ⲁⲁⲣⲱⲛ

If indeed then (the) completion was being through the priesthood of the Levite; for law was given to the people in its time; then what was (the) need for there to be another priest according to (the) order of Melchisedek, and not to say, 'According to (the) order of Aaron?'

Εαν λοιπον η τελειοτης υπηρχε δια Λευιτικης ιερωσυνης· διοτι ο λαος επ' αυτης ελαβε τον νομον· τις χρεια πλεον να εγερθη αλλος ιερευς κατα την ταξιν Μελχισεδεχ, και ουχι να λεγηται κατα την ταξιν Ααρων;

لأَنَّهُ إِنْ تَغَيَّرَ الْكَهَنُوتُ، فَبِالضَّرُورَةِ يَصِيرُ تَغَيُّرٌ لِلنَّامُوسِ أَيْضًا.

כִּי בְּהִשְׁתַּנּוֹת הַכְּהֻנָּה צָרִיךְ שֶׁתִּשְׁתַּנֶּה גַּם־הַתּוֹרָה׃

Ⲉⲩⲛⲁⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲏⲃ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ϣⲁⲣⲉ ⲟⲩⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲛⲟⲙⲟⲥ

For the priesthood being about to be removed, necessarily there is a removing of the law also.

Διοτι μετατιθεμενης της ιερωσυνης, εξ αναγκης και νομου μεταθεσις γινεται.

لأَنَّ الَّذِي يُقَالُ عَنْهُ هَذَا كَانَ شَرِيكًا فِي سِبْطٍ آخَرَ لَمْ يُلاَزِمْ أَحَدٌ مِنْهُ الْمَذْبَحَ.

כִּי אֲשֶׁר־מְדֻבָּר בּוֹ כָּזֹאת הוּא מִשֵּׁבֶט אַחֵר אֲשֶׁר מֵעוֹלָם לֹא־שֵׁרֵת אִישׁ מִמֶּנּוּ בַּמִּזְבֵּחַ׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲟⲩϫⲱ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲁϥϭⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲫⲩⲗⲏ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲗⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ϯϩⲑⲏϥ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲉⲣϣⲱⲟⲩϣⲓ

For he concerning whom these things are said belonged to another tribe, that (lit. this) from which no one attended at the altar.

Επειδη εκεινος, περι του οποιου λεγονται ταυτα, αλλης φυλης μετειχεν, εξ ης ουδεις επλησιασεν εις το θυσιαστηριον.

فَإِنَّهُ وَاضِحٌ أَنَّ رَبَّنَا قَدْ طَلَعَ مِنْ سِبْطِ يَهُوذَا، الَّذِي لَمْ يَتَكَلَّمْ عَنْهُ مُوسَى شَيْئًا مِنْ جِهَةِ الْكَهَنُوتِ.

כִּי גָלוּי לַכֹּל אֲשֶׁר אֲדֹנֵינוּ צָמַח מִיהוּדָה מִן־הַשֵּׁבֶט אֲשֶׁר משֶׁה לֹא־דִבֶּר אֵלָיו דָּבָר עַל־הַכְּהֻנָּה׃

Ϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ϫⲉ ⲡⲉⲛ⳪̅ ⲉⲧⲁϥⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲟⲩⲇⲁ ⲧⲁⲓⲫⲩⲗⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲡⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ϫⲉ ϩⲗⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲏⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

For it is manifest from (the) first, that our Lord sprang from Jouda; that tribe from which Moses said not anything concerning priest.

Επειδη ειναι προδηλον οτι εξ Ιουδα ανετειλεν ο Κυριος ημων, εις την οποιαν φυλην ο Μωυσης ουδεν περι ιερωσυνης ελαλησε.

وَذَلِكَ أَكْثَرُ وُضُوحًا أَيْضًا إِنْ كَانَ عَلَى شِبْهِ مَلْكِي صَادَقَ يَقُومُ كَاهِنٌ آخَرُ،

וְעוֹד יוֹתֵר בָּרוּר הוּא אִם־יוּקַם בְּדִמְיוֹן מַלְכִּי־צֶדֶק כֹּהֵן אַחֵר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲓ ⲟⲛ ϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲓⲥϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ ϥⲛⲁⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲟⲩⲏⲃ

And it is yet even the more manifested, if according to (the) form of Melchisedek will arise another priest.

Και περισσοτερον ετι καταδηλον ειναι, διοτι κατα την ομοιοτητα του Μελχισεδεκ εγειρεται αλλος ιερευς,

قَدْ صَارَ لَيْسَ بِحَسَبِ نَامُوسِ وَصِيَّةٍ جَسَدِيَّةٍ، بَلْ بِحَسَبِ قُوَّةِ حَيَاةٍ لَا تَزُولُ.

אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ עַל־פִּי חֻקַּת בָּשָׂר וָדָם אֶלָּא עַל־פִּי כֹּחַ חַיִּים שֶׁאֵין לָהֶם הֶפְסֵק׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲝ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲱⲛϧ ⲛ̀ⲁⲑⲃⲱⲗ

He who was made not according to a law of a carnal commandment, but according to a power of an indissoluble life.

οστις δεν εγεινε κατα νομον σαρκικης εντολης αλλα κατα δυναμιν ζωης ατελευτητου·

لأَنَّهُ يَشْهَدُ أَنَّكَ: «كَاهِنٌ إِلَى الأَبَدِ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ».

כִּי־הֵעִיד עָלָיו אַתָּה־כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק׃

Ⲥⲉⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ϧⲁⲣⲟϥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲫⲟⲩⲏⲃ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲧⲁⲝⲓⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲭⲓⲥⲉⲇⲉⲕ

For it is witnessed of him: 'Thou art (the) priest for ever, according to (the) order of Melchisedek.'

διοτι μαρτυρει λεγων οτι Συ εισαι ιερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν Μελχισεδεκ.

فَإِنَّهُ يَصِيرُ إِبْطَالُ الْوَصِيَّةِ السَّابِقَةِ مِنْ أَجْلِ ضَعْفِهَا وَعَدَمِ نَفْعِهَا،

בַּעֲבוּר אֲשֶׁר הַמִּצְוָה הַקֹּדֶמֶת הוּסָרָה בִּהְיוֹתָהּ חֲלוּשָׁה וְקִצְרַת־יָד מֵהוֹעִיל׃

Ⲟⲩϣⲱϣ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓϯ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲉⲥⲙⲉⲧⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲉⲥⲙⲉⲧⲁⲧϯϩⲏⲟⲩ

For indeed there will be a rejection of the first commandment because of its weakness and its unprofitableness,

Διοτι αθετησις μεν γινεται της προηγουμενης εντολης δια το ασθενες και ανωφελες αυτης·

إِذِ النَّامُوسُ لَمْ يُكَمِّلْ شَيْئًا. وَلكِنْ يَصِيرُ إِدْخَالُ رَجَاءٍ أَفْضَلَ بِهِ نَقْتَرِبُ إِلَى اللهِ.

כִּי הַתּוֹרָה הִיא לֹא־הִשְׁלִימָה דָּבָר וְהִנֵּה נִכְנְסָה תַחְתֶּיהָ תִּקְוָה טוֹבָה מִמֶּנָּה אֲשֶׁר־נִקְרַב עַל־יָדָהּ לֵאלֹהִים׃

Ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲉⲕ ϩⲗⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉⲥⲥⲟⲧⲡ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

for the law completed not anything. A way of coming in is this, of a better (lit. chosen) hope, this through which we shall (lit. will) draw near unto God;

επειδη ο νομος ουδεν εφερεν εις το τελειον, εγεινε δε επεισαγωγη ελπιδος καλητερας, δια της οποιας πλησιαζομεν εις τον Θεον.

وَعَلَى قَدْرِ مَا إِنَّهُ لَيْسَ بِدُونِ قَسَمٍ،

וּכְפִי אֲשֶׁר לֹא בְּלֹא שְׁבוּעָה הָיְתָה־זֹּאת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲁⲛⲁϣ ⲁⲛ ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲃ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲁⲛⲁϣ

and according as it is not without oath. For those indeed were made priest without oath,

Και καθ' οσον δεν εγεινεν ιερευς χωρις ορκωμοσιας·

لأَنَّ أُولئِكَ بِدُونِ قَسَمٍ قَدْ صَارُوا كَهَنَةً، وَأَمَّا هَذَا فَبِقَسَمٍ مِنَ الْقَائِلِ لَهُ: «أَقْسَمَ الرَّبُّ وَلَنْ يَنْدَمَ، أَنْتَ كَاهِنٌ إِلَى الأَبَدِ عَلَى رُتْبَةِ مَلْكِي صَادَقَ».

כִּי הֵמָּה נִתְכַּהֲנוּ בְלִי־שְׁבוּעָה וְזֶה בִּשְׁבוּעָה עַל־יְדֵי הָאֹמֵר לוֹ נִשְׁבַּע יְהוָֹה וְלֹא יִנָּחֵם אַתָּה־כֹהֵן לְעוֹלָם עַל־דִּבְרָתִי מַלְכִּי־צֶדֶק׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲛⲁϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁϥⲱⲣⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ϩⲑⲏϥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲫⲟⲩⲏⲃ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

but this one indeed with an oath through him who saith to him: The Lord sware and shall not repent, "Thou art (the) priest for ever."'

διοτι εκεινοι εγειναν ιερεις χωρις ορκωμοσιας, ουτος δε μετα ορκωμοσιας δια του λεγοντος προς αυτον· Ωμοσε Κυριος, και δεν θελει μεταμεληθη· Συ εισαι ιερευς εις τον αιωνα κατα την ταξιν Μελχισεδεκ·

عَلَى قَدْرِ ذَلِكَ قَدْ صَارَ يَسُوعُ ضَامِنًا لِعَهْدٍ أَفْضَلَ.

הִנֵּה בְּזֹאת מְעֻלָּה הִיא הַבְּרִית אֲשֶׁר יֵשׁוּעַ עָרַב אוֹתָהּ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲁⲓⲙⲁⲓⲏ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲡϣⲧⲱⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲥⲥⲟⲧⲡ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲱϣ ⲉⲩⲥⲱⲧⲡ

According to so much was made Jesus (the) surety of a better (lit. chosen) covenant which was established with law upon better (chosen) promises.

κατα τοσουτον ανωτερας διαθηκης εγγυητης εγεινεν ο Ιησους.

وَأُولئِكَ قَدْ صَارُوا كَهَنَةً كَثِيرِينَ مِنْ أَجْلِ مَنْعِهِمْ بِالْمَوْتِ عَنِ الْبَقَاءِ،

וְשָׁם נִתְכַּהֲנוּ רַבִּים מִפְּנֵי אֲשֶׁר הַמָּוֶת לֹא הִנִּיחָם לְהִוָּתֵר בָּאָרֶץ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲃ ⲉⲩⲉⲣⲟⲩⲙⲏϣ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲟϩⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ

And they indeed were made priest, being many (of them), because (the) death was not letting them stay.

Και εκεινοι μεν εγειναν πολλοι ιερεις, επειδη ημποδιζοντο υπο του θανατου να παραμενωσιν·

وَأَمَّا هَذَا فَمِنْ أَجْلِ أَنَّهُ يَبْقَى إِلَى الأَبَدِ، لَهُ كَهَنُوتٌ لَا يَزُولُ.

אֲבָל זֶה יַעֲמֹד לְעוֹלָם וַיְהִי־לוֹ כְהֻנָּה אֲשֶׁר לֹא־תַעֲבֹר מִמֶּנּוּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ϥⲛⲁⲟϩⲓ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲏⲃ ⲛ̀ⲟⲩⲉϣⲉⲛ ⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ

But this (one) because he will stay for ever received the priesthood without passing to another.

εκεινος ομως, επειδη μενει εις τον αιωνα, εχει αμεταθετον την ιερωσυνην·

فَمِنْ ثَمَّ يَقْدِرُ أَنْ يُخَلِّصَ أَيْضًا إِلَى التَّمَامِ الَّذِينَ يَتَقَدَّمُونَ بِهِ إِلَى اللهِ، إِذْ هُوَ حَيٌّ فِي كُلِّ حِينٍ لِيَشْفَعَ فِيهِمْ.

אֲשֶׁר עַל־כֵּן יוּכַל לְהוֹשִׁיעַ בַּכֹּל וָכֹל אֶת־הַנִּגָּשִׁים עַל־יָדוֹ לֵאלֹהִים כִּי חַי־הוּא תָמִיד לְהַפְגִּיע בַּעֲדָם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ϩⲁ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉϥⲟⲛϧ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

Therefore it is possible for him to save always them who come to God through him. Living always to intercede for them.

οθεν δυναται και να σωζη εντελως τους προσερχομενους εις τον Θεον δι' αυτου, ζων παντοτε δια να μεσιτευση υπερ αυτων.

لأَنَّهُ كَانَ يَلِيقُ بِنَا رَئِيسُ كَهَنَةٍ مِثْلُ هَذَا، قُدُّوسٌ بِلاَ شَرٍّ وَلَا دَنَسٍ، قَدِ انْفَصَلَ عَنِ الْخُطَاةِ وَصَارَ أَعْلَى مِنَ السَّمَاوَاتِ

כִּי נָאֲוָה־לָּנוּ כֹּהֵן כָּזֶה שֶׁהוּא חָסִיד וְתָמִים וְטָהוֹר וְנִבְדָּל מִן־הַחַטָּאִים וְנִשָׂא מֵהַשָּׁמָיִם׃

Ⲟⲩⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁϥⲥⲁⲓⲱⲟⲩ ⲛⲁⲛ ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲁⲧⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱϥ ⲉϥⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ

For an high priest of this kind was being comely for us, honourable, without evil, undefiled, separated from the sinners; and he was exalted above the heavens.

Διοτι τοιουτος αρχιερευς επρεπεν εις ημας, οσιος, ακακος, αμιαντος, κεχωρισμενος απο των αμαρτωλων και υψηλοτερος των ουρανων γενομενος,

الَّذِي لَيْسَ لَهُ اضْطِرَارٌ كُلَّ يَوْمٍ مِثْلُ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ أَنْ يُقَدِّمَ ذَبَائِحَ أَوَّلًا عَنْ خَطَايَا نَفْسِهِ ثُمَّ عَنْ خَطَايَا الشَّعْبِ، لأَنَّهُ فَعَلَ هَذَا مَرَّةً وَاحِدَةً، إِذْ قَدَّمَ نَفْسَهُ.

אֲשֶׁר אֵין עָלָיו כַּכֹּהֲנִים הַגְּדוֹלִים הָהֵם לְהַקְרִיב יוֹם יוֹם בָּרִאשׁוֹנָה עַל־חַטֹּאתָיו וְאַחֲרֵי־כֵן עַל־חַטֹּאת הָעָם כִּי־זֹאת עָשָׂה בְּפַעַם אַחַת בְּהַקְרִיבוֹ אֶת־נַפְשׁוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲧⲟⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉ̀ϣⲁⲩⲉⲛ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲙⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱⲥ ϣⲁⲩⲓⲛⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲁⲓϥ ⲉ̀ⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ

He for whom there is not [given] necessity (to offer) daily as the high priests who offer sacrifice first for their own sins, after it they offer for those of the people: for this he did, having offered himself once.

οστις δεν εχει καθ' ημεραν αναγκην, ως οι αρχιερεις να προσφερη προτερον θυσιας υπερ των ιδιων αυτου αμαρτιων, επειτα υπερ των του λαου· διοτι απαξ εκαμε τουτο, οτε προσεφερεν εαυτον.

فَإِنَّ النَّامُوسَ يُقِيمُ أُنَاسًا بِهِمْ ضَعْفٌ رُؤَسَاءَ كَهَنَةٍ. وَأَمَّا كَلِمَةُ الْقَسَمِ الَّتِي بَعْدَ النَّامُوسِ فَتُقِيمُ ابْنًا مُكَمَّلًا إِلَى الأَبَدِ.

כִּי הַתּוֹרָה הֶעֱמִידָה לְכֹהֲנִים גְּדוֹלִים בְּנֵי־אָדָם חַלָּשִׁים אֲבָל דְּבַר־הַשְּׁבוּעָה הַבָּאָה אַחֲרֵי הַתּוֹרָה הֶעֱמִיד אֶת־הַבֵּן הַמֻּשְׁלָם לְעוֹלָם׃

Ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ϣⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲟⲩ ϣⲱⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲁⲛⲁϣ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϥⲧⲁϩⲟ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ⲉϥϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

For the law appointeth men as high priest, they having weakness; but the word of the oath, this which was after the law, setteth up a Son completed for ever.

Διοτι ο νομος καθιστα αρχιερεις ανθρωπους εχοντας αδυναμιαν· ο λογος ομως της ορκωμοσιας της μετα τον νομον κατεστησε τον Υιον, οστις ειναι τετελειωμενος εις τον αιωνα.

إصحاح 8

المسيح رئيس كهنة العهد الجديد

وَأَمَّا رَأْسُ الْكَلَامِ فَهُوَ: أَنَّ لَنَا رَئِيسَ كَهَنَةٍ مِثْلَ هَذَا، قَدْ جَلَسَ فِي يَمِينِ عَرْشِ الْعَظَمَةِ فِي السَّمَاوَاتِ

וְזֶה רֹאשׁ הַנֶּאֱמָרִים שֶׁיֶּשׁ־לָנוּ כֹּהֵן גָּדוֹל אֲשֶׁר יָשַׁב לִימִין כִּסֵּא הַגְּדֻלָּה בַּשָּׁמָיִם׃

Ⲡⲕⲉⲫⲁⲗⲉⲟⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ

But (the) summing up of the things which we say (is this). For an high priest of this kind we have, he who sat (down) at the right hand of the throne of the greatness in the heavens,

Κεφαλαιον δε των λεγομενων ειναι τουτο, Τοιουτον εχομεν αρχιερεα, οστις εκαθησεν εν δεξια του θρονου της μεγαλωσυνης εν τοις ουρανοις,

خَادِمًا لِلأَقْدَاسِ وَالْمَسْكَنِ الْحَقِيقِيِّ الَّذِي نَصَبَهُ الرَّبُّ لَا إِنْسَانٌ.

וְהוּא מְשָׁרֵת הַקֹּדֶשׁ וְהַמִּשְׁכָּן הָאֲמִתִּי אֲשֶׁר־כּוֹנֲנוֹ אֲדֹנָי וְלֹא אָדָם׃

Ⲛ̀ⲣⲉϥϯⲫⲱϣⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲙ̀ⲙⲏⲓ ⲑⲏ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲧⲁϫⲣⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲣⲱⲙⲓ ⲁⲛ

as minister of the holy things, and of the true tabernacle which the Lord made firm, and not man.

λειτουργος των αγιων και της σκηνης της αληθινης, την οποιαν κατεσκευασεν ο Κυριος, και ουχι ανθρωπος.

لأَنَّ كُلَّ رَئِيسِ كَهَنَةٍ يُقَامُ لِكَيْ يُقَدِّمَ قَرَابِينَ وَذَبَائِحَ. فَمِنْ ثَمَّ يَلْزَمُ أَنْ يَكُونَ لِهَذَا أَيْضًا شَيْءٌ يُقَدِّمُهُ.

כִּי כָּל־כֹּהֵן גָּדוֹל הוּא מֻפְקָד לְהַקְרִיב מְנָחוֹת וּזְבָחִים וְעַל־כֵּן צָרִיךְ שֶׁגַּם זֶה יִהְיֶה לוֹ מַה־שֶּׁיַּקְרִיב׃

Ⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϣⲁⲩⲭⲁϥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲉⲛ ⲧⲁⲓⲟ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲉⲟⲛ ⲡⲉ ⲉⲑⲣⲉ ⲟⲩⲉⲛⲭⲁⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ

For every high priest is appointed to offer gift and sacrifice: therefore it is necessary for there to be something for this (one) to offer.

Διοτι πας αρχιερευς καθισταται δια να προσφερη δωρα και θυσιας· οθεν ειναι αναγκαιον να εχη και ουτος τι, το οποιον να προσφερη.

فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ عَلَى الأَرْضِ لَمَا كَانَ كَاهِنًا، إِذْ يُوجَدُ الْكَهَنَةُ الَّذِينَ يُقَدِّمُونَ قَرَابِينَ حَسَبَ النَّامُوسِ،

וְהִנֵּה אִלּוּ הָיָה בָאָרֶץ לֹא הָיָה כֹּהֵן כִּי יֶשׁ־פֹּה הַכֹּהֲנִים הַמַּקְרִיבִים הַקָּרְבָּנוֹת עַל־פִּי הַתּוֹרָה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁϥϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲓⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲩⲏⲃ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲩϣⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ ⲇⲱⲣⲟⲛ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

If indeed then he was being on (the) earth, then he would (lit. was) not be a priest, there being those who offer gift according to the law;

Επειδη εαν ητο επι γης, ουδε ηθελεν εισθαι ιερευς, διοτι υπηρχον οι ιερεις οι προσφεροντες τα δωρα κατα τον νομον,

الَّذِينَ يَخْدِمُونَ شِبْهَ السَّمَاوِيَّاتِ وَظِلَّهَا، كَمَا أُوحِيَ إِلَى مُوسَى وَهُوَ مُزْمِعٌ أَنْ يَصْنَعَ الْمَسْكَنَ. لأَنَّهُ قَالَ: «انْظُرْ أَنْ تَصْنَعَ كُلَّ شَيْءٍ حَسَبَ الْمِثَالِ الَّذِي أُظْهِرَ لَكَ فِي الْجَبَلِ».

וּמְכַהֲנִים לִדְמוּת וְצֵל הַדְּבָרִים שֶׁבַּשָּׁמָיִם כַּאֲשֶׁר צֻוָּה משֶׁה בְּבֹאוֹ לְהָקִים אֶת־הַמִּשְׁכָּן כִּי־אָמַר אֵלָיו רְאֵה וַעֲשֵׂה הַכֹּל בְּתַבְנִיתוֹ אֲשֶׁר־אַתָּה מָרְאֶה בָּהָר׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧϣⲉⲙϣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁ ⲧⲫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲙⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉϥⲛⲁϫⲱⲕ ⲛ̀ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲁⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ⲡⲉϫⲁϥ ⲉⲕⲉ̀ⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲧⲩⲡⲟⲥ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲧⲱⲟⲩ

these who minister in a form and a shadow of the things of (the) heaven, according as it was shown to Moses, being about to complete the tabernacle: for, See, he said, thou shalt make all things according to the pattern which was shown to thee on the mountain.

οιτινες λειτουργουσιν εις υποδειγμα και σκιαν των επουρανιων, καθως ελαληθη προς τον Μωυσην οτε εμελλε να κατασκευαση την σκηνην· διοτι Προσεχε, λεγει, να καμης παντα κατα τον τυπον τον δειχθεντα εις σε εν τω ορει.

وَلكِنَّهُ الآنَ قَدْ حَصَلَ عَلَى خِدْمَةٍ أَفْضَلَ بِمِقْدَارِ مَا هُوَ وَسِيطٌ أَيْضًا لِعَهْدٍ أَعْظَمَ، قَدْ تَثَبَّتَ عَلَى مَوَاعِيدَ أَفْضَلَ.

וְעַתָּה הוּא קִבֵּל שֵׁרוּת מְעֻלֶּה כְּפִי מַעֲלַת הַבְּרִית שֶׁהוּא סַרְסוֹר לָהּ אֲשֶׁר הוּקְמָה עַל־הַבְטָחוֹת טֹבוֹת וִיתֵרוֹת׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁ ⲧⲟⲧϥ ϯⲙⲁϯ ⲉ̀ⲟⲩⲫⲁϣⲛⲓ ⲉⲥⲥⲟⲧⲡ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉⲧⲉϥⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲥⲓⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲥⲥⲟⲧⲡ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲱϣ ⲉⲩⲥⲱⲧⲡ

But now he acquired a service much better, as also he is mediator of a better covenant, which was established with law upon better promises.

Τωρα ομως ο Χριστος ελαβεν εξοχωτεραν λειτουργιαν, καθοσον ειναι και ανωτερας διαθηκης μεσιτης, ητις ενομοθετηθη με ανωτερας επαγγελιας.

فَإِنَّهُ لَوْ كَانَ ذَلِكَ الأَوَّلُ بِلاَ عَيْبٍ لَمَا طُلِبَ مَوْضِعٌ لِثَانٍ.

כִּי אִלוּ הָיְתָה הָרִאשׁוֹנָה הַהִיא גְּמוּרָה לֹא־יְבֻקַּשׁ מָקוֹם לִשְׁנִיָּה׃

Ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ϯϩⲟⲩⲓϯ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲁⲣⲓⲕⲓ ⲛⲁⲩⲛⲁⲕⲱϯ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫⲙⲁ ⲛ̀ϯⲙⲁϩⲃ̅ϯ

For had that first one been faultless, (the) place of the second would not have been sought for.

Διοτι εαν η πρωτη εκεινη ητο αμεμπτος, δεν ηθελε ζητεισθαι τοπος δια την δευτεραν.

لأَنَّهُ يَقُولُ لَهُمْ لاَئِمًا: «هُوَذَا أَيَّامٌ تَأْتِي، يَقُولُ الرَّبُّ، حِينَ أُكَمِّلُ مَعَ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ وَمَعَ بَيْتِ يَهُوذَا عَهْدًا جَدِيدًا.

כִּי־כֹה אָמַר בְּהוֹכִיחַ אֹתָם הִנֵּה יָמִים בָּאִים נְאֻם־יְהוָֹה וְכָרַתִּי אֶת־בֵּית יִשְׂרָאֵל וְאֶת־בֵּית יְהוּדָה בְּרִית חֲדָשָׁה׃

Ⲉϥϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲏⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ϯⲛⲁϫⲱⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲛⲓⲟⲩⲇⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ

For he is finding. fault with them, saying: 'Lo, days come, said the Lord, I shall (lit. will) complete upon (the) house of Israel and upon (the) house of Jouda a new covenant;

Διοτι μεμφομενος αυτους λεγει· Ιδου, ερχονται ημεραι, λεγει Κυριος, και θελω συντελεσει επι τον οικον του Ισραηλ και επι τον οικον του Ιουδα διαθηκην καινην,

لَا كَالْعَهْدِ الَّذِي عَمِلْتُهُ مَعَ آبَائِهِمْ يَوْمَ أَمْسَكْتُ بِيَدِهِمْ لأُخْرِجَهُمْ مِنْ أَرْضِ مِصْرَ، لأَنَّهُمْ لَمْ يَثْبُتُوا فِي عَهْدِي، وَأَنَا أَهْمَلْتُهُمْ، يَقُولُ الرَّبُّ.

לֹא כַבְּרִית אֲשֶׁר כָּרַתִּי אֶת־אֲבוֹתָם בְּיוֹם הֶחֱזִיקִי בְיָדָם לְהוֹצִיאָם מֵאֶרֶץ מִצְרָיִם אֲשֶׁר־הֵמָּה הֵפֵרוּ אֶת־בְּרִיתִי וְאָנֹכִי בָּחַלְתִּי בָם נְאֻם־יְהוָֹה׃

Ⲕⲁⲧⲁ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲓⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲓⲟϯ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁⲓⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩϫⲓϫ ⲉ̀ⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲉⲣⲁⲙⲉⲗⲉⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅

not according to the covenant which I established with their fathers in the day (in) which I took hold of their hand to bring them out of (the) land of Chēmi; because they (pron.) stayed not in my covenant, but I (pron.) neglected them, said the Lord.

ουχι κατα την διαθηκην, την οποιαν εκαμον προς τους πατερας αυτων, καθ' ην ημεραν επιασα αυτους απο της χειρος δια να εξαγαγω αυτους εκ γης Αιγυπτου· διοτι αυτοι δεν ενεμειναν εις την διαθηκην μου, και εγω ημελησα αυτους, λεγει Κυριος.

لأَنَّ هَذَا هُوَ الْعَهْدُ الَّذِي أَعْهَدُهُ مَعَ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ بَعْدَ تِلْكَ الأَيَّامِ، يَقُولُ الرَّبُّ: أَجْعَلُ نَوَامِيسِي فِي أَذْهَانِهِمْ، وَأَكْتُبُهَا عَلَى قُلُوبِهِمْ، وَأَنَا أَكُونُ لَهُمْ إِلَهًا وَهُمْ يَكُونُونَ لِي شَعْبًا.

כִּי זֹאת הַבְּרִית אֲשֶׁר אֶכְרֹת אֶת־בֵּית יִשְׂרָאֵל אַחֲרֵי הַיָּמִים הָהֵם נְאֻם־יְהוָֹה נָתַתִּי אֶת־תּוֹרָתִי בְּקִרְבָּם וְעַל־לִבָּם אֶכְתֳּבֶנָּה וְהָיִיתִי לָהֶם לֵאלֹהִים וְהֵמָּה יִהְיוּ־לִי לְעָם׃

Ϫⲉ ⲑⲁⲓ ⲧⲉ ⲧⲁⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉ̀ϯⲛⲁⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲉⲓⲉ̀ϯ ⲛⲛⲁ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲥϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲟⲩϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲓⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲗⲁⲟⲥ

Because this is my covenant which I shall (lit. will) establish with (the) house of Israel after those days, said the Lord; I shall put (lit. give) my laws upon their thoughts, and I shall write them upon their hearts: and I (pron.) shall be to them as God, and they also shall be to me for a people:

Διοτι αυτη ειναι η διαθηκη, την οποιαν θελω καμει προς τον οικον του Ισραηλ μετα τας ημερας εκεινας, λεγει Κυριος· Θελω δωσει τους νομους μου εις την διανοιαν αυτων, και θελω γραψει αυτους επι της καρδιας αυτων, και θελω εισθαι εις αυτους Θεος, και αυτοι θελουσιν εισθαι εις εμε λαος.

وَلَا يُعَلِّمُونَ كُلُّ وَاحِدٍ قَرِيبَهُ، وَكُلُّ وَاحِدٍ أَخَاهُ قَائِلًا: اعْرِفِ الرَّبَّ، لأَنَّ الْجَمِيعَ سَيَعْرِفُونَنِي مِنْ صَغِيرِهِمْ إِلَى كَبِيرِهِمْ.

וְלֹא יְלַמְּדוּ עוֹד אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ וְאִישׁ אֶת־אָחִיו לֵאמֹר דְּעוּ אֶת־יְהוָֹה כִּי כוּלָּם יֵדְעוּ אוֹתִי לְמִקְּטַנָּם וְעַד־גְּדוֹלָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲛⲉϥⲣⲉⲙⲙ̀ⲃⲁⲕⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲟⲛ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲟⲩⲉⲛ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁⲥⲟⲩⲱⲛⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ϣⲁ ⲡⲟⲩⲛⲓϣϯ

and each one shall not teach his (fellow) citizen, and each one his brother, saying: "Know the Lord": because they will all know me from their little one to their great one.

Και δεν θελουσι διδασκει εκαστος τον πλησιον αυτου και εκαστος τον αδελφον αυτου, λεγων· Γνωρισον τον Κυριον· διοτι παντες θελουσι με γνωριζει απο μικρου εως μεγαλου αυτων·

لأَنِّي أَكُونُ صَفُوحًا عَنْ آثَامِهِمْ، وَلَا أَذْكُرُ خَطَايَاهُمْ وَتَعَدِّيَاتِهِمْ فِي مَا بَعْدُ».

כִּי אֶסְלַח לַעֲוֹנָם וּלְחַטָּאתָם וּלְפִשְׁעֵיהֶם לֹא אֶזְכָּר־עוֹד׃

Ϫⲉ ϯⲛⲁⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲙⲉⲧϭⲓⲛϫⲟⲛⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ

Because I shall (lit. will) forgive them their wrongdoing, and I shall not remember more their sins.'

διοτι θελω εισθαι ιλεως εις τας αδικιας αυτων, και τας αμαρτιας αυτων και τας ανομιας αυτων δεν θελω ενθυμεισθαι πλεον.

فَإِذْ قَالَ «جَدِيدًا» عَتَّقَ الأَوَّلَ. وَأَمَّا مَا عَتَقَ وَشَاخَ فَهُوَ قَرِيبٌ مِنْ الاضْمِحْلاَلِ.

הִנֵּה כְּשֶׁאָמַר בְּרִית חֲדָשָׁה יִשֵּׁן אֶת־הָרִאשׁוֹנָה וּמַה־שֶּׁהוּא נוֹשָׁן וּמַזְקִין קָרַב קִצּוֹ׃

Ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲃⲉⲣⲓ ⲓⲉ ⲁϥⲉⲣ ϯϩⲟⲩⲓϯ ⲛ̀ⲁⲡⲁⲥ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉ̀ϣⲁϥⲉⲣⲁⲡⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣϧⲉⲗⲗⲟ ϥϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

In (the) saying 'new,' then he made the first old. But that which becometh old and becometh aged clraweth near unto (the) perishing.

Λεγων δε καινην, εκαμε παλαιαν την πρωτην· το δε παλαιουμενον και γηρασκον ειναι πλησιον αφανισμου.

إصحاح 9

العبادة في الخيمة الأرضية

ثُمَّ الْعَهْدُ الأَوَّلُ كَانَ لَهُ أَيْضًا فَرَائِضُ خِدْمَةٍ وَالْقُدْسُ الْعَالَمِيُّ،

הֵן גַּם־הַבְּרִית הָרִאשׁוֹנָה גַּם לָהּ הָיוּ דִּינֵי עֲבוֹדָה וּמִקְדָּשׁ בָּאָרֶץ׃

Ϯϩⲟⲩⲓϯ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲅⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲥⲟⲗⲥⲉⲗ

The first indeed then (was) having ordinances of ministry and a holy (place) of ornament.

Ειχε μεν λοιπον και η πρωτη σκηνη διαταξεις λατρειας και το αγιον το κοσμικον.

لأَنَّهُ نُصِبَ الْمَسْكَنُ الأَوَّلُ الَّذِي يُقَالُ لَهُ «الْقُدْسُ» الَّذِي كَانَ فِيهِ الْمَنَارَةُ، وَالْمَائِدَةُ، وَخُبْزُ التَّقْدِمَةِ.

כִּי־הוּקַם הַמִּשְׁכָּן הַחִיצוֹן אֲשֶׁר־בּוֹ הַמְּנוֹרָה וְהַשֻּׁלְחָן וּמַעֲרֶכֶת הַלֶּחֶם וְהוּא נִקְרָא קֹדֶשׁ׃

Ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓϯ ⲁⲩⲙⲟⲛⲕⲥ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ϯⲗⲩⲭⲛⲓⲁ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲧⲣⲁⲡⲉⲍⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲣⲟⲑⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲱⲓⲕ ⲑⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲑⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

For the first tabernacle was fashioned, that in which (are) the lampstand, and the table, and the prothesis of the loaves; which is called, that which is holy.'

Διοτι κατεσκευασθη σκηνη η πρωτη, εις την οποιαν ητο και η λυχνια και η τραπεζα και η προθεσις των αρτων, ητις λεγεται Αγια.

وَوَرَاءَ الْحِجَابِ الثَّانِي الْمَسْكَنُ الَّذِي يُقَالُ لَهُ «قُدْسُ الأَقْدَاسِ»

וּמִבֵּית לַפָּרֹכֶת הַשֵּׁנִית מִשְׁכָּן הַנִּקְּרָא קֹדֶשׁ הַקֳּדָשִׁים׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲕⲁⲧⲁⲡⲉⲧⲁⲥⲙⲁ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁϩⲃ̅ ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲑⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲑⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But after the second veil, the tabernacle, that which is called, that which is holy of those which are holy';

Μετα δε το δευτερον καταπετασμα ητο σκηνη η λεγομενη Αγια αγιων,

فِيهِ مِبْخَرَةٌ مِنْ ذَهَبٍ، وَتَابُوتُ الْعَهْدِ مُغَشًّى مِنْ كُلِّ جِهَةٍ بِالذَّهَبِ، الَّذِي فِيهِ قِسْطٌ مِنْ ذَهَبٍ فِيهِ الْمَنُّ، وَعَصَا هَارُونَ الَّتِي أَفْرَخَتْ، وَلَوْحَا الْعَهْدِ.

אֲשֶׁר־לוֹ מִזְבַּח הַזָּהָב לִקְטֹרֶת וַאֲרוֹן הַבְּרִית מְצֻפֶּה זָהָב כֻּלּוֹ וּבוֹ צִנְצֶנֶת זָהָב אֲשֶׁר הַמָּן בְּתוֹכוֹ וּמַטֵּה אַהֲרֹן אֲשֶׁר פָּרַח וְלוּחוֹת הַבְּרִית׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩϣⲟⲩⲣⲏ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲕⲩⲃⲱⲧⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲥϩⲟⲃⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ ⲥⲁⲥⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲥⲧⲁⲙⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲉⲣⲉ ⲡⲓⲙⲁⲛⲛⲁ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲃⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲁⲣⲱⲛ ⲉⲧⲁϥⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲗⲁⲝ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ

in which there is a golden censer, and the ark of the covenant, covered with gold on every side. In which (are) the golden pot, the manna being in it, and the staff of Aaron which bloomed, and the tables of the covenant;

εχουσα χρυσουν θυμιατηριον και την κιβωτον της διαθηκης πανταχοθεν περικεκαλυμμενην με χρυσιον, εν η ητο σταμνος χρυση, εχουσα το μαννα, και η ραβδος του Ααρων η βλαστησασα και αι πλακες της διαθηκης,

وَفَوْقَهُ كَرُوبَا الْمَجْدِ مُظَلِّلَيْنِ الْغِطَاءَ. أَشْيَاءُ لَيْسَ لَنَا الآنَ أَنْ نَتَكَلَّمَ عَنْهَا بِالتَّفْصِيلِ.

וּמִמַּעַל לוֹ כְּרוּבֵי הַכָּבוֹד הַסֹּכֲכִים עַל־הַכַּפֹּרֶת לֹא נְדַבֵּר כָּעֵת עַל־כָּל־אֶחָד מֵהֶם לְבָד׃

Ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲭⲉⲣⲟⲩⲃⲓⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉⲣϧⲏⲓⲃⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲓⲗⲁⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲁϯⲛⲟⲩ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲉⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲙⲉⲣⲟⲥ

but above it cherubims of (the) glory shadowing over the mercy-seat, these which are not at present to be spoken of severally;

υπερανω δε αυτης ησαν Χερουβειμ δοξης κατασκιαζοντα το ιλαστηριον· περι των οποιων δεν ειναι τωρα χρεια να λεγωμεν κατα μερος.

ثُمَّ إِذْ صَارَتْ هَذِهِ مُهَيَّأَةً هَكَذَا، يَدْخُلُ الْكَهَنَةُ إِلَى الْمَسْكَنِ الأَوَّلِ كُلَّ حِينٍ، صَانِعِينَ الْخِدْمَةَ.

וְאַחֲרֵי נַעֲשׂוּ אֵלֶּה כָּכָה בָּאוּ הַכֹּהֲנִים תָּמִיד אֶל־הַמִּשְׁכָּן הַחִיצוֹן לַעֲבֹד שָׁם אֶת־עֲבוֹדָתָם׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲑⲙⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓϯ ⲥⲉⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲟⲩⲏⲃ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

but these being thus set in order. The first tabernacle indeed the priests go into it always, completing the ministries;

Οντων δε τουτων ουτω κατεσκευασμενων, εις μεν την πρωτην σκηνην εισερχονται διαπαντος οι ιερεις εκτελουντες τας λατρειας,

وَأَمَّا إِلَى الثَّانِي فَرَئِيسُ الْكَهَنَةِ فَقَطْ مَرَّةً فِي السَّنَةِ، لَيْسَ بِلاَ دَمٍ يُقَدِّمُهُ عَنْ نَفْسِهِ وَعَنْ جَهَالاَتِ الشَّعْبِ،

וְהַמִּשְׁכָּן אֲשֶׁר לִפְנִים מִמֶּנּוּ שָׁמָּה בָּא הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל לְבַדּוֹ פַּעַם אַחַת בַּשָּׁנָה לֹא בִּבְלִי־דָם אֲשֶׁר יַקְרִיב בְּעַד נַפְשׁוֹ וּבְעַד שִׁגְגוֹת הָעָם׃

Ⲉ̀ϯⲙⲁϩⲃ̅ϯ ⲇⲉ ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲙⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲁϭⲛⲉ ⲥⲛⲟϥ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ϣⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲙⲉⲧⲁⲧⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ

but to the second once a year the high priest alone, not without blood, this which he offereth for himself, and for the ignorances of the people.

εις δε την δευτεραν απαξ του ενιαυτου εισερχεται μονος ο αρχιερευς, ουχι χωρις αιματος, το οποιον προσφερει υπερ εαυτου και των εξ αγνοιας αμαρτηματων του λαου,

مُعْلِنًا الرُّوحُ الْقُدُسُ بِهَذَا أَنَّ طَرِيقَ الأَقْدَاسِ لَمْ يُظْهَرْ بَعْدُ، مَا دَامَ الْمَسْكَنُ الأَوَّلُ لَهُ إِقَامَةٌ،

וְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ מוֹדִיעַ בָּזֹאת שֶׁלּא־נִגְלָה הַדֶּרֶךְ אֶל־הַקֹּדֶשׁ כָּל הַיָּמִים אֲשֶׁר יַעֲמֹד הַמִּשְׁכָּן הַחִיצוֹן׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉⲧⲓ ⲉⲥⲥⲙⲟⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓϯ

But this the holy spirit is manifesting, that the way of the (places) which are holy was not yet manifested, the first tabernacle still abiding;

και τουτο εδηλοποιει το Πνευμα το Αγιον, οτι δεν ητο πεφανερωμενη η εις τα αγια οδος, επειδη η πρωτη σκηνη ιστατο ετι·

الَّذِي هُوَ رَمْزٌ لِلْوَقْتِ الْحَاضِرِ، الَّذِي فِيهِ تُقَدَّمُ قَرَابِينُ وَذَبَائِحُ، لَا يُمْكِنُ مِنْ جِهَةِ الضَّمِيرِ أَنْ تُكَمِّلَ الَّذِي يَخْدِمُ،

וְהוּא מָשָׁל לַזְּמַן הַזֶּה אֲשֶׁר בּוֹ מַקְרִיבִים מְנָחוֹת וּזְבָחִים אֲשֶׁר אֵין בָּהֶם לְהַשְׁלִים אֶת־לְבַב הָעֹבֵד׃

Ⲑⲏ ⲉⲧⲧⲉⲛⲑⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲫⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲉⲛ ⲇⲱⲣⲟⲛ ⲛⲉⲙ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϩⲓⲱⲧϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲉ̀ϫⲉⲕ ⲡⲉⲧϣⲉⲙϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

that which is likened to this time which (now) is; that during which are offered gift and sacrifice, it being not possible for them, according to conscience, to complete him who worshippeth,

ητις ητο τυπος εις τον τοτε παροντα καιρον, καθ' ον προσεφεροντο δωρα και θυσιαι, αιτινες δεν ηδυναντο να καμωσι τελειον κατα την συνειδησιν τον λατρευοντα,

وَهِيَ قَائِمَةٌ بِأَطْعِمَةٍ وَأَشْرِبَةٍ وَغَسَلاَتٍ مُخْتَلِفَةٍ وَفَرَائِضَ جَسَدِيَّةٍ فَقَطْ، مَوْضُوعَةٍ إِلَى وَقْتِ الإِصْلاَحِ.

כִּי אִם־חֻקּוֹת הַבָּשָׂר הֵנָּה עִם־הַמַּאֲכָלוֹת וְהַמַּשְׁקִים וְהַטְּבִילוֹת הַשֹּׁנוֹת אֲשֶׁר נִתְּנוּ עַד־עֵת הַתִּקּוּן׃

Ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲱⲙ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲥⲱ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲱⲙⲥ ⲉⲩϣⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲉⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲛⲉ ϣⲁ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲧⲁϩⲟ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

(being) only with eatings and drinkings and various bathings, which were ordinances of (the) flesh until (the) time of the institution.

επειδη ησαν διατεταγμενα μονον εις βρωματα και ποματα και διαφορους βαπτισμους και διαταξεις σαρκικας, μεχρι καιρου διορθωσεως.

المسيح وسيط العهد الجديد

وَأَمَّا الْمَسِيحُ، وَهُوَ قَدْ جَاءَ رَئِيسَ كَهَنَةٍ لِلْخَيْرَاتِ الْعَتِيدَةِ، فَبِالْمَسْكَنِ الأَعْظَمِ وَالأَكْمَلِ، غَيْرِ الْمَصْنُوعِ بِيَدٍ، أَيِ الَّذِي لَيْسَ مِنْ هَذِهِ الْخَلِيقَةِ،

וְהַמָּשִׁיחַ בְּבֹאוֹ לִהְיוֹת כֹּהֵן גָּדוֹל לַטֹּבוֹת הָעֲתִידוֹת עָבַר בְּתוֹךְ הַמִּשְׁכָּן הַמְעֻלֶּה בִּגְדֻלָּה וּשְׁלֵמוּת אֲשֶׁר לֹא־נַעֲשָׂה בִּידֵי אָדָם כִּי־אֵינֶנּוּ מֵהַבְּרִיאָה הַזֹּאת׃

Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲕⲏⲛⲏ ⲉⲧϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲟⲩⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛϫⲓϫ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲑⲁ ⲡⲁⲓⲥⲱⲛⲧ ⲁⲛ ⲧⲉ

But Christ having come the high priest of the good things which will be, through the great tabernacle which is complete, not being fashioned with hand, that is to say, that it is not that of this creation,

Ελθων δε ο Χριστος αρχιερευς των μελλοντων αγαθων δια της μεγαλητερας και τελειοτερας σκηνης, ουχι χειροποιητου, τουτεστιν ουχι ταυτης της κατασκευης,

وَلَيْسَ بِدَمِ تُيُوسٍ وَعُجُولٍ، بَلْ بِدَمِ نَفْسِهِ، دَخَلَ مَرَّةً وَاحِدَةً إِلَى الأَقْدَاسِ، فَوَجَدَ فِدَاءً أَبَدِيًّا.

גַּם לֹא־בָא בְּדַם שְׂעִירִים וַעֲגָלִים כִּי בְדַם־נַפְשׁוֹ בָּא בְּפַעַם־אַחַת אֶל־הַקֹּדֶשׁ פְּנִימָה וַיִּמְצָא גְּאֻלַּת עוֹלָם׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲃⲁⲣⲏⲓⲧ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲱϯ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

nor through (the) blood of goats is it and calves, but through his own blood came into the (places) which are holy once, having found an eternal redemption.

ουδε δι' αιματος τραγων και μοσχων, αλλα δια του ιδιου αυτου αιματος, εισηλθεν απαξ εις τα αγια, αποκτησας αιωνιαν λυτρωσιν.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ دَمُ ثِيرَانٍ وَتُيُوسٍ وَرَمَادُ عِجْلَةٍ مَرْشُوشٌ عَلَى الْمُنَجَّسِينَ، يُقَدِّسُ إِلَى طَهَارَةِ الْجَسَدِ،

כִּי אִם־דַּם הַפָּרִים וְהַשְׂעִירִים וְאֵפֶר הַפָּרָה אֲשֶׁר יֻזֶּה עַל־הַטְּמֵאִים יְקַדְּשֵׁם לְטַהֵר בְּשָׂרָם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲃⲁⲣⲏⲓⲧ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲉⲣⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲃⲁϩⲥⲓ ⲉϥⲛⲟϫϧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲧϭⲁϧⲉⲙ ϣⲁϥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲉ̀ⲡⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲁⲣⲝ

For if (the) blood of goats and calves and ashes of an heifer sprinkled upon those who are unclean cleanseth unto (the) cleansing of the flesh:

Διοτι εαν το αιμα των ταυρων και τραγων και η σποδος της δαμαλεως ραντιζουσα τους μεμολυσμενους αγιαζη προς την καθαροτητα της σαρκος,

فَكَمْ بِالْحَرِيِّ يَكُونُ دَمُ الْمَسِيحِ، الَّذِي بِرُوحٍ أَزَلِيٍّ قَدَّمَ نَفْسَهُ للهِ بِلاَ عَيْبٍ، يُطَهِّرُ ضَمَائِرَكُمْ مِنْ أَعْمَالٍ مَيِّتَةٍ لِتَخْدِمُوا اللهَ الْحَيَّ!

אַף כִּי־דַם הַמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר־הִקְרִיב אֶת־עַצְמוֹ לֵאלֹהִים בְּרוּחַ נִצְחִי וּבְלִי־מוּם יְטַהֵר לִבְּכֶם מִמַַּעֲשֵׂי מָוֶת לַעֲבֹד אֶת־אֱלֹהִים חַיִּים׃

Ⲓⲉ ⲁⲩⲏⲣ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲡⲉ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲫϯ ϥⲛⲁⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲉⲣⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ

then how much more [is] (the) blood of Christ, he (lit. this) who through the holy spirit offered himself clean to God, will cleanse our conscience from the dead works to serve the living and true God?

ποσω μαλλον το αιμα του Χριστου, οστις δια του Πνευματος του αιωνιου προσεφερεν εαυτον αμωμον εις τον Θεον, θελει καθαρισει την συνειδησιν σας απο νεκρων εργων εις το να λατρευητε τον ζωντα Θεον;

وَلأَجْلِ هَذَا هُوَ وَسِيطُ عَهْدٍ جَدِيدٍ، لِكَيْ يَكُونَ الْمَدْعُوُّونَ إِذْ صَارَ مَوْتٌ لِفِدَاءِ التَّعَدِّيَاتِ الَّتِي فِي الْعَهْدِ الأَوَّلِ يَنَالُونَ وَعْدَ الْمِيرَاثِ الأَبَدِيِّ.

וּבַעֲבוּר זֹאת הוּא מְתַַוֵךְ לִבְרִית חֲדָשָׁה לְמַעַן אֲשֶׁר־יִירְשׁוּ הַמְקֹרָאִים אֶת־הַבְטָחַת נַחֲלַת עוֹלָם אַחֲרֵי אֲשֶׁר־מֵת לִפְדוֹת מִן־הַפְּשָׁעִים אֲשֶׁר נַעֲשׂוּ בִּימֵי הַבְּרִית הָרִאשׁוֹנָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲙⲉⲥⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲉ̀ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲟⲩ ⲉⲩⲥⲱϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ ⲉⲧⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲑⲁϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

And therefore (he) is a mediator of a new covenant, that, a death having happened for a redemption of the transgressions which were during the first covenant, [that] they who are called may receive the promise of the eternal inheritance.

Και δια τουτο ειναι μεσιτης διαθηκης καινης, ινα δια του θανατου, οστις εγεινε προς απολυτρωσιν των επι της πρωτης διαθηκης παραβασεων, λαβωσιν οι κεκλημενοι την επαγγελιαν της αιωνιου κληρονομιας.

لأَنَّهُ حَيْثُ تُوجَدُ وَصِيَّةٌ، يَلْزَمُ بَيَانُ مَوْتِ الْمُوصِي.

כִּי בִמְקוֹם שֶׁיֵּשׁ בְּרִית הִיא צַוָּאָה צָרִיךְ שֶׁתִּוָּדַע מִיתַת הַנֹּתֵן׃

Ⲡⲓⲙⲁ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲛ ⲫⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲙⲛⲏⲧϥ

For where a testament is, it is necessary that there should be (the) death of him who established it.

Διοτι οπου ειναι διαθηκη, αναγκη να υπαρχη θανατος εκεινου, οστις εκαμε την διαθηκην·

لأَنَّ الْوَصِيَّةَ ثَابِتَةٌ عَلَى الْمَوْتَى، إِذْ لَا قُوَّةَ لَهَا الْبَتَّةَ مَا دَامَ الْمُوصِي حَيًّا.

כִּי רַק־בְּמוֹת הַמֵּת תִּכּוֹן הַצַּוָּאָה וְאֵין לָהּ תֹּקֶף בְּחַיֵּי הַנֹּתֵן׃

Ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲥϫⲉⲙϫⲟⲙ ϩⲟⲥⲟⲛ ⲉϥⲟⲛϧ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ

For the testament (is) confirmed over dead (men): because it hath not power as long as liveth he who established it.

διοτι η διαθηκη επι τεθνεωτων ειναι βεβαια, επειδη ποτε δεν ισχυει, ενοσω ζη ο διαθετης.

فَمِنْ ثَمَّ الأَوَّلُ أَيْضًا لَمْ يُكَرَّسْ بِلاَ دَمٍ،

לָכֵן גַּם־הָרִאשׁוֹנָה לֹא חֻנְּכָה בְּלֹא־דָם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲇⲉ ϯϩⲟⲩⲓϯ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲁϭⲛⲉ ⲥⲛⲟϥ

Therefore neither the first was cleansed without blood.

Οθεν ουδε η πρωτη δεν ητο εγκαινιασμενη χωρις αιματος·

لأَنَّ مُوسَى بَعْدَمَا كَلَّمَ جَمِيعَ الشَّعْبِ بِكُلِّ وَصِيَّةٍ بِحَسَبِ النَّامُوسِ، أَخَذَ دَمَ الْعُجُولِ وَالتُّيُوسِ، مَعَ مَاءٍ، وَصُوفًا قِرْمِزِيًّا وَزُوفَا، وَرَشَّ الْكِتَابَ نَفْسَهُ وَجَمِيعَ الشَّعْبِ،

כִּי כְּכַלּוֹת משֶׁה לְסַפֵּר לְכָל־הָעָם אֶת־כָּל־מִשְׁפְּטֵי הַתּוֹרָה לָקַח דַם הָעֲגָלִים וְהַשְׂעִירִים עִם־מַיִם וְתוֹלַעַת שָׁנִי וְאֵזוֹב וַיִּזְרֹק עַל־הַסֵּפֶר וְעַל כָּל־הָעָם׃

Ⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲧⲁ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲃⲁⲣⲏⲓⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲟⲣⲧ ⲛ̀ⲕⲟⲕⲕⲓⲛⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲩⲥⲱⲡⲟⲛ ⲡⲓⲕⲉϫⲱⲙ ⲇⲉ ϩⲱϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲁϥⲛⲟϫϧⲟⲩ

For Moses having spoken to all the people every commandment according to the law, took [a] blood of calves and goats and [a] water and [a] scarlet wool and [a] hyssop, and both the book itself, and all the people he sprinkled, saying:

διοτι αφου πασα εντολη του νομου ελαληθη υπο του Μωυσεως προς παντα τον λαον, λαβων το αιμα των μοσχων και των τραγων με υδωρ και μαλλιον κοκκινον και υσσωπον, ερραντισε και αυτο το βιβλιον και παντα τον λαον,

قَائِلًا: «هَذَا هُوَ دَمُ الْعَهْدِ الَّذِي أَوْصَاكُمُ اللهُ بِهِ».

וַיֹּאמַר הִנֵּה דַם־הַבְּרִית אֲשֶׁר צִוָּה אֱלֹהִים אֲלֵיכֶם׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲑⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ϩⲉⲛϩⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲥ

This is (the) blood of the covenant which God ordered you.'

λεγων· Τουτο ειναι το αιμα της διαθηκης, την οποιαν διεταξεν εις εσας ο Θεος·

وَالْمَسْكَنَ أَيْضًا وَجَمِيعَ آنِيَةِ الْخِدْمَةِ رَشَّهَا كَذَلِكَ بِالدَّمِ.

וְגַם עַל־הַמִּשְׁכָּן וְעַל כָּל־כְּלֵי הַשָּׁרֵת הִזָּה דָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲁϥⲛⲟϫϧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲛⲟϥ

And the tabernacle and all the vessels of the ministry he sprinkled thus with the blood.

και την σκηνην δε και παντα τα σκευη της υπηρεσιας με το αιμα ομοιως ερραντισε.

وَكُلُّ شَيْءٍ تَقْرِيبًا يَتَطَهَّرُ حَسَبَ النَّامُوسِ بِالدَّمِ، وَبِدُونِ سَفْكِ دَمٍ لَا تَحْصُلُ مَغْفِرَةٌ!

וְכִמְעַט הַכֹּל יְטֻהַר בַּדָּם עַל־פִּי הַתּוֹרָה וְאֵין כַּפָּרָה בְּלֹא־שְׁפִיכַת דָּם׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϧⲱⲛⲧ ϣⲁⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲫⲉⲛ ⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲉ ⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲱⲡⲓ

Nearly all things are cleansed according to the law. with [a] blood, and without shedding blood forgiveness is not.

Και σχεδον με αιμα καθαριζονται παντα κατα τον νομον, και χωρις χυσεως αιματος δεν γινεται αφεσις.

فَكَانَ يَلْزَمُ أَنَّ أَمْثِلَةَ الأَشْيَاءِ الَّتِي فِي السَّمَاوَاتِ تُطَهَّرُ بِهَذِهِ، وَأَمَّا السَّمَاوِيَّاتُ عَيْنُهَا، فَبِذَبَائِحَ أَفْضَلَ مِنْ هَذِهِ.

לָכֵן דִּמְיוֹנֵי הַדְּבָרִים שֶׁבַּשָּׁמַיִם צְרִיכִים שֶׁיִּטָּהֲרוּ בָאֵלֶּה וְהַדְּבָרִים שֶׁבַּשָּׁמַיִם בְּעַצְמָם צְרִיכִים שֶׁיִּטָּהֲרוּ בִּזְבָחִים טוֹבִים מֵאֵלֶּה׃

Ⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲓⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲟⲩⲃⲟ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉⲩⲥⲟⲧⲡ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲁⲓ

It was necessary indeed then that the forms of those which are in the heavens should be cleansed with these, but these themselves the (things) of the heavens with sacrifices better than these.

Αναγκη λοιπον ητο οι μεν τυποι των επουρανιων να καθαριζωνται δια τουτων, αυτα ομως τα επουρανια με θυσιας ανωτερας παρα ταυτας.

لأَنَّ الْمَسِيحَ لَمْ يَدْخُلْ إِلَى أَقْدَاسٍ مَصْنُوعَةٍ بِيَدٍ أَشْبَاهِ الْحَقِيقِيَّةِ، بَلْ إِلَى السَّمَاءِ عَيْنِهَا، لِيَظْهَرَ الآنَ أَمَامَ وَجْهِ اللهِ لأَجْلِنَا.

כִּי הַמָּשִׁיחַ לֹא־בָא אֶל־הַקֹּדֶשׁ הַנַּעֲשֶׂה בִּידֵי אָדָם שֶׁהוּא רַק־דְּמוּת הָאֲמִתִּי כִּי אִם־בָּא אֶל־עֶצֶם הַשָּׁמַיִם לֵרָאוֹת עַתָּה בַעֲדֵנוּ אֶת־פְּנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲛⲉⲧⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲓϫ ⲉⲩⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲩⲡⲟⲥ ⲛⲓⲧⲁⲫⲙⲏⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲫⲉ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ⲧⲉ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϯⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

For Christ came not into holy (places) fashioned with hand, pattern of the true ones, but into (the) heaven itself, manifesting himself now before God for us:

Διοτι ο Χριστος δεν εισηλθεν εις χειροποιητα αγια, αντιτυπα των αληθινων, αλλ' εις αυτον τον ουρανον, δια να εμφανισθη τωρα ενωπιον του Θεου υπερ ημων·

وَلَا لِيُقَدِّمَ نَفْسَهُ مِرَارًا كَثِيرَةً، كَمَا يَدْخُلُ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ إِلَى الأَقْدَاسِ كُلَّ سَنَةٍ بِدَمِ آخَرَ.

אַף־לֹא לְהַקְרִיב אֶת־נַפְשׁוֹ פְּעָמִים רַבּוֹת כַּכֹּהֵן הַגָּדוֹל אֲשֶׁר־בָּא שָׁנָה בְּשָׁנָה אֶל־הַקֹּדֶשׁ בְּדַם אֲחֵרִים׃

Ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲥ ⲉ̀ϣⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲉⲙⲣⲟⲙⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲫⲱϥ ⲁⲛ ⲡⲉ

not that he may offer himself many times; as the high priest who cometh into the (places) which are holy (once) a year with [a] blood not his own;

ουδε δια να προσφερη πολλακις εαυτον, καθως ο αρχιερευς εισερχεται εις τα αγια κατ' ενιαυτον με ξενον αιμα·

فَإِذْ ذَاكَ كَانَ يَجِبُ أَنْ يَتَأَلَّمَ مِرَارًا كَثِيرَةً مُنْذُ تَأْسِيسِ الْعَالَمِ، وَلكِنَّهُ الآنَ قَدْ أُظْهِرَ مَرَّةً عِنْدَ انْقِضَاءِ الدُّهُورِ لِيُبْطِلَ الْخَطِيَّةَ بِذَبِيحَةِ نَفْسِهِ.

כִּי אִם־כֵּן הֲלֹא הָיָה־לוֹ לֵעָנוֹת פְּעָמִים רַבּוֹת מֵרֵאשִׁית הָעוֹלָם וְעַתָּה בְּקֵץ הָעִתִּים נִגְלָה בְּפַעַם אַחַת כְּדֵי־לְכַלֵּא אֶת־הַחֵטְא בְּזֶבַח נַפְשׁוֹ׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲉϩⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓ ⲙ̀ⲕⲁϩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲧⲕⲁⲧⲁⲃⲟⲗⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ϣⲁ ⲡϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲉϣ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ

otherwise he ought to have suffered many times from (the) foundation of the world: but now once at (the) completion of the ages he manifested himself, that he might put away (the) sin through his sacrifice.

διοτι επρεπε τοτε πολλακις να παθη απο καταβολης κοσμου· τωρα δε απαξ εις το τελος των αιωνων εφανερωθη, δια να αθετηση την αμαρτιαν δια της θυσιας εαυτου.

وَكَمَا وُضِعَ لِلنَّاسِ أَنْ يَمُوتُوا مَرَّةً ثُمَّ بَعْدَ ذَلِكَ الدَّيْنُونَةُ،

וְכַאֲשֶׁר נִגְזַר עַל־בְּנֵי אָדָם לָמוּת פַּעַם אֶחָת וְאַחֲרֵי־כֵן הַמִּשְׁפָּט׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲥⲭⲏ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲟⲩϩⲁⲡ

And according as it is appointed for the men to die once, but after this a judgement;

Και καθως ειναι αποφασισμενον εις τους ανθρωπους απαξ να αποθανωσι, μετα δε τουτο ειναι κρισις,

هَكَذَا الْمَسِيحُ أَيْضًا، بَعْدَمَا قُدِّمَ مَرَّةً لِكَيْ يَحْمِلَ خَطَايَا كَثِيرِينَ، سَيَظْهَرُ ثَانِيَةً بِلاَ خَطِيَّةٍ لِلْخَلاَصِ لِلَّذِينَ يَنْتَظِرُونَهُ.

כֵּן־הֻקְרַב הַמָּשִׁיחַ פַּעַם אַחַת לָשֵׂאת חֵטְא רַבִּים וּפַעַם שֵׁנִית יֵרָאֶה בְלִי־חֵטְא לִישׁוּעָה לַמְחַכִּים לוֹ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱϥ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲡⲓⲙⲁϩⲥⲟⲡ ⲇⲉ ⲃ̅ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϭⲛⲉ ⲛⲟⲃⲓ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱϥ

thus also Christ offered himself once, that he might bear up (the) sins of many, but the second time he shall manifest himself without sin for [a] salvation of them who look out forward to him.

ουτω και ο Χριστος, απαξ προσφερθεις δια να σηκωση τας αμαρτιας πολλων, θελει φανη εκ δευτερου χωρις αμαρτιας εις τους προσμενοντας αυτον δια σωτηριαν.

إصحاح 10

المسيح الذبيحة الواحدة والأبدية

لأَنَّ النَّامُوسَ، إِذْ لَهُ ظِلُّ الْخَيْرَاتِ الْعَتِيدَةِ لَا نَفْسُ صُورَةِ الأَشْيَاءِ، لَا يَقْدِرُ أَبَدًا بِنَفْسِ الذَّبَائِحِ كُلَّ سَنَةٍ، الَّتِي يُقَدِّمُونَهَا عَلَى الدَّوَامِ، أَنْ يُكَمِّلَ الَّذِينَ يَتَقَدَّمُونَ.

כִּי הַתּוֹרָה בִּהְיוֹת בָּה צֵל הַטֹּבוֹת הָעֲתִידוֹת וְלֹא מַרְאֵה עֶצֶם הַדְּבָרִים אֵין בִּיכָלְתָּהּ לְעוֹלָם לְהַשְׁלִים אֶת־הַקְּרֵבִים בַּקָּרְבָּנוֹת הָהֵם אֲשֶׁר יַקְרִיבוּ תָמִיד מִדֵּי שָׁנָה בְשָׁנָה׃

Ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩϧⲏⲓⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲓϩⲓⲕⲱⲛ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲙⲣⲟⲙⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲣⲱ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲟⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ϫⲉⲕ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ

For (the) law having a shadow of the good (things) which come, being not the very image of these things, (going on year) by year in the same sacrifices, these which they offer continually; it is not possible for them ever to complete them who come in (to offer them).

Διοτι ο νομος, εχων σκιαν των μελλοντων αγαθων, ουχι αυτην την εικονα των πραγματων, δεν δυναται ποτε δια των αυτων θυσιων, τας οποιας προσφερουσι κατ' ενιαυτον παντοτε να τελειοποιηση τους προσερχομενους·

وَإِلاَّ، أَفَمَا زَالَتْ تُقَدَّمُ؟ مِنْ أَجْلِ أَنَّ الْخَادِمِينَ، وَهُمْ مُطَهَّرُونَ مَرَّةً، لَا يَكُونُ لَهُمْ أَيْضًا ضَمِيرُ خَطَايَا.

כִּי אִם־כֵּן הֲלֹא חָדְלוּ לַהֲבִיאָם כִּי לֹא־הָיְתָה עוֹד יְדִיעַת חֲטָאִים בְּמַקְרִיבִים בְּהִטָּהֲרָם פַּעַם אֶחָת׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲁⲩⲛⲁⲕⲏⲛ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲛⲟⲃⲓ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲉⲙϣⲓ ⲉ̀ⲁⲩⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ

Otherwise would they not have ceased offering them? Because that they have not any conscience of sins, namely those who worshipped, having been once cleansed.

επειδη τοτε δεν ηθελον παυσει να προσφερωνται, διοτι οι λατρευται απαξ καθαρισθεντες, δεν ηθελον εχει πλεον ουδεμιαν συνειδησιν αμαρτιων·

لكِنْ فِيهَا كُلَّ سَنَةٍ ذِكْرُ خَطَايَا.

אֲבָל יֶשׁ־שָׁם הַזְכָּרַת הַחֲטָאִים שָׁנָה בְשָׁנָה׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲉⲧⲉⲙⲣⲟⲙⲡⲓ

But in them they were remembering the sins (year) by year.

αλλ' εν αυταις γινεται κατ' ενιαυτον αναμνησις αμαρτιων·

لأَنَّهُ لَا يُمْكِنُ أَنَّ دَمَ ثِيرَانٍ وَتُيُوسٍ يَرْفَعُ خَطَايَا.

כִּי דַם־הַפָּרִים וְהַשְׂעִירִים לֹא יוּכַל לְהָסִיר חֲטָאִים׃

Ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲃⲁⲣⲏⲓⲧ ⲉ̀ⲉⲗ ϩⲁⲛⲛⲟⲃⲓ

For it is an impossibility for (the) blood of calves and goats to take away sins.

διοτι αδυνατον ειναι αιμα ταυρων και τραγων να αφαιρη αμαρτιας.

لِذَلِكَ عِنْدَ دُخُولِهِ إِلَى الْعَالَمِ يَقُولُ: «ذَبِيحَةً وَقُرْبَانًا لَمْ تُرِدْ، وَلكِنْ هَيَّأْتَ لِي جَسَدًا.

וְעַל־כֵּן אֹמֵר בְּבוֹאוֹ לָעוֹלָם זֶבַח וּמִנְחָה לֹא חָפַצְתָּ גְּוִיָּה כּוֹנַנְתָּ לִּי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲟⲩⲁϣⲟⲩ ⲟⲩⲥⲱⲙⲁ ⲇⲉ ⲡⲉⲧⲁⲕⲥⲉⲃⲧⲟⲧϥ ⲛⲏⲓ

Therefore, coming into the world he saith: 'A sacrifice and an offering thou wishedst not, but a body thou preparedst for me, not, but a body hast thou prepared me:

Δια τουτο εισερχομενος εις τον κοσμον, λεγει· Θυσιαν και προσφοραν δεν ηθελησας, αλλ' ητοιμασας εις εμε σωμα·

بِمُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ لِلْخَطِيَّةِ لَمْ تُسَرَّ.

עוֹלָה וְחַטָּאָה לֹא שָׁאָלְתָּ׃

Ϩⲁⲛϭⲗⲓⲗ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕϯⲙⲁϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

over holocausts and (offerings) because of (the) sin thou wast not well pleased:

εις ολοκαυτωματα και προσφορας περι αμαρτιας δεν ευηρεστηθης·

ثُمَّ قُلْتُ: هَنَذَا أَجِيءُ. فِي دَرْجِ الْكِتَابِ مَكْتُوبٌ عَنِّي، لأَفْعَلَ مَشِيئَتَكَ يَا اَللهُ».

אָז אָמַרְתִּי הִנֵּה־בָאתִי בִּמְגִלַּת־סֵפֶר כָּתוּב עָלַי לַעֲשׂוֹת רְצוֹנְךָ אֱלֹהָי׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲓϫⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ϫⲱⲙ ⲉⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲉⲑⲃⲏⲧ ⲉⲑⲣⲓⲓⲣⲓ ⲫϯ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁⲕ

then I said: "Behold I come, in a volume of book it is written concerning me to do, God, thy will."'

τοτε ειπον· Ιδου, ερχομαι, εν τω τομω του βιβλιου ειναι γεγραμμενον περι εμου, δια να καμω, ω Θεε, το θελημα σου.

إِذْ يَقُولُ آنِفًا: «إِنَّكَ ذَبِيحَةً وَقُرْبَانًا وَمُحْرَقَاتٍ وَذَبَائِحَ لِلْخَطِيَّةِ لَمْ تُرِدْ وَلَا سُرِرْتَ بِهَا». الَّتِي تُقَدَّمُ حَسَبَ النَّامُوسِ.

אַחֲרֵי אָמְרוֹ לְמַעְלָה זֶבַח וּמִנְחָה עוֹלָה וְחַטָּאָה לֹא חָפַצְתָּ וְלֹא שָׁאָלְתָּ אֲשֶׁר יַקְרִיבוּ אֹתָם עַל־פִּי הַתּוֹרָה׃

Ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϭⲗⲓⲗ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲟⲩⲁϣⲟⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲕϯⲙⲁϯ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲛⲏ ⲛⲉ ⲉⲧⲟⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

Above he saith: 'Sacrifices, and offerings, and holocausts and (offerings) because of (the) sin thou wishedst not, nor wast well pleased over them,' which are those which are offered according to the law,

Αφου ειπεν ανωτερω οτι θυσιαν και προσφοραν και ολοκαυτωματα και προσφορας περι αμαρτιας δεν ηθελησας ουδε ευηρεστηθης εις αυτας, αιτινες προσφερονται κατα τον νομον,

ثُمَّ قَالَ: «هَنَذَا أَجِيءُ لأَفْعَلَ مَشِيئَتَكَ يَا اَللهُ». يَنْزِعُ الأَوَّلَ لِكَيْ يُثَبِّتَ الثَّانِيَ.

אָז אָמַר הִנֵּה־בָאתִי לַעֲשׂוֹת רְצוֹנְךָ אֱלֹהָי מַעֲבִיר בָּזֶה אֶת־הָרִאשׁוֹן לְמַעַן הָקִים אֶת־הַשֵּׁנִי׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁⲕ ϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲓϩⲟⲩⲓⲧ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁϩⲉ ⲡⲓⲙⲁϩⲃ̅ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

then he said: Behold I come to do thy will.' He doeth away with the first, that he may institute the second,

τοτε ειπεν· Ιδου, ερχομαι δια να καμω, ω Θεε, το θελημα σου. Αναιρει το πρωτον, δια να συστηση το δευτερον.

فَبِهَذِهِ الْمَشِيئَةِ نَحْنُ مُقَدَّسُونَ بِتَقْدِيمِ جَسَدِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ مَرَّةً وَاحِدَةً.

וּבָרָצוֹן הַזֶּה מְקֻדָּשִׁים אֲנַחְנוּ עַל־יְדֵי הַקְרָבַת קָרְבַּן גּוּפוֹ שֶׁל־יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ בְּפַעַם אֶחָת׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲛⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ

this will in which we were sanctified through the offering of (the) body of Jesus Christ once.

Με το οποιον θελημα ειμεθα ηγιασμενοι δια της προσφορας του σωματος του Ιησου Χριστου απαξ γενομενης.

وَكُلُّ كَاهِنٍ يَقُومُ كُلَّ يَوْمٍ يَخْدِمُ وَيُقَدِّمُ مِرَارًا كَثِيرَةً تِلْكَ الذَّبَائِحَ عَيْنَهَا، الَّتِي لَا تَسْتَطِيعُ الْبَتَّةَ أَنْ تَنْزِعَ الْخَطِيَّةَ.

וְכָל־כֹּהֵן עֹמֵד יוֹם יוֹם לְשָׁרֵת וּמוֹסִיף פְּעָמִים רַבּוֹת לְהַקְרִיב הַקָּרְבָּנוֹת הָהֵמָּה אֲשֶׁר לֹא־יוּכְלוּ לְעוֹלָם לְהַעֲבִיר חֲטָאִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲏⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲉϥϣⲉⲙϣⲓ ⲛⲁⲓϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲣⲱ ⲉϥⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ⲉⲗ ⲛⲟⲃⲓ

And every priest is standing daily ministering, offering the same sacrifices many times, these for which it is not possible ever to take away sin:

Και πας μεν ιερευς ισταται καθ' ημεραν λειτουργων και τας αυτας πολλακις προσφερων θυσιας, αιτινες ποτε δεν δυνανται να αφαιρεσωσιν αμαρτιας·

وَأَمَّا هَذَا فَبَعْدَمَا قَدَّمَ عَنِ الْخَطَايَا ذَبِيحَةً وَاحِدَةً، جَلَسَ إِلَى الأَبَدِ عَنْ يَمِينِ اللهِ،

וְהוּא אַחֲרֵי הַקְרִיבוֹ זֶבַח אֶחָד עַל־הַחֲטָאִים יָשַׁב לִימִין הָאֱלֹהִים לָנֶצַח׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

but he offered himself for our sins, one sacrifice; he sat on the right hand of God for ever;

αλλ' αυτος αφου προσεφερε μιαν θυσιαν υπερ αμαρτιων, εκαθησε διαπαντος εν δεξια του Θεου,

مُنْتَظِرًا بَعْدَ ذَلِكَ حَتَّى تُوضَعَ أَعْدَاؤُهُ مَوْطِئًا لِقَدَمَيْهِ.

וּמֵאָז יְחַכֶּה עַד כִּי־יוּשְׁתוּ אֹיְבָיו הֲדֹם לְרַגְלָיו׃

Ⲧⲟ ⲗⲟⲓⲡⲟⲛ ⲉϥϫⲟⲩϣⲧ ϣⲁⲧⲟⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲉϥϫⲁϫⲓ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ

henceforth expecting until his enemies are put below his feet.

προσμενων του λοιπου εωσου τεθωσιν οι εχθροι αυτου υποποδιον των ποδων αυτου.

لأَنَّهُ بِقُرْبَانٍ وَاحِدٍ قَدْ أَكْمَلَ إِلَى الأَبَدِ الْمُقَدَّسِينَ.

כִּי הוּא בְּקָרְבָּן אֶחָד הִשְׁלִים לָנֶצַח אֶת־הַמְקֻדָּשִׁים׃

Ⲟⲩⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲉⲑⲛⲁϫⲉⲕ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲧⲟⲩⲃⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For one offering will complete them, who will be sanctified, for ever.

Διοτι με μιαν προσφοραν ετελειοποιησε δια παντος τους αγιαζομενους.

وَيَشْهَدُ لَنَا الرُّوحُ الْقُدُسُ أَيْضًا. لأَنَّهُ بَعْدَمَا قَالَ سَابِقًا:

וְאַף־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ מֵעִיד לָנוּ עַל־זֹאת כִּי אַחֲרֵי אָמְרוֹ׃

Ϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉϥϫⲟⲥ ⲅⲁⲣ

For the holy spirit witnesseth to us; for after his saying:

Μαρτυρει δε εις ημας και το Πνευμα το Αγιον· διοτι αφου ειπε προτερον,

«هَذَا هُوَ الْعَهْدُ الَّذِي أَعْهَدُهُ مَعَهُمْ بَعْدَ تِلْكَ الأَيَّامِ، يَقُولُ الرَّبُّ، أَجْعَلُ نَوَامِيسِي فِي قُلُوبِهِمْ وَأَكْتُبُهَا فِي أَذْهَانِهِمْ

זֹאת הַבְּרִית אֲשֶׁר אֶכְרֹת אִתָּם אַחֲרֵי הַיָּמִים הָהֵם אָמַר יְהוָֹה נָתַתִּי אֶת־תּוֹרָתִי בְּקִרְבָּם וְעַל־לִבָּם אֶכְתֳבֶנָּה׃

Ϫⲉ ⲧⲁⲓⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲧⲁⲓⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲉⲓⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲛⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲥϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲟⲩⲙⲉⲩⲓ

This (is) the covenant which I established with them after those days, said the Lord; I shall put (lit. give) my laws into (lit. down to) their heart, and I shall (lit. will) write them upon their thoughts;

Αυτη ειναι η διαθηκη, την οποιαν θελω καμει προς αυτους μετα τας ημερας εκεινας, λεγει ο Κυριος· Θελω δωσει τους νομους μου εις τας καρδιας αυτων και θελω γραψει αυτους επι των διανοιων αυτων, προσθετει,

وَلَنْ أَذْكُرَ خَطَايَاهُمْ وَتَعَدِّيَاتِهِمْ فِي مَا بَعْدُ».

וְלַעֲוֹנָם וּלְחַטָּאתָם לֹא אֶזְכָּר־עוֹד׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲁⲛⲟⲙⲓⲁ

and I shall not remember any more their sins and their lawlessnesses.'

Και τας αμαρτιας αυτων και τας ανομιας αυτων δεν θελω ενθυμεισθαι πλεον.

وَإِنَّمَا حَيْثُ تَكُونُ مَغْفِرَةٌ لِهَذِهِ لَا يَكُونُ بَعْدُ قُرْبَانٌ عَنِ الْخَطِيَّةِ.

וְהִנֵּה בִּמְקוֹם שֶׁיֵּשׁ סְלִיחַת הַחֲטָאִים אֵין עוֹד קָרְבָּן עֲלֵיהֶם׃

Ⲡⲓⲙⲁ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓ ⲓⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ

For where forgiveness of these (is), then there is not offering any more concerning (the) sin.

Οπου δε ειναι αφεσις τουτων, δεν ειναι πλεον προσφορα περι αμαρτιας.

دعوة للمثابرة

فَإِذْ لَنَا أَيُّهَا الإِخْوَةُ ثِقَةٌ بِالدُّخُولِ إِلَى «الأَقْدَاسِ» بِدَمِ يَسُوعَ،

וְעַתָּה אֶחָי בִּהְיוֹת לָנוּ בִּטְחוֹן דֶּרֶךְ הַקֹּדֶשׁ בְּדַם יֵשׁוּעַ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁⲛ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅

Having then, my brethren, boldness unto (the) way of the (places) which are holy in (the) blood of Jesus;

Εχοντες λοιπον, αδελφοι, παρρησιαν να εισελθωμεν εις τα αγια δια του αιματος του Ιησου,

طَرِيقًا كَرَّسَهُ لَنَا حَدِيثًا حَيًّا، بِالْحِجَابِ، أَيْ جَسَدِهِ،

דֶּרֶךְ חָדָשׁ וָחָי אֲשֶׁר חִדֵּשׁ לָנוּ בַּפָּרֹכֶת הִיא בְשָׂרוֹ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲁⲓϥ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲛⲁⲛ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁⲧⲁⲡⲉⲧⲁⲥⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲧⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲧⲉ

that which he made new for us, the new and living way through the veil which is his flesh;

δια νεας και ζωσης οδου, την οποιαν καθιερωσεν εις ημας δια του καταπετασματος, τουτεστι της σαρκος αυτου,

وَكَاهِنٌ عَظِيمٌ عَلَى بَيْتِ اللهِ،

וּבִהְיוֹת לָנוּ כֹּהֵן גָּדוֹל עַל־בֵּית אֱלֹהִים׃

Ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲃ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲫϯ

and a great priest over (the) house of God;

και εχοντες ιερεα μεγαν επι τον οικον του Θεου,

لِنَتَقَدَّمْ بِقَلْبٍ صَادِقٍ فِي يَقِينِ الإِيمَانِ، مَرْشُوشَةً قُلُوبُنَا مِنْ ضَمِيرٍ شِرِّيرٍ، وَمُغْتَسِلَةً أَجْسَادُنَا بِمَاءٍ نَقِيٍّ.

נִקְרְבָה־נָּא בְּלֵבָב שָׁלֵם וּבֶאֱמוּנָה תְמִימָה מְטֹהָרִים בְּהַזָּיַת לְבָבֵנוּ מֵרוּחַ רָעָה וּרְחוּצֵי הַבָּשָׂר בְּמַיִם טְהוֹרִים׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϫⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲩⲛⲟⲩϫϧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲉⲥϩⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉ ⲡⲉⲛⲥⲱⲙⲁ ϫⲱⲕⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ

Let us come in with a true heart and [a] fulness of [a] faith, our hearts being sprinkled from evil conscience: and our bodies washed in [a] pure water,

ας πλησιαζωμεν μετα αληθινης καρδιας εν πληροφορια πιστεως, εχοντες τας καρδιας ημων κεκαθαρμενας απο συνειδησεως πονηρας και λελουμενοι το σωμα με υδωρ καθαρον·

لِنَتَمَسَّكْ بِإِقْرَارِ الرَّجَاءِ رَاسِخًا، لأَنَّ الَّذِي وَعَدَ هُوَ أَمِينٌ.

נַחֲזִיקָה בְּהוֹדָאַת הַתִּקְוָה בַּל־נִמּוֹט כִּי־נֶאֱמָן הַמַּבְטִיחַ׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛ̀ⲁⲧⲣⲓⲕⲓ ϥⲉⲛϩⲟⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲱϣ

let us lay hold on the confession of the hope without wavering, for faithful is he who promised:

ας κρατωμεν την ομολογιαν της ελπιδος ασαλευτον· διοτι πιστος ο υποσχεθεις·

وَلْنُلاَحِظْ بَعْضُنَا بَعْضًا لِلتَّحْرِيضِ عَلَى الْمَحَبَّةِ وَالأَعْمَالِ الْحَسَنَةِ،

וְנִתְבּוֹנֲנָה אִישׁ עַל־אָחִיו לְעוֹרֵר אֹתָנוּ לְאַהֲבָה וּלְמַעֲשִׂים טוֹבִים׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛϯϩⲑⲏⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉⲩ

let us observe one another in [a] zeal of [a] love and good works;

και ας φροντιζωμεν περι αλληλων, παρακινουντες εις αγαπην και καλα εργα,

غَيْرَ تَارِكِينَ اجْتِمَاعَنَا كَمَا لِقَوْمٍ عَادَةٌ، بَلْ وَاعِظِينَ بَعْضُنَا بَعْضًا، وَبِالأَكْثَرِ عَلَى قَدْرِ مَا تَرَوْنَ الْيَوْمَ يَقْرُبُ،

וְאַל־נַעֲזֹב אֶת־כְּנֵסִיָּתֵנוּ כְּדֶרֶךְ קְצָת אֲנָשִׁים כִּי אִם־נַזְהִיר אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ וּבְיוֹתֵר בִּרְאֹתְכֶם כִּי־קָרַב הַיּוֹם׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲛⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲧⲕⲁϩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲧⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ϩⲟⲥⲟⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲁⲩϧⲱⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ

And not forsake our synagogue according as (the) custom of some is, but exhorting so much the more as ye see that the day drew near.

μη αφινοντες το να συνερχωμεθα ομου, καθως ειναι συνηθεια εις τινας, αλλα προτρεποντες αλληλους, και τοσουτω μαλλον, οσον βλεπετε πλησιαζουσαν την ημεραν.

فَإِنَّهُ إِنْ أَخْطَأْنَا بِاخْتِيَارِنَا بَعْدَمَا أَخَذْنَا مَعْرِفَةَ الْحَقِّ، لَا تَبْقَى بَعْدُ ذَبِيحَةٌ عَنِ الْخَطَايَا،

כִּי אִם־נֶחֱטָא בְזָדוֹן אַחֲרֵי אֲשֶׁר הָיְתָה לָּנוּ יְדִיעַת הָאֱמֶת לֹא־יִשָּׁאֵר עוֹד זֶבַח עַל־הַחֲטָאִים׃

Ⲁⲛϣⲁⲛⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲥⲟⲩⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ϫⲉ ⲥⲱϫⲡ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲁⲛⲛⲟⲃⲓ

For if we should sin willingly after we receive (the) knowledge of the truth, there is not sacrifice left any more concerning sins,

Διοτι εαν ημεις αμαρτανωμεν εκουσιως, αφου ελαβομεν την γνωσιν της αληθειας, δεν απολειπεται πλεον θυσια περι αμαρτιων,

بَلْ قُبُولُ دَيْنُونَةٍ مُخِيفٌ، وَغَيْرَةُ نَارٍ عَتِيدَةٍ أَنْ تَأْكُلَ الْمُضَادِّينَ.

כִּי אִם־בִּעוּתֵי הַדִּין הֶעָתִיד וְאֵשׁ קִנְאָה אֲשֶׁר תֹּאכַל אֶת־הַצֹּרֲרִים׃

Ⲟⲩϫⲓⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲁⲡ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲉϥⲛⲁⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϯ ⲟⲩⲃⲏϥ

but a looking out for [a] judgement which is fearful, and a jealousy of [a] fire about to consume them who are against him.

αλλα φοβερα τις απεκδοχη κρισεως και εξαψις πυρος, το οποιον μελλει να κατατρωγη τους εναντιους.

مَنْ خَالَفَ نَامُوسَ مُوسَى فَعَلَى شَاهِدَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةِ شُهُودٍ يَمُوتُ بِدُونِ رَأْفَةٍ.

הֵן אִישׁ כִּי־יָפֵר תּוֹרַת משֶׁה מוֹת יָמוּת בְּלִי חֶמְלָה עַל־פִּי שְׁנַיִם עֵדִים אוֹ־שְׁלֹשָׂה׃

Ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲟⲩⲁⲓ ϣⲉϣ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲁϭⲛⲉ ⲙⲉⲧϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲃ̅ ⲓⲉ ⲅ̅ ϣⲁϥⲙⲟⲩ

Should any one reject (the) law of Moses, without compassion on (the word of) two or three witnesses he dieth:

Εαν τις αθετηση τον νομον του Μωυσεως, επι δυο η τριων μαρτυρων αποθνησκει χωρις ελεος·

فَكَمْ عِقَابًا أَشَرَّ تَظُنُّونَ أَنَّهُ يُحْسَبُ مُسْتَحِقًّا مَنْ دَاسَ ابْنَ اللهِ، وَحَسِبَ دَمَ الْعَهْدِ الَّذِي قُدِّسَ بِهِ دَنِسًا، وَازْدَرَى بِرُوحِ النِّعْمَةِ؟

וּמַה־דַּעְתְּכֶם כַּמָה יִגְדַּל הָעֹנֶשׁ הַנָּכוֹן לְמִי שֶׁרֹמֵס בְּרַגְלוֹ אֶת־בֶּן־הָאֱלֹהִים וְעֹשֶׂה אֶת־דַּם הַבְּרִית אֲשֶׁר־הוּא מְקֻדָּשׁ בּוֹ כְּחֹל וּמְחָרֵף אֶת־רוּחַ הֶחָסֶד׃

Ⲓⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ϥⲛⲁⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲏⲣ ⲛ̀ⲧϩⲉⲙⲕⲟ ⲉⲩϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁϩⲱⲙⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲭⲁ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ϫⲉ ϥϭⲁϧⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲁϥϣⲱϣϥ

Then of how much worse torment, think ye, that he will be worthy, who will trample upon (the) Son of God; and he esteemed (the) blood of the covenant that it is unclean, that in which he was sanctified, and he insulted the spirit of the grace?

ποσον στοχαζεσθε χειροτερας τιμωριας θελει κριθη αξιος ο καταπατησας τον Υιον του Θεου και νομισας κοινον το αιμα της διαθηκης, με το οποιον ηγιασθη, και υβρισας το Πνευμα της χαριτος;

فَإِنَّنَا نَعْرِفُ الَّذِي قَالَ: «لِيَ الانْتِقَامُ، أَنَا أُجَازِي، يَقُولُ الرَّبُّ». وَأَيْضًا: «الرَّبُّ يَدِينُ شَعْبَهُ».

כִּי־יָדַעְנוּ מִי הוּא הָאֹמֵר לִי נָקָם וְשִׁלֵּם וְעוֹד כִּי־יָדִין יְהוָֹה עַמּוֹ׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲡϭⲓⲙ̀ⲡⲓϣⲓϣ ⲫⲱⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ⲑⲛⲁϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲗⲓⲛ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲡⲉϥⲗⲁⲟⲥ

For we know him who said: '(The) vengeance is mine own, and I (prom) shall (lit. will) recompense.' And again: 'The Lord will judge his people.'

Διοτι εξευρομεν τον ειποντα· Εις εμε ανηκει η εκδικησις, εγω θελω καμει ανταποδοσιν, λεγει Κυριος· και παλιν· Ο Κυριος θελει κρινει τον λαον αυτου.

مُخِيفٌ هُوَ الْوُقُوعُ فِي يَدَيِ اللهِ الْحَيِّ!

מַה־נּוֹרָא לִנְפֹּל בְּיַד אֱלֹהִים חַיִּים׃

Ⲟⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲡⲉ ⲉⲣⲁⲟⲩⲱ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ

A more fearful thing it is to fall into (the) hands of the living God.

Φοβερον ειναι το να πεση τις εις χειρας Θεου ζωντος.

وَلكِنْ تَذَكَّرُوا الأَيَّامَ السَّالِفَةَ الَّتِي فِيهَا بَعْدَمَا أُنِرْتُمْ صَبَرْتُمْ عَلَى مُجَاهَدَةِ آلاَمٍ كَثِيرَةٍ.

אֲבָל זִכְרוּ־נָא אֶת־הַיָּמִים הָרִאשׁוֹנִים כִּי אָז אַחֲרֵי אֹרוּ עֵינֵיכֶם נְשָׂאתֶם צְבָא עִנּוּיִם רַבִּים׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϣⲟⲣⲡ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲕⲁⲩϩ

Remember your former days; in which ye were receiving (the) light, having endured in a great (amount) of pains;

Αναφερετε δε εις την μνημην σας τας προτερας ημερας, εν αις αφου εφωτισθητε, υπεμεινατε μεγαν αγωνα παθηματων·

مِنْ جِهَةٍ مَشْهُورِينَ بِتَعْيِيرَاتٍ وَضِيقَاتٍ، وَمِنْ جِهَةٍ صَائِرِينَ شُرَكَاءَ الَّذِينَ تُصُرِّفَ فِيهِمْ هَكَذَا.

פַּעַם בִּהְיוֹתְכֶם לְרַאֲוָה בְּחֶרְפָּה וְתוּגָה פַּעַם בְּהִשְׁתַּתֵּף עִם הַבָּאִים בַּצָּרוֹת כְּמוֹכֶם׃

Ⲫⲁⲓ ⲙⲉⲛ ϫⲉ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲱϣ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲩⲉⲣⲑⲉⲁⲧⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲟϣⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

partly, in reproaches and tribulations being made a spectacle; partly, in that ye were sharers with them who fare thus.

ποτε μεν θεατριζομενοι με ονειδισμους και θλιψεις, ποτε δε γινομενοι κοινωνοι των τα τοιαυτα παθοντων.

لأَنَّكُمْ رَثَيْتُمْ لِقُيُودِي أَيْضًا، وَقَبِلْتُمْ سَلْبَ أَمْوَالِكُمْ بِفَرَحٍ، عَالِمِينَ فِي أَنْفُسِكُمْ أَنَّ لَكُمْ مَالًا أَفْضَلَ فِي السَّمَاوَاتِ وَبَاقِيًا.

כִּי הִצְטָעַרְתֶּם עַל־הָאֲסִירִים וּגְזֵלַת רְכוּשְׁכֶם סְבַלְתֶּם בְּשִׂמְחָה מִדַּעְתְּכֶם בְּנַפְשְׁכֶם שֶׁיֵּשׁ־לָכֶם בַּשָּׁמַיִם קִנְיָן טוֹב מִמֶּנּוּ וְקַיָּם לָעַד׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲟⲛϩ ⲟⲩⲟϩ ⲡϩⲱⲗⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲉⲥⲥⲟⲧⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲛⲁⲟϩⲓ ϣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For ye both suffered with them who were bound, and ye take joyfully (the) robbing of your possessions. Knowing that ye have [a] better riches and (such as) will stay for ever.

Διοτι εδειξατε συμπαθειαν εις τα δεσμα μου και εδεχθητε μετα χαρας την αρπαγην των υπαρχοντων σας, εξευροντες οτι εχετε εις εαυτους περιουσιαν εν ουρανοις καλητεραν και διαμενουσαν.

فَلَا تَطْرَحُوا ثِقَتَكُمُ الَّتِي لَهَا مُجَازَاةٌ عَظِيمَةٌ.

לָכֵן אַל־תַּשְׁלִיכוּ אֶת־בִּטְחוֹנְכֶם כִּי יֶשׁ־לוֹ שָׂכָר רָב׃

Ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲣϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϣⲉⲃⲓⲉ ⲃⲉⲭⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

Your boldness then throw it not away, this which hath a great recompense of reward.

Μη αποβαλητε λοιπον την παρρησιαν σας, ητις εχει μισθαποδοσιαν μεγαλην.

لأَنَّكُمْ تَحْتَاجُونَ إِلَى الصَّبْرِ، حَتَّى إِذَا صَنَعْتُمْ مَشِيئَةَ اللهِ تَنَالُونَ الْمَوْعِدَ.

כִּי צְרִיכִים אַתֶּם לְסַבְלָנוּת לְמַעַן תַּעֲשׂוּ רְצוֹן אֱלֹהִים וּנְשָׂאתֶם אֶת־הַהַבְטָחָה׃

Ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲟⲩϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ϩⲓⲛⲁ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣⲁⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲱϣ ⲙ̀ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ

Ye have need of [a] patience, that, if ye should do (the) wish of God, ye may receive the promise.

Διοτι εχετε χρειαν υπομονης, δια να καμητε το θελημα του Θεου και να λαβητε την επαγγελιαν.

لأَنَّهُ بَعْدَ قَلِيلٍ جِدًّا «سَيَأْتِي الآتِي وَلَا يُبْطِئُ.

כִּי עוֹד מְעַט־רָגַע וְהַבָּא יָבֹא לֹא יְאַחֵר׃

Ⲉⲧⲓ ⲅⲁⲣ ⲕⲉⲕⲟⲩϫⲓ ϩⲟⲥⲟⲛ ϩⲟⲥⲟⲛ ϥⲛⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁⲱⲥⲕ ⲁⲛ

For yet again a very little while, he will come, who cometh, and he will not delay.

Διοτι ετι ολιγον καιρον, και θελει ελθει ο ερχομενος και δεν θελει βραδυνει.

أَمَّا الْبَارُّ فَبِالإِيمَانِ يَحْيَا، وَإِنِ ارْتَدَّ لَا تُسَرَّ بِهِ نَفْسِي».

הַצַּדִּיק בֶּאֱמוּנָתוֹ יִחְיֶה וְאִם־יִסֹּג אָחוֹר לֹא־רָצְתָה נַפְשִׁי בּוֹ׃

Ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ϥⲛⲁⲱⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛϩⲱⲡ ⲛ̀ⲛⲉ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϯⲙⲁϯ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

But the righteous one will live from (the) faith. And if he should hide (away) my soul shall not be well pleased with him.

Ο δε δικαιος θελει ζησει εκ πιστεως· και εαν τις συρθη οπισω, η ψυχη μου δεν ευαρεστειται εις αυτον.

وَأَمَّا نَحْنُ فَلَسْنَا مِنَ الارْتِدَادِ لِلْهَلاَكِ، بَلْ مِنَ الإِيمَانِ لاقْتِنَاءِ النَّفْسِ.

אֲבָל אֵין אֲנַחְנוּ מִן־הַנְּסֹגִים אָחוֹר לַאֲבֹד כִּי אִם־מִן־הַמַּאֲמִינִים לְהַצִּיל נַפְשֵׁנוּ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛⲁⲟⲩϩⲱⲡ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲫⲁϩⲟⲩ ⲉⲩⲧⲁⲕⲟ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲩⲧⲁⲛϧⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲯⲩⲭⲏ

But we are not they of hiding (away) for a fleeing back unto [a] destruction, but for [a] faith unto [a] lifegiving of the soul.

ημεις ομως δεν ειμεθα εκ των συρομενων οπισω προς απωλειαν, αλλ' εκ των πιστευοντων προς σωτηριαν της ψυχης.

إصحاح 11

الإيمان

وَأَمَّا الإِيمَانُ فَهُوَ الثِّقَةُ بِمَا يُرْجَى وَالإِيقَانُ بِأُمُورٍ لَا تُرَى.

כִּי הָאֱמוּנָה הִיא בִטָּחוֹן בְּמַה־שֶׁנְּצַפֶּה לוֹ וְהוֹכָחַת דְּבָרִים שֶׁאֵינָם נִרְאִים׃

Ⲫⲛⲁϩϯ ⲇⲉ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲣⲉϥⲥⲟϩⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲛ

But (the) faith is an assurance of (the things) which are hoped for, it is a proof of things which are not seen.

Ειναι δε η πιστις ελπιζομενων πεποιθησις, βεβαιωσις πραγματων μη βλεπομενων.

فَإِنَّهُ فِي هَذَا شُهِدَ لِلْقُدَمَاءِ.

וְהִיא שֶׁהוּעֲדָה עַל הָאָבוֹת׃

Ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ

For in this the elders were witnessed unto.

Διοτι δια ταυτης ελαβον καλην μαρτυριαν οι πρεσβυτεροι.

بِالإِيمَانِ نَفْهَمُ أَنَّ الْعَالَمِينَ أُتْقِنَتْ بِكَلِمَةِ اللهِ، حَتَّى لَمْ يَتَكَوَّنْ مَا يُرَى مِمَّا هُوَ ظَاهِرٌ.

בָּאֱמוּנָה נָבִין כִּי־הָעוֹלָמוֹת נַעֲשׂוּ בִּדְבַר הָאֱלֹהִים לְהוֹצִיא הַנִּרְאֶה מִן־הַנֶּעְלָם׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲧⲉⲛⲕⲁϯ ϫⲉ ⲁⲩⲥⲟⲃϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲫϯ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲥⲉⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

In [a] faith we understand that the ages were prepared by (the) word of God, because from those which appear not was made that which is seen.

Δια πιστεως εννοουμεν οτι οι αιωνες εκτιθησαν με τον λογον του Θεου, ωστε τα βλεπομενα δεν εγειναν εκ φαινομενων.

بِالإِيمَانِ قَدَّمَ هَابِيلُ للهِ ذَبِيحَةً أَفْضَلَ مِنْ قَايِينَ. فَبِهِ شُهِدَ لَهُ أَنَّهُ بَارٌّ، إِذْ شَهِدَ اللهُ لِقَرَابِينِهِ. وَبِهِ، وَإِنْ مَاتَ، يَتَكَلَّمْ بَعْدُ!

בָּאֱמוּנָה הִקְרִיב הֶבֶל לֵאלֹהִים זֶבַח טוֹב מִקָּיִן אֲשֶׁר הָיָה־לוֹ לְעֵדוּת כִּי צַדִּיק הוּא בְּהָעִיד אֱלֹהִים עַל־מִנְחֹתָיו וּבָהּ עוֹדֶנּוּ מְדַבֵּר אַחֲרֵי מוֹתוֹ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲃⲉⲗ ⲁϥⲉⲛ ϩⲟⲩⲟ ϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲕⲁⲓⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ϫⲉ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉ ⲉϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲧⲁⲓⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩ ϥⲥⲁϫⲓ ⲟⲛ

In [a] faith Abel offered more (excellent) sacrifice to God than Kain, [this] through which it was witnessed unto him that he was righteous, God witnessing over his gifts: and through it, having died, he still speaketh.

Δια πιστεως ο Αβελ προσεφερε προς τον Θεον καλητεραν θυσιαν παρα τον Καιν, δια της οποιας εμαρτυρηθη οτι ητο δικαιος, επειδη ο Θεος εδωκε μαρτυριαν περι των δωρων αυτου, και δι ' αυτης καιτοι αποθανων ετι λαλει.

بِالإِيمَانِ نُقِلَ أَخْنُوخُ لِكَيْ لَا يَرَى الْمَوْتَ، وَلَمْ يُوجَدْ لأَنَّ اللهَ نَقَلَهُ. إِذْ قَبْلَ نَقْلِهِ شُهِدَ لَهُ بِأَنَّهُ قَدْ أَرْضَى اللهَ.

בָּאֱמוּנָה לֻקַּח חֲנוֹךְ לְבִלְתִּי רְאוֹתוֹ הַמָּוֶת וְאֵינֶנּוּ כִּי־לָקַח אֹתוֹ אֱלֹהִים וְהוּעַד עָלָיו לִפְנֵי הִלָּקְחוֹ כִּי אֶת־הָאֱלֹהִים הִתְהַלָּךְ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲛⲱⲭ ⲁⲩⲟⲩⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϫⲓⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲡⲉ ϫⲉ ⲁ ⲫϯ ⲟⲩⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱϥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ϫⲉ ⲁϥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲫϯ

In [a] faith Enōch was removed, not to see (the) death; and he was not being found, because God removed him: for before the removal, it was witnessed unto him, that he pleased God:

Δια πιστεως μετετεθη ο Ενωχ, δια να μη ιδη θανατον, και δεν ευρισκετο, διοτι μετεθεσεν αυτον ο Θεος· επειδη προ της μεταθεσεως αυτου εμαρτυρηθη οτι ευηρεστησεν εις τον Θεον·

وَلكِنْ بِدُونِ إِيمَانٍ لَا يُمْكِنُ إِرْضَاؤُهُ، لأَنَّهُ يَجِبُ أَنَّ الَّذِي يَأْتِي إِلَى اللهِ يُؤْمِنُ بِأَنَّهُ مَوْجُودٌ، وَأَنَّهُ يُجَازِي الَّذِينَ يَطْلُبُونَهُ.

וּבְלִי אֱמוּנָה אִישׁ לֹא־יִהְיֶה רָצוּי לֵאלֹהִים כִּי כָל־הַקָּרֵב אֵלָיו צָרִיךְ שֶׁיַּאֲמִין כִּי־יֵשׁ אֱלֹהִים וּגְמוּל הוּא מֵשִׁיב לְדֹרְשָׁיו׃

Ⲁⲧϭⲛⲉ ⲛⲁϩϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲉ̀ⲣⲁⲛⲁϥ ⲥϣⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉϥⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ϩⲁ ⲫϯ ϫⲉ ϥϣⲟⲡ ⲟⲩⲟϩ ϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϯⲃⲉⲭⲉ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱϥ

but without faith it is not possible to please him: for it is right that he who cometh to God should believe that he is, and he will be rewarder of them who seek for him.

χωρις δε πιστεως αδυνατον ειναι να ευαρεστηση τις εις αυτον· διοτι ο προσερχομενος εις τον Θεον πρεπει να πιστευη οτι ειναι και γινεται μισθαποδοτης εις τους εκζητουντας αυτον.

بِالإِيمَانِ نُوحٌ لَمَّا أُوحِيَ إِلَيْهِ عَنْ أُمُورٍ لَمْ تُرَ بَعْدُ خَافَ، فَبَنَى فُلْكًا لِخَلاَصِ بَيْتِهِ، فَبِهِ دَانَ الْعَالَمَ، وَصَارَ وَارِثًا لِلْبِرِّ الَّذِي حَسَبُ الإِيمَانِ.

בָּאֱמוּנָה נִזְהַר נֹחַ וַיַּעַשׂ אֶת־הַתֵּבָה לְהַצִּיל אֶת־בֵּיתוֹ אַחֲרֵי אֲשֶׁר־צֻוָּה עַל דְּבָרִים שֶׁלּא נִרְאִים וַיַּרְשַׁע בָּהּ אֶת־הָעוֹלָם וַיְהִי לְיֹרֵשׁ הַצְּדָקָה עֵקֶב הָאֱמוּנָה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲱⲉ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲙⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁϥⲉⲣϩⲟϯ ⲁϥⲙⲟⲛⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲩⲃⲱⲧⲟⲥ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲑⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲕⲣⲓⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ

In [a] faith Nōe, having been shown concerning the things which were not yet seen, feared; he fashioned an ark unto a saving of his house, through which (ark) he condemned the world, and he became heir of the righteousness of (the) faith.

Δια πιστεως ο Νωε, ειδοποιηθεις θεοθεν περι των μη βλεπομενων ετι, εφοβηθη και κατεσκευασε κιβωτον προς σωτηριαν του οικου αυτου, δι' ης κατεκρινε τον κοσμον και εγεινε κληρονομος της δια πιστεως δικαιοσυνης.

بِالإِيمَانِ إِبْرَاهِيمُ لَمَّا دُعِيَ أَطَاعَ أَنْ يَخْرُجَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي كَانَ عَتِيدًا أَنْ يَأْخُذَهُ مِيرَاثًا، فَخَرَجَ وَهُوَ لَا يَعْلَمُ إِلَى أَيْنَ يَأْتِي.

בָּאֱמוּנָה שָׁמַע אַבְרָהָם כַּאֲשֶׁר נִקְרָא לָלֶכֶת אֶל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר יִירָשֶׁנָּה וַיֵּצֵא וְלֹא־יָדַע אָנָא יָבוֹא׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁϥⲛⲁϭⲓⲧϥ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϥⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ⲑⲱⲛ

In [a] faith he who was called, namely Abraam, obeyed to come forth to the place which he was to receive as inheritance; and he came forth, not knowing whither he walked.

Δια πιστεως υπηκουσεν ο Αβρααμ, οτε εκαλειτο να εξελθη εις τον τοπον τον οποιον εμελλε να λαβη εις κληρονομιαν, και εξηλθε μη εξευρων που υπαγει.

بِالإِيمَانِ تَغَرَّبَ فِي أَرْضِ الْمَوْعِدِ كَأَنَّهَا غَرِيبَةٌ، سَاكِنًا فِي خِيَامٍ مَعَ إِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ الْوَارِثَيْنِ مَعَهُ لِهَذَا الْمَوْعِدِ عَيْنِهِ.

בָּאֱמוּנָה הָיָה גֵר בְּאֶרֶץ הַהַבְטָחָה כְּמוֹ בְנָכְרִיָּה וַיֵּשֶׁב בְּאֹהָלִים הוּא וְיִצְחָק וְיַעֲקֹב אֲשֶׁר־יָרְשׁוּ עִמּוֹ הַהַבְטָחָה הַהִיא׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁϥⲉⲣⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲱⲓⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉⲡⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲁ ϩⲱⲥ ⲙ̀ⲫⲱϥ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲕⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲛⲉⲙ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲛⲓϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲱϣ ⲣⲱ

In [a] faith he was sojourner in (the) land of the promise, as not his own, having dwelt in tents, with Isaac and Jacob, the fellow heirs of the same promise.

Δια πιστεως παρωκησεν εις την γην της επαγγελιας ως ξενην, κατοικησας εν σκηναις μετα Ισαακ και Ιακωβ των συγκληρονομων της αυτης επαγγελιας·

لأَنَّهُ كَانَ يَنْتَظِرُ الْمَدِينَةَ الَّتِي لَهَا الأَسَاسَاتُ، الَّتِي صَانِعُهَا وَبَارِئُهَا اللهُ.

כִּי־חִכָּה לָעִיר אֲשֶׁר יְסוּדָתָהּ נֶאֱמָנָה וּבוֹנָהּ וּמְכוֹנֲנָהּ הָאֱלֹהִים׃

Ⲛⲁϥϫⲟⲩϣⲧ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ϯⲃⲁⲕⲓ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲉⲛϯ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲉⲥⲧⲉⲭⲛⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲥⲣⲉϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲡⲉ ⲫϯ

For they were looking out forward to the city which hath the foundations, whose craftsman and her maker is God.

διοτι περιεμενε την πολιν την εχουσαν τα θεμελια, της οποιας τεχνιτης και δημιουργος ειναι ο Θεος.

بِالإِيمَانِ سَارَةُ نَفْسُهَا أَيْضًا أَخَذَتْ قُدْرَةً عَلَى إِنْشَاءِ نَسْلٍ، وَبَعْدَ وَقْتِ السِّنِّ وَلَدَتْ، إِذْ حَسِبَتِ الَّذِي وَعَدَ صَادِقًا.

בָּאֱמוּנָה שָׂרָה גַם־הִיא מָצְאָה כֹּחַ לְהַזְרִיעַ וַתֵּלֶד אַחֲרֵי בְלֹתָהּ כִּי־חָשְׁבָה אֶת־הַמַּבְטִיחַ לְנֶאֱמָן׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ϩⲱⲥ ⲥⲁⲣⲣⲁ ϯⲁϭⲣⲏⲛ ⲁⲥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲙ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϫⲣⲟϫ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉⲥⲙⲁⲓⲏ ⲉⲡⲓⲇⲏ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲉⲛϩⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲱϣ

In [a] faith Sarra also herself, the barren woman, received [a] power unto (the) sending forth of [a] seed, and it was not (the) time of her age, since he who promised was to her trustworthy.

Δια πιστεως και αυτη η Σαρρα ελαβε δυναμιν εις το να συλλαβη σπερμα και παρα καιρον ηλικιας εγεννησεν, επειδη εστοχασθη πιστον τον υποσχεθεντα.

لِذَلِكَ وُلِدَ أَيْضًا مِنْ وَاحِدٍ، وَذَلِكَ مِنْ مُمَاتٍ، مِثْلُ نُجُومِ السَّمَاءِ فِي الْكَثْرَةِ، وَكَالرَّمْلِ الَّذِي عَلَى شَاطِئِ الْبَحْرِ الَّذِي لَا يُعَدُّ.

עַל־כֵּן מֵאֶחָד אֲשֶׁר כִּמְעַט מֵת בְּשָׂרוֹ יָצְאוּ כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמַיִם לָרֹב וְכַחוֹל עַל־שְׂפַת הַיָּם אֲשֶׁר לֹא יִסָּפֵר׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲩⲙⲁⲥⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲕⲉ ⲧⲁⲩⲧⲁ ⲉ̀ⲁϥⲱϫϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲁϣⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓϣⲱ ⲉⲧϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲉⲛⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲓⲟⲙ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲩϭⲓⲏⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Therefore were born from one, and that deadened in body, according as the stars of (the) heaven in their abundance, and as the sand, which is by (the) lips of the sea, which is not numbered.

Δια τουτο και εξ ενος, μαλιστα νενεκρωμενου, εγεννηθησαν καθως τα αστρα του ουρανου κατα το πληθος, και ως η αμμος η παρα το χειλος της θαλασσης, ητις δεν δυναται να αριθμηθη.

فِي الإِيمَانِ مَاتَ هَؤُلاَءِ أَجْمَعُونَ، وَهُمْ لَمْ يَنَالُوا الْمَوَاعِيدَ، بَلْ مِنْ بَعِيدٍ نَظَرُوهَا وَصَدَّقُوهَا وَحَيُّوهَا، وَأَقَرُّوا بِأَنَّهُمْ غُرَبَاءُ وَنُزَلاَءُ عَلَى الأَرْضِ.

בָּאֱמוּנָה מֵתוּ כָל־אֵלֶּה וְלֹא רָאוּ אֶת־הַהַבְטָחוֹת רַק מֵרָחוֹק צִפּוּ לָהֵן וַיִּבְטְחוּ וַיִּשְׂמְחוּ לִקְרָאתָן וַיּוֹדוּ כִּי־גֵרִים הֵם וְתוֹשָׁבִים בָּאָרֶץ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϭⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲡⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲁ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϩⲓⲫⲟⲩⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ϩⲁⲛϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲱⲓⲗⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ

According to [a] faith all these died, they received not the promises, but they saw them afar off, and they saluted them, and they confessed that they were strangers and sojourners upon the earth.

Εν πιστει απεθανον ουτοι παντες, μη λαβοντες τας επαγγελιας, αλλα μακροθεν ιδοντες αυτας και πεισθεντες και εγκολπωθεντες και ομολογησαντες οτι ειναι ξενοι και παρεπιδημοι επι της γης.

فَإِنَّ الَّذِينَ يَقُولُونَ مِثْلَ هَذَا يُظْهِرُونَ أَنَّهُمْ يَطْلُبُونَ وَطَنًا.

כִּי הַמְדַבְּרִים כָּזֹאת מוֹדִיעִים כִּי־מַטָּרַת חֶפְצָם אֶרֶץ מוֹשָׁב׃

Ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧϫⲱ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲥⲉⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲁⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩⲃⲁⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ

For they who say such things manifest that they seek for a city where they may dwell.

Διοτι οι λεγοντες τοιαυτα δεικνυουσιν οτι ζητουσι πατριδα.

فَلَوْ ذَكَرُوا ذَلِكَ الَّذِي خَرَجُوا مِنْهُ، لَكَانَ لَهُمْ فُرْصَةٌ لِلرُّجُوعِ.

וְאִלּוּ הָיְתָה דַעְתָּם עַל־הָאָרֶץ הַהִיא אֲשֶׁר יָצְאוּ מִמֶּנָּה הִנֵּה הָיָה בְיָדָם לָשׁוּב אֵלֶיהָ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉ ⲙⲉⲛ ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲓⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲟⲩ ⲥⲏⲟⲩ ⲡⲉ ⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲥ

And if indeed they were remembering that from which they came, then they had time to return to it.

Και εαν μεν ενεθυμουντο εκεινην, εξ ης εξηλθον, ηθελον ευρει καιρον να επιστρεψωσι·

وَلكِنِ الآنَ يَبْتَغُونَ وَطَنًا أَفْضَلَ، أَيْ سَمَاوِيًّا. لِذَلِكَ لَا يَسْتَحِي بِهِمِ اللهُ أَنْ يُدْعَى إِلَهَهُمْ، لأَنَّهُ أَعَدَّ لَهُمْ مَدِينَةً.

אָכֵן נִכְסְפוּ לְמוֹשָׁב טוֹב מִמֶּנּוּ וְהוּא בַּשָּׁמָיִם וְעַל־כֵּן לֹא בוֹשׁ הָאֱלֹהִים מֵהֶם לְהִקָּרֵא אֱלֹהֵיהֶם כִּי־הֵכִין לָהֶם עִיר׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲉⲉⲣⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲏ ⲉⲧⲥⲟⲧⲡ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉⲧⲉ ⲑⲁ ⲧⲫⲉ ⲧⲉ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛ̀ϥϣⲓⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲁϥⲥⲟⲃϯ ⲅⲁⲣ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲁⲕⲓ

But now they desire that which is much better, which is that of (the) heaven: therefore God is not ashamed of them to be called God to them, for he prepared for them a city.

τωρα ομως επιθυμουσι καλητεραν, τουτεστιν επουρανιον. Δια τουτο ο Θεος δεν επαισχυνεται αυτους να λεγηται Θεος αυτων, διοτι ητοιμασε δι' αυτους πολιν.

بِالإِيمَانِ قَدَّمَ إِبْرَاهِيمُ إِسْحَاقَ وَهُوَ مُجَرَّبٌ. قَدَّمَ الَّذِي قَبِلَ الْمَوَاعِيدَ، وَحِيدَهُ

בָּאֱמוּנָה הָיָה מַעֲלֶה אַבְרָהָם אֶת־יִצְחָק כַּאֲשֶׁר נֻסָּה וְאֶת־יְחִידוֹ יַקְרִיב הַמְקַבֵּל אֶת־הַהַבְטָחוֹת׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϣⲉⲡ ⲛⲓⲱϣ ⲉ̀ⲣⲟϥ

In [a] faith Abraam offered Isaac, being tempted: he offered his only son, even he who received the promises,

Δια πιστεως ο Αβρααμ, οτε εδοκιμαζετο, προσεφερε τον Ισαακ, και τον μονογενη αυτου προσεφερεν εκεινος οστις ανεδεχθη τας επαγγελιας,

الَّذِي قِيلَ لَهُ: «إِنَّهُ بِإِسْحَاقَ يُدْعَى لَكَ نَسْلٌ».

אֲשֶׁר נֶאֱמַר־לוֹ כִּי בְיִצְחָק יִקָּרֵא לְךָ זָרַע׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲉⲩⲉ̀ⲑⲁϩⲉⲙ ⲟⲩϫⲣⲟϫ ⲛⲁⲕ

he to whom it was said: In Isaac shall a seed be called for thee':

προς τον οποιον ελαληθη οτι εν Ισαακ θελει κληθη εις σε σπερμα,

إِذْ حَسِبَ أَنَّ اللهَ قَادِرٌ عَلَى الإِقَامَةِ مِنَ الأَمْوَاتِ أَيْضًا، الَّذِينَ مِنْهُمْ أَخَذَهُ أَيْضًا فِي مِثَالٍ.

וַיַּחֲשֹׁב בְּלִבּוֹ כִּי יָכוֹל אֱלֹהִים לְהַחֲיוֹת גַּם אֶת־הַמֵּתִים עַל־כֵּן גַּם־הוּשַׁב אֵלָיו לִהְיוֹת לְמָשָׁל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲕⲙⲉⲕ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁϥϭⲓⲧϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲃⲟⲗⲏ

and he reasoned that it was possible for God to raise him from them who are dead, therefore he took him (back) in a parable.

συλλογισθεις οτι ο Θεος δυναται και εκ νεκρων να ανεγειρη· εξ ων και ελαβεν αυτον οπισω παραβολικως.

بِالإِيمَانِ إِسْحَاقُ بَارَكَ يَعْقُوبَ وَعِيسُو مِنْ جِهَةِ أُمُورٍ عَتِيدَةٍ.

בָּאֱמוּנָה בֵּרַךְ יִצְחָק אֶת־יַעֲקֹב וְאֶת־עֵשָׂו וַיְדַבֵּר עַל־עֲתִידֹת לָמוֹ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲁϥⲥⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲉ̀ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲛⲉⲙ ⲏⲥⲁⲩ

In [a] faith concerning the (things) which will be, Isaac blessed Jacōb and Esau.

Δια πιστεως ο Ισαακ ηυλογησε τον Ιακωβ και τον Ησαυ περι των μελλοντων.

بِالإِيمَانِ يَعْقُوبُ عِنْدَ مَوْتِهِ بَارَكَ كُلَّ وَاحِدٍ مِنِ ابْنَيْ يُوسُفَ، وَسَجَدَ عَلَى رَأْسِ عَصَاهُ.

בָּאֱמוּנָה בֵּרַךְ יַעֲקֹב אֶת־שְׁנֵי בְנֵי־יוֹסֵף לִפְנֵי מוֹתוֹ וַיִּשְׁתַּחוּ עַל־רֹאשׁ הַמַּטֶּה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲉϥⲛⲁⲙⲟⲩ ⲁϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲱϣⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲑⲏϥ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲱⲧ

In [a faith Jacōb about to die blessed each of (the) sons of Jōsēph; and he worshipped upon the top of his staff.

Δια πιστεως ο Ιακωβ αποθνησκων ηυλογησεν εκαστον των υιων του Ιωσηφ και προσεκυνησεν επιστηριζομενος επι το ακρον της ραβδου αυτου.

بِالإِيمَانِ يُوسُفُ عِنْدَ مَوْتِهِ ذَكَرَ خُرُوجَ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَأَوْصَى مِنْ جِهَةِ عِظَامِهِ.

בָּאֱמוּנָה הִזְכִּיר יוֹסֵף בִּקְרָב־קִצּוֹ אֶת־יְצִיאַת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וַיְצַו עַל־עַצְמוֹתָיו׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲉϥⲛⲁⲙⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡϫⲓⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲉϥⲕⲁⲥ

In [a] faith Jōsēph about to die remembered (the) coming forth of (the) sons of Israel, and he ordered concerning his bones.

Δια πιστεως ο Ιωσηφ αποθνησκων προανηγγειλε περι της εξοδου των υιων Ισραηλ και παρηγγειλε περι των οστεων αυτου.

بِالإِيمَانِ مُوسَى، بَعْدَمَا وُلِدَ، أَخْفَاهُ أَبَوَاهُ ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ، لأَنَّهُمَا رَأَيَا الصَّبِيَّ جَمِيلًا، وَلَمْ يَخْشَيَا أَمْرَ الْمَلِكِ.

בָּאֱמוּנָה הִצְפִּינוּ אֶת־משֶׁה אֲבוֹתָיו שְׁלֹשָׂה יְרָחִים אַחַר הִוָּלְדוֹ כִּרְאֹתָם אֶת־הַיֶּלֶד כִּי־טוֹב הוּא וְלֹא יָרְאוּ מִפְּנֵי מִצְוַת הַמֶּלֶךְ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲧⲁⲩⲙⲁⲥϥ ⲁⲩⲭⲟⲡϥ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲓⲟϯ ϫⲉ ⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲗⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲁⲥⲧⲓⲟⲥ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ

In [a] faith, Moses having been born, his parents hid him three months, because they saw the child that he was comely, and they feared not the decree of (the) king.

Δια πιστεως ο Μωυσης, αφου εγεννηθη, εκρυφθη τρεις μηνας υπο των γονεων αυτου, διοτι ειδον κεχαριτωμενον το παιδιον, και δεν εφοβηθησαν το διαταγμα του βασιλεως.

بِالإِيمَانِ مُوسَى لَمَّا كَبِرَ أَبَى أَنْ يُدْعَى ابْنَ ابْنَةِ فِرْعَوْنَ،

בָּאֱמוּנָה מֵאֵן משֶׁה כַּאֲשֶׁר גָּדֵל לְהִקָּרֵא בֵן לְבַת־פַּרְעֹה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲛⲓϣϯ ⲁϥϫⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲑⲣⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧϣⲉⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲣⲁⲱ

In [a] faith Moses, having grown up, refused to be called (the) son of (the) daughter of Pharaō;

Δια πιστεως ο Μωυσης, αφου εμεγαλωσεν, ηρνηθη να λεγηται υιος της θυγατρος του Φαραω,

مُفَضِّلًا بِالأَحْرَى أَنْ يُذَلَّ مَعَ شَعْبِ اللهِ عَلَى أَنْ يَكُونَ لَهُ تَمَتُّعٌ وَقْتِيٌّ بِالْخَطِيَّةِ،

וַיִּבְחַר לִסְבֹּל אֶת־עֳנִי עַם־אֱלֹהִים מִלְּהִתְעַנֵּג לְשָׁעָה בְּתַעֲנוּגֵי הַחֵטְא׃

Ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉ̀ⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓⲙⲏ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲣⲟⲥ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ

having wished rather to suffer with the people of God, than that he might surfeit in (the) sin for a time;

προκρινας μαλλον να κακουχηται με τον λαον του Θεου παρα να εχη προσκαιρον απολαυσιν αμαρτιας,

حَاسِبًا عَارَ الْمَسِيحِ غِنًى أَعْظَمَ مِنْ خَزَائِنِ مِصْرَ، لأَنَّهُ كَانَ يَنْظُرُ إِلَى الْمُجَازَاةِ.

בְּחָשְׁבוֹ אֶת־חֶרְפַּת הַמָּשִׁיחַ לְעֹשֶׂר גָּדוֹל מֵאֹצְרוֹת מִצְרָיִם כִּי הִבִּיט אֶל־הַגְּמוּל׃

Ⲉ̀ⲁϥⲭⲁ ⲡϣⲱϣ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ϫⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲉ̀ⲛⲁⲁⲥ ⲧⲉ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲁϩⲱⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲭⲏⲙⲓ ⲉ̀ⲛⲁϥϫⲟⲩϣⲧ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓϣⲉⲃⲓⲉ ⲃⲉⲭⲉ

having esteemed (the) reproach of Christ, that it was a greater wealth than the treasures of Chēmi: for he was looking out forward to the reward.

κρινας τον υπερ του Χριστου ονειδισμον μεγαλητερον πλουτον παρα τους εν Αιγυπτω θησαυρους· διοτι απεβλεπεν εις την μισθαποδοσιαν.

بِالإِيمَانِ تَرَكَ مِصْرَ غَيْرَ خَائِفٍ مِنْ غَضَبِ الْمَلِكِ، لأَنَّهُ تَشَدَّدَ، كَأَنَّهُ يَرَى مَنْ لَا يُرَى.

בָּאֱמוּנָה יָצָא מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם וְלֹא יָרֵא מֵחֲמַת הַמֶּלֶךְ כִּי הָיָה כְּרֹאֶה אֵת אֲשֶׁר־אֵינֶנּוּ נִרְאֶה וַיִּתְחַזָּק׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁϥⲭⲁ ⲭⲏⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲃⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲡⲓⲁⲑⲛⲁⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲁϥⲙⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

In [a] faith he left Chēmi, he feared not the wrath of (the) king: for he was waiting upon the unseen, as one seeing him.

Δια πιστεως αφηκε την Αιγυπτον, μη φοβηθεις τον θυμον του βασιλεως· διοτι ως βλεπων τον αορατον ενεκαρτερησε.

بِالإِيمَانِ صَنَعَ الْفِصْحَ وَرَشَّ الدَّمَ لِئَلاَّ يَمَسَّهُمُ الَّذِي أَهْلَكَ الأَبْكَارَ.

בָּאֱמוּנָה עָשָׂה אֶת־הַפֶּסַח וּנְתִינַת הַדָּם לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יִגַּע הַמַּשְׁחִית בִּבְכוֹרֵיהֶם׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲥⲭⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲛⲟϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲡⲓⲣⲉϥⲧⲁⲕⲟ ϭⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩϣⲟⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ

In [a] faith he kept the Pascha and the shedding of the blood, that the destroyer should not touch their firstborn.

Δια πιστεως εκαμε το πασχα και την προσχυσιν του αιματος, δια να μη εγγιση αυτους ο εξολοθρευων τα πρωτοτοκα.

بِالإِيمَانِ اجْتَازُوا فِي الْبَحْرِ الأَحْمَرِ كَمَا فِي الْيَابِسَةِ، الأَمْرُ الَّذِي لَمَّا شَرَعَ فِيهِ الْمِصْرِيُّونَ غَرِقُوا.

בָּאֱמוּנָה עָבְרוּ אֶת־יַם־סוּף בַּיַּבָּשָׁה אֲשֶׁר נִסּוּ מִצְרַיִם גַּם־הֵמָּה לַעֲבָר־בּוֹ וַיִּטְבָּעוּ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ ⲛ̀ϣⲁⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲉϥϣⲟⲩⲱⲟⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϭⲓⲡⲓⲣⲁ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲣⲉⲙⲛⲭⲏⲙⲓ ⲁⲩⲱⲙⲥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ

In [a] faith they passed through the sea of Shari as (if) by [a] dry land: in which the men of Chēmi having made attempt were submerged.

Δια πιστεως διεβησαν την Ερυθραν θαλασσαν ως δια ξηρας, την οποιαν δοκιμασαντες οι Αιγυπτιοι κατεποντισθησαν.

بِالإِيمَانِ سَقَطَتْ أَسْوَارُ أَرِيحَا بَعْدَمَا طِيفَ حَوْلَهَا سَبْعَةَ أَيَّامٍ.

בָּאֱמוּנָה נָפְלוּ חוֹמוֹת יְרִיחוֹ אַחֲרֵי הִקִּיפוּ אוֹתָן שִׁבְעַת יָמִים׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲓⲥⲟⲃⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲉⲣⲓⲭⲱ ⲁⲩϩⲉⲓ ⲉⲧⲁⲩⲕⲱϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

In [a] faith the walls of Jerichō fell, having been compassed seven days.

Δια πιστεως επεσον τα τειχη της Ιεριχω, αφου εκυκλωθησαν επι επτα ημερας.

بِالإِيمَانِ رَاحَابُ الزَّانِيَةُ لَمْ تَهْلِكْ مَعَ الْعُصَاةِ، إِذْ قَبِلَتِ الْجَاسُوسَيْنِ بِسَلاَمٍ.

בָּאֱמוּנָה לֹא אָבְדָה רָחָב הַזּוֹנָה עִם־הַסּוֹרֲרִים כִּי־אָסְפָה אֶת־הַמְרַגְּלִים אֶל־בֵּיתָהּ בְּשָׁלוֹם׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲣⲁⲁⲃ ϯⲡⲟⲣⲛⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲧⲁⲕⲟ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲧⲁⲥϣⲏⲡ ⲛⲓϫⲏⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ

In [a] faith Raab the harlot perished not with them who were disobedient, having received the spies in [a] peace.

Δια πιστεως η πορνη Ρααβ δεν συναπωλεσθη με τους απειθησαντας, δεχθεισα τους κατασκοπους με ειρηνην.

وَمَاذَا أَقُولُ أَيْضًا؟ لأَنَّهُ يُعْوِزُنِي الْوَقْتُ إِنْ أَخْبَرْتُ عَنْ جِدْعُونَ، وَبَارَاقَ، وَشَمْشُونَ، وَيَفْتَاحَ، وَدَاوُدَ، وَصَمُوئِيلَ، وَالأَنْبِيَاءِ،

וּמָה אֹמַר עוֹד הֵן תִּקְצַר הָעֵת מִסַּפֵּר מַעֲשֵׂי גִדְעוֹן וּבָרָק וְשִׁמְשׁוֹן וְיִפְתָּח וְדָוִד וּשְׁמוּאֵל וְהַנְּבִיאִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁϫⲟⲥ ⲟⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲉϥⲉ̀ⲙⲟⲩⲛⲕ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲓⲫⲓⲣⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲅⲉⲇⲉⲱⲛ ⲃⲁⲣⲁⲕ ⲥⲁⲙⲯⲱⲙ ⲓⲉⲫⲑⲁⲓⲉ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲙⲟⲩⲏⲗ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

And what further should I say For the time shall fail me, narrating concerning Gedeōn, Barak, Sampsōm, Jephthaie, David and Samouēl and the prophets also:

Και τι ετι να λεγω; Διοτι θελει με λειψει ο καιρος διηγουμενον περι Γεδεων, Βαρακ τε και Σαμψων και Ιεφθαε, Δαβιδ τε και Σαμουηλ και των προφητων,

الَّذِينَ بِالإِيمَانِ: قَهَرُوا مَمَالِكَ، صَنَعُوا بِرًّا، نَالُوا مَوَاعِيدَ، سَدُّوا أَفْوَاهَ أُسُودٍ،

אֲשֶׁר בָּאֱמוּנָה כִּבְּשׁוּ מַמְלָכוֹת וּפָעֲלוּ צֶדֶק וְהִשִׂיגוּ הַבְטָחוֹת וְסָכְרוּ פִי אֲרָיוֹת׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲩϭⲣⲟ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲁ ⲧⲟⲧⲟⲩ ϭⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲱϣ ⲁⲩⲑⲱⲙ ⲛ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲓ

who through [a] faith conquered kingdoms, worked [the] righteousness, obtained [the] promises, stopped the mouths of lions,

οιτινες δια της πιστεως κατεπολεμησαν βασιλειας, ειργασθησαν δικαιοσυνην, επετυχον τας επαγγελιας, εφραξαν στοματα λεοντων,

أَطْفَأُوا قُوَّةَ النَّارِ، نَجَوْا مِنْ حَدِّ السَّيْفِ، تَقَوَّوْا مِنْ ضُعْفٍ، صَارُوا أَشِدَّاءَ فِي الْحَرْبِ، هَزَمُوا جُيُوشَ غُرَبَاءَ،

וְכִבּוּ גְּבוּרַת הָאֵשׁ וְנִמְלְטוּ מִפִּי הַחֶרֶב וְהִתְחַזְּקוּ מְחֻלְשָׁתָם וְעָשׂוּ חַיִל בַּמִּלְחָמָה וְהִפִּילוּ מַחֲנוֹת זָרִים׃

Ⲁⲩⲱϣⲉⲙ ⲉ̀ⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲁⲩⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲏϥⲓ ⲁⲩϫⲉⲙϫⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲡϣⲱⲛⲓ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲉⲩϫⲟⲣ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲟⲗⲉⲙⲟⲥ ⲁⲩⲣⲓⲕⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ

quenched (the) power of [a] fire, fled from the edge of swords. They prevailed in (the) weakness, they became strong in [the] war, they turned back armies of strangers.

εσβεσαν δυναμιν πυρος, εφυγον στοματα μαχαιρας, ενεδυναμωθησαν απο ασθενειας, εγειναν ισχυροι εν πολεμω, ετρεψαν εις φυγην στρατευματα αλλοτριων.

أَخَذَتْ نِسَاءٌ أَمْوَاتَهُنَّ بِقِيَامَةٍ. وَآخَرُونَ عُذِّبُوا وَلَمْ يَقْبَلُوا النَّجَاةَ لِكَيْ يَنَالُوا قِيَامَةً أَفْضَلَ.

נָשִׁים לָקְחוּ מִתְּחִיָּה אֶת־מֵתֵיהֶן וַאֲחֵרִים רֻטְּשׁוּ בְעִנּוּיִם וְלֹא רָצוּ לְהִנָּצֵל לְמַעַן יִזְכּוּ לִתְחִיָּה טוֹבָה מִמֶּנָּה׃

Ⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲁⲩⲟⲩⲉϣⲟⲩⲱϣⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲙⲕⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣⲉⲡ ⲡⲓⲥⲱϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲧⲟⲩ ϭⲓ ⲛ̀ϯⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲉⲧⲥⲟⲧⲡ

Women received their dead from a resurrection: others were tortured, they accepted not the redemption; that they might obtain the better resurrection:

Ελαβον γυναικες τους νεκρους αυτων αναστηθεντας· αλλοι δε εβασανισθησαν, μη δεχθεντες την απολυτρωσιν, δια να αξιωθωσι καλητερας αναστασεως·

وَآخَرُونَ تَجَرَّبُوا فِي هُزُءٍ وَجَلْدٍ، ثُمَّ فِي قُيُودٍ أَيْضًا وَحَبْسٍ.

מֵהֶם נֻסּוּ נִסְיוֹן תַּעֲלוּלִים וּמַכּוֹת וְגַם־נִמְסְרוּ לְכֶבֶל וּמַסְגֵּר׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲱⲃⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲉⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲥ ⲁⲩϭⲓⲡⲓⲣⲁ ⲉⲧⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲥⲛⲁⲩϩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲧⲉⲕⲱⲟⲩ

but others had trial in mockings and scourgings, but further, also bonds and prisons:

αλλοι δε εδοκιμασαν εμπαιγμους και μαστιγας, ετι δε και δεσμα και φυλακην·

رُجِمُوا، نُشِرُوا، جُرِّبُوا، مَاتُوا قَتْلًا بِالسَّيْفِ، طَافُوا فِي جُلُودِ غَنَمٍ وَجُلُودِ مِعْزَى، مُعْتَازِينَ مَكْرُوبِينَ مُذَلِّينَ،

נִסְקְלוּ בָאֲבָנִים נֻסְּרוּ בַמְּגֵרָה נִבְחֲנוּ בְיִסּוּרִים מֵתוּ לְפִי־חָרֶב וַיָּנֻעוּ עֲטוּפֵי עוֹרֹת כְּבָשִׂים וְעִזִּים בְּחֹסֶר וּבְעֹצֶר רָעָה וְיָגוֹן׃

Ⲁⲩϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲁⲩⲃⲁⲥⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲃⲁϣⲟⲩⲣ ⲁⲩⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲩⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲧⲥⲏϥⲓ ⲁⲩⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲉⲗⲱⲧⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲁⲣ ⲙ̀ⲃⲁⲉⲙⲡⲓ ⲉⲩⲉⲣϧⲁⲉ ⲉⲩϩⲉϫϩⲱϫ ⲉⲩϭⲓⲙⲕⲁϩ

they were stoned. They were sawn with (the) saw, they were tempted, they died by (the) killing of (the) sword, they walked in sheepskins, in goatskins, being in want, afflicted, suffering:

ελιθοβοληθησαν, επριονισθησαν, επειρασθησαν, με σφαγην μαχαιρας απεθανον, περιεπλανηθησαν με δερματα προβατων, με δερματα αιγων· υστερουμενοι, θλιβομενοι, κακουχουμενοι,

وَهُمْ لَمْ يَكُنِ الْعَالَمُ مُسْتَحِقًّا لَهُمْ. تَائِهِينَ فِي بَرَارِيَّ وَجِبَالٍ وَمَغَايِرَ وَشُقُوقِ الأَرْضِ.

אֲשֶׁר הָעוֹלָם לֹא־הָיָה כְדַי לָהֶם הֵם תָּעוּ בַּמִּדְבָּר וּבֶהָרִים וּבַמְּעָרוֹת וּבִנְקִיקֵי הָאָרֶץ׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲩⲥⲱⲣⲉⲙ ϩⲓ ⲛⲓϣⲁϥⲉⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲧⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲃⲏⲃ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲭⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ

these of whom the world was not being worthy, wandering in the deserts, and the mountains, and the caves, and the holes of (the) earth.

των οποιων δεν ητο αξιος ο κοσμος, πλανωμενοι εν ερημιαις και ορεσι και σπηλαιοις και ταις τρυπαις της γης.

فَهَؤُلاَءِ كُلُّهُمْ، مَشْهُودًا لَهُمْ بِالإِيمَانِ، لَمْ يَنَالُوا الْمَوْعِدَ،

וְכָל־אֵלֶּה אַף כִּי־הוּעַד עֲלֵיהֶם בִּגְלַל אֱמוּנָתָם לֹא לָקְחוּ אֶת־הַהַבְטָחָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲙ̀ⲡⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ

And all these to whom it was witnessed through the faith received not the promise,

Και ουτοι παντες αν και ελαβον καλην μαρτυριαν δια της πιστεως, δεν απηλαυσαν την επαγγελιαν,

إِذْ سَبَقَ اللهُ فَنَظَرَ لَنَا شَيْئًا أَفْضَلَ، لِكَيْ لَا يُكْمَلُوا بِدُونِنَا.

לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא־יֻשְׁלְמוּ בִּלְעָדֵינוּ כִּי צָפָה לָנוּ אֱלֹהִים מִקֶּדֶם טוֹבָה יְתֵרָה׃

Ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲩϣⲧ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉϥⲥⲟⲧⲡ ⲉⲑⲃⲏⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϣ̀ⲧⲉⲙϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲧϭⲛⲟⲩⲛ

God from (the) first having looked forward to a better thing because of us, that they might not be completed without us.

διοτι ο Θεος προεβλεψε καλυτερον τι περι ημων, δια να μη λαβωσι την τελειοτητα χωρις ημων.

إصحاح 12

الله يؤدب أبناءه

لِذَلِكَ نَحْنُ أَيْضًا إِذْ لَنَا سَحَابَةٌ مِنَ الشُّهُودِ مِقْدَارُ هَذِهِ مُحِيطَةٌ بِنَا، لِنَطْرَحْ كُلَّ ثِقْلٍ، وَالْخَطِيَّةَ الْمُحِيطَةَ بِنَا بِسُهُولَةٍ، وَلْنُحَاضِرْ بِالصَّبْرِ فِي الْجِهَادِ الْمَوْضُوعِ أَمَامَنَا،

לָכֵן גַּם־אֲנַחְנוּ אֲשֶׁר־עֲנַן עֵדִים רַב כָּזֶה מְסֹבֵב אֹתָנוּ נַשְׁלִיכָה מִמֶּנּוּ כָּל־טֹרַח וְהַחֵטְא הַמַּקִּיף עָלֵינוּ וְנָרוּצָה בְסַבְלָנוּת אֶת־הַמְּרוּצָה הָעֲרוּכָה לְפָנֵינוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲙⲁⲓⲏ ⲭⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲁⲣⲧⲩⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲛⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲙ̀ⲙⲉⲧϭⲁⲥⲓϩⲏⲧ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉⲧⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲙⲁⲣⲉⲛϭⲟϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲁⲅⲱⲛ ⲉⲧⲭⲏ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ

Therefore indeed we also having cover us so great a cloud of witnesses, having left all pride and (the) sin which so much besets us, through [a] patience let us run in the race which is set down for us,

Λοιπον και ημεις, περικυκλωμενοι οντες υπο τοσουτου νεφους μαρτυρων, ας απορριψωμεν παν βαρος και την ευκολως εμπεριπλεκουσαν ημας αμαρτιαν, και ας τρεχωμεν μεθ' υπομονης τον προκειμενον εις ημας αγωνα,

نَاظِرِينَ إِلَى رَئِيسِ الإِيمَانِ وَمُكَمِّلِهِ يَسُوعَ، الَّذِي مِنْ أَجْلِ السُّرُورِ الْمَوْضُوعِ أَمَامَهُ، احْتَمَلَ الصَّلِيبَ مُسْتَهِينًا بِالْخِزْيِ، فَجَلَسَ فِي يَمِينِ عَرْشِ اللهِ.

וְנַבִּיטָה אֶל־יֵשׁוּעַ רֹאשׁ הָאֱמוּנָה וּמַשְׁלִימָהּ אֲשֶׁר בְּעַד הַשִׂמְחָה הַשְּׁמוּרָה לוֹ קִבֵּל אֶת־הַצְּלוּב וַיִּבֶז הַחֶרְפָּה וַיֵּשֶׁב לִימִין כִּסֵּא הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲡⲁⲣⲭⲏⲅⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲣⲉϥϫⲱⲕ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲁϣⲓ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲁϫⲱϥ ⲁϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲉⲟⲩ⳧ ⲁϥⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲫⲣⲟⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲡϣⲓⲡⲓ ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

looking at the author of (the) faith and the completer, Jesus, he who in exchange for the joy which was set before him, endured a cross, despised (the) shame, sat (down) at the right hand of the throne of God.

αποβλεποντες εις τον Ιησουν, τον αρχηγον και τελειωτην της πιστεως, οστις υπερ της χαρας της προκειμενης εις αυτον υπεφερε σταυρον, καταφρονησας την αισχυνην, και εκαθησεν εν δεξια του θρονου του Θεου.

فَتَفَكَّرُوا فِي الَّذِي احْتَمَلَ مِنَ الْخُطَاةِ مُقَاوَمَةً لِنَفْسِهِ مِثْلَ هَذِهِ لِئَلاَّ تَكِلُّوا وَتَخُورُوا فِي نُفُوسِكُمْ.

הִתְבּוֹנֲנוּ אֵלָיו אֲשֶׁר־נָשָׂא כְלִמָּה גְּדוֹלָה כָזֹאת מֵאֵת הַחַטָּאִים לְמַעַן אֲשֶׁר לֹא תִיעֲפוּ וְלֹא תִיגְעוּ בְּנַפְשׁוֹתֵיכֶם׃

Ⲙⲉⲕⲙⲉⲕ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲓⲙⲉⲧⲣⲉϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲉⲩⲁⲛⲧⲓⲗⲟⲅⲓⲁ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϭⲓϧⲓⲥⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ

For reason in yourselves of this endurance of such an one at the hands of the sinners unto a contradiction against themselves, that ye may not be weary, fainting in your souls.

Διοτι συλλογισθητε τον υπομειναντα υπο των αμαρτωλων τοιαυτην αντιλογιαν εις εαυτον, δια να μη αποκαμητε χαυνουμενοι κατα τας ψυχας σας.

لَمْ تُقَاوِمُوا بَعْدُ حَتَّى الدَّمِ مُجَاهِدِينَ ضِدَّ الْخَطِيَّةِ،

עֲדַיִן לֹא עֲמַדְתֶּם בְּמִלְחַמְתְּכֶם עִם־הַחֵטְא עַד־לַדָּם׃

Ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉⲡⲥⲛⲟϥ

Ye have not yet stood (up) opposing (the) sin even unto (the) blood:

Δεν αντεσταθητε ετι μεχρις αιματος αγωνιζομενοι κατα της αμαρτιας,

وَقَدْ نَسِيتُمُ الْوَعْظَ الَّذِي يُخَاطِبُكُمْ كَبَنِينَ: «يَا ابْنِي لَا تَحْتَقِرْ تَأْدِيبَ الرَّبِّ، وَلَا تَخُرْ إِذَا وَبَّخَكَ.

וַתִּשְׁכְּחוּ נִחוּמֵי הַמְדַבֵּר אֲלֵיכֶם כְּדַבֵּר אֶל־בָּנִים לֵאמֹר מוּסַר יְהוָֹה בְּנִי אַל־תִּמְאָס וְאַל־תָּקֹץ בְּתוֹכַחְתּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲡⲱⲃϣ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲡⲁϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲥⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ

and ye forgot the exhortation [this] which spake to you as sons. My son, be not discouraged in the chastening of the Lord, nor faint (when) he is reproving thee.

και ελησμονησατε την νουθεσιαν, ητις λαλει προς εσας ως προς υιους, λεγουσα· Υιε μου, μη καταφρονης την παιδειαν του Κυριου, μηδε αθυμης ελεγχομενος υπ' αυτου.

لأَنَّ الَّذِي يُحِبُّهُ الرَّبُّ يُؤَدِّبُهُ، وَيَجْلِدُ كُلَّ ابْنٍ يَقْبَلُهُ».

כִּי אֶת אֲשֶׁר יֶאֱהַב יְהוָֹה יוֹכִיחַ יַכְאִב אֶת־בֵּן יִרְצֶה׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϣⲁϥϯⲥⲃⲱ ⲛⲁϥ ϣⲁϥⲉⲣⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲓⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϣⲟⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For whom the Lord loveth he chasteneth, but be scourgeth all sons whom he will receive.

Διοτι οντινα αγαπα Κυριος παιδευει και μαστιγονει παντα υιον, τον οποιον παραδεχεται.

إِنْ كُنْتُمْ تَحْتَمِلُونَ التَّأْدِيبَ يُعَامِلُكُمُ اللهُ كَالْبَنِينَ. فَأَيُّ ابْنٍ لَا يُؤَدِّبُهُ أَبُوهُ؟

אִם־מְקַבְּלִים אַתֶּם מוּסָר דְּעוּ כִּי־כְאָב עִם־בָּנָיו מִתְנַהֵג אֱלֹהִים עִמָּכֶם כִּי מִי הַבֵּן אֲשֶׁר אָבִיו לֹא יְיַסְּרֶנּוּ׃

Ⲁⲣⲓϩⲩⲡⲟⲙⲉⲛⲓⲛ ⲛ̀ⲥⲃⲱ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲉ ⲡⲉϥⲓⲱⲧ ϯⲥⲃⲱ ⲛⲁϥ

Be patient for chastening: God spake to you as sons; for what son (is it) whom his father chasteneth not?

Εαν υπομενητε την παιδειαν, ο Θεος φερεται προς εσας ως προς υιους· διοτι τις υιος ειναι, τον οποιον δεν παιδευει ο πατηρ;

وَلكِنْ إِنْ كُنْتُمْ بِلاَ تَأْدِيبٍ، قَدْ صَارَ الْجَمِيعُ شُرَكَاءَ فِيهِ، فَأَنْتُمْ نُغُولٌ لَا بَنُونَ.

וְאִם־תִּהְיוּ בְאֵין־מוּסָר אֲשֶׁר הָיָה מְנָת כֻּלָּם אָז מַמְזְרִים אַתֶּם וְלֹא בָנִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲭⲏ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲥⲃⲱ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϩⲁⲣⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲁⲛ

If ye are without the chastening in which all shared, then ye are false sons, and ye (are) not sons.

Εαν ομως ησθε χωρις παιδειαν, της οποιας εγειναν μετοχοι παντες, αρα εισθε νοθοι και ουχι υιοι,

ثُمَّ قَدْ كَانَ لَنَا آبَاءُ أَجْسَادِنَا مُؤَدِّبِينَ، وَكُنَّا نَهَابُهُمْ. أَفَلَا نَخْضَعُ بِالأَوْلَى جِدًّا لأَبِي الأَرْوَاحِ، فَنَحْيَا؟

וְעוֹד אִם־אֲבוֹת בְּשָׂרֵנוּ הָיוּ מְיַסְּרִים אֹתָנוּ וַנִּירָא מֵהֶם אַף כִּי־נִכָּנַע לִפְנֵי אֲבִי הָרוּחוֹת וְנִחְיֶה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁⲩⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲛϣⲫⲓⲧ ϧⲁⲧⲟⲩϩⲏ ⲓⲉ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲁⲛ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛϭⲛⲉϫⲱⲛ ⲙ̀ⲫⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲱⲛϧ

If indeed our fathers of (the) flesh we were having as chasteners, and we were reverencing them; then (is it) not more (right) that we should be subject to the Father of the spirits and live?

επειτα τους μεν κατα σαρκα πατερας ημων ειχομεν παιδευτας και εσεβομεθα αυτους· δεν θελομεν υποταχθη πολλω μαλλον εις τον Πατερα των πνευματων και ζησει;

لأَنَّ أُولئِكَ أَدَّبُونَا أَيَّامًا قَلِيلَةً حَسَبَ اسْتِحْسَانِهِمْ، وَأَمَّا هَذَا فَلأَجْلِ الْمَنْفَعَةِ، لِكَيْ نَشْتَرِكَ فِي قَدَاسَتِهِ.

כִּי הֵמָּה יִסְּרוּנוּ כַּטּוֹב בְּעֵינֵיהֶם לְשָׁעָה קַלָּה אֲבָל זֶה לְהוֹעִיל לְמַעַן יִהְיֶה־לָּנוּ חֵלֶק בִּקְדֻשָּׁתוֹ׃

Ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲡⲣⲟⲥ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲛⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲱⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉⲧⲉⲣⲛⲟϥⲣⲓ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛϭⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲧⲟⲩⲃⲟ

For those indeed for a few days were chastening us according to their will, but he indeed (according to) that which is the more profitable for us, that we might receive from his holiness.

Διοτι εκεινοι μεν προς ολιγας ημερας επαιδευον ημας κατα την αρεσκειαν αυτων, ο δε προς το συμφερον ημων, δια να γεινωμεν μετοχοι της αγιοτητος αυτου.

وَلكِنَّ كُلَّ تَأْدِيبٍ فِي الْحَاضِرِ لَا يُرَى أَنَّهُ لِلْفَرَحِ بَلْ لِلْحَزَنِ. وَأَمَّا أَخِيرًا فَيُعْطِي الَّذِينَ يَتَدَرَّبُونَ بِهِ ثَمَرَ بِرٍّ لِلسَّلاَمِ.

וְכָל־מוּסָר כְּשֶׁבָּא עָלֵינוּ אֵינֶנּוּ שִׂמְחָה בְעֵינֵינוּ כִּי אִם־יָגוֹן אֲבָל בְּאַחֲרִיתוֹ יִתֵּן פְּרִי שָׁלוֹם לִצְדָקָה לִמְלֻמָּדָיו׃

Ⲥⲃⲱ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲡⲣⲟⲥ ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲕϫⲉⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲁⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲛⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ⲡϧⲁⲉ̀ ⲇⲉ ⲟⲩⲟⲩⲧⲁϩ ⲛ̀ϩⲓⲣⲏⲛⲓⲕⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϣⲁⲥⲧⲏⲓϥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲅⲩⲙⲛⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲥ

But all chastening at the time (lit. hour) indeed thou findest it (lit. them) not as things of [a] joy, but for [a] grief: but at (the) last it giveth a peaceful fruit of [the] righteousness to them who were exercised through it.

Πασα δε παιδεια προς μεν το παρον δεν φαινεται οτι ειναι προξενος χαρας, αλλα λυπης, υστερον ομως αποδιδει εις τους γυμνασθεντας δι' αυτης καρπον ειρηνικον δικαιοσυνης.

لِذَلِكَ قَوِّمُوا الأَيَادِيَ الْمُسْتَرْخِيَةَ وَالرُّكَبَ الْمُخَلَّعَةَ،

עַל־כֵּן חַזְּקוּ יָדַיִם רָפוֹת וּבִרְכַּיִם כֹּשְׂלוֹת׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲓϫⲓϫ ⲉⲧⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲫⲁⲧ ⲉⲧⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲁⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ

Therefore set up the hands which are let (down), and the legs which are paralysed;

Δια τουτο ανορθωσατε τας κεχαυνωμενας χειρας και τα παραλελυμενα γονατα,

وَاصْنَعُوا لأَرْجُلِكُمْ مَسَالِكَ مُسْتَقِيمَةً، لِكَيْ لَا يَعْتَسِفَ الأَعْرَجُ، بَلْ بِالْحَرِيِّ يُشْفَى.

וּמַעְגַּל רַגְלֵיכֶם פַּלֵּסוּ לְמַעַן לֹא־תִטֶּה הַצֹּלֵעָה מִן־הַדֶּרֶךְ כִּי אִם־תֵּרָפֵא׃

Ⲁⲣⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲓⲛϭⲟϫⲓ ⲉⲩⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϭⲁⲗⲁⲩϫ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϭⲁⲗⲉ ⲣⲓⲕⲓ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲥⲗⲟϫⲥ

make straight courses for your feet, that the lameness turn not aside, but rather that it may recover.

και καμετε εις τους ποδας σας ευθειας οδους, δια να μη εκτραπη το χωλον, αλλα μαλλον να θεραπευθη.

تحذير من رفض الله

اِتْبَعُوا السَّلاَمَ مَعَ الْجَمِيعِ، وَالْقَدَاسَةَ الَّتِي بِدُونِهَا لَنْ يَرَى أَحَدٌ الرَّبَّ،

רִדְפוּ אֶת־הַשָּׁלוֹם עִם־כָּל־אָדָם וְאֵת הַקְדֻשָּׁה אֲשֶּׁר בִּלְעָדֶיהָ לֹא־יִרְאֶה אִישׁ אֶת־הָאָדוֹן׃

Ϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲧⲟⲩⲃⲟ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲁⲧϭⲛⲟⲩϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛⲁⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Run after [the] peace with every one, and [the] sanctification, that without which no one will see the Lord.

Ζητειτε ειρηνην μετα παντων, και τον αγιασμον, χωρις του οποιου ουδεις θελει ιδει τον Κυριον,

مُلاَحِظِينَ لِئَلاَّ يَخِيبَ أَحَدٌ مِنْ نِعْمَةِ اللهِ. لِئَلاَّ يَطْلُعَ أَصْلُ مَرَارَةٍ وَيَصْنَعَ انْزِعَاجًا، فَيَتَنَجَّسَ بِهِ كَثِيرُونَ.

וְהִזָּהֲרוּ פֶּן־יֵשׁ בָּכֶם אִישׁ אֲשֶׁר יֶחְדַּל מֵחֶסֶד אֱלֹהִים פֶּן־יָעִיק לָכֶם שֹׁרֶשׁ פֹּרֶה לַעֲנָה וְיִטַּמְּאוּ בוֹ רַבִּים׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲉϥϣⲁⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ϣⲁϣⲓ ⲉⲥⲣⲏⲧ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉⲥϯⲙⲕⲁϩ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲏϣ ϭⲱϧⲉⲙ

Looking earnestly lest by any means there is one falling short of the grace; lest by any means there is a bitter root growing up, giving pain, and through it many be polluted;

παρατηρουντες μηπως υστερηται τις απο της χαριτος του Θεου, μηπως ριζα τις πικριας αναφυουσα φερη ενοχλησιν και δια ταυτης μιανθωσι πολλοι,

لِئَلاَّ يَكُونَ أَحَدٌ زَانِيًا أَوْ مُسْتَبِيحًا كَعِيسُو، الَّذِي لأَجْلِ أَكْلَةٍ وَاحِدَةٍ بَاعَ بَكُورِيَّتَهُ.

פֶּן־יִמָּצֵא בָכֶם זֹנֶה אוֹ חָלָל כְּעֵשָׂו אֲשֶׁר בְּנָזִיד אֶחָד מָכַר אֶת־בְּכוֹרָתוֹ׃

Ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲁⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲡⲟⲣⲛⲟⲥ ⲓⲉ ⲟⲩⲥⲁϥϩⲏⲧ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲏⲥⲁⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϯ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲉⲧϣⲁⲙⲓⲥⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϧⲣⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ

lest by any means there is a fornicator or profane-hearted (one) as Esau, who sold his birthright for one meal (lit. food).

μηπως ηναι τις πορνος η βεβηλος καθως ο Ησαυ, οστις δια μιαν βρωσιν επωλησε τα πρωτοτοκια αυτου.

فَإِنَّكُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ أَيْضًا بَعْدَ ذَلِكَ، لَمَّا أَرَادَ أَنْ يَرِثَ الْبَرَكَةَ رُفِضَ، إِذْ لَمْ يَجِدْ لِلتَّوْبَةِ مَكَانًا، مَعَ أَنَّهُ طَلَبَهَا بِدُمُوعٍ.

הֲלֹא יְדַעְתֶּם כִּי נִמְאַס אַחֲרֵי כֵן כַּאֲשֶׁר רָצָה לָרֶשֶׁת אֶת־הַבְּרָכָה כִּי לֹא־מָצָא מָקוֹם לִתְשׁוּבָה אַף כִּי־בִקֵּשׁ אוֹתָהּ בִּדְמָעוֹת׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱⲥ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲣⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲙⲟⲩ ⲁⲩϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲉⲙ ⲙⲁ ⲅⲁⲣ ⲛⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲕⲉⲧⲟⲓ ⲛⲉⲁϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲣⲙⲱⲟⲩⲓ

Ye know that after it, wishing to inherit the blessing, he was cast out; for he found not place of repenting, although he had sought for it in tears.

Επειδη εξευρετε οτι και μετεπειτα, θελων να κληρονομηση την ευλογιαν, απεδοκιμασθη, διοτι δεν ευρε τοπον μετανοιας, αν και εξεζητησεν αυτην μετα δακρυων.

لأَنَّكُمْ لَمْ تَأْتُوا إِلَى جَبَلٍ مَلْمُوسٍ مُضْطَرِمٍ بِالنَّارِ، وَإِلَى ضَبَابٍ وَظَلاَمٍ وَزَوْبَعَةٍ،

כִּי לֹא־בָאתֶם אֶל־הַר נִמְשָׁשׁ וּבֹעֵר בָּאֵשׁ וְלֹא אֶל־עָנָן וַעֲרָפֶל וּסְעָרָה׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲓ ⲅⲁⲣ ϩⲁ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲛ̀ϫⲟⲙϫⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲙⲟϩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲅⲛⲟⲫⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲉϥⲫⲟⲛϩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲁⲣⲁⲑⲏⲟⲩ

For ye came not to a fire of handling and (which) burneth, and (to) a gloom and a darkness (which) repelleth and a whirlwind,

Διοτι δεν προσηλθετε εις ορος ψηλαφωμενον και καιομενον με πυρ και εις ζοφον και σκοτος και ανεμοστροβιλον

وَهُتَافِ بُوقٍ وَصَوْتِ كَلِمَاتٍ، اسْتَعْفَى الَّذِينَ سَمِعُوهُ مِنْ أَنْ تُزَادَ لَهُمْ كَلِمَةٌ،

וְלֹא לְקוֹל שׁוֹפָר וּלְקוֹל הַדְּבָרִים אֲשֶׁר שֹׁמְעָיו בִּקְשׁוּ שֶׁלּא יוֹסִיף לְדַבֵּר עִמָּהֶם עוֹד׃

Ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲉⲛⲥⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥⲁⲗⲡⲓⲅⲅⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲑⲏ ⲉⲧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲁϩⲉⲙ ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

and (the) blast of a trumpet and (the) voice of words, that which those who heard irttreatecl (him) not to speak to them again:

και εις σαλπιγγος ηχον και φωνην λογων, την οποιαν οι ακουσαντες παρεκαλεσαν να μη λαληθη πλεον προς αυτους ο λογος·

لأَنَّهُمْ لَمْ يَحْتَمِلُوا مَا أُمِرَ بِهِ: «وَإِنْ مَسَّتِ الْجَبَلَ بَهِيمَةٌ، تُرْجَمُ أَوْ تُرْمَى بِسَهْمٍ».

כִּי לֹא־יָכְלוּ לָשֵׂאת אֵת אֲשֶׁר צֻוּוּ גַּם־אִם־בְּהֵמָה תִּגַּע בָּהָר סָקֹל תִּסָּקֵל אוֹ־יָרֹה תִיָּרֶה בַּחִצִּים׃

Ⲛⲁⲩϣϥⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉ ϧⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲕⲁⲛ ⲟⲩⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲁϥϣⲁⲛϭⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲧⲱⲟⲩ ⲉⲩⲉ̀ϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

for they were not being able to bear that which was being said. Even if a beast should touch the mountain they shall stone it,

διοτι δεν υπεφερον το προσταττομενον· Και ζωον εαν εγγιση το ορος, θελει λιθοβοληθη η με βελη θελει κατατοξευθη·

وَكَانَ الْمَنْظَرُ هَكَذَا مُخِيفًا حَتَّى قَالَ مُوسَى: «أَنَا مُرْتَعِبٌ وَمُرْتَعِدٌ».

וְהַמַּרְאֶה הָיָה נוֹרָא עַד־מְאֹד וַיֹּאמֶר משֶׁה יָגֹרְתִּי וְחָרָדְתִּי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲁϥⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲑⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲅⲁⲣ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ϯⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ϯⲥⲑⲉⲣⲉⲧⲉⲣ

and thus was being terrible that which was manifested. For Moses said: 'I am afraid and I tremble':

και τοσον φοβερον ητο το φαινομενον, ωστε ο Μωυσης ειπε· Καταφοβος ειμαι και εντρομος·

بَلْ قَدْ أَتَيْتُمْ إِلَى جَبَلِ صِهْيَوْنَ، وَإِلَى مَدِينَةِ اللهِ الْحَيِّ. أُورُشَلِيمَ السَّمَاوِيَّةِ، وَإِلَى رَبَوَاتٍ هُمْ مَحْفِلُ مَلاَئِكَةٍ،

כִּי אִם־בָּאתֶם אֶל־הַר צִיּוֹן וְאֶל־עִיר אֱלֹהִים חַיִּים אֶל־יְרוּשָׁלַיִם שֶׁבַּשָּׁמָיִם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲓ̀ ϩⲁ ⲡⲓⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲓⲱⲛ ⲛⲉⲙ ϯⲃⲁⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲑⲃⲁ ⲛ̀ⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉⲩⲉⲣϣⲁⲓ

but ye come to the mountain of Siōn, and the city of the living God, Jerusalem of (the) heaven, and myriads of angels keeping festival,

αλλα προσηλθετε εις ορος Σιων και εις πολιν Θεου ζωντος, την επουρανιον Ιερουσαλημ, και εις μυριαδας αγγελων,

وَكَنِيسَةُ أَبْكَارٍ مَكْتُوبِينَ فِي السَّمَاوَاتِ، وَإِلَى اللهِ دَيَّانِ الْجَمِيعِ، وَإِلَى أَرْوَاحِ أَبْرَارٍ مُكَمَّلِينَ،

וְאֶל־מַקְהֵלַת רִבֲבוֹת הַמַּלְאָכִים וַעֲדַת הַבְּכוֹרִים הַכְּתוּבִים בַּשָּׁמָיִם וְאֶל־אֱלֹהִים שֹׁפֵט הַכֹּל וְאֶל־רוּחוֹת הַצַּדִּיקִים הַנִּשְׁלָמִים׃

Ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛϣⲁⲙⲓⲥⲓ ⲉⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲉⲧϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and a church of firstborn (which) is written in the heavens, and God the judge of all, and the spirit of the righteous ones who are completed,

εις πανηγυριν και εκκλησιαν πρωτοτοκων καταγεγραμμενων εν τοις ουρανοις, και εις Θεον κριτην παντων, και εις πνευματα δικαιων οιτινες ελαβον την τελειοτητα,

وَإِلَى وَسِيطِ الْعَهْدِ الْجَدِيدِ، يَسُوعَ، وَإِلَى دَمِ رَشٍّ يَتَكَلَّمُ أَفْضَلَ مِنْ هَابِيلَ.

וְאֶל־יֵשׁוּעַ מְתַוֵּךְ הַבְּרִית הַחֲדָשָׁה וְאֶל־דַּם הַהַזָּאָה הַמֵּיטִיב דַּבֵּר מִדַּם־הָבֶל׃

Ⲛⲉⲙ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲙⲉⲥⲓⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲛⲟⲩϫϧ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲫⲁ ⲁⲃⲉⲗ

and Jesus the mediator of the new covenant, and a blood of a sprinkling speaking more than that of Abel.

και εις νεας διαθηκης μεσιτην Ιησουν, και εις αιμα καθαρισμου το οποιον λαλει καλητερα παρα το του Αβελ.

اُنْظُرُوا أَنْ لَا تَسْتَعْفُوا مِنَ الْمُتَكَلِّمِ. لأَنَّهُ إِنْ كَانَ أُولئِكَ لَمْ يَنْجُوا إِذِ اسْتَعْفَوْا مِنَ الْمُتَكَلِّمِ عَلَى الأَرْضِ، فَبِالأَوْلَى جِدًّا لَا نَنْجُو نَحْنُ الْمُرْتَدِّينَ عَنِ الَّذِي مِنَ السَّمَاءِ!

לָכֵן רְאוּ פֶּן־תְּמָאֲנוּ לִשְׁמֹעַ אֶל־הַמְדַבֵּר כִּי הֵן לֹא נִמְלְטוּ הַמֵּאֲנִים לִשְׁמֹעַ אֶל־הַמְדַבֵּר עִמָּהֶם בָּאָרֶץ אַף כִּי־אֲנַחְנוּ אִם־נְמָאֵן לִשְׁמֹעַ בְּקוֹל הַמְדַבֵּר מִן־הַשָּׁמָיִם׃

Ⲁⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲏ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣⲫⲱⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲕⲉⲧ ϩⲣⲁⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ

Take heed, refuse not him who speaketh. For if those could not escape upon the earth, having refused him who speaketh, much more we, namely those who will turn away from him who came out of the heavens:

Προσεχετε μη καταφρονησητε τον λαλουντα. Διοτι αν εκεινοι δεν απεφυγον, καταφρονησαντες τον λαλουντα προς αυτους επι της γης, πολλω μαλλον ημεις εαν αποστραφωμεν τον λαλουντα απο των ουρανων·

الَّذِي صَوْتُهُ زَعْزَعَ الأَرْضَ حِينَئِذٍ، وَأَمَّا الآنَ فَقَدْ وَعَدَ قَائِلًا: «إِنِّي مَرَّةً أَيْضًا أُزَلْزِلُ لَا الأَرْضَ فَقَطْ بَلِ السَّمَاءَ أَيْضًا».

אֲשֶׁר קוֹלוֹ הִרְעִישׁ אָז אֶת־הָאָרֶץ וְעַתָּה זֶה הִבְטִיחַ לֵאמֹר עוֹד אַחַת וַאֲנִי מַרְעִישׁ לֹא אֶת־הָאָרֶץ בִּלְבַד אֶלָּא אַף אֶת־הַשָּׁמָיִם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲕⲓⲙ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲱϣ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲧⲓ ⲕⲉⲥⲟⲡ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲙⲟⲛⲙⲉⲛ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲕⲉⲫⲉ

whose voice moved the earth then; but now he promised, saying: 'Yet another time I (pron.) shall (lit. will) shake not only (the) earth but also the heaven.'

του οποιου η φωνη την γην εσαλευσε τοτε, τωρα δε υπεσχεθη, λεγων· Ετι απαξ εγω σειω ουχι μονον την γην, αλλα και τον ουρανον.

فَقَوْلُهُ «مَرَّةً أَيْضًا» يَدُلُّ عَلَى تَغْيِيرِ الأَشْيَاءِ الْمُتَزَعْزِعَةِ كَمَصْنُوعَةٍ، لِكَيْ تَبْقَى الَّتِي لَا تَتَزَعْزَعُ.

וְזוּ עוֹד אַחַת שֶׁאָמַר מַשְׁמִיעַ שִׁנּוּי הַדְּבָרִים הַמִּתְעַרְעָרִים אֲשֶׁר הֵם עֲשׂוּיִם לְמַעַן יַעֲמֹד אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ נִרְעָשׁ׃

Ⲡⲓⲉⲧⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ ⲉϥⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉⲩⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲕⲓⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϩⲱⲥ ⲉⲩⲑⲙⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲥⲙⲟⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲥⲉⲕⲓⲙ ⲁⲛ

But this (lit. the), Yet another time, is showing to us a carrying away of the things which are moved as things made, that the things which are not moved may be permanent.

Το δε ετι απαξ δηλοι των σαλευομενων την μεταθεσιν ως χειροποιητων, δια να μεινωσι τα μη σαλευομενα.

لِذَلِكَ وَنَحْنُ قَابِلُونَ مَلَكُوتًا لَا يَتَزَعْزَعُ لِيَكُنْ عِنْدَنَا شُكْرٌ بِهِ نَخْدِمُ اللهَ خِدْمَةً مَرْضِيَّةً، بِخُشُوعٍ وَتَقْوَى.

לָכֵן אֲנַחְנוּ הַמְקַבְּלִים מַלְכוּת אֲשֶׁר לֹא תִמּוֹט נָבֹאָה־נָּא בְתוֹדָה וְנַעֲבֹד בָּהּ אֶת־הָאֱלֹהִים כִּרְצוֹנוֹ בִּצְנִיעוּת וּבְיִרְאָה׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲉⲛⲛⲁϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲁⲧⲕⲓⲙ ⲙⲁⲣⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉⲛⲣⲁⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ

Therefore being about to receive a kingdom immovable, let us have grace, this through which we shall (lit. will) minister to God, pleasing him in [a] fear and [a] trembling:

Δια τουτο παραλαμβανοντες βασιλειαν ασαλευτον, ας κρατωμεν την χαριν, δια της οποιας να λατρευωμεν ευαρεστως τον Θεον με σεβας και ευλαβειαν.

لأَنَّ «إِلَهَنَا نَارٌ آكِلَةٌ».

כִּי אֱלֹהֵינוּ אֵשׁ אֹכְלָה הוּא׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲛⲛⲟⲩϯ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲉϥⲟⲩⲱⲙ ⲡⲉ

for also our God is a devouring fire.

Διοτι ο Θεος ημων ειναι πυρ καταναλισκον.

إصحاح 13

وصايا ختامية

لِتَثْبُتِ الْمَحَبَّةُ الأَخَوِيَّةُ.

אַהֲבַת הָאַחִים תַּעֲמֹד׃

Ϯⲙⲉⲧⲙⲁⲓⲥⲟⲛ ⲙⲁⲣⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲉⲥⲥⲙⲟⲛⲧ

Let [the] brotherly love be permanent.

Η φιλαδελφια ας μενη.

لَا تَنْسَوْا إِضَافَةَ الْغُرَبَاءِ، لأَنْ بِهَا أَضَافَ أُنَاسٌ مَلاَئِكَةً وَهُمْ لَا يَدْرُونَ.

הַכְנָסַת אֹרְחִים אַל־תִּשְׁכָּחוּ כִּי־יֵשׁ אֲשֶׁר אָסְפוּ מַלְאָכִים אֶל־בֵּיתָם וְלֹא יָדָעוּ׃

Ϯⲙⲉⲧⲙⲁⲓϣⲉⲙⲙⲟ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣⲡⲉⲥⲱⲃϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲅⲁⲣ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲃϣⲓ ⲁ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ϣⲉⲡ ϩⲁⲛⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

Forget not [the] hospitality: for through this, unawares, some received angels.

Την φιλοξενιαν μη λησμονειτε· επειδη δια ταυτης τινες εφιλοξενησαν αγγελους μη γνωριζοντες.

اُذْكُرُوا الْمُقَيَّدِينَ كَأَنَّكُمْ مُقَيَّدُونَ مَعَهُمْ، وَالْمُذَلِّينَ كَأَنَّكُمْ أَنْتُمْ أَيْضًا فِي الْجَسَدِ.

זִכְרוּ אֶת־הָאֲסוּרִים כְּאִלּוּ אַתֶּם אֲסוּרִים עִמָּהֶם וְאֵת הַנִּלְחָצִים בַּאֲשֶׁר גַּם־אַתֶּם בַּבָּשָׂר׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲟⲛϩ ϩⲱⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲛϩ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲙⲟⲕϩ ϩⲱⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡ ϩⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲥⲱⲙⲁ

Remember those who are bound as being bound with them; those who are pained as being yourselves also in body.

Ενθυμεισθε τους δεσμιους ως συνδεσμιοι, τους ταλαιπωρουμενους ως οντες και σεις εν σωματι.

لِيَكُنِ الزِّوَاجُ مُكَرَّمًا عِنْدَ كُلِّ وَاحِدٍ، وَالْمَضْجَعُ غَيْرَ نَجِسٍ. وَأَمَّا الْعَاهِرُونَ وَالزُّنَاةُ فَسَيَدِينُهُمُ اللهُ.

הָאִישׁוּת תִּיקַר בַּכֹּל וִיצוּעֲכֶם אַל־יְחֻלָּל אֶת־הַזֹּנִים וְאֶת־הַמְנָאֲפִים יָדִין אֱלֹהִים׃

Ⲡⲓⲅⲁⲙⲟⲥ ⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯϣⲁⲓⲣⲓ ⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲛⲓⲡⲟⲣⲛⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲛⲱⲓⲕ ⲫϯ ⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

The marriage (is) honourable in all, the bed pure: for the fornicators and the adulterers God will judge.

Τιμιος εστω ο γαμος εις παντας και η κοιτη αμιαντος· τους δε πορνους και μοιχους θελει κρινει ο Θεος.

لِتَكُنْ سِيرَتُكُمْ خَالِيَةً مِنْ مَحَبَّةِ الْمَالِ. كُونُوا مُكْتَفِينَ بِمَا عِنْدَكُمْ، لأَنَّهُ قَالَ: «لاَ أُهْمِلُكَ وَلَا أَتْرُكُكَ»

רַחֲקוּ מֵאַהֲבַת כֶּסֶף וִהְיוּ שְׂמֵחִים בְּחֶלְקְכֶם כִּי הוּא אָמַר לֹא אַרְפְּךָ וְלֹא אֶעֶזְבֲֶָ׃

Ⲡⲉⲧⲉⲛⲧⲣⲟⲡⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲙⲁⲓϩⲁⲧ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉⲩⲉⲣⲱϣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲅⲁⲣ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲥⲱϫⲡⲕ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲭⲁⲕ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

Your manner of life is not for [a] loving of silver. The things which are (to you) shall suffice for you; for he himself said: I shall not forsake thee, nor shall I leave thee.'

Ο τροπος σας εστω αφιλαργυρος, αρκεισθε εις τα παροντα, διοτι αυτος ειπε· Δεν θελω σε αφησει ουδε σε εγκαταλειψει·

حَتَّى إِنَّنَا نَقُولُ وَاثِقِينَ: «الرَّبُّ مُعِينٌ لِي فَلَا أَخَافُ. مَاذَا يَصْنَعُ بِي إِنْسَانٌ؟»

עַל־כֵּן נִבְטַח וְנֹאמַר יְהוָֹה לִי בְּעֹזְרָי לֹא אִירָא מַה־יַּעֲשֶׂה לִי אָדָם׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲉⲛⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲉⲛϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲉ ⲡⲁⲃⲟⲏⲑⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲣϩⲟϯ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲁⲓϥ ⲛⲏⲓ

So that being assured we (pron.) say: The Lord is my helper; I shall not fear what it is which man will do to me.'

ωστε ημεις θαρρουντες να λεγωμεν· Ο Κυριος βοηθος μου, και δεν θελω φοβηθη· τι να μοι καμη ανθρωπος;

اُذْكُرُوا مُرْشِدِيكُمُ الَّذِينَ كَلَّمُوكُمْ بِكَلِمَةِ اللهِ. انْظُرُوا إِلَى نِهَايَةِ سِيرَتِهِمْ فَتَمَثَّلُوا بِإِيمَانِهِمْ.

זִכְרוּ אֶת־מַנְהִיגֵיכֶם אֲשֶׁר־הִגִּידוּ לָכֶם אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים בִּינוּ לְאַחֲרִית דַּרְכָּם וּלְכוּ בֶּאֱמוּנָתָם׃

Ⲁⲣⲓⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓϫⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩϫⲓⲛⲙⲟϣⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲁϩϯ

Remember your rulers who spake to you the word of God: these (of) whom ye see the outcome of their walk (of life), imitate their faith.

Ενθυμεισθε τους προεστωτας σας, οιτινες ελαλησαν προς εσας τον λογον του Θεου, των οποιων μιμεισθε την πιστιν, εχοντες προ οφθαλμων το αποτελεσμα του πολιτευματος αυτων.

يَسُوعُ الْمَسِيحُ هُوَ هُوَ أَمْسًا وَالْيَوْمَ وَإِلَى الأَبَدِ.

יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ כְּמוֹ שֶׁהוּא אֶתְמוֹל כֵּן הַיּוֹם וְגַם־לְעוֹלָמִים׃

Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲥⲁϥ ⲛⲉⲙ ⲫⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉ ⲛⲉⲙ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ

Jesus Christ yesterday and to-day is the same and for ever.

Ο Ιησους Χριστος ειναι ο αυτος χθες και σημερον και εις τους αιωνας.

لَا تُسَاقُوا بِتَعَالِيمَ مُتَنَوِّعَةٍ وَغَرِيبَةٍ، لأَنَّهُ حَسَنٌ أَنْ يُثَبَّتَ الْقَلْبُ بِالنِّعْمَةِ، لَا بِأَطْعِمَةٍ لَمْ يَنْتَفِعْ بِهَا الَّذِينَ تَعَاطَوْهَا.

אַל־תִּנּוֹעוּ בְּתוֹרוֹת שֹׁנוֹת וְזָרוֹת כִּי טוֹב לְכוֹנֵן לִבֵּנוּ בַּחֶסֶד וְלֹא בִּדְבָרִים שֶׁל־מַאֲכָל אֲשֶׁר לֹא הוֹעִילוּ לַנֹּהֲגִים בָּהֶם׃

Ϩⲁⲛⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲟ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲙⲡⲉⲛⲑⲣⲟⲩⲟⲩⲉⲧⲉⲃ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁⲛⲉⲥ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁϫⲣⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲣⲏⲟⲩⲓ ⲁⲛ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙϩⲏⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

Let not various and strange doctrines carry you away: for it is good to establish your heart in [a] grace, not in meats, these in which they who walked in them found not profit.

Μη πλανασθε με διδαχας ποικιλας και ξενας· διοτι καλον ειναι με την χαριν να στερεονηται η καρδια, ουχι με βρωματα, εις τα οποια οσοι περιεπατησαν δεν ωφεληθησαν.

لَنَا «مَذْبَحٌ» لَا سُلْطَانَ لِلَّذِينَ يَخْدِمُونَ الْمَسْكَنَ أَنْ يَأْكُلُوا مِنْهُ.

יֶשׁ־לָנוּ מִזְבֵּחַ אֲשֶׁר אֵין לָהֶם רְשׁוּת לִמְשָׁרֲתֵי הַמִּשְׁכָּן לֶאֱכֹל מֵעָלָיו׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲉⲣϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ϯⲥⲕⲏⲛⲏ

We having an altar, this from which they have not authority to eat who minister at the tabernacle.

Εχομεν θυσιαστηριον, εξ ου δεν εχουσιν εξουσιαν να φαγωσιν οι λατρευοντες εις την σκηνην.

فَإِنَّ الْحَيَوَانَاتِ الَّتِي يُدْخَلُ بِدَمِهَا عَنِ الْخَطِيَّةِ إِلَى «الأَقْدَاسِ» بِيَدِ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ تُحْرَقُ أَجْسَامُهَا خَارِجَ الْمَحَلَّةِ.

כִּי־הַבְּהֵמוֹת אֲשֶׁר הוּבָא דָמָן בַּקֹּדֶשׁ לְכַפָּרַת הַחֵטְא עַל־יְדֵי הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל גְּוִיֹּתֵיהֶן נִשְׂרְפוּ מִחוּץ לַמַּחֲנֶה׃

Ⲛⲓⲍⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ϣⲁⲩⲣⲉⲕϩ ⲡⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ

For the animals whose blood was brought into the holy (places) for (the) sin through the high priest,--(the) body of these is burnt outside the camp.

Διοτι των ζωων, των οποιων το αιμα εισφερεται εις τα αγια δια του αρχιερεως περι αμαρτιας, τουτων τα σωματα κατακαιονται εξω του στρατοπεδου.

لِذَلِكَ يَسُوعُ أَيْضًا، لِكَيْ يُقَدِّسَ الشَّعْبَ بِدَمِ نَفْسِهِ، تَأَلَّمَ خَارِجَ الْبَابِ.

בַּעֲבוּר זֹאת גַּם־יֵשׁוּעַ עֻנָּה מִחוּץ לַשָּׁעַר לְמַעַן קַדֵּשׁ אֶת־הָעָם בְּדָמוֹ׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϩⲱϥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲩⲗⲏ

Therefore also Jesus, that he might cleanse the people through his own blood, suffered outside the gate.

Οθεν και ο Ιησους, δια να αγιαση τον λαον δια του ιδιου αυτου αιματος, εξω της πυλης επαθεν.

فَلْنَخْرُجْ إِذًا إِلَيْهِ خَارِجَ الْمَحَلَّةِ حَامِلِينَ عَارَهُ.

לָכֵן נֵצְאָה־נָּא אֵלָיו אֶל־מִחוּץ לַמַּחֲנֶה וְנִשָׂא אֶת־חֶרְפָּתוֹ׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲙⲁⲣⲉⲛϣⲉ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲁⲣⲟϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ ⲉⲛϥⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲱϣ ⲉ̀ⲣⲟⲛ

Now then let us go out unto him outside the camp, bearing his reproach.

Ας εξερχωμεθα λοιπον προς αυτον εξω του στρατοπεδου, τον ονειδισμον αυτου φεροντες·

لأَنْ لَيْسَ لَنَا هُنَا مَدِينَةٌ بَاقِيَةٌ، لكِنَّنَا نَطْلُبُ الْعَتِيدَةَ.

כִּי־פֹה אֵין־לָנוּ עִיר עֹמָדֶת כִּי אִם־אֶת־הָעִיר הָעֲתִידָה אֲנַחְנוּ מְבַקְשִׁים׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲁⲛ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲁⲕⲓ ⲉⲥⲥⲙⲟⲛⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲑⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲛⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲥ

For we have not here a permanent city, but that which cometh we seek for.

διοτι δεν εχομεν εδω πολιν διαμενουσαν, αλλα την μελλουσαν επιζητουμεν.

فَلْنُقَدِّمْ بِهِ فِي كُلِّ حِينٍ للهِ ذَبِيحَةَ التَّسْبِيحِ، أَيْ ثَمَرَ شِفَاهٍ مُعْتَرِفَةٍ بِاسْمِهِ.

לָכֵן נַקְרִיב עַל־יָדוֹ בְּכָל־עֵת זֶבַח תּוֹדָה לֵאלֹהִים הִיא־פְרִי שְׂפָתַיִם הַמּוֹדוֹת לִשְׁמוֹ׃

Ⲙⲁⲣⲉⲛⲓⲛⲓ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲛ̀ⲥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲟⲩⲧⲁϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲥⲫⲟⲧⲟⲩ ⲉⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Let us then offer through him sacrifices of blessing always to God, that is to say, (the) fruit of our lips, confessing his name.

Δι' αυτου λοιπον ας αναφερωμεν παντοτε εις τον Θεον θυσιαν αινεσεως, τουτεστι καρπον χειλεων ομολογουντων το ονομα αυτου.

وَلكِنْ لَا تَنْسَوْا فِعْلَ الْخَيْرِ وَالتَّوْزِيعَ، لأَنَّهُ بِذَبَائِحَ مِثْلِ هَذِهِ يُسَرُّ اللهُ.

וְאַל־תִּשְׁכְּחוּ לִגְמֹל חֶסֶד וְלָתֵת לָאֶבְיוֹנִים כִּי־זְבָחִים כָּאֵלֶּה יֶעֶרְבוּ לֵאלֹהִים׃

Ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥⲉⲣϩⲉⲃⲛⲟⲩϥⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣⲡⲟⲩⲱⲃϣ ϩⲁⲛϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϣⲁⲩⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲫϯ

But [the] beneficence and the sharing (with others) forget not: for such sacrifices are pleasing to God.

Την δε αγαθοποιιαν και το μεταδοτικον μη λησμονειτε, διοτι εις τοιαυτας θυσιας ευαρεστειται ο Θεος.

أَطِيعُوا مُرْشِدِيكُمْ وَاخْضَعُوا، لأَنَّهُمْ يَسْهَرُونَ لأَجْلِ نُفُوسِكُمْ كَأَنَّهُمْ سَوْفَ يُعْطُونَ حِسَابًا، لِكَيْ يَفْعَلُوا ذَلِكَ بِفَرَحٍ، لَا آنِّينَ، لأَنَّ هَذَا غَيْرُ نَافِعٍ لَكُمْ.

שִׁמְעוּ אֶל־מַנְהִיגֵיכֶם וְהִכָּנְעוּ מִפְּנֵיהֶם כִּי־שֹׁקְדִים הֵם עַל־נַפְשֹׁתֵיכֶם כַּעֲתִידִים לָתֵת חֶשְׁבּוֹן לְמַעַן יַעֲשׂוּ־זֹאת בְּשִׂמְחָה וְלֹא בַאֲנָחָה כִּי לֹא־לְהוֹעִיל זֹאת לָכֶם׃

Ⲙⲁⲣⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲑⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϣⲣⲱⲓⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ ϩⲱⲥ ⲉⲩⲛⲁϯⲗⲟⲅⲟⲥ ⲉ̀ϫⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲣ ⲫⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲥⲉϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲧⲉⲣⲛⲟϥⲣⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ

Be persuaded by your rulers, and obey them: for they (are those) who keep watch for your souls, as about to give account of you, that they may do this in [a] joy, and may not groan: for this is profitable for you.

Πειθεσθε εις τους προεστωτας σας και υπακουετε· διοτι αυτοι αγρυπνουσιν υπερ των ψυχων σας ως μελλοντες να αποδωσωσι λογον· δια να καμνωσι τουτο μετα χαρας και μη στεναζοντες· διοτι τουτο δεν σας ωφελει.

صَلُّوا لأَجْلِنَا، لأَنَّنَا نَثِقُ أَنَّ لَنَا ضَمِيرًا صَالِحًا، رَاغِبِينَ أَنْ نَتَصَرَّفَ حَسَنًا فِي كُلِّ شَيْءٍ.

הִתְפַּלֲלוּ בַּעֲדֵנוּ כִּי יָדַעְנוּ אֲשֶׁר שְׁלֵמָה מַחֲשַׁבְתֵּנוּ וְנַחְפֹּץ לָלֶכֶת דֶּרֶךְ יְשָׁרָה בַּכֹּל׃

Ⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲑⲏⲧ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲕⲁⲗⲱⲥ

Pray for us. But we are persuaded that we have a good conscience in all, wishing to walk well.

Προσευχεσθε περι ημων· διοτι ειμεθα πεπεισμενοι οτι εχομεν καλην συνειδησιν, θελοντες να πολιτευωμεθα κατα παντα καλως.

وَلكِنْ أَطْلُبُ أَكْثَرَ أَنْ تَفْعَلُوا هَذَا لِكَيْ أُرَدَّ إِلَيْكُمْ بِأَكْثَرِ سُرْعَةٍ.

וְאֶפְצַר בָּכֶם מְאֹד לַעֲשׂוֹת הַדָּבָר הַזֶּה לְמַעַן אוּשַׁב אֲלֵיכֶם בִּמְהֵרָה׃

Ⲛϩⲟⲩⲟ ⲇⲉ ϯⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ⲉⲣ ⲫⲁⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲫⲟⲓ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ

But I pray the more to do this, that I may be restored to you quickly.

Περισσοτερον δε παρακαλω να καμητε τουτο, δια να αποκατασταθω εις εσας ταχυτερα.

صلاة

وَإِلَهُ السَّلاَمِ الَّذِي أَقَامَ مِنَ الأَمْوَاتِ رَاعِيَ الْخِرَافِ الْعَظِيمَ، رَبَّنَا يَسُوعَ، بِدَمِ الْعَهْدِ الأَبَدِيِّ،

וֵאלֹהֵי הַשָּׁלוֹם אֲשֶׁר בְּדַם בְּרִית עוֹלָם הֶעֱלָה מִן־הַמֵּתִים אֶת־רֹעֵה הַצֹּאן הַגָּדוֹל אֶת־יֵשׁוּעַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲁⲛⲉⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲥⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But God of [the] peace--he who brought up from them who are dead the great shepherd of the sheep in (the) blood of the eternal covenant, our Lord Jesus Christ-

Ο δε Θεος της ειρηνης, οστις ανεβιβασεν εκ των νεκρων τον μεγαν ποιμενα των προβατων δια του αιματος της αιωνιου διαθηκης, τον Κυριον ημων Ιησουν,

لِيُكَمِّلْكُمْ فِي كُلِّ عَمَلٍ صَالِحٍ لِتَصْنَعُوا مَشِيئَتَهُ، عَامِلًا فِيكُمْ مَا يُرْضِي أَمَامَهُ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، الَّذِي لَهُ الْمَجْدُ إِلَى أَبَدِ الآبِدِينَ. آمِينَ.

הוּא יַשְׁלִימְכֶם בְּכָל־מַעֲשֶׂה טוֹב לַעֲשׂוֹת רְצוֹנוֹ בְּפָעֳלוֹ בָכֶם אֶת־הָרָצוּי לְפָנָיו בְּיַד־יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ לוֹ הַכָּבוֹד לְעוֹלְמֵי עוֹלָמִים אָמֵן׃

Ⲉϥⲉ̀ⲥⲉⲃⲧⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉϥⲓⲣⲓ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡⲉⲑⲣⲁⲛⲁϥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ⲁⲙⲏⲛ

He shall perfect you in every good (thing) unto doing his wish, doing for him-(self) that which pleaseth him in us before him, through Jesus Christ; whose is the glory unto age of the ages. Amēn.

ειθε να σας καμη τελειους εις παν εργον αγαθον, δια να εκτελητε το θελημα αυτου, ενεργων εν υμιν το ευαρεστον ενωπιον αυτου δια του Ιησου Χριστου, εις τον οποιον ειη η δοξα εις τους αιωνας των αιωνων· αμην.

تحية ختامية

وَأَطْلُبُ إِلَيْكُمْ أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنْ تَحْتَمِلُوا كَلِمَةَ الْوَعْظِ، لأَنِّي بِكَلِمَاتٍ قَلِيلَةٍ كَتَبْتُ إِلَيْكُمْ.

וַאֲבַקֵּשׁ מִכֶּם אַחַי שְׂאוּ־נָא דְּבַר הַתּוֹכֵחָה כִּי כָתַבְתִּי אֲלֵיכֶם בִּקְצֵרָה׃

Ϯϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲣⲓⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϯϩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲅⲁⲣ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ

I beseech you, my brethren, bear with (the) word of the beseeching, for through a few (words) I wrote to you.

Σας παρακαλω δε, αδελφοι, υποφερετε τον λογον της νουθεσιας· διοτι εν συντομια σας εγραψα.

اِعْلَمُوا أَنَّهُ قَدْ أُطْلِقَ الأَخُ تِيمُوثَاوُسُ، الَّذِي مَعَهُ سَوْفَ أَرَاكُمْ، إِنْ أَتَى سَرِيعًا.

וּדְעוּ כִּי טִימוֹתִיּוֹס אָחִינוּ שֻׁלַּח חָפְשִׁי וְאִם־יָבֹא בִמְהֵרָה אֶרְאֶה אִתּוֹ אֶת־פְּנֵיכֶם׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲥⲟⲛ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲭⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲫⲁⲓ ⲁϥϣⲁⲛⲓ̀ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲉⲓⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙⲁϥ

Ye know our brother Timotheos, he whom they released: with him (lit. this with him) should he come quickly I shall see you.

Εξευρετε οτι ο αδελφος Τιμοθεος απελυθη της φυλακης, μετα του οποιου, εαν ελθη ταχυτερα, θελω σας ιδει.

سَلِّمُوا عَلَى جَمِيعِ مُرْشِدِيكُمْ وَجَمِيعِ الْقِدِّيسِينَ. يُسَلِّمُ عَلَيْكُمُ الَّذِينَ مِنْ إِيطَالِيَا.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם כָּל־מַנְהִיגֵיכֶם וְלִשְׁלוֹם כָּל־הַקְּדֹשִׂים בְּנֵי אֶרֶץ אִיטַלְיָא שֹׁאֲלִים לִשְׁלוֹמְכֶם׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲥⲉϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁ ϯϩⲩⲧⲁⲗⲓⲁ

Salute all your rulers, and all the saints. They of [the] Hytalia salute you.

Ασπασθητε παντας τους προεστωτας σας και παντας τους αγιους. Σας ασπαζονται οι απο της Ιταλιας.

اَلنِّعْمَةُ مَعَ جَمِيعِكُمْ. آمِينَ.

הַחֶסֶד עִם־כֻּלְּכֶם אָמֵן׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲙⲏⲛ

(The) grace with you all. Amen.

Η χαρις ειη μετα παντων υμων· αμην.

رسالة العبرانيين – الإصحاح 1

الكتاب المقدس القبطي

Ⲡⲣⲟⲥ Ϩⲉⲃⲣⲉⲟⲩⲥ

الابن أعظم من الملائكة

تحذير وإنذار من رفض المسيح

يسوع يشبه إخوته

المسيح يسوع أعظم من موسى

التحذير من عدم الإيمان

راحة لشعب الله

يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

تابع: يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

التحذير من الأرتداد

تابع: التحذير من الأرتداد

وعد الله الصادق

ملكي صادق الكاهن

الرب يسوع وملكي صادق

المسيح رئيس كهنة العهد الجديد

العبادة في الخيمة الأرضية

المسيح وسيط العهد الجديد

المسيح الذبيحة الواحدة والأبدية

دعوة للمثابرة

الإيمان

الله يؤدب أبناءه

تحذير من رفض الله

وصايا ختامية

صلاة

تحية ختامية

تفسير الآية

الشواهد والآيات ذات الصلة

الترجمة بين السطور والتحليل اللفظي (Interlinear)

رسالة العبرانيين – الإصحاح 1

الكتاب المقدس القبطي

رسالة العبرانيين

Ⲡⲣⲟⲥ Ϩⲉⲃⲣⲉⲟⲩⲥ

الابن أعظم من الملائكة

تحذير وإنذار من رفض المسيح

يسوع يشبه إخوته

المسيح يسوع أعظم من موسى

التحذير من عدم الإيمان

راحة لشعب الله

يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

تابع: يسوع المسيح رئيس الكهنة الأعظم

التحذير من الأرتداد

تابع: التحذير من الأرتداد

وعد الله الصادق

ملكي صادق الكاهن

الرب يسوع وملكي صادق

المسيح رئيس كهنة العهد الجديد

العبادة في الخيمة الأرضية

المسيح وسيط العهد الجديد

المسيح الذبيحة الواحدة والأبدية

دعوة للمثابرة

الإيمان

الله يؤدب أبناءه

تحذير من رفض الله

وصايا ختامية

صلاة

تحية ختامية

تفسير الآية

الشواهد والآيات ذات الصلة

الترجمة بين السطور والتحليل اللفظي (Interlinear)

صانع صور الآيات والمشاركة

جدول الاختصارات القبطية والكلمة الكاملة