سفر أعمال الرسل

إصحاح 1

Ⲡⲣⲁⲝⲓⲥ ⲧⲟⲛ ⲁⲅⲓⲟⲛ ⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲛ

Acts of the Apostles

-

صعود الرب يسوع إلى السماء

اَلْكَلاَمُ الأَوَّلُ أَنْشَأْتُهُ يَا ثَاوُفِيلُسُ، عَنْ جَمِيعِ مَا ابْتَدَأَ يَسُوعُ يَفْعَلُهُ وَيُعَلِّمُ بِهِ،

בְּמַּאֲמָר הָרִאשׁוֹן כָּתַבְתִּי תְּאוֹפִילוֹס עַל־כֹּל אֲשֶׁר הֵחֵל יֵשׁוּעַ לַעֲשׂוֹת וּלְלַמֵּד׃

Ⲡⲓϩⲟⲩⲓⲧ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲁⲓⲁⲓϥ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲱ ⲑⲉⲟ̀ⲫⲩⲗⲗⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϯⲥⲃⲱ

The first treatise indeed I made concerning all things, O Theophylle, amongst those which Jesus began to do [them] and to teach,

Τον μεν πρωτον λογον εκαμον, ω Θεοφιλε, περι παντων οσα ηρχισεν ο Ιησους να καμνη και να διδασκη,

إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي ارْتَفَعَ فِيهِ، بَعْدَ مَا أَوْصَى بِالرُّوحِ الْقُدُسِ الرُّسُلَ الَّذِينَ اخْتَارَهُمْ.

עַד־הַיּוֹם אֲשֶׁר לֻקַּח לַמָּרוֹם אַחֲרֵי צַוֹּתוֹ בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ אֶת־הַשְּׁלִיחִים אֲשֶׁר־בָּחַר בָּהֶם׃

Ϣⲁ ⲡⲓⲉ̀ϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲥⲟⲧⲡⲟⲩ ⲁⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ⲧⲫⲉ

until the day (in which), having charged the apostles through the holy spirit, those whom he chose, he was taken away to (the) heaven.

μεχρι της ημερας καθ' ην ανεληφθη, αφου δια Πνευματος Αγιου εδωκεν εντολας εις τους αποστολους, τους οποιους εξελεξεν·

اَلَّذِينَ أَرَاهُمْ أَيْضًا نَفْسَهُ حَيًّا بِبَرَاهِينَ كَثِيرَةٍ، بَعْدَ مَا تَأَلَّمَ، وَهُوَ يَظْهَرُ لَهُمْ أَرْبَعِينَ يَوْمًا، وَيَتَكَلَّمُ عَنِ الأُمُورِ الْمُخْتَصَّةِ بِمَلَكُوتِ اللهِ.

וַאֲשֶׁר גַּם־הִתְיַצֵּב לָהֶם בְּאֹתוֹת רַבּוֹת אַחֲרֵי עֻנּוֹתוֹ וַיֵּרָא אֲלֵיהֶם אַרְבָּעִים יוֹם וַיְדַבֵּר עַל־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉϥⲟⲛϧ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲉⲧⲁϥϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙ̀ⲙⲏⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲙ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

These to whom he manifested himself alive after having suffered, in many signs, through forty days manifesting himself to them, and speaking to them concerning the kingdom of God:

εις τους οποιους και εφανερωσεν εαυτον ζωντα μετα το παθος αυτου δια πολλων τεκμηριων, εμφανιζομενος εις αυτους τεσσαρακοντα ημερας και λεγων τα περι της βασιλειας του Θεου.

وَفِيمَا هُوَ مُجْتَمِعٌ مَعَهُمْ أَوْصَاهُمْ أَنْ لَا يَبْرَحُوا مِنْ أُورُشَلِيمَ، بَلْ يَنْتَظِرُوا «مَوْعِدَ الآبِ الَّذِي سَمِعْتُمُوهُ مِنِّي،

וּבְאָכְלוֹ עִמָּהֶם צִוָּה אֹתָם לְבִלְתִּי סוּר מִירוּשָׁלָיִם וּלְהוֹחִיל לְהַבְטָחַת הָאָב אֲשֶׁר שְׁמַעְתֶּם מִמֶּנִּי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲟⲩⲱⲙ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲫⲱⲣϫ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲟϩⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲱⲧ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲑⲙⲉϥ ⲛ̀ⲧⲟⲧ

and eating with them, he ordered them not to depart from Jerusalem, but to stay for the promise of the Father, which ye heard from me:

Και συνερχομενος μετ' αυτων, παρηγγειλε να μη απομακρυνθωσιν απο Ιεροσολυμων, αλλα να περιμενωσι την επαγγελιαν του Πατρος, την οποιαν ηκουσατε, ειπε, παρ' εμου.

لأَنَّ يُوحَنَّا عَمَّدَ بِالْمَاءِ، وَأَمَّا أَنْتُمْ فَسَتَتَعَمَّدُونَ بِالرُّوحِ الْقُدُسِ، لَيْسَ بَعْدَ هَذِهِ الأَيَّامِ بِكَثِيرٍ».

כִּי יוֹחָנָן הִטְבִּיל בַּמָּיִם וְאַתֶּם תִּטָּבְלוּ בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ בְּקָרוֹב אַחֲרֵי הַיָּמִים הָאֵלֶּה׃

Ϫⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲙⲉⲛ ⲁϥϯⲱⲙⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲥⲉⲛⲁⲉⲙⲥ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲛ ⲁ ⲛⲁⲓ ϣⲱⲡⲓ

because Iōannēs indeed baptised in [a] water, but ye (pron.) will be baptised in [a] holy spirit: after not many days these (things) happened.

Διοτι ο μεν Ιωαννης εβαπτισεν εν υδατι, σεις ομως θελετε βαπτισθη εν Πνευματι Αγιω ουχι μετα πολλας ταυτας ημερας.

أَمَّا هُمُ الْمُجْتَمِعُونَ فَسَأَلُوهُ قَائِلِينَ: «يَا رَبُّ، هَلْ فِي هَذَا الْوَقْتِ تَرُدُّ الْمُلْكَ إِلَى إِسْرَائِيلَ؟»

וַיְהִי בְּהִתְאַסְּפָם יַחְדָּו וַיִּשְׁאָלֻהוּ לֵאמֹר אֲדֹנֵינוּ הֲתָשִׁיב בָּעֵת הַזֹּאת אֶת־הַמַּלְכוּת לְיִשְׂרָאֵל׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲛⲁⲩϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲭⲛⲁⲧⲫⲉ ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

They indeed then having assembled were asking him, saying: Lord, in this time wilt thou restore the kingdom to Israel?'

Εκεινοι λοιπον συνελθοντες ηρωτων αυτον, λεγοντες· Κυριε, ταχα εν τω καιρω τουτω αποκαθιστανεις την βασιλειαν εις τον Ισραηλ;

فَقَالَ لَهُمْ: «لَيْسَ لَكُمْ أَنْ تَعْرِفُوا الأَزْمِنَةَ وَالأَوْقَاتَ الَّتِي جَعَلَهَا الآبُ فِي سُلْطَانِهِ،

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם לֹא לָכֶם לָדַעַת הָעִתִּים וְהַזְּמַנִּים אֲשֶׁר קָבַע הָאָב בְּשִׁלְטָנוֹ שֶׁלּ׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲫⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲓⲉ ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁ ⲫⲓⲱⲧ ⲭⲁⲩ ϧⲁ ⲡⲉϥⲉⲣϣⲓϣⲓ

He said to them: 'It is not yours to know times or seasons, these which the Father put under his authority.

Ειπε δε προς αυτους· Δεν ανηκει εις εσας να γνωριζητε τους χρονους η τους καιρους, τους οποιους ο Πατηρ εθεσεν εν τη ιδια αυτου εξουσια,

لكِنَّكُمْ سَتَنَالُونَ قُوَّةً مَتَى حَلَّ الرُّوحُ الْقُدُسُ عَلَيْكُمْ، وَتَكُونُونَ لِي شُهُودًا فِي أُورُشَلِيمَ وَفِي كُلِّ الْيَهُودِيَّةِ وَالسَّامِرَةِ وَإِلَى أَقْصَى الأَرْضِ».

אֲבָל תִּשְׂאוּ גְבוּרָה בְּבוֹא עֲלֵיכֶם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וִהְיִיתֶם עֵדַי בִּירוּשָׁלַיִם וּבְכָל יְהוּדָה וּבְשׁוֹמְרוֹן וְעַד־קְצֵה הָאָרֶץ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲙ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲉⲙ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϣⲁ ⲁⲩⲣⲏϫϥ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ

But ye shall receive [a] power, if the holy spirit should come upon you: and ye will be to me witness in Jerusalem, and all [the] Ioudea and (the) Samaria, and unto the (lit. his) end of (the) earth.'

αλλα θελετε λαβει δυναμιν, οταν επελθη το Αγιον Πνευμα εφ' υμας, και θελετε εισθαι εις εμε μαρτυρες και εν Ιερουσαλημ και εν παση τη Ιουδαια και Σαμαρεια και εως εσχατου της γης.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا ارْتَفَعَ وَهُمْ يَنْظُرُونَ. وَأَخَذَتْهُ سَحَابَةٌ عَنْ أَعْيُنِهِمْ.

וַיְהִי כְּכַלּוֹתוֹ לְדַבֵּר זֹאת הֹעֲלָה וְהֵם רֹאִים וַיִּשָּׂאֵהוּ עָנָן מִנֶּגֶד עֵינֵיהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲧⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲙⲥ ⲁⲩϥⲓⲧϥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩϭⲏⲡⲓ ⲁⲥϣⲟⲡⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ

And having said these things, as they gaze, he was lifted up; and a cloud received him from their eyes.

Και αφου ειπε ταυτα, βλεποντων αυτων ανεληφθη, και νεφελη υπελαβεν αυτον απο των οφθαλμων αυτων.

وَفِيمَا كَانُوا يَشْخَصُونَ إِلَى السَّمَاءِ وَهُوَ مُنْطَلِقٌ، إِذَا رَجُلاَنِ قَدْ وَقَفَا بِهِمْ بِلِبَاسٍ أَبْيَضَ،

וַיַּבִּיטוּ אַחֲרָיו הַשָּׁמַיִם בַּעֲלוֹתוֹ וְהִנֵּה שְׁנֵי אֲנָשִׁים לְבוּשֵׁי בַדִּים נִצָּבִים עֲלֵיהֶם׃

Ⲛⲁⲩⲟⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲓⲟⲣⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲃⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲣⲱⲙⲓ ⲃ̅ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛⲁϩⲣⲁⲩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲉⲃⲥⲱ ⲉⲩⲟⲩⲟⲃϣ

But they were [as] staring one at another (lit. one) of them, as he goeth (lit. he walking) up to (the) heaven. Behold, two men stood with them in white raiment;

Και ενω ησαν ατενιζοντες εις τον ουρανον οτε αυτος ανεβαινεν, ιδου, ανδρες δυο με ιματια λευκα εσταθησαν πλησιον αυτων,

وَقَالاَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الْجَلِيلِيُّونَ، مَا بَالُكُمْ وَاقِفِينَ تَنْظُرُونَ إِلَى السَّمَاءِ؟ إِنَّ يَسُوعَ هَذَا الَّذِي ارْتَفَعَ عَنْكُمْ إِلَى السَّمَاءِ سَيَأْتِي هَكَذَا كَمَا رَأَيْتُمُوهُ مُنْطَلِقًا إِلَى السَّمَاءِ».

וַיֹּאמְרוּ אַנְשֵׁי הַגָּלִיל מַה־תַּעַמְדוּ וְעֵינֵיכֶם לַשָּׁמָיִם זֶה יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר הוֹעֲלָה מֵעֲלֵיכֶם הַשָּׁמַיִם בּוֹא יָבוֹא כַּאֲשֶׁר רְאִיתֶם אֹתוֹ עֹלֶה לַמָּרוֹם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲟⲥ ⲁ̀ϧⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲁⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲟⲛ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ

and they said, [The] men, [the] Galileans, why stand ye gazing up to (the) heaven? This is Jesus who has been taken away up from you: this also is as he is coming, as ye saw him going (lit. walking) up to (the) heaven.

οιτινες και ειπον· Ανδρες Γαλιλαιοι, τι ιστασθε εμβλεποντες εις τον ουρανον; ουτος ο Ιησους, οστις ανεληφθη αφ' υμων εις τον ουρανον, θελει ελθει ουτω καθ' ον τροπον ειδετε αυτον πορευομενον εις τον ουρανον.

حِينَئِذٍ رَجَعُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ مِنَ الْجَبَلِ الَّذِي يُدْعَى جَبَلَ الزَّيْتُونِ، الَّذِي هُوَ بِالْقُرْبِ مِنْ أُورُشَلِيمَ عَلَى سَفَرِ سَبْتٍ.

וַיִּפְנוּ וַיֵּלְכוּ יְרוּשָׁלַיְמָה מִן־הָהָר הַנִּקְרָא הַר הַזֵּיתִים וְהוּא קָרוֹב לִירוּשָׁלַיִם כְּדֶרֶךְ תְּחוּם שַׁבָּת׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓⲧⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲫⲁ ⲛⲓϫⲱⲓⲧ ⲉⲧϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟϣⲓ

Then they returned to Jerusalem from the mountain which is called 'That of the olives,' which is near to Jerusalem a sabbath journey.

Τοτε υπεστρεψαν εις Ιερουσαλημ απο του ορους του καλουμενου Ελαιωνος, το οποιον ειναι πλησιον της Ιερουσαλημ, απεχον οδον σαββατου.

وَلَمَّا دَخَلُوا صَعِدُوا إِلَى الْعِلِّيَّةِ الَّتِي كَانُوا يُقِيمُونَ فِيهَا: بُطْرُسُ وَيَعْقُوبُ وَيُوحَنَّا وَأَنْدَرَاوُسُ وَفِيلُبُّسُ وَتُومَا وَبَرْثُولَمَاوُسُ وَمَتَّى وَيَعْقُوبُ بْنُ حَلْفَى وَسِمْعَانُ الْغَيُورُ وَيَهُوذَا أَخُو يَعْقُوبَ.

וַיָּבֹאוּ הָעִירָה וַיַּעֲלוּ אֶל־הָעֲלִיָּה אֲשֶׁר יָשְׁבוּ־בָהּ פֶּטְרוֹס וְיַעֲקֹב וְיוֹחָנָן וְאַנְדְּרַי פִילִפּוֹס וְתוֹמָא בַּר־תַּלְמַי וּמַתַּי יַעֲקֹב בֶּן־חַלְפַי וְשִׁמְעוֹן הַקַּנָּא וִיהוּדָה בֶּן־יַעֲקֹב׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲁⲩϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲉϥⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲁⲛⲇⲣⲉⲁⲥ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲑⲱⲙⲁⲥ ⲃⲁⲣⲑⲟⲗⲟⲙⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲙⲁⲧⲑⲉⲟⲥ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲫⲁ ⲁⲗⲫⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲓⲣⲉϥⲭⲟϩ ⲛⲉⲙ ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲫⲁ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ

Then, having gone in, they went up to a room (lit. place) aloft, where was abiding Petros with Iōannēs, Iakōbos and Andreas, Philippos and Thōmas, Bartholomeos and Matthewtheos, Iakōbos, he of Alpheos, and Simōn the zealot, and Ioudas, he of Iakōbos.

Και οτε εισηλθον, ανεβησαν εις το ανωγεον, οπου ειχον το καταλυμα, ο Πετρος και Ιακωβος και Ιωαννης και Ανδρεας, Φιλιππος και Θωμας, Βαρθολομαιος και Ματθαιος, Ιακωβος Αλφαιου και Σιμων ο Ζηλωτης και Ιουδας Ιακωβου.

هَؤُلاَءِ كُلُّهُمْ كَانُوا يُواظِبُونَ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ عَلَى الصَّلاَةِ وَالطِّلْبَةِ، مَعَ النِّسَاءِ، وَمَرْيَمَ أُمِّ يَسُوعَ، وَمَعَ إِخْوَتِهِ.

כָּל אֵלֶּה הָיוּ שֹׁקְדִים יַחְדָּו בְּלֵב אֶחָד בִּתְפִלָּה וּבְתַחֲנוּנִים הֵם וְהַנָּשִׁים עִם מִרְיָם אֵם יֵשׁוּעַ וְעִם־אֶחָיו׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲩⲙⲏⲛ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲙⲁⲣⲓⲁ ⲑⲙⲁⲩ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥⲥⲛⲏⲟⲩ

But all these (were) continuing together for the prayer, with (next) women, and Maria (the) mother of Jesus, and his brethren.

Ουτοι παντες ενεμενον ομοθυμαδον εις την προσευχην και την δεησιν μετα των γυναικων και Μαριας της μητρος του Ιησου και μετα των αδελφων αυτου.

اختيار متياس بدلًا من يهوذا

وَفِي تِلْكَ الأَيَّامِ قَامَ بُطْرُسُ فِي وَسْطِ التَّلاَمِيذِ، وَكَانَ عِدَّةُ أَسْمَاءٍ مَعًا نَحْوَ مِئَةٍ وَعِشْرِينَ. فَقَالَ:

וּבַיָּמִים הָהֵם קָם פֶּטְרוֹס בְּתוֹךְ הָאַחִים וּמִסְפַּר שְׁמוֹת הַנִּקְהָלִים יַחַד כְּמֵאָה וְעֶשְׂרִים וַיֹּאמַר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ϩⲓ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲛⲁⲉⲣⲣ̅ⲕ̅ ⲛ̀ⲣⲁⲛ ⲡⲉϫⲁϥ

And in these days Petros rose in. (the) midst of the brethren, but there were many assembled together who were to be numbered (lit. make) a hundred (and) twenty names: he said,

Και εν ταις ημεραις ταυταις σηκωθεις ο Πετρος εις το μεσον των μαθητων, ειπεν· ητο δε ο αριθμος των εκει παροντων ως εκατον εικοσιν·

«أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، كَانَ يَنْبَغِي أَنْ يَتِمَّ هَذَا الْمَكْتُوبُ الَّذِي سَبَقَ الرُّوحُ الْقُدُسُ فَقَالَهُ بِفَمِ دَاوُدَ، عَنْ يَهُوذَا الَّذِي صَارَ دَلِيلًا لِلَّذِينَ قَبَضُوا عَلَى يَسُوعَ،

אֲנָשִׁים אַחִים צָרִיךְ הָיָה שֶׁיִּמָּלֵא הַכָּתוּב הַזֶּה אֲשֶׁר רוּחַ הַקֹּדֶשׁ דִּבֵּר מִקֶּדֶם בְּפִי דָוִד עַל־יְהוּדָה אֲשֶׁר הָיָה לְמוֹלִיךְ אֶת־תֹּפְשֵׂי יֵשׁוּעַ׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ϩⲱϯ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ⲑⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲛ̀ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲉⲑⲃⲉ ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϭⲁⲩⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅

[The] men, [the] brethren, it is necessary that the Scripture should be fulfilled, which the holy spirit said before from the mouth of David concerning Ioudas who guided them who overpowered Jesus.

Ανδρες αδελφοι, επρεπε να πληρωθη η γραφη αυτη, την οποιαν προειπε το Πνευμα το Αγιον δια στοματος του Δαβιδ περι του Ιουδα, οστις εγεινεν οδηγος εις τους συλλαβοντας τον Ιησουν,

إِذْ كَانَ مَعْدُودًا بَيْنَنَا وَصَارَ لَهُ نَصِيبٌ فِي هَذِهِ الْخِدْمَةِ.

כִּי־הָיָה נִמְנֶה אִתָּנוּ וְזָכָה בְּגוֹרַל הַשֵּׁרוּת הַזֶּה׃

Ϫⲉ ⲛⲁϥⲏⲡ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲓⲱⲡ ⲓ̀ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲓⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ

Because he was being numbered amongst us, and the lot came to him of the heritage of this ministry.

διοτι ητο συνηριθμημενος με ημας και ελαβε την μεριδα της διακονιας ταυτης.

فَإِنَّ هَذَا اقْتَنَى حَقْلًا مِنْ أُجْرَةِ الظُّلْمِ، وَإِذْ سَقَطَ عَلَى وَجْهِهِ انْشَقَّ مِنَ الْوَسْطِ، فَانْسَكَبَتْ أَحْشَاؤُهُ كُلُّهَا.

וְהִנֵּה הוּא קָנָה לוֹ שָׂדֶה בִּשְׂכַר הָרִשְׁעָה וַיִּפֹּל עַל־פָּנָיו אַרְצָה וַיִּבָּקַע בַּתָּוֶךְ וַיִּשָּׁפְכוּ כָּל־מֵעָיו׃

Ⲫⲁⲓ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲁϥϣⲱⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲃⲉⲭⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲇⲓⲕⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲉⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲟ ⲁϥⲕⲱϣ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲙⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

This (man) indeed then bought a field from (the) reward of (the) iniquity; and he fell upon his face, he burst in the (lit. his) midst, and all that (plur.) which was inside him was poured out.

Ουτος λοιπον απεκτησεν αγρον εκ του μισθου της αδικιας, και πεσων προμυττα εσχισθη εις το μεσον, και εξεχυθησαν ολα τα εντοσθια αυτου·

وَصَارَ ذَلِكَ مَعْلُومًا عِنْدَ جَمِيعِ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ، حَتَّى دُعِيَ ذَلِكَ الْحَقْلُ فِي لُغَتِهِمْ «حَقَلْ دَمَا» أَيْ: حَقْلَ دَمٍ.

וְנוֹדָע הַדָּבָר הַזֶּה לְכָל־יֹשְׁבֵי יְרוּשָׁלָיִם וַיִּקָּרֵא בִּשְׂפָתָם לַשָּׂדֶה הַהוּא חֲקַל דְּמָא הוּא שְׂדֵה הַדָּם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲓⲟϩⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲁⲥⲡⲓ ϫⲉ ⲁⲭⲉⲗⲇⲁⲙⲁⲅ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲓⲟϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲛⲟϥ

And he was manifest to all who dwelt in Jerusalem; so that they call (the) name of that field in their language 'Acheldamag,' which (is) the field of the blood.

και εγεινε γνωστον εις παντας τους κατοικουντας την Ιερουσαλημ, ωστε ο αγρος εκεινος ωνομασθη εν τη ιδια αυτων διαλεκτω Ακελδαμα, τουτεστιν, αγρος αιματος.

لأَنَّهُ مَكْتُوبٌ فِي سِفْرِ الْمَزَامِيرِ: لِتَصِرْ دَارُهُ خَرَابًا وَلَا يَكُنْ فِيهَا سَاكِنٌ. وَلْيَأْخُذْ وَظِيفَتَهُ آخَرُ.

כִּי כָתוּב בְּסֵפֶר תְּהִלִּים תְּהִי־טִירָתוֹ נְשַׁמָּה וְאַל־יְהִי בָהּ ישֵׁב וְאוֹמֵר פְּקֻדָּתוֹ יִקַּח אַחֵר׃

Ⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲅⲁⲣ ϩⲓ ⲡϫⲱⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲯⲁⲗⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲉϥⲉⲣⲃⲓ ⲙⲁⲣⲉⲥϣⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲉ̀ⲡⲓⲥⲕⲟⲡⲟⲥ ⲙⲁⲣⲉ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ϭⲓⲧⲥ

For it is written in (the) book of the Psalms: 'Let his habitation be desolate, and let there not be him who dwelleth in it. His bishopric let another take.'

Διοτι ειναι γεγραμμενον εν τω βιβλιω των Ψαλμων· Ας γεινη η κατοικια αυτου ερημος και ας μη ηναι ο κατοικων εν αυτη· και, Αλλος ας λαβη την επισκοπην αυτου.

فَيَنْبَغِي أَنَّ الرِّجَالَ الَّذِينَ اجْتَمَعُوا مَعَنَا كُلَّ الزَّمَانِ الَّذِي فِيهِ دَخَلَ إِلَيْنَا الرَّبُّ يَسُوعُ وَخَرَجَ،

וְעַל־כֵּן צָרִיךְ שֶׁאֶחָד מִן־הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר הִתְהָלְּכוּ אִתָּנוּ כָּל־יְמֵי אֲשֶׁר אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ יוֹצֵא וָבָא לְפָנֵינוּ׃

Ϩⲱϯ ⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣϥ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

It is necessary then, among the men who came in among us, in all the time which our Lord Jesus came in and came out over us,

Πρεπει λοιπον εκ των ανδρων, οιτινες συνηλθον μεθ' ημων καθ' ολον τον καιρον, καθ' ον εισηλθε και εξηλθε προς ημας ο Κυριος Ιησους,

مُنْذُ مَعْمُودِيَّةِ يُوحَنَّا إِلَى الْيَوْمِ الَّذِي ارْتَفَعَ فِيهِ عَنَّا، يَصِيرُ وَاحِدٌ مِنْهُمْ شَاهِدًا مَعَنَا بِقِيَامَتِهِ».

הָחֵל מִטְּבִילַת יוֹחָנָן עַד־יוֹם הִלָּקְחוֹ מֵאִתָּנוּ יִהְיֶה עִמָּנוּ לְעֵד תְּחִיָּתוֹ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲉ̀ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲓⲱⲙⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲉⲙⲁⲛ ϧⲁ ⲧⲉϥⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ

having begun from the baptism of Iōannēs until the day (in) which he was taken away up from us, that one of these should witness with us of his resurrection.

αρχισας απο του βαπτισματος του Ιωαννου εως της ημερας καθ' ην ανεληφθη αφ' ημων, εις εκ τουτων να γεινη μεθ' ημων μαρτυς της αναστασεως αυτου.

فَأَقَامُوا اثْنَيْنِ: يُوسُفَ الَّذِي يُدْعَى بَارْسَابَا الْمُلَقَّبَ يُوسْتُسَ، وَمَتِّيَاسَ.

וַיַּעֲמִידוּ שְׁנַיִם אֶת־יוֹסֵף הַנִּקְרָא בַר־שַׁבָּא וְהוּא מְכֻנֶּה יוּסְטוֹס וְאֵת מַתִּיָּה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁϩⲉ ⲃ̅ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲃⲁⲣⲥⲁⲃⲃⲁⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϯⲣⲉⲛϥ ϫⲉ ⲓⲟⲩⲥⲧⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲙⲁⲑⲓⲁⲥ

And they set up two, Joseph who is called 'Barsabbas,' who was named Ioustos,' and Matthewhias.

Και εστησαν δυο, Ιωσηφ τον καλουμενον Βαρσαβαν, οστις επωνομασθη Ιουστος, και Ματθιαν.

وَصَلَّوْا قَائِلِينَ: «أَيُّهَا الرَّبُّ الْعَارِفُ قُلُوبَ الْجَمِيعِ، عَيِّنْ أَنْتَ مِنْ هَذَيْنِ الاثْنَيْنِ أَيًّا اخْتَرْتَهُ،

וַיִּתְפַּלְלוּ וַיֹּאמְרוּ אַתָּה יְהוָֹה הַיּוֹדֵעַ כָּל־הַלְּבָבוֹת הַרְאֵה־נָא מִן־הַשְּׁנַיִם הָאֵלֶּה אֶת־הָאֶחָד אֲשֶׁר בָּחַרְתָּ בּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲕⲥⲟⲧⲡϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲃ̅ ⲟⲩⲁⲓ

And having prayed, they said: 'Lord, thou (art) he who knoweth (the) heart of all, manifest him whom thou chosest from these two one,

Και προσευχηθεντες ειπον· Συ, Κυριε, καρδιογνωστα παντων, αναδειξον εκ των δυο τουτων ενα, οντινα εξελεξας,

لِيَأْخُذَ قُرْعَةَ هَذِهِ الْخِدْمَةِ وَالرِّسَالَةِ الَّتِي تَعَدَّاهَا يَهُوذَا لِيَذْهَبَ إِلَى مَكَانِهِ».

לָקַחַת אֶת־גּוֹרַל הַשֵּׁרוּת הַזֶּה וְהַשְּׁלִיחוּת אֲשֶׁר עָבַר מִמֶּנָּה יְהוּדָה לַהֲלֹךְ אֶל־מְקוֹמוֹ שֶׁלּוֹ׃

Ⲉ̀ϭⲓ ⲉ̀ⲫⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲓⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲓⲙⲉⲧⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲑⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲃⲉⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲉ̀ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲫⲱϥ ⲡⲉ

to take (the) place of this ministry and this apostleship which Ioudas transgressed, having gone to his place which is his.'

δια να λαβη την μεριδα της διακονιας ταυτης και αποστολης, εκ της οποιας εξεπεσεν ο Ιουδας δια να απελθη εις τον τοπον αυτου.

ثُمَّ أَلْقَوْا قُرْعَتَهُمْ، فَوَقَعَتِ الْقُرْعَةُ عَلَى مَتِّيَاسَ، فَحُسِبَ مَعَ الأَحَدَ عَشَرَ رَسُولًا.

וַיַּפִּילוּ גוֹרָלוֹת וַיִּפֹּל הַגּוֹרָל עַל־מַתִּיָּה וַיִּסָּפַח אֶל־עַשְׁתֵּי עָשָׂר הַשְּׁלִיחִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϯⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲁ ⲡⲓⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲙⲁⲑⲓⲁⲥ ⲁⲩⲟⲡϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲓ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ

And they gave lot for them; the lot came upon Matthewhias; he was counted with the eleven apostles.

Και εδωκαν τους κληρους αυτων, και επεσεν ο κληρος εις τον Ματθιαν, και συγκατεψηφισθη μετα των ενδεκα αποστολων.

إصحاح 2

حلول الروح القدس في يوم الخمسين

وَلَمَّا حَضَرَ يَوْمُ الْخَمْسِينَ كَانَ الْجَمِيعُ مَعًا بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ،

וּבְיוֹם מְלֹאת שִׁבְעַת הַשָּׁבֻעוֹת נֶאֶסְפוּ כֻלָּם לֵב אֶחָד׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲉⲛⲧⲏⲕⲟⲥⲧⲏ ⲛⲁⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ϩⲓ ⲟⲩⲙⲁ

And the day of the Pentēcostē having been fulfilled, they were all assembling in a place.

Και οτε ηλθεν η ημερα της Πεντηκοστης, ησαν απαντες ομοθυμαδον εν τω αυτω τοπω.

وَصَارَ بَغْتَةً مِنَ السَّمَاءِ صَوْتٌ كَمَا مِنْ هُبُوبِ رِيحٍ عَاصِفَةٍ وَمَلأَ كُلَّ الْبَيْتِ حَيْثُ كَانُوا جَالِسِينَ،

וַיְהִי קוֹל רַעַשׁ מִן־הַשָּׁמַיִם פִּתְאֹם כְּקוֹל רוּחַ סְעָרָה וַיְמַלֵּא אֶת־כָּל־הַבַּיִת אֲשֶׁר הֵם ישְׁבִים בּוֹ׃

Ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲑⲏⲟⲩ ⲉⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟϩ ⲙ̀ⲡⲓⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲉ̀ⲛⲁⲩϩⲉⲙⲥⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

Suddenly there came a sound from (the) heaven as a wind rushing, and it filled all (the) house in which they were sitting.

Και εξαιφνης εγεινεν ηχος εκ του ουρανου ως ανεμου βιαιως φερομενου, και εγεμισεν ολον τον οικον οπου ησαν καθημενοι·

وَظَهَرَتْ لَهُمْ أَلْسِنَةٌ مُنْقَسِمَةٌ كَأَنَّهَا مِنْ نَارٍ وَاسْتَقَرَّتْ عَلَى كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمْ.

וַתֵּרָאֶינָה אֲלֵיהֶם לְשֹׁנוֹת מִתְפָּרְדוֹת בְּמַרְאֵה אֵשׁ וַתָּנוּחַ אַחַת אַחַת עַל כָּל־אֶחָד מֵהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲗⲁⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ ⲉⲩⲫⲏϣ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲉⲙⲥⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

And there appeared to them as tongues of fire, divided; and they sat upon each of them.

και εφανησαν εις αυτους διαμεριζομεναι γλωσσαι ως πυρος, και εκαθησεν επι ενα εκαστον αυτων,

وَامْتَلأَ الْجَمِيعُ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ، وَابْتَدَأُوا يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَةٍ أُخْرَى كَمَا أَعْطَاهُمُ الرُّوحُ أَنْ يَنْطِقُوا.

וַיִּמָּלְאוּ כֻלָּם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיָּחֵלּוּ לְדַבֵּר בִּלְשֹׁנוֹת אֲחֵרוֹת כַּאֲשֶׁר נְתָנָם הָרוּחַ לְסַפֵּר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲗⲁⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲉⲣⲟⲩⲱ

And they all were filled with [a] holy spirit, and they began to speak other tongues, according as the spirit gave to them to utter.

και επλησθησαν απαντες Πνευματος Αγιου, και ηρχισαν να λαλωσι ξενας γλωσσας, καθως το Πνευμα εδιδεν εις αυτους να λαλωσιν.

وَكَانَ يَهُودٌ رِجَالٌ أَتْقِيَاءُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ تَحْتَ السَّمَاءِ سَاكِنِينَ فِي أُورُشَلِيمَ.

וּבִירוּשָׁלַיִם שָׁכְנוּ יְהוּדִים יִרְאֵי אֱלֹהִים מִבֵּין כָּל־גּוֹי אֲשֶׁר תַּחַת כָּל הַשָּׁמָיִם׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉⲩϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϣⲗⲱⲗ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ

But there were some dwelling in Jerusalem, men, Jews, devout, from all nations which are under (the) heaven.

Ησαν δε κατοικουντες εν Ιερουσαλημ Ιουδαιοι, ανδρες ευλαβεις απο παντος εθνους των υπο τον ουρανον·

فَلَمَّا صَارَ هَذَا الصَّوْتُ، اجْتَمَعَ الْجُمْهُورُ وَتَحَيَّرُوا، لأَنَّ كُلَّ وَاحِدٍ كَانَ يَسْمَعُهُمْ يَتَكَلَّمُونَ بِلُغَتِهِ.

וַיְהִי בִּהְיוֹת קוֹל הָרַעַשׁ הַהוּא וַיִּקָּבְצוּ עַם־רָב וַיִּהְיוּ נְבֻכִים כִּי כָל־אִישׁ שֹׁמֵעַ אֹתָם מְדַבְּרִים כִּשְׂפַת אַרְצוֹ׃

Ⲉⲧⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲓⲥⲙⲏ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲁⲥⲡⲓ

But this sound having come, the multitudes were assembled, and they were confounded, because each was hearing them speaking in his (lit. their) language.

και καθως εγεινεν η φωνη αυτη, συνηλθε το πληθος και συνεταραχθη, διοτι ηκουον αυτους εις εκαστος λαλουντας με την ιδιαν αυτου διαλεκτον.

فَبُهِتَ الْجَمِيعُ وَتَعَجَّبُوا قَائِلِينَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «أَتُرَى لَيْسَ جَمِيعُ هَؤُلاَءِ الْمُتَكَلِّمِينَ جَلِيلِيِّينَ؟

וַיִּשְׁתּוֹמֲמוּ וַיִּתְמְהוּ וַיֹּאמְרוּ אִישׁ אֶל־רֵעֵהוּ הִנֵּה הַמְדַבְּרִים הָאֵלֶּה הֲלֹא כֻלָּם בְּנֵי הַגָּלִיל הֵמָּה׃

Ⲛⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲭⲓ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲥⲁϫⲓ ϩⲁⲛⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲟⲥ ⲁⲛ ⲛⲉ

But they were all being amazed, wondering, saying: 'Are not all these who speak Galileans?

Εξεπληττοντο δε παντες και εθαυμαζον, λεγοντες προς αλληλους· Ιδου, παντες ουτοι οι λαλουντες δεν ειναι Γαλιλαιοι;

فَكَيْفَ نَسْمَعُ نَحْنُ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا لُغَتَهُ الَّتِي وُلِدَ فِيهَا؟

וְאֵיךְ שֹׁמְעִים אֲנַחְנוּ אֹתָם אִישׁ כִּשְׂפַת־אֶרֶץ מוֹלַדְתֵּנוּ׃

Ⲡⲱⲥ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲛⲁⲥⲡⲓ ⲉⲧⲁⲩϫⲫⲟⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

How hear we (pron.) each of us in our language in which we were begotten?

Και πως ημεις ακουομεν εκαστος εν τη ιδια ημων διαλεκτω, εν η εγεννηθημεν;

فَرْتِيُّونَ وَمَادِيُّونَ وَعِيلاَمِيُّونَ، وَالسَّاكِنُونَ مَا بَيْنَ النَّهْرَيْنِ، وَالْيَهُودِيَّةَ وَكَبَّدُوكِيَّةَ وَبُنْتُسَ وَأَسِيَّا

פַּרְתִּיִּים וּמָדִים וְעֵילָמִים וְישְׁבֵי אֲרַם נַהֲרָיִם יְהוּדָה וְקַפּוֹדְקִיָּה פָּנְטוֹס וְאַסְיָא׃

Ⲛⲓⲡⲁⲣⲑⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲏⲇⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲉⲗⲁⲙⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲥⲟⲡⲟⲧⲁⲙⲓⲁ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲕⲁⲡⲡⲟⲇⲟⲕⲓⲁ ⲡⲟⲛⲧⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲥⲓⲁ

The Parthians and the Medes and the Elamites, and they who dwell in [the] Mesopotamia, [the] Ioudea and [the] Kappodokia, Pontos and [the] Asia,

Παρθοι και Μηδοι και Ελαμιται και οι κατοικουντες την Μεσοποταμιαν, την Ιουδαιαν τε και Καππαδοκιαν, τον Ποντον και την Ασιαν,

وَفَرِيجِيَّةَ وَبَمْفِيلِيَّةَ وَمِصْرَ، وَنَوَاحِيَ لِيبِيَّةَ الَّتِي نَحْوَ الْقَيْرَوَانِ، وَالرُّومَانِيُّونَ الْمُسْتَوْطِنُونَ يَهُودٌ وَدُخَلاَءُ،

פְּרוּגְיָא וּפַמְפּוּלְיָא מִצְרַיִם וְחֶבֶל לוּב אֲשֶׁר עַל־יַד קוּרִינִי וְהַבָּאִים מֵרוֹמִי יְהוּדִים וְגֵרִים׃

Ϯⲫⲣⲓⲕⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲁⲙⲫⲓⲗⲓⲁ ⲭⲏⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲗⲩⲃⲏ ⲑⲏ ⲉⲧϩⲓ ⲛⲓⲥⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲩⲣⲓⲛⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ

[the] Phrikia and [the] Pamphilia, Chēmi and the parts of [the] Lybē, that which is near the parts of [the] Kyrinnē, and the Romans who are among us,

την Φρυγιαν τε και την Παμφυλιαν, την Αιγυπτον και τα μερη της Λιβυης της κατα την Κυρηνην και οι παρεπιδημουντες Ρωμαιοι, Ιουδαιοι τε και προσηλυτοι,

كِرِيتِيُّونَ وَعَرَبٌ، نَسْمَعُهُمْ يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَتِنَا بِعَظَائِمِ اللهِ!»

כְּרֵתִים וְעַרְבִים הִנֵּה אֲנַחְנוּ שֹׁמְעִים אֹתָם מְסַפְּרִים בִּלְשֹׁנוֹתֵינוּ גְּדֻלּוֹת הָאֱלֹהִים׃

Ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲛⲓⲕⲣⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲣⲁⲃⲟⲥ ⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲗⲁⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

the Jews and the strangers, the Cretans and the Arabians, we hear them speaking in tongues the great things of God.'

Κρητες και Αραβες, ακουομεν αυτους λαλουντας εν ταις γλωσσαις ημων τα μεγαλεια του Θεου.

فَتَحَيَّرَ الْجَمِيعُ وَارْتَابُوا قَائِلِينَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «مَا عَسَى أَنْ يَكُونَ هَذَا؟»

וַיִּתְמְהוּ כֻלָּם וַיִּבָּהֵלוּ וַיֹּאמְרוּ אִישׁ אֶל־אָחִיו מַה־זֹּאת׃

Ⲛⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲩⲓⲟⲣⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ

But they were all amazed, staring one at another, saying: What is this which happened?'

Εθαυμαζον δε παντες και ηπορουν, αλλος προς αλλον λεγοντες· Τι σημαινει τουτο;

وَكَانَ آخَرُونَ يَسْتَهْزِئُونَ قَائِلِينَ: «إِنَّهُمْ قَدِ امْتَلأُوا سُلاَفَةً».

וַאֲחֵרִים לָעֲגוּ וַיֹּאמְרוּ כִּי־מְלֵאֵי עָסִיס הֵמָּה׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲉⲣϣⲉⲣϣⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ ⲛⲁⲓ ⲙⲁϩ ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲉⲙⲃⲣⲓⲥ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲣⲉ ⲛⲁⲓ ⲑⲁϧⲓ

But others were deriding, saying: These filled themselves with new wine,' but others were saying: These are drunken.'

Αλλοι δε χλευαζοντες ελεγον οτι ειναι μεστοι απο γλυκυν οινον.

بطرس يخاطب الجموع

فَوَقَفَ بُطْرُسُ مَعَ الأَحَدَ عَشَرَ وَرَفَعَ صَوْتَهُ وَقَالَ لَهُمْ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الْيَهُودُ وَالسَّاكِنُونَ فِي أُورُشَلِيمَ أَجْمَعُونَ، لِيَكُنْ هَذَا مَعْلُومًا عِنْدَكُمْ وَأَصْغُوا إِلَى كَلاَمِي،

אָז יַעֲמֹד פֶּטְרוֹס וְעַשְׁתֵּי הֶעָשָׂר עִמּוֹ וַיִּשָּׂא אֶת־קוֹלוֹ וַיְדַבֵּר אֲלֵיהֶם לֵאמֹר אַנְשֵׁי יְהוּדָה וְישְׁבֵי יְרוּשָׁלַיִם כֻּלָּם זֹאת יָדֹעַ תֵּדְעוּ וְהַאֲזִינוּ אֶל־דְּבָרָי׃

Ⲁϥⲟϩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲕⲉⲓ̅ⲁ̅ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲙⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲱⲟⲩ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲙⲁⲣⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ϭⲓⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ

But Petros stood (up) with the eleven also, he lifted up his voice, he answered them, [The] men, [the] Jews and all they who dwell in Jerusalem, let this be manifested to you, and listen to my words.

Σταθεις δε ο Πετρος μετα των ενδεκα, υψωσε την φωνην αυτου και ελαλησε προς αυτους· Ανδρες Ιουδαιοι και παντες οι κατοικουντες την Ιερουσαλημ, τουτο ας ηναι γνωστον εις εσας και ακουσατε τους λογους μου.

لأَنَّ هَؤُلاَءِ لَيْسُوا سُكَارَى كَمَا أَنْتُمْ تَظُنُّونَ، لأَنَّهَا السَّاعَةُ الثَّالِثَةُ مِنَ النَّهَارِ.

כִּי הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה לֹא שִׁכּוֹרִים הֵמָּה כַּאֲשֶׁר אֲמַרְתֶּם כִּי שָׁלשׁ שָׁעוֹת בַּיוֹם עָתָּה׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲁⲣⲉ ⲛⲁⲓ ⲑⲁϧⲓ ⲁϫⲡⲅ̅ϯ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲧⲉ

For (it is) not as ye (pron.) think, that these are drunken; for it is the third hour of the day;

Διοτι ουτοι δεν ειναι μεθυσμενοι, καθως σεις νομιζετε· διοτι ειναι τριτη ωρα της ημερας·

بَلْ هَذَا مَا قِيلَ بِيُوئِيلَ النَّبِيِّ.

וְהוּא הָאָמוּר עַל־יְדֵי יוֹאֵל הַנָּבִיא׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲓⲱⲏⲗ

but this is that which he said through the prophet Iōēl:

αλλα τουτο ειναι το ρηθεν δια του προφητου Ιωηλ·

يَقُولُ اللهُ: وَيَكُونُ فِي الأَيَّامِ الأَخِيرَةِ أَنِّي أَسْكُبُ مِنْ رُوحِي عَلَى كُلِّ بَشَرٍ، فَيَتَنَبَّأُ بَنُوكُمْ وَبَنَاتُكُمْ، وَيَرَى شَبَابُكُمْ رُؤًى وَيَحْلُمُ شُيُوخُكُمْ أَحْلاَمًا.

וְהָיָה בָּאַחֲרִית הַיָּמִים נְאֻם אֱלֹהִים אֶשְׁפֹּךְ אֶת־רוּחִי עַל־כָּל־בָּשָׂר וְנִבְּאוּ בְּנֵיכֶם וּבְנֹתֵיכֶם וּבַחוּרֵיכֶם חֶזְיֹנוֹת יִרְאוּ וְזִקְנֵיכֶם חֲלֹמוֹת יַחֲלֹמוּן׃

Ϫⲉ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ϧⲁⲉ̀ ⲡⲉϫⲉ ⲫϯ ⲉⲓⲉ̀ⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲥⲁⲣⲝ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲉⲩⲓⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲧⲉⲛϣⲉⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲧⲉⲛϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ϩⲁⲛϩⲟⲣⲁⲥⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲧⲉⲛϧⲉⲗⲗⲟⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲫⲱⲣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲁⲥⲟⲩⲓ̀

'It shall come to pass in the last days, said God, I shall pour out from my spirit upon all flesh; and your sons and your daughters shall prophesy; and your young men shall see visions; and your old men shall dream dreams;

Και εν ταις εσχαταις ημεραις, λεγει ο Θεος, Θελω εκχεει απο του Πνευματος μου επι πασαν σαρκα, και θελουσι προφητευσει οι υιοι σας και αι θυγατερες σας, και οι νεανισκοι σας θελουσιν ιδει ορασεις, και οι πρεσβυτεροι σας θελουσιν ενυπνιασθη ενυπνια·

وَعَلَى عَبِيدِي أَيْضًا وَإِمَائِي أَسْكُبُ مِنْ رُوحِي فِي تِلْكَ الأَيَّامِ فَيَتَنَبَّأُونَ.

וְגַם עַל־עֲבָדַי וְעַל־שִׁפְחוֹתַי בַּיָּמִים הָהֵמָּה אֶשְׁפֹּךְ אֶת־רוּחִי וְנִבָּאוּ׃

Ⲕⲉⲅⲉ ⲉⲓⲉ̀ⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁⲃⲱⲕ ⲛⲉⲙ ⲛⲁⲃⲱⲕⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉ̀ϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲉⲩⲓⲛ

and even I shall pour out from my spirit upon my servants and my handmaids in that day; and they shall prophesy.

και ετι επι τους δουλους μου και επι τας δουλας μου εν ταις ημεραις εκειναις θελω εκχεει απο του Πνευματος μου, και θελουσι προφητευσει·

وَأُعْطِي عَجَائِبَ فِي السَّمَاءِ مِنْ فَوْقُ وَآيَاتٍ عَلَى الأَرْضِ مِنْ أَسْفَلُ: دَمًا وَنَارًا وَبُخَارَ دُخَانٍ.

וְנָתַתִּי מוֹפְתִים בַּשָּׁמַיִם מִמַּעַל וְאֹתוֹת בָּאָרֶץ מִתָּחַת דָּם וָאֵשׁ וְתִימְרוֹת עָשָׁן׃

Ⲉⲓⲉ̀ϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲟⲩⲥⲛⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲣⲉⲙⲧⲥ ⲛ̀ⲕⲁⲡⲛⲟⲥ

I shall give wonders in (the) heaven above, and signs upon (the) earth below; [a] blood, and [a] fire, and a blackness of smoke.

και θελω δειξει τερατα εν τω ουρανω ανω και σημεια επι της γης κατω, αιμα και πυρ και ατμιδα καπνου·

تَتَحَوَّلُ الشَّمْسُ إِلَى ظُلْمَةٍ وَالْقَمَرُ إِلَى دَمٍ، قَبْلَ أَنْ يَجِيءَ يَوْمُ الرَّبِّ الْعَظِيمُ الشَّهِيرُ.

הַשֶּׁמֶשׁ יֵהָפֵךְ לְחשֶׁך וְהַיָּרֵחַ לְדָם לִפְנֵי בּוֹא יוֹם יְהוָֹה הַגָּדוֹל וְהַנּוֹרָא׃

Ⲫⲣⲏ ⲉϥⲉ̀ⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲓⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲉⲣⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲉⲑⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

(The) sun shall be removed, it shall become darkness; and the moon shall become blood, before the great and manifest day of the Lord come.

ο ηλιος θελει μεταστραφη εις σκοτος και η σεληνη εις αιμα, πριν ελθη η ημερα του Κυριου η μεγαλη και επιφανης.

وَيَكُونُ كُلُّ مَنْ يَدْعُو بِاسْمِ الرَّبِّ يَخْلُصُ.

וְהָיָה כֹּל אֲשֶׁר־יִקְרָא בְּשֵׁם־יְהוָֹה יִמָּלֵט׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉϥⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

And it shall be to every one who will pray (the) name of the Lord, (that) he shall be saved.'

Και πας οστις αν επικαλεσθη το ονομα του Κυριου, θελει σωθη.

«أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِسْرَائِيلِيُّونَ اسْمَعُوا هَذِهِ الأَقْوَالَ: يَسُوعُ النَّاصِرِيُّ رَجُلٌ قَدْ تَبَرْهَنَ لَكُمْ مِنْ قِبَلِ اللهِ بِقُوَّاتٍ وَعَجَائِبَ وَآيَاتٍ صَنَعَهَا اللهُ بِيَدِهِ فِي وَسْطِكُمْ، كَمَا أَنْتُمْ أَيْضًا تَعْلَمُونَ.

אַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל שִׁמְעוּ הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי הָאִישׁ אֲשֶׁר נֶאֱמַן לָכֶם מֵאֵת הָאֱלֹהִים בִּגְבוּרוֹת וּבְמוֹפְתִים וּבְאֹתוֹת אֲשֶׁר הָאֱלֹהִים עָשָׂה עַל־יָדוֹ בְּתוֹכֲכֶם כַּאֲשֶׁר יְדַעְתֶּם גַּם־אַתֶּם׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲁⲓ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲁ ⲫϯ ⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϫⲟⲙ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲏϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ

[The] men, [the] Israelites, hear these my words, Jesus the Nazōreos, a man whom God manifested unto you in powers and signs and wonders, which God did through him in your midst according as ye (pron.) know.

Ανδρες Ισραηλιται, ακουσατε τους λογους τουτους· τον Ιησουν τον Ναζωραιον, ανδρα αποδεδειγμενον προς εσας απο του Θεου δια θαυματων και τεραστιων και σημειων, τα οποια ο Θεος εκαμε δι' αυτου εν μεσω υμων, καθως και σεις εξευρετε,

هَذَا أَخَذْتُمُوهُ مُسَلَّمًا بِمَشُورَةِ اللهِ الْمَحْتُومَةِ وَعِلْمِهِ السَّابِقِ، وَبِأَيْدِي أَثَمَةٍ صَلَبْتُمُوهُ وَقَتَلْتُمُوهُ.

אֹתוֹ הַנִּמְסָר עַל־פִּי עֲצַת הָאֱלֹהִים הַנֶּחֱרָצָה וִידִיעָתוֹ מִקֶּדֶם לְקַחְתֶּם וּבִידֵי רְשָׁעִים הוֹקַעְתֶּם וַהֲרַגְתֶּם׃

Ⲫⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲉⲧⲑⲏϣ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲁϣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϧⲟⲑⲃⲉϥ

This (man), in the ordained counsel and the foreknowledge of God, having delivered into (the) hands of the lawless, ye crucified and ye killed).

τουτον λαβοντες παραδεδομενον κατα την ωρισμενην βουλην και προγνωσιν του Θεου, δια χειρων ανομων σταυρωσαντες εθανατωσατε·

اَلَّذِي أَقَامَهُ اللهُ نَاقِضًا أَوْجَاعَ الْمَوْتِ، إِذْ لَمْ يَكُنْ مُمْكِنًا أَنْ يُمْسَكَ مِنْهُ.

וֵאלֹהִים הֱקִימוֹ מִן־הַמֵּתִים בְּהַתִּירוֹ אֶת־חֶבְלֵי הַמָּוֶת לְפִי שֶׁלּא הָיָה בְיָדוֹ לְהַחֲזִיק בּוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲁϥⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲁⲕϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲙⲉⲛϯ ϫⲉ ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲥⲉⲁⲙⲁϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

This whom God raised (up), having loosed the pangs of Amenti: because it was not possible that he should be overpowered by it.

τον οποιον ο Θεος ανεστησε, λυσας τας ωδινας του θανατου, διοτι δεν ητο δυνατον να κρατηται υπ' αυτου.

لأَنَّ دَاوُدَ يَقُولُ فِيهِ: كُنْتُ أَرَى الرَّبَّ أَمَامِي فِي كُلِّ حِينٍ، أَنَّهُ عَنْ يَمِينِي، لِكَيْ لَا أَتَزَعْزَعَ.

כִּי־דָוִד אֹמֵר עָלָיו שִׁוִּיתִי יְהוָֹה לְנֶגְדִּי תָמִיד כִּי מִימִינִי בַּל־אֶמּוֹט׃

Ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲅⲁⲣ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲁⲓⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲁⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉϥⲭⲏ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲕⲓⲙ

For David saith of him: I foresaw the Lord before me always; being at my right hand, that I may not be moved:

Επειδη ο Δαβιδ λεγει περι αυτου· Εβλεπον τον Κυριον ενωπιον μου διαπαντος, διοτι ειναι εκ δεξιων μου δια να μη σαλευθω.

لِذَلِكَ سُرَّ قَلْبِي وَتَهَلَّلَ لِسَانِي. حَتَّى جَسَدِي أَيْضًا سَيَسْكُنُ عَلَى رَجَاءٍ.

לָכֵן שָׂמַח לִבִּי וַיָּגֶל כְּבוֹדִי אַף־בְּשָׂרִי יִשְׁכֹּן לָבֶטַח׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲟⲩⲛⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲁⲗⲁⲥ ⲑⲉⲗⲏⲗ ⲉⲧⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲕⲉⲥⲁⲣⲝ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ

therefore my heart was delighted, and my tongue was glad; moreover my flesh also shall dwell in [a] hope :

Δια τουτο ευφρανθη η καρδια μου και ηγαλλιασεν η γλωσσα μου· ετι δε και η σαρξ μου θελει αναπαυθη επ' ελπιδι.

لأَنَّكَ لَنْ تَتْرُكَ نَفْسِي فِي الْهَاوِيَةِ وَلَا تَدَعَ قُدُّوسَكَ يَرَى فَسَادًا.

כִּי לֹא־תַעֲזֹב נַפְשִׁי לִשְׁאוֹל לֹא־תִתֵּן חֲסִידְךָ לִרְאוֹת שָׁחַת׃

Ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲁⲙⲉⲛϯ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲕϯ ⲙ̀ⲡⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲁⲕ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

because thou shalt not leave my sou/ in Amenti, neither shalt thou give the holy one of thine to see (the) corruption.

Διοτι δεν θελεις εγκαταλειψει την ψυχην μου εν τω αδη ουδε θελεις αφησει τον οσιον σου να ιδη διαφθοραν.

عَرَّفْتَنِي سُبُلَ الْحَيَاةِ وَسَتَمْلأُنِي سُرُورًا مَعَ وَجْهِكَ.

תּוֹדִיעֵנִי אָרְחוֹת חַיִּים שׂבַע שְׂמָחוֹת אֶת־פָּנֶיךָ׃

Ⲛⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲛϧ ⲁⲕⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲕⲉ̀ⲙⲁϩⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕϩⲟ

The ways of (the) life thou manifestedst to me, thou shalt fill me with delight with thy face.'

Εφανερωσας εις εμε οδους ζωης, θελεις με χορτασει απο ευφροσυνης δια του προσωπου σου.

أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، يَسُوغُ أَنْ يُقَالَ لَكُمْ جِهَارًا عَنْ رَئِيسِ الآبَاءِ دَاوُدَ إِنَّهُ مَاتَ وَدُفِنَ، وَقَبْرُهُ عِنْدَنَا حَتَّى هَذَا الْيَوْمِ.

אֲנָשִׁים אַחִים הַנִּיחוּ לִי וַאֲדַבְּרָה אֲלֵיכֶם כַּאֲשֶׁר עִם לְבָבִי דָּוִד אָבִינוּ מֵת וְנִקְבַּר וּקְבוּרָתוֹ אִתָּנוּ הִיא עַד־הַיּוֹם הַזֶּה׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲥϣⲉ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲉⲛⲡⲁⲧⲣⲓⲁⲣⲭⲏⲥ ⲇⲁⲩⲓⲇ ϫⲉ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲕⲟⲥϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲙϩⲁⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲟⲩ

[The] men our brethren, it is lawful to speak to you openly concerning our patriarch David, that he died, and he was embalmed, and his sepulchre (is) among us until to-day.

Ανδρες αδελφοι, δυναμαι να σας ειπω μετα παρρησιας περι του πατριαρχου Δαβιδ οτι και ετελευτησε και εταφη, και το μνημα αυτου ειναι παρ' ημιν μεχρι της ημερας ταυτης.

فَإِذْ كَانَ نَبِيًّا، وَعَلِمَ أَنَّ اللهَ حَلَفَ لَهُ بِقَسَمٍ أَنَّهُ مِنْ ثَمَرَةِ صُلْبِهِ يُقِيمُ الْمَسِيحَ حَسَبَ الْجَسَدِ لِيَجْلِسَ عَلَى كُرْسِيِّهِ،

וְהוּא נָבִיא וְיֹדֵעַ אֶת־הַשְּׁבוּעָה אֲשֶׁר נִשְׁבַּע לוֹ הָאֱלֹהִים לְהָקִים אֶת הַמָּשִׁיחַ כְּפִי הַבָּשָׂר מִפְּרִי חֲלָצָיו לְהוֹשִׁיבוֹ עַל־כִּסְאוֹ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲟⲩⲛ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁϣ ⲁ ⲫϯ ⲱⲣⲕ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲧⲁϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϯⲡⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲑⲣⲟⲛⲟⲥ

Being then a prophet, and knowing that in an oath God sware to him from (the) fruit of his loins to make one sit upon his throne;

Επειδη λοιπον ητο προφητης και ηξευρεν οτι μεθ' ορκου ωμοσε προς αυτον ο Θεος, οτι εκ του καρπου της οσφυος αυτου θελει αναστησει κατα σαρκα τον Χριστον δια να καθιση αυτον επι του θρονου αυτου,

سَبَقَ فَرَأَى وَتَكَلَّمَ عَنْ قِيَامَةِ الْمَسِيحِ، أَنَّهُ لَمْ تُتْرَكْ نَفْسُهُ فِي الْهَاوِيَةِ وَلَا رَأَى جَسَدُهُ فَسَادًا.

לָכֵן בַּחֲזוֹתוֹ לְמֵרָחוֹק דִּבֶּר עַל־תְּקוּמַת הַמָּשִׁיחַ כִּי לֹא־נֶעֶזְבָה נַפְשׁוֹ לִשְׁאוֹל וְגַם־בְּשָׂרוֹ לֹא־רָאָה שָׁחַת׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲟⲩⲛ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲟϫⲡϥ ϧⲉⲛ ⲁⲙⲉⲛϯ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲧⲉϥⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

having seen then from (the) first, he spake concerning (the) resurrection of Christ, that he left him not in Amenti, nor did his flesh see (the) corruption.

προιδων ελαλησε περι της αναστασεως του Χριστου οτι δεν εγκατελειφθη η ψυχη αυτου εν τω αδη ουδε η σαρξ αυτου ειδε διαφθοραν.

فَيَسُوعُ هَذَا أَقَامَهُ اللهُ، وَنَحْنُ جَمِيعًا شُهُودٌ لِذَلِكَ.

הוּא יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר הֵקִים אֱלֹהִים מִן־הַמֵּתִים וַאֲנַחְנוּ כֻלָּנוּ עֵדָיו׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲁϥ

This [is] Jesus whom God raised (up), this to whom all we (pron.) are witness.

Τουτον τον Ιησουν ανεστησεν ο Θεος, του οποιου παντες ημεις ειμεθα μαρτυρες.

وَإِذِ ارْتَفَعَ بِيَمِينِ اللهِ، وَأَخَذَ مَوْعِدَ الرُّوحِ الْقُدُسِ مِنَ الآبِ، سَكَبَ هَذَا الَّذِي أَنْتُمُ الآنَ تُبْصِرُونَهُ وَتَسْمَعُونَهُ.

וְעַתָּה אַחֲרֵי הִנָּשְׂאוֹ בִּימִין הָאֱלֹהִים לָקַח מֵאֵת אָבִיו אֶת־הַבְטָחַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיִּשְׁפֹּךְ אֶת־אֲשֶׁר אַתֶּם רֹאִים וְשֹׁמְעִים׃

Ⲉ̀ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲫϯ ⲁϥϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲓⲱⲧ ⲁϥⲫⲱⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Having been exalted at the right hand of God, he received the promise of the holy spirit from the Father, he poured out this which ye (pron.) see and ye hear.

Αφου λοιπον υψωθη δια της δεξιας του Θεου και ελαβε παρα του Πατρος την επαγγελιαν του Αγιου Πνευματος, εξεχεε τουτο, το οποιον τωρα σεις βλεπετε και ακουετε.

لأَنَّ دَاوُدَ لَمْ يَصْعَدْ إِلَى السَّمَاوَاتِ. وَهُوَ نَفْسُهُ يَقُولُ: قَالَ الرَّبُّ لِرَبِّي: اجْلِسْ عَنْ يَمِينِي

כִּי דָוִד לֹא עָלָה הַשָּׁמָיְמָה וְהִנֵּה הוּא אֹמֵר נְאֻם־יְהוָֹה לַאדֹנִי שֵׁב לִימִינִי׃

Ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲡⲁ⳪̅ ϫⲉ ϩⲉⲙⲥⲓ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

For David went not up to (the) heaven: he himself saith: The Lord said to my Lord, "Sit at my right hand,

Διοτι ο Δαβιδ δεν ανεβη εις τους ουρανους, λεγει ομως αυτος, Ειπεν ο Κυριος προς τον Κυριον μου, καθου εκ δεξιων μου,

حَتَّى أَضَعَ أَعْدَاءَكَ مَوْطِئًا لِقَدَمَيْكَ.

עַד־אָשִׁית אֹיְבֶיךָ הֲדֹם לְרַגְלֶיךָ׃

Ϣⲁϯⲭⲁ ⲛⲉⲕϫⲁϫⲓ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲉⲕϭⲁⲗⲁⲩϫ

until I put thine enemies below thy feet."'

εωσου θεσω τους εχθρους σου υποποδιον των ποδων σου.

فَلْيَعْلَمْ يَقِينًا جَمِيعُ بَيْتِ إِسْرَائِيلَ أَنَّ اللهَ جَعَلَ يَسُوعَ هَذَا، الَّذِي صَلَبْتُمُوهُ أَنْتُمْ، رَبًّا وَمَسِيحًا».

לָכֵן יֵדַע־נָא בֵּית־יִשְׂרָאֵל כֻּלּוֹ בָּרוּר כִּי הָאֱלֹהִים שָׂם אֶת־יֵשׁוּעַ זֶה אֲשֶׁר צְלַבְתֶּם לְאָדוֹן וּלְמָשִׁיחַ׃

Ⲁⲥⲫⲁⲗⲱⲥ ⲟⲩⲛ ⲙⲁⲣⲉϥⲉⲙⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϫⲉ ⲁϥⲁⲓϥ ⲛ̀⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲁⲓϥ ⲛ̀ⲭⲣ̅ⲥ̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲁϣϥ

Assuredly then let the whole house of Israel know, that God made him Lord and he made him Christ. This [is] Jesus, this whom ye (pron.) crucified.

Βεβαιως λοιπον ας εξευρη πας ο οικος του Ισραηλ οτι ο Θεος Κυριον και Χριστον εκαμεν αυτον τουτον τον Ιησουν, τον οποιον σεις εσταυρωσατε.

فَلَمَّا سَمِعُوا نُخِسُوا فِي قُلُوبِهِمْ، وَقَالُوا لِبُطْرُسَ وَلِسَائِرَ الرُّسُلِ: «مَاذَا نَصْنَعُ أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ؟»

וַיְהִי כְשָׁמְעָם הִתְעַצְּבוּ אֶל־לִבָּם וַיֹּאמְרוּ אֶל־פֶּטְרוֹס וְאֶל־שְׁאָר הַשְּׁלִיחִים אֲנָשִׁים אַחִים מַה־נַּעֲשֶׂה׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲁ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲙ̀ⲕⲁϩ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲁⲓϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ

But having heard, their heart was pained, they said to Petros and (the) rest of the apostles: What is that which we shall (lit. will) do, [the] men, our brethren?'

Αφου δε ηκουσαν ταυτα, ηλθεν εις κατανυξιν η καρδια αυτων, και ειπον προς τον Πετρον και τους λοιπους αποστολους· Τι πρεπει να καμωμεν, ανδρες αδελφοι;

فَقَالَ لَهُمْ بُطْرُسُ : «تُوبُوا وَلْيَعْتَمِدْ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ عَلَى اسْمِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ لِغُفْرَانِ الْخَطَايَا، فَتَقْبَلُوا عَطِيَّةَ الرُّوحِ الْقُدُسِ.

וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס אֲלֵיהֶם שׁוּבוּ מִדַּרְכֵיכֶם וְהִטָּבְלוּ כָּל־אִישׁ מִכֶּם לְשֵׁם יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ לִסְלִיחַת חֲטָאֵיכֶם וְקִבַּלְתֶּם אֶת־מַתְּנַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲁⲣⲓⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁⲣⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲟⲙⲥϥ ⲉ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϭⲓ ⲛ̀ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But Petros said to them: 'Repent, and let each of you receive baptism unto (the) name of Jesus Christ unto (the) forgiveness of your sins; and ye will receive the free gift of the holy spirit.

Και ο Πετρος ειπε προς αυτους· Μετανοησατε, και ας βαπτισθη εκαστος υμων εις το ονομα του Ιησου Χριστου εις αφεσιν αμαρτιων, και θελετε λαβει την δωρεαν του Αγιου Πνευματος.

لأَنَّ الْمَوْعِدَ هُوَ لَكُمْ وَلأَوْلاَدِكُمْ وَلِكُلِّ الَّذِينَ عَلَى بُعْدٍ، كُلِّ مَنْ يَدْعُوهُ الرَّبُّ إِلَهُنَا».

כִּי לָכֶם הַהַבְטָחָה וְלִבְנֵיכֶם וּלְכֹל הָרְחוֹקִים לְכָל־אֲשֶׁר קֹרֵא יְהוָֹה אֱלֹהֵינוּ לָהֶם׃

Ⲫⲱⲧⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲡⲓⲱϣ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲧⲉⲛⲓⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲟⲩⲏⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲉⲛⲛⲟⲩϯ ⲛ̀ⲁⲑⲁϩⲙⲟⲩ

For yours is the promise, and your fathers, and all who are far off, whom the Lord our God will call.'

Διοτι προς εσας ειναι η επαγγελια και προς τα τεκνα σας και προς παντας τους εις μακραν, οσους αν προσκαλεση Κυριος ο Θεος ημων.

وَبِأَقْوَالٍ أُخَرَ كَثِيرَةٍ كَانَ يَشْهَدُ لَهُمْ وَيَعِظُهُمْ قَائِلًا: «اخْلُصُوا مِنْ هَذَا الْجِيلِ الْمُلْتَوِي».

וַיָּעַד עוֹד בָּהֶם בִּדְּבָרִים אֲחֵרִים הַרְבֵּה וַיַּזְהִירֵם לֵאמֹר הִמָּלְטוּ נָא מִן־הַדּוֹר הָעִקֵּשׁ הַזֶּה׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲁϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϧⲱⲛϫ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁϩⲉⲙ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲧⲁⲓⲅⲉⲛⲉⲁ ⲉⲧⲕⲟⲗϫ

But in many other words he was witnessing to them, and he was entreating them, saying: Save yourselves from this perverse generation.'

Και με αλλους πολλους λογους διεμαρτυρετο και προετρεπε, λεγων, Σωθητε απο της διεστραμμενης ταυτης γενεας.

فَقَبِلُوا كَلاَمَهُ بِفَرَحٍ، وَاعْتَمَدُوا، وَانْضَمَّ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ نَحْوُ ثَلاَثَةِ آلاَفِ نَفْسٍ.

וַיְקַבְּלוּ אֶת־דְּבָרוֹ בְּשִׂמְחָה וַיִּטָּבֵלוּ וּבַיּוֹם הַהוּא נוֹסְפוּ כִּשְׁלשֶׁת אַלְפֵי נָפֶשׁ׃

Ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩϣⲉⲡ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲩⲟⲙⲥⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲅ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲙ̀ⲯⲩⲭⲏ

They indeed then who received the word were baptised: and there were added to them on that day three thousand souls.

Εκεινοι λοιπον μετα χαρας δεχθεντες τον λογον αυτου εβαπτισθησαν, και προσετεθησαν εν εκεινη τη ημερα εως τρεις χιλιαδες ψυχαι.

شركة المؤمنين

وَكَانُوا يُواظِبُونَ عَلَى تَعْلِيمِ الرُّسُلِ، وَالشَّرِكَةِ، وَكَسْرِ الْخُبْزِ، وَالصَّلَوَاتِ.

וַיִּהְיוּ שֹׁקְדִים עַל־תּוֹרַת הַשְּׁלִיחִים וְעַל־הַהִתְחַבְּרוּת וְעַל־בְּצִיעַת הַלֶּחֶם וְעַל־הַתְּפִלָּה׃

Ⲛⲁⲩⲙⲏⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲫⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲱⲓⲕ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ

But they were continuing in the teaching of the apostles, And the fellowship of the breaking of the bread, and the prayer.

Και ενεμενον εν τη διδαχη των αποστολων και εν τη κοινωνια και εν τη κλασει του αρτου και εν ταις προσευχαις.

وَصَارَ خَوْفٌ فِي كُلِّ نَفْسٍ. وَكَانَتْ عَجَائِبُ وَآيَاتٌ كَثِيرَةٌ تُجْرَى عَلَى أَيْدِي الرُّسُلِ.

וַתִּפֹּל אֵימָה עַל־כָּל־נֶפֶשׁ וּמוֹפְתִים רַבִּים וְאֹתוֹת נַעֲשׂוֹּ עַל־יְדֵי הַשְּׁלִיחִים בִּירוּשָׁלָיִם וְאֵימָה גְדוֹלָה הָיְתָה עַל־כֻּלָּם׃

Ⲟⲩϩⲟϯ ⲇⲉ ⲛⲁⲥϣⲟⲡ ⲙ̀ⲯⲩⲭⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲁⲩϣⲟⲡ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲛⲁⲥϣⲟⲡ ϩⲓϫⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ

But a fear was being to every soul. But many signs and wonders were being done through the apostles in Jerusalem: but a great fear was being upon them all.

Κατελαβε δε πασαν ψυχην φοβος, και πολλα τεραστια και σημεια εγινοντο δια των αποστολων.

وَجَمِيعُ الَّذِينَ آمَنُوا كَانُوا مَعًا، وَكَانَ عِنْدَهُمْ كُلُّ شَيْءٍ مُشْتَرَكًا.

וְכָל־הַמַּאֲמִינִים הִתְאַחֲדוּ יָחַד וְכָל־אֲשֶׁר לָהֶם הָיָה לְנַחֲלַת כֻּלָּם׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲩϩⲓ ⲟⲩⲙⲁ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲁⲩϣⲟⲡ ⲛⲱⲟⲩ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ

But all who believed were being in a place; and all things were being to them in common;

Και παντες οι πιστευοντες ησαν ομου και ειχον τα παντα κοινα,

وَالأَمْلاَكُ وَالْمُقْتَنَيَاتُ كَانُوا يَبِيعُونَهَا وَيَقْسِمُونَهَا بَيْنَ الْجَمِيعِ، كَمَا يَكُونُ لِكُلِّ وَاحِدٍ احْتِيَاجٌ.

וַיִּמְכְּרוּ אֶת־אַחֻזָּתָם וְאֶת־רְכוּשָׁם וַיְחַלְּקוּ לְכֻלָּם לְאִישׁ אִישׁ דֵּי מַחְסוֹרוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲟⲩⲓⲟϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ⲛⲁⲩϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲫⲱϣ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ

and they were selling their fields and possessions; and they were dividing them among all, according as each one had need.

και τα κτηματα και τα υπαρχοντα αυτων επωλουν και διεμοιραζον αυτα εις παντας, καθ' ην εκαστος ειχε χρειαν.

وَكَانُوا كُلَّ يَوْمٍ يُواظِبُونَ فِي الْهَيْكَلِ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ. وَإِذْ هُمْ يَكْسِرُونَ الْخُبْزَ فِي الْبُيُوتِ، كَانُوا يَتَنَاوَلُونَ الطَّعَامَ بِابْتِهَاجٍ وَبَسَاطَةِ قَلْبٍ،

וְיוֹם יוֹם הָיוּ שֹׁקְדִים לִהְיוֹת בַּמִּקְדָּשׁ לֵב אֶחָד וַיִּבְצְעוּ אֶת־הַלֶּחֶם בַּבַּיִת בַּבָּיִת׃

Ⲛⲁⲩⲙⲏⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲉⲩⲫⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲕ ⲕⲁⲧⲁ ⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲑⲉⲗⲏⲗ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲏⲧ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

But they were continuing daily in (e) the temple, breaking [a] bread in house, and they were taking [a] food in [a] gladness and a pure heart,

Και καθ' ημεραν εμμενοντες ομοθυμαδον εν τω ιερω και κοπτοντες τον αρτον κατ' οικους, μετελαμβανον την τροφην εν αγαλλιασει και απλοτητι καρδιας,

مُسَبِّحِينَ اللهَ، وَلَهُمْ نِعْمَةٌ لَدَى جَمِيعِ الشَّعْبِ. وَكَانَ الرَّبُّ كُلَّ يَوْمٍ يَضُمُّ إِلَى الْكَنِيسَةِ الَّذِينَ يَخْلُصُونَ.

וַיֹּאכְלוּ מְזוֹנָם בְּגִילָה וּבְתֹם לֵבָב וַיְשַׁבְּחוּ אֶת־הָאֱלֹהִים וַיִּמְצְאוּ חֵן בְּעֵינֵי כָל־הָעָם וְהָאָדוֹן הוֹסִיף יוֹם יוֹם עַל־הָעֵדָה אֶת־הַנּוֹשָׁעִים׃

Ⲉⲩⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ϣⲁϥⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ϩⲓ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲫⲁⲓ

blessing God, having [a] grace with all the people. But the Lord addeth to them who are being saved daily, together.

δοξολογουντες τον Θεον και ευρισκοντες χαριν ενωπιον ολου του λαου. Ο δε Κυριος προσεθετε καθ' ημεραν εις την εκκλησιαν τους σωζομενους.

إصحاح 3

بطرس يشفي الشحاذ الأعرج

وَصَعِدَ بُطْرُسُ وَيُوحَنَّا مَعًا إِلَى الْهَيْكَلِ فِي سَاعَةِ الصَّلاَةِ التَّاسِعَةِ.

וּפֶטְרוֹס וְיוֹחָנָן הָיוּ עֹלִים יַחְדָּו אֶל־הַמִּקְדָּשׁ לִתְפִלַּת הַמִּנְחָה בַּשָּׁעָה הַתְּשִׁיעִית׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲛⲁⲩⲛⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲙ̀ⲫⲛⲁⲩ ⲛ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁϫⲡⲑ̅ϯ

But Petros and Iōannēs were going up to the temple at (the) hour of the prayer of the ninth hour.

Ανεβαινον δε ομου ο Πετρος και Ιωαννης εις το ιερον κατα την ωραν της προσευχης την εννατην.

وَكَانَ رَجُلٌ أَعْرَجُ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ يُحْمَلُ، كَانُوا يَضَعُونَهُ كُلَّ يَوْمٍ عِنْدَ بَابِ الْهَيْكَلِ الَّذِي يُقَالُ لَهُ «الْجَمِيلُ» لِيَسْأَلَ صَدَقَةً مِنَ الَّذِينَ يَدْخُلُونَ الْهَيْكَلَ.

וְאִישׁ אֶחָד פִּסֵּחַ מִבֶּטֶן אִמּוֹ הוּבָא שָׁמָּה אֲשֶׁר הוֹשִׁיבֻהוּ יוֹם יוֹם לִפְנֵי שַׁעַר הַמִּקְדָּשׁ הַנִּקְרָא שַׁעַר הַמְהֻדָּר לִשְׁאֹל מַתָּנוֹת מֵאֵת בָּאֵי הַמִּקְדָּשׁ׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϭⲁⲗⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉϥϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲁⲩ ⲫⲁⲓ ⲛⲉϣⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲁϥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫⲣⲟ ⲛ̀ϯⲡⲩⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲑⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲥⲁⲓⲏ ⲉⲑⲣⲉϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ

But there was a man, being lame from (the) womb of his mother. This (man) they were wont to carry (lit. raise) daily and lay him at (the) door of the gate of the temple which is called (the) beautiful,' for him to receive an alms from them who go into the temple.

Και ανθρωπος τις χωλος υπαρχων εκ κοιλιας μητρος αυτου εβασταζετο, τον οποιον εθετον καθ' ημεραν προς την θυραν του ιερου την λεγομενην Ωραιαν, δια να ζητη ελεημοσυνην παρα των εισερχομενων εις το ιερον·

فَهَذَا لَمَّا رَأَى بُطْرُسَ وَيُوحَنَّا مُزْمِعَيْنِ أَنْ يَدْخُلاَ الْهَيْكَلَ، سَأَلَ لِيَأْخُذَ صَدَقَةً.

וַיְהִי כִּרְאֹתוֹ אֶת־פֶּטְרוֹס וְאֶת־יוֹחָנָן בָּאִים אֶל־הַמִּקְדָּשׁ וַיְבַקֵּשׁ מֵאִתָּם צְדָקָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲉⲩⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲁϥⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ

This (man) having seen Petros and Iōannēs going into the temple was praying them, wishing to receive an alms from them.

ουτος ιδων τον Πετρον και Ιωαννην μελλοντας να εισελθωσιν εις το ιερον, εζητει να λαβη ελεημοσυνην.

فَتَفَرَّسَ فِيهِ بُطْرُسُ مَعَ يُوحَنَّا، وَقَالَ: «انْظُرْ إِلَيْنَا!»

וַיִּסְתַּכֶּל־בּוֹ פֶּטְרוֹס וְגַם־יוֹחָנָן וַיֹּאמֶר אֵלָיו הַבִּיטָה אֵלֵינוּ׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲛ

But Petros looked at him, with Iōannēs, he said: 'Look at us.'

Ατενισας δε εις αυτον ο Πετρος μετα του Ιωαννου, ειπε· Βλεψον εις ημας.

فَلَاحَظَهُمَا مُنْتَظِرًا أَنْ يَأْخُذَ مِنْهُمَا شَيْئًا.

וַיָּשֶׂם פָּנָיו אֲלֵיהֶם וַיְקַו לָקַחַת מֵאִתָּם מַתָּנָה׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲙⲉⲩⲓ̀ ϫⲉ ⲁϥⲛⲁϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ

But he (pron.) was thinking that he was to receive an alms from them.

Και εκεινος εβλεπεν αυτους μετα προσοχης, προσμενων να λαβη τι παρ' αυτων.

فَقَالَ بُطْرُسُ: «لَيْسَ لِي فِضَّةٌ وَلَا ذَهَبٌ، وَلكِنِ الَّذِي لِي فَإِيَّاهُ أُعْطِيكَ: بِاسْمِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ النَّاصِرِيِّ قُمْ وَامْشِ!»

וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס כֶּסֶף וְזָהָב אֵין־לִי וַאֲשֶׁר בְּיָדִי אֹתוֹ אֶתְּנֶנּוּ לָךְ בְּשֵׁם־יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ הַנָּצְרִי קוּם הִתְהַלֵּךְ׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩϩⲁⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲛ̀ϥϣⲟⲡ ⲛⲏⲓ ⲁⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛ̀ⲧⲏⲓ ⲇⲉ ϯϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲟϣⲓ

But Petros said to him: '[A] silver and [a] gold are (lit, is) not to me; but that which I have I give to thee. In (the) name of Jesus Christ the Nazōreos, rise, walk.'

Ο δε Πετρος ειπεν· Αργυριον και χρυσιον εγω δεν εχω· αλλ' ο, τι εχω, τουτο σοι διδω· εν τω ονοματι του Ιησου Χριστου του Ναζωραιου σηκωθητι και περιπατει.

وَأَمْسَكَهُ بِيَدِهِ الْيُمْنَى وَأَقَامَهُ، فَفِي الْحَالِ تَشَدَّدَتْ رِجْلَاهُ وَكَعْبَاهُ،

וַיֹּאחֶז בְּיַד יְמִינוֹ וַיְקִימֵהוּ וַיֶּחֶזְקוּ פִתְאֹם רַגְלָיו וְקַרְסֻלָּיו׃

Ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲛ̀ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲃⲁⲥⲓⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϭⲟⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲁⲧϥ

But he caught hold of his hand, he raised him (up). But immediately his soles and the ankle bones of his feet were made firm.

Και πιασας αυτον απο της δεξιας χειρος εσηκωσε· και παρευθυς εστερεωθησαν αι βασεις και τα σφυρα των ποδων αυτου,

فَوَثَبَ وَوَقَفَ وَصَارَ يَمْشِي، وَدَخَلَ مَعَهُمَا إِلَى الْهَيْكَلِ وَهُوَ يَمْشِي وَيَطْفُرُ وَيُسَبِّحُ اللهَ.

וַיָּקָם עַל רַגְלָיו וַיְהַלֵּךְ וַיָּבֹא אִתָּם אֶל־הַמִּקְדָּשׁ וְהוּא מִתְהַלֵּךְ וּמְדַלֵּג וּמְשַׁבֵּחַ אֶת־הָאֱלֹהִים׃

Ⲁϥϭⲓⲫⲉⲓ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲙⲟϣⲓ ⲉϥϭⲓⲫⲉⲓ ⲉϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ

He sprang up, he stood, he walked; and he went into the temple with them, walking, springing up, blessing God.

και αναπηδησας εσταθη ορθιος και περιεπατει, και εισηλθε μετ' αυτων εις το ιερον περιπατων και πηδων και δοξαζων τον Θεον.

وَأَبْصَرَهُ جَمِيعُ الشَّعْبِ وَهُوَ يَمْشِي وَيُسَبِّحُ اللهَ.

וַיִּרְאֵהוּ כָּל־הָעָם מִתְהַלֵּךְ וּמְשַׁבֵּחַ אֶת־הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲉϥⲙⲟϣⲓ ⲉϥⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ

And all the people saw him, walking, praising God:

Και ειδεν αυτον πας ο λαος περιπατουντα και δοξαζοντα τον Θεον·

وَعَرَفُوهُ أَنَّهُ هُوَ الَّذِي كَانَ يَجْلِسُ لأَجْلِ الصَّدَقَةِ عَلَى بَابِ الْهَيْكَلِ الْجَمِيلِ، فَامْتَلأُوا دَهْشَةً وَحَيْرَةً مِمَّا حَدَثَ لَهُ.

וַיַּכִּירוּ אוֹתוֹ כִּי הוּא הַיּשֵׁב לִשְׁאֹל צְדָקָה בְּשַׁעַר הַמִּקְדָּשׁ הַמְהֻדָּר וַיִּמָּלְאוּ שַׁמָּה וְתִמָּהוֹן עַל הַנַּעֲשָׂה לוֹ׃

Ⲛⲁⲩⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲡⲉ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲉϥϣⲁⲧ ⲙⲉⲑⲛⲁⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ϯⲥⲁⲓⲏ ⲙ̀ⲡⲩⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲉⲧⲉⲃⲏ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ

but they were knowing him, that this is he who was sitting needing alms at the beautiful gate of the temple: they all were filled with [a] fear and [an] astonishment over this which happened.

και εγνωριζον αυτον οτι ουτος ητο ο καθημενος δια ελεημοσυνην εις την Ωραιαν πυλην του ιερου, και επλησθησαν απο θαμβους και εκστασεως δια το γεγονος εις αυτον.

عظة بطرس في الهيكل

وَبَيْنَمَا كَانَ الرَّجُلُ الأَعْرَجُ الَّذِي شُفِيَ مُتَمَسِّكًا بِبُطْرُسَ وَيُوحَنَّا، تَرَاكَضَ إِلَيْهِمْ جَمِيعُ الشَّعْبِ إِلَى الرِّوَاقِ الَّذِي يُقَالُ لَهُ «رِوَاقُ سُلَيْمَانَ» وَهُمْ مُنْدَهِشُونَ.

וַיְהִי הוּא מַחֲזִיק בְּפֶטְרוֹס וּבְיוֹחָנָן וַיָּרָץ אֲלֵיהֶם כָּל־הָעָם אֶל־הָאוּלָם הַנִּקְרָא אוּלָם שֶׁל־שְׁלֹמֹה וַיִּשְׁתּוֹמֵמוּ׃

Ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲁϥⲫⲱⲧ ϩⲁⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ϧⲁⲧⲉⲛ ϯⲥⲧⲟⲁ ⲑⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲑⲁ ⲥⲟⲗⲟⲙⲱⲛ ⲉⲩⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ

But he caught hold of Petros and Iōannēs: all the people ran off to them at the porch which is called 'that of Solomōn,' being in.[a] fear.

Και ενω ο ιατρευθεις χωλος εκρατει τον Πετρον και Ιωαννην, συνεδραμε προς αυτους πας ο λαος εις την στοαν την λεγομενην Σολομωντος εκθαμβοι.

فَلَمَّا رَأَى بُطْرُسُ ذَلِكَ أَجَابَ الشَّعْبَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِسْرَائِيلِيُّونَ، مَا بَالُكُمْ تَتَعَجَّبُونَ مِنْ هَذَا؟ وَلِمَاذَا تَشْخَصُونَ إِلَيْنَا، كَأَنَّنَا بِقُوَّتِنَا أَوْ تَقْوَانَا قَدْ جَعَلْنَا هَذَا يَمْشِي؟

וַיַּרְא פֶּטְרוֹס וַיַּעַן וַיֹּאמֶר אֶל־הָעָם אַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל מָה אַתֶּם תְּמֵהִים עַל־הַדָּבָר הַזֶּה וּמַה־תִּסְתַּכְּלוּ בָנוּ כְּאִלּוּ בְּכֹחֵנוּ וּבַחֲסִידוּתֵנוּ הוּא מְהַלֵּךְ׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲓⲉ ⲁϧⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϩⲱⲥ ϫⲉ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲛϫⲟⲙ ⲓⲉ ⲧⲉⲛⲙⲉⲧⲉⲩⲥⲉⲃⲏⲥ ⲁⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲣⲉ ⲫⲁⲓ ⲙⲟϣⲓ

But Petros having seen, answered the people. [The] men, [the] Israelites, because of what a wonder ye at this? Or why look ye at us, as though in our power or our piety we did this to cause this (man) to walk?

Ιδων δε ο Πετρος, απεκριθη προς τον λαον· Ανδρες Ισραηλιται, τι θαυμαζετε δια τουτο, η τι ατενιζετε εις ημας, ως εαν εκαμομεν απο ιδιας ημων δυναμεως η ευσεβειας να περιπατη αυτος;

إِنَّ إِلَهَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ، إِلَهَ آبَائِنَا، مَجَّدَ فَتَاهُ يَسُوعَ، الَّذِي أَسْلَمْتُمُوهُ أَنْتُمْ وَأَنْكَرْتُمُوهُ أَمَامَ وَجْهِ بِيلاَطُسَ، وَهُوَ حَاكِمٌ بِإِطْلاَقِهِ.

אֱלֹהֵי אַבְרָהָם אֱלֹהֵי יִצְחָק וֵאלֹהֵי יַעֲקֹב אֱלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ הוּא פֵּאֵר אֶת־עַבְדּוֹ יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר אַתֶּם מְסַרְתֶּם וְכִחַשְׁתֶּם בּוֹ בִּפְנֵי פִילָטוֹס כְּשֶׁהָיָה דָן לְפָטְרוֹ׃

Ⲫϯ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲛⲉⲙ ⲫϯ ⲛ̀ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲛⲉⲙ ⲫϯ ⲛ̀ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲁϥϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲁⲗⲟⲩ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲏⲓϥ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛϫⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲧⲟⲥ ⲉ̀ⲁ ⲫⲏ ⲙⲉⲛ ϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲭⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

God of Abraam and God of Isaak and God of Iakōb, God of our fathers glorified his servant (lit. child) Jesus; He whom ye (pron.) gave (up); ye denied him before Pilatos: he indeed having decided to release him;

Ο Θεος του Αβρααμ και Ισαακ και Ιακωβ, ο Θεος των πατερων ημων, εδοξασε τον Υιον αυτου Ιησουν, τον οποιον σεις παρεδωκατε και ηρνηθητε αυτον ενωπιον του Πιλατου, ενω εκεινος εκρινε να απολυση αυτον.

وَلكِنْ أَنْتُمْ أَنْكَرْتُمُ الْقُدُّوسَ الْبَارَّ، وَطَلَبْتُمْ أَنْ يُوهَبَ لَكُمْ رَجُلٌ قَاتِلٌ.

אֲבָל אַתֶּם כִּחַשְׁתֶּם בַּקָּדוֹשׁ וּבַצַּדִּיק וּשְׁאֶלְתֶּם כִּי־יִנָּתֵן לָכֶם אִישׁ רֹצֵחַ בְּבַקָּשַׁתְכֶם׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲡⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛϫⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲭⲁ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲣⲉϥϧⲱⲧⲉⲃ

but ye (pron.) denied the holy, the righteous. Ye ask to be released to you a man (a) murderer;

Σεις ομως τον αγιον και δικαιον ηρνηθητε, και εζητησατε ανδρα φονεα να χαρισθη εις εσας,

وَرَئِيسُ الْحَيَاةِ قَتَلْتُمُوهُ، الَّذِي أَقَامَهُ اللهُ مِنَ الأَمْوَاتِ، وَنَحْنُ شُهُودٌ لِذَلِكَ.

וְאֶת־שַׂר הַחַיִּים הֲמִתֶּם אֲשֶׁר הָאֱלֹהִים הֵקִים מִן־הַמֵּתִים וַאֲנַחְנוּ עֵדָיו׃

Ⲡⲁⲣⲭⲏⲅⲟⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲛϧ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲫⲁⲓ ⲁⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲁϥ

but (the) author of (the) life ye kill, this whom God raised from them who are dead; this to whom we (pron.) witness.

τον δε αρχηγον της ζωης εθανατωσατε, τον οποιον ο Θεος ανεστησεν εκ νεκρων, του οποιου ημεις ειμεθα μαρτυρες.

وَبِالإِيمَانِ بِاسْمِهِ، شَدَّدَ اسْمُهُ هَذَا الَّذِي تَنْظُرُونَهُ وَتَعْرِفُونَهُ، وَالإِيمَانُ الَّذِي بِوَاسِطَتِهِ أَعْطَاهُ هَذِهِ الصِّحَّةَ أَمَامَ جَمِيعِكُمْ.

וְעַל אֱמוּנַת שְׁמוֹ חִזַּק שְׁמוֹ אֶת־הָאִישׁ הַזֶּה אֲשֶׁר אַתֶּם רֹאִים וּמַכִּירִים וֶאֱמוּנָתֵנוּ בוֹ הֶעֶלְתָה־לּוֹ אֶת־הָאֲרֻכָה הַזֹּאת לְעֵינֵי כֻלְּכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲧⲁⲗϭⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲡⲉ ⲁϥϯ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And in (the) faith of his name, this (man) whom ye see and ye know,--his name (is) that which cured him, and the faith, (which) is through him, gave to him the soundness before you all.

Και δια της εις το ονομα αυτου πιστεως τουτον, τον οποιον θεωρειτε και γνωριζετε, το ονομα αυτου εστερεωσε, και η πιστις η δι' αυτου εδωκεν εις αυτον την τελειαν ταυτην υγειαν ενωπιον παντων υμων.

«وَالآنَ أَيُّهَا الإِخْوَةُ، أَنَا أَعْلَمُ أَنَّكُمْ بِجَهَالَةٍ عَمِلْتُمْ، كَمَا رُؤَسَاؤُكُمْ أَيْضًا.

וְעַתָּה אַחַי יֹדֵעַ אֲנִי כִּי בִבְלִי־דַעַת עֲשִׂיתֶם גַּם־אַתֶּם גַּם־רָאשֵׁיכֶם׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲁⲓⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲉⲙⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲉⲁⲣⲭⲱⲛ

But now, my brethren, I know that ye did it in [an] ignorance, as also your rulers.

Και τωρα, αδελφοι, εξευρω οτι επραξατε κατα αγνοιαν, καθως και οι αρχοντες σας·

وَأَمَّا اللهُ فَمَا سَبَقَ وَأَنْبَأَ بِهِ بِأَفْوَاهِ جَمِيعِ أَنْبِيَائِهِ، أَنْ يَتَأَلَّمَ الْمَسِيحُ، قَدْ تَمَّمَهُ هَكَذَا.

וְהָאֱלֹהִים כָּכָה מִלֵּא אֵת אֲשֶׁר הִגִּיד מִקֶּדֶם בְּפִי כָל־נְבִיאָיו כִּי יְעֻנֶּה הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲧⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲑⲣⲉ ⲡⲉϥⲭⲣ̅ⲥ̅ ϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ⲁϥϫⲟⲕⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

But God fulfilled thus the things which he said since (the) first from the mouth of all his prophets for his Christ to suffer.

ο δε Θεος οσα προειπε δια στοματος παντων των προφητων αυτου οτι ο Χριστος εμελλε να παθη, εξεπληρωσεν ουτω.

فَتُوبُوا وَارْجِعُوا لِتُمْحَى خَطَايَاكُمْ، لِكَيْ تَأْتِيَ أَوْقَاتُ الْفَرَجِ مِنْ وَجْهِ الرَّبِّ.

לָכֵן הִנָּחֲמוּ וְשׁוּבוּ וְיִמָּחוּ חֲטָאֵיכֶם׃

Ⲁⲣⲓⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲉⲧ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϥⲱϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲓ̀ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲭⲃⲟⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Repent then and return for your sins to be wiped away, that times of refreshment may come to you from before (the) presence (lit. face) of the Lord;

Μετανοησατε λοιπον και επιστρεψατε, δια να εξαλειφθωσιν αι αμαρτιαι σας, δια να ελθωσι καιροι αναψυχης απο της παρουσιας του Κυριου,

وَيُرْسِلَ يَسُوعَ الْمَسِيحَ الْمُبَشَّرَ بِهِ لَكُمْ قَبْلُ.

לְמַעַן אֲשֶׁר־יָבֹאוּ יְמֵי רְוָחָה מִלִּפְנֵי יְהוָֹה וְיִשְׁלַח אֶת־אֲשֶׁר יְעָדוֹ לָכֶם מִקֶּדֶם אֶת־יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲟⲩⲟ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲑⲁϣϥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

and he shall send to you him whom he foreordained, Jesus Christ:

και αποστειλη τον προκεκηρυγμενον εις εσας Ιησουν Χριστον,

الَّذِي يَنْبَغِي أَنَّ السَّمَاءَ تَقْبَلُهُ، إِلَى أَزْمِنَةِ رَدِّ كُلِّ شَيْءٍ، الَّتِي تَكَلَّمَ عَنْهَا اللهُ بِفَمِ جَمِيعِ أَنْبِيَائِهِ الْقِدِّيسِينَ مُنْذُ الدَّهْرِ.

אֲשֶׁר צָרִיךְ שֶׁיְּקַבְּלוּ אֹתוֹ הַשָּׁמַיִם עַד־יְמֵי שׁוּב כָּל־הַדְּבָרִים לְתִקּוּנָם כַּאֲשֶׁר דִּבֶּר הָאֱלֹהִים בְּפִי־נְבִיאָיו הַקְּדוֹשִׁים מִימֵי עוֹלָם׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ϩⲱϯ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ ϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲫⲉ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲉⲛⲉϩ

this whom the heavens must receive until (the) time of restoration of all things, which (plur.) God spake from the mouth of his prophets since (the) age (began).

τον οποιον πρεπει να δεχθη ο ουρανος μεχρι των καιρων της αποκαταστασεως παντων, οσα ελαλησεν ο Θεος απ' αιωνος δια στοματος παντων των αγιων αυτου προφητων.

فَإِنَّ مُوسَى قَالَ لِلآبَاءِ: إِنَّ نَبِيًّا مِثْلِي سَيُقِيمُ لَكُمُ الرَّبُّ إِلَهُكُمْ مِنْ إِخْوَتِكُمْ. لَهُ تَسْمَعُونَ فِي كُلِّ مَا يُكَلِّمُكُمْ بِهِ.

הֵן משֶׁה אָמַר אֶל־אֲבוֹתֵינוּ נָבִיא יָקִים לָכֶם יְהוָֹה אֱלֹהֵיכֶם מִקֶּרֶב אֲחֵיכֶם כָּמֹנִי אֵלָיו תִּשְׁמָעוּן כְּכֹל אֲשֶׁר יְדַבֵּר אֲלֵיכֶם׃

Ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲙⲉⲛ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡ⳪̅ ⲫϯ ⲉϥⲉ̀ⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲟⲩⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲁⲡⲁⲣⲏϯ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲕⲁⲧⲁ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϫⲟⲧⲟⲩ ⲛⲱⲧⲉⲛ

Mōysēs indeed said: The Lord God shall raise a prophet to you from your brethren (of) them like me; hearken to him according to all things which he will say to you.

Διοτι ο Μωυσης ειπε προς τους πατερας Οτι Κυριος ο Θεος σας θελει αναστησει εις εσας προφητην εκ των αδελφων σας ως εμε· αυτου θελετε ακουει κατα παντα οσα αν λαληση προς εσας.

وَيَكُونُ أَنَّ كُلَّ نَفْسٍ لَا تَسْمَعُ لِذَلِكَ النَّبِيِّ تُبَادُ مِنَ الشَّعْبِ.

וְהָיָה כָּל־הַנֶּפֶשׁ אֲשֶׁר לֹא תִשְׁמַע אֶל־הַנָּבִיא הַהוּא וְנִכְרְתָה מֵעַמֶּיהָ׃

Ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲯⲩⲭⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲛ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲉ̀ϥⲱϯ ⲛ̀ϯⲯⲩⲭⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲥⲗⲁⲟⲥ

But it shall be to every soul who will not hearken to that prophet--that soul shall be wiped away from her people.'

Και πασα ψυχη, ητις δεν ακουση του προφητου εκεινου, θελει εξολοθρευθη εκ του λαου.

وَجَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ أَيْضًا مِنْ صَمُوئِيلَ فَمَا بَعْدَهُ، جَمِيعُ الَّذِينَ تَكَلَّمُوا، سَبَقُوا وَأَنْبَأُوا بِهَذِهِ الأَيَّامِ.

וְגַם כָּל־הַנְּבִיאִים מִשְּׁמוּאֵל וַאֲשֶׁר נִבְּאוּ אַחֲרָיו כֻּלָּם הִגִּידוּ מֵרֹאשׁ אֶת־הַיָּמִים הָאֵלֶּה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲥⲁⲙⲟⲩⲏⲗ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱϥ ⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲓⲱⲓϣ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ

And all the prophets since Samuel, and those who came after him, spake and proclaimed concerning these days.

Και παντες δε οι προφηται απο Σαμουηλ και των καθεξης, οσοι ελαλησαν, προανηγγειλαν και τας ημερας ταυτας.

أَنْتُمْ أَبْنَاءُ الأَنْبِيَاءِ، وَالْعَهْدِ الَّذِي عَاهَدَ بِهِ اللهُ آبَاءَنَا قَائِلًا لإِبْرَاهِيمَ: وَبِنَسْلِكَ تَتَبَارَكُ جَمِيعُ قَبَائِلِ الأَرْضِ.

אַתֶּם בְּנֵי הַנְּבִיאִים וּבְנֵי הַבְּרִית אֲשֶׁר כָּרַת הָאֱלֹהִים עִם־אֲבוֹתֵינוּ בְּאָמְרוֹ אֶל־אַבְרָהָם וְנִבְרְכוּ בְזַרְעֲךָ כֹּל מִשְׁפְּחוֹת הָאֲדָמָה׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ϫⲉ ⲉⲩⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϫⲣⲟϫ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲡⲁⲧⲣⲓⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ

But ye are (the) sons of the prophets, and the covenant which God established with our fathers, saying to Abraam: 'All the families of (the) earth shall become blessed in thy seed.'

Σεις εισθε υιοι των προφητων και της διαθηκης, την οποιαν εκαμεν ο Θεος προς τους πατερας ημων, λεγων προς τον Αβρααμ· Και εν τω σπερματι σου θελουσιν ευλογηθη πασαι αι φυλαι της γης.

إِلَيْكُمْ أَوَّلًا، إِذْ أَقَامَ اللهُ فَتَاهُ يَسُوعَ، أَرْسَلَهُ يُبَارِكُكُمْ بِرَدِّ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْكُمْ عَنْ شُرُورِهِ».

לָכֶם בָּרִאשׁוֹנָה הֶעֱמִיד הָאֱלֹהִים אֶת־עַבְדּוֹ יֵשׁוּעַ וַיִּשְׁלָחֵהוּ לְבָרֵך אֶתְכֶם בְּשׁוּבְכֶם אִישׁ מֵרֹעַ מַעַלְלֵיכֶם׃

Ⲛϣⲟⲣⲡ ⲙⲉⲛ ⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲡⲉϥⲁⲗⲟⲩ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲁϥⲧⲁⲟⲩⲟϥ ⲉⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϫⲉⲭⲁⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϩⲉⲛϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲉϥⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

First indeed God raised his servant (lit. child) to you, he sent him to bless you, that each one of you might depart from his evil things.

Προς εσας πρωτον ο Θεος αναστησας τον Υιον αυτου Ιησουν απεστειλεν αυτον δια να σας ευλογη οταν επιστρεφητε εκαστος απο των πονηριων υμων.

إصحاح 4

بطرس ويوحنا أمام رؤساء اليهود

وَبَيْنَمَا هُمَا يُخَاطِبَانِ الشَّعْبَ، أَقْبَلَ عَلَيْهِمَا الْكَهَنَةُ وَقَائِدُ جُنْدِ الْهَيْكَلِ وَالصَّدُّوقِيُّونَ،

וַיְהִי בְּדַבְּרָם אֶל־הָעָם וַיָּקוּמוּ עֲלֵיהֶם הַכֹּהֲנִים וּנְגִיד הַמִּקְדָּשׁ וְהַצַּדּוּקִים׃

Ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲟⲩⲏⲃ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁⲇⲇⲟⲩⲕⲉⲟⲥ

But as they speak to the people the priests and the captains of the temple and the Sadducees rose upon them,

Ενω δε αυτοι ελαλουν προς τον λαον, ηλθον επ' αυτους οι ιερεις και ο στρατηγος του ιερου και οι Σαδδουκαιοι,

مُتَضَجِّرِينَ مِنْ تَعْلِيمِهِمَا الشَّعْبَ، وَنِدَائِهِمَا فِي يَسُوعَ بِالْقِيَامَةِ مِنَ الأَمْوَاتِ.

כִּי־חָרָה לָהֶם עַל־אֲשֶׁר לִמְּדוּ אֶת־הָעָם וְהִגִּידוּ אֶת־תְּחִיַּת הַמֵּתִים בְּיֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲩϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϩⲓⲱⲓϣ ϧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲛ̀ϯⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ϯⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

objecting that they were teaching the people, and they were proclaiming in Jesus the resurrection [the] from them who are dead.

αγανακτουντες διοτι εδιδασκον τον λαον και εκηρυττον δια του Ιησου την εκ νεκρων αναστασιν·

فَأَلْقَوْا عَلَيْهِمَا الأَيَادِيَ وَوَضَعُوهُمَا فِي حَبْسٍ إِلَى الْغَدِ، لأَنَّهُ كَانَ قَدْ صَارَ الْمَسَاءُ.

וַיִּשְׁלְחוּ יָדָם בָּהֶם וַיַּנִּיחוּם בַּמִּשְׁמָר לְמָחֳרַת הַיּוֹם הַהוּא כִּי הָיָה עָרֶב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓ̀ⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲛⲉ ⲁ ⲣⲟⲩϩⲓ ϩⲏⲇⲏ ϣⲱⲡⲓ ⲡⲉ

And they put forth (lit, brought) their hands upon them, they threw them into ward until the morrow: already evening had come.

και επεβαλον επ' αυτους τας χειρας και εθεσαν υπο φυλαξιν εως της αυριον, διοτι ητο ηδη εσπερα.

وَكَثِيرُونَ مِنَ الَّذِينَ سَمِعُوا الْكَلِمَةَ آمَنُوا، وَصَارَ عَدَدُ الرِّجَالِ نَحْوَ خَمْسَةِ آلاَفٍ.

וְרַבִּים מֵהַשֹּׁמְעִים אֶת־הַדָּבָר הֶאֱמִינוּ וַיְהִי מִסְפָּרָם כַּחֲמֵשֶׁת אֲלָפִים אִישׁ׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲩⲉⲣ ⲉ̅ ⲛ̀ϣⲟ

But many from them who heard the word believed; and (the) number of the men who believed came to be five thousand.

Πολλοι δε των ακουσαντων τον λογον επιστευσαν, και εγεινεν ο αριθμος των ανδρων ως πεντε χιλιαδες.

وَحَدَثَ فِي الْغَدِ أَنَّ رُؤَسَاءَهُمْ وَشُيُوخَهُمْ وَكَتَبَتَهُمُ اجْتَمَعُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ

וַיְהִי מִמָּחֳרָת וַיִּקָּהֲלוּ שָׂרֵיהֶם רָאשֵׁיהֶם וְזִקְנֵיהֶם וְסוֹפְרֵיהֶם יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ϣⲱⲡⲓ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁϧ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But it came to pass, the morrow having come, (that) the rulers and their presbyters and the scribes assembled in Jerusalem;

Και τη επαυριον συνηχθησαν εις την Ιερουσαλημ οι αρχοντες αυτων και οι πρεσβυτεροι και οι γραμματεις,

مَعَ حَنَّانَ رَئِيسِ الْكَهَنَةِ وَقَيَافَا وَيُوحَنَّا وَالإِسْكَنْدَرِ، وَجَمِيعِ الَّذِينَ كَانُوا مِنْ عَشِيرَةِ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ.

וְחָנָן הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וְקַיָּפָא וְיוֹחָנָן וְאֲלֶכְסַנְדְּרוֹס וְכֹל אֲשֶׁר מִמִּשְׁפַּחַת הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל׃

Ⲛⲉⲙ ⲁⲛⲛⲁ ⲛⲉⲙ ⲕⲁⲓⲁⲫⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲁⲗⲉⲝⲁⲛⲇⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲅⲉⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ

and Anna and Kaiapha, the chief priests, and Iōannēs and Alexandros, and all who were from (the) kindred of the chief priest.

και Αννας ο αρχιερευς και Καιαφας και Ιωαννης και Αλεξανδρος και οσοι ησαν εκ γενους αρχιερατικου.

وَلَمَّا أَقَامُوهُمَا فِي الْوَسْطِ، جَعَلُوا يَسْأَلُونَهُمَا: «بِأَيَّةِ قُوَّةٍ وَبِأَيِّ اسْمٍ صَنَعْتُمَا أَنْتُمَا هَذَا؟»

וַיַּעֲמִידוּ אֹתָם בַּתָּוֶךְ וַיִּשְׁאָלוּם לֵאמֹר בְּאֵי־זֶה כֹחַ וּבְאֵי־זֶה שֵׁם עֲשִׂיתֶם זֹאת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ ⲛⲁⲩϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲁϣ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲓⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲁⲛ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ

And having set them in their midst they were asking them: ' In what power, or in what name do ye (pron.) this?'

Και στησαντες αυτους εις το μεσον, ηρωτων· Δια ποιας δυναμεως η δια ποιου ονοματος επραξατε τουτο σεις;

حِينَئِذٍ امْتَلأَ بُطْرُسُ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ وَقَالَ لَهُمْ: «يَا رُؤَسَاءَ الشَّعْبِ وَشُيُوخَ إِسْرَائِيلَ،

וַיִּמָּלֵא פֶּטְרוֹס רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם שְׁמָעוּנִי רָאשֵׁי הָעָם וְזִקְנֵי יִשְׂרָאֵל׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁϥⲙⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ

Then Petros was filled with the holy spirit, he said to them: [The] rulers of the people, and [the] presbyters,

Τοτε ο Πετρος, πλησθεις Πνευματος Αγιου, ειπε προς αυτους· Αρχοντες του λαου και πρεσβυτεροι του Ισραηλ,

إِنْ كُنَّا نُفْحَصُ الْيَوْمَ عَنْ إِحْسَانٍ إِلَى إِنْسَانٍ سَقِيمٍ، بِمَاذَا شُفِيَ هَذَا،

אִם־אֲנַחְנוּ נֵחָקֵר הַיּוֹם עַל־הַטּוֹבָה אֲשֶׁר עָשִׂינוּ לְאִישׁ חוֹלֶה וּשְׁאֶלְתֶּם בַּמֶּה זֶה נוֹשָׁע׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲥⲉⲉⲣⲁⲛⲁⲕⲣⲓⲛⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϩⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉϥ ⲉ̀ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϫⲱⲃ ϫⲉ ⲉⲧⲁ ⲫⲁⲓ ⲟⲩϫⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙ

if we (pron.) to-day are examined concerning a good deed which was done to a feeble man, as to by whom this man was cured;

εαν ημεις ανακρινωμεθα σημερον δια ευεργεσιαν προς ανθρωπον ασθενουντα, δια ποιας δυναμεως ουτος ιατρευθη,

فَلْيَكُنْ مَعْلُومًا عِنْدَ جَمِيعِكُمْ وَجَمِيعِ شَعْبِ إِسْرَائِيلَ، أَنَّهُ بِاسْمِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ النَّاصِرِيِّ، الَّذِي صَلَبْتُمُوهُ أَنْتُمُ، الَّذِي أَقَامَهُ اللهُ مِنَ الأَمْوَاتِ، بِذَاكَ وَقَفَ هَذَا أَمَامَكُمْ صَحِيحًا.

יִוָּדַע לְכֻלְּכֶם וּלְכָל־עַם יִשְׂרָאֵל כִּי־בְשֵׁם יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ הַנָּצְרִי אֲשֶׁר צְלַבְתֶּם וַאֲשֶׁר הָאֱלֹהִים הֱקִימוֹ מִן־הַמֵּתִים בִּשְׁמוֹ עֹמֵד הָאִישׁ הַזֶּה בָּרִיא לִפְנֵיכֶם׃

Ⲙⲁⲣⲉ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲧⲉⲛⲁϣϥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ϥⲟϩⲓ ⲉⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙⲑⲟ ⲉϥⲟⲩⲟϫ

let the deed be manifest to you all, and all the people of Israel, that in (the) name of Jesus the Nazōreos, this whom ye (pron.) crucified, this whom God raised from them who are dead, in this (one) standeth this (man) before you cured.

ας ηναι γνωστον εις παντας υμας και εις παντα τον λαον του Ισραηλ οτι δια του ονοματος του Ιησου Χριστου του Ναζωραιου, τον οποιον σεις εσταυρωσατε, τον οποιον ο Θεος ανεστησεν εκ νεκρων, δια τουτου παρισταται ουτος ενωπιον υμων υγιης.

هَذَا هُوَ: الْحَجَرُ الَّذِي احْتَقَرْتُمُوهُ أَيُّهَا الْبَنَّاؤُونَ، الَّذِي صَارَ رَأْسَ الزَّاوِيَةِ.

וְהוּא הָאֶבֶן אֲשֶׁר מְאַסְתֶּם אַתֶּם הַבּוֹנִים וַתְּהִי לְרֹאשׁ פִּנָּה׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲓⲱⲛⲓ ⲉⲧⲁⲩϣⲟϣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱⲧ ⲫⲁⲓ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲱϫ ⲛ̀ⲗⲁⲕϩ

This is the stone which was despised by you the builders, this became a chief corner (stone).

Ουτος ειναι ο λιθος ο εξουθενηθεις εφ' υμων των οικοδομουντων, οστις εγεινε κεφαλη γωνιας.

وَلَيْسَ بِأَحَدٍ غَيْرِهِ الْخَلاَصُ. لأَنْ لَيْسَ اسْمٌ آخَرُ تَحْتَ السَّمَاءِ، قَدْ أُعْطِيَ بَيْنَ النَّاسِ، بِهِ يَنْبَغِي أَنْ نَخْلُصَ».

וְאֵין הַיְשׁוּעָה בְּאַחֵר כִּי לֹא נִתַּן תַּחַת הַשָּׁמַיִם שֵׁם אַחֵר לִבְנֵי אָדָם אֲשֶׁר־בּוֹ נִוָּשֵׁעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲉⲣⲉ ⲫⲛⲟϩⲉⲙ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲕⲉⲣⲁⲛ ⲥⲁⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲉ̀ⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲉϩⲱϯ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

And there is not another in whom is being (the) salvation, nor is there another name below (the) heaven which was given to [the] men in which they must be saved.

Και δεν υπαρχει δι' ουδενος αλλου η σωτηρια· διοτι ουτε ονομα αλλο ειναι υπο τον ουρανον δεδομενον μεταξυ των ανθρωπων, δια του οποιου πρεπει να σωθωμεν.

فَلَمَّا رَأَوْا مُجَاهَرَةَ بُطْرُسَ وَيُوحَنَّا، وَوَجَدُوا أَنَّهُمَا إِنْسَانَانِ عَدِيمَا الْعِلْمِ وَعَامِّيَّانِ، تَعَجَّبُوا. فَعَرَفُوهُمَا أَنَّهُمَا كَانَا مَعَ يَسُوعَ.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר רָאוּ אֶת־אֹמֶץ לֵב פֶּטְרוֹס וְיוֹחָנָן וְהִבִינוּ כִּי הֶדְיוֹטוֹת הֵמָּה וְלֹא בַעֲלֵי־חָכְמָה וַיִּתְמָהוּ וְהֵם הִכִּירוּ כִּי הָיוּ הוֹלְכִים עִם־יֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲧⲡⲁⲣⲣⲏⲥⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲙⲓ ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲥϧⲁⲓ ⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲓⲇⲓⲱⲧⲏⲥ ⲛⲉ ⲛⲁⲩⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲡⲉ ⲛⲁⲩⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉ

But having seen the boldness of Petros and Iōannēs, and having known that they were men who knew not writing, and were unlearned, they were wondering; but they were knowing them, that they were being with Jesus.

Θεωρουντες δε την παρρησιαν του Πετρου και Ιωαννου, και πληροφορηθεντες οτι ειναι ανθρωποι αγραμματοι και ιδιωται, εθαυμαζον και ανεγνωριζον αυτους οτι ησαν μετα του Ιησου·

وَلكِنْ إِذْ نَظَرُوا الإِنْسَانَ الَّذِي شُفِيَ وَاقِفًا مَعَهُمَا، لَمْ يَكُنْ لَهُمْ شَيْءٌ يُنَاقِضُونَ بِهِ.

אֲבָל בִּרְאוֹתָם אֶת הָאִישׁ הַנִּרְפָּא עֹמֵד אֶצְלָם לֹא מָצְאוּ לְדַבֵּר נֶגְדָּם דָּבָר׃

Ⲡⲓⲕⲉⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁϥⲟⲩϫⲁⲓ ⲛⲁⲩϣϯ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ

But the man also they were seeing standing with them cured; but they were not being able to resist them in anything.

βλεποντες δε τον ανθρωπον τον τεθεραπευμενον ισταμενον μετ' αυτων, δεν ειχον ουδεν να αντειπωσι.

فَأَمَرُوهُمَا أَنْ يَخْرُجَا إِلَى خَارِجِ الْمَجْمَعِ، وَتَآمَرُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ

וַיְצַוּוּ אֹתָם לָצֵאת חוּצָה מִסַּנְהֶדְרִין וַיִּתְיָעֲצוּ יַחְדָּו׃

Ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲉϩⲓⲧⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ

But having commanded that they should put (lit, throw) them out of the council, they were speaking to one another,

Προσταξαντες δε αυτους να απελθωσιν εξω του συνεδριου, συνεβουλευθησαν προς αλληλους,

قَائِلِينَ: «مَاذَا نَفْعَلُ بِهَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ؟ لأَنَّهُ ظَاهِرٌ لِجَمِيعِ سُكَّانِ أُورُشَلِيمَ أَنَّ آيَةً مَعْلُومَةً قَدْ جَرَتْ بِأَيْدِيهِمَا، وَلَا نَقْدِرُ أَنْ نُنْكِرَ.

וַיֹּאמְרוּ מַה־נַּעֲשֶׂה לָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה הִנֵּה אוֹת גָּלוּי נַעֲשָׂה עַל־יְדֵיהֶם וְגַם־מְפֻרְסָם לְכָל־ישְׁבֵי יְרוּשָׁלָיִם וְלֹא נוּכַל לְכַחֶשׁ בּוֹ׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲁⲓϥ ⲛ̀ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲟⲧⲓ ⲙⲉⲛ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ϫⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

saying: What shall (lit. will) we do to these men? That indeed a sign was done through them which is manifest, all who dwell in Jerusalem know: it is not possible for us to deny.

λεγοντες· Τι θελομεν καμει εις τους ανθρωπους τουτους; επειδη οτι μεν εγεινε δι' αυτων γνωστον θαυμα, ειναι φανερον εις παντας τους κατοικουντας την Ιερουσαλημ, και δεν δυναμεθα να αρνηθωμεν τουτο·

وَلكِنْ لِئَلاَّ تَشِيعَ أَكْثَرَ فِي الشَّعْبِ، لِنُهَدِّدْهُمَا تَهْدِيدًا أَنْ لَا يُكَلِّمَا أَحَدًا مِنَ النَّاسِ فِيمَا بَعْدُ بِهَذَا الاسْمِ».

אַךְ לְמַעַן לֹא־יִרְבֶּה הַדָּבָר בָּעָם וְיִפְרֹץ נִגְעֲרָה־בָּם לְבִלְתִּי דַבֵּר עוֹד לְכָל־אָדָם בַּשֵּׁם הַזֶּה׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲥⲱⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲣⲉⲛⲛⲟϣⲡⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲣⲁⲛ

But that the thing may not spread abroad further among the people, let us threaten them, that they speak not to any man in this name.'

αλλα δια να μη διαδοθη περισσοτερον εις τον λαον, ας απειλησωμεν αυτους αυστηρως να μη λαλωσι πλεον εν τω ονοματι τουτω προς μηδενα ανθρωπον.

فَدَعَوْهُمَا وَأَوْصَوْهُمَا أَنْ لَا يَنْطِقَا الْبَتَّةَ، وَلَا يُعَلِّمَا بِاسْمِ يَسُوعَ.

וַיִּקְּרְאוּ אֹתָם וַיְצַוּוּם אֲשֶׁר לֹא־יְדַבְּרוּ דָבָר וְלֹא יְלַמְּדוּ בְּשֵׁם יֵשׁוּעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲩϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣⲟⲩⲱ ⲉ̀ⲡⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅

And having called them they ordered them not to utter at all, nor to teach in (the) name of Jesus.

Και καλεσαντες αυτους, παρηγγειλαν εις αυτους να μη λαλωσι καθολου μηδε να διδασκωσιν εν τω ονοματι του Ιησου.

فَأَجَابَهُمْ بُطْرُسُ وَيُوحَنَّا وَقَالاَ: «إِنْ كَانَ حَقًّا أَمَامَ اللهِ أَنْ نَسْمَعَ لَكُمْ أَكْثَرَ مِنَ اللهِ، فَاحْكُمُوا.

וַיַּעֲנוּ פֶּטְרוֹס וְיוֹחָנָן וַיֹּאמְרוּ אֲלֵיהֶם הֲנָכוֹן הוּא לִפְנֵי הָאֱלֹהִים שְׁמֹעַ לָכֶם יֹתֵר מִשְּׁמֹעַ לֵאלֹהִים שִׁפְטוּ אַתֶּם׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲱⲟⲩ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲙⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲫϯ ⲙⲁϩⲁⲡ

But Petros and Iōannēs said to them, If it is righteous before God to hearken to you rather than God, judge ye:

Ο δε Πετρος και Ιωαννης αποκριθεντες προς αυτους, ειπον· Αν ηναι δικαιον ενωπιον του Θεου να ακουωμεν εσας μαλλον παρα τον Θεον, κρινατε.

لأَنَّنَا نَحْنُ لَا يُمْكِنُنَا أَنْ لَا نَتَكَلَّمَ بِمَا رَأَيْنَا وَسَمِعْنَا».

כִּי לֹא נוּכַל אֲנַחְנוּ לַחֲדֹל לְדַבֵּר אֵת אֲשֶׁר רָאִינוּ וְשָׁמָעְנוּ׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

for it is not possible for us (pron.) not to speak the things which we saw and which we heard.

Διοτι ημεις δεν δυναμεθα να μη λαλωμεν οσα ειδομεν και ηκουσαμεν.

وَبَعْدَمَا هَدَّدُوهُمَا أَيْضًا أَطْلَقُوهُمَا، إِذْ لَمْ يَجِدُوا الْبَتَّةَ كَيْفَ يُعَاقِبُونَهُمَا بِسَبَبِ الشَّعْبِ، لأَنَّ الْجَمِيعَ كَانُوا يُمَجِّدُونَ اللهَ عَلَى مَا جَرَى،

וַיּוֹסִיפוּ לִגְעָר־בָּם וַיִּפְטְרוּ אֹתָם בַּאֲשֶׁר לֹא־מָצְאוּ דָבָר לַעֲנוֹשׁ אֹתָם מִפְּנֵי הָעָם כִּי כֻלָּם מְהַלֲלִים אֶת־הָאֱלֹהִים עַל־הַנַּעֲשָׂה׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲛⲟϣⲡⲟⲩ ⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲗⲱⲓϫⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ⲉⲣⲕⲟⲗⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ

But they (pron.) having threatened them, released them; they found no pretext against them concerning the manner of pnnishing them, because of the people; because all were glorifying God because of that which was done.

Οι δε, παλιν απειλησαντες αυτους απελυσαν, μη ευρισκοντες το πως να τιμωρησωσιν αυτους, δια τον λαον, διοτι παντες εδοξαζον τον Θεον δια το γεγονος.

لأَنَّ الإِنْسَانَ الَّذِي صَارَتْ فِيهِ آيَةُ الشِّفَاءِ هَذِهِ، كَانَ لَهُ أَكْثَرُ مِنْ أَرْبَعِينَ سَنَةً.

כִּי בֶּן־אַרְבָּעִים שָׁנָה וָמַעְלָה הָיָה הָאִישׁ הַהוּא אֲשֶׁר נַעֲשָׂה־עִמּוֹ אוֹת הָרְפוּאָה הַזֹּאת׃

Ⲛⲉ ⲁϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁ ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ⲙ̀ⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁⲓ ϣⲱⲡⲓ ϩⲓⲱⲧϥ

The man had been more than forty years (old), on whom this signal work of curing was done.

Επειδη ο ανθρωπος, εις τον οποιον εγεινε το θαυμα τουτο της θεραπειας, ητο περισσοτερον των τεσσαρακοντα ετων.

صلاة المؤمنين

وَلَمَّا أُطْلِقَا أَتَيَا إِلَى رُفَقَائِهِمَا وَأَخْبَرَاهُمْ بِكُلِّ مَا قَالَهُ لَهُمَا رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَالشُّيُوخُ.

וְאַחֲרֵי הִפָּטְרָם בָּאוּ אֶל־אֲחֵיהֶם וַיְסַפְּרוּ לָהֶם אֵת אֲשֶׁר אָמְרוּ אֲלֵיהֶם רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וְהַזְּקֵנִים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲭⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲓ̀ ϣⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲁⲩⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲛⲱⲟⲩ

But having been released, they came unto them of their own, they showed to them all things which the chief priests and the presbyters did to them.

Και αφου απελυθησαν, ηλθον προς τους οικειους και απηγγειλαν οσα ειπον προς αυτους οι αρχιερεις και οι πρεσβυτεροι.

فَلَمَّا سَمِعُوا، رَفَعُوا بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ صَوْتًا إِلَى اللهِ وَقَالُوا: «أَيُّهَا السَّيِّدُ، أَنْتَ هُوَ الإِلَهُ الصَّانِعُ السَّمَاءَ وَالأَرْضَ وَالْبَحْرَ وَكُلَّ مَا فِيهَا،

וַיְהִי כַאֲשֶׁר שָׁמְעוּ אֶת־זֹאת וַיִּשְׂאוּ אֶת־קוֹלָם בְּלֵב אֶחָד לֵאלֹהִים וַיֹּאמְרוּ אֲדֹנָי אַתָּה הָאֵל הָעֹשֶׂה אֶת־הַשָּׁמַיִם וְאֶת־הָאָרֶץ וְאֶת־הַיָּם וְאֶת־כָּל אֲשֶׁר־בָּם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲁⲩϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϩⲁ ⲫϯ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲛⲛⲏⲃ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉⲧⲁⲕⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲫⲓⲟⲙ ⲛⲉⲙ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

But having heard, they lifted up their voice toward God together, they said: Our Master, thou (art) he who made (the) heaven and (the) earth, the sea and all things which are in it:

Οι δε ακουσαντες, ομοθυμαδον υψωσαν την φωνην προς τον Θεον και ειπον· Δεσποτα, συ εισαι ο Θεος, οστις εκαμες τον ουρανον και την γην και την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις,

الْقَائِلُ بِفَمِ دَاوُدَ فَتَاكَ: لِمَاذَا ارْتَجَّتِ الأُمَمُ وَتَفَكَّرَ الشُّعُوبُ بِالْبَاطِلِ؟

אֲשֶׁר אָמַרְתָּ בְּפִי עַבְדְּךָ דָוִד אָבִינוּ בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ לָמָּה רָגְשׁוּ גוֹיִם וּלְאֻמִים יֶהְגּוּ רִיק׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲉⲕⲁⲗⲟⲩ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉⲑⲛⲟⲥ ϩⲁⲛⲗⲁⲟⲥ ⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲗⲉⲧⲁⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲧϣⲟⲩⲓⲧ

he who said in the holy spirit from the mouth of our father David concerning thy servant (lit, child): "Why cried out Gentiles? Peoples meditated empty things.

οστις ειπας δια στοματος Δαβιδ του δουλου σου· Δια τι εφρυαξαν τα εθνη και οι λαοι εμελετησαν ματαια;

قَامَتْ مُلُوكُ الأَرْضِ، وَاجْتَمَعَ الرُّؤَسَاءُ مَعًا عَلَى الرَّبِّ وَعَلَى مَسِيحِهِ.

יִתְיַצְּבוּ מַלְכֵי אֶרֶץ וְרוֹזְנִים נוֹסְדוּ יָחַד עַל־יְהוָֹה וְעַל־מְשִׁיחוֹ׃

Ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲓⲕⲉⲁⲣⲭⲱⲛ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲉⲩⲙⲁ ⲉ̀ϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲭⲣ̅ⲥ̅

The kings of (the) earth stood (up), the rulers also assembled together to oppose the Lord and his Christ."

παρεσταθησαν οι βασιλεις της γης και οι αρχοντες συνηχθησαν ομου κατα του Κυριου και κατα του Χριστου αυτου.

لأَنَّهُ بِالْحَقِيقَةِ اجْتَمَعَ عَلَى فَتَاكَ الْقُدُّوسِ يَسُوعَ، الَّذِي مَسَحْتَهُ، هِيرُودُسُ وَبِيلاَطُسُ الْبُنْطِيُّ مَعَ أُمَمٍ وَشُعُوبِ إِسْرَائِيلَ،

כִּי אָמְנָם נוֹסְדוּ בָּעִיר הַזֹּאת הוֹרְדוֹס וּפָנְטִיּוֹס פִּילָטוֹס עִם־הַגּוֹיִם וּלְאֻמֵּי יִשְׂרָאֵל עַל־יֵשׁוּעַ עַבְדְּךָ הַקָּדוֹשׁ אֲשֶׁר מָשָׁחְתָּ׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉⲕⲁⲗⲟⲩ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲕⲑⲁϩⲥϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲟⲛⲧⲓⲟⲥ ⲡⲓⲗⲁⲧⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

For in [a] truth assembled in this city upon thy servant (lit, child) Jesus whom thou anointedst, Ērōdēs and Pontios Pilatos, with other Gentiles and peoples of Israel,

Διοτι συνηχθησαν επ' αληθειας εναντιον του αγιου Παιδος σου Ιησου, τον οποιον εχρισας, και ο Ηρωδης και ο Ποντιος Πιλατος μετα των εθνων και των λαων του Ισραηλ,

لِيَفْعَلُوا كُلَّ مَا سَبَقَتْ فَعَيَّنَتْ يَدُكَ وَمَشُورَتُكَ أَنْ يَكُونَ.

לַעֲשׂוֹת אֵת אֲשֶׁר יָדְךָ וַעֲצָתְךָ מִקֶּדֶם גָּזְרָה לִהְיוֹת׃

Ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁ ⲧⲉⲕϫⲓϫ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕⲥⲟϭⲛⲓ ⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ

to do all things which thy hand and thy counsel foreordained to be done.

δια να καμωσιν οσα η χειρ σου και η βουλη σου προωρισε να γεινωσι·

وَالآنَ يَا رَبُّ، انْظُرْ إِلَى تَهْدِيدَاتِهِمْ، وَامْنَحْ عَبِيدَكَ أَنْ يَتَكَلَّمُوا بِكَلاَمِكَ بِكُلِّ مُجَاهَرَةٍ،

וְעַתָּה אֲדֹנָי רְאֵה אֶת־גַּעֲרָתָם וְתֵן לַעֲבָדֶיךָ לְדַבֵּר אֶת־דְּבָרְךָ בְּכָל־אֹמֶץ לִבָּם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲡ⳪̅ ⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲙⲏⲓⲥ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲃⲓⲁⲓⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲓⲃⲉⲛ

And now, Lord, look upon their angers: give to thy servants to speak in all boldness,

και τωρα, Κυριε, βλεψον εις τας απειλας αυτων και δος εις τους δουλους σου να λαλωσι τον λογον σου μετα πασης παρρησιας,

بِمَدِّ يَدِكَ لِلشِّفَاءِ، وَلْتُجْرَ آيَاتٌ وَعَجَائِبُ بِاسْمِ فَتَاكَ الْقُدُّوسِ يَسُوعَ».

בִּנְטֹתְךָ אֶת־יָדְךָ לְמַרְפֵּא וְלָתֵת אֹתוֹת וּמוֹפְתִים בְּשֵׁם יֵשׁוּעַ עַבְדְּךָ הַקָּדוֹשׁ׃

Ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲉⲕⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲧⲉⲕϫⲓϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲁⲛⲧⲁⲗϭⲟ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲁⲗⲟⲩ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

in (the) stretching forth thy hand for healings and signs and wonders, to be done through thy holy servant (lit, child) Jesus.'

εκτεινων την χειρα σου εις θεραπειαν και γινομενων σημειων και τεραστιων δια του ονοματος του αγιου Παιδος σου Ιησου.

وَلَمَّا صَلَّوْا تَزَعْزَعَ الْمَكَانُ الَّذِي كَانُوا مُجْتَمِعِينَ فِيهِ، وَامْتَلأَ الْجَمِيعُ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ، وَكَانُوا يَتَكَلَّمُونَ بِكَلَامِ اللهِ بِمُجَاهَرَةٍ.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר הִתְפַּלֲלוּ וַיָּנַע הַמָּקוֹם אֲשֶׁר הָיוּ נִקְהָלִים שָׁם וַיִּמָּלְאוּ כֻלָּם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיְדַבְּרוּ אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים בְּאֹמֶץ לֵבָב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲁϥⲕⲓⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲣⲏⲥⲓⲁ

And having prayed, the place in which they were being assembled was shaken. And they all were filled with the holy spirit, and they were speaking the word of God in a great boldness.

Μετα δε την δεησιν αυτων εσεισθη ο τοπος οπου ησαν συνηγμενοι, και επλησθησαν απαντες Πνευματος Αγιου και ελαλουν τον λογον του Θεου μετα παρρησιας.

المؤمنون يتشاركون في ممتلكاتهم

وَكَانَ لِجُمْهُورِ الَّذِينَ آمَنُوا قَلْبٌ وَاحِدٌ وَنَفْسٌ وَاحِدَةٌ، وَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ يَقُولُ إِنَّ شَيْئًا مِنْ أَمْوَالِهِ لَهُ، بَلْ كَانَ عِنْدَهُمْ كُلُّ شَيْءٍ مُشْتَرَكًا.

וּקְהַל הַמַּאֲמִינִים הָיָה לָהֶם לֵב אֶחָד וְנֶפֶשׁ אַחַת וְאֵין אִישׁ מֵהֶם אוֹמֵר עַל־אֲשֶׁר בְּיָדוֹ לִי הוּא כִּי הַכֹּל הָיָה לָהֶם לְנַחֲלַת כֻּלָּם׃

Ⲛⲓⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲡⲉ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϩⲩⲡⲁⲣⲭⲟⲛⲧⲁ ϫⲉ ⲛⲟⲩϥ ⲛⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲁⲣⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϣⲟⲡ ⲛⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ

But the multitudes who believed were being of one heart and one soul. There was not any one saying of any of his goods that they were his own; but (i.) all things were being to them in common.

Του δε πληθους των πιστευσαντων η καρδια και η ψυχη ητο μια, και ουδε εις ελεγεν οτι ειναι εαυτου τι εκ των υπαρχοντων αυτου αλλ' ειχον τα παντα κοινα.

وَبِقُوَّةٍ عَظِيمَةٍ كَانَ الرُّسُلُ يُؤَدُّونَ الشَّهَادَةَ بِقِيَامَةِ الرَّبِّ يَسُوعَ، وَنِعْمَةٌ عَظِيمَةٌ كَانَتْ عَلَى جَمِيعِهِمْ،

וּבִגְבוּרָה רַבָּה יָעִידוּ הַשְּׁלִיחִים עַל־תְּקוּמַת הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ וְחֶסֶד גָּדוֹל הָיָה עַל כֻּלָּם׃

Ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲛⲁⲣⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ϯ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁ ⲧⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ⲛⲁϥϩⲓϫⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ

But in [a] great power were the apostles giving [the] witness of (the) resurrection, of Jesus Christ our Lord: but [a] great grace was being upon all.

Και μετα δυναμεως μεγαλης απεδιδον οι αποστολοι την μαρτυριαν της αναστασεως του Κυριου Ιησου, και χαρις μεγαλη ητο επι παντας αυτους.

إِذْ لَمْ يَكُنْ فِيهِمْ أَحَدٌ مُحْتَاجًا، لأَنَّ كُلَّ الَّذِينَ كَانُوا أَصْحَابَ حُقُولٍ أَوْ بُيُوتٍ كَانُوا يَبِيعُونَهَا، وَيَأْتُونَ بِأَثْمَانِ الْمَبِيعَاتِ،

כִּי לֹא־הָיָה בָהֶם חֲסַר דָּבָר כִּי כָל־בַּעֲלֵי שָׂדוֹת וּבָתִּים מָכְרוּ אֹתָם וַיָּבִיאוּ אֶת־כֶּסֶף מְחִירָם׃

Ⲛⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲡⲉ ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲟⲩ ⲓⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲩϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲧⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For there was not he who had need among them: for they who had fields were selling them; they were bringing (the) price of the things which are sold;

Επειδη ουδε ητο τις μεταξυ αυτων ενδεης· διοτι οσοι ησαν κτητορες αγρων η οικιων, πωλουντες εφερον τας τιμας των πωλουμενων

وَيَضَعُونَهَا عِنْدَ أَرْجُلِ الرُّسُلِ، فَكَانَ يُوزَّعُ عَلَى كُلِّ أَحَدٍ كَمَا يَكُونُ لَهُ احْتِيَاجٌ.

וַיְשִׂימֻהוּ לְרַגְלֵי הַשְּׁלִיחִים וַיֻּתַּן לְכָל־אִישׁ וָאִישׁ דֵּי מַחְסֹרוֹ׃

Ⲛⲁⲩⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲁⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲁⲩϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉϥⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ

they were laying them at the feet of the apostles: but they were giving to each that of which he had need.

και εθετον εις τους ποδας των αποστολων· και διεμοιραζετο εις εκαστον κατα την χρειαν την οποιαν ειχε.

وَيُوسُفُ الَّذِي دُعِيَ مِنَ الرُّسُلِ بَرْنَابَا، الَّذِي يُتَرْجَمُ ابْنَ الْوَعْظِ، وَهُوَ لاَوِيٌّ قُبْرُسِيُّ الْجِنْسِ،

וְיוֹסֵף אֲשֶׁר כִּנוּהוּ הַשְּׁלִיחִים בְּשֵׁם בַּר־נַבָּא פֵּרוּשׁוֹ בֶן־הַנֶּחָמָה אִישׁ לְבֵית לֵוִי אֲשֶׁר נוֹלַד בְּאֶרֶץ קִיפְרוֹס׃

Ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲇⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϯⲣⲉⲛϥ ϫⲉ ⲃⲁⲣⲥⲁⲃⲁⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲧⲉ ⲫⲏ ⲡⲉ ⲉ̀ϣⲁⲩⲟⲩⲁϩⲙⲉϥ ϫⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡϯϩⲟ ⲉ̀ⲟⲩⲗⲉⲩⲓⲧⲏⲥ ⲡⲉ ⲛ̀ⲕⲩⲡⲣⲓⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲅⲉⲛⲟⲥ

But Joseph, who was named 'Barsabas'; from the apostles, which is being interpreted (the) son of (the) consolation,' being a Levite, Cypriote in his race,

Και ο Ιωσης, ο επονομασθεις υπο των αποστολων Βαρναβας, το οποιον μεθερμηνευομενον ειναι υιος παρηγοριας Λευιτης, Κυπριος το γενος,

إِذْ كَانَ لَهُ حَقْلٌ بَاعَهُ، وَأَتَى بِالدَّرَاهِمِ وَوَضَعَهَا عِنْدَ أَرْجُلِ الرُّسُلِ.

גַּם־לוֹ הָיָה שָׂדֶה וַיִּמְכְּרֵהוּ וַיָּבֵא אֶת־הַכֶּסֶף וַיְשִׂימֵהוּ לְרַגְלֵי הַשְּׁלִיחִים׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ⲓⲟϩⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲭⲣⲏⲙⲁ ⲁϥⲭⲁⲩ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲉⲛϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ

having (a) field, he sold it, he brought the money, he laid it at (the) feet of the apostles.

εχων αγρον επωλησε και εφερε τα χρηματα και εθεσεν εις τους ποδας των αποστολων.

إصحاح 5

حنانيا وسفيرة

وَرَجُلٌ اسْمُهُ حَنَانِيَّا، وَامْرَأَتُهُ سَفِّيرَةُ، بَاعَ مُلْكًا

וְאִישׁ אֶחָד וּשְׁמוֹ חֲנַנְיָה וְאִשְׁתּוֹ שַׁפִּירָה מָכַר אֶת־אֲחֻזָּתוֹ׃

Ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ϩⲱϥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲡⲫⲓⲣⲁ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ⲁϥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁ ⲧⲉϥⲧⲓⲙⲏ

But a man also whose name is Ananias, with Sapphira his wife, sold a field for its price;

Ανθρωπος δε τις Ανανιας το ονομα μετα της γυναικος αυτου Σαπφειρης επωλησε κτημα

وَاخْتَلَسَ مِنَ الثَّمَنِ، وَامْرَأَتُهُ لَهَا خَبَرُ ذَلِكَ، وَأَتَى بِجُزْءٍ وَوَضَعَهُ عِنْدَ أَرْجُلِ الرُّسُلِ.

וַיִּקַּח מִן־הַמְּחִיר וַיַּסְתֵּר וְאִשְׁתּוֹ יֹדַעַת גַּם־הִיא וְחֵלֶק אֶחָד הֵבִיא וַיָּשֶׂם לְרַגְלֵי הַשְּׁלִיחִים׃

Ⲉⲥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ⲁϥⲱⲗⲓ ⲛ̀ϭⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲧⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲓⲟϩⲓ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲣⲟⲥ ⲁϥⲭⲁⲩ ϧⲁⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ

his wife knowing, he took away by stealth from the price of the field, but he brought a part, he laid it at the feet of the apostles.

και εκρατησεν απο της τιμης, εν γνωσει και της γυναικος αυτου, και φερων μερος τι εθεσεν εις τους ποδας των αποστολων.

فَقَالَ بُطْرُسُ: «يَا حَنَانِيَّا، لِمَاذَا مَلأَ الشَّيْطَانُ قَلْبَكَ لِتَكْذِبَ عَلَى الرُّوحِ الْقُدُسِ وَتَخْتَلِسَ مِنْ ثَمَنِ الْحَقْلِ؟

וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס חֲנַנְיָה לָמָּה זֶּה מִלֵּא הַשָּׂטָן אֶת־לְבָבְךָ לְשַׁקֵּר לְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ וּלְהַסְתִּיר מִמְּחִיר הַשָּׂדֶה׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁ ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ⲙⲁϩ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕⲱⲗⲓ ⲛ̀ϭⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲧⲓⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲓⲟϩⲓ

But Petros said to him: 'Ananias, why did Satan fill thy heart to say falsehood to the holy spirit, and to take away by stealth from the price of the field?

Ειπε δε ο Πετρος· Ανανια, δια τι εγεμισεν ο Σατανας την καρδιαν σου, ωστε να ψευσθης εις το Πνευμα το Αγιον και να κρατησης απο της τιμης του αγρου;

أَلَيْسَ وَهُوَ بَاقٍ كَانَ يَبْقَى لَكَ؟ وَلَمَّا بِيعَ، أَلَمْ يَكُنْ فِي سُلْطَانِكَ؟ فَمَا بَالُكَ وَضَعْتَ فِي قَلْبِكَ هَذَا الأَمْرَ؟ أَنْتَ لَمْ تَكْذِبْ عَلَى النَّاسِ بَلْ عَلَى اللهِ».

הֲלֹא שֶׁלְּךָ הָיָה טֶרֶם הִמָּכְרוֹ וְגַם־אַחֲרֵי נִמְכַּר הָיָה בְיָדֶךָ וְלָמָּה שַׂמְתָּ עַל־לְבָבְךָ הַדָּבָר הַזֶּה לֹא שִׁקַּרְתָּ לִבְנֵי אָדָם כִּי אִם־לֵאלֹהִים׃

Ⲙⲏ ⲉϥϣⲟⲡ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛⲁⲕ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲕⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁϥⲭⲏ ⲁⲛ ϧⲁ ⲧⲉⲕⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲕⲭⲁ ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉⲧⲁⲕϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲉ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲫϯ

Abiding, was it not abiding to thee? And having sold it, was it not under thine authority? Why then puttest thou this thing in thy heart, having said falsehood not to man but to God?'

Ενω εμενε, δεν ητο σου; και αφου επωληθη, δεν ητο εν τη εξουσια σου; δια τι εβαλες εν τη καρδια σου το πραγμα τουτο; δεν εψευσθης εις ανθρωπους, αλλ' εις τον Θεον.

فَلَمَّا سَمِعَ حَنَانِيَّا هَذَا الْكَلاَمَ وَقَعَ وَمَاتَ. وَصَارَ خَوْفٌ عَظِيمٌ عَلَى جَمِيعِ الَّذِينَ سَمِعُوا بِذَلِكَ.

וְכִשְׁמֹעַ חֲנַנְיָה אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה נָפַל אַרְצָה וַיִּגְוָע וַתְּהִי יִרְאָה גְדוֹלָה עַל כָּל־הַשֹּׁמְעִים׃

Ⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲁϥϩⲉⲓ ⲁϥϩⲓ ⲡⲉϥⲑⲏⲟⲩ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲓ

But Ananias hearing these words fell, he expired. But a great fear came upon all who heard these (things).

Ενω δε ηκουεν ο Ανανιας τους λογους τουτους, επεσε και εξεψυχησε, και επεπεσε φοβος μεγας επι παντας τους ακουοντας ταυτα.

فَنَهَضَ الأَحْدَاثُ وَلَفُّوهُ وَحَمَلُوهُ خَارِجًا وَدَفَنُوهُ.

וַיָּקוּמוּ הַצְּעִירִים וַיַּאַסְפוּ אֹתוֹ וַיִּשָּׂאֻהוּ הַחוּצָה וַיִּקְבְּרֻהוּ׃

Ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲁⲩϫⲟⲗϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲑⲟⲙⲥϥ

The young men rose, they wrapped him round, and having brought him out, they buried him.

Σηκωθεντες δε οι νεωτεροι, ετυλιξαν αυτον και εκβαλοντες εθαψαν.

ثُمَّ حَدَثَ بَعْدَ مُدَّةِ نَحْوِ ثَلاَثِ سَاعَاتٍ، أَنَّ امْرَأَتَهُ دَخَلَتْ، وَلَيْسَ لَهَا خَبَرُ مَا جَرَى.

וַיְהִי כְּמִשְׁלשׁ שָׁעוֹת וַתָּבֹא אִשְׁתּוֹ וְהִיא לֹא יָדְעָה אֵת אֲשֶׁר נַעֲשָׂה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲅ̅ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲟⲩ ⲛⲉⲥⲕⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ

But it happened (that), nearly three hours having passed, his wife came in, not knowing that which happened.

Μετα δε περιπου τρεις ωρας εισηλθεν η γυνη αυτου, μη εξευρουσα το γεγονος.

فَأَجَابَهَا بُطْرُسُ: «قُولِي لِي: أَبِهَذَا الْمِقْدَارِ بِعْتُمَا الْحَقْلَ؟» فَقَالَتْ: «نَعَمْ، بِهَذَا الْمِقْدَارِ».

וַיַּעַן פֶּטְרוֹס וַיֹּאמֶר אֵלֶיהָ אִמְרִי־לִי הֲבַמְּחִיר הַזֶּה מְכַרְתֶּם אֶת־הַשָּׂדֶה וַתֹּאמֶר הֵן בַּמְּחִיר הַזֶּה׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲁⲥ ϫⲉ ⲁ̀ϫⲟⲥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛϯ ⲙ̀ⲡⲓⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁ ⲛⲁⲓϩⲁⲧ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁⲥ ϫⲉ ⲁϩⲁ ϧⲁ ⲛⲁⲓ

Petros said to her: Say to me whether ye sold the field for this silver.' But she said: Yea, for this.'

Και απεκριθη προς αυτην ο Πετρος· Ειπε μοι, δια τοσον επωλησατε τον αγρον; Και εκεινη ειπε· Ναι, δια τοσον.

فَقَالَ لَهَا بُطْرُسُ: «مَا بَالُكُمَا اتَّفَقْتُمَا عَلَى تَجْرِبَةِ رُوحِ الرَّبِّ؟ هُوَذَا أَرْجُلُ الَّذِينَ دَفَنُوا رَجُلَكِ عَلَى الْبَابِ، وَسَيَحْمِلُونَكِ خَارِجًا».

וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס אֵלֶיהָ לָמָּה־זֶּה נוֹעַצְתֶּם לְנַסּוֹת אֶת־רוּחַ יְהוָֹה הִנֵּה בַפֶּתַח רַגְלֵי הַמְקַבְּרִים אֶת־אִישֵׁךְ וְנָשְׂאוּ אֹתָךְ הַחוּצָה׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁⲥ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁ ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ϯⲙⲁϯ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲓϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲑⲱⲙⲥ ⲙ̀ⲡⲉϩⲁⲓ ⲥⲉⲭⲏ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁϥⲓϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲱⲓ

But Petros said to her: Why was this thing agreed upon by you to tempt the spirit of the Lord? Behold the feet of them who buried thy husband are at the doors, they will carry thee out also.'

Και ο Πετρος ειπε προς αυτην· Δια τι συνεφωνησατε να πειραζητε το Πνευμα του Κυριου; ιδου, εις την θυραν οι ποδες των θαψαντων τον ανδρα σου και θελουσιν εκβαλει και σε.

فَوَقَعَتْ فِي الْحَالِ عِنْدَ رِجْلَيْهِ وَمَاتَتْ. فَدَخَلَ الشَّبَابُ وَوَجَدُوهَا مَيْتَةً، فَحَمَلُوهَا خَارِجًا وَدَفَنُوهَا بِجَانِبِ رَجُلِهَا.

וַתִּפֹּל פִּתְאֹם לְרַגְלָיו וַתִּגְוָע וְהַנְּעָרִים בָּאוּ וְהִנֵּה מֵתָה וַיִּשָּׂאוּהָ הַחוּצָה וַיִּקְבְּרוּהָ אֵצֶל אִישָׁהּ׃

Ⲁⲥϩⲉⲓ ⲇⲉ ϧⲁⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲁⲥϩⲓ ⲡⲉⲥⲑⲏⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲁⲩϫⲉⲙⲥ ⲉⲥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉⲧⲁⲩⲟⲗⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲭⲁⲥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲡⲉⲥϩⲁⲓ

But she fell at his feet, she expired. The young men having come in, found her dead; having taken her away, they laid her by her husband.

Και επεσε παρευθυς εις τους ποδας αυτου και εξεψυχησεν· εισελθοντες δε οι νεανισκοι, ευρον αυτην νεκραν και εκβαλοντες εθαψαν πλησιον του ανδρος αυτης.

فَصَارَ خَوْفٌ عَظِيمٌ عَلَى جَمِيعِ الْكَنِيسَةِ وَعَلَى جَمِيعِ الَّذِينَ سَمِعُوا بِذَلِكَ.

וַתְּהִי יִרְאָה גְדוֹלָה עַל כָּל־הַקָּהָל וְעַל כָּל־הַשֹּׁמְעִים אֶת־אֵלֶּה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲟϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲓ

A great fear came upon all the church, and on all who heard these (things).

Και επεπεσε φοβος μεγας εφ' ολην την εκκλησιαν και επι παντας τους ακουοντας ταυτα.

الرسل يشفون الكثيرين

وَجَرَتْ عَلَى أَيْدِي الرُّسُلِ آيَاتٌ وَعَجَائِبُ كَثِيرَةٌ فِي الشَّعْبِ. وَكَانَ الْجَمِيعُ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ فِي رِوَاقِ سُلَيْمَانَ.

וַיֵּעָשׂוֹּ אֹתוֹת וּמוֹפְתִים רַבִּים בְּקֶרֶב הָעָם עַל־יְדֵי הַשְּׁלִיחִים וְכֻלָּם נֶאֶסְפוּ לֵב אֶחָד בְּאוּלָם שֶׁל־שְׁלֹמֹה׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲁⲩϣⲟⲡ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲙ̀ⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϧⲁⲧⲉⲛ ϯⲥⲧⲟⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲟⲗⲟⲙⲱⲛ

But through (the) hands of the apostles many signs and wonders Were being done among the people; and they all were assembling together at the porch of Solomōn.

Πολλα δε σημεια και τερατα εγινοντο εν τω λαω δια των χειρων των αποστολων· και ησαν ομοθυμαδον απαντες εν τη στοα του Σολομωντος.

وَأَمَّا الآخَرُونَ فَلَمْ يَكُنْ أَحَدٌ مِنْهُمْ يَجْسُرُ أَنْ يَلْتَصِقَ بِهِمْ، لكِنْ كَانَ الشَّعْبُ يُعَظِّمُهُمْ.

וּמִן־הָאֲחֵרִים אֵין אִישׁ אֲשֶׁר מְלָאוֹ לִבּוֹ לְהִלָּוֹת עֲלֵיהֶם וְהָעָם הוֹקִיר אֹתָם׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲱϫⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲉ̀ⲧⲟⲙϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But among the rest no one dared join himself to them, but the people were exalting them;

Εκ δε των λοιπων ουδεις ετολμα να προσκολληθη εις αυτους, ο λαος ομως εμεγαλυνεν αυτους·

وَكَانَ مُؤْمِنُونَ يَنْضَمُّونَ لِلرَّبِّ أَكْثَرَ، جَمَاهِيرُ مِنْ رِجَالٍ وَنِسَاءٍ،

וְעוֹד נִסְפְּחוּ מַאֲמִינִים אֶל־הָאָדוֹן אֲנָשִׁים וְנָשִׁים הַרְבֵּה מְאֹד׃

Ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲩⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ

but the more were adding themselves to the Lord, believers many men and women.

και προσετιθεντο μαλλον πιστευοντες εις τον Κυριον, πληθη ανδρων τε και γυναικων,

حَتَّى إِنَّهُمْ كَانُوا يَحْمِلُونَ الْمَرْضَى خَارِجًا فِي الشَّوَارِعِ وَيَضَعُونَهُمْ عَلَى فُرُشٍ وَأَسِرَّةٍ، حَتَّى إِذَا جَاءَ بُطْرُسُ يُخَيِّمُ وَلَوْ ظِلُّهُ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ.

עַד כִּי־נָשְׂאוּ אֶת־הַחוֹלִים אֶל־הָרְחֹבוֹת וַיְשִׂימוּם עַל־מִטּוֹת וּמִשְׁכָּבוֹת לְמַעַן אֲשֶׁר יֵלֵךְ פֶּטְרוֹס וְנָפַל אַךְ־צִלּוֹ עַל־אֶחָד מֵהֶם׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓ ⲛⲓⲡⲗⲁⲧⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲁⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ϩⲁⲛϭⲗⲟϫ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲁⲛ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ ϩⲓⲛⲁ ⲉϥⲛⲁⲥⲓⲛⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲕⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥϧⲏⲓⲃⲓ ⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

So that they brought out them who were sick into the streets, and laid them upon beds and resting-places, that as Petros is to pass by, at the least his shadow may come upon one of them.

ωστε εφερον εξω εις τας πλατειας τους ασθενεις και εθετον επι κλινων και κραββατων, δια να επισκιαση καν η σκια του Πετρου ερχομενου τινα εξ αυτων.

وَاجْتَمَعَ جُمْهُورُ الْمُدُنِ الْمُحِيطَةِ إِلَى أُورُشَلِيمَ حَامِلِينَ مَرْضَى وَمُعَذَّبِينَ مِنْ أَرْوَاحٍ نَجِسَةٍ، وَكَانُوا يُبْرَأُونَ جَمِيعُهُمْ.

וְגַם־הֲמוֹן־עַם הֶעָרִים אֲשֶׁר מִסָּבִיב נִקְבְּצוּ יְרוּשָׁלָיִם מְבִיאִים אֶת־הַחוֹלִים וְאֶת־הַנִּלְחָצִים מֵרוּחוֹת טְמֵאוֹת וַיֵּרָפְאוּ כֻּלָּם׃

Ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧϩⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲁⲕⲁⲑⲁⲣⲧⲟⲛ ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϣⲁⲩⲟⲩϫⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ

But the multitudes of the cities which were around Jerusalem were coming, bringing them who were sick, and them who were vexed with the unclean spirits: but all these are cured through them.

Συνηρχετο δε και το πληθος των περιξ πολεων εις Ιερουσαλημ φεροντες ασθενεις και ενοχλουμενους υπο πνευματων ακαθαρτων, οιτινες εθεραπευοντο απαντες.

الرسل يتعرضون للاضطهاد

فَقَامَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ وَجَمِيعُ الَّذِينَ مَعَهُ، الَّذِينَ هُمْ شِيعَةُ الصَّدُّوقِيِّينَ، وَامْتَلأُوا غَيْرَةً

וַיָּקָם הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וְכֹל אֲשֶׁר אִתּוֹ וְהֵם אַנְשֵׁי כַּת הַצַּדּוּקִים וַיִּמָּלְאוּ קִנְאָה׃

Ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲑⲛⲉⲙⲁϥ ⲉⲧⲉ ⲧϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲇⲇⲟⲩⲕⲉⲟⲥ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲛ̀ⲭⲟϩ

But the chief priest rose, and all they who were with him, which (is) (the) sect of the Sadducees; they were filled with jealousy;

Και σηκωθεις ο αρχιερευς και παντες οι μετ' αυτου, οιτινες ησαν αιρεσις των Σαδδουκαιων, επλησθησαν ζηλου

فَأَلْقَوْا أَيْدِيَهُمْ عَلَى الرُّسُلِ وَوَضَعُوهُمْ فِي حَبْسِ الْعَامَّةِ.

וַיִּשְׁלְחוּ־יָד בַּשְּׁלִיחִים וַיִּתְּנוּם בְּמִשְׁמָר אֲשֶׁר לָעִיר׃

Ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲇⲏⲙⲟⲥⲓⲁ

they put forth (lit. brought) their hands upon the apostles, and they put them into the common prison.

και επεβαλον τας χειρας αυτων επι τους αποστολους, και εβαλον αυτους εις δημοσιαν φυλακην.

وَلكِنَّ مَلاَكَ الرَّبِّ فِي اللَّيْلِ فَتَحَ أَبْوَابَ السِّجْنِ وَأَخْرَجَهُمْ وَقَالَ:

וַיְהִי בַּלַּיְלָה וַיִּפְתַּח מַלְאַךְ יְהוָֹה אֶת־דַּלְתֵי בֵית־הַכֶּלֶא וַיּוֹצִיאֵם לֵאמֹר׃

Ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ

But an angel of the Lord opened the doors of the prison in the night, he brought them out, he said to them:

Αγγελος ομως Κυριου δια της νυκτος ηνοιξε τας θυρας της φυλακης, και εκβαλων αυτους ειπεν.

«اذْهَبُوا قِفُوا وَكَلِّمُوا الشَّعْبَ فِي الْهَيْكَلِ بِجَمِيعِ كَلاَمِ هَذِهِ الْحَيَاةِ».

לְכוּ וְהִתְיַצְּבוּ בַמִּקְדָּשׁ וְדַבְּרוּ אֶל־הָעָם אֶת־כָּל־דִּבְרֵי הַחַיִּים הָאֵלֶּה׃

Ϫⲉ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲱⲛϧ

'Go ye, speak in the temple to the people all the words of this life.'

Υπαγετε, και σταθεντες λαλειτε εν τω ιερω προς τον λαον παντας τους λογους της ζωης ταυτης.

فَلَمَّا سَمِعُوا دَخَلُوا الْهَيْكَلَ نَحْوَ الصُّبْحِ وَجَعَلُوا يُعَلِّمُونَ. ثُمَّ جَاءَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ وَالَّذِينَ مَعَهُ، وَدَعَوُا الْمَجْمَعَ وَكُلَّ مَشْيَخَةِ بَنِي إِسْرَائِيلَ، فَأَرْسَلُوا إِلَى الْحَبْسِ لِيُؤْتَى بِهِمْ.

וְהֵם כְּשָׁמְעָם אֶת־זֹאת בָּאוּ אֶל־הַמִּקְדָּשׁ בִּהְיוֹת הַבֹּקֶר וַיְלַמְּדוּ שָׁם וַיָּבֹא הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וַאֲשֶׁר אִתּוֹ וַיִּקְרְאוּ אֶל־סַנְהֶדְרִין וְאֶל־כָּל־זִקְנֵי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וַיִּשְׁלְחוּ אֶל־בֵּית הָאֲסוּרִים לְהָבִיא אֹתָם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲁⲩϣⲟⲣⲡⲟⲩ ⲁⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲑⲛⲉⲙⲁϥ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϧⲉⲗⲗⲟⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But having heard, they (rose) early, they went to the temple, they were teaching. But the chief priest having risen, and all they who were with him, they assembled to the council, and all the elders of (the) sons of Israel, and they sent to the prison-house to bring them.

Και ακουσαντες εισηλθον την αυγην εις το ιερον και εδιδασκον. Ελθων δε ο αρχιερευς και οι μετ' αυτου, συνεκαλεσαν το συνεδριον και ολην την γερουσιαν των υιων του Ισραηλ και εστειλαν εις το δεσμωτηριον, δια να φερωσιν αυτους.

وَلكِنَّ الْخُدَّامَ لَمَّا جَاءُوا لَمْ يَجِدُوهُمْ فِي السِّجْنِ، فَرَجَعُوا وَأَخْبَرُوا

וַיֵּלְכוּ הַמְשָׁרְתִים וְלֹא מְצָאוּם בְּבֵית הַכֶּלֶא וַיָּשׁוּבוּ וַיַּגִּידוּ לֵאמֹר׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϩⲩⲡⲉⲣⲉⲧⲏⲥ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲉⲧⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲁⲙⲱⲟⲩ

But the officers having come, found them not in the prison; but having returned, they showed to them,

Οι δε υπηρεται ελθοντες δεν ευρον αυτους εν τη φυλακη, και επιστρεψαντες απηγγειλαν,

قَائِلِينَ: «إِنَّنَا وَجَدْنَا الْحَبْسَ مُغْلَقًا بِكُلِّ حِرْصٍ، وَالْحُرَّاسَ وَاقِفِينَ خَارِجًا أَمَامَ الأَبْوَابِ، وَلكِنْ لَمَّا فَتَحْنَا لَمْ نَجِدْ فِي الدَّاخِلِ أَحَدًا».

בָּאנוּ וְהִנֵּה בֵּית הָאֲסוּרִים סָגוּר וּמְסֻגָּר וְהַשֹּׁמְרִים עֹמְדִים עַל־הַפָּתַח וַנִּפְתַּח וְלֹא מָצָאנוּ בוֹ אָדָם׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲙⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ⲉϥϣⲟⲧⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲧⲁϫⲣⲟ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲣⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲉⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲱⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϧⲟⲩⲛ

saying: 'We found indeed the prison-house shut in all security, and the keepers standing at the doors; but (these) having been opened, we found not any within.'

λεγοντες οτι το μεν δεσμωτηριον ευρομεν κεκλεισμενον μετα πασης ασφαλειας, και τους φυλακας ισταμενους εξω εμπροσθεν των θυρων, ανοιξαντες δε ουδενα ευρομεν εσω.

فَلَمَّا سَمِعَ الْكَاهِنُ وَقَائِدُ جُنْدِ الْهَيْكَلِ وَرُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ هَذِهِ الأَقْوَالَ، ارْتَابُوا مِنْ جِهَتِهِمْ: مَا عَسَى أَنْ يَصِيرَ هَذَا؟

וַיְהִי כִּשְׁמֹעַ נְגִיד הַמִּקְדָּשׁ וְרָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיִּהְיוּ נְבוֹכִים עֲלֵיהֶם וַיֹּאמְרוּ מַה־תִּהְיֶה זֹאת׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲉⲑⲃⲏⲧⲟⲩ ⲡⲉ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ

But the captains of the temple and the chief priests having heard these words, were being amazed concerning them, as towhat was this which happened.

Ως δε ηκουσαν τους λογους τουτους και ο ιερευς και ο στρατηγος του ιερου και οι αρχιερεις, ησαν εν απορια περι αυτων εις τι εμελλε να καταντηση τουτο.

ثُمَّ جَاءَ وَاحِدٌ وَأَخْبَرَهُمْ قَائِلًا: «هُوَذَا الرِّجَالُ الَّذِينَ وَضَعْتُمُوهُمْ فِي السِّجْنِ هُمْ فِي الْهَيْكَلِ وَاقِفِينَ يُعَلِّمُونَ الشَّعْبَ!»

וְאִישׁ אֶחָד בָּא וַיַּגֵּד לָהֶם לֵאמֹר הִנֵּה הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר שַׂמְתֶּם בַּמִּשְׁמָר עֹמְדִים הֵם בַּמִּקְדָּשׁ וּמְלַמְּדִים אֶת־הָעָם׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲁϥⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲭⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲥⲉⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲉⲩϯⲥⲃⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ

But one came, he showed to them: Behold, the men whom ye put in the prison stand in the temple, teaching the people.'

Και ελθων τις απηγγειλε προς αυτους, λεγων οτι ιδου, οι ανθρωποι, τους οποιους εβαλετε εις την φυλακην, ιστανται εν τω ιερω και διδασκουσι τον λαον.

حِينَئِذٍ مَضَى قَائِدُ الْجُنْدِ مَعَ الْخُدَّامِ، فَأَحْضَرَهُمْ لَا بِعُنْفٍ، لأَنَّهُمْ كَانُوا يَخَافُونَ الشَّعْبَ لِئَلاَّ يُرْجَمُوا.

וַיֵּלֶךְ שָׁמָּה הַנָּגִיד וּמְשָׁרְתָיו וַיִּקָּחֵם אַךְ־לֹא בְחָזְקָה כִּי יָרְאוּ מִפְּנֵי הָעָם פֶּן יִסְקְלוּם׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲩⲡⲉⲣⲉⲧⲏⲥ ⲁⲩⲉⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁⲛ ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

Then the captain went with the officers, they brought them, not by force; for they wore fearing the people lest by any means they should stone them.

Τοτε υπηγεν ο στρατηγος μετα των υπηρετων και εφερεν αυτους, ουχι μετα βιας· διοτι εφοβουντο τον λαον, μη λιθοβοληθωσι.

فَلَمَّا أَحْضَرُوهُمْ أَوْقَفُوهُمْ فِي الْمَجْمَعِ. فَسَأَلَهُمْ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ

וַיָּבִיאוּ אֹתָם וַיַּעֲמִידוּם לִפְנֵי סַנְהֶדְרִין וַיִּשְׁאָלֵם הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל לֵאמֹר׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲁϥϣⲉⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ

But having brought them, they set them in the council. The chief priest asked them,

Και αφου εφεραν αυτους, εστησαν εν τω συνεδριω. Και ηρωτησεν αυτους ο αρχιερευς

قِائِلًا: «أَمَا أَوْصَيْنَاكُمْ وَصِيَّةً أَنْ لَا تُعَلِّمُوا بِهَذَا الاسْمِ؟ وَهَا أَنْتُمْ قَدْ مَلأْتُمْ أُورُشَلِيمَ بِتَعْلِيمِكُمْ، وَتُرِيدُونَ أَنْ تَجْلِبُوا عَلَيْنَا دَمَ هَذَا الإِنْسَانِ».

הֲלֹא צַוֹּה צִוִּינוּ עֲלֵיכֶם לְבִלְתִּי לַמֵּד בַּשֵּׁם הַזֶּה וְהִנֵּה מִלֵּאתֶם אֶת־יְרוּשָׁלַיִם תּוֹרַתְכֶם וְתַחְפְּצוּ לְהָבִיא עָלֵינוּ אֶת־דְּמֵי הָאִישׁ הַזֶּה׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲁⲛϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲣⲁⲛ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲟϩ ⲛ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲧⲏⲣⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲃⲱ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲉⲛ ⲡⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

saying: 'In an order we ordered you not to teach in this name: lo, ye filled all Jerusalem with your teaching; and ye think to bring (the) blood of this man upon us.'

λεγων· Δεν σας παρηγγειλαμεν ρητως να μη διδασκητε εν τω ονοματι τουτω; και ιδου, εγεμισατε την Ιερουσαλημ απο της διδαχης σας, και θελετε να φερητε εφ' ημας το αιμα του ανθρωπου τουτου.

فَأَجَابَ بُطْرُسُ وَالرُّسُلُ وَقَالُوا: «يَنْبَغِي أَنْ يُطَاعَ اللهُ أَكْثَرَ مِنَ النَّاسِ.

וַיַּעַן פֶּטְרוֹס וְהַשְּׁלִיחִים וַיֹּאמְרוּ הֲלֹא עָלֵינוּ לְהַקְשִׁיב בְּקוֹל אֱלֹהִים מֵהַקְשִׁיב בְּקוֹל בְּנֵי אָדָם׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫϯ ⲉϩⲟⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

Petros answered and the apostles, they said: We ought to hearken to God rather than [the] men.

Αποκριθεις δε ο Πετρος και οι αποστολοι, ειπον· Πρεπει να πειθαρχωμεν εις τον Θεον μαλλον παρα εις τους ανθρωπους.

إِلَهُ آبَائِنَا أَقَامَ يَسُوعَ الَّذِي أَنْتُمْ قَتَلْتُمُوهُ مُعَلِّقِينَ إِيَّاهُ عَلَى خَشَبَةٍ.

אֱלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ הֵקִים אֶת־יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר שְׁלַחְתֶּם יֶדְכֶם בּוֹ וַתִּתְלוּ אוֹתוֹ עַל־הָעֵץ׃

Ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲉ̀ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲁϣϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩϣⲉ

God of our fathers raised Jesus. This (one) upon whom ye (pron.) put forth your hands, having hanged him on a tree:

Ο Θεος των πατερων ημων ανεστησε τον Ιησουν, τον οποιον σεις εθανατωσατε κρεμασαντες επι ξυλου·

هَذَا رَفَّعَهُ اللهُ بِيَمِينِهِ رَئِيسًا وَمُخَلِّصًا، لِيُعْطِيَ إِسْرَائِيلَ التَّوْبَةَ وَغُفْرَانَ الْخَطَايَا.

אֶת־זֶה נִשֵּׂא הָאֱלֹהִים בִּימִינוֹ לְשַׂר וּלְמוֹשִׁיעַ לָתֵת־תְּשׁוּבָה לְיִשְׂרָאֵל וּסְלִיחַת הַחֲטָאִים׃

Ⲫⲁⲓ ⲁϥϭⲁⲥϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓⲧ ⲛ̀ⲥⲱⲧⲏⲣ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲛⲟⲃⲓ

this (one) God exalted as prince, as saviour with his right hand, to give [a] repentance to Israel, and (the) forgiveness of sins.

τουτον ο Θεος υψωσε δια της δεξιας αυτου Αρχηγον και Σωτηρα, δια να δωση μετανοιαν εις τον Ισραηλ και αφεσιν αμαρτιων.

وَنَحْنُ شُهُودٌ لَهُ بِهَذِهِ الأُمُورِ، وَالرُّوحُ الْقُدُسُ أَيْضًا، الَّذِي أَعْطَاهُ اللهُ لِلَّذِينَ يُطِيعُونَهُ».

וַאֲנַחְנוּ עֵדָיו עַל־אֵלֶּה וְגַם־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ אֲשֶׁר נָתַן אוֹתוֹ הָאֱלֹהִים לַשֹּׁמְעִים בְּקוֹלוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲁⲓ ⲫϯ ⲇⲉ ⲁϥϯ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ

And we (pron.) in him are witness of these very words: but God gave the holy spirit to them who hearken to him.'

Και ημεις ειμεθα μαρτυρες αυτου περι των λογων τουτων, και το Πνευμα δε το Αγιον, το οποιον εδωκεν ο Θεος εις τους πειθαρχουντας εις αυτον.

فَلَمَّا سَمِعُوا حَنِقُوا، وَجَعَلُوا يَتَشَاوَرُونَ أَنْ يَقْتُلُوهُمْ.

וַיְהִי כְּשָׁמְעָם וַיִּגַּע בָּם עַד נָפֶשׁ וַיִּתְיָעֲצוּ לַהֲרוֹג אֹתָם׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲁⲩϧⲣⲁϫⲣⲉϫ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲁϫϩⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲟⲩ ⲡⲉ

But having heard these (things) they gnashed their teeth at them, and they were wishing to kill them.

Οι δε ακουσαντες ετριζον τους οδοντας και εβουλευοντο να θανατωσωσιν αυτους.

فَقَامَ فِي الْمَجْمَعِ رَجُلٌ فَرِّيسِيٌّ اسْمُهُ غَمَالاَئِيلُ، مُعَلِّمٌ لِلنَّامُوسِ، مُكَرَّمٌ عِنْدَ جَمِيعِ الشَّعْبِ، وَأَمَرَ أَنْ يُخْرَجَ الرُّسُلُ قَلِيلًا.

וַיָּקָם בְּסַנְהֶדְרִין אֶחָד מִן־הַפְּרוּשִׁים גַּמְלִיאֵל שְׁמוֹ וְהוּא מוֹרֵה הַתּוֹרָה מְכֻבָּד בְּעֵינֵי כָל־הָעָם וַיְצַו לְהוֹצִיא אֶת־הַשְּׁלִיחִים הַחוּצָה לִזְמַן מְעָט׃

Ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲟⲩⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲡⲉ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲅⲁⲙⲁⲗⲓⲏⲗ ⲟⲩⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉϥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ϩⲓ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ

One rose (up) in the council, he was a Pharisee whose name was Gamaliēl, he was a teacher of the law honoured by all the people. He commanded to put (lit. throw) the men forth for a little.

Σηκωθεις δε εν τω συνεδριω Φαρισαιος τις Γαμαλιηλ το ονομα, νομοδιδασκαλος τιμωμενος υπο παντος του λαου, προσεταξε να εκβαλωσι τους αποστολους δι' ολιγην ωραν,

ثُمَّ قَالَ لَهُمْ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِسْرَائِيلِيُّونَ، احْتَرِزُوا لأَنْفُسِكُمْ مِنْ جِهَةِ هَؤُلاَءِ النَّاسِ فِي مَا أَنْتُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ تَفْعَلُوا.

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם אַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל הִשָּׁמְרוּ לָכֶם מִפְּנֵי הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה בְּמַה־שֶּׁתַּעֲשׂוֹּ לָהֶם׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲙⲁϩⲑⲏⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲁⲓϥ

He said to them: [The] men, [the] Israelites, give heed to yourselves concerning these men, as to what it is which ye do.

και ειπε προς αυτους· Ανδρες Ισραηλιται, προσεχετε εις εαυτους περι των ανθρωπων τουτων τι μελλετε να πραξητε.

لأَنَّهُ قَبْلَ هَذِهِ الأَيَّامِ قَامَ ثُودَاسُ قَائِلًا عَنْ نَفْسِهِ إِنَّهُ شَيْءٌ، الَّذِي الْتَصَقَ بِهِ عَدَدٌ مِنَ الرِّجَالِ نَحْوُ أَرْبَعِمِئَةٍ، الَّذِي قُتِلَ، وَجَمِيعُ الَّذِينَ انْقَادُوا إِلَيْهِ تَبَدَّدُوا وَصَارُوا لَا شَيْءَ.

כִּי לִפְנֵי הַיָּמִים הָאֵלֶּה קָם תּוֹדָס וַיִּתֵּן אֶת־נַפְשׁוֹ כְּאַחַד הַגְּדוֹלִים וַיִּדְבְּקוּ־בוֹ כְּאַרְבַּע מֵאוֹת אִישׁ וַיֵּהָרֵג וַיִּתְפָּרְדוּ כֹל אֲשֶׁר־שָׁמְעוּ אֵלָיו וַיִּהְיוּ לְאָיִן׃

Ϧⲁϫⲱⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲑⲉⲩⲧⲏⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ ⲁⲩⲟⲩⲁϩⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲩ̅ ⲛ̀ⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁⲩⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛϩⲗⲓ

For before these days rose one called Theutēs, saying that I am (he). Four hundred of men in number followed him, and he having been killed, all who were obeying him were overthrown, having become nothing.

Διοτι προ τουτων των ημερων εσηκωθη ο Θευδας, λεγων εαυτον οτι ειναι μεγας τις, εις τον οποιον προσεκολληθη αριθμος ανδρων εως τετρακοσιων· οστις εφονευθη, και παντες οσοι επειθοντο εις αυτον διελυθησαν και κατηντησαν εις ουδεν.

بَعْدَ هَذَا قَامَ يَهُوذَا الْجَلِيلِيُّ فِي أَيَّامِ الاكْتِتَابِ، وَأَزَاغَ وَرَاءَهُ شَعْبًا غَفِيرًا. فَذَاكَ أَيْضًا هَلَكَ، وَجَمِيعُ الَّذِينَ انْقَادُوا إِلَيْهِ تَشَتَّتُوا.

וְאַחֲרָיו קָם יְהוּדָה הַגְּלִילִי בִּימֵי הַמִּפְקָד וַיָּסֶת עַם רָב אַחֲרָיו וְגַם־הוּא נֶהֱרַג וְכֹל אֲשֶׁר־שָׁמְעוּ אֵלָיו נָפֹצוּ׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲡⲓⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉⲡⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲉⲕ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲥⲁⲫⲁϩⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲭⲉⲧ ⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁⲩⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

After this rose Ioudas the Galilean in the days of the enrolment, and he drew many after (lit. behind) him, and he also perished; all who were obeying him were overthrown.

Μετα τουτον εσηκωθη Ιουδας ο Γαλιλαιος εν ταις ημεραις της απογραφης και εσυρεν οπισω αυτου αρκετον λαον· και εκεινος απωλεσθη, και παντες οσοι επειθοντο εις αυτον διεσκορπισθησαν.

وَالآنَ أَقُولُ لَكُمْ: تَنَحَّوْا عَنْ هَؤُلاَءِ النَّاسِ وَاتْرُكُوهُمْ! لأَنَّهُ إِنْ كَانَ هَذَا الرَّأْيُ أَوْ هَذَا الْعَمَلُ مِنَ النَّاسِ فَسَوْفَ يَنْتَقِضُ،

וְעַתָּה אֲנִי אֹמֵר אֲלֵיכֶם חִדְלוּ לָכֶם מִן־הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה וְהַנִּיחוּ לָהֶם כִּי הָעֵצָה וְהַפְּעֻלָּה הַזֹּאת אִם־מֵאֵת אָדָם הִיא תֻּפָר׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ϩⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲡⲁⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲓⲉ ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲓⲉ ϥⲛⲁⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And now, I say to you, withdraw from these men, and release them: because if this counsel or this work is from [the] men, then it will be overthrown,

Και τωρα σας λεγω, απεχετε απο των ανθρωπων τουτων και αφησατε αυτους· διοτι εαν η βουλη αυτη η το εργον τουτο ηναι εξ ανθρωπων, θελει ματαιωθη·

وَإِنْ كَانَ مِنَ اللهِ فَلَا تَقْدِرُونَ أَنْ تَنْقُضُوهُ، لِئَلاَّ تُوجَدُوا مُحَارِبِينَ للهِ أَيْضًا».

וְאִם־מֵאֵת הָאֱלֹהִים הִיא לֹא תוּכְלוּ לְהָפֵר אֹתָה פֶּן־תִּמָּצְאוּ נִלְחָמִים אֶת־הָאֱלֹהִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲏⲡⲟⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉϫⲉⲙ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲫϯ

If it is from God, it is not possible for you to overthrow it, lest haply ye be found opposers of God.'

εαν ομως ηναι εκ Θεου, δεν δυνασθε να ματαιωσητε αυτο, και προσεχετε μηπως ευρεθητε και θεομαχοι. Και επεισθησαν εις αυτον,

فَانْقَادُوا إِلَيْهِ. وَدَعُوا الرُّسُلَ وَجَلَدُوهُمْ، وَأَوْصَوْهُمْ أَنْ لَا يَتَكَلَّمُوا بِاسْمِ يَسُوعَ، ثُمَّ أَطْلَقُوهُمْ.

וַיִּשְׁמְעוּ אֵלָיו וַיִּקְרְאוּ אֶת־הַשְּׁלִיחִים וַיַּלְקוּ אֹתָם וַיְצַוּוּ אֲשֶׁר לֹא יְדַבְּרוּ בְּשֵׁם יֵשׁוּעַ וַיִּפְטְרוּ אוֹתָם׃

Ⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲁⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲁⲩϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲁⲩⲭⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

They hearkened to him; they called the apostles; they beat them; they ordered them not to teach in (the) name of Jesus; they released them.

και προσκαλεσαντες τους αποστολους, εδειραν και παρηγγειλαν να μη λαλωσιν εν τω ονοματι του Ιησου, και απελυσαν αυτους.

وَأَمَّا هُمْ فَذَهَبُوا فَرِحِينَ مِنْ أَمَامِ الْمَجْمَعِ، لأَنَّهُمْ حُسِبُوا مُسْتَأْهِلِينَ أَنْ يُهَانُوا مِنْ أَجْلِ اسْمِهِ.

וַיֵּצְאוּ שְׁמֵחִים מִלִּפְנֵי סַנְהֶדְרִין עַל־כִּי זָכוּ לָשֵׂאת עַל־שְׁמוֹ כְּלִמָּה׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲩⲙⲟϣⲓ ⲉⲩⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡϩⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ϫⲉ ⲁⲩⲉⲣⲡⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ϣⲟϣⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲓⲣⲁⲛ

They (pron.) indeed then were walking (away) rejoicing, from (the) presence (lit. face) of the council, because they were made worthy to be dishonoured for this name.

Εκεινοι λοιπον ανεχωρουν απο προσωπου του συνεδριου, χαιροντες οτι υπερ του ονοματος αυτου ηξιωθησαν να ατιμασθωσι.

وَكَانُوا لَا يَزَالُونَ كُلَّ يَوْمٍ فِي الْهَيْكَلِ وَفِي الْبُيُوتِ مُعَلِّمِينَ وَمُبَشِّرِينَ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ.

וְלֹא חָדְלוּ כָּל־יוֹם לְלַמֵּד בַּמִּקְדָּשׁ וּבַבָּתִּים וּלְבַשֵּׂר אֶת־בְּשׂוֹרַת יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲁⲩϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲱ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲉⲩϯⲥⲃⲱ ⲕⲁⲧⲁ ⲏⲓ ⲉⲩϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

They were being in the temple daily, and they cease not teaching in house, proclaiming Jesus Christ.

Και πασαν ημεραν εν τω ιερω και κατ' οικον δεν επαυον διδασκοντες και ευαγγελιζομενοι τον Ιησουν Χριστον.

إصحاح 6

اختيار سبعة لمساعدة الرسل

وَفِي تِلْكَ الأَيَّامِ إِذْ تَكَاثَرَ التَّلاَمِيذُ، حَدَثَ تَذَمُّرٌ مِنَ الْيُونَانِيِّينَ عَلَى الْعِبْرَانِيِّينَ أَنَّ أَرَامِلَهُمْ كُنَّ يُغْفَلُ عَنْهُنَّ فِي الْخِدْمَةِ الْيَوْمِيَّةِ.

בַּיָּמִים הָהֵם כַּאֲשֶׁר רָבוּ הַתַּלְמִידִים הָיְתָה תְּלוּנַת הַיְּהוּדִים הַיְּוָנִים עַל־הָעִבְרִיִּים עַל־אֲשֶׁר הֶעְלִימוּ עֵינֵיהֶם מֵאַלְמְנוֹתֵיהֶם לְבִלְתִּי־תֵת לָהֶן יוֹם יוֹם אֶת־אֲרוּחָתָן׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲭⲣⲉⲙⲣⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲓϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁⲩϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲩⲭⲏⲣⲁ

But in these days the disciples having been multiplied, there was a murmuring of the Greeks against the Hebrews, because they were not attending to the daily ministry of their widows.

Εν δε ταις ημεραις ταυταις, οτε επληθυνοντο οι μαθηται, εγεινε γογγυσμος των Ελληνιστων κατα των Εβραιων, οτι αι χηραι αυτων παρεβλεποντο εν τη καθημερινη διακονια.

فَدَعَا الاثْنَا عَشَرَ جُمْهُورَ التَّلاَمِيذِ وَقَالُوا: «لاَ يُرْضِي أَنْ نَتْرُكَ نَحْنُ كَلِمَةَ اللهِ وَنَخْدِمَ مَوَائِدَ.

וַיִּקְרְאוּ שְׁנֵים הֶעָשָׂר אֶת־הֲמוֹן הַתַּלְמִידִים וַיֹּאמְרוּ לֹא־נָאוֶה לָנוּ כִּי נַעֲזֹב אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים וּנְשַׁמֵּשׁ אֶת־הַשֻּׁלְחָנוֹת׃

Ⲁ ⲡⲓⲓ̅ⲃ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲱⲟⲩ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲣⲁⲛⲁⲛ ⲁⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲧⲣⲁⲡⲉⲍⲁ

But the twelve apostles called the multitude of the disciples, they said to them, The thing is not pleasing to us to leave the word of God, and minister at tables.

Τοτε οι δωδεκα, προσκαλεσαντες το πληθος των μαθητων, ειπον· Δεν ειναι πρεπον να αφησωμεν ημεις τον λογον του Θεου και να διακονωμεν εις τραπεζας.

فَانْتَخِبُوا أَيُّهَا الإِخْوَةُ سَبْعَةَ رِجَالٍ مِنْكُمْ، مَشْهُودًا لَهُمْ وَمَمْلُوِّينَ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ وَحِكْمَةٍ، فَنُقِيمَهُمْ عَلَى هَذِهِ الْحَاجَةِ.

לָכֵן אַחַי בְּרוּ־לָכֶם שִׁבְעָה אֲנָשִׁים מִקִּרְבְּכֶם אֲשֶׁר שֵׁם טוֹב לָהֶם וּמְלֵאִים רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וְחָכְמָה וְנַפְקִידֵם עַל־הָעִנְיָן הַזֶּה׃

Ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲟⲩⲛ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩⲙⲉϩ ⲙ̀ⲡⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲉⲙ ⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲭⲁⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲭⲣⲓⲁ

Make (lit. find) inquiry then, our brethren, for seven men from you, witnessed unto, full of (the) spirit and wisdom, that we may put them over the need;

Σκεφθητε λοιπον, αδελφοι, να εκλεξητε εξ υμων επτα ανδρας μαρτυρουμενους, πληρεις Πνευματος Αγιου και σοφιας, τους οποιους ας καταστησωμεν επι της χρειας ταυτης·

وَأَمَّا نَحْنُ فَنُواظِبُ عَلَى الصَّلاَةِ وَخِدْمَةِ الْكَلِمَةِ».

וַאֲנַחְנוּ נִשְׁקֹד עַל־הַתְּפִלָּה וְעַל־שִׁמּוּשׁ הַדָּבָר׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲣⲱϥⲧ ⲉ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ

and we (pron.) may have leisure for the prayer, and the ministry of the word.

ημεις δε θελομεν εμμενει εν τη προσευχη και τη διακονια του λογου.

فَحَسُنَ هَذَا الْقَوْلُ أَمَامَ كُلِّ الْجُمْهُورِ، فَاخْتَارُوا اسْتِفَانُوسَ، رَجُلًا مَمْلُوًّا مِنَ الإِيمَانِ وَالرُّوحِ الْقُدُسِ، وَفِيلُبُّسَ، وَبُرُوخُورُسَ، وَنِيكَانُورَ، وَتِيمُونَ، وَبَرْمِينَاسَ، وَنِيقُولاَوُسَ دَخِيلًا أَنْطَاكِيًّا.

וַיִּיטַב הַדָּבָר לִפְנֵי כָל־הֶהָמוֹן וַיִּבְחֲרוּ אֶת־אִסְטְפָנוֹס אִישׁ מָלֵא אֱמוּנָה וְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ וְאֶת־פִילִפּוֹס וְאֶת־פְּרוֹכוֹרוֹס וְאֶת־נִיקָנוֹר וְאֶת־טִימוֹן וְאֶת־פַּרְמְנָס וְאֶת־נִיקְלָס גֵּר אַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲣⲁⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲉϥⲙⲉϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲣⲟⲭⲱⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲁⲛⲱⲣ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲣⲙⲉⲛⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲟⲗⲁⲟⲥ ⲡⲓϣⲉⲙⲙⲟ ⲛ̀ⲣⲉⲙⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ

And the word pleased the whole multitude: and they chose Stephanos from them, he was a man full of (the) faith and the holy spirit, and Philippos, and Prochōros, and Nicanōr, and Timōn, and Parmena, and Nikolaos, the stranger, native of (the) Antiochia.

Και ηρεσεν ο λογος ενωπιον παντος του πληθους· και εξελεξαν τον Στεφανον, ανδρα πληρη πιστεως και Πνευματος Αγιου, και Φιλιππον και Προχορον και Νικανορα και Τιμωνα και Παρμεναν και Νικολαον, προσηλυτον Αντιοχεα,

اَلَّذِينَ أَقَامُوهُمْ أَمَامَ الرُّسُلِ، فَصَلُّوا وَوَضَعُوا عَلَيْهِمِ الأَيَادِيَ.

אֶת־אֵלֶּה הֶעֱמִידוּ לִפְנֵי הַשְּׁלִיחִים וַיִּתְפַּלֲלוּ וַיִּסְמְכוּ אֶת־יְדֵיהֶם עֲלֵיהֶם׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲁⲩⲭⲁ ϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

Having set these before the apostles, and having prayed, they laid hand upon them.

τους οποιους εστησαν ενωπιον των αποστολων και προσευχηθεντες επεθεσαν επ' αυτους τας χειρας.

وَكَانَتْ كَلِمَةُ اللهِ تَنْمُو، وَعَدَدُ التَّلاَمِيذِ يَتَكَاثَرُ جِدًّا فِي أُورُشَلِيمَ، وَجُمْهُورٌ كَثِيرٌ مِنَ الْكَهَنَةِ يُطِيعُونَ الإِيمَانَ.

וַיְהִי דְּבַר הָאֱלֹהִים הוֹלֵךְ וְגָדֵל וַיִּרֶב מִסְפַּר הַתַּלְמִידִים בִּירוּשָׁלַיִם עַד־מְאֹד וְגַם־הָמוֹן רַב מִן־הַכֹּהֲנִים הִטּוּ אֶת־לִבָּם אֶל־הָאֱמוּנָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲓⲁⲓ ⲁⲥⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲟⲩⲏⲃ ⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫⲛⲁϩϯ

And the word of God grew; (the) number of the disciples was multiplied in Jerusalem greatly; but a great multitude of the priests hearkened to (the) faith.

Και ο λογος του Θεου ηυξανε, και επληθυνετο ο αριθμος των μαθητων εν Ιερουσαλημ σφοδρα, και πολυ πληθος των ιερεων υπηκουον εις την πιστιν.

وَأَمَّا اسْتِفَانُوسُ فَإِذْ كَانَ مَمْلُوًّا إِيمَانًا وَقُوَّةً، كَانَ يَصْنَعُ عَجَائِبَ وَآيَاتٍ عَظِيمَةً فِي الشَّعْبِ.

וְאִסְטְפָנוֹס מָלֵא חֶסֶד וּגְבוּרָה וַיַּעַשׂ אֹתוֹת וּמוֹפְתִים גְּדוֹלִים בְּקֶרֶב הָעָם׃

Ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲙⲉϩ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙ ϫⲟⲙ ⲛⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϫⲟⲙ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ

But Stephanos, full of grace and power, was doing great signs and wonders and powers among the people.

Ο δε Στεφανος, πληρης πιστεως και δυναμεως, εκαμνε τερατα και σημεια μεγαλα εν τω λαω.

القبض على استفانوس

فَنَهَضَ قَوْمٌ مِنَ الْمَجْمَعِ الَّذِي يُقَالُ لَهُ مَجْمَعُ اللِّيبَرْتِينِيِّينَ وَالْقَيْرَوَانِيِّينَ وَالإِسْكَنْدَرِيِّينَ، وَمِنَ الَّذِينَ مِنْ كِيلِيكِيَّا وَأَسِيَّا، يُحَاوِرُونَ اسْتِفَانُوسَ.

וַיָּקוּמוּ אֲנָשִׁים מִבֵּית־הַכְּנֶסֶת הַנִּקְרָא עַל־שֵׁם הַלִּיבֶרְטִינִים וְשֶׁל־קוּרִינִים וַאֲלֶכְסַנְדְּרִיִּים וּמִן־בְּנֵי קִילִיקְיָא וְאַסְיָא וַיִּתְוַכְּחוּ עִם־אִסְטְפָנוֹס׃

Ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲓⲗⲓⲃⲉⲣⲧⲓⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲩⲣⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲣⲉⲙⲣⲁⲕⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲣⲉⲙⲧⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲛⲉⲙ ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ

But (there) rose (up) some from the synagogue, whom they call the Libertines and the Cyrenians and the men of Rakoti and the men of (the) Kylikia and [the] Asia, questioning (lit, seeking) with Stephanos.

Και εσηκωθησαν τινες των εκ της συναγωγης της λεγομενης Λιβερτινων και Κυρηναιων και Αλεξανδρεων και των απο Κιλικιας και Ασιας, φιλονεικουντες με τον Στεφανον,

وَلَمْ يَقْدِرُوا أَنْ يُقَاوِمُوا الْحِكْمَةَ وَالرُّوحَ الَّذِي كَانَ يَتَكَلَّمُ بِهِ.

וְלֹא יָכְלוּ עֲמֹד לְנֶגֶד הַחָכְמָה וְהָרוּחַ אֲשֶׁר־דִּבֶּר בּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧⲉ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

And they could not oppose the wisdom and the spirit in which he was speaking.

και δεν ηδυναντο να αντισταθωσιν εις την σοφιαν και εις το πνευμα, με το οποιον ελαλει.

حِينَئِذٍ دَسُّوا لِرِجَالٍ يَقُولُونَ: «إِنَّنَا سَمِعْنَاهُ يَتَكَلَّمُ بِكَلاَمٍ تَجْدِيفٍ عَلَى مُوسَى وَعَلَى اللهِ».

וַיָּסִיתוּ בוֹ אֲנָשִׁים לֵאמֹר שָׁמַעְנוּ אֹתוֹ מְדַבֵּר גִּדּוּפִים בְּמשֶׁה וּבֵאלֹהִים׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥϫⲱ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉⲟⲩⲁ ⲉ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲫϯ

Then came men, saying: We (pron.) heard him saying words of blasphemy at Mōysēs and God.'

Τοτε εβαλον κρυφιως ανθρωπους, λεγοντας οτι ηκουσαμεν αυτον λαλουντα λογια βλασφημα κατα του Μωυσεως και του Θεου.

وَهَيَّجُوا الشَّعْبَ وَالشُّيُوخَ وَالْكَتَبَةَ، فَقَامُوا وَخَطَفُوهُ وَأَتَوْا بِهِ إِلَى الْمَجْمَعِ،

וַיְעוֹרְרוּ אֶת־הָעָם וְאֶת־הַזְּקֵנִים וְהַסּוֹפְרִים וַיָּקוּמוּ עָלָיו וַיַּחְטְפֻהוּ וַיְבִיאֻהוּ לִפְנֵי סַנְהֶדְרִין׃

Ⲁⲩⲕⲓⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁϧ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲁⲩϩⲟⲗⲙⲉϥ ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ

But they moved the people and the presbyters and the scribes; they rose, they carried him off, they brought him into the council,

και διηγειραν τον λαον και τους πρεσβυτερους και τους γραμματεις, και επελθοντες ηρπασαν αυτον και εφεραν εις το συνεδριον,

وَأَقَامُوا شُهُودًا كَذَبَةً يَقُولُونَ: «هَذَا الرَّجُلُ لَا يَفْتُرُ عَنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ كَلاَّمًا تَجْدِيفًا ضِدَّ هَذَا الْمَوْضِعِ الْمُقَدَّسِ وَالنَّامُوسِ،

וַיַּעֲמִידוּ עֵדֵי שָׁקֶר אֲשֶׁר אָמְרוּ הָאִישׁ הַזֶּה אֵינֶנּוּ חָדֵל לְהָטִיחַ דְּבָרִים נֶגֶד מְקוֹם הַקֹּדֶשׁ הַזֶּה וְנֶגֶד הַתּוֹרָה׃

Ⲁⲩⲧⲁϩⲟ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϥⲭⲱ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲉϥϫⲱ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

they set up false witnesses, saying: This man ceaseth not, saying words against this holy place and the law:

και εστησαν μαρτυρας ψευδεις, λεγοντας· Ο ανθρωπος ουτος δεν παυει λαλων λογια βλασφημα κατα του αγιου τουτου τοπου και του νομου·

لأَنَّنَا سَمِعْنَاهُ يَقُولُ: إِنَّ يَسُوعَ النَّاصِرِيَّ هَذَا سَيَنْقُضُ هَذَا الْمَوْضِعَ، وَيُغَيِّرُ الْعَوَائِدَ الَّتِي سَلَّمَنَا إِيَّاهَا مُوسَى».

כִּי שְׁמַעֲנֻהוּ אֹמֵר זֶה יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי יִתֹּץ אֶת־הַמָּקוֹם הַזֶּה וִישַׁנֶּה אֶת־הַחֻקִּים אֲשֶׁר מָסַר־לָנוּ משֶׁה׃

Ⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲑⲛⲁⲃⲉⲗ ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϥⲛⲁϣⲓⲃϯ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲉⲧⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ

for we heard him saying, that Jesus the Nazōreos himself will overthrow this holy place, he will change the customs which Mōysēs delivered to us.'

διοτι ηκουσαμεν αυτον λεγοντα, οτι Ιησους ο Ναζωραιος ουτος θελει καταλυσει τον τοπον τουτον και αλλαξει τα εθιμα, τα οποια παρεδωκεν εις ημας ο Μωυσης.

فَشَخَصَ إِلَيْهِ جَمِيعُ الْجَالِسِينَ فِي الْمَجْمَعِ، وَرَأَوْا وَجْهَهُ كَأَنَّهُ وَجْهُ مَلاَكٍ.

וַיִּסְתַּכְּלוּ בוֹ כָּל־הַיּשְׁבִים בְּסַנְהֶדְרִין וַיִּרְאוּ וְהִנֵּה פָנָיו כִּפְנֵי מַלְאַךְ אֱלֹהִים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲟⲙⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϩⲉⲙⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉϥϩⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ

They who sat in the council, having all gazed upon him, saw his face as (the) face of an angel.

Και ατενισαντες εις αυτον παντες οι καθημενοι εν τω συνεδριω, ειδον το προσωπον αυτου ως προσωπον αγγελου.

إصحاح 7

استفانوس أمام مجمع اليهود

فَقَالَ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ: «أَتُرَى هَذِهِ الأُمُورُ هَكَذَا هِيَ؟»

וַיֹּאמֶר הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל הַאֱמֶת דְּבָרָם׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ϫⲉ ⲁⲛ ⲛⲁⲓ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

But the chief priest said to him: 'Are these (things) thus?

Ειπε δε ο αρχιερευς· Τωοντι ουτως εχουσι ταυτα;

فَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ وَالآبَاءُ، اسْمَعُوا! ظَهَرَ إِلَهُ الْمَجْدِ لأَبِينَا إِبْرَاهِيمَ وَهُوَ فِي مَا بَيْنَ النَّهْرَيْنِ، قَبْلَمَا سَكَنَ فِي حَارَانَ

וַיַּעַן וַיֹּאמֶר אֲנָשִׁים אַחִים וְאָבוֹת שְׁמָעוּ אֱלֹהֵי הַכָּבוֹד נִרְאָה אֶל־אַבְרָהָם אָבִינוּ בִּהְיוֹתוֹ בַּאֲרַם נַהֲרַיִם טֶרֶם יֵשֵׁב בְּחָרָן׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲉϥⲭⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲥⲟⲡⲟⲧⲁⲙⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲭⲁⲣⲣⲁⲛ

But he (pron.) said, [The] men, our brethren and our fathers, hear: God of (the) glory manifested himself to our father Abraam, being in [the] Mesopotamia, before that he dwelt in Charran,

Ο δε ειπεν· Ανδρες αδελφοι και πατερες, ακουσατε. Ο Θεος της δοξης εφανη εις τον πατερα ημων Αβρααμ οτε ητο εν τη Μεσοποταμια, πριν κατοικηση εν Χαρραν,

وَقَالَ لَهُ: اخْرُجْ مِنْ أَرْضِكَ وَمِنْ عَشِيرَتِكَ، وَهَلُمَّ إِلَى الأَرْضِ الَّتِي أُرِيكَ.

וַיֹּאמֶר אֵלָיו לֶךְ־לְךָ מֵאַרְצְךָ וּמִמּוֹלַדְתֶּךָ וּבֹא אֶל־הָאָרֶץ אֲשֶׁר אַרְאֲֶָ׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲓⲁ ⲁ̀ⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲉ̀ϯⲛⲁⲧⲁⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲣⲟϥ

he said to him: 'Come from thy land and from thy kindred, come to the land which I shall (lit. will) show to thee.'

και ειπε προς αυτον· Εξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγενειας σου, και ελθε εις γην, την οποιαν θελω σοι δειξει.

فَخَرَجَ حِينَئِذٍ مِنْ أَرْضِ الْكَلْدَانِيِّينَ وَسَكَنَ فِي حَارَانَ. وَمِنْ هُنَاكَ نَقَلَهُ، بَعْدَ مَا مَاتَ أَبُوهُ، إِلَى هَذِهِ الأَرْضِ الَّتِي أَنْتُمُ الآنَ سَاكِنُونَ فِيهَا.

וַיֵּצֵא מֵאֶרֶץ כַּשְׂדִּים וַיֵּשֶׁב בְּחָרָן וְאַחֲרֵי מוֹת אָבִיו הֶעֱבִיר אֹתוֹ מִשָּׁם אֶל־הָאָרֶץ הַזֹּאת אֲשֶׁר אַתֶּם ישְׁבִים בָּהּ כַּיּוֹם הַזֶּה׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲭⲁⲗⲇⲉⲟⲥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲭⲁⲣⲣⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉϥⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲓⲱⲧ ⲁϥⲟⲩⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲕⲁϩⲓ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡ ϩⲓⲱⲧϥ ϯⲛⲟⲩ

Then he came from (the) land of the Chaldeans, he dwelt in Charran: but from there, after his father died, he removed to dwell in this land, this on which ye (pron.) now dwell.

Τοτε εξελθων εκ της γης των Χαλδαιων κατωκησεν εν Χαρραν· και εκειθεν μετα τον θανατον του πατρος αυτου μετωκισεν αυτον εις την γην ταυτην, εις την οποιαν σεις κατοικειτε τωρα·

وَلَمْ يُعْطِهِ فِيهَا مِيرَاثًا وَلَا وَطْأَةَ قَدَمٍ، وَلكِنْ وَعَدَ أَنْ يُعْطِيَهَا مُلْكًا لَهُ وَلِنَسْلِهِ مِنْ بَعْدِهِ، وَلَمْ يَكُنْ لَهُ بَعْدُ وَلَدٌ.

וְלֹא נָתַן לוֹ בָּהּ נַחֲלָה אַף־לֹא מִדְרַךְ כַּף־רָגֶל וַיַּבְטַח לְתִתָּהּ לַאֲחֻזָּה לוֹ וּלְזַרְעוֹ אַחֲרָיו בְּטֶרֶם הָיָה־לוֹ בֵּן׃

Ⲙ̀ⲡⲉϥϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲟⲩϣⲉⲛⲧⲁⲧⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϭⲁⲗⲟϫ ⲁϥⲱϣ ⲉ̀ⲧⲏⲓϥ ⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥϫⲣⲟϫ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲉϥ ϣⲏⲣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

He gave not to him an inheritance in it, not even, a step of a foot: he promised to give it to him in a possession, and (to) his seed after him, but he had not son.

και δεν εδωκεν εις αυτον κληρονομιαν εν αυτη ουδε βημα ποδος, υπεσχεθη δε οτι θελει δωσει αυτην κτημα εις αυτην και εις το σπερμα αυτου μετ' αυτον, ενω δεν ειχε τεκνον.

وَتَكَلَّمَ اللهُ هَكَذَا: أَنْ يَكُونَ نَسْلُهُ مُتَغَرِّبًا فِي أَرْضٍ غَرِيبَةٍ، فَيَسْتَعْبِدُوهُ وَيُسِيئُوا إِلَيْهِ أَرْبَعَ مِئَةِ سَنَةٍ،

וַיֹּאמֶר לוֹ אֱלֹהִים כִּי־גֵר יִהְיֶה זַרְעוֹ בְּאֶרֶץ לֹא לָהֶם וַעֲבָדוּם וְעִנּוּ אֹתָם אַרְבַּע מֵאוֹת שָׁנָה׃

Ⲁ ⲫϯ ⲇⲉ ⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡⲉⲕϫⲣⲟϫ ⲉⲣⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲱⲓⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲧϩⲉⲙⲕⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲩ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ

But God spake thus: Thy seed shall be sojourners in a strange land, and they shall make them servants, and they shall afflict them four hundred years.

Ελαλησε δε προς αυτον ο Θεος ουτως, οτι το σπερμα αυτου θελει εισθαι παροικον εν γη ξενη, και θελουσι δουλωσει αυτο και καταθλιψει τετρακοσια ετη·

وَالأُمَّةُ الَّتِي يُسْتَعْبَدُونَ لَهَا سَأَدِينُهَا أَنَا، يَقُولُ اللهُ. وَبَعْدَ ذَلِكَ يَخْرُجُونَ وَيَعْبُدُونَنِي فِي هَذَا الْمَكَانِ.

וְגַם אֶת־הַגּוֹי אֲשֶׁר יַעֲבֹדוּ דָּן אָנֹכִי אָמַר אֱלֹהִים וְאַחֲרֵי־כֵן יֵצְאוּ וְיַעַבְדוּנִי בַּמָּקוֹם הַזֶּה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓϣⲗⲱⲗ ⲉⲧⲟⲩⲛⲁⲉⲣⲃⲱⲕ ⲛⲁϥ ⲉⲓⲉ̀ϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉϫⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩⲉ̀ϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲫⲁⲓ

And the nation to which they will be servants I (pron.) shall judge, said God, and after these (things) they shall come out, they shall serve me in this very place.'

και το εθνος, εις το οποιον θελουσι δουλωθη, εγω θελω κρινει, ειπεν ο Θεος· και μετα ταυτα θελουσιν εξελθει και θελουσι με λατρευσει εν τω τοπω τουτω.

وَأَعْطَاهُ عَهْدَ الْخِتَانِ، وَهَكَذَا وَلَدَ إِسْحَاقَ وَخَتَنَهُ فِي الْيَوْمِ الثَّامِنِ. وَإِسْحَاقُ وَلَدَ يَعْقُوبَ، وَيَعْقُوبُ وَلَدَ رُؤَسَاءَ الآبَاءِ الاثْنَيْ عَشَرَ.

וַיִּתֶּן־לוֹ אֶת־בְּרִית הַמִּילָה וְכֵן הוֹלִיד אֶת־יִצְחָק וַיָּמָל אֹתוֹ בַּיּוֹם הַשְּׁמִינִי וְיִצְחָק הוֹלִיד אֶת־יַעֲקֹב וְיַעֲקֹב הוֹלִיד אֶת־שְׁנֵים עָשָׂר הָאָבוֹת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁϥϫⲫⲉ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲟⲩⲃⲏⲧϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁϩⲏ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲁϥϫⲫⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲁϥϫⲫⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲓ̅ⲃ̅ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲣⲓⲁⲣⲭⲏⲥ

And he gave to him a covenant of (the) circumcision: and thus he begat Isaak, and he circumcised him in the eighth day. And Isaak begat Iakōb, Iakōb begat the twelve patriarchs.

Και εδωκεν εις αυτον διαθηκην περιτομης· και ουτως εγεννησε τον Ισαακ και περιετεμεν αυτον τη ογδοη ημερα, και ο Ισαακ εγεννησε τον Ιακωβ, και ο Ιακωβ τους δωδεκα πατριαρχας.

وَرُؤَسَاءُ الآبَاءِ حَسَدُوا يُوسُفَ وَبَاعُوهُ إِلَى مِصْرَ، وَكَانَ اللهُ مَعَهُ،

וַיְקַנְאוּ הָאָבוֹת בְּיוֹסֵף וַיִּמְכְּרוּ אוֹתוֹ מִצְרָיְמָה וֵאלֹהִים הָיָה עִמּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲡⲁⲧⲣⲓⲁⲣⲭⲏⲥ ⲁⲩⲭⲟϩ ⲉ̀ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲣⲉ ⲫϯ ⲭⲏ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲡⲉ

And the patriarchs were jealous of Iōsēph, they sold him into Chēmi; and God was being with him.

Και οι πατριαρχαι, φθονησαντες τον Ιωσηφ, επωλησαν εις την Αιγυπτον. Ο Θεος ομως ητο μετ' αυτου,

وَأَنْقَذَهُ مِنْ جَمِيعِ ضِيقَاتِهِ، وَأَعْطَاهُ نِعْمَةً وَحِكْمَةً أَمَامَ فِرْعَوْنَ مَلِكِ مِصْرَ، فَأَقَامَهُ مُدَبِّرًا عَلَى مِصْرَ وَعَلَى كُلِّ بَيْتِهِ.

וַיַּצִּילֵהוּ מִכָּל־צָרוֹתָיו וַיִּתֶּן־לוֹ חֵן וְחָכְמָה לִפְנֵי פַרְעֹה מֶלֶךְ מִצְרָיִם וַיְשִׂימֵהוּ שַׁלִּיט עַל־מִצְרַיִם וְעַל כָּל־בֵּיתוֹ׃

Ⲁϥⲛⲁϩⲙⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲑⲗⲩⲯⲓⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁϥϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲟⲫⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫⲁⲣⲁⲱ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲁϥⲭⲁϥ ⲛ̀ϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ

He saved him from all his afflictions; he gave to him [a] grace and [a] wisdom before Pharaō (the) king of Chēmi; he made him governor over Chēmi and over all his house.

και ηλευθερωσεν αυτον εκ πασων των θλιψεων αυτου και εδωκεν εις αυτον χαριν και σοφιαν ενωπιον Φαραω του βασιλεως της Αιγυπτου, οστις κατεστησεν αυτον κυβερνητην επι της Αιγυπτου και ολου του οικου αυτου.

«ثُمَّ أَتَى جُوعٌ عَلَى كُلِّ أَرْضِ مِصْرَ وَكَنْعَانَ، وَضِيقٌ عَظِيمٌ، فَكَانَ آبَاؤُنَا لَا يَجِدُونَ قُوتًا.

וַיְהִי רָעָב עַל־כָּל־אֶרֶץ מִצְרַיִם וּכְנַעַן וְצָרָה גְדוֹלָה וַאֲבוֹתֵינוּ לֹא־מָצְאוּ אֹכֶל׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲃⲱⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲛⲉⲙ ⲭⲁⲛⲁⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲑⲗⲩⲯⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϫⲉⲙ ⲥⲟⲩⲟ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ

But a famine came over all Chemi and Chanaan, and a great affliction: and our fathers were not finding corn.

Ηλθε δε πεινα εφ' ολην την γην της Αιγυπτου και Χανααν και θλιψις μεγαλη, και δεν ευρισκον τροφας οι πατερες ημων.

وَلَمَّا سَمِعَ يَعْقُوبُ أَنَّ فِي مِصْرَ قَمْحًا، أَرْسَلَ آبَاءَنَا أَوَّلَ مَرَّةٍ.

וַיִּשְׁמַע יַעֲקֹב כִּי יֶשׁ־שֶׁבֶר בְּמִצְרָיִם וַיִּשְׁלַח־שָׁמָּה אֶת־אֲבוֹתֵינוּ בַּפַּעַם הָרִאשׁוֹנָה׃

Ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃ ϫⲉ ⲥⲉϯ ⲥⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲁϥⲧⲁⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ

But Iakōb heard that they sell corn in Chēmi; he sent our fathers first.

Ακουσας δε ο Ιακωβ οτι υπηρχε σιτος εν Αιγυπτω, εξαπεστειλε πρωτην φοραν τους πατερας ημων·

وَفِي الْمَرَّةِ الثَّانِيَةِ اسْتَعْرَفَ يُوسُفُ إِلَى إِخْوَتِهِ، وَاسْتَعْلَنَتْ عَشِيرَةُ يُوسُفَ لِفِرْعَوْنَ.

וּבַפַּעַם הַשֵּׁנִית הִתְוַדַּע יוֹסֵף אֶל־אֶחָיו וּמוֹלֶדֶת יוֹסֵף נִגְלְתָה לְפַרְעֹה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁϩⲥⲟⲡ ⲃ̅ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲉ̀ⲛⲉϥⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲅⲉⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲫⲁⲣⲁⲱ

And in the second time Iōsēph manifested himself to his brethren; and (the) race of Iōsēph was made known to Pharaō.

και εν τη δευτερα ανεγνωρισθη ο Ιωσηφ εις τους αδελφους αυτου, και εφανερωθη εις τον Φαραω το γενος του Ιωσηφ.

فَأَرْسَلَ يُوسُفُ وَاسْتَدْعَى أَبَاهُ يَعْقُوبَ وَجَمِيعَ عَشِيرَتِهِ، خَمْسَةً وَسَبْعِينَ نَفْسًا.

וַיִּשְׁלַח יוֹסֵף וַיִּקְרָא לְיַעֲקֹב אָבִיו וּלְכָל־מִשְׁפַּחְתּוֹ שִׁבְעִים וְחָמֵשׁ נָפֶשׁ׃

Ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲥⲏⲫ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲡⲉϥⲓⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟ̅ⲉ̅ ⲙ̀ⲯⲩⲭⲏ

But Iōsēph sent, he called Iakōb his father and all his kindred, Amounting to seventy-five souls.

Αποστειλας δε ο Ιωσηφ, εκαλεσε προς εαυτον τον πατερα αυτου Ιακωβ και πασαν την συγγενειαν αυτου εβδομηκοντα πεντε ψυχας.

فَنَزَلَ يَعْقُوبُ إِلَى مِصْرَ وَمَاتَ هُوَ وَآبَاؤُنَا،

וַיֵּרֶד יַעֲקֹב מִצְרָיְמָה וַיָּמָת הוּא וַאֲבוֹתֵינוּ׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ

But Iakōb came down to Chēmi; and be died, he and our fathers.

Και κατεβη ο Ιακωβ εις Αιγυπτον και ετελευτησεν εκει αυτος και οι πατερες ημων,

وَنُقِلُوا إِلَى شَكِيمَ وَوُضِعُوا فِي الْقَبْرِ الَّذِي اشْتَرَاهُ إِبْرَاهِيمُ بِثَمَنٍ فِضَّةٍ مِنْ بَنِي حَمُورَ أَبِي شَكِيمَ.

וַיּוּבְאוּ שְׁכֶמָה וַיּוּשְׂמוּ בַקֶּבֶר אֲשֶׁר קָנָה אַבְרָהָם בְּכַסְפּוֹ מִיַּד בְּנֵי־חֲמוֹר אֲבִי שְׁכֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ⲥⲩⲭⲉⲙ ⲁⲩⲭⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙϩⲁⲩ ⲉⲧⲁϥϣⲟⲡϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ϧⲁ ⲟⲩⲧⲓⲙⲏ ⲛ̀ϩⲁⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲉⲙⲱⲣ ϧⲉⲛ ⲥⲩⲭⲉⲙ

And they removed him to Sychem, they laid him in the sepulchre which Abraam bought for a price of silver from (the) sons of Emōr in Sychem.

και μετεκομισθησαν εις Συχεμ και ετεθησαν εν τω μνηματι, το οποιον ηγορασεν ο Αβρααμ με τιμην αργυριου παρα των υιων του Εμμωρ πατρος του Συχεμ.

وَكَمَا كَانَ يَقْرُبُ وَقْتُ الْمَوْعِدِ الَّذِي أَقْسَمَ اللهُ عَلَيْهِ لإِبْرَاهِيمَ، كَانَ يَنْمُو الشَّعْبُ وَيَكْثُرُ فِي مِصْرَ،

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר קָרְבָה עֵת הַשְּׁבוּעָה אֲשֶׁר נִשְׁבַּע אֱלֹהִים לְאַבְרָהָם וַיִּגְדַּל הָעָם וַיִּרֶב בְּמִצְרָיִם׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϧⲱⲛⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉ̀ⲡⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲁ ⲑⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲱⲣⲕ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲁϥⲁⲓⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲁϥⲁϣⲁⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ

But according as (the) time of the promise concerning which God sware to Abraam approached, the people grew and was strengthened, it multiplied in Chēmi.

Καθως δε επλησιαζεν ο καιρος της επαγγελιας, την οποιαν ωμοσεν ο Θεος προς τον Αβρααμ, ηυξησεν ο λαος και επληθυνθη εν Αιγυπτω,

إِلَى أَنْ قَامَ مَلِكٌ آخَرُ لَمْ يَكُنْ يَعْرِفُ يُوسُفَ.

עַד כִּי־קָם מֶלֶךְ אַחֵר אֲשֶׁר לֹא־יָדַע אֶת־יוֹסֵף׃

Ϣⲁⲛⲧⲉϥⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲛ̀ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ⲛ̀ⲓⲱⲥⲏⲫ

Until rose another kin over Chēmi, knowing not Joseph.

εωσου εσηκωθη βασιλευς αλλος, οστις δεν ηξευρε τον Ιωσηφ.

فَاحْتَالَ هَذَا عَلَى جِنْسِنَا وَأَسَاءَ إِلَى آبَائِنَا، حَتَّى جَعَلُوا أَطْفَالَهُمْ مَنْبُوذِينَ لِكَيْ لَا يَعِيشُوا.

וְזֶה הִתְחַכֵּם לְמִשְׁפַּחְתֵּנוּ וַיָּרַע לַאֲבוֹתֵינוּ לְהַשְׁלִיךְ אֶת־עֹלֲלֵיהֶם אֶל־פְּנֵי הַשָּׂדֶה לְבִלְתִּי הַחֲיוֹתָם׃

Ⲫⲁⲓ ⲁϥϫⲉⲙ ⲟⲩⲥⲃⲱ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉⲛⲅⲉⲛⲟⲥ ⲁϥⲧϩⲉⲙⲕⲟ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲧⲁⲛϧⲱⲟⲩ

This (one) dealt craftily with our race, he afflicted our fathers, to make them cast out their little children (so as) not to keep them alive.

Ουτος δολιευθεις το γενος ημων, κατεθλιψε τους πατερας ημων, ωστε να καμη να ριπτωνται τα βρεφη αυτων, δια να μη ζωογονωνται·

«وَفِي ذَلِكَ الْوَقْتِ وُلِدَ مُوسَى وَكَانَ جَمِيلًا جِدًّا، فَرُبِّيَ هَذَا ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ فِي بَيْتِ أَبِيهِ.

בָּעֵת הַהִיא נוֹלַד משֶׁה וַיְהִי־טוֹב לֵאלֹהִים וַיְהִי אָמוּן בְּבֵית אָבִיו שְׁלשָׁה יְרָחִים׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲙⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲛⲉ ⲟⲩⲁⲥⲧⲓⲟⲥ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫϯ ⲫⲁⲓ ⲁⲩϣⲁⲛⲟⲩϣϥ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲓⲱⲧ

But in that time Mōysēs was born; he was exceeding fair; this (one) was nourished three months in (the) house of his father.

εν τουτω τω καιρω εγεννηθη ο Μωυσης, και ειχε θειον καλλος· οστις ανετραφη τρεις μηνας εν τω οικω του πατρος αυτου.

وَلَمَّا نُبِذَ، اتَّخَذَتْهُ ابْنَةُ فِرْعَوْنَ وَرَبَّتْهُ لِنَفْسِهَا ابْنًا.

וְכַאֲשֶׁר הֻשְׁלַךְ אָסְפָה אֹתוֹ בַּת־פַּרְעֹה וַתְּגַדְּלֵהוּ לָהּ לְבֵן׃

Ⲉⲧⲁⲩϩⲓⲧϥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲥⲟⲗϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧϣⲉⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲣⲁⲱ

But having been cast out, (the) daughter of Pharaō took him away.

Αφου δε ερριφθη, ανελαβεν αυτον η θυγατηρ του Φαραω και ανεθρεψεν αυτον δια να ηναι υιος αυτης.

فَتَهَذَّبَ مُوسَى بِكُلِّ حِكْمَةِ الْمِصْرِيِّينَ، وَكَانَ مُقْتَدِرًا فِي الأَقْوَالِ وَالأَعْمَالِ.

וַיְלֻמַּד משֶׁה בְּכָל־חָכְמַת מִצְרָיִם וַיְהִי גִבּוֹר בִּדְבָרִים וּבְמַעֲשִׂים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲥⲁⲃⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉ̀ⲥⲃⲱ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲛⲁϥϫⲟⲣ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ

And Mōysēs was taught all wisdom of the men of Chēmi; he was being strong in his words and his works.

Και εδιδαχθη ο Μωυσης πασαν την σοφιαν των Αιγυπτιων και ητο δυνατος εν λογοις και εν εργοις.

وَلَمَّا كَمِلَتْ لَهُ مُدَّةُ أَرْبَعِينَ سَنَةً، خَطَرَ عَلَى بَالِهِ أَنْ يَفْتَقِدَ إِخْوَتَهُ بَنِي إِسْرَائِيلَ.

וּבִמְלֹאת־לוֹ אַרְבָּעִים שָׁנָה עָלָה עַל־לִבּוֹ לִפְקֹד אֶת־אֶחָיו בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲉ̀ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲉϥⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

But forty years of time having been completed, it came upon his heart to visit his brethren, (the) sons of Israel.

Ενω δε ετελειονε το τεσσαρακοστον ετος της ηλικιας αυτου, ηλθεν εις την καρδιαν αυτου να επισκεφθη τους αδελφους αυτου, τους υιους Ισραηλ.

وَإِذْ رَأَى وَاحِدًا مَظْلُومًا حَامَى عَنْهُ، وَأَنْصَفَ الْمَغْلُوبَ، إِذْ قَتَلَ الْمِصْرِيَّ.

וַיַּרְא אִישׁ אֶחָד מֻכֶּה חִנָּם וַיּוֹשַׁע לוֹ וַיִּקֹּם נִקְמַת הַמֻּכֶּה בְּהַכּוֹתוֹ אֶת־הַמִּצְרִי׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉⲩϭⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁϥϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡϣⲓϣ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲧϩⲉⲙⲕⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ

But having seen one being wronged, he had compassion, he avenged him who was being afflicted, he killed the man of Chēmi.

Και ιδων τινα αδικουμενον, υπερησπισθη αυτον και εκαμεν εκδικησιν υπερ του καταθλιβομενου, παταξας τον Αιγυπτιον.

فَظَنَّ أَنَّ إِخْوَتَهُ يَفْهَمُونَ أَنَّ اللهَ عَلَى يَدِهِ يُعْطِيهِمْ نَجَاةً، وَأَمَّا هُمْ فَلَمْ يَفْهَمُوا.

וַיַּחֲשֹׁב בִּלְבָבוֹ כִּי יָבִינוּ אֶחָיו אֲשֶׁר עַל־יָדוֹ יִתֵּן הָאֱלֹהִים לָהֶם תְּשׁוּעָה וְהֵם לֹא הֵבִינוּ׃

Ⲉ̀ⲛⲁϥⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁⲕⲁϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲥⲛⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲫϯ ⲛⲁϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩϫⲁⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲕⲁϯ

But he was thinking that his brethren will understand that God will give [a] salvation to them through him. But they (pron.) understood not.

Ενομιζε δε οτι οι αδελφοι αυτου ηθελον νοησει οτι ο Θεος δια της χειρος αυτου διδει εις αυτους σωτηριαν· εκεινοι ομως δεν ενοησαν.

وَفِي الْيَوْمِ الثَّانِي ظَهَرَ لَهُمْ وَهُمْ يَتَخَاصَمُونَ، فَسَاقَهُمْ إِلَى السَّلاَمَةِ قَائِلًا: أَيُّهَا الرِّجَالُ، أَنْتُمْ إِخْوَةٌ. لِمَاذَا تَظْلِمُونَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا؟

וַיְהִי בַּיּוֹם הַשֵּׁנִי וַיָּבֹא בְּתוֹכָם וְהֵם נִצִּים וַיְבַקֵּשׁ לַעֲשׂוֹת שָׁלוֹם בֵּינֵיהֶם לֵאמֹר אֲנָשִׁים אַחִים אַתֶּם וְלָמָּה תַכּוּ אִישׁ אֶת־אָחִיו׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉⲩⲙⲗⲁϧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϩⲱⲧⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲉ̀ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

But on the morrow he manifested himself to others who were disputing, and he was reconciling them for [a] peace, saying: Ye are men (and) brethren, why do ye wrong to one another?'

Την δε ακολουθον ημεραν εφανη εις αυτους, ενω εμαχοντο, και παρεκινησεν αυτους εις ειρηνην, ειπων· Ανθρωποι, αδελφοι εισθε σεις· δια τι αδικειτε αλληλους;

فَالَّذِي كَانَ يَظْلِمُ قَرِيبَهُ دَفَعَهُ قَائِلًا: مَنْ أَقَامَكَ رَئِيسًا وَقَاضِيًا عَلَيْنَا؟

וְהַמַּכֶּה אֶת־רֵעֵהוּ הֲדָפוֹ לֵאמֹר מִי שָׂמְךָ לְאִישׁ שַׂר וְשֹׁפֵט עָלֵינוּ׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁϥϫⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲭⲁⲕ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲱⲛ ⲓⲉ ⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

But he who did wrong to his neighbour denied him, saying: 'Who made thee ruler or judge over us?

Ο δε αδικων τον πλησιον απεσπρωξεν αυτον, ειπων· Τις σε κατεστησεν αρχοντα και δικαστην εφ' ημας;

أَتُرِيدُ أَنْ تَقْتُلَنِي كَمَا قَتَلْتَ أَمْسَ الْمِصْرِيَّ؟

הַלְהָרְגֵנִי אַתָּה אֹמֵר כַּאֲשֶׁר הָרַגְתָּ אֶתְמֹל אֶת־הַמִּצְרִי׃

Ⲙⲏ ⲉⲕⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉⲧ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲕϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲁϥ

Wishest thou (pron.) to kill me, as thou killedst the man of Chēmi yesterday?'

Μηπως θελεις συ να με φονευσης, καθ' ον τροπον εφονευσας χθες τον Αιγυπτιον;

فَهَرَبَ مُوسَى بِسَبَبِ هَذِهِ الْكَلِمَةِ، وَصَارَ غَرِيبًا فِي أَرْضِ مَدْيَانَ، حَيْثُ وَلَدَ ابْنَيْنِ.

וַיִּבְרַח משֶׁה עַל־הַדָּבָר הַזֶּה וַיְהִי־גֵר בְּאֶרֶץ מִדְיָן וַיּוֹלֶד שָׁם שְׁנֵי בָנִים׃

Ⲁϥⲫⲱⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲁϥⲉⲣⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲱⲓⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲇⲓⲁⲙ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁϥϫⲫⲉ ϣⲏⲣⲓ ⲃ̅ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

But Mōysēs fled at this word; he was a sojourner in (the) land of Madiam, where he begat two sons.

Τοτε ο Μωυσης εφυγε δια τον λογον τουτον και εγεινε παροικος εν γη Μαδιαμ, οπου εγεννησε δυο υιους.

«وَلَمَّا كَمِلَتْ أَرْبَعُونَ سَنَةً، ظَهَرَ لَهُ مَلاَكُ الرَّبِّ فِي بَرِّيَّةِ جَبَلِ سِينَاءَ فِي لَهِيبِ نَارِ عُلَّيْقَةٍ.

וּבִמְלֹאת אַרְבָּעִים שָׁנָה נִרְאָה אֵלָיו מַלְאָךְ בְּמִדְבַּר הַר סִינַי בְּלַבַּת־אֵשׁ מִתּוֹךְ הַסְּנֶה׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡϣⲁϥⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲓⲛⲁ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲁϩ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲃⲁⲧⲟⲥ

But forty years having been completed, an angel manifested himself to him in (the) desert of (the) mountain of Sina in a flame of fire upon a bush.

Και αφου συνεπληρωθησαν τεσσαρακοντα ετη, εφανη εις αυτον αγγελος Κυριου εν τη ερημω του ορους Σινα εν μεσω φλογος καιομενης βατου.

فَلَمَّا رَأَى مُوسَى ذَلِكَ تَعَجَّبَ مِنَ الْمَنْظَرِ. وَفِيمَا هُوَ يَتَقَدَّمُ لِيَتَطَلَّعَ، صَارَ إِلَيْهِ صَوْتُ الرَّبِّ:

וַיַּרְא משֶׁה וַיִּתְמַהּ עַל־הַמַּרְאֶה וּבְסוּרוֹ לִרְאוֹת וַיְהִי־קוֹל יְהוָֹה אֵלָיו׃

Ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲁϥⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉϥⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϯⲛⲓⲁⲧϥ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But Mōysēs having seen the vision, wondered: but being about to come to behold it, a voice of the Lord came, saying:

Ο δε Μωυσης ιδων εθαυμασε δια το οραμα· και ενω επλησιαζε δια να παρατηρηση, ηλθε φωνη Κυριου προς αυτον·

أَنَا إِلَهُ آبَائِكَ، إِلَهُ إِبْرَاهِيمَ وَإِلَهُ إِسْحَاقَ وَإِلَهُ يَعْقُوبَ. فَارْتَعَدَ مُوسَى وَلَمْ يَجْسُرْ أَنْ يَتَطَلَّعَ.

אָנֹכִי אֱלֹהֵי אֲבוֹתֶיךָ אֱלֹהֵי אַבְרָהָם אֱלֹהֵי יִצְחָק וֵאלֹהֵי יַעֲקֹב וַיֶּחֱרַד משֶׁה וַיִּירָא מֵהַבִּיט׃

Ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲕⲓⲟϯ ⲫϯ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲛⲉⲙ ⲫϯ ⲛ̀ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲛⲉⲙ ⲫϯ ⲛ̀ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲁϥⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲉ̀ϯⲛⲓⲁⲧϥ

'I am God of thy fathers, God of Abraam and God of Isaak and God of Iakōb.' But Mōysēs trembled, he dared not to behold him.

Εγω ειμαι ο Θεος των πατερων σου, ο Θεος του Αβρααμ και ο Θεος του Ισαακ και ο Θεος του Ιακωβ. Εντρομος δε γενομενος ο Μωυσης, δεν ετολμα να παρατηρηση.

فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: اخْلَعْ نَعْلَ رِجْلَيْكَ، لأَنَّ الْمَوْضِعَ الَّذِي أَنْتَ وَاقِفٌ عَلَيْهِ أَرْضٌ مُقَدَّسَةٌ.

וַיֹּאמֶר אֵלָיו יְהוָֹה שַׁל נְעָלֶיךָ מֵעַל רַגְלֶיךָ כִּי הַמָּקוֹם אֲשֶׁר אַתָּה עוֹמֵד עָלָיו אַדְמַת־קֹדֶשׁ הוּא׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲃⲱⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲱⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓ ⲛⲉⲕϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲡⲓⲙⲁ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉⲕⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ϩⲓϫⲱϥ ⲟⲩⲕⲁϩⲓ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲡⲉ

But the Lord said to him: 'Loose the shoe from thy feet: for the place upon which thou standest is a holy ground.

Και ειπε προς αυτον ο Κυριος· Λυσον το υποδημα των ποδων σου· διοτι ο τοπος, επι του οποιου ιστασαι, ειναι γη αγια.

إِنِّي لَقَدْ رَأَيْتُ مَشَقَّةَ شَعْبِي الَّذِينَ فِي مِصْرَ، وَسَمِعْتُ أَنِينَهُمْ وَنَزَلْتُ لأُنْقِذَهُمْ. فَهَلُمَّ الآنَ أُرْسِلُكَ إِلَى مِصْرَ.

רָאֹה רָאִיתִי אֶת־עֳנִי עַמִּי אֲשֶׁר בְּמִצְרַיִם וְאֶת־נַאֲקָתָם שָׁמַעְתִּי וָאֵרֵד לְהַצִּילָם וְעַתָּה לְכָה וְאֶשְׁלָחֲךָ מִצְרָיְמָה׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁⲩ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧϩⲉⲙⲕⲟ ⲙ̀ⲡⲁⲗⲁⲟⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲭⲏⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲟⲩϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲉ̀ⲛⲁϩⲙⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲟⲩⲟⲣⲡⲕ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲭⲏⲙⲓ

In a seeing I saw (the) affliction of my people which are in Chēmi; and I heard their groaning, I came down to save them. But now come that I may send thee up to Chēmi.'

Ειδον, ειδον την ταλαιπωριαν του λαου μου του εν Αιγυπτω και ηκουσα τον στεναγμον αυτων και κατεβην δια να ελευθερωσω αυτους· και τωρα ελθε, θελω σε αποστειλει εις Αιγυπτον.

«هَذَا مُوسَى الَّذِي أَنْكَرُوهُ قَائِلِينَ: مَنْ أَقَامَكَ رَئِيسًا وَقَاضِيًا؟ هَذَا أَرْسَلَهُ اللهُ رَئِيسًا وَفَادِيًا بِيَدِ الْمَلاَكِ الَّذِي ظَهَرَ لَهُ فِي الْعُلَّيْقَةِ.

הוּא משֶׁה אֲשֶׁר כִּחֲשׁוּ־בוֹ לֵאמֹר מִי שָׂמְךָ לְשַׂר וְשֹׁפֵט אֹתוֹ שָׁלַח הָאֱלֹהִים לְשַׂר וְגֹאֵל בְּיַד הַמַּלְאָךְ הַנִּרְאֶה אֵלָיו בַּסְּנֶה׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲁϥⲭⲁⲕ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲱⲛ ⲓⲉ ⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁ ⲫϯ ⲧⲁⲟⲩⲟϥ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲣⲉϥⲥⲱϯ ϧⲉⲛ ⲧϫⲓϫ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲃⲁⲧⲟⲥ

This is Mōysēs whom they denied, saying: 'Who made thee ruler or judge over us?' But this (one) God sent as ruler and redeemer by (the) hand of the angel, he who manifested himself to him in the bush,

Τουτον τον Μωυσην τον οποιον ηρνηθησαν ειποντες· Τις σε κατεστησεν αρχοντα και δικαστην; τουτον ο Θεος απεστειλεν αρχηγον και λυτρωτην δια χειρος του αγγελου του φανεντος εις αυτον εν τη βατω.

هَذَا أَخْرَجَهُمْ صَانِعًا عَجَائِبَ وَآيَاتٍ فِي أَرْضِ مِصْرَ، وَفِي الْبَحْرِ الأَحْمَرِ، وَفِي الْبَرِّيَّةِ أَرْبَعِينَ سَنَةً.

וְהוּא הוֹצִיאָם וַיַּעַשׂ אֹתוֹת וּמֹפְתִים בְּאֶרֶץ מִצְרַיִם וּבְיַם־סוּף וּבַמִדְבָּר אַרְבָּעִים שָׁנָה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲫⲓⲟⲙ ⲛ̀ϣⲁⲣⲓ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲡϣⲁϥⲉ ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ

he who brought them out, Having done signs and wonders in (the) land of Chēmi, and the sea of Shari, and in (the) desert forty years.

Ουτος εξηγαγεν αυτους, αφου εκαμε τερατα και σημεια εν γη Αιγυπτου και εν τη Ερυθρα θαλασση και εν τη ερημω τεσσαρακοντα ετη.

«هَذَا هُوَ مُوسَى الَّذِي قَالَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ: نَبِيًّا مِثْلِي سَيُقِيمُ لَكُمُ الرَّبُّ إِلَهُكُمْ مِنْ إِخْوَتِكُمْ. لَهُ تَسْمَعُونَ.

הוּא משֶׁה אֲשֶׁר אָמַר אֶל־בְּנֵי יִשְׂרָאֵל נָבִיא מִקֶּרֶב אֲחֵיכֶם כָּמֹנִי יָקִים לָכֶם יְהוָֹה אֱלֹהֵיכֶם אֵלָיו תִּשְׁמָעוּן׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲟⲩⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲁ ⲡⲁⲣⲏϯ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ

This is Mōysēs who said to (the) sons of Israel: 'God shall raise a prophet to you from your brethren of (them) the figures which ye made to worship them. I shall remove you to the parts of Babylon.' like me, hearken to him.'

Ουτος ειναι ο Μωυσης, οστις ειπε προς τους υιους του Ισραηλ· προφητην εκ των αδελφων σας θελει σας αναστησει Κυριος ο Θεος σας, ως εμε· αυτου θελετε ακουσει.

هَذَا هُوَ الَّذِي كَانَ فِي الْكَنِيسَةِ فِي الْبَرِّيَّةِ، مَعَ الْمَلاَكِ الَّذِي كَانَ يُكَلِّمُهُ فِي جَبَلِ سِينَاءَ، وَمَعَ آبَائِنَا. الَّذِي قَبِلَ أَقْوَالًا حَيَّةً لِيُعْطِيَنَا إِيَّاهَا.

הוּא אֲשֶׁר הָיָה בַקָּהָל בַּמִדְבָּר עִם־הַמַּלְאָךְ הַדֹּבֵר אֵלָיו בְּהַר סִינַי וְעִם־אֲבוֹתֵינוּ וַאֲשֶׁר קִבֵּל דְּבָרִים חַיִּים לָתֵת לָנוּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲡⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲓⲛⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲱⲛϧ ⲉ̀ⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛⲱⲧⲉⲛ

This (is) he who was in the church on (the) desert with the angel who spake to him upon (the) mountain of Sina and our fathers. This (one) who received words of life to give them to you.

Ουτος ειναι οστις εν τη εκκλησια εν τη ερημω εσταθη μετα του αγγελου του λαλουντος προς αυτον εν τω ορει Σινα και μετα των πατερων ημων, και παρελαβε λογια ζωοποια δια να δωση εις ημας.

الَّذِي لَمْ يَشَأْ آبَاؤُنَا أَنْ يَكُونُوا طَائِعِينَ لَهُ، بَلْ دَفَعُوهُ وَرَجَعُوا بِقُلُوبِهِمْ إِلَى مِصْرَ

הוּא אֲשֶׁר אֲבוֹתֵינוּ לֹא אָבוּ לִשְׁמֹעַ לוֹ וַיִּמְאֲסוּ אֹתוֹ וּלְבָבָם פָּנָה מִצְרָיְמָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲩⲭⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲭⲏⲙⲓ

This to whom our fathers wished not to hearken, but they put him (aside), and they returned in their heart up to Chēmi.

Εις τον οποιον οι πατερες ημων δεν ηθελησαν να υπακουσωσιν, αλλ' απεβαλον και εστραφησαν εν ταις καρδιαις αυτων εις Αιγυπτον

قَائِلِينَ لِهَارُونَ: اعْمَلْ لَنَا آلِهَةً تَتَقَدَّمُ أَمَامَنَا، لأَنَّ هَذَا مُوسَى الَّذِي أَخْرَجَنَا مِنْ أَرْضِ مِصْرَ لَا نَعْلَمُ مَاذَا أَصَابَهُ!

וַיֹּאמְרוּ אֶל־אַהֲרוֹן עֲשֵׂה־לָנוּ אֱלֹהִים אֲשֶׁר יֵלְכוּ לְפָנֵינוּ כִּי זֶה משֶׁה אֲשֶׁר הֶעֱלָנוּ מֵאֶרֶץ מִצְרַיִם לֹא יָדַעְנוּ מֶה־הָיָה לוֹ׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲁⲁⲣⲱⲛ ϫⲉ ⲙⲁⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲛⲟⲩϯ ⲛⲁⲓ ⲉⲑⲛⲁⲥⲱⲕ ϧⲁϫⲱⲛ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲧⲁϥⲉⲛⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Saying to Aarōn: 'Make for us gods, those (lit. these) which will go before us: for this [is] Mōysēs ho brought us from (the) land of Chēmi, we know not what it is which happened to him.'

ειποντες προς τον Ααρων· Καμε εις ημας θεους, οιτινες θελουσι προπορευεσθαι ημων· διοτι ουτος ο Μωυσης, οστις εξηγαγεν ημας εξ Αιγυπτου, δεν εξευρομεν τι συνεβη εις αυτον.

فَعَمِلُوا عِجْلًا فِي تِلْكَ الأَيَّامِ وَأَصْعَدُوا ذَبِيحَةً لِلصَّنَمِ، وَفَرِحُوا بِأَعْمَالِ أَيْدِيهِمْ.

וַיַּעֲשׂוֹּ עֵגֶל בַּיָּמִים הָהֵם וַיִּזְבְּחוּ זְבָחִים לָאֱלִיל וַיִּשְׂמְחוּ בְּמַעֲשֵׂה יְדֵיהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲛⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲩϫⲓϫ

And they made for them a calf in those days, and they offered a sacrifice to the idol, and they delighted in the works of their hands.

Και κατεσκευασαν μοσχον εν ταις ημεραις εκειναις και προσεφεραν θυσιαν εις το ειδωλον και ευφραινοντο εις τα εργα των χειρων αυτων.

فَرَجَعَ اللهُ وَأَسْلَمَهُمْ لِيَعْبُدُوا جُنْدَ السَّمَاءِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي كِتَابِ الأَنْبِيَاءِ: هَلْ قَرَّبْتُمْ لِي ذَبَائِحَ وَقَرَابِينَ أَرْبَعِينَ سَنَةً فِي الْبَرِّيَّةِ يَا بَيْتَ إِسْرَائِيلَ؟

וַיִּפֶן מֵהֶם הָאֱלֹהִים וַיִּתְּנֵם לַעֲבֹד אֶת־צְבָא הַשָּׁמָיִם כַּכָּתוּב בְּסֵפֶר הַנְּבִיאִים הַזְּבָחִים וּמִנְחָה הִגַּשְׁתֶּם־לִי בַמִּדְבָּר אַרְבָּעִים שָׁנָה בֵּית יִשְׂרָאֵל׃

Ⲁϥⲕⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ϯⲥⲧⲣⲁⲧⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϩⲓ ⲡϫⲱⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲙⲏ ϩⲁⲛϧⲟⲗϧⲉⲗ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲛⲟⲩ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

But God turned them to minister to the host of (the) heaven, according as it is written on (the) book of the prophets: 'Did ye offer to me slain beasts and sacrifices on (the) desert forty years, (the) house of Israel?

Οθεν εστραφη ο Θεος και παρεδωκεν αυτους εις το να λατρευσωσι την στρατιαν του ουρανου, καθως ειναι γεγραμμενον εν τω βιβλιω των προφητων. Μηπως προσεφερατε εις εμε σφαγια και θυσιας τεσσαρακοντα ετη εν τη ερημω, οικος Ισραηλ;

بَلْ حَمَلْتُمْ خَيْمَةَ مُولُوكَ، وَنَجْمَ إِلَهِكُمْ رَمْفَانَ، التَّمَاثِيلَ الَّتِي صَنَعْتُمُوهَا لِتَسْجُدُوا لَهَا. فَأَنْقُلُكُمْ إِلَى مَا وَرَاءَ بَابِلَ.

וּנְשָׂאתֶם אֵת סֻכַּת מִלְכֹּם וְאֶת־כּוֹכַב אֱלֹהֵיכֶם רָמְפָן הַצְּלָמִים אֲשֶׁר עֲשִׂיתֶם לְהִשְׁתַּחֲוֹת לָהֶם וְהִגְלֵיתִי אֶתְכֶם מֵהָלְאָה לְבָבֶל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲛ̀ϯⲥⲕⲩⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲙⲟⲗⲟⲭ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲩϯ ⲣⲏⲫⲁⲛ ⲛⲓⲧⲩⲡⲟⲥ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲑⲁⲙⲓⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲱϣⲧ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲓⲉ̀ⲟⲩⲉⲧⲉⲃ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲃⲁⲃⲩⲗⲱⲛ

And ye took the tabernacle of Moloch, and the star of your god Rēphan,

Μαλιστα ανελαβετε την σκηνην του Μολοχ και το αστρον του Θεου σας Ρεμφαν, τους τυπους, τους οποιους εκαμετε δια να προσκυνητε αυτους· δια τουτο θελω σας μετοικισει επεκεινα της Βαβυλωνος.

«وَأَمَّا خَيْمَةُ الشَّهَادَةِ فَكَانَتْ مَعَ آبَائِنَا فِي الْبَرِّيَّةِ، كَمَا أَمَرَ الَّذِي كَلَّمَ مُوسَى أَنْ يَعْمَلَهَا عَلَى الْمِثَالِ الَّذِي كَانَ قَدْ رَآهُ،

מִשְׁכַּן הָעֵדוּת הָיָה לַאֲבוֹתֵינוּ בַּמִּדְבָּר אֲשֶׁר עָשָׂה משֶׁה כַּתַּבְנִית אֲשֶׁר רָאָה כַּאֲשֶׁר צִוָּה אֹתוֹ הַמְדַבֵּר אֵלָיו׃

Ϯⲥⲕⲩⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲑⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲛⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉ̀ⲑⲁⲙⲓⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲧⲩⲡⲟⲥ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

The tabernacle of the witness which our fathers were having on (the) desert--as he commanded who spake to Mōysēs, to make it according to the figure which he saw.

Η σκηνη του μαρτυριου ητο μετα των πατερων ημων εν τη ερημω, καθως διεταξεν εκεινος, οστις ελαλει προς τον Μωυσην, να κατασκευαση αυτην κατα τον τυπον τον οποιον ειχεν ιδει·

الَّتِي أَدْخَلَهَا أَيْضًا آبَاؤُنَا إِذْ تَخَلَّفُوا عَلَيْهَا مَعَ يَشُوعَ فِي مُلْكِ الأُمَمِ الَّذِينَ طَرَدَهُمُ اللهُ مِنْ وَجْهِ آبَائِنَا، إِلَى أَيَّامِ دَاوُدَ

וַאֲבוֹתֵינוּ לְקָחֻהוּ וְגַם־הֱבִיאֻהוּ אִתָּם הֵם וִיהוֹשֻׁעַ בְּרִשְׁתָּם אֶת־אַרְצוֹת הַגּוֹיִם אֲשֶׁר גֵּרַשׁ אֹתָם אֱלֹהִים מִפְּנֵי אֲבוֹתֵינוּ עַד־יְמֵי דָוִד׃

Ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲟⲗⲥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲩϣⲟⲡⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲛⲉⲙ ⲓⲏⲥⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡϩⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ϣⲁ ⲛⲓⲉ̀ϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲇⲁⲩⲓⲇ

This, which having received, our fathers with Iēsou took away in with them in (to) the possession of the nations, whom God cast out before (the) face of our fathers, until the days of David;

την οποιαν και παραλαβοντες οι πατερες ημων, εφεραν μετα του Ιησου εις την κατακτηθεισαν γην των εθνων, τα οποια ο Θεος εξωσεν απ' εμπροσθεν των πατερων ημων, εως των ημερων του Δαβιδ·

الَّذِي وَجَدَ نِعْمَةً أَمَامَ اللهِ، وَالْتَمَسَ أَنْ يَجِدَ مَسْكَنًا لإِلَهِ يَعْقُوبَ.

וְהוּא מָצָא חֵן בְּעֵינֵי אֱלֹהִים וַיִּשְׁאַל לִמְצֹא מִשְׁכָּנוֹת לֵאלֹהֵי יַעֲקֹב׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲁϥⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲛ̀ⲓⲁⲕⲱⲃ

who found [a] grace before God. He asked to make a dwelling-place for the God of Iakōb:

οστις ευρε χαριν ενωπιον του Θεου και ηυχηθη να ευρη κατοικιαν δια τον Θεον του Ιακωβ.

وَلكِنَّ سُلَيْمَانَ بَنَى لَهُ بَيْتًا.

וּשְׁלֹמֹה בָּנָה־לוֹ בָיִת׃

Ⲥⲟⲗⲟⲙⲱⲛ ⲇⲉ ⲁϥⲕⲉⲧ ⲟⲩⲏⲓ ⲛⲁϥ

but Solomon built a house for him.

Ο Σολομων δε ωκοδομησεν εις αυτον οικον.

لكِنَّ الْعَلِيَّ لَا يَسْكُنُ فِي هَيَاكِلَ مَصْنُوعَاتِ الأَيَادِي، كَمَا يَقُولُ النَّبِيُّ:

אֲבָל הָעֶלְיוֹן לֹא יִשְׁכֹּן בְּהֵיכָלוֹת מַעֲשֵׂי יָדָיִם כַּאֲשֶׁר אָמַר הַנָּבִיא׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲉⲧϭⲟⲥⲓ ϣⲟⲡ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲓϫ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But the highest was not dwelling in fabrics of hand, according as the prophet saith:

Αλλ' ο Υψιστος δεν κατοικει εν χειροποιητοις ναοις, καθως ο προφητης λεγει·

السَّمَاءُ كُرْسِيٌّ لِي، وَالأَرْضُ مَوْطِئٌ لِقَدَمَيَّ. أَيَّ بَيْتٍ تَبْنُونَ لِي؟ يَقُولُ الرَّبُّ، وَأَيٌّ هُوَ مَكَانُ رَاحَتِي؟

הַשָּׁמַיִם כִּסְאִי וְהָאָרֶץ הֲדֹם רַגְלָי אֵי־זֶה בַיִת אֲשֶׁר תִּבְנוּ־לִי אָמַר יְהוָֹה וְאֵי־זֶה מָקוֹם מְנוּחָתִי׃

Ϫⲉ ⲧⲫⲉ ⲡⲉ ⲡⲁⲑⲣⲟⲛⲟⲥ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲫⲙⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲙⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲁϣ ⲛⲏⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲕⲟⲧϥ ⲛⲏⲓ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲁϣ ⲡⲉ ⲫⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲙⲁⲛ̀ⲉⲙⲧⲟⲛ

(The) heaven is my throne, but (the) earth is (the) footstool of my feet. What house (is) that which ye will build for me, saith the Lord, or what is (the) place of my resting-place?

Ο ουρανος ειναι θρονος μου, η δε γη υποποδιον των ποδων μου· ποιον οικον θελετε οικοδομησει δι' εμε, λεγει Κυριος, η ποιος ο τοπος της αναπαυσεως μου;

أَلَيْسَتْ يَدِي صَنَعَتْ هَذِهِ الأَشْيَاءَ كُلَّهَا؟

הֲלֹא אֶת־כָּל־אֵלֶּה יָדִי־עָשָׂתָה׃

Ⲙⲏ ⲧⲁϫⲓϫ ⲁⲛ ⲁⲥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Did not my hand make all these things?'

Η χειρ μου δεν εκαμε ταυτα παντα;

«يَا قُسَاةَ الرِّقَابِ، وَغَيْرَ الْمَخْتُونِينَ بِالْقُلُوبِ وَالآذَانِ! أَنْتُمْ دَائِمًا تُقَاوِمُونَ الرُّوحَ الْقُدُسَ. كَمَا كَانَ آبَاؤُكُمْ كَذَلِكَ أَنْتُمْ!

קְשֵׁי עֹרֶף וְעַרְלֵי לֵב וְאָזְנָיִם מַמְרִים הֱיִיתֶם תָּמִיד בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ כַּאֲבוֹתֵיכֶם גַּם־אַתֶּם׃

Ⲛⲓⲛⲁϣϯ ⲛⲁϩⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲕⲉϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲕⲉⲙⲁϣϫ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲉⲓⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ

[The] stiff-necked and uncircumcised in both their heart and their ears, ye (pron.) always oppose the holy spirit: as even your fathers, so (lit. and) also ye.

Σκληροτραχηλοι και απεριτμητοι την καρδιαν και τα ωτα, σεις παντοτε αντιφερεσθε κατα του Πνευματος του Αγιου· καθως οι πατερες σας, ουτω και σεις.

أَيُّ الأَنْبِيَاءِ لَمْ يَضْطَهِدْهُ آبَاؤُكُمْ؟ وَقَدْ قَتَلُوا الَّذِينَ سَبَقُوا فَأَنْبَأُوا بِمَجِيءِ الْبَارِّ، الَّذِي أَنْتُمُ الآنَ صِرْتُمْ مُسَلِّمِيهِ وَقَاتِلِيهِ،

מִי מֵהַנְּבִיאִים אֲשֶׁר לֹא רְדָפוּהוּ אֲבוֹתֵיכֶם אַף־הֵמִיתוּ אֵת הַמְבַשְּׂרִים מִקֶּדֶם בִּיאַת הַצַּדִּיק אֲשֶׁר עַתָּה הֱיִיתֶם אַתֶּם מוֹסְרָיו וּמְרַצְּחָיו׃

Ⲛⲓⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲓⲟϯ ϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡϫⲓⲛⲓ̀ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲫⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲏⲓϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϧⲟⲑⲃⲉϥ

Which of the prophets did not your fathers persecute? And they killed them who before proclaimed (the) coming of the righteous one; this whom ye (pron.) gave (up) and ye kill him.

Τινα των προφητων δεν εδιωξαν οι πατερες σας; μαλιστα εφονευσαν εκεινους, οιτινες προκατηγγειλαν περι της ελευσεως του δικαιου, του οποιου σεις εγεινατε τωρα προδοται και φονεις·

الَّذِينَ أَخَذْتُمُ النَّامُوسَ بِتَرْتِيبِ مَلاَئِكَةٍ وَلَمْ تَحْفَظُوهُ».

אַתֶּם אֲשֶׁר קִבַּלְתֶּם אֶת־הַתּוֹרָה עַל־יְדֵי מַלְאֲכוֹת הַמַּלְאָכִים וְלֹא שְׁמַרְתֶּם אוֹתָהּ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲑⲱϣ ⲛ̀ⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Ye (pron.) receive the law as ordinances of angels, ye kept it not.

οιτινες ελαβετε τον νομον εκ διαταγων αγγελων και δεν εφυλαξατε.

رجم استفانوس واستشهاده

فَلَمَّا سَمِعُوا هَذَا حَنِقُوا بِقُلُوبِهِمْ وَصَرُّوا بِأَسْنَانِهِمْ عَلَيْهِ.

וַיְהִי כְּשָׁמְעָם אֶת־אֵלֶּה וַיִּגָּע בָּהֶם עַד נָפֶשׁ וַיַּחַרְקוּ עָלָיו שִׁנֵּיהֶם׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲥⲟⲑⲙⲟⲩ ⲛⲁⲩϣⲟⲡϣⲉⲡ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϧⲣⲁϫⲣⲉϫ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲁϫϩⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

But having heard these (things) they were being cut to their heart, and they were gnashing their teeth upon him.

Ακουοντες δε ταυτα, κατεκοπτοντο τας καρδιας αυτων και ετριζον τους οδοντας κατ' αυτου.

وَأَمَّا هُوَ فَشَخَصَ إِلَى السَّمَاءِ وَهُوَ مُمْتَلِئٌ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ، فَرَأَى مَجْدَ اللهِ، وَيَسُوعَ قَائِمًا عَنْ يَمِينِ اللهِ.

וְהוּא מָלֵא רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיַּבֵּט הַשָּׁמָיְמָה וַיַּרְא אֶת־כְּבוֹד אֱלֹהִים וְאֶת־יֵשׁוּעַ נִצָּב לִימִין הָאֱלֹהִים׃

Ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲙⲉϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲫⲛⲁϩϯ ⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲫϯ

But Stephanos, full of the holy spirit and (the) faith, looked up to (the) heaven, he saw (the) glory of God, and Jesus standing on the right hand of God,

Ο δε Στεφανος, πληρης ων Πνευματος Αγιου, ατενισας εις τον ουρανον, ειδε την δοξαν του Θεου και τον Ιησουν ισταμενον εκ δεξιων του Θεου

فَقَالَ: «هَا أَنَا أَنْظُرُ السَّمَاوَاتِ مَفْتُوحَةً، وَابْنَ الإِنْسَانِ قَائِمًا عَنْ يَمِينِ اللهِ».

וַיֹּאמֶר הִנְנִי רֹאֶה אֶת־הַשָּׁמַיִם נִפְתָּחִים וְאֵת בֶּן־הָאָדָם נִצָּב לִימִין הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲫⲏⲟⲩⲓ ⲉⲩⲟⲩⲏⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙ̀ⲫϯ

and he said: Lo, I see the heavens opened, and (the) Son of (the) man standing on the right hand of God.'

και ειπεν· Ιδου, θεωρω τους ουρανους ανεωγμενους και τον Υιον του ανθρωπου ισταμενον εκ δεξιων του Θεου.

فَصَاحُوا بِصَوْتٍ عَظِيمٍ وَسَدُّوا آذَانَهُمْ، وَهَجَمُوا عَلَيْهِ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ،

וַיִּזְעֲקוּ קוֹל גָּדוֹל וַיַּאַטְמוּ אֶת־אָזְנֵיהֶם וַיִּתְנַפְּלוּ עָלָיו כֻּלָּם יָחַד׃

Ⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ⲁⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲙⲁϣϫ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϭⲟϫⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

They all cried out in a great voice; they stopped their ears, and they ran all together upon him;

Τοτε φωναξαντες μετα φωνης μεγαλης, εφραξαν τα ωτα αυτων και ωρμησαν ομοθυμαδον επ' αυτον,

وَأَخْرَجُوهُ خَارِجَ الْمَدِينَةِ وَرَجَمُوهُ. وَالشُّهُودُ خَلَعُوا ثِيَابَهُمْ عِنْدَ رِجْلَيْ شَابٍّ يُقَالُ لَهُ شَاوُلُ.

וַיִּדְחָפֻהוּ חוּצָה לָעִיר וַיִּסְקְלוּ אֹתוֹ בָּאֲבָנִים וְהָעֵדִים פָּשְׁטוּ אֶת־בִּגְדֵיהֶם לְרַגְלֵי בָּחוּר אֶחָד וּשְׁמוֹ שָׁאוּל׃

Ⲁⲩϩⲓⲧϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲃⲁⲕⲓ ⲁⲩϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲙⲉⲑⲣⲉⲩ ⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲱⲥ ϧⲁⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ

they cast him outside of the city; they stoned him: and the witnesses laid down their garments at the foot of a young man, his name being Saulos.

και εκβαλοντες εξω της πολεως ελιθοβολουν. Και οι μαρτυρες απεθεσαν τα ιματια αυτων εις τους ποδας νεανιου τινος ονομαζομενου Σαυλου.

فَكَانُوا يَرْجُمُونَ اسْتِفَانُوسَ وَهُوَ يَدْعُو وَيَقُولُ: «أَيُّهَا الرَّبُّ يَسُوعُ اقْبَلْ رُوحِي».

וַיִּסְקְלוּ אֶת־אִסְטְפָנוֹס וְהוּא מְשַׁוֵּעַ וְאֹמֵר אֲדֹנִי יֵשׁוּעַ קַבֵּל אֶת־רוּחִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉϥϯϩⲟ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϣⲉⲡ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

And they stoned Stephanos, beseeching, saying: 'Lord Jesus, receive my spirit.'

Και ελιθοβολουν τον Στεφανον, επικαλουμενον και λεγοντα· Κυριε Ιησου, δεξαι το πνευμα μου.

ثُمَّ جَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَصَرَخَ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ: «يَا رَبُّ، لَا تُقِمْ لَهُمْ هَذِهِ الْخَطِيَّةَ». وَإِذْ قَالَ هَذَا رَقَدَ.

וַיִּכְרַע עַל־בִּרְכָּיו וַיִּזְעַק קוֹל גָּדוֹל יְהוָֹה אַל־תִּשְׁמֹר לָהֶם אֶת־הַחֵטְא הַזֶּה וַיְהִי אַחֲרֵי דַבְּרוֹ כַּדָּבָר הַזֶּה וַיִּישָׁן׃

Ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲕⲉⲗⲓ ⲁϥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲡ ⲡⲁⲓⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϫⲟϥ ⲁϥⲉⲛⲕⲟⲧ

He threw himself upon his knees, he cried out in a great voice: Lord, thou shalt not reckon this sin to them.' But having said this, he slept.

Και γονατισας εφωναξε μετα φωνης μεγαλης· Κυριε, μη λογαριασης εις αυτους την αμαρτιαν ταυτην. Και τουτο ειπων εκοιμηθη.

إصحاح 8

اضطهاد الكنيسة وتشتتها

وَكَانَ شَاوُلُ رَاضِيًا بِقَتْلِهِ. وَحَدَثَ فِي ذَلِكَ الْيَوْمِ اضْطِهَادٌ عَظِيمٌ عَلَى الْكَنِيسَةِ الَّتِي فِي أُورُشَلِيمَ، فَتَشَتَّتَ الْجَمِيعُ فِي كُوَرِ الْيَهُودِيَّةِ وَالسَّامِرَةِ، مَا عَدَا الرُّسُلَ.

וְשָׁאוּל גַּם־הוּא הָיָה רֹצֶה בַהֲרֵגָתוֹ וַתְּהִי בָּיּוֹם הַהוּא רְדִיפָה גְדוֹלָה עַל־הַקְּהִילָּה אֲשֶׁר בִּירוּשָׁלָיִם וַיָּפֻצוּ כֻלָּם בְּעָרֵי יְהוּדָה וְשֹׁמְרוֹן לְבַד מִן־הַשְּׁלִיחִים׃

Ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥϯⲙⲁϯ ⲡⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲇⲓⲱⲅⲙⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓ̀ⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩⲥⲱⲣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲭⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ϣⲁⲧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ

But Saulos was consenting to his being killed. But at that time happened a great persecution against the church which was in Jerusalem. But all were scattered to the countries of [the] Ioudea and (the) Samaria save the apostles only.

Ο δε Σαυλος ητο συμφωνος εις τον φονον αυτου. Και εγεινεν εν εκεινη τη ημερα διωγμος μεγας κατα της εκκλησιας της εν Ιεροσολυμοις και παντες διεσπαρησαν εις τους τοπους της Ιουδαιας και Σαμαρειας, πλην των αποστολων.

وَحَمَلَ رِجَالٌ أَتْقِيَاءُ اسْتِفَانُوسَ وَعَمِلُوا عَلَيْهِ مَنَاحَةً عَظِيمَةً.

וַאֲנָשִׁים יִרְאֵי אֱלֹהִים נָשְׂאוּ אֶת־אִסְטְפָנוֹס וַיִּקְבְּרֻהוּ וַיִּסְפְּדוּ עָלָיו מִסְפֵּד גָּדוֹל׃

Ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲛⲉϩⲡⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

But devout men took away Stephanos, and they made a great wailing over him.

Εφεραν δε τον Στεφανον εις τον ταφον ανδρες ευλαβεις και εκαμον θρηνον μεγαν επ' αυτον.

وَأَمَّا شَاوُلُ فَكَانَ يَسْطُو عَلَى الْكَنِيسَةِ، وَهُوَ يَدْخُلُ الْبُيُوتَ وَيَجُرُّ رِجَالًا وَنِسَاءً وَيُسَلِّمُهُمْ إِلَى السِّجْنِ.

וְשָׁאוּל הֶחֱרִיב אֶת־הַקְּהִילָּה וַיְשׁוֹטֵט בַּבָּתִּים וַיִּסְחַב מִשָּׁם אֲנָשִׁים וְנָשִׁים וַיַּסְגִּירֵם לַכֶּלֶא׃

Ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥϯ ⲟⲩⲃⲉ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉϥⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲏⲓ ⲉϥⲱϣϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲉϥϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡϣⲧⲉⲕⲟ

But Saulos was fighting against the church, going into the houses, dragging off men and women, casting them to (the) prison.

Ο δε Σαυλος εκακοποιει την εκκλησιαν, εμβαινων εις πασαν οικιαν και συρων ανδρας και γυναικας, παρεδιδεν εις την φυλακην.

فيلبس في السامرة

فَالَّذِينَ تَشَتَّتُوا جَالُوا مُبَشِّرِينَ بِالْكَلِمَةِ.

וְהַנְּפוֹצִים עָבְרוּ בָאָרֶץ וַיְבָשְּׂרוּ אֶת־הַדָּבָר׃

Ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲡⲉ ⲉⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ

They indeed then who were scattered were passing (along) preaching good tidings of the word.

Οι μεν λοιπον διασπαρεντες διηλθον ευαγγελιζομενοι τον λογον.

فَانْحَدَرَ فِيلُبُّسُ إِلَى مَدِينَةٍ مِنَ السَّامِرَةِ وَكَانَ يَكْرِزُ لَهُمْ بِالْمَسِيحِ.

וּפִילִפּוֹס יָרַד אֶל־עִיר שֹׁמְרוֹן וַיַּכְרֵז לָהֶם אֶת־הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ⲁϥϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But Philippos having come into a city of (the) Samaria proclaimed the word of God.

Ο δε Φιλιππος, καταβας εις την πολιν της Σαμαρειας, εκηρυττεν εις αυτους τον Χριστον.

وَكَانَ الْجُمُوعُ يُصْغُونَ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ إِلَى مَا يَقُولُهُ فِيلُبُّسُ عِنْدَ اسْتِمَاعِهِمْ وَنَظَرِهِمُ الآيَاتِ الَّتِي صَنَعَهَا،

וַיַּקְשֵׁב הֲמוֹן הָעָם לֵב אֶחָד אֶל־אִמְרֵי פִילִפּוֹס בְּשֹׁמְעָם וּבִרְאוֹתָם אֶת־הָאֹתוֹת אֲשֶׁר עָשָׂה׃

Ⲛⲁⲩϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲛⲁϥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

The multitudes together were giving heed to the things which Philippos was saying, in (the) hearing and seeing the signs which he was doing.

Και οι οχλοι προσειχον ομοθυμαδον εις τα λεγομενα υπο του Φιλιππου, ακουοντες και βλεποντες τα θαυματα, τα οποια εκαμνε.

لأَنَّ كَثِيرِينَ مِنَ الَّذِينَ بِهِمْ أَرْوَاحٌ نَجِسَةٌ كَانَتْ تَخْرُجُ صَارِخَةً بِصَوْتٍ عَظِيمٍ. وَكَثِيرُونَ مِنَ الْمَفْلُوجِينَ وَالْعُرْجِ شُفُوا.

כִּי רַבִּים הָיוּ אֲחוּזֵי רוּחוֹת הַטֻּמְאָה וְהָרוּחוֹת יָצְאוּ מֵהֶם צֹעֲקוֹת ֻצְעָקָה גְדוֹלָה וְרַבִּים נְכֵי אֵבָרִים וּפִסְחִים וְנִרְפָּאוּ׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲁⲕⲁⲑⲁⲣⲧⲟⲛ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲱⲧⲟⲩ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ϩⲁⲛⲕⲉⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉⲩϣⲏⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ϭⲁⲗⲉ ⲛⲁϥⲧⲁⲗϭⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But many of them who (had) the unclean. spirits with them, (the spirits) were coming from them, crying out in a great voice: but many also paralysed, and some being lame, he was curing [them].

Διοτι εκ πολλων εχοντων πνευματα ακαθαρτα εξηρχοντο αυτα φωναζοντα μετα μεγαλης φωνης, και πολλοι παραλυτικοι και χωλοι εθεραπευθησαν,

فَكَانَ فَرَحٌ عَظِيمٌ فِي تِلْكَ الْمَدِينَةِ.

וַתְּהִי שִׂמְחָה גְדוֹלָה בָּעִיר הַהִיא׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲣⲁϣⲓ ϧⲉⲛ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ

But a great joy happened in that city.

και εγεινε χαρα μεγαλη εν εκεινη τη πολει.

سيمون الساحر

وَكَانَ قَبْلًا فِي الْمَدِينَةِ رَجُلٌ اسْمُهُ سِيمُونُ، يَسْتَعْمِلُ السِّحْرَ وَيُدْهِشُ شَعْبَ السَّامِرَةِ، قِائِلًا إِنَّهُ شَيْءٌ عَظِيمٌ!

וְאִישׁ אֶחָד וּשְׁמוֹ שִׁמְעוֹן הָיָה מִלְּפָנִים בָּעִיר מְכַשֵּׁף וּמַבְהִיל אֶת־עַם שֹׁמְרוֹן בְּאָמְרוֹ עַל־נַפְשׁוֹ כִּי גָדוֹל הוּא׃

Ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲭⲱ ⲉϥⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓϣⲗⲱⲗ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲛⲓϣϯ

But a man, his name being Simon, was being before in that city, being a sorcerer, putting all the nation of (the) Samaria beside itself, saying: 'I (am) a great (one).'

Ανθρωπος δε τις Σιμων ονομαζομενος προυπηρχεν εν τη πολει, καμνων μαγειας και εκπληττων τον λαον της Σαμαρειας, λεγων εαυτον οτι ειναι μεγας τις·

وَكَانَ الْجَمِيعُ يَتْبَعُونَهُ مِنَ الصَّغِيرِ إِلَى الْكَبِيرِ قَائِلِينَ: «هَذَا هُوَ قُوَّةُ اللهِ الْعَظِيمَةُ».

וְכֻלָּם הִקְשִׁיבוּ אֵלָיו מִקְּטַנָּם וְעַד־גְּדוֹלָם לֵאמֹר זֶה הוּא גְּבוּרַת הָאֱלֹהִים הַגְּדוֹלָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲛⲁϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲕⲟⲩϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲛⲓϣϯ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲑⲁⲓ ⲧⲉ ϯϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲑⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ϯⲛⲓϣϯ

But to this (man) all were giving heed, the small and the great, saying: This is the power of God, that which is called "the great."'

εις τον οποιον εδιδον προσοχην παντες απο μικρου εως μεγαλου, λεγοντες· Ουτος ειναι η δυναμις του Θεου η μεγαλη.

وَكَانُوا يَتْبَعُونَهُ لِكَوْنِهِمْ قَدِ انْدَهَشُوا زَمَانًا طَوِيلًا بِسِحْرِهِ.

וַיַּקְשִׁיבוּ אֵלָיו עַל־הֱיוֹתוֹ מַבְהִיל אוֹתָם בִּכְשָׁפָיו יָמִים רַבִּים׃

Ⲛⲁⲩϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲛⲁϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛⲉⲁϥⲉⲣ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲡⲉ ⲉϥⲉⲣϩⲁⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲙⲉⲧϩⲓⲕ

They all were giving heed to him, because he had spent a great time deceiving them in his magic (plur.).

Εδιδον δε προσοχην εις αυτον, διοτι ειχεν εκπληξει αυτους πολυν καιρον με τας μαγειας.

وَلكِنْ لَمَّا صَدَّقُوا فِيلُبُّسَ وَهُوَ يُبَشِّرُ بِالأُمُورِ الْمُخْتَصَّةِ بِمَلَكُوتِ اللهِ وَبِاسْمِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ، اعْتَمَدُوا رِجَالًا وَنِسَاءً.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר הֶאֱמִינוּ לְפִילִפּוֹס בְּבַשְׂרוֹ אֶת־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים וְאֶת־שֵׁם יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וַיִּטָּבְלוּ אֲנָשִׁים וְנָשִׁים׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲉϥϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲉⲩϭⲓⲱⲙⲥ

when they believed Philippos preaching good tidings to them of the kingdom of God and (the) name of Jesus Christ, men and women were coming to be baptised.

Οτε ομως επιστευσαν εις τον Φιλιππον ευαγγελιζομενον τα περι της βασιλειας του Θεου και του ονοματος του Ιησου Χριστου, εβαπτιζοντο ανδρες τε και γυναικες.

وَسِيمُونُ أَيْضًا نَفْسُهُ آمَنَ. وَلَمَّا اعْتَمَدَ كَانَ يُلاَزِمُ فِيلُبُّسَ، وَإِذْ رَأَى آيَاتٍ وَقُوَّاتٍ عَظِيمَةً تُجْرَى انْدَهَشَ.

וַיַּאֲמֵן שִׁמְעוֹן גַּם־הוּא וַיִּטָּבֵל וַיִּדְבַּק בְּפִילִפּוֹס וַיַּרְא אֶת־הָאֹתוֹת וְהַמֹּפְתִים הַגְּדֹלִים אֲשֶׁר נַעֲשׂוֹּ וַיִּתְמָהּ׃

Ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲇⲉ ϩⲱϥ ⲉⲧⲁϥⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲱⲙⲥ ⲛⲁϥⲙⲏⲛ ⲉ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϫⲟⲙ ⲉⲩϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛⲁϥⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣⲓ ⲡⲉ

But Simon also having believed and having been baptised was continuing with Philippos, seeing the signs and the great powers being done through him, he was wondering.

Ο δε Σιμων και αυτος επιστευσε, και βαπτισθεις εμενε παντοτε μετα του Φιλιππου, και θεωρων σημεια και θαυματα μεγαλα γινομενα εξεπληττετο.

وَلَمَّا سَمِعَ الرُّسُلُ الَّذِينَ فِي أُورُشَلِيمَ أَنَّ السَّامِرَةَ قَدْ قَبِلَتْ كَلِمَةَ اللهِ، أَرْسَلُوا إِلَيْهِمْ بُطْرُسَ وَيُوحَنَّا،

וַיִּשְׁמְעוּ הַשְּׁלִיחִים אֲשֶׁר בִּירוּשָׁלַיִם כִּי־קִבְּלָה שֹׁמְרוֹן אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים וַיִּשְׁלְחוּ אֲלֵיהֶם אֶת־פֶּטְרוֹס וְאֶת־יוֹחָנָן׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϫⲉ ⲁ ϯⲕⲉⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ϣⲉⲡ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ϣⲁⲣⲱⲟⲩ

But the apostles who were in Jerusalem having heard that [the] Samaria also received the word of God, sent Petros and Iōannēs unto them:

Ακουσαντες δε οι αποστολοι οι εν Ιεροσολυμοις οτι η Σαμαρεια εδεχθη τον λογον του Θεου, απεστειλαν προς αυτους τον Πετρον και Ιωαννην·

اللَّذَيْنِ لَمَّا نَزَلاَ صَلَّيَا لأَجْلِهِمْ لِكَيْ يَقْبَلُوا الرُّوحَ الْقُدُسَ،

וַיֵּרְדוּ שָׁמָּה וַיִּתְפַּלֲלוּ בַעֲדָם אֲשֶׁר יְקַבְּלוּ אֶת־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

these having come thither were praying for them that they might receive the holy spirit:

Οιτινες καταβαντες προσηυχηθησαν περι αυτων δια να λαβωσι Πνευμα Αγιον·

لأَنَّهُ لَمْ يَكُنْ قَدْ حَلَّ بَعْدُ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ، غَيْرَ أَنَّهُمْ كَانُوا مُعْتَمِدِينَ بِاسْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ.

כִּי הָרוּחַ לֹא־צָלְחָה עַד־עַתָּה עַל־אֶחָד מֵהֶם וְהֵם רַק־נִטְבָּלִים לְשֵׁם הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ׃

Ⲛⲉⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥⲓ̀ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲇⲉ ⲛⲁⲩϭⲓⲱⲙⲥ ⲡⲉ ⲉ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

for he had not yet come upon any of them: but rather they were being baptised unto (the) name of the Lord Jesus.

διοτι δεν ειχεν ετι επιπεσει επ' ουδενα εξ αυτων, αλλα μονον ησαν βεβαπτισμενοι εις το ονομα του Κυριου Ιησου.

حِينَئِذٍ وَضَعَا الأَيَادِيَ عَلَيْهِمْ فَقَبِلُوا الرُّوحَ الْقُدُسَ.

וַיִּסְמְכוּ אֶת־יְדֵיהֶם עֲלֵיהֶם וַיְקַבְּלוּ אֶת־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲩⲭⲁϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

Then they laid hand upon them, and they were receiving the holy spirit.

Τοτε επεθετον τας χειρας επ' αυτους, και ελαμβανον Πνευμα Αγιον.

وَلَمَّا رَأَى سِيمُونُ أَنَّهُ بِوَضْعِ أَيْدِي الرُّسُلِ يُعْطَى الرُّوحُ الْقُدُسُ قَدَّمَ لَهُمَا دَرَاهِمَ

וַיְהִי בִּרְאוֹת שִׁמְעוֹן כִּי נִתַּן רוּחַ הַקֹּדֶשׁ בִּסְמִיכַת יְדֵי הַשְּׁלִיחִים וַיָּבֵא לִפְנֵיהֶם כָּסֶף׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲭⲁϫⲓϫ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲥⲉϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲭⲣⲏⲙⲁ

But Simon having seen that through the laying hand of the apostles they receive the holy spirit, brought to them money,

Ιδων δε ο Σιμων οτι δια της επιθεσεως των χειρων των αποστολων διδεται το Πνευμα το Αγιον, προσεφερεν εις αυτους χρηματα,

قَائِلًا: «أَعْطِيَانِي أَنَا أَيْضًا هَذَا السُّلْطَانَ، حَتَّى أَيُّ مَنْ وَضَعْتُ عَلَيْهِ يَدَيَّ يَقْبَلُ الرُّوحَ الْقُدُسَ».

וַיֹּאמַר תְּנוּ־נָא גַם־לִי שָׁלְטָן כַּשָּׁלְטָן הַזֶּה אֲשֶׁר יְקַבֵּל אֶת־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ כֹּל אֲשֶׁר־אָשִׂים עָלָיו אֶת־יָדָי׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲁ ⲡⲁⲓⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲛⲏⲓ ϩⲱ ϩⲓⲛⲁ ⲫⲏ ⲉ̀ϯⲛⲁⲭⲁϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

saying: Give this authority to me also, that he, upon whom I shall (lit. will) lay hand, may receive the holy spirit.'

λεγων· Δοτε και εις εμε την εξουσιαν ταυτην, ωστε εις οντινα επιθεσω τας χειρας να λαμβανη Πνευμα Αγιον.

فَقَالَ لَهُ بُطْرُسُ: «لِتَكُنْ فِضَّتُكَ مَعَكَ لِلْهَلاَكِ، لأَنَّكَ ظَنَنْتَ أَنْ تَقْتَنِيَ مَوْهِبَةَ اللهِ بِدَرَاهِمَ!

וַיֹּאמֶר אֵלָיו פֶּטְרוֹס כַּסְפְּךָ יְהִי אִתְּךָ לַאֲבַדּוֹן יַעַן אֲשֶׁר אָמַרְתָּ לִקְנוֹת בִּמְחִיר אֶת־מַתַּת הָאֱלֹהִים׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲡⲉⲕϩⲁⲧ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ ϫⲉ ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲕⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ϫⲫⲟⲥ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲭⲣⲏⲙⲁ

But Petros said to him: Thy silver with thee shall be unto (the) destruction, because thou thoughtest to get for thee through money the free gift of God.

Και ο Πετρος ειπε προς αυτον· το αργυριον σου ας ηναι μετα σου εις απωλειαν, διοτι ενομισας οτι η δωρεα του Θεου αποκταται δια χρηματων.

لَيْسَ لَكَ نَصِيبٌ وَلَا قُرْعَةٌ فِي هَذَا الأَمْرِ، لأَنَّ قَلْبَكَ لَيْسَ مُسْتَقِيمًا أَمَامَ اللهِ.

אֵין־לְךָ חֵלֶק וְגוֹרָל בַּדָּבָר הַזֶּה כִּי לְבָבְךָ אֵינֶנּוּ יָשָׁר לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲛ̀ⲛⲉ ⲧⲟⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲕ ⲟⲩⲇⲉ ⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲅⲁⲣ ⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ

Part shall not be to thee nor lot in this word: for thy heart is not right before God.

Συ δεν εχεις μεριδα ουδε κληρον εν τω λογω τουτω· διοτι η καρδια σου δεν ειναι ευθεια ενωπιον του Θεου.

فَتُبْ مِنْ شَرِّكَ هَذَا، وَاطْلُبْ إِلَى اللهِ عَسَى أَنْ يُغْفَرَ لَكَ فِكْرُ قَلْبِكَ،

וְעַתָּה שׁוּב מֵרָעָתְךָ זֹאת וְהִתְחַנֵּן אֶל־הָאֱלֹהִים אוּלַי תִּסָּלַח לְךָ מְזִמַּת לְבָבֶךָ׃

Ⲁⲣⲓⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕⲕⲁⲕⲓⲁ ⲑⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲣⲏⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲭⲁ ⲡⲁⲓⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Repent then from this thy wickedness, and pray the Lord; perhaps this thought of thy heart will be forgiven thee.

Μετανοησον λοιπον απο της κακιας σου ταυτης και δεηθητι του Θεου, ισως συγχωρηθη εις σε η επινοια της καρδιας σου·

لأَنِّي أَرَاكَ فِي مَرَارَةِ الْمُرِّ وَرِبَاطِ الظُّلْمِ».

כִּי־רֹאֶה אָנֹכִי כִּי־בָאתָ בִּידֵי מְרוֹרַת רוֹשׁ וְחַרְצֻבּוֹת רָשַׁע׃

Ϯⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲭⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲛϣⲁϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲛⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲇⲓⲕⲓⲁ

I see thee in a gall of a bitterness, and a bond of (the) iniquity.'

επειδη σε βλεπω οτι εισαι εις χολην πικριας και δεσμον αδικιας.

فَأَجَابَ سِيمُونُ وَقَالَ: «اطْلُبَا أَنْتُمَا إِلَى الرَّبِّ مِنْ أَجْلِي لِكَيْ لَا يَأْتِيَ عَلَيَّ شَيْءٌ مِمَّا ذَكَرْتُمَا».

וַיַּעַן שִׁמְעוֹן וַיֹּאמַר הַעְתִּירוּ אַתֶּם בַּעֲדִי אֶל־יְהוָֹה לְבִלְתִּי־בוֹא עָלַי דָּבָר מִכֹּל אֲשֶׁר אֲמַרְתֶּם׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁ ⲡ⳪̅ ϩⲓⲛⲁ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛϫⲟⲧⲟⲩ ⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Simōn answered, he said: Pray ye (pron.) for me to the Lord, that none of the things which ye said shall come upon me.'

Αποκριθεις δε ο Σιμων, ειπε· Δεηθητε σεις υπερ εμου προς τον Κυριον, δια να μη ελθη επ' εμε μηδεν εξ οσων ειπετε.

ثُمَّ إِنَّهُمَا بَعْدَ مَا شَهِدَا وَتَكَلَّمَا بِكَلِمَةِ الرَّبِّ، رَجَعَا إِلَى أُورُشَلِيمَ وَبَشَّرَا قُرًى كَثِيرَةً لِلسَّامِرِيِّينَ.

וְהֵמָּה הֵעִידוּ וְדִבְּרוּ אֶת־דְּבָר יְהוָֹה וַיָּשׁוּבוּ יְרוּשָׁלָיִם וַיְבַשְּׂרוּ אֶת־הַבְּשׂוֹרָה בִּכְפָרִים רַבִּים אֲשֶׁר לַשֹּׁמְרוֹנִים׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϯⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲧⲏⲥ ⲛⲁⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲡⲉ

They then indeed, having witnessed and having spoken the word of God, returned to Jerusalem: to many villages of the Samaritans they were preaching good tidings.

Εκεινοι λοιπον, αφου εμαρτυρησαν και ελαλησαν τον λογον του Κυριου, υπεστρεψαν εις Ιερουσαλημ, κηρυξαντες το ευαγγελιον και εν πολλαις κωμαις των Σαμαρειτων.

فيلبس والخصي الحبشي

ثُمَّ إِنَّ مَلاَكَ الرَّبِّ كَلَّمَ فِيلُبُّسَ قِائِلًا: «قُمْ وَاذْهَبْ نَحْوَ الْجَنُوبِ، عَلَى الطَّرِيقِ الْمُنْحَدِرَةِ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى غَزَّةَ الَّتِي هِيَ بَرِّيَّةٌ».

וַיְדַבֵּר מַלְאַךְ־יְהוָֹה אֶל־פִילִפּוֹס לֵאמֹר קוּם לֵךְ הַנֶּגְבָּה עַל־הַדֶּרֶךְ הַיֹּרֶדֶת מִירוּשָׁלַיִם עַזָּתָה וְהִיא חֲרֵבָה׃

Ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲙ̀ⲫⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲙⲉⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲉⲧⲉⲕⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲅⲁⲍⲁ ⲫⲁⲓ ⲟⲩϣⲁϥⲉ ⲡⲉ

But an angel of the Lord spake to Philippos, saying: `Arise, go at (the) hour of midday upon the road which thou comest from Jerusalem to Gaza: this is a desert.'

Αγγελος δε Κυριου ελαλησε προς τον Φιλιππον, λεγων· Σηκωθητι και υπαγε προς μεσημβριαν εις την οδον την καταβαινουσαν απο Ιερουσαλημ εις Γαζαν· αυτη ειναι ερημος.

فَقَامَ وَذَهَبَ. وَإِذَا رَجُلٌ حَبَشِيٌّ خَصِيٌّ، وَزِيرٌ لِكَنْدَاكَةَ مَلِكَةِ الْحَبَشَةِ، كَانَ عَلَى جَمِيعِ خَزَائِنِهَا. فَهَذَا كَانَ قَدْ جَاءَ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِيَسْجُدَ.

וַיָּקָם וַיֵּלַךְ וְהִנֵּה אִישׁ כּוּשִׁי סָרִיס וְשַׁלִּיט לְקַנְדַּק מַלְכַּת־כּוּשׁ וּמְמֻנֶּה עַל־כָּל־גְּנָזֶיהָ אֲשֶׁר עָלָה אֶל־יְרוּשָׁלַיִם לְהִשְׁתַּחֲוֹת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲉⲑⲱϣ ⲛ̀ⲥⲓⲟⲩⲣ ⲛ̀ⲣⲉⲙⲛ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲕⲁⲛⲇⲁⲕⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲟⲩⲣⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲁⲩϣ ⲫⲁⲓ ⲛⲁϥⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲧⲉⲥⲅⲁⲍⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲡⲉ ⲉ̀ⲟⲩⲱϣⲧ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

And he arose, he went: and behold, a man, (an) Ethiopian eunuch, (a) powerful (man) of Kandakēs, of the queen of the Ethiopians. This (man) was being over all her treasure; he had come to worship in Jerusalem.

Και σηκωθεις υπηγε. Και ιδου, ανθρωπος Αιθιοψ ευνουχος, αρχων της Κανδακης της βασιλισσης των Αιθιοπων, οστις ητο επι παντων των θησαυρων αυτης, ουτος ειχεν ελθει δια να προσκυνηση εις Ιερουσαλημ,

وَكَانَ رَاجِعًا وَجَالِسًا عَلَى مَرْكَبَتِهِ وَهُوَ يَقْرَأُ النَّبِيَّ إِشَعْيَاءَ.

וַיְהִי בְשׁוּבוּ וְהוּא יֹשֵׁב עַל־מֶרְכַּבְתּוֹ וְקֹרֵא בְּסֵפֶר יְשַׁעְיָה הַנָּבִיא׃

Ⲛⲉⲁϥⲕⲟⲧϥ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓ ⲡⲉϥϩⲁⲣⲙⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲱϣ ⲡⲉ ϩⲓ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ

But he had returned, sitting in his chariot, and he was reading in the prophet saēas.

και υπεστρεφε και καθημενος επι της αμαξης αυτου, ανεγινωσκε τον προφητην Ησαιαν.

فَقَالَ الرُّوحُ لِفِيلُبُّسَ: «تَقَدَّمْ وَرَافِقْ هَذِهِ الْمَرْكَبَةَ».

וַיֹּאמֶר הָרוּחַ אֶל־פִילִפּוֹס גְּשָׁה וְהִלָּוֵה עַל־הַמֶּרְכָּבָה הַזֹּאת׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲧⲟⲙⲕ ⲉ̀ⲡⲁⲓϩⲁⲣⲙⲁ

But the spirit said to Philippos: 'Go, join thyself to this chariot.'

Ειπε δε το Πνευμα προς τον Φιλιππον· Πλησιασον και προσκολληθητι εις την αμαξαν ταυτην.

فَبَادَرَ إِلَيْهِ فِيلُبُّسُ، وَسَمِعَهُ يَقْرَأُ النَّبِيَّ إِشَعْيَاءَ، فَقَالَ: «أَلَعَلَّكَ تَفْهَمُ مَا أَنْتَ تَقْرَأُ؟»

וַיָּרָץ פִילִפּוֹס אֵלֶיהָ וַיִּשְׁמַע אֹתוֹ קֹרֵא בְּסֵפֶר יְשַׁעְיָה הַנָּבִיא וַיֹּאמֶר הֲגַם תָּבִין אֶת־אֲשֶׁר אַתָּה קוֹרֵא׃

Ⲁϥϭⲟϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲱϣ ϩⲓ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ϩⲁⲣⲁ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲕⲱϣ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But Philippos ran, he heard him reading in the prophet Ēsaēas. He said to him Knowest thou then the things which thou readest?'

Και ο Φιλιππος εδραμε πλησιον και ηκουσεν αυτον αναγινωσκοντα τον προφητην Ησαιαν και ειπεν· Αρα γε γινωσκεις α αναγινωσκεις;

فَقَالَ: «كَيْفَ يُمْكِنُنِي إِنْ لَمْ يُرْشِدْنِي أَحَدٌ؟» وَطَلَبَ إِلَى فِيلُبُّسَ أَنْ يَصْعَدَ وَيَجْلِسَ مَعَهُ.

וַיֹּאמֶר וְאֵיכָכָה אוּכַל וְאֵין אִישׁ אֲשֶׁר יוֹרֵנִי וַיְבַקֵּשׁ מֵאֵת פִילִפּוֹס לַעֲלוֹת וְלַשֶׁבֶת אֶצְלוֹ׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲡⲱⲥ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲁⲣⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ϭⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛⲏⲓ ⲁϥⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲁⲗⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ

But he (pron.) said: How is it possible for me to know, unless one guide me?' But he prayed Philippos that he should get up and sit with him.

Ο δε ειπε· Και πως ηθελον δυνηθη, εαν δεν με οδηγηση τις; Και παρεκαλεσε τον Φιλιππον να αναβη και να καθηση μετ' αυτου.

وَأَمَّا فَصْلُ الْكِتَابِ الَّذِي كَانَ يَقْرَأُهُ فَكَانَ هَذَا: «مِثْلَ شَاةٍ سِيقَ إِلَى الذَّبْحِ، وَمِثْلَ خَرُوفٍ صَامِتٍ أَمَامَ الَّذِي يَجُزُّهُ هَكَذَا لَمْ يَفْتَحْ فَاهُ.

וְזֶה עִנְיַן הַכָּתוּב אֲשֶׁר קָרָא כַּשֶּׂה לַטֶּבַח יוּבָל וּכְרָחֵל לִפְנֵי גּוֹזְזֶיהָ נֶאֱלָמָה וְלֹא־יִפְתַּח פִּיו׃

Ⲫⲙⲁ ⲇⲉ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲉⲧⲉⲛⲁϥⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲥⲱⲟⲩ ⲉⲩⲛⲁⲉⲛϥ ⲉ̀ⲡϧⲟⲗϧⲉⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲓⲏⲃ ⲛ̀ⲁⲧϧⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧϧⲱⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲣⲱϥ ⲁⲛ ⲡⲉ

But (the) place which was written, which he was reading, was this, As a sheep will be brought to (the) slaughter, and as a lamb voiceless before him who sheareth it, thus he openeth not his mouth:

Το δε χωριον της γραφης, το οποιον ανεγινωσκεν, ητο τουτο. Εφερθη ως προβατον επι σφαγην· και ως αρνιον εμπροσθεν του κειροντος αυτο αφωνον, ουτω δεν ανοιγει το στομα αυτου.

فِي تَوَاضُعِهِ انْتُزِعَ قَضَاؤُهُ، وَجِيلُهُ مَنْ يُخْبِرُ بِهِ؟ لأَنَّ حَيَاتَهُ تُنْتَزَعُ مِنَ الأَرْضِ»

בָּעֹצֶר מִשְׁפָּטוֹ לֻקָּח וְאֶת־דּוֹרוֹ מִי יְשׂוֹחֵחַ כִּי נִגְזְרוּ מֵאֶרֶץ חַיָּיו׃

Ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϩⲁⲡ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲑⲉⲃⲓⲟ ⲧⲉϥⲅⲉⲛⲉⲁ ⲇⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲑⲛⲁϣⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲱⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

his judgement was taken away in his humiliation: but his generation who will be able to speak; because his life will be taken away from upon (the) earth?

Εν τη ταπεινωσει αυτου αφηρεθη η κρισις αυτου· την δε γενεαν αυτου τις θελει διηγηθη; διοτι σηκονεται απο της γης η ζωη αυτου.

فَأَجَابَ الْخَصِيُّ فِيلُبُّسَ وَقَالَ: «أَطْلُبُ إِلَيْكَ: عَنْ مَنْ يَقُولُ النَّبِيُّ هَذَا؟ عَنْ نَفْسِهِ أَمْ عَنْ وَاحِدٍ آخَرَ؟»

וַיַּעַן הַסָּרִיס וַיֹּאמֶר אֶל־פִילִפּוֹס אֶשְׁאֲלָה מִמְּךָ עַל־מִי הַנָּבִיא מְדַבֵּר אֶת־זֹאת עַל־נַפְשׁוֹ אוֹ עַל־אִישׁ אַחֵר׃

Ⲁϥⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩⲣ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ϫⲉ ϯϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙⲁⲧⲁⲙⲟⲓ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡⲁⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ϣⲁⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ

But the eunuch answered, he said to Philippos: 'I beseech thee show me concerning whom this prophet saith this, concerning himself or concerning another.'

Αποκριθεις δε ο ευνουχος προς τον Φιλιππον, ειπε· Παρακαλω σε, περι τινος λεγει τουτο ο προφητης; περι εαυτου περι αλλου τινος;

فَفَتَحَ فِيلُبُّسُ فَاهُ وابْتَدَأَ مِنْ هَذَا الْكِتَابِ فَبَشِّرَهُ بِيَسُوعَ.

וַיִּפְתַּח פִילִפּוֹס אֶת־פִּיו וַיָּחֶל מִן־הַכָּתוּב הַזֶּה וַיְּבַשֵּׂר אוֹתוֹ אֶת־יֵשׁוּעַ׃

Ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲁϥ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓⲅⲣⲁⲫⲏ

But Philippos opened his mouth, he began to preach good tidings to him of Jesus from this Scripture.

Και ανοιξας ο Φιλιππος το στομα αυτου και αρχισας απο της γραφης ταυτης, ευηγγελισατο εις αυτον τον Ιησουν.

وَفِيمَا هُمَا سَائِرَانِ فِي الطَّرِيقِ أَقْبَلاَ عَلَى مَاءٍ، فَقَالَ الْخَصِيُّ: «هُوَذَا مَاءٌ. مَاذَا يَمْنَعُ أَنْ أَعْتَمِدَ؟»

וַיְהִי בְּעָבְרָם בַּדֶּרֶךְ וַיָּבֹאוּ אֶל־מְקוֹם מָיִם וַיֹּאמֶר הַסָּרִיס הִנֵּה־מַיִם מַה־יִּמְנָעֵנִי מֵהִטָּבֵל׃

Ϩⲱⲥ ⲇⲉ ⲉⲩⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲁⲩⲓ̀ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩⲣ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ϭⲓⲱⲙⲥ

But as they were journeying on the road they came upon [a] water. The eunuch saith Behold, [a] water ! What is it which stoppeth me from being baptised?'

Και καθως εξηκολουθουν την οδον, ηλθον εις το υδωρ, και λεγει ο ευνουχος· Ιδου υδωρ· τι με εμποδιζει να βαπτισθω;

فَقَالَ فِيلُبُّسُ: «إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ مِنْ كُلِّ قَلْبِكَ يَجُوزُ». فَأَجَابَ وَقَالَ: «أَنَا أُومِنُ أَنَّ يَسُوعَ الْمَسِيحَ هُوَ ابْنُ اللهِ».

וַיֹּאמֶר פִילִפּוֹס אִם־מַאֲמִין אַתָּה בְּכָל־לְבָבְךָ מֻתָּר־לָךְ וַיַּעַן וַיֹּאמֶר אֲנִי מַאֲמִין כִּי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ בֶּן־הָאֱלֹהִים הוּא׃

-

Omitted

Και ο Φιλιππος ειπεν· Εαν πιστευης εξ ολης της καρδιας, δυνασαι. Και αποκριθεις ειπε· Πιστευω οτι ο Ιησους Χριστος ειναι ο Υιος του Θεου.

فَأَمَرَ أَنْ تَقِفَ الْمَرْكَبَةُ، فَنَزَلاَ كِلَاهُمَا إِلَى الْمَاءِ، فِيلُبُّسُ وَالْخَصِيُّ، فَعَمَّدَهُ.

וַיְצַו לְהַעֲמִיד אֶת־הַמֶּרְכָּבָה וַיֵּרְדוּ שְׁנֵיהֶם אֶל־תּוֹך הַמַּיִם פִילִפּוֹס וְהַסָּרִיס וַיַּטְבֵּל אוֹתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲡⲓϩⲁⲣⲙⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲃ̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯⲱⲙⲥ ⲛⲁϥ

And he commanded to stop the chariot: and they came down to the water, both Philippos and the eunuch; and he baptised him.

Και προσεταξε να σταθη η αμαξα, και κατεβησαν αμφοτεροι εις το υδωρ, ο Φιλιππος και ο ευνουχος, και εβαπτισεν αυτον.

وَلَمَّا صَعِدَا مِنَ الْمَاءِ، خَطِفَ رُوحُ الرَّبِّ فِيلُبُّسَ، فَلَمْ يُبْصِرْهُ الْخَصِيُّ أَيْضًا، وَذَهَبَ فِي طَرِيقِهِ فَرِحًا.

וַיְהִי כִּי עָלוּ מִן־הַמַּיִם וַיִּשָׂא רוּחַ יְהוָֹה אֶת־פִילִפּוֹס וְהַסָּרִיס לֹא רָאָהוּ עוֹד וַיֵּלֵךְ לְדַרְכּוֹ שָׂמֵחַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥϩⲱⲗⲉⲙ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲓⲟⲩⲣ ⲛⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲅⲁⲣ ϩⲓ ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲉϥⲣⲁϣⲓ

But having come up from the water a spirit of the Lord carried off Philippos; and the eunuch saw him no more; for he was journeying on his road rejoicing.

Οτε δε ανεβησαν εκ του υδατος, Πνευμα Κυριου ηρπασε τον Φιλιππον, και δεν ειδεν αυτον πλεον ο ευνουχος· αλλ' επορευετο την οδον αυτου χαιρων.

وَأَمَّا فِيلُبُّسُ فَوُجِدَ فِي أَشْدُودَ. وَبَيْنَمَا هُوَ مُجْتَازٌ، كَانَ يُبَشِّرُ جَمِيعَ الْمُدُنِ حَتَّى جَاءَ إِلَى قَيْصَرِيَّةَ.

וּפִילִפּוֹס נִמְצָא בְאַשְׁדּוֹד וַיַּעֲבֹר וַיְּבַשֵּׂר בְּכָל־הֶעָרִים עַד־בֹּאוֹ לְקֵיסַרְיָה׃

Ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲇⲉ ⲁⲩϫⲉⲙϥ ϧⲉⲛ ⲁⲍⲱⲧⲟⲥ ⲛⲁϥⲕⲱϯ ⲡⲉ ⲉϥϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϣⲁⲧⲉϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ

But Philippos was found in Azōtos: he was going about, preaching good tidings in all the cities, until he came to Kesaria.

Ο δε Φιλιππος ευρεθη εις Αζωτον, και διερχομενος εκηρυττεν εις πασας τας πολεις, εωσου ηλθεν εις Καισαρειαν.

إصحاح 9

توبة شاول وتغير حياته

أَمَّا شَاوُلُ فَكَانَ لَمْ يَزَلْ يَنْفُثُ تَهَدُّدًا وَقَتْلًا عَلَى تَلاَمِيذِ الرَّبِّ، فَتَقَدَّمَ إِلَى رَئِيسِ الْكَهَنَةِ

וְשָׁאוּל עוֹדֶנּוּ יְפֵחַ זַעַם וָרֶצַח עַל־תַּלְמִידֵי הָאָדוֹן וַיָּבֹא אֶל־הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל׃

Ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲓ ⲉϥⲙⲉϩ ⲛ̀ϫⲱⲛⲧ ⲛⲉⲙ ϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲓ̀ ϣⲁ ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ

But Saulos, still full of anger and murder of the disciples of the Lord, came unto the chief priest;

Ο δε Σαυλος, πνεων ετι απειλην και φονον κατα των μαθητων του Κυριου, ηλθε προς τον αρχιερεα

وَطَلَبَ مِنْهُ رَسَائِلَ إِلَى دِمَشْقَ، إِلَى الْجَمَاعَاتِ، حَتَّى إِذَا وَجَدَ أُنَاسًا مِنَ الطَّرِيقِ، رِجَالًا أَوْ نِسَاءً، يَسُوقُهُمْ مُوثَقِينَ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיִּשְׁאַל מֵאִתּוֹ מִכְתָּבִים לְדַמֶּשֶׂק אֶל־בָּתֵּי כְנֵסִיּוֹת לְמַעַן אֲשֶׁר יֶאֱסֹר אֶת־אֲשֶׁר יִמְצָא אֹחֲזִים בַּדֶּרֶךְ הַהִיא אֲנָשִׁים אוֹ נָשִׁים וִיבִיאֵם יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲁϥⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ϣⲁ ⲛⲓⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ϩⲓⲛⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϫⲉⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲁ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲟⲛϩⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

he asked for letters from him to Damaskos unto the synagogues; that those, whom he will find, being of the way, the men and the women, he might bind and bring into Jerusalem.

και εζητησε παρ' αυτου επιστολας εις Δαμασκον προς τας συναγωγας, οπως εαν ευρη τινας εκ της οδου ταυτης, ανδρας τε και γυναικας, φερη δεδεμενους εις Ιερουσαλημ.

وَفِي ذَهَابِهِ حَدَثَ أَنَّهُ اقْتَرَبَ إِلَى دِمَشْقَ فَبَغْتَةً أَبْرَقَ حَوْلَهُ نُورٌ مِنَ السَّمَاءِ،

וַיְהִי הוּא הֹלֵךְ וְקָרֵב לְדַמֶּשֶׂק וְהִנֵּה פִתְאֹם נָגַהּ עָלָיו מִסָּבִיב אוֹר מִן־הַשָּׁמָיִם׃

Ⲉⲧⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲇⲉ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲉⲧⲁϥϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ

But having journeyed, it came to pass (that), having approached Damaskos, suddenly shone upon him a light from (the) heaven,

Ενω δε πορευομενος επλησιαζεν εις την Δαμασκον, εξαιφνης ηστραψε περι αυτον φως απο του ουρανου,

فَسَقَطَ عَلَى الأَرْضِ وَسَمِعَ صَوْتًا قَائِلًا لَهُ: «شَاوُلُ، شَاوُلُ! لِمَاذَا تَضْطَهِدُنِي؟»

וַיִּפֹּל אָרְצָה וַיִשְׁמַע קוֹל מִדַּבֵּר אֵלָיו שָׁאוּל שָׁאוּל לָמָּה תִרְדְּפֵנִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϩⲉⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲁ̀ϧⲟⲕ ⲉⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

and, having fallen upon the earth, he heard a voice saying to him: 'Saoul, Saoul, why persecutest thou me?'

και πεσων επι την γην, ηκουσε φωνην λεγουσαν προς αυτον· Σαουλ, Σαουλ, τι με διωκεις;

فَقَالَ: «مَنْ أَنْتَ يَا سَيِّدُ؟» فَقَالَ الرَّبُّ: «أَنَا يَسُوعُ الَّذِي أَنْتَ تَضْطَهِدُهُ. صَعْبٌ عَلَيْكَ أَنْ تَرْفُسَ مَنَاخِسَ».

וַיֹּאמֶר מִי אַתָּה אֲדֹנִי וַיֹּאמֶר הָאָדוֹן אָנֹכִי יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר אַתָּה רוֹדֵף קָשֶׁה לְךָ לִבְעֹט בַּדָּרְבֹנוֹת׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲉⲧⲉⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ

But he said: Who (art) thou, Lord?' But he (pron.) said: I am Jesus whom thou (pron.) porsecutest :

Και ειπε· Τις εισαι, Κυριε; Και ο Κυριος ειπεν· Εγω ειμαι ο Ιησους, τον οποιον συ διωκεις· σκληρον σοι ειναι να λακτιζης προς κεντρα.

فَقَاَلَ وَهُوَ مُرْتَعِدٌ وَمُتَحَيِّرٌ: «يَا رَبُّ، مَاذَا تُرِيدُ أَنْ أَفْعَلَ؟» فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: «قُمْ وَادْخُلِ الْمَدِينَةَ فَيُقَالَ لَكَ مَاذَا يَنْبَغِي أَنْ تَفْعَلَ».

וְהוּא חָרֵד וְנִבְעָת וַיֹּאמֶר אֲדֹנִי מַה־תַּחְפֹּץ וְאֶעֱשֶׂה וַיַּעַן הָאָדוֹן קוּם לֵךְ הָעִירָה וְיֵאָמֵר לְךָ אֶת־אֲשֶׁר עָלֶיךָ לַעֲשׂוֹת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲩⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥϣⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲁⲓϥ

but rise, go into the city; that which is right that thou should do shall be spoken to thee.'

Ο δε τρεμων και εκθαμβος γενομενος, ειπε· Κυριε, τι θελεις να καμω; Και ο Κυριος ειπε προς αυτον· Σηκωθητι και εισελθε εις την πολιν, και θελει σοι λαληθη τι πρεπει να καμης.

وَأَمَّا الرِّجَالُ الْمُسَافِرُونَ مَعَهُ فَوَقَفُوا صَامِتِينَ، يَسْمَعُونَ الصَّوْتَ وَلَا يَنْظُرُونَ أَحَدًا.

וְהָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר הָלְכוּ אִתּוֹ עָמְדוּ נֶאֱלָמִים כִּי שָׁמְעוּ אֶת־הַקּוֹל וְאִישׁ לֹא הִבִּיטוּ׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲛⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲉⲩⲧⲱⲙⲧ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϯⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ

But the men who were walking with him were standing, being amazed, hearing the voice though they were not seeing any one.

Οι δε ανδρες οι συνοδευοντες αυτον ισταντο αφωνοι, ακουοντες μεν την φωνην, μηδενα ομως βλεποντες.

فَنَهَضَ شَاوُلُ عَنِ الأَرْضِ، وَكَانَ وَهُوَ مَفْتُوحُ الْعَيْنَيْنِ لَا يُبْصِرُ أَحَدًا. فَاقْتَادُوهُ بِيَدِهِ وَأَدْخَلُوهُ إِلَى دِمَشْقَ.

וַיָּקָם שָׁאוּל מִן־הָאָרֶץ וּבְפָתְחוֹ אֶת־עֵינָיו לֹא רָאָה אִישׁ וַיַּחֲזִיקוּ בְיָדוֹ וַיּוֹלִיכֻהוּ לְדַמָּשֶׂק׃

Ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲛⲁⲩⲟⲩⲏⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲛⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲁⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ

But Saulos having risen from upon the earth, his eyes were opening, but he was not seeing any one; but they caught hold of his hand, they took him away into Damaskos.

Εσηκωθη δε ο Σαυλος απο της γης, και εχων ανεωγμενους τους οφθαλμους αυτου δεν εβλεπεν ουδενα· και χειραγωγουντες αυτον εισηγαγον εις Δαμασκον.

وَكَانَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ لَا يُبْصِرُ، فَلَمْ يَأْكُلْ وَلَمْ يَشْرَبْ.

וַתֶּחְשַׁכְנָה עֵינָיו מֵרְאוֹת שְׁלֹשֶׂת יָמִים וְלֹא אָכַל וְלֹא שָׁתָה׃

Ⲁϥⲉⲣⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϥⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱ

He spent three days there, he seeth not, he ate not, nor drank.

Και ητο τρεις ημερας χωρις να βλεπη, και δεν εφαγεν ουδε επιεν.

وَكَانَ فِي دِمَشْقَ تِلْمِيذٌ اسْمُهُ حَنَانِيَّا، فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ فِي رُؤْيَا: «يَا حَنَانِيَّا!» فَقَالَ: «هَأَنَذَا يَا رَبُّ».

וְתַלְמִיד אֶחָד הָיָה בְדַמֶּשֶׂק חֲנַנְיָה שְׁמוֹ וַיֹּאמֶר אֵלָיו הָאָדוֹן בַּמַּחֲזֶה חֲנַנְיָה וַיֹּאמֶר הִנְנִי אֲדֹנִי׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡ⳪̅

But there was a disciple in Damaskos, his name being Ananias; but the Lord said to him in a vision: 'Ananias.' But he (pron.) said: 'Lo, I, Lord.'

Ητο δε τις μαθητης εν Δαμασκω Ανανιας ονομαζομενος, και ειπε προς αυτον ο Κυριος δι' οραματος· Ανανια· Ο δε ειπεν· Ιδου εγω, Κυριε.

فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: «قُمْ وَاذْهَبْ إِلَى الزُّقَاقِ الَّذِي يُقَالُ لَهُ الْمُسْتَقِيمُ، وَاطْلُبْ فِي بَيْتِ يَهُوذَا رَجُلًا طَرْسُوسِيًّا اسْمُهُ شَاوُلُ . لأَنَّهُ هُوَذَا يُصَلِّي،

וַיֹּאמֶר אֵלָיו הָאָדוֹן קוּם לֵךְ אֶל־הָרְחוֹב הַנִּקְרָא הַיָּשָׁר וּשְׁאַל בְּבֵית יְהוּדָה לְאִישׁ טַרְסִי וּשְׁמוֹ שָׁאוּל כִּי הִנֵּה־הוּא מִתְפַּלֵּל׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲡⲓϧⲓⲣ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲕⲱϯ ϧⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲡⲓⲣⲉⲙⲑⲁⲣⲥⲟⲥ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲃϩ

But the Lord said to him: Arise, go to the street which is called "that which is straight," seek in (the) house of a Jew for him whose name is Saulos, the man of Tharsos: lo, he prayed;

Και ο Κυριος ειπε προς αυτον· Σηκωθεις υπαγε εις την οδον την ονομαζομενην Ευθειαν και ζητησον εν τη οικια του Ιουδα τινα Σαυλον ονομαζομενον Ταρσεα· διοτι ιδου, προσευχεται,

وَقَدْ رَأَى فِي رُؤْيَا رَجُلًا اسْمُهُ حَنَانِيَّا دَاخِلًا وَوَاضِعًا يَدَهُ عَلَيْهِ لِكَيْ يُبْصِرَ».

וַיַּרְא בַּמַּחֲזֶה וְהִנֵּה־אִישׁ וּשְׁמוֹ חֲנַנְיָה בָּא הַחַדְרָה וַיָּשֶׂם עָלָיו אֶת־יָדוֹ לְמַעַן יָשׁוּב וְיִרְאֶה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲁϥⲭⲁ ⲛⲉϥϫⲓϫ ϩⲓϫⲱϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ

and he saw a man in a vision, his name being Ananias; he came in, he laid his hands upon him that he might see.'

και ειδε δι' οραματος ανθρωπον Ανανιαν ονομαζομενον οτι εισηλθε και εθεσεν επ' αυτον την χειρα, δια να αναβλεψη.

فَأَجَابَ حَنَانِيَّا: «يَا رَبُّ، قَدْ سَمِعْتُ مِنْ كَثِيرِينَ عَنْ هَذَا الرَّجُلِ، كَمْ مِنَ الشُّرُورِ فَعَلَ بِقِدِّيسِيكَ فِي أُورُشَلِيمَ.

וַיַּעַן חֲנַנְיָה וַיֹּאמַר אֲדֹנִי שָׁמַעְתִּי רַבִּים מְסַפְּרִים עַל־הָאִישׁ הַזֶּה כַּמָּה רָעוֹת עָשָׂה לִקְדוֹשֶׁיךָ בִּירוּשָׁלָיִם׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But Ananias answered: Lord, I heard concerning this man by many, concerning all the evil things which he did to the saints of thine in Jerusalem.

Απεκριθη δε ο Ανανιας· Κυριε, ηκουσα απο πολλων περι του ανδρος τουτου, οσα κακα επραξεν εις τους αγιους σου εν Ιερουσαλημ·

وَهَهُنَا لَهُ سُلْطَانٌ مِنْ قِبَلِ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ أَنْ يُوثِقَ جَمِيعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ بِاسْمِكَ».

וְגַם־פֹּה רְשׁוּת יֶשׁ־לוֹ מֵאֵת רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים לֶאֱסֹר אֶת־כָּל־הַקֹּרְאִים בִּשְׁמֶךָ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲕⲉⲙⲁ ⲟⲛ ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉⲥⲱⲛϩ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲣⲁⲛ

And in this place also he hath authority from the chief priests to bind all who pray to thy name.'

και εδω εχει εξουσιαν παρα των αρχιερεων να δεση παντας τους επικαλουμενους το ονομα σου.

فَقَالَ لَهُ الرَّبُّ: «اذْهَبْ! لأَنَّ هَذَا لِي إِنَاءٌ مُخْتَارٌ لِيَحْمِلَ اسْمِي أَمَامَ أُمَمٍ وَمُلُوكٍ وَبَنِي إِسْرَائِيلَ.

וַיֹּאמֶר אֵלָיו הָאָדוֹן לֵךְ כִּי־כְלִי חֵפֶץ הוּא לִי לָשֵׂאת אֶת־שְׁמִי לִפְנֵי גּוֹיִם וּמְלָכִים וְלִפְנֵי בְּנֵי יִשְׂרָאֵל׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ϫⲉ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ϫⲉ ⲟⲩⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲛ̀ⲥⲱⲧⲡ ⲛⲏⲓ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉϥⲛⲁⲧⲱⲟⲩⲛ ϧⲁ ⲡⲁⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

But the Lord said: Go, because this is a chosen vessel for me, being about to bear my name before the Gentiles, and the kings, and (the) sons of Israel:

Ειπε δε προς αυτον ο Κυριος· Υπαγε, διοτι ουτος ειναι σκευος εκλογης εις εμε, δια να βασταση το ονομα μου ενωπιον εθνων και βασιλεων και των υιων Ισραηλ·

لأَنِّي سَأُرِيهِ كَمْ يَنْبَغِي أَنْ يَتَأَلَّمَ مِنْ أَجْلِ اسْمِي».

כִּי אֲנִי אַרְאֵהוּ כַּמָּה יֵשׁ־לוֹ לִסְבֹּל לְמַעַן שְׁמִי׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲅⲁⲣ ϯⲛⲁⲧⲁⲙⲟϥ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉϥⲛⲁϭⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲣⲁⲛ

for I (pron.) shall (lit. will) show to him all the pains which he will receive for my name.'

επειδη εγω θελω δειξει εις αυτον οσα πρεπει να παθη υπερ του ονοματος μου.

فَمَضَى حَنَانِيَّا وَدَخَلَ الْبَيْتَ وَوَضَعَ عَلَيْهِ يَدَيْهِ وَقَالَ: «أَيُّهَا الأَخُ شَاوُلُ، قَدْ أَرْسَلَنِي الرَّبُّ يَسُوعُ الَّذِي ظَهَرَ لَكَ فِي الطَّرِيقِ الَّذِي جِئْتَ فِيهِ، لِكَيْ تُبْصِرَ وَتَمْتَلِئَ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ».

וַיֵּלֶךְ חֲנַנְיָה וַיָּבֹא הַבָּיְתָה וַיָּשֶׂם אֶת־יָדָיו עָלָיו וַיֹּאמַר שָׁאוּל אָחִי הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ הַנִּרְאֶה אֵלֶיךָ בַּדֶּרֶךְ אֲשֶׁר־בָּאתָ בָּהּ שְׁלָחַנִי לְמַעַן תִּפָּקַחְנָה עֵינֶיךָ וְתִמָּלֵא רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲏⲓ ⲁϥⲭⲁ ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲡⲁⲥⲟⲛ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲧⲁϥⲧⲁⲟⲩⲟⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲉⲧⲉⲕⲛⲏⲟⲩ ϩⲓⲱⲧϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲙⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

But Ananias went, and he entered the house, he laid his hands on him, he said: Saoul, my brother, the Lord Jesus (is) he who sent me, he who manifested himself to thee on the road on which thou comest, that thou mightest see, and be filled with [a] holy spirit.'

Υπηγε δε ο Ανανιας και εισηλθεν εις την οικιαν, και επιθεσας επ' αυτον τας χειρας ειπε· Σαουλ αδελφε, ο Κυριος με απεστειλεν, ο Ιησους οστις εφανη εις σε εν τη οδω καθ' ην ηρχου, δια να αναβλεψης και να πλησθης Πνευματος Αγιου.

فَلِلْوَقْتِ وَقَعَ مِنْ عَيْنَيْهِ شَيْءٌ كَأَنَّهُ قُشُورٌ، فَأَبْصَرَ فِي الْحَالِ، وَقَامَ وَاعْتَمَدَ.

וּכְרֶגַע נָפְלוּ מֵעַל עֵינָיו כְּמוֹ קַשְׂקַשִּׂים וַתִּפָּקַחְנָה פִּתְאֹם וָיָּקָם וַיִּטָּבֵל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲁⲩϩⲉⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲃⲁⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲏⲕⲥ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲁϥϭⲓⲱⲙⲥ

And quickly fell from his eyes scales; he saw, and he rose; he was baptised.

Και ευθυς επεσον απο των οφθαλμων αυτου ως λεπη, και ανεβλεψεν ευθυς, και σηκωθεις εβαπτισθη.

وَتَنَاوَلَ طَعَامًا فَتَقَوَّى. وَكَانَ شَاوُلُ مَعَ التَّلاَمِيذِ الَّذِينَ فِي دِمَشْقَ أَيَّامًا.

וַיֹּאכַל לֶחֶם וַיֶּחֱזָק וַיֵּשֶׁב שָׁאוּל יָמִים אֲחָדִים עִם־הַתַּלְמִידִים אֲשֶׁר בְּדַמָּשֶׂק׃

Ⲉⲧⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲁϥϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ

Having received [a] food, he was strengthened. But he was some days with the disciples who were in Damaskos.

Και λαβων τροφην εδυναμωθη. Διετριψε δε ο Σαυλος ημερας τινας μετα των εν Δαμασκω μαθητων,

شاول في دمشق وأورشليم

وَلِلْوَقْتِ جَعَلَ يَكْرِزُ فِي الْمَجَامِعِ بِالْمَسِيحِ «أَنْ هَذَا هُوَ ابْنُ اللهِ».

וַיְמַהֵר וַיִּקְרָא בְּבָתֵּי כְנֵסִיּוֹת אֶת־יֵשׁוּעַ לֵאמֹר כִּי־הוּא בֶּן־הָאֱלֹהִים הוּא׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲁϥϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ

And immediately he proclaimed Jesus in the synagogues, that this is (the) Son of God.

και ευθυς εκηρυττεν εν ταις συναγωγαις τον Χριστον οτι ουτος ειναι ο Υιος του Θεου.

فَبُهِتَ جَمِيعُ الَّذِينَ كَانُوا يَسْمَعُونَ وَقَالُوا: «أَلَيْسَ هَذَا هُوَ الَّذِي أَهْلَكَ فِي أُورُشَلِيمَ الَّذِينَ يَدْعُونَ بِهَذَا الاسْمِ؟ وَقَدْ جَاءَ إِلَى هُنَا لِهَذَا لِيَسُوقَهُمْ مُوثَقِينَ إِلَى رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ!»

וַיִּתְמְהוּ כָל־הַשֹּׁמְעִים וַיֹּאמְרוּ הֲלֹא זֶה הוּא אֲשֶׁר הֶאֱבִיד בִּירוּשָׁלַיִם אֶת־קֹרְאֵי הַשֵּׁם הַזֶּה וּלְמַעַן זֹאת בָּא הֵנָּה לַהֲבִיאָם אֲסוּרִים לִפְנֵי רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים׃

Ⲛⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲏ ⲫⲁⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲟⲛϩⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥϭⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ

But all were being amazed who heard, saying: 'Is not this he who was troubling them who prayed to this name in Jerusalem? And he came to this place for this thing, that he might bind them and take them up unto the chief priests.'

Εξεπληττοντο δε παντες οι ακουοντες και ελεγον· Δεν ειναι ουτος, οστις εξωλοθρευσεν εν Ιερουσαλημ τους επικαλουμενους το ονομα τουτο και εδω δια τουτο ειχεν ελθει δια να φερη αυτους δεδεμενους προς τους αρχιερεις;

وَأَمَّا شَاوُلُ فَكَانَ يَزْدَادُ قُوَّةً، وَيُحَيِّرُ الْيَهُودَ السَّاكِنِينَ فِي دِمَشْقَ مُحَقِّقًا «أَنَّ هَذَا هُوَ الْمَسِيحُ».

וְשָׁאוּל הָיָה הוֹלֵךְ וְחָזֵק וַיָּהָם אֶת־הַיְּהוּדִים יֹשְׁבֵי דַמֶּשֶׂק בְּהוֹכִיחוֹ כִּי־זֶה הוּא הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛⲁϥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲉϥⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But Saulos rather was increasing in strength' and he was troubling the Jews who were in Damaskos, showing to them, that this is Christ.

Ο δε Σαυλος μαλλον ενεδυναμουτο και συνεχεε τους Ιουδαιους τους κατοικουντας εν Δαμασκω, αποδεικνυων οτι ουτος ειναι ο Χριστος.

وَلَمَّا تَمَّتْ أَيَّامٌ كَثِيرَةٌ تَشَاوَرَ الْيَهُودُ لِيَقْتُلُوهُ،

וַיְהִי כִּי־אָרְכוּ־לוֹ שָׁם הַיָּמִים וַיִּוָּעֲצוּ הַיְּהוּדִים יַחְדָּו לַהֲמִיתוֹ׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϧⲟⲑⲃⲉϥ

But many days having been completed, the Jews took counsel that they might kill him.

Και αφου παρηλθον ημεραι ικαναι, συνεβουλευθησαν οι Ιουδαιοι να θανατωσωσιν αυτον·

فَعَلِمَ شَاوُلُ بِمَكِيدَتِهِمْ. وَكَانُوا يُرَاقِبُونَ الأَبْوَابَ أَيْضًا نَهَارًا وَلَيْلًا لِيَقْتُلُوهُ.

וַיִּוָּדַע לְשָׁאוּל אָרְבָּם וְהֵמָּה שָׁמְרוּ אֶת־הַשְּׁעָרִים יוֹמָם וָלַיְלָה לַהֲמִיתוֹ׃

Ⲁⲩⲧⲁⲙⲉ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲛⲁⲩⲁⲣⲉϩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲓⲡⲩⲗⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϧⲟⲑⲃⲉϥ

But to Saulos was shown their counsel; but they were keeping the gates by the day and the night, that they might kill him.

εγνωστοποιηθη δε εις τον Σαυλον η επιβουλη αυτων. Και παρεφυλαττον τας πυλας ημεραν και νυκτα, δια να θανατωσωσιν αυτον·

فَأَخَذَهُ التَّلاَمِيذُ لَيْلًا وَأَنْزَلُوهُ مِنَ السُّورِ مُدَلِّينَ إِيَّاهُ فِي سَلٍّ.

וַיִּקְחוּ אֹתוֹ הַתַּלְמִידִים לַיְלָה וַיּוֹרִידֻהוּ בַסַּל בְּעַד הַחוֹמָה׃

Ⲁⲩⲟⲗϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲛ̀ϫⲱⲣϩ ⲁⲩⲭⲁϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲃⲓⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲥⲟⲃⲧ

But the disciples took him away by night, they let him down in a basket from upon the wall.

λαβοντες δε αυτον οι μαθηται, δια νυκτος κατεβιβασαν δια του τειχους κρεμασαντες εντος σπυριδος.

وَلَمَّا جَاءَ شَاوُلُ إِلَى أُورُشَلِيمَ حَاوَلَ أَنْ يَلْتَصِقَ بِالتَّلاَمِيذِ، وَكَانَ الْجَمِيعُ يَخَافُونَهُ غَيْرَ مُصَدِّقِينَ أَنَّهُ تِلْمِيذٌ.

וַיְהִי כְּבוֹא שָׁאוּל יְרוּשָׁלַיְמָה וַיְבַקֵּשׁ לְהִלָּוֹת אֶל־הַתַּלְמִידִים וַיִּירְאוּ כֻלָּם מִפָּנָיו וְלֹא הֶאֱמִינוּ כִּי־תַּלְמִיד הוּא׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲁϥϭⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲧⲟⲙϥ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲡⲉ

But having come into Jerusalem, he was trying to join himself to the disciples: and they all were fearing him, and they trust him not that he is a disciple.

Και ελθων ο Σαυλος εις Ιερουσαλημ επροσπαθει να προσκολληθη εις τους μαθητας· πλην παντες εφοβουντο αυτον, μη πιστευοντες οτι ειναι μαθητης.

فَأَخَذَهُ بَرْنَابَا وَأَحْضَرَهُ إِلَى الرُّسُلِ، وَحَدَّثَهُمْ كَيْفَ أَبْصَرَ الرَّبَّ فِي الطَّرِيقِ وَأَنَّهُ كَلَّمَهُ، وَكَيْفَ جَاهَرَ فِي دِمَشْقَ بِاسْمِ يَسُوعَ.

וַיִּקַּח אֹתוֹ בַּר־נַבָּא וַיְבִיאֵהוּ אֶל־הַשְּׁלִיחִים וַיְסַפֵּר לָהֶם אֵת אֲשֶׁר־רָאָה בַדֶּרֶךְ אֶת־הָאָדוֹן וְכִי הוּא דִּבֶּר אֵלָיו וַאֲשֶׁר הִשְׁמִיעַ בְּאֹמֶץ לִבּוֹ בְּדַמֶּשֶׂק אֶת־שֵׁם יֵשׁוּעַ׃

Ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲉⲛϥ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But Barnabas caught bold of him, he brought him unto the apostles, he spake to them in what manner he saw the Lord on the road; and that he spakc to him; and in what manner he spake boldly in Damaskos in (the) name of Jesus.

Ο Βαρναβας δε παραλαβων αυτον εφερε προς τους αποστολους, και διηγηθη προς αυτους πως ειδε τον Κυριον εν τη οδω και οτι ελαλησε προς αυτον, και πως εν Δαμασκω, εκηρυξε μετα παρρησιας εν τω ονοματι του Ιησου.

فَكَانَ مَعَهُمْ يَدْخُلُ وَيَخْرُجُ فِي أُورُشَلِيمَ وَيُجَاهِرُ بِاسْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ.

וַיְהִי אִתָּם יוֹצֵא וָבָא בִּירוּשָׁלָיִם וַיִּקְרָא בְּאֹמֶץ לִבּוֹ בְּשֵׁם הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲡⲉ ⲉϥⲛⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

And he was being in Jerusalem, going in and out with them, speaking boldly in (the) name of the Lord Jesus:

Και ητο μετ' αυτων εν Ιερουσαλημ εισερχομενος και εξερχομενος και μετα παρρησιας κηρυττων εν τω ονοματι του Κυριου Ιησου,

وَكَانَ يُخَاطِبُ وَيُبَاحِثُ الْيُونَانِيِّينَ، فَحَاوَلُوا أَنْ يَقْتُلُوهُ.

וַיְדַבֵּר וַיִּתְוַכַּח גַּם עִם־הַיְּהוּדִים הַיְּוָנִים וְהֵם זַמֲמוּ לַהֲמִיתוֹ׃

Ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛⲁϥϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ

but he was speaking, he was questioning the Greeks; but they (pron.) were wishing to lay (lit. bring) their hands upon him to kill him.

και ελαλει και εφιλονεικει μετα των Ελληνιστων· εκεινοι δε κατεγινοντο εις το να θανατωσωσιν αυτον.

فَلَمَّا عَلِمَ الإِخْوَةُ أَحْدَرُوهُ إِلَى قَيْصَرِيَّةَ وَأَرْسَلُوهُ إِلَى طَرْسُوسَ.

וַיִּשְׁמְעוּ הָאַחִים וַיּוֹרִידוּ אֹתוֹ לְקֵיסַרְיָה וַיְשַׁלְחֻהוּ אֶל־טַרְסוֹס׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲁⲩⲟⲩⲟⲣⲡϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲑⲁⲣⲥⲟⲥ

But the brethren having known (it), brought him to Kesaria, they sent him into Tharsos.

Μαθοντες δε οι αδελφοι, κατεβιβασαν αυτον εις Καισαρειαν και εξαπεστειλαν αυτον εις Ταρσον.

وَأَمَّا الْكَنَائِسُ فِي جَمِيعِ الْيَهُودِيَّةِ وَالْجَلِيلِ وَالسَّامِرَةِ فَكَانَ لَهَا سَلاَمٌ، وَكَانَتْ تُبْنَى وَتَسِيرُ فِي خَوْفِ الرَّبِّ، وَبِتَعْزِيَةِ الرُّوحِ الْقُدُسِ كَانَتْ تَتَكَاثَرُ.

וַיְהִי שָׁלוֹם לַקְּהִלּוֹת בְּכָל־מְקֹמוֹת יְהוּדָה וְהַגָּלִיל וְשֹׁמְרוֹן וַתִּבָּנֶינָה וַתִּתְהַלַּכְנָה בְּיִרְאַת הָאָדוֹן וַתִּרְבֶּינָה בְּנֶחָמַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲕⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲙⲏⲛ ϧⲉⲛ ϯϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲓⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

The church indeed then of all [the] Ioudea and [the] Galilea and (the) Samaria had [a] peace, being edified and continuing in the fear of the Lord, and they were going on (lit. coming) growing in the consolation of the holy spirit.

Αι μεν λοιπον εκκλησιαι καθ' ολην την Ιουδαιαν και Γαλιλαιαν και Σαμαρειαν ειχον ειρηνην, οικοδομουμεναι και περιπατουσαι εν τω φοβω του Κυριου, και δια της παρηγοριας του Αγιου Πνευματος επληθυνοντο.

شفاء إينياس وإقامة طابيثا

وَحَدَثَ أَنَّ بُطْرُسَ وَهُوَ يَجْتَازُ بِالْجَمِيعِ، نَزَلَ أَيْضًا إِلَى الْقِدِّيسِينَ السَّاكِنِينَ فِي لُدَّةَ،

וַיְהִי בִּסְבֹב פֶּטְרוֹס בְּכָל־הַמְּקֹמוֹת וַיֵּרֶד גַּם אֶל־הַקְּדוֹשִׁים אֲשֶׁר יָשְׁבוּ בְּלֹד׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲣⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲁⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁϥⲓ̀ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲗⲩⲇⲇⲁ

But it came to pass as Petros was about to pass through all the brethren, (that) he came unto the saints who dwelt in Lydda.

Ο δε Πετρος, διερχομενος δια παντων, κατεβη και προς τους αγιους τους κατοικουντας την Λυδδαν.

فَوَجَدَ هُنَاكَ إِنْسَانًا اسْمُهُ إِينِيَاسُ مُضْطَجِعًا عَلَى سَرِيرٍ مُنْذُ ثَمَانِي سِنِينَ، وَكَانَ مَفْلُوجًا.

וַיִּמְצָא־שָׁם אִישׁ שְׁמוֹ אֲנִיַּס וְהוּא שֹׁכֵב עַל־מִשְׁכָּבוֹ זֶה שְׁמֹנֶה שָׁנִים וְהוּא נְכֵה אֵבָרִים׃

Ⲁϥϫⲉⲙ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲛⲉⲁ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣ ⲏ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲉϥϣⲧⲏⲟⲩⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩϭⲗⲟϫ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲁϥϣⲏⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉ

But he found a man there, his name being Enea, having spent eight years prostrate upon a bed; but he was [being] paralysed.

Και ευρεν ανθρωπον τινα Αινεαν το ονομα, οστις ητο παραλυτικος, απο ετων οκτω κατακειμενος επι κραββατου.

فَقَالَ لَهُ بُطْرُسُ: «يَا إِينِيَاسُ، يَشْفِيكَ يَسُوعُ الْمَسِيحُ. قُمْ وَافْرُشْ لِنَفْسِكَ!» فَقَامَ لِلْوَقْتِ.

וַיֹּאמֶר אֵלָיו פֶּטְרוֹס אֲנִיַּס רְפָאֲךָ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ קוּם הַצָּע אֶת מִטָּתְךָ אַתָּה וַיָּקָם כְּרָגַע׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲉⲛⲉⲁ ϥⲧⲁⲗϭⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲧⲱⲛⲕ ⲫⲱⲣϣ ϧⲁⲣⲟⲕ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲧⲱⲛϥ

But Petros said to him: 'Enea, Christ Jesus healeth thee: rise, make thy bed.' Immediately he rose.

Και ειπε προς αυτον ο Πετρος· Αινεα, σε ιατρευει Ιησους ο Χριστος· σηκωθητι και στρωσον την κλινην σου. Και ευθυς εσηκωθη.

وَرَآهُ جَمِيعُ السَّاكِنِينَ فِي لُدَّةَ وَسَارُونَ، الَّذِينَ رَجَعُوا إِلَى الرَّبِّ.

וַיִּרְאוּ אוֹתוֹ כָּל־ישְׁבֵי לֹד וְהַשָּׁרוֹן וַיִּפְנוּ אֶל־הָאָדוֹן׃

Ⲁⲩⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲗⲩⲇⲇⲁ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲣⲱⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡ⳪̅

But all they who dwelt in Lydda and Sarōn saw him, they who turned to the Lord.

Και ειδον αυτον παντες οι κατοικουντες την Λυδδαν και τον Σαρωνα, οιτινες επεστρεψαν εις τον Κυριον.

وَكَانَ فِي يَافَا تِلْمِيذَةٌ اسْمُهَا طَابِيثَا، الَّذِي تَرْجَمَتُهُ غَزَالَةُ. هَذِهِ كَانَتْ مُمْتَلِئَةً أَعْمَالًا صَالِحَةً وَإِحْسَانَاتٍ كَانَتْ تَعْمَلُهَا.

וְתַלְמִידָה בְּיָפוֹ וּשְׁמָהּ טָבִיתָא תַּרְגּוּמוֹ צְבִיָּה וְהִיא מְלֵאָה מַעֲשִׂים טוֹבִים וּצְדָקוֹת אֲשֶׁר עָשָׂתָה׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲥϩⲓⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲧⲁⲃⲓⲑⲁ ⲑⲏ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲟⲩⲁϩⲙⲉⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ϯϭⲁϩⲥⲓ ⲑⲁⲓ ⲛⲁⲥⲙⲉϩ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲉ̀ⲛⲁⲥⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But in Ioppē there was a female disciple, her name being Tabitha, who is interpreted and called 'the Gazelle'; she was being full of good work and the alms which she was doing.

Και εν Ιοππη ητο τις μαθητρια ονοματι Ταβιθα, ητις διερμηνευομενη λεγεται Δορκας· αυτη ητο πληρης αγαθων εργων και ελεημοσυνων, τας οποιας εκαμνε·

وَحَدَثَ فِي تِلْكَ الأَيَّامِ أَنَّهَا مَرِضَتْ وَمَاتَتْ، فَغَسَّلُوهَا وَوَضَعُوهَا فِي عِلِّيَّةٍ.

וַיְהִי בַּיָּמִים הָהֵם וַתֶּחֱלֶה וַתָּמֹת וַיִּרְחֲצוּ אֹתָהּ וַיְשִׂימוּהָ בַּעֲלִיָּה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲥϣⲱⲛⲓ ⲁⲥⲙⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲕⲙⲉⲥ ⲇⲉ ⲁⲩⲭⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲥⲁⲡϣⲱⲓ

But it came to pass in those days (that) she sickened, she died. But having washed her, they laid her in the upper place.

κατ' εκεινας δε τας ημερας συνεβη ασθενησασα να αποθανη· και λουσαντες αυτην εθεσαν εις ανωγεον.

وَإِذْ كَانَتْ لُدَّةُ قَرِيبَةً مِنْ يَافَا، وَسَمِعَ التَّلاَمِيذُ أَنَّ بُطْرُسَ فِيهَا، أَرْسَلُوا رَجُلَيْنِ يَطْلُبَانِ إِلَيْهِ أَنْ لَا يَتَوَانَى عَنْ أَنْ يَجْتَازَ إِلَيْهِمْ.

וְלֹד קְרוֹבָה הִיא לְיָפוֹ וַיִּשְׁמְעוּ הַתַּלְמִידִים כִּי פֶטְרוֹס שָׁם וַיִּשְׁלְחוּ אֵלָיו שְׁנֵי אֲנָשִׁים וַיִּפְצְרוּ־בוֹ לְבִלְתִּי הֵעָצֵל לַעֲבֹר אֲלֵיהֶם׃

Ⲛⲁⲣⲉ ⲗⲩⲇⲇⲁ ⲇⲉ ⲛⲁⲥϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲡⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ϥⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲃ̅ ϩⲁⲣⲟϥ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉⲩⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣϭⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲟⲛ

But Lydda was being near to Ioppē: the disciples then, having heard that Petros is there, sent two men to him, saying, (and) praying him: 'Delay not to come to us.'

Και επειδη η Λυδδα ητο πλησιον της Ιοππης, ακουσαντες οι μαθηται οτι ο Πετρος ειναι εν αυτη, απεστειλαν προς αυτον δυο ανδρας, παρακαλουντες να μη βραδυνη να περαση εως εις αυτους.

فَقَامَ بُطْرُسُ وَجَاءَ مَعَهُمَا. فَلَمَّا وَصَلَ صَعِدُوا بِهِ إِلَى الْعِلِّيَّةِ، فَوَقَفَتْ لَدَيْهِ جَمِيعُ الأَرَامِلِ يَبْكِينَ وَيُرِينَ أَقْمِصَةً وَثِيَابًا مِمَّا كَانَتْ تَعْمَلُ غَزَالَةُ وَهِيَ مَعَهُنَّ.

וַיָּקָם פֶּטְרוֹס וַיֵּלֶךְ אִתָּם וּבְבֹאוֹ הֶעֱלֻהוּ אֶל־הָעֲלִיָּה וַתִּגַּשְׁנָה אֵלָיו כָּל־הָאַלְמָנוֹת בּוֹכִיּוֹת וּמַרְאוֹת לוֹ אֵת הַכֻּתֳּנֹת וְאֵת הַבְּגָדִים אֲשֶׁר עָשְׂתָה צְבִיָּה בְּעוֹדָהּ עִמָּהֶן׃

Ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲁⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲁ ⲉⲧⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛⲁϩⲣⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲭⲏⲣⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲩⲣⲓⲙⲓ ⲉⲩⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲛⲓϣⲑⲏⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲃⲱⲥ ⲉⲥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲥϣⲟⲡ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ϯϭⲁϩⲥⲓ

But Petros arose, he walked with them. But he having come, they took him away into the upper place; all the widows stood by him weeping, showing to him the coats and the garments (which) the Gazelle (was) making, being with them.

Και σηκωθεις ο Πετρος, υπηγε μετ' αυτων· τον οποιον ελθοντα ανεβιβασαν εις το ανωγεον, και παρεσταθησαν ενωπιον αυτου πασαι αι χηραι, κλαιουσαι και δεικνυουσαι χιτωνας και ιματια, οσα η Δορκας ειργαζετο οτε ητο μετ' αυτων.

فَأَخْرَجَ بُطْرُسُ الْجَمِيعَ خَارِجًا، وَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَصَلَّى، ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى الْجَسَدِ وَقَالَ: «يَا طَابِيثَا، قُومِي!» فَفَتَحَتْ عَيْنَيْهَا. وَلَمَّا أَبْصَرَتْ بُطْرُسَ جَلَسَتْ،

וַיּוֹצֵא פֶטְרוֹס אֶת־כֻּלָּם הַחוּצָה וַיִּכְרַע עַל־בִּרְכָּיו וַיִּתְפַּלֵּל וַיִּפֶן אֶל־גְּוִיָּתָה וַיֹּאמֶר טָבִיתָא קוּמִי וַתִּפְתַּח אֶת־עֵינֶיהָ וַתֵּרֶא אֶת־פֶטְרוֹס וַתִּתְעוֹדָד׃

Ⲁϥϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲉⲧⲁϥϩⲓⲧϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲕⲉⲗⲓ ⲁϥⲧⲱⲃϩ ⲉⲧⲁϥⲕⲟⲧϥ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲧⲁⲃⲓⲑⲁ ⲧⲱⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ⲇⲉ ⲁⲥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲉⲥⲃⲁⲗ ⲉⲧⲁⲥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁⲥϩⲉⲙⲥⲓ

Petros put (lit. threw) them all out; having thrown himself upon his knees, he prayed; having turned himself to the body, he said: Tabitha, rise.' But she (pron.) opened her eyes; but having seen Petros, she sat (up).

Ο δε Πετρος, εκβαλων εξω παντας, εγονατισε και προσηυχηθη και στραφεις προς το σωμα, ειπε· Ταβιθα, αναστηθι. Η δε ηνοιξε τους οφθαλμους αυτης και ιδουσα τον Πετρον ανεκαθησεν.

فَنَاوَلَهَا يَدَهُ وَأَقَامَهَا. ثُمَّ نَادَى الْقِدِّيسِينَ وَالأَرَامِلَ وَأَحْضَرَهَا حَيَّةً.

וַיִּשְׁלַח יָדוֹ וַיָּקֶם אֹתָהּ וַיִּקְרָא אֶת־הַקְּדוֹשִׁים וְאֶת־הָאַלְמָנוֹת וַיַּעֲמֵד אֹתָהּ חַיָּה לִפְנֵיהֶם׃

Ⲁϥϯⲧⲟⲧⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲧⲁϩⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲥ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲭⲏⲣⲁ ⲁϥⲧⲁϩⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲥⲟⲛϧ

But he helped her, he made her stand. But having called the saints and the widows, he presented her to them alive.

Ο δε εδωκε χειρα εις αυτην και εσηκωσεν αυτην, και φωναξας τους αγιους και τας χηρας παρεστησεν αυτην ζωσαν.

فَصَارَ ذَلِكَ مَعْلُومًا فِي يَافَا كُلِّهَا، فَآمَنَ كَثِيرُونَ بِالرَّبِّ.

וַיִּוָּדַע הַדָּבָר בְּכָל־יָפוֹ וַיַּאֲמִינוּ רַבִּים בָּאָדוֹן׃

Ⲁ ⲡⲁⲓϩⲱⲃ ⲇⲉ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲧⲏⲣⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡ⳪̅

But this work was manifested in all Ioppē: and many believed the Lord.

Εγεινε δε τουτο γνωστον καθ' ολην την Ιοππην, και πολλοι επιστευσαν εις τον Κυριον.

وَمَكَثَ أَيَّامًا كَثِيرَةً فِي يَافَا، عِنْدَ سِمْعَانَ رَجُلٍ دَبَّاغٍ.

וַיּוֹאֶל לָשֶׁבֶת בְּיָפוֹ יָמִים רַבִּים עִם־בּוּרְסִי אֶחָד וּשְׁמוֹ שִׁמְעוֹן׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲓⲟⲡⲡⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲓⲃⲁⲕϣⲁⲣ

But he abode many days in Ioppē with one Simōn' the tanner.

Και ο Πετρος εμεινεν ικανας ημερας εν Ιοππη παρα τινι Σιμωνι βυρσοδεψη.

إصحاح 10

كرنيليوس يطلب مقابلة بطرس

وَكَانَ فِي قَيْصَرِيَّةَ رَجُلٌ اسْمُهُ كَرْنِيلِيُوسُ، قَائِدُ مِئَةٍ مِنَ الْكَتِيبَةِ الَّتِي تُدْعَى الإِيطَالِيَّةَ.

וְאִישׁ הָיָה בְּקֵיסַרְיָה וּשְׁמוֹ קָרְנֵילִיּוֹס שַׂר־מֵאָה מִן־הַגְּדוּד הַנִּקְרָא הָאִיטַלְקִי׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲥⲡⲩⲣⲁ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ϯϩⲩⲇⲁⲗⲓⲕⲏ

But there was a man in Kesaria, his name being Kornēlios, being a centurion from the band which is called 'the Italian,'

Ητο δε τις ανθρωπος εν Καισαρεια ονοματι Κορνηλιος, εκατονταρχος εκ του ταγματος του λεγομενου Ιταλικου,

وَهُوَ تَقِيٌّ وَخَائِفُ اللهِ مَعَ جَمِيعِ بَيْتِهِ، يَصْنَعُ حَسَنَاتٍ كَثِيرَةً لِلشَّعْبِ، وَيُصَلِّي إِلَى اللهِ فِي كُلِّ حِينٍ.

וְהוּא חָסִיד וִירֵא אֱלֹהִים עִם־כָּל־בְּנֵי בֵיתוֹ וְעֹשֵׂה צְדָקוֹת הַרְבֵּה לָעָם וּמִתְפַּלֵּל תָּמִיד לֵאלֹהִים׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲉⲩⲥⲉⲃⲏⲥ ⲡⲉ ⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲉϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲉϥⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫϯ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ

being pious, fearing God with all his house, doing much alms to all the people, praying to God always.

ευσεβης και φοβουμενος τον Θεον μετα παντος του οικου αυτου, οστις και εκαμνεν ελεημοσυνας εις τον λαον πολλας και εδεετο του Θεου διαπαντος·

فَرَأَى ظَاهِرًا فِي رُؤْيَا نَحْوَ السَّاعَةِ التَّاسِعَةِ مِنَ النَّهَارِ، مَلاَكًا مِنَ اللهِ دَاخِلًا إِلَيْهِ وَقَائِلًا لَهُ: «يَا كَرْنِيلِيُوسُ!»

וַיְהִי הַיּוֹם כַּשָּׁעָה הַתְּשִׁיעִית לַיּוֹם וְהִנֵּה מַלְאַךְ אֱלֹהִים בָּא אֵלָיו בְּמַחֲזֶה וַיֹּאמֶר קָרְנֵילִיּוֹס׃

Ⲁϥⲛⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲁϫⲡ ⲑ̅ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲉ

He saw in a vision manifestly an angel of God: he went in unto him in (the) ninth hour: he said to him, Kornēlie.'

ουτος ειδε φανερα δι' οραματος περι την εννατην ωραν της ημερας αγγελον του Θεου, οτι εισηλθε προς αυτον και ειπε προς αυτον· Κορνηλιε.

فَلَمَّا شَخَصَ إِلَيْهِ وَدَخَلَهُ الْخَوْفُ، قَالَ: «مَاذَا يَا سَيِّدُ؟» فَقَالَ لَهُ: «صَلَوَاتُكَ وَصَدَقَاتُكَ صَعِدَتْ تَذْكَارًا أَمَامَ اللهِ.

וַיַּבֵּט אֵלָיו וַיִּירָא וַיֹּאמֶר מַה־זֶּה אֲדֹנִי וַיֹּאמֶר אֵלָיו תְּפִלּוֹתֶיךָ וְצִדְקוֹתֶיךָ עָלוּ לְזִכָּרוֹן לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ⲡ⳪̅ ⲡⲉϫⲁϥ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲛⲉⲕⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲕⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ

But he (pron.) having gazed at him, having been in [a] fear, said: 'What is (son) it, Lord?' But he said to him: 'Thy prayers and thine alms came up for a remembrance before God.

Ο δε ατενισας εις αυτον και εμφοβος γενομενος, ειπε· Τι ειναι, Κυριε; Και ειπε προς αυτον· Αι προσευχαι σου και αι ελεημοσυναι σου ανεβησαν εις μνημοσυνον σου ενωπιον του Θεου.

وَالآنَ أَرْسِلْ إِلَى يَافَا رِجَالًا وَاسْتَدْعِ سِمْعَانَ الْمُلَقَّبَ بُطْرُسَ.

וְעַתָּה שְׁלַח־לְךָ אֲנָשִׁים אֶל־יָפוֹ וְהָבֵא אֵלֶיךָ אֶת־שִׁמְעוֹן הַמְכֻנֶּה פֶטְרוֹס׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲙⲁⲣⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ

Now then send men to Ioppē; let them call one "Simon," who is called "Petros."

Και τωρα πεμψον εις Ιοππην ανθρωπους και προσκαλεσον τον Σιμωνα, οστις επονομαζεται Πετρος·

إِنَّهُ نَازِلٌ عِنْدَ سِمْعَانَ رَجُلٍ دَبَّاغٍ بَيْتُهُ عِنْدَ الْبَحْرِ. هُوَ يَقُولُ لَكَ مَاذَا يَنْبَغِي أَنْ تَفْعَلَ».

הוּא מִתְגּוֹרֵר עִם־בּוּרְסִי אֶחָד שִׁמְעוֹן שְׁמוֹ אֲשֶׁר בֵּיתוֹ עַל־יַד הַיָּם הוּא יֹאמַר לְךָ אֶת־אֲשֶׁר עָלֶיךָ לַעֲשׂוֹת׃

Ⲫⲁⲓ ϥϫⲁⲗⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲓⲃⲁⲕϣⲁⲣ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲡⲉϥⲏⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ

He (lit. this) lodgeth with one "Simon" the tanner, whose or defiled.' house is by the sea.'

ουτος ξενιζεται παρα τινι Σιμωνι βυρσοδεψη, εχοντι οικιαν πλησιον της θαλασσης. Ουτος θελει σοι λαλησει τι πρεπει να καμνης.

فَلَمَّا انْطَلَقَ الْمَلاَكُ الَّذِي كَانَ يُكَلِّمُ كَرْنِيلِيُوسَ، نَادَى اثْنَيْنِ مِنْ خُدَّامِهِ، وَعَسْكَرِيًّا تَقِيًّا مِنَ الَّذِينَ كَانُوا يُلاَزِمُونَهُ،

וַיֵּלֶךְ־לוֹ הַמַּלְאָךְ הַדֹּבֵר אֶל־קָרְנֵילִיּוֹס וַיִּקְרָא אֶל־שְׁנַיִם מֵעַבְדֵי בֵיתוֹ וְאֶל־אִישׁ מִלְחָמָה אֶחָד יְרֵא אֱלֹהִים מִן־הָעֹמְדִים תָּמִיד לְפָנָיו לְשָׁרֲתוֹ׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲃⲱⲕ ⲃ̅ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲁⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲉⲩⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲏⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

The angel who spake to him having gone, he called two servants of his and a pious soldier from them who waited upon him;

Καθως δε ανεχωρησεν ο αγγελος ο λαλων προς τον Κορνηλιον, εφωναξε δυο εκ των υπηρετων αυτου και ενα στρατιωτην ευσεβη εκ των διαμενοντων παντοτε πλησιον αυτου,

وَأَخْبَرَهُمْ بِكُلِّ شَيْءٍ وَأَرْسَلَهُمْ إِلَى يَافَا.

וַיְסַפֵּר לָהֶם אֵת כָּל הַדְּבָרִים וַיִּשְׁלָחֵם אֶל־יָפוֹ׃

Ⲉⲧⲁϥϫⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁϥⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲓⲟⲡⲡⲏ

having said all things before them he sent them to loppē.

και διηγηθεις προς αυτους τα παντα, απεστειλεν αυτους εις την Ιοππην.

رؤيا بطرس

ثُمَّ فِي الْغَدِ فِيمَا هُمْ يُسَافِرُونَ وَيَقْتَرِبُونَ إِلَى الْمَدِينَةِ، صَعِدَ بُطْرُسُ عَلَى السَّطْحِ لِيُصَلِّيَ نَحْوَ السَّاعَةِ السَّادِسَةِ.

וַיְהִי מִמָּחֳרָת וְהֵמָּה הֹלְכִים בַּדֶּרֶךְ וּקְרֵבִים לָעִיר וַיַּעַל פֶּטְרוֹס עַל־הַגָּג לְהִתְפַּלֵּל כַּשָּׁעָה הַשִּׁשִּׁית׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲉⲩⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓϫⲉⲛⲉⲫⲱⲣ ⲉ̀ⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲁϫⲡⲋ̅

But on the (lit. his) morrow (as they were) walking in the way, and having approached the city, Petros went up on the housetop to pray at the sixth hour.

Τη δε επαυριον, ενω εκεινοι ωδοιπορουν και επλησιαζον εις την πολιν, ανεβη ο Πετρος εις το δωμα δια να προσευχηθη περι την εκτην ωραν.

فَجَاعَ كَثِيرًا وَاشْتَهَى أَنْ يَأْكُلَ. وَبَيْنَمَا هُمْ يُهَيِّئُونَ لَهُ، وَقَعَتْ عَلَيْهِ غَيْبَةٌ،

וְהוּא רָעֵב וַיִּתְאָו לִטְעָם־לָחֶם וּבַהֲכִינָם לוֹ נָפְלָה עָלָיו תַּרְדֵּמָה׃

Ⲛⲉ ⲁϥϩⲕⲟ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲙ ⲉⲩⲥⲟⲃϯ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲧⲱⲙⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

But he had been hungry, he was wishing to eat: but as they prepare for him, a trance came upon him;

Και πεινασας ηθελε να φαγη· ενω δε ητοιμαζον, επηλθεν επ' αυτον εκστασις,

فَرَأَى السَّمَاءَ مَفْتُوحَةً، وَإِنَاءً نَازِلًا عَلَيْهِ مِثْلَ مُلاَءَةٍ عَظِيمَةٍ مَرْبُوطَةٍ بِأَرْبَعَةِ أَطْرَافٍ وَمُدَلاَةٍ عَلَى الأَرْضِ.

וַיַּרְא אֶת הַשָּׁמַיִם נִפְתָּחִים וְהִנֵּה־כְלִי יֹרֵד אֵלָיו כִּדְמוּת מִטְפַּחַת־בַּד גְּדוֹלָה וַיּוּרַד קָשׁוּר בְּאַרְבַּע כַּנְפוֹתָיו עַל־הָאָרֶץ׃

Ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲧⲫⲉ ⲉⲥⲟⲩⲏⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲉⲩⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲃⲱⲥ ⲛ̀ⲓⲁⲩ ⲛ̀ⲇ̅ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏ

he saw (the) heaven opened. And a vessel let down as a great sheet of four corners;

και θεωρει τον ουρανον ανεωγμενον και καταβαινον επ' αυτον σκευος τι ως σινδονα μεγαλην, το οποιον ητο δεδεμενον απο των τεσσαρων ακρων και κατεβιβαζετο επι την γην,

وَكَانَ فِيهَا كُلُّ دَوَابِّ الأَرْضِ وَالْوُحُوشِ وَالزَّحَّافَاتِ وَطُيُورِ السَّمَاءِ.

וּבְתוֹכוֹ מִכָּל־בֶּהֱמַת הָאָרֶץ וְחַיָּה וָרֶמֶשׂ וְעוֹף הַשָּׁמָיִם׃

Ⲉⲩⲭⲏ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϥⲧⲉⲫⲁⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϭⲁⲧϥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲁⲗⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

being in it all the quadrupeds and the creeping things of (the) earth and the birds of (the) heaven.

εντος του οποιου υπηρχον παντα τα τετραποδα της γης και τα θηρια και τα ερπετα και τα πετεινα του ουρανου.

وَصَارَ إِلَيْهِ صَوْتٌ: «قُمْ يَا بُطْرُسُ، اذْبَحْ وَكُلْ».

וַיְהִי־קוֹל אֵלָיו לֵאמֹר קוּם פֶּטְרוֹס טְבַח וֶאֱכֹל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲙⲏ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲡⲉⲧⲣⲉ ϣⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲱⲙ

And a voice came to him: 'Rise, Peter, slay and eat.'

Και εγεινε φωνη προς αυτον· Σηκωθεις, Πετρε, σφαξον και φαγε·

فَقَالَ بُطْرُسُ: «كَلاَّ يَا رَبُّ! لأَنِّي لَمْ آكُلْ قَطُّ شَيْئًا دَنِسًا أَوْ نَجِسًا».

וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס חָלִילָה לִּי אֲדֹנִי כִּי מֵעוֹלָם לֹא אָכַלְתִּי כָּל־פִּגּוּל וְטָמֵא׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲙ̀ⲫⲱⲣ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲉϩ ⲉϥϭⲁϧⲉⲙ ⲓⲉ ⲉϥⲥⲟϥ

But Petros said: 'Not so, Lord; because I never ate anything unclean

Ο δε Πετρος ειπε· Μη γενοιτο, Κυριε· διοτι ουδεποτε εφαγον ουδεν βεβηλον η ακαθαρτον.

فَصَارَ إِلَيْهِ أَيْضًا صَوْتٌ ثَانِيَةً: «مَا طَهَّرَهُ اللهُ لَا تُدَنِّسْهُ أَنْتَ!»

וַיְהִי־עוֹד קוֹל אֵלָיו פַּעַם שֵׁנִית לֵאמֹר אֶת־אֲשֶׁר טִהַר הָאֱלֹהִים אַתָּה אַל־תְּטַמְּאֶנּוּ׃

Ⲡⲁⲗⲓⲛ ⲟⲛ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲫⲙⲁϩⲥⲟⲡ ⲃ̅ ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲃⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣϭⲁϧⲙⲟⲩ

Again came to him the voice (the) second time: The things which God cleansed do not thou (pron.) indeed make them unclean.'

Και παλιν εκ δευτερου εγεινε φωνη προς αυτον· Οσα ο Θεος εκαθαρισε, συ μη λεγε βεβηλα.

وَكَانَ هَذَا عَلَى ثَلاَثِ مَرَّاتٍ، ثُمَّ ارْتَفَعَ الإِنَاءُ أَيْضًا إِلَى السَّمَاءِ.

וְכֵן הָיָה שָׁלשׁ פְּעָמִים וְהַכְּלִי שָׁב וְהֹעֲלָה הַשָּׁמָיְמָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϣⲁ ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲧⲫⲉ

But this was done even three times, and the vessel was taken away up to (the) heaven.

Εγεινε δε τουτο τρις, και παλιν ανεληφθη το σκευος εις τον ουρανον.

وَإِذْ كَانَ بُطْرُسُ يَرْتَابُ فِي نَفْسِهِ: مَاذَا عَسَى أَنْ تَكُونَ الرُّؤْيَا الَّتِي رَآهَا؟ إِذَا الرِّجَالُ الَّذِينَ أُرْسِلُوا مِنْ قِبَلِ كَرْنِيلِيُوسَ، وكَانُوا قَدْ سَأَلُوا عَنْ بَيْتِ سِمْعَانَ وَقَدْ وَقَفُوا عَلَى الْبَابِ

וַיְהִי בְּהִתְפָּעֵם רוּחַ פֶּטְרוֹס עַל־הַמַּרְאֶה אֲשֶׁר רָאָה וְהִנֵּה הָאֲנָשִׁים הַשְּׁלוּחִים מֵאֵת קָרְנֵילִיּוֹס שָׁאֲלוּ לְבֵית שִׁמְעוֹן וַיַּעַמְדוּ עַל־הַפָּתַח׃

Ϩⲱⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲓϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲩϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲡⲓⲡⲩⲗⲱⲛ

But as Petros was thinking in himself what was (He) the vision which he saw, behold, the men whom Kornēlios sent, having asked for (the) house of Simon, stood at the porch.

Ενω δε ο Πετρος ητο εν απορια καθ' εαυτον τι εσημαινε το οραμα, το οποιον ειδεν, ιδου, οι ανθρωποι οι απεσταλμενοι παρα του Κορνηλιου ερωτησαντες και μαθοντες την οικιαν του Σιμωνος εφθασαν εις την πυλην,

وَنَادَوْا يَسْتَخْبِرُونَ: «هَلْ سِمْعَانُ الْمُلَقَّبُ بُطْرُسَ نَازِلٌ هُنَاكَ؟»

וַיִּקְרְאוּ וַיִּדְרְשׁוּ הֲיֵשׁ מִתְגּוֹרֵר שָׁם שִׁמְעוֹן הַמְכֻנֶּה פֶטְרוֹס׃

Ⲉⲧⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲛⲁⲩϣⲓⲛⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲁⲛ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ϥϫⲁⲗⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ

Having called, they were asking: Doth Simon who is called "Petros" lodge here?'

και φωναξαντες ηρωτων αν ο Σιμων ο επονομαζομενος Πετρος ξενιζεται ενταυθα.

وَبَيْنَمَا بُطْرُسُ مُتَفَكِّرٌ فِي الرُّؤْيَا، قَالَ لَهُ الرُّوحُ: «هُوَذَا ثَلاَثَةُ رِجَالٍ يَطْلُبُونَكَ.

וּפֶטְרוֹס עוֹדֶנּוּ חשֵׁב עִם־לְבָבוֹ עַל־הַמַּרְאֶה וְהָרוּחַ אָמַר אֵלָיו הִנֵּה שְׁלשָׁה אֲנָשִׁים מְבַקְשִׁים אוֹתָךְ׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲓⲥ ⲅ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲥⲉⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲕ

But as Petros was meditating in himself concerning the vision, [but] the spirit said to him: Lo, three mon seek for thee:

Και ενω ο Πετρος διελογιζετο περι του οραματος, ειπε προς αυτον το Πνευμα· Ιδου, τρεις ανθρωποι σε ζητουσι·

لكِنْ قُمْ وَانْزِلْ وَاذْهَبْ مَعَهُمْ غَيْرَ مُرْتَابٍ فِي شَيْءٍ، لأَنِّي أَنَا قَدْ أَرْسَلْتُهُمْ».

לָכֵן קוּם רֵד וּלְכָה־נָּא אִתָּם וְאַל־תַּחְשֹׁב חִשְּׁבֹנוֹת רַבִּים כִּי אָנֹכִי שְׁלַחְתִּים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲕⲟⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲃ̅ ⲁⲛ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲓⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ

but rise, go down, and walk with them, doubting not: because it is I who sent them.'

σηκωθεις λοιπον καταβηθι και υπαγε μετ' αυτων, μηδολως δισταζων, διοτι εγω απεστειλα αυτους.

فَنَزَلَ بُطْرُسُ إِلَى الرِّجَالِ الَّذِينَ أُرْسِلُوا إِلَيْهِ مِنْ قِبَلِ كَرْنِيلِيُوسَ، وَقَالَ: «هَا أَنَا الَّذِي تَطْلُبُونَهُ. مَاهُوَ السَّبَبُ الَّذِي حَضَرْتُمْ لأَجْلِهِ؟»

וַיֵּרֶד פֶּטְרוֹס אֶל־הָאֲנָשִׁים הַנִּשְׁלָחִים אֵלָיו מֵאֵת קָרְנֵילִיּוֹס וַיֹּאמַר אָנֹכִי הָאִישׁ אֲשֶׁר אַתֶּם מְבַקְשִׁים לָמָּה־זֶּה בָאתֶם הֵנָּה׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ϣⲁ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲓ̀ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ

But Petros having come down unto the men, said: Lo, it is I whom ye seek for; what is the thing concerning which ye came?'

Καταβας δε ο Πετρος προς τους ανθρωπους τους απεσταλμενους προς αυτον απο του Κορνηλιου, ειπεν· Ιδου, εγω ειμαι εκεινος τον οποιον ζητειτε· τις η αιτια δια την οποιαν ηλθετε;

فَقَالُوا: «إِنَّ كَرْنِيلِيُوسَ قَائِدَ مِئَةٍ، رَجُلًا بَارًّا وَخَائِفَ اللهِ وَمَشْهُودًا لَهُ مِنْ كُلِّ أُمَّةِ الْيَهُودِ، أُوحِيَ إِلَيْهِ بِمَلاَكٍ مُقَدَّسٍ أَنْ يَسْتَدْعِيَكَ إِلَى بَيْتِهِ وَيَسْمَعَ مِنْكَ كَلاَمًا».

וַיֹּאמְרוּ קָרְנֵילִיּוֹס שַׂר־מֵאָה אִישׁ צַדִּיק וִירֵא אֱלֹהִים וְלוֹ שֵׁם־טוֹב בְּכָל־עַם הַיְהוּדִים צֻוָּה עַל־פִּי מַלְאָךְ קָדוֹשׁ לִקְרֹא לְךָ אֶל־בֵּיתוֹ וְלִשְׁמֹעַ דְּבָרִים מִפִּיךָ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϣⲗⲟⲗ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲩⲧⲁⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲕ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ

But they (pron.) said: Kornēlios the centurion is a righteous man and fearing God, being witnessed unto by all the nation of the Jews. It was shown to him by a holy angel to send for thee into his house, to hear words from thee.'

Οι δε ειπον· Κορνηλιος ο εκατονταρχος, ανηρ δικαιος και φοβουμενος τον Θεον και μαρτυρουμενος υπο ολου του εθνους των Ιουδαιων, διεταχθη θεοθεν υπο αγιου αγγελου να σε προσκαλεση εις τον οικον αυτου και να ακουση λογους παρα σου.

فَدَعَاهُمْ إِلَى دَاخِلٍ وَأَضَافَهُمْ. ثُمَّ فِي الْغَدِ خَرَجَ بُطْرُسُ مَعَهُمْ، وَأُنَاسٌ مِنَ الإِخْوَةِ الَّذِينَ مِنْ يَافَا رَافَقُوهُ.

וַיִּקְרָא אֹתָם אֵלָיו וַיַּאַסְפֵם הַבָּיְתָה וַיְהִי מִמָּחֳרָת וַיֵּצֵא פֶטְרוֹס אִתָּם וּמִקְצָת הָאַחִים אֲשֶׁר בְּיָפוֹ הָלְכוּ עִמּוֹ׃

Ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲁϥϣⲟⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲟⲡⲡⲏ

He called them in, he received them. But on the morrow he rose, he came forth with them, and other brethren from Ioppē came forth with him.

Προσκαλεσας λοιπον αυτους εσω, εφιλοξενησε. Τη δε επαυριον εξηλθεν ο Πετρος μετ' αυτων, και τινες των αδελφων των απο της Ιοππης υπηγον μετ' αυτον,

بطرس يقابل كرنيليوس

وَفِي الْغَدِ دَخَلُوا قَيْصَرِيَّةَ. وَأَمَّا كَرْنِيلِيُوسُ فَكَانَ يَنْتَظِرُهُمْ، وَقَدْ دَعَا أَنْسِبَاءَهُ وَأَصْدِقَاءَهُ الأَقْرَبِينَ.

וּלְמָחֳרָתוֹ בָּאוּ אֶל־קֵיסַרְיָה וְקָרְנֵילִיּוֹס מְחַכֶּה לָהֶם וְעִמּוֹ בְּנֵי מִשְׁפַּחְתּוֹ וּקְרוֹבָיו וּמְיֻדָּעָיו הַנִּקְהָלִים אֵלָיו׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲉϥⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲁⲛⲁⲅⲕⲉⲟⲛ

But on the morrow they came into Kesaria. But Kornēlios was expecting them. And he called his kinsfolk and his near neighbours.

και τη επαυριον εισηλθον εις την Καισαρειαν. Ο δε Κορνηλιος περιεμενεν αυτους, συγκαλεσας τους συγγενεις αυτου και τους οικειους φιλους.

وَلَمَّا دَخَلَ بُطْرُسُ اسْتَقْبَلَهُ كَرْنِيلِيُوسُ وَسَجَدَ وَاقِعًا عَلَى قَدَمَيْهِ.

וַיְהִי כְּבוֹא פֶטְרוֹס וַיֵּצֵא קָרְנֵילִיּוֹס לִקְרָאתוֹ וַיִּפֹּל לְרַגְלָיו וַיִּשְׁתָּחוּ׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁϥϯⲙⲁϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ϧⲁⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲁϥⲟⲩⲱϣⲧ

But it came to pass (that) Petros having come in, Kornēlios met him; he threw himself down at his feet, he worshipped.

Ως δε εισηλθεν ο Πετρος, ελθων ο Κορνηλιος εις συναντησιν αυτου, επεσεν εις τους ποδας αυτου και προσεκυνησεν.

فَأَقَامَهُ بُطْرُسُ قَائِلًا: «قُمْ، أَنَا أَيْضًا إِنْسَانٌ».

וַיָּקֶם אוֹתוֹ פֶטְרוֹס וַיֹּאמֶר קוּם כִּי גַּם־אֲנִי אֱנוֹשׁ אָנֹכִי׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ

But Petros raised him, saying: `Rise; I also am a man.'

Αλλ' ο Πετρος εσηκωσεν αυτον, λεγων· Σηκωθητι· και εγω αυτος ανθρωπος ειμαι.

ثُمَّ دَخَلَ وَهُوَ يَتَكَلَّمُ مَعَهُ وَوَجَدَ كَثِيرِينَ مُجْتَمِعِينَ.

וַיְדַבֵּר אִתּוֹ וַיָּבֹא הַבָּיְתָה וַיִּמְצָא רַבִּים נֶאֱסָפִים שָׁמָּה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉ̀ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ

And he went in, he spake to them: and he found many assembled.

Και συνομιλων μετ' αυτου εισηλθε και ευρισκει συνηγμενους πολλους,

فَقَالَ لَهُمْ: «أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ كَيْفَ هُوَ مُحَرَّمٌ عَلَى رَجُلٍ يَهُودِيٍّ أَنْ يَلْتَصِقَ بِأَحَدٍ أَجْنَبِيٍّ أَوْ يَأْتِيَ إِلَيْهِ. وَأَمَّا أَنَا فَقَدْ أَرَانِي اللهُ أَنْ لَا أَقُولَ عَنْ إِنْسَانٍ مَا إِنَّهُ دَنِسٌ أَوْ نَجِسٌ.

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם אַתֶּם יְדַעְתֶּם כִּי־אָסוּר הוּא לְאִישׁ יְהוּדִי לְהִלָּוֹת וְלִקְרֹב אֶל־נָכְרִי וְאֹתִי הוֹרָה אֱלֹהִים לְבִלְתִּי אֱמֹר חֹל אוֹ־טָמֵא עַל־כָּל־אָדָם׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲃⲟϯ ⲡⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉ̀ⲧⲟⲙϥ ⲓⲉ ⲉ̀ⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲗⲗⲟⲫⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁ ⲫϯ ⲧⲁⲙⲟⲓ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϫⲟⲥ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ϥϭⲁϧⲉⲙ ⲓⲉ ϥⲥⲟϥ

He said to them: Ye (pron.) know that it is unlawful for a man (being a) Jew to join himself to or to walk with an alien; and (yet) to me (pron.) God showed, not to say of any man that he

και ειπε προς αυτους· Σεις εξευρετε οτι ειναι ασυγχωρητον εις ανθρωπον Ιουδαιον να συναναστρεφηται η να πλησιαζη εις αλλοφυλον· ο Θεος ομως εδειξεν εις εμε να μη λεγω μηδενα ανθρωπον βεβηλον η ακαθαρτον·

فَلِذَلِكَ جِئْتُ مِنْ دُونِ مُنَاقَضَةٍ إِذِ اسْتَدْعَيْتُمُونِي. فَأَسْتَخْبِرُكُمْ: لأَيِّ سَبَبٍ اسْتَدْعَيْتُمُونِي؟»

וּבַעֲבוּר זֹאת כַּאֲשֶׁר נִקְרֵאתִי לֹא נִמְנַעְתִּי מֵהֲלֹךְ וְעַתָּה אֶשְׁאָלְכֶם עַל־מַה־זֶּה קְרָאתֶם לִי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲓ̀ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ ϯϣⲓⲛⲓ ⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲁϣ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

Therefore I came, ye having sent for me, I made not objection; I ask then concerning what thing ye sent for me?'

οθεν και προσκληθεις ηλθον χωρις αντιλογιας. Ερωτω λοιπον δια τινα λογον με προσεκαλεσατε;

فَقَالَ كَرْنِيلِيُوسُ: «مُنْذُ أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ إِلَى هَذِهِ السَّاعَةِ كُنْتُ صَائِمًا. وَفِي السَّاعَةِ التَّاسِعَةِ كُنْتُ أُصَلِّي فِي بَيْتِي، وَإِذَا رَجُلٌ قَدْ وَقَفَ أَمَامِي بِلِبَاسٍ لاَمِعٍ

וַיֹּאמֶר קָרְנֵילִיּוֹס זֶה אַרְבָּעָה יָמִים הָיִיתִי צָם עַד־הַשָּׁעָה הַזֹּאת וּבַשָּׁעָה הַתְּשִׁיעִית הִתְפַּלַּלְתִּי בְתוֹךְ בֵּיתִי וְהִנֵּה־אִישׁ נִצָּב לְפָנַי בִּלְבוּשׁ זֹהַר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ϥⲧⲟⲩ ⲫⲟⲟⲩ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲧⲁⲓⲟⲩⲛⲟⲩ ⲛⲁⲓⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲁϫⲡ ⲑ̅ϯ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲏⲓ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲁⲙ̀ⲑⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲃⲥⲱ ⲉⲥⲟⲩⲟⲃϣ

And Kornēlios said: 'Four days ago until this hour I was praying at (the) ninth hour in my house: behold, a man stood before me in [a] white raiment,

Και ο Κορνηλιος ειπε· Απο τεσσαρων ημερων ημην νηστευων μεχρι της ωρας ταυτης, και την εννατην ωραν προσηυχομην εν τω οικω μου· και ιδου, εσταθη ενωπιον μου ανηρ με ενδυματα λαμπρα,

وَقَالَ: يَا كَرْنِيلِيُوسُ، سُمِعَتْ صَلاَتُكَ وَذُكِرَتْ صَدَقَاتُكَ أَمَامَ اللهِ.

וַיֹּאמַר קָרְנֵילִיּוֹס נִשְׁמְעָה תְפִלָּתְךָ וְצִדְקוֹתֶיךָ הָיוּ לְזִכָּרוֹן לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲕⲟⲣⲛⲏⲗⲓⲉ ⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲉⲕⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲕⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲁⲩⲉⲣⲡⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ

and he said: "Kornēlie, thy prayer was heard, and thine alms were remembered before God.

και λεγει· Κορνηλιε, εισηκουσθη η προσευχη σου και αι ελεημοσυναι σου εμνημονευθησαν ενωπιον του Θεου.

فَأَرْسِلْ إِلَى يَافَا وَاسْتَدْعِ سِمْعَانَ الْمُلَقَّبَ بُطْرُسَ. إِنَّهُ نَازِلٌ فِي بَيْتِ سِمْعَانَ رَجُلٍ دَبَّاغٍ عِنْدَ الْبَحْرِ. فَهُوَ مَتَى جَاءَ يُكَلِّمُكَ.

וְעַתָּה שְׁלַח אֶל־יָפוֹ וּקְרָא אֵלֶיךָ אֶת־שִׁמְעוֹן הַמְכֻנֶּה פֶטְרוֹס מִתְגּוֹרֵר הוּא בְּבֵית שִׁמְעוֹן הַבּוּרְסִי עַל־הַיָּם אֲשֶׁר בְּבוֹאוֹ יְדַבֶּר־לָךְ׃

Ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲙⲁⲣⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲫⲁⲓ ϥϫⲁⲗⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲡⲓⲃⲁⲕϣⲁⲣ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ

Send then into Ioppē; let them call Simon who is called 'Petros,' he lodgeth at (the) house of Simon the tanner by the sea."

Πεμψον λοιπον εις Ιοππην και προσκαλεσον τον Σιμωνα, οστις επονομαζεται Πετρος· ουτος ξενιζεται εν τη οικια Σιμωνος του βυρσοδεψου πλησιον της θαλασσης· οστις ελθων θελει σοι λαλησει.

فَأَرْسَلْتُ إِلَيْكَ حَالًا. وَأَنْتَ فَعَلْتَ حَسَنًا إِذْ جِئْتَ. وَالآنَ نَحْنُ جَمِيعًا حَاضِرُونَ أَمَامَ اللهِ لِنَسْمَعَ جَمِيعَ مَا أَمَرَكَ بِهِ اللهُ».

וָאֲמַהֵר וָאֶשְׁלַח אֵלֶיךָ וְאַתָּה הֵיטַבְתָּ לַעֲשׂוֹת אֲשֶׁר־בָּאתָ אֵלָי וְהִנְנוּ כֻּלָּנוּ פֹה לִפְנֵי הָאֱלֹהִים לִשְׁמֹעַ אֶת־כָּל־אֲשֶׁר צֻוֵּיתָ בַּיְהוָה׃

Ⲛ̀ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲁⲓⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲁⲕⲁⲓⲥ ⲉⲧⲁⲕⲓ̀ ϯⲛⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲧⲉⲛⲙ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲉⲛⲭⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲁ ⲡ⳪̅ ⲑⲁϣⲟⲩ ⲛⲁⲕ

Now then I sent for thee then; but thou (pron.) didst well having come. Now we (pron.) all are here, being before God, to hear all the things which the Lord ordained to thee.'

Ευθυς λοιπον επεμψα προς σε, και συ εκαμες καλα οτι ηλθες. Τωρα λοιπον ημεις παντες παρισταμεθα ενωπιον του Θεου, δια να ακουσωμεν παντα οσα προσεταχθησαν εις σε υπο του Θεου.

عظة بطرس في بيت كرنيليوس

فَفَتَحَ بُطْرُسُ فَاهُ وَقَالَ: «بِالْحَقِّ أَنَا أَجِدُ أَنَّ اللهَ لَا يَقْبَلُ الْوُجُوهَ.

וַיִּפְתַּח פֶּטְרוֹס אֶת־פִּיו וַיֹּאמַר עַתָּה יָדַעְתִּי בֶאֱמֶת כִּי הָאֱלֹהִים אֵינֶנּוּ נֹשֵׂא פָנִים׃

Ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϯⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓϩⲟ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲫϯ

But Petros having opened his mouth, said: In [a] truth I see that God is not a respecter of persons:

Τοτε ο Πετρος ανοιξας το στομα ειπεν· Επ' αληθειας γνωριζω οτι δεν ειναι προσωποληπτης ο Θεος,

بَلْ فِي كُلِّ أُمَّةٍ، الَّذِي يَتَّقِيهِ وَيَصْنَعُ الْبِرَّ مَقْبُولٌ عِنْدَهُ.

כִּי אִם־בְּכָל־עַם וָעָם הַיָּרֵא אוֹתוֹ וְעֹשֶׂה צֶּדֶק רָצוּי הוּא לְפָנָיו׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ϣⲗⲱⲗ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧⲉϥϩⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϥϣⲏⲡ ⲛⲁϩⲣⲁϥ

but in every nation (he) who feareth him, and who worketh the righteousness is accepted with him.

αλλ' εν παντι εθνει, οστις φοβειται αυτον και εργαζεται δικαιοσυνην, ειναι δεκτος εις αυτον.

الْكَلِمَةُ الَّتِي أَرْسَلَهَا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ يُبَشِّرُ بِالسَّلاَمِ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ. هَذَا هُوَ رَبُّ الْكُلِّ.

וַיִּשְׁלַח אֶת־דְּבָרוֹ לִבְנֵי יִשְׂרָאֵל וַיְבַשֵּׂר אֶת־הַשָּׁלוֹם עַל־יְדֵי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וְהוּא אֲדוֹן הַכֹּל׃

Ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙⲡⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲉϥϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

He sent his word to (the) sons of Israel preaching good tidings of [a] peace through Jesus Christ, he is the Lord of all.

Τον λογον, τον οποιον απεστειλε προς τους υιους Ισραηλ ευαγγελιζομενος ειρηνην δια Ιησου Χριστου· ουτος ειναι ο Κυριος παντων·

أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ الأَمْرَ الَّذِي صَارَ فِي كُلِّ الْيَهُودِيَّةِ مُبْتَدِئًا مِنَ الْجَلِيلِ، بَعْدَ الْمَعْمُودِيَّةِ الَّتِي كَرَزَ بِهَا يُوحَنَّا.

אַתֶּם יְדַעְתֶּם אֶת־הַדָּבָר הַנַּעֲשֶׂה בְכָל־יְהוּדָה הָחֵל מִן־הַגָּלִיל אַחֲרֵי הַטְּבִילָה אֲשֶׁר־קָרָא אֹתָהּ יוֹחָנָן׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϯⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲁ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲱⲙⲥ ⲉⲧⲁϥϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ

Ye (pron.) know the word which came in all [the] loudea, having begun from [the] Galilea, after the baptism which Iōannēs proclaimed.

τον λογον τουτον σεις εξευρετε, οστις εκηρυχθη καθ' ολην την Ιουδαιαν, αρχισας απο της Γαλιλαιας, μετα το βαπτισμα, το οποιον εκηρυξεν ο Ιωαννης,

يَسُوعُ الَّذِي مِنَ النَّاصِرَةِ كَيْفَ مَسَحَهُ اللهُ بِالرُّوحِ الْقُدُسِ وَالْقُوَّةِ، الَّذِي جَالَ يَصْنَعُ خَيْرًا وَيَشْفِي جَمِيعَ الْمُتَسَلِّطِ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ، لأَنَّ اللهَ كَانَ مَعَهُ.

אֵת אֲשֶׁר־מָשַׁח הָאֱלֹהִים אֶת־יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ וּבִגְבוּרָה וַיַּעֲבֹר בָּאָרֶץ עֹשֵׂה חֶסֶד וְרֹפֵא אֶת־כָּל־הַנִּכְבָּשִׁים תַּחַת יַד הַשָּׂטָן כִּי הָאֱלֹהִים הָיָה עִמּוֹ׃

Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲣⲉⲙⲛⲁⲍⲁⲣⲉⲑ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲥϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲉⲣⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲧⲁⲗϭⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲫϯ ⲭⲏ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲡⲉ

Jesus the Nazarene, according as God anointed him in a holy spirit and [a] power: he who came to do the good, and healing every one over whom the devil had power, because God was being with him.

πως ο Θεος εχρισε τον Ιησουν τον απο Ναζαρετ με Πνευμα Αγιον και με δυναμιν, οστις διηλθεν ευεργετων και θεραπευων παντας τους καταδυναστευομενους υπο του διαβολου, διοτι ο Θεος ητο μετ' αυτου·

وَنَحْنُ شُهُودٌ بِكُلِّ مَا فَعَلَ فِي كُورَةِ الْيَهُودِيَّةِ وَفِي أُورُشَلِيمَ. الَّذِي أَيْضًا قَتَلُوهُ مُعَلِّقِينَ إِيَّاهُ عَلَى خَشَبَةٍ.

וַאֲנַחְנוּ עֵדִים עַל־כָּל־אֲשֶׁר עָשָׂה בְּאֶרֶץ הַיְהוּדִים וּבִירוּשָׁלַיִם וַאֲשֶׁר הֱמִתֻהוּ בְּהוֹקִיעָם אֹתוֹ עַל־הָעֵץ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲧⲭⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲁϣϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩϣⲉ

And we (pron.) are witness of all things which he did in (the) country of the Jews and in Jerusalem. He whom they killed, and they hanged him on a tree

και ημεις ειμεθα μαρτυρες παντων οσα εκαμε και εν τη γη των Ιουδαιων και εν Ιερουσαλημ· τον οποιον εφονευσαν κρεμασαντες επι ξυλου.

هَذَا أَقَامَهُ اللهُ فِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ، وَأَعْطَى أَنْ يَصِيرَ ظَاهِرًا،

אוֹתוֹ הֵקִים הָאֱלֹהִים בַּיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי וַיִּתְּנֵהוּ לְהֵרָאוֹת בְּגָלוּי׃

Ⲫⲁⲓ ⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉ̀ϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁϩⲅ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

This (one) God raised in the third day, and he gave him to manifest himself,

Τουτον ο Θεος ανεστησε την τριτην ημεραν και εκαμεν αυτον να εμφανισθη

لَيْسَ لِجَمِيعِ الشَّعْبِ، بَلْ لِشُهُودٍ سَبَقَ اللهُ فَانْتَخَبَهُمْ. لَنَا نَحْنُ الَّذِينَ أَكَلْنَا وَشَرِبْنَا مَعَهُ بَعْدَ قِيَامَتِهِ مِنَ الأَمْوَاتِ.

לֹא לְכָל־הָעָם כִּי אִם־לָנוּ הָעֵדִים אֲשֶׁר הָאֱלֹהִים בָּחַר בָּהֶם מֵרֹאשׁ אֲשֶׁר אָכַלְנוּ וְשָׁתִינוּ אִתּוֹ אַחֲרֵי קוּמוֹ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲑⲣⲉⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲟⲧⲡⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲡⲉ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲥⲱ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

not to all the people, but to the witnesses whom God chose before, that is us, namely we who ate and we drank with him after he rose from them who are dead.

ουχι εις παντα τον λαον, αλλ' εις μαρτυρας τους προδιωρισμενους υπο του Θεου, εις ημας, οιτινες συνεφαγομεν και συνεπιομεν μετ' αυτου, αφου ανεστη εκ νεκρων·

وَأَوْصَانَا أَنْ نَكْرِزَ لِلشَّعْبِ، وَنَشْهَدَ بِأَنَّ هَذَا هُوَ الْمُعَيَّنُ مِنَ اللهِ دَيَّانًا لِلأَحْيَاءِ وَالأَمْوَاتِ.

וַיְצַו אֹתָנוּ לְהַשְׁמִיעַ לָעָם וּלְהָעִיד כִּי אֹתוֹ שָׂם הָאֱלֹהִים לְשׁוֹפֵט הַחַיִּים וְהַמֵּתִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲑⲁϣϥ ⲛ̀ⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

And he ordered us to proclaim to the people, and to witness, that this is he whom God ordained judge of them who are alive and them who are dead.

και παρηγγειλεν εις ημας να κηρυξωμεν προς τον λαον και να μαρτυρησωμεν οτι αυτος ειναι ο ωρισμενος υπο του Θεου κριτης ζωντων και νεκρων.

لَهُ يَشْهَدُ جَمِيعُ الأَنْبِيَاءِ أَنَّ كُلَّ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ يَنَالُ بِاسْمِهِ غُفْرَانَ الْخَطَايَا».

וְעָלָיו כָּל־הַנְּבִיאִים מְעִידִים כִּי יְקַבְּלוּ סְלִיחַת הַחֲטָאִים בִּשְׁמוֹ כָּל־הַמַּאֲמִינִים בּוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ

This of whom all the prophets witness, that through his name all who believe him should receive (the) forgiveness of their sins.'

Εις τουτον παντες οι προφηται μαρτυρουσιν, οτι δια του ονοματος αυτου θελει λαβει αφεσιν αμαρτιων πας ο πιστευων εις αυτον.

حلول الروح القدس على الأمم

فَبَيْنَمَا بُطْرُسُ يَتَكَلَّمُ بِهَذِهِ الأُمُورِ حَلَّ الرُّوحُ الْقُدُسُ عَلَى جَمِيعِ الَّذِينَ كَانُوا يَسْمَعُونَ الْكَلِمَةَ.

וּפֶטְרוֹס עוֹדֶנּוּ מְדַבֵּר הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ צָלְחָה עַל כָּל־הַשֹּׁמְעִים אֶת־הַדָּבָר׃

Ⲉⲧⲓ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ

As Petros was yet speaking these words, the holy spirit came upon 'all who heard the word.

Ενω ετι ελαλει ο Πετρος τους λογους τουτους, επηλθε το Πνευμα το Αγιον επι παντας τους ακουοντας τον λογον.

فَانْدَهَشَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ مِنْ أَهْلِ الْخِتَانِ، كُلُّ مَنْ جَاءَ مَعَ بُطْرُسَ، لأَنَّ مَوْهِبَةَ الرُّوحِ الْقُدُسِ قَدِ انْسَكَبَتْ عَلَى الأُمَمِ أَيْضًا.

וְהַמַּאֲמִינִים הַמּוּלִים אֲשֶׁר בָּאוּ אֶת־פֶּטְרוֹס תָּמְהוּ כִּי־מַתְּנַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ נִשְׁפְּכָה גַּם עַל־הַגּוֹיִם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲱⲙⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲛⲓⲡⲓⲥⲧⲟⲥ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲁ ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲁⲥⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ

And they of (the) circumcision, the faithful who came with Petros, were amazed, because the free gift of the holy spirit was poured out upon the Gentiles also.

Και εξεπλαγησαν οι εκ περιτομης πιστοι, οσοι ηλθον μετα του Πετρου, οτι η δωρεα του Αγιου Πνευματος εξεχυθη και επι τα εθνη·

لأَنَّهُمْ كَانُوا يَسْمَعُونَهُمْ يَتَكَلَّمُونَ بِأَلْسِنَةٍ وَيُعَظِّمُونَ اللهَ. حِينَئِذٍ أَجَابَ بُطْرُسُ:

כִּי שָׁמְעוּ אֹתָם מְמַלֲלִים בִּלְשֹׁנוֹת וּמְגַדְּלִים אֶת־הָאֱלֹהִים׃

Ⲛⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲗⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ

For they were hearing them speaking in tongues, and exalting God. Then Petros answered:

διοτι ηκουον αυτους λαλουντας γλωσσας και μεγαλυνοντας τον Θεον. Τοτε απεκριθη ο Πετρος·

«أَتُرَى يَسْتَطِيعُ أَحَدٌ أَنْ يَمْنَعَ الْمَاءَ حَتَّى لَا يَعْتَمِدَ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ قَبِلُوا الرُّوحَ الْقُدُسَ كَمَا نَحْنُ أَيْضًا؟»

וַיַּעַן פֶּטְרוֹס וַיֹּאמַר הֲיוּכַל אִישׁ לִמְנֹעַ אֶת־הַמַּיִם מִטְּבֹל אֶת־אֵלֶּה אֲשֶׁר קִבְּלוּ אֶת־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ גַּם־הֵם כָּמֹנוּ׃

Ϫⲉ ⲙⲏⲧⲓ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲗⲓ ⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉ ⲛⲁⲓ ϭⲓⲱⲙⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲣⲏϯ ϩⲱⲛ

Is it possible for any to forbid the water, that these should not be baptised, these who received the holy spirit as we also (did)?'

Μηπως δυναται τις να εμποδιση το υδωρ, ωστε να μη βαπτισθωσιν ουτοι, οιτινες ελαβον το Πνευμα το Αγιον καθως και ημεις;

وَأَمَرَ أَنْ يَعْتَمِدُوا بِاسْمِ الرَّبِّ. حِينَئِذٍ سَأَلُوهُ أَنْ يَمْكُثَ أَيَّامًا.

וַיְצַו בְּשֵׁם הָאָדוֹן לִטְבֹּל אֹתָם וַיְבַקְשׁוּ מִמֶּנּוּ לָשֶׁבֶת אִתָּם יָמִים אֲחָדִים׃

Ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲟⲙⲥⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲩϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ

But he commanded them to baptise them in (the) name of Jesus Christ. Then they besought him to abide with them some days.

Και προσεταξεν αυτους να βαπτισθωσιν εις το ονομα του Κυριου. Τοτε παρεκαλεσαν αυτον να διαμεινη ημερας τινας.

إصحاح 11

بطرس يبرر خدمته للأمم

فَسَمِعَ الرُّسُلُ وَالإِخْوَةُ الَّذِينَ كَانُوا فِي الْيَهُودِيَّةِ أَنَّ الأُمَمَ أَيْضًا قَبِلُوا كَلِمَةَ اللهِ.

וַיִּשְׁמְעוּ הַשְּׁלִיחִים וְהָאַחִים אֲשֶׁר בִּיהוּדָה כִּי־קִבְּלוּ גַם־הַגּוֹיִם אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים׃

Ⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ϫⲉ ⲁ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϣⲉⲡ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

But the apostles and the brethren who were in [the] Ioudea heard that the Gentiles received the word of God.

Ηκουσαν δε οι αποστολοι και οι αδελφοι οι οντες εν τη Ιουδαια οτι και τα εθνη εδεχθησαν τον λογον του Θεου.

وَلَمَّا صَعِدَ بُطْرُسُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، خَاصَمَهُ الَّذِينَ مِنْ أَهْلِ الْخِتَانِ،

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר עָלָה פֶטְרוֹס יְרוּשָׁלָיִם וַיָּרִיבוּ עִמּוֹ הַמּוּלִים לֵאמֹר׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩϭⲓϩⲁⲡ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ

When Petros went into Jerusalem, they of (the) circumcision pleaded against him,

Και οτε ανεβη ο Πετρος εις Ιεροσολυμα, εφιλονεικουν μετ' αυτου οι εκ περιτομης,

قَائِلِينَ: «إِنَّكَ دَخَلْتَ إِلَى رِجَالٍ ذَوِي غُلْفَةٍ وَأَكَلْتَ مَعَهُمْ».

אֶל־אֲנָשִׁים אֲשֶׁר־לָהֶם עָרְלָה בָּאתָ וְתֹּאכַל אִתָּם לָחֶם׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲕϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲟⲩⲱⲙ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

saying: Thou wentest in unto men uncircumcised, and thou atest with them.

λεγοντες οτι Εισηλθες προς ανθρωπους απεριτμητους και συνεφαγες μετ' αυτων.

فَابْتَدَأَ بُطْرُسُ يَشْرَحُ لَهُمْ بِالتَّتَابُعِ قَائِلًا:

וַיָּחֶל פֶּטְרוֹס וַיְסַפֵּר לָהֶם כְּסֵדֶר אֶת־אֲשֶׁר קָרָהוּ לֵאמֹר׃

Ⲉⲧⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But Petros having begun, was speaking to them, saying,

Ο δε Πετρος ηρχισε και εξεθετε προς αυτους τα γενομενα κατα σειραν, λεγων·

«أَنَا كُنْتُ فِي مَدِينَةِ يَافَا أُصَلِّي، فَرَأَيْتُ فِي غَيْبَةٍ رُؤْيَا: إِنَاءً نَازِلًا مِثْلَ مُلاَءَةٍ عَظِيمَةٍ مُدَلاَةٍ بِأَرْبَعَةِ أَطْرَافٍ مِنَ السَّمَاءِ، فَأَتَى إِلَيَّ.

מִתְפַּלֵּל הָיִיתִי בְּעִיר יָפוֹ וָאֵרָדַם וָאֵרֶא מַרְאֶה וְהִנֵּה־כְלִי כִּדְמוּת מִטְפַּחַת־בַּד גְּדוֹלָה יוֹרֵד מִן־הַשָּׁמַיִם וַתּוּרַד בְּאַרְבַּע כַּנְפוֹתֶיהָ וַתָּבֹא עָדָי׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲁⲓϧⲉⲛ ⲓⲟⲡⲡⲏ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉ̀ⲓⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲛⲁⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲱⲙⲧ ⲉ̀ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲃⲱⲥ ⲛ̀ⲓⲁⲩ ⲉⲩⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ⲇ̅ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ϣⲁⲣⲟⲓ

I (pron.) was being in Ioppē the city, praying: and I saw in a trance a vision, a vessel as a great sheet coming down, let down by four corners from (the) heaven; and it came unto me.

Εγω ημην προσευχομενος εν τη πολει Ιοππη, και ειδον οραμα εν εκστασει, σκευος τι καταβαινον ως σινδονα μεγαλην, ητις δεδεμενη απο των τεσσαρων ακρων κατεβιβαζετο εκ του ουρανου και ηλθε μεχρις εμου·

فَتَفَرَّسْتُ فِيهِ مُتَأَمِّلًا، فَرَأَيْتُ دَوَابَّ الأَرْضِ وَالْوُحُوشَ وَالزَّحَّافَاتِ وَطُيُورَ السَّمَاءِ.

וְהִסְתַּכַּלְתִּי בָהּ וָאָבִין וָאֵרֶא אֶת־בֶּהֱמַת הָאָרֶץ וְאֶת־הַחַיָּה וְרֶמֶשׂ הָאֲדָמָה וְעוֹף הַשָּׁמָיִם׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲓⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲁⲓϯ ⲛ̀ϩⲑⲏⲓ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϭⲁⲧϥⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲁⲗⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

This having gazed at, I was giving heed; and I saw the beasts of (the) earth, and the wild beasts, and the creeping things, and the birds of (the) heaven.

εις την οποιαν ατενισας παρετηρουν και ειδον τα τετραποδα της γης και τα θηρια και τα ερπετα και τα πετεινα του ουρανου.

وَسَمِعْتُ صَوْتًا قَائِلًا لِي: قُمْ يَا بُطْرُسُ، اذْبَحْ وَكُلْ.

וָאֶשְׁמַע גַּם־קוֹל מִדַּבֵּר אֵלָי קוּם פֶּטְרוֹס טְבַח וֶאֱכֹל׃

Ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲙⲏ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲡⲉⲧⲣⲉ ϣⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲱⲙ

But I heard a voice also, saying: Rise, Peter, slay and eat.'

Και ηκουσα φωνην λεγουσαν προς εμε· Σηκωθεις, Πετρε, σφαξον και φαγε.

فَقُلْتُ: كَلاَّ يَا رَبُّ! لأَنَّهُ لَمْ يَدْخُلْ فَمِي قَطُّ دَنِسٌ أَوْ نَجِسٌ.

וָאֹמַר חָלִילָה לִּי אֲדֹנִי כִּי כָּל־פִּגּוּל וְטָמֵא לֹא־בָא בְּפִי־מֵעוֹלָם׃

Ⲡⲉϫⲏⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲱⲣ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲉϥϭⲁϧⲉⲙ ⲓⲉ ⲉϥⲥⲟϥ ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲓ ⲉ̀ⲛⲉϩ

But I said: Not so, Lord, because never did anything unclean or defiled go into my mouth.'

Και ειπον· Μη γενοιτο, Κυριε, διοτι ουδεν βεβηλον η ακαθαρτον εισηλθε ποτε εις το στομα μου.

فَأَجَابَنِي صَوْتٌ ثَانِيَةً مِنَ السَّمَاءِ: مَا طَهَّرَهُ اللهُ لَا تُنَجِّسْهُ أَنْتَ.

וַיַּעֲנֵנִי הַקּוֹל שֵׁנִית מִן־הַשָּׁמַיִם וַיֹּאמַר אֶת־אֲשֶׁר טִהַר הָאֱלֹהִים אַתָּה אַל־תְּטַמְּאֶנּוּ׃

Ⲁⲥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲫⲙⲁϩⲥⲟⲡ ⲃ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲃⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲣϭⲁϧⲙⲟⲩ

But the voice answered (the) second time from (the) heaven, saying: The things which God cleansed do not thou (pron.) make them unclean.'

Και η φωνη μοι απεκριθη εκ δευτερου εκ του ουρανου· Οσα ο Θεος εκαθαρισε, συ μη λεγε βεβηλα.

وَكَانَ هَذَا عَلَى ثَلاَثِ مَرَّاتٍ. ثُمَّ انْتُشِلَ الْجَمِيعُ إِلَى السَّمَاءِ أَيْضًا.

וְכֵן הָיָה שָׁלשׁ פְּעָמִים וְהַכֹּל שָׁב וְהֹעֲלָה הַשָּׁמָיְמָה׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϣⲁ ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϥⲓ ⲟⲛ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲫⲉ

But this was done even three times: and everything

Εγεινε δε τουτο τρις, και παλιν ανεσυρθησαν απαντα εις τον ουρανον.

وَإِذَا ثَلاَثَةُ رِجَالٍ قَدْ وَقَفُوا لِلْوَقْتِ عِنْدَ الْبَيْتِ الَّذِي كُنْتُ فِيهِ، مُرْسَلِينَ إِلَيَّ مِنْ قَيْصَرِيَّةَ.

וְהִנֵּה כְרֶגַע שְׁלשָׁה אֲנָשִׁים עֹמְדִים עַל פֶּתַח הַבַּיִת אֲשֶׁר אָנֹכִי שָׁם וְהֵמָּה שְׁלוּחִים אֵלַי מִקֵּיסַרְיָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲓⲥ ⲅ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲫⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲭⲏ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉ̀ⲁⲩⲧⲁⲟⲩⲱⲟⲩ ϩⲁⲣⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ

And behold, immediately three men stood at (the) door of the house in which I was being, having been sent to me from Kesaria.

Και ιδου, τη αυτη ωρα τρεις ανθρωποι εφθασαν εις την οικιαν, εν η ημην, απεσταλμενοι προς εμε απο Καισαρειας.

فَقَالَ لِي الرُّوحُ أَنْ أَذْهَبَ مَعَهُمْ غَيْرَ مُرْتَابٍ فِي شَيْءٍ. وَذَهَبَ مَعِي أَيْضًا هَؤُلاَءِ الإِخْوَةُ السِّتَّةُ. فَدَخَلْنَا بَيْتَ الرَّجُلِ،

וַיֹּאמֶר אֵלַי הָרוּחַ לָלֶכֶת אִתָּם וּלְבִלְתִּי הִתְמַהְמֵהַּ וַיֵּלְכוּ אִתִּי גַּם־שֵׁשֶׁת הָאַחִים הָאֵלֶּה וַנָּבוֹא אֶל־בֵּית הָאִישׁ׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲕⲟⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲃ̅ ⲁⲛ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓⲕⲉⲋ̅ ⲛ̀ⲥⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ

But the spirit said to me: 'Go with them, doubting not anything.' But these six brethren also came with me; and we wont into (the) house of the man.

Ειπε δε προς εμε το Πνευμα να υπαγω μετ' αυτων, μηδολως δισταζων. Ηλθον δε μετ' εμου και οι εξ ουτοι αδελφοι, και εισηλθομεν εις τον οικον του ανθρωπου,

فَأَخْبَرَنَا كَيْفَ رَأَى الْمَلاَكَ فِي بَيْتِهِ قَائِمًا وَقَائِلًا لَهُ: أَرْسِلْ إِلَى يَافَا رِجَالًا، وَاسْتَدْعِ سِمْعَانَ الْمُلَقَّبَ بُطْرُسَ،

וַיַגֶּד־לָנוּ אֵת אֲשֶׁר־רָאָה הַמַּלְאָךְ נִצָּב בְּבֵיתוֹ וְאֹמֵר אֵלָיו שְׁלַח אֶל־יָפוֹ אֲנָשִׁים וּקְרָא אֵלֶיךָ אֶת־שִׁמְעוֹן הַמְכֻנֶּה פֶטְרוֹס׃

Ⲁϥⲧⲁⲙⲟⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲓⲟⲡⲡⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ

But he showed to us how he saw the angel in his house, standing and saying angel: 'Send to Ioppē, and call Simon who is called "Petros";

και απηγγειλε προς ημας πως ειδε τον αγγελον εν τω οικω αυτου, οτι εσταθη και ειπε προς αυτον· Αποστειλον ανθρωπους εις Ιοππην και προσκαλεσον τον Σιμωνα τον επονομαζομενον Πετρον,

وَهُوَ يُكَلِّمُكَ كَلاَمًا بِهِ تَخْلُصُ أَنْتَ وَكُلُّ بَيْتِكَ.

וְהוּא יְדַבֵּר אֵלֶיךָ דְּבָרִים אֲשֶׁר תִּוָּשַׁע בָּהֶם אַתָּה וְכָל־בֵּיתֶךָ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲕⲛⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ

he will speak to thee words, those (lit. these) in which thou and all thy house will be saved.'

οστις θελει λαλησει προς σε λογους, δι' ων θελεις σωθη συ και πας ο οικος σου.

فَلَمَّا ابْتَدَأْتُ أَتَكَلَّمُ، حَلَّ الرُّوحُ الْقُدُسُ عَلَيْهِمْ كَمَا عَلَيْنَا أَيْضًا فِي الْبُدَاءَةِ.

וְכַאֲשֶׁר הָחִילּוֹתִי לְדַבֵּר צָלְחָה עֲלֵיהֶם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ כַּאֲשֶׁר צָלְחָה עָלֵינוּ בַּתְּחִילָּה׃

Ⲉⲧⲁⲓⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ

But I having begun to speak, the holy spirit came upon them, as he came upon us at first.

Και ενω ηρχισα να λαλω, το Πνευμα το Αγιον επηλθεν επ' αυτους καθως και εφ' ημας κατ' αρχας.

فَتَذَكَّرْتُ كَلاَمَ الرَّبِّ كَيْفَ قَالَ: إِنَّ يُوحَنَّا عَمَّدَ بِمَاءٍ وَأَمَّا أَنْتُمْ فَسَتُعَمَّدُونَ بِالرُّوحِ الْقُدُسِ.

וָאֶזְכֹּר אֶת דְּבַר הָאָדוֹן אֲשֶׁר אָמָר יוֹחָנָן הִטְבִּיל בַּמַּיִם וְאַתֶּם תִּטָּבְלוּ בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲁⲓⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲙⲉⲛ ⲁϥϯⲱⲙⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲥⲉⲛⲁⲉⲙⲥ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

But I remembered (the) word of the Lord, how he was saying: Iōannēs indeed baptised in [a] water; but ye (pron.) will be baptised in [a] holy spirit.

Τοτε ενεθυμηθην τον λογον του Κυριου, οτι ελεγεν· Ιωαννης μεν εβαπτισεν εν υδατι, σεις ομως θελετε βαπτισθη εν Πνευματι Αγιω.

فَإِنْ كَانَ اللهُ قَدْ أَعْطَاهُمُ الْمَوْهِبَةَ كَمَا لَنَا أَيْضًا بِالسَّوِيَّةِ مُؤْمِنِينَ بِالرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ، فَمَنْ أَنَا؟ أَقَادِرٌ أَنْ أَمْنَعَ اللهَ؟»

וְעַתָּה אִם־מַתָּנָה אַחַת נָתַן הָאֱלֹהִים לָהֶם וְלָנוּ הַמַּאֲמִינִים בָּאָדוֹן יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ מִי אָנֹכִי כִּי אֶעֱצֹר לֵאלֹהִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲛ ⲁ ⲫϯ ⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϯϩⲩⲥⲟⲥ ⲛ̀ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲣⲏϯ ϩⲱⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲫϯ

If then God gave to them the equal free gift, who believed the Lord Jesus Christ as we also (did), who (was) I indeed to stop God?'

Εαν λοιπον ο Θεος εδωκεν εις αυτους την ισην δωρεαν ως και εις ημας, διοτι επιστευσαν εις τον Κυριον Ιησουν Χριστον, εγω τις ημην ωστε να δυνηθω να εμποδισω τον Θεον;

فَلَمَّا سَمِعُوا ذَلِكَ سَكَتُوا، وَكَانُوا يُمَجِّدُونَ اللهَ قَائِلِينَ: «إِذًا أَعْطَى اللهُ الأُمَمَ أَيْضًا التَّوْبَةَ لِلْحَيَاةِ!»

וַיְהִי כְּשָׁמְעָם זֹאת וַיַּחֲרִישׁוּ וַיְהַלֲלוּ אֶת־הָאֱלֹהִים וַיֹּאמְרוּ אָכֵן גַּם־לַגּוֹיִם נָתַן הָאֱלֹהִים הַתְּשׁוּבָה לַחַיִּים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϩⲁⲣⲁ ⲁ ⲫϯ ⲁϥϯ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲛ̀ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲱⲛϧ

But having heard these things they held their peace, and they glorified God, saying: Then God gave the repentance to the Gentiles also unto (the) life.'

Ακουσαντες δε ταυτα ησυχασαν και εδοξαζον τον Θεον, λεγοντες· Και εις τα εθνη λοιπον εδωκεν ο Θεος την μετανοιαν εις ζωην.

الكنيسة في أنطاكية

أَمَّا الَّذِينَ تَشَتَّتُوا مِنْ جَرَّاءِ الضِّيقِ الَّذِي حَصَلَ بِسَبَبِ اسْتِفَانُوسَ فَاجْتَازُوا إِلَى فِينِيقِيَةَ وَقُبْرُسَ وَأَنْطَاكِيَةَ، وَهُمْ لَا يُكَلِّمُونَ أَحَدًا بِالْكَلِمَةِ إِلاَّ الْيَهُودَ فَقَطْ.

וְהַנְּפוֹצִים מִפְּנֵי הַצָּרָה אֲשֶׁר הָיְתָה עַל־אוֹדֹת אִסְטְפָנוֹס הָלְכוּ וָבָאוּ עַד־פִּינוּקְיָא וְקִיפְרוֹס וְאַנְטְיוֹכְיָא וְלֹא דִּבְּרוּ אֶת־הַדָּבָר כִּי אִם־אֶל־הַיְּהוּדִים לְבַדָּם׃

Ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲓϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϩⲓ ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲁⲩⲓ̀ ϣⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲫⲟⲓⲛⲓⲕⲏ ⲛⲉⲙ ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲛϯⲟⲭⲓⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ

They indeed then who were scattered since the tribulation which happened at (the time of) Stephanos came even unto [the] Phoinikē and Kypros and (the) Antiochia, and spake to none the word except the Jews only.

Οι μεν λοιπον διασκορπισθεντες εκ του διωγμου του γενομενου δια τον Στεφανον, επερασαν εως Φοινικης και Κυπρου και Αντιοχειας, εις μηδενα κηρυττοντες τον λογον, ειμη μονον εις Ιουδαιους.

وَلكِنْ كَانَ مِنْهُمْ قَوْمٌ، وَهُمْ رِجَالٌ قُبْرُسِيُّونَ وَقَيْرَوَانِيُّونَ، الَّذِينَ لَمَّا دَخَلُوا أَنْطَاكِيَةَ كَانُوا يُخَاطِبُونَ الْيُونَانِيِّينَ مُبَشِّرِينَ بِالرَّبِّ يَسُوعَ.

וַיְהִי בְתוֹכָם אַנְשֵׁי קִיפְרוֹס וְקוּרִינִי אֲשֶׁר בָּאוּ אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא וַיְדַבְּרוּ גַם־אֶל־הַיְּוָנִים וַיְבַשְּׂרוּ אֹתָם אֶת־הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲕⲩⲡⲣⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲩⲣⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲉⲩϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But there were some from them, Kyprian men, and some Kyrinnean, these having come to (the) Antiochia were speaking to the Greeks, proclaiming the Lord Jesus.

Ησαν δε τινες εξ αυτων ανδρες Κυπριοι και Κυρηναιοι, οιτινες εισελθοντες εις Αντιοχειαν, ελαλουν προς τους Ελληνιστας, ευαγγελιζομενοι τον Κυριον Ιησουν.

وَكَانَتْ يَدُ الرَّبِّ مَعَهُمْ، فَآمَنَ عَدَدٌ كَثِيرٌ وَرَجَعُوا إِلَى الرَّبِّ.

וַתְּהִי עִמָּהֶם יַד־יְהוָֹה וְרַבִּים הֶאֱמִינוּ וַיָּשׁוּבוּ אֶל־הָאָדוֹן׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲣⲉ ⲧϫⲓϫ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲭⲏ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡ⳪̅

And (the) hand of the Lord was being with them: but a great multitude believed, and they turned to the Lord.

Και ητο χειρ Κυριου μετ' αυτων, και πολυ πληθος πιστευσαντες επεστρεψαν εις τον Κυριον.

فَسُمِعَ الْخَبَرُ عَنْهُمْ فِي آذَانِ الْكَنِيسَةِ الَّتِي فِي أُورُشَلِيمَ، فَأَرْسَلُوا بَرْنَابَا لِكَيْ يَجْتَازَ إِلَى أَنْطَاكِيَةَ.

וַיִּשָּׁמַע הַדָּבָר בְּאָזְנֵי הַקְּהִילָּה אֲשֶׁר בִּירוּשָׁלָיִם וַיִּשְׁלְחוּ אֶת־בַּר־נַבָּא אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲁ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ϣⲉ ϣⲁ ⲛⲉⲛⲙⲁϣϫ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉⲑⲃⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ϣⲁ ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ

But the word went unto (the) ears of the church which was in Jerusalem concerning them: and they sent Barnabas unto (the) Antiochia.

Ηκουσθη δε ο λογος περι αυτων εις τα ωτα της εκκλησιας της εν Ιεροσολυμοις, και εξαπεστειλαν τον Βαρναβαν, δια να περαση εως Αντιοχειας·

الَّذِي لَمَّا أَتَى وَرَأَى نِعْمَةَ اللهِ فَرِحَ، وَوَعَظَ الْجَمِيعَ أَنْ يَثْبُتُوا فِي الرَّبِّ بِعَزْمِ الْقَلْبِ

וַיָּבֹא שָׁמָּה וַיִּשְׂמַח כִּרְאֹתוֹ אֶת־חֶסֶד הָאֱלֹהִים וַיַּזְהֵר אֶת־כֻּלָּם לְדָבְקָה בָאָדוֹן בְּלֵב נָכוֹן׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁϥⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

He having come, and having seen the grace of God, rejoiced; and was encouraging all in [the] exhortation to stay in the Lord:

οστις ελθων και ιδων την χαριν του Θεου, εχαρη και παρεκινει παντας να εμμενωσιν εν σταθεροτητι καρδιας εις τον Κυριον,

لأَنَّهُ كَانَ رَجُلًا صَالِحًا وَمُمْتَلِئًا مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ وَالإِيمَانِ. فَانْضَمَّ إِلَى الرَّبِّ جَمْعٌ غَفِيرٌ.

כִּי אִישׁ טוֹב הָיָה וּמָלֵא רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וֶאֱמוּנָה וַיֵּאָסְפוּ לָאָדוֹן עַם רָב׃

Ϫⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲥ ⲡⲉ ⲉϥⲙⲉϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲫⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩϥ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏϣ

because he was a good man, full of the holy spirit and (the) faith. And a great multitude followed the Lord.

επειδη ητο ανηρ αγαθος και πληρης Πνευματος Αγιου και πιστεως· και προσετεθη εις τον Κυριον πληθος ικανον.

ثُمَّ خَرَجَ بَرْنَابَا إِلَى طَرْسُوسَ لِيَطْلُبَ شَاوُلَ. وَلَمَّا وَجَدَهُ جَاءَ بِهِ إِلَى أَنْطَاكِيَةَ.

וַיֵּלֶךְ בַּר־נַבָּא מִשָּׁם אֶל־טַרְסוֹס לְבַקֵּשׁ אֶת־שָׁאוּל וַיִּמְצָא אֹתוֹ וַיְבִיאֵהוּ אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲑⲁⲣⲥⲟⲥ ⲉϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ

But having come to Tharsos, seeking for Saulos;

Τοτε εξηλθεν εις Ταρσον ο Βαρναβας, δια να αναζητηση τον Σαυλον,

فَحَدَثَ أَنَّهُمَا اجْتَمَعَا فِي الْكَنِيسَةِ سَنَةً كَامِلَةً وَعَلَّمَا جَمْعًا غَفِيرًا. وَدُعِيَ التَّلاَمِيذُ «مَسِيحِيِّينَ» فِي أَنْطَاكِيَةَ أَوَّلًا.

וַיִּהְיוּ ישְׁבִים יַחַד בַּקְּהִילָּה שָׁנָה תְמִימָה וּמְלַמְּדִים עַם רָב אָז הוּחַל בְּאַנְטְיוֹכְיָא לִקְרֹא אֶת־הַתַּלְמִידִים בְּשֵׁם מְשִׁיחִיִּים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϫⲉⲙϥ ⲁϥⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲣⲟⲙⲡⲓ ⲧⲏⲣⲥ ⲉⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ϧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲁⲩϯⲣⲉⲛ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲇⲉ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ϫⲉ ⲛⲓⲭⲣⲏⲥⲧⲓⲁⲛⲟⲥ

and having found him, he brought him into (the) Antiochia. But it came to pass (that) having spent a whole year, assembling in the church, they taught a great multitude: but the disciples who were in (the) Antiochia were named first `the Christians.'

και ευρων αυτον, εφερεν αυτον εις Αντιοχειαν. Και συνελθοντες εις την εκκλησιαν εν ολοκληρον ετος εδιδαξαν πληθος ικανον, και πρωτον εν Αντιοχεια ωνομασθησαν οι μαθηται Χριστιανοι.

وَفِي تِلْكَ الأَيَّامِ انْحَدَرَ أَنْبِيَاءُ مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى أَنْطَاكِيَةَ.

וַיְהִי בַּיָּמִים הָהֵם וַיֵּרְדוּ נְבִיאִים מִירוּשָׁלַיִם אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ

But in those days came prophets from Jerusalem to (the) Antiochia.

Εν εκειναις δε ταις ημεραις κατεβησαν απο Ιεροσολυμων προφηται εις Αντιοχειαν·

وَقَامَ وَاحِدٌ مِنْهُمُ اسْمُهُ أَغَابُوسُ، وَأَشَارَ بِالرُّوحِ أَنَّ جُوعًا عَظِيمًا كَانَ عَتِيدًا أَنْ يَصِيرَ عَلَى جَمِيعِ الْمَسْكُونَةِ، الَّذِي صَارَ أَيْضًا فِي أَيَّامِ كُلُودِيُوسَ قَيْصَرَ.

וַיָּקָם אֶחָד מֵהֶם וּשְׁמוֹ אֲגָבוֹס וַיַּגֵּד עַל־פִּי הָרוּחַ כִּי רָעָב גָּדוֹל יָבוֹא עַל־כָּל־ישְׁבֵי תֵבֵל וַיְהִי־כֵן בִּימֵי קְלוֹדְיוֹס׃

Ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲅⲁⲃⲟⲥ ⲁϥϯⲙⲏⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϩⲃⲱⲛ ⲉϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲧⲏⲣⲥ ⲉⲧⲉ ⲫⲏ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϩⲓ ⲕⲗⲁⲩⲇⲓⲟⲥ

But one from them rose, his name being Agabos, he signified through the holy spirit a great famine about to happen over the whole world, which is that which happened at (the time of) Klaudios.

σηκωθεις δε εις εξ αυτων ονοματι Αγαβος, εφανερωσε δια του Πνευματος οτι εμελλε να γεινη μεγαλη πεινα καθ' ολην την οικουμενην· ητις και εγεινεν επι Κλαυδιου Καισαρος.

فَحَتَمَ التَّلاَمِيذُ حَسْبَمَا تَيَسَّرَ لِكُلٍّ مِنْهُمْ أَنْ يُرْسِلَ كُلُّ وَاحِدٍ شَيْئًا، خِدْمَةً إِلَى الإِخْوَةِ السَّاكِنِينَ فِي الْيَهُودِيَّةِ.

וַיִּוָּעֲצוּ הַתַּלְמִידִים לִשְׁלֹחַ אִישׁ אִישׁ כַּאֲשֶׁר תַּשִּׂיג יָדוֹ לְעֶזְרַת הָאַחִים הַיּשְׁבִים בִּיהוּדָה׃

Ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲇⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙⲉϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲑⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲕⲱⲛⲓⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ

But the disciples, according as each one had means, each of them decided for [a] ministry to send to the brethren who dwelt in [the] Ioudea;

Οθεν οι μαθηται απεφασισαν, εκαστος αυτων κατα την εαυτου καταστασιν, να πεμψωσι βοηθειαν προς τους αδελφους τους κατοικουντας εν τη Ιουδαια·

فَفَعَلُوا ذَلِكَ مُرْسِلِينَ إِلَى الْمَشَايِخِ بِيَدِ بَرْنَابَا وَشَاوُلَ.

וְכֵן גַּם־עָשׂוֹּ וַיִּשְׁלְחוּ אֶל־הַזְּקֵנִים עַל־יְדֵי בַּר־נַבָּא וְשָׁאוּל׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲁⲓϥ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ

this having done, to send (it) to presbyters through Barnabas and Saulos.

το οποιον και εκαμον αποστειλαντες αυτην προς τους πρεσβυτερους δια χειρος Βαρναβα και Σαυλου.

إصحاح 12

استشهاد يعقوب والقبض على بطرس

وَفِي ذَلِكَ الْوَقْتِ مَدَّ هِيرُودُسُ الْمَلِكُ يَدَيْهِ لِيُسِيئَ إِلَى أُنَاسٍ مِنَ الْكَنِيسَةِ،

בָּעֵת הַהִיא שָׁלַח הַמֶּלֶךְ הוֹרְדוֹס אֶת־יָדוֹ לְהָרַע לַאֲנָשִׁים מִן־הַקָּהָל׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉ̀ϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲱⲟⲩ

But in that time Ērōdēs (the) king brought his hand

Κατ' εκεινον δε τον καιρον επεχειρησεν Ηρωδης ο βασιλευς να κακοποιηση τινας απο της εκκλησιας.

فَقَتَلَ يَعْقُوبَ أَخَا يُوحَنَّا بِالسَّيْفِ.

וַיָּמֶת אֶת־יַעֲקֹב אֲחִי יוֹחָנָן בֶּחָרֶב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲡⲥⲟⲛ ⲛ̀ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲥⲏϥⲓ

And he killed Iakōbos (the) brother of Iōannēs with (the) sword.

Εφονευσε δε δια μαχαιρας Ιακωβον τον αδελφον του Ιωαννου.

وَإِذْ رَأَى أَنَّ ذَلِكَ يُرْضِي الْيَهُودَ، عَادَ فَقَبَضَ عَلَى بُطْرُسَ أَيْضًا. وَكَانَتْ أَيَّامُ الْفَطِيرِ.

וַיַּרְא כִּי־טוֹב הַדָּבָר בְּעֵינֵי הַיְּהוּדִים וַיּוֹסֶף לִתְפֹּשׂ גַּם־אֶת־פֶּטְרוֹס וְהַיָּמִים יְמֵי חַג־הַמַּצּוֹת׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ϫⲉ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲣⲁⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ϭⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲕⲉⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲛⲉ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛ̀ⲓⲁⲧⲕⲱⲃ

But having seen the thing was pleasing to the Jews, he went on (lit, added) to arrest Petros also. But the days wore (those) of the unleavened (plur.).

Και ιδων οτι ητο αρεστον εις τους Ιουδαιους, προσεθεσε να συλλαβη και τον Πετρον· ησαν δε αι ημεραι των αζυμων·

وَلَمَّا أَمْسَكَهُ وَضَعَهُ فِي السِّجْنِ، مُسَلِّمًا إِيَّاهُ إِلَى أَرْبَعَةِ أَرَابِعَ مِنَ الْعَسْكَرِ لِيَحْرُسُوهُ، نَاوِيًا أَنْ يُقَدِّمَهُ بَعْدَ الْفِصْحِ إِلَى الشَّعْبِ.

וַיֹּאחֶז אֹתוֹ וַיִּתְּנֵהוּ בְּמִשְׁמָר וַיִּמְסְרֵהוּ לְאַרְבַּע מַחְלְקוֹת שֶׁל־אַרְבָּעָה אַנְשֵׁי צָבָא לְשָׁמְרוֹ כִּי אָמַר לְהַעֲלוֹתוֹ אַחֲרֵי הַפֶּסַח לִפְנֵי הָעָם׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϭⲟⲡϥ ⲁϥⲭⲁϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲉ̀ⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲇ̅ ⲛ̀ϣⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲧⲟⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲡⲁⲥⲭⲁ

Him having arrested, he put in the prison, having delivered him to four bands of soldiers to keep him, thinking to bring him up to the people after the Paseha.

τον οποιον και πιασας εβαλεν εις φυλακην, παραδωσας αυτον εις τεσσαρας τετραδας στρατιωτων δια να φυλαττωσιν αυτον, θελων μετα το πασχα να παραστηση αυτον εις τον λαον.

فَكَانَ بُطْرُسُ مَحْرُوسًا فِي السِّجْنِ، وَأَمَّا الْكَنِيسَةُ فَكَانَتْ تَصِيرُ مِنْهَا صَلاَةٌ بِلَجَاجَةٍ إِلَى اللهِ مِنْ أَجْلِهِ.

פֶּטְרוֹס הָיָה עָצוּר בְּמִשְׁמָר וְהַקְּהִילָּה הֶעְתִּירָה בַעֲדוֹ בְּחָזְקָה אֶל־הָאֱלֹהִים׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲛⲁⲥⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ϩⲁ ⲫϯ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ

Petros indeed then was being kept in the prison: but the church was praying for him greatly to God.

Ο μεν λοιπον Πετρος εφυλαττετο εν τη φυλακη· εγινετο δε υπο της εκκλησιας ακαταπαυστος προσευχη προς τον Θεον υπερ αυτου.

خروج بطرس من السجن

وَلَمَّا كَانَ هِيرُودُسُ مُزْمِعًا أَنْ يُقَدِّمَهُ، كَانَ بُطْرُسُ فِي تِلْكَ اللَّيْلَةِ نَائِمًا بَيْنَ عَسْكَرِيَّيْنِ مَرْبُوطًا بِسِلْسِلَتَيْنِ، وَكَانَ قُدَّامَ الْبَابِ حُرَّاسٌ يَحْرُسُونَ السِّجْنَ.

וַיְהִי בַלַּיְלָה אֲשֶׁר אָמַר הוֹרְדוֹס לַהֲבִיאוֹ מָחָר לְדִין וַיִּישַׁן פֶּטְרוֹס בֵּין־שְׁנֵי אַנְשֵׁי צָבָא וְהוּא אָסוּר בִּשְׁנַיִם זִקִּים וְשֹׁמְרֵי הַפֶּתַח שֹׁמְרִים אֶת־הַמִּשְׁמָר׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲇⲉ ⲉϥⲛⲁⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁϥⲉⲛⲕⲟⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲟⲩⲧⲉ ⲙⲁⲧⲟⲓ ⲃ̅ ⲉϥⲙⲏⲣ ⲛ̀ϩⲁⲗⲩⲥⲓⲥ ⲃ̅ϯ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲣⲉϩ ⲇⲉ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ

But when Ērōdēs was about to bring him up, in that night Petros was sleeping between two soldiers, bound with two chains: but there were keepers at the doors keeping the prison.

Οτε δε εμελλεν ο Ηρωδης να παραστηση αυτον, την νυκτα εκεινην ο Πετρος εκοιματο μεταξυ δυο στρατιωτων δεδεμενος με δυο αλυσεις, και φυλακες εμπροσθεν της θυρας εφυλαττον το δεσμωτηριον.

وَإِذَا مَلاَكُ الرَّبِّ أَقْبَلَ، وَنُورٌ أَضَاءَ فِي الْبَيْتِ، فَضَرَبَ جَنْبَ بُطْرُسَ وَأَيْقَظَهُ قَائِلًا: «قُمْ عَاجِلًا!» فَسَقَطَتِ السِّلْسِلَتَانِ مِنْ يَدَيْهِ.

וְהִנֵּה מַלְאַךְ יְהוָֹה נִצָּב עָלָיו וְאוֹר נָגַהּ בַּחֶדֶר וַיִּסְפֹּק עַל־יֶרֶךְ פֶּטְרוֹס וַיְעִירֵהוּ לֵאמֹר קוּם מְהֵרָה וַיִּפְּלוּ מוֹסְרוֹתָיו מֵעַל יָדָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥⲓ̀ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲏⲓ ⲉⲧⲁϥⲕⲓⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲥⲫⲓⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲉⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϩⲁⲗⲩⲥⲓⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϫⲓϫ

And behold, an angel of the Lord came, and a light shone in the house: but having shaken (the) side of Petros, he raised him (up), saying: 'Rise quickly.' And the chains fell from his hands.

Και ιδου, αγγελος Κυριου ηλθεν εξαιφνης και φως ελαμψεν εν τω οικηματι· κτυπησας δε την πλευραν του Πετρου εξυπνησεν αυτον, λεγων· Σηκωθητι ταχεως. Και επεσον αι αλυσεις αυτου εκ των χειρων.

وَقَالَ لَهُ الْمَلاَكُ: «تَمَنْطَقْ وَالْبَسْ نَعْلَيْكَ». فَفَعَلَ هَكَذَا. فَقَالَ لَهُ: «الْبَسْ رِدَاءَكَ وَاتْبَعْنِي».

וַיֹּאמֶר אֵלָיו הַמַּלְאָךְ חֲגֹר מָתְנֶיךָ וְהַנְעֵל אֶת־רַגְלֶיךָ וַיַּעַשׂ כֵּן וַיֹּאמֶר אֵלָיו עֲטֵה מְעִילְךָ וְלֵךְ אַחֲרָי׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲙⲟⲣⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁ ⲡⲉⲕⲥⲩⲛⲇⲁⲗⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϫⲟⲗϩⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲕϩⲃⲱⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

But the angel said to him: Gird thyself, and put (lit. give) thy sandal to thy foot.' But he did thus. And he said: 'Fold thee with thy garment, and walk after me.'

Και ειπεν ο αγγελος προς αυτον· Περιζωσθητι και υποδησον τα σανδαλια σου. Και εκαμεν ουτω. Και λεγει προς αυτον· Φορεσον το ιματιον σου και ακολουθει μοι.

فَخَرَجَ يَتْبَعُهُ. وَكَانَ لَا يَعْلَمُ أَنَّ الَّذِي جَرَى بِوَاسِطَةِ الْمَلاَكِ هُوَ حَقِيقِيٌّ، بَلْ يَظُنُّ أَنَّهُ يَنْظُرُ رُؤْيَا.

וַיֵּצֵא וַיֵּלֶךְ אַחֲרָיו וְלֹא יָדַע אִם־אֱמֶת הוּא הַנַּעֲשֶׂה־לּוֹ עַל־יְדֵי הַמַּלְאָךְ כִּי כְּמַרְאֶה הָיָה בְּעֵינָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁϥⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏⲓ ⲡⲉⲧⲉ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛⲁϥⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲡⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

And having come out, he was walking after him; and he was not knowing that (it was) true which was being done through the angel, but he was thinking that (it was) a vision which he saw.

Και εξελθων ηκολουθει αυτον, και δεν ηξευρεν οτι το γινομενον δια του αγγελου ητο αληθινον, αλλ' ενομιζεν οτι βλεπει οραμα.

فَجَازَا الْمَحْرَسَ الأَوَّلَ وَالثَّانِيَ، وَأَتَيَا إِلَى بَابِ الْحَدِيدِ الَّذِي يُؤَدِّي إِلَى الْمَدِينَةِ، فَانْفَتَحَ لَهُمَا مِنْ ذَاتِهِ، فَخَرَجَا وَتَقَدَّمَا زُقَاقًا وَاحِدًا، وَلِلْوَقْتِ فَارَقَهُ الْمَلاَكُ.

וַיַּעַבְרוּ דֶּרֶךְ הַמִּשְׁמֶרֶת הָרִאשׁוֹנָה וְהַשְּׁנִיָּה וַיָּבֹאוּ עַד־שַׁעַר הַבַּרְזֶל אֲשֶׁר יֵצְאוּ בוֹ הָעִירָה וַיִּפָּתַח הַשַּׁעַר לִפְנֵיהֶם מֵאֵלָיו וַיֵּצְאוּ הַחוּצָה וַיַּעַבְרוּ רְחוֹב אֶחָד וַיַּעַל הַמַּלְאָךְ מֵעָלָיו פִּתְאֹם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲁⲣⲉϩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙⲁϩⲃ̅ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϯⲡⲩⲗⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲛⲓⲡⲓ ⲑⲏ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲑⲁⲓ ⲁⲥⲟⲩⲱⲛ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲧⲥ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲥⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲓϧⲓⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲁϥϣⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁⲣⲟϥ

But having passed from the first place of keeping and the second, they came to the iron gate which cometh out to the city; this opened to them of itself: but having come out, they passed (through) one of the streets; and immediately the angel went from him.

Αφου δε επερασαν πρωτην και δευτεραν φρουραν, ηλθον εις την πυλην την σιδηραν την φερουσαν εις την πολιν, ητις αφ' εαυτης ηνοιχθη εις αυτους, και εξελθοντες διεπερασαν οδον μιαν, και ευθυς ο αγγελος ανεχωρησεν απ' αυτου.

فَقَالَ بُطْرُسُ، وَهُوَ قَدْ رَجَعَ إِلَى نَفْسِهِ: «الآنَ عَلِمْتُ يَقِينًا أَنَّ الرَّبَّ أَرْسَلَ مَلاَكَهُ وَأَنْقَذَنِي مِنْ يَدِ هِيرُودُسَ، وَمِنْ كُلِّ انْتِظَارِ شَعْبِ الْيَهُودِ».

וַיְהִי בְּשׁוּב דַּעְתּוֹ עָלָיו וַיֹּאמֶר פֶּטְרוֹס עַתָּה זֶה יָדַעְתִּי בֶאֱמֶת כִּי הָאֱלֹהִים שָׁלַח אֶת־מַלְאָכוֹ וַיְפַלְּטֵנִי מִיַּד הוֹרְדוֹס וּמִכָּל־מְזִימַּת עַם הַיְּהוּדִים׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲓ̀ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲁⲓⲉⲙⲓ ⲧⲁⲫⲙⲏ ϫⲉ ⲁ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲉϥⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁϩⲙⲉⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧϫⲓϫ ⲛ̀ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

But Petros having come to himself, said: 'Now I know truly that the Lord sent his angel and he saved me from (the) hand of Ērōdēs, and all (the) expectation of the people of the Jews.'

Και ο Πετρος συνελθων εις εαυτον, ειπε· Τωρα γνωριζω αληθως οτι Κυριος εξαπεστειλε τον αγγελον αυτου και με ηλευθερωσεν εκ της χειρος του Ηρωδου και ολης της ελπιδος του λαου των Ιουδαιων.

ثُمَّ جَاءَ وَهُوَ مُنْتَبِهٌ إِلَى بَيْتِ مَرْيَمَ أُمِّ يُوحَنَّا الْمُلَقَّبِ مَرْقُسَ، حَيْثُ كَانَ كَثِيرُونَ مُجْتَمِعِينَ وَهُمْ يُصَلُّونَ.

הוּא חשֵׁב כָּזֹאת וְהוּא בָא עַד־בֵּית מִרְיָם אֵם יוֹחָנָן הַמְכֻנֶּה מַרְקוֹס אֲשֶׁר נִקְהֲלוּ־שָׁם רַבִּים וְהֵם מִתְפַּלֲלִים יָחַד׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲣⲓⲁ ⲑⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲕⲟⲥ ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉⲩⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ

But having seen, he went to (the) house of Maria (the) mother of Iōannes who is called Markos,' the place in which many were assembling, praying.

Και αφου εσκεφθη, ηλθεν εις την οικιαν Μαριας της μητρος του Ιωαννου του επονομαζομενου Μαρκου, οπου ησαν ικανοι συνηθροισμενοι και προσευχομενοι.

فَلَمَّا قَرَعَ بُطْرُسُ بَابَ الدِّهْلِيزِ جَاءَتْ جَارِيَةٌ اسْمُهَا رَوْدَا لِتَسْمَعَ.

וַיִּדְפֹּק עַל־דֶּלֶת הַשָּׁעַר וַתִּגַּשׁ נַעֲרָה לְהַקְשִׁיב וּשְׁמָהּ רוֹדִי׃

Ⲉⲧⲁϥⲕⲱⲗϩ ⲇⲉ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲫⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲩⲗⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲗⲟⲩ ⲙ̀ⲃⲱⲕⲓ ⲉ̀ⲉ̀ⲣⲟⲩⲱ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲣⲱⲇⲏ

But Petros having knocked at (the) door of the porch, a young maidservant came out to answer to him, her name being Rōdē.

Οτε δε ο Πετρος εκρουσε την θυραν του προαυλιου, προσηλθε θεραπαινα ονομαζομενη Ροδη, δια να ακουση,

فَلَمَّا عَرَفَتْ صَوْتَ بُطْرُسَ لَمْ تَفْتَحِ الْبَابَ مِنَ الْفَرَحِ، بَلْ رَكَضَتْ إِلَى دَاخِلٍ وَأَخْبَرَتْ أَنَّ بُطْرُسَ وَاقِفٌ قُدَّامَ الْبَابِ.

וַתַּכֵּר אֶת־קוֹל פֶּטְרוֹס וּמִשִּׂמְחָתָהּ לֹא־פָתְחָה לּוֹ אֶת־דֶּלֶת הַשָּׁעַר וַתָּרָץ הַבַּיְתָה וַתַּגֵּד לָהֶם כִּי־פֶטְרוֹס עֹמֵד עַל־הַפָּתַח׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲥⲥⲟⲩⲉⲛ ⲧⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲣⲁϣⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲟⲩⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲓϣⲑⲱⲙ ⲉⲧⲁⲥϭⲟϫⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲁⲥⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ϩⲓⲣⲉⲛ ⲡⲓⲡⲩⲗⲱⲛ

And having known (the) voice of Petros, from [the] joy she opened not the gate, but having run in, she showed to them that Petros stood at the porch.

και γνωρισασα την φωνην του Πετρου απο της χαρας δεν ηνοιξε την πυλην, αλλ' ετρεξε και απηγγειλεν οτι ο Πετρος ισταται εμπροσθεν της πυλης.

فَقَالُوا لَهَا: «أَنْتِ تَهْذِينَ!» وَأَمَّا هِيَ فَكَانَتْ تُؤَكِّدُ أَنَّ هَكَذَا هُوَ. فَقَالُوا: «إِنَّهُ مَلاَكُهُ!»

וַיֹּאמְרוּ אֵלֶיהָ מְשֻׁגַּעַת אָתְּ וְהִיא מִתְאַמֶּצֶת כִי־כֵן הַדָּבָר וַיֹּאמְרוּ מַלְאָכוֹ הוּא׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲁⲥ ϫⲉ ⲁⲣⲉⲗⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁⲥⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲥ ⲡⲉ ϫⲉ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉϥⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲡⲉ

But they (pron.) said to her: 'Thou art mad.' But she (pron.) was affirming that thus it was. But they (pron.) said: 'It is his angel.'

Οι δε ειπον προς αυτην· Παραφρονεις. Εκεινη ομως διισχυριζετο οτι ουτως εχει. Οι δε ελεγον· Ο αγγελος αυτου ειναι.

وَأَمَّا بُطْرُسُ فَلَبِثَ يَقْرَعُ. فَلَمَّا فَتَحُوا وَرَأَوْهُ انْدَهَشُوا.

וּפֶטְרוֹס דֹּפֵק עוֹד וַיִּפְתְּחוּ וַיִּרְאֻהוּ וַיִּתְמָהוּ׃

Ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲙⲏⲛ ⲉϥⲕⲱⲗϩ ⲡⲉ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲱⲛ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲩⲧⲱⲙⲧ

But Petros was continuing knocking: but having opened, and having seen him, they were amazed.

Ο δε Πετρος επεμενε κρουων. Και ανοιξαντες ειδον αυτον και εξεπλαγησαν.

فَأَشَارَ إِلَيْهِمْ بِيَدِهِ لِيَسْكُتُوا، وَحَدَّثَهُمْ كَيْفَ أَخْرَجَهُ الرَّبُّ مِنَ السِّجْنِ. وَقَالَ: «أَخْبِرُوا يَعْقُوبَ وَالإِخْوَةَ بِهَذَا». ثُمَّ خَرَجَ وَذَهَبَ إِلَى مَوْضِعٍ آخَرَ.

וַיִּרְמֹז לָהֶם בְּיָדוֹ לַחֲשׁוֹת וַיְסַפֵּר לָהֶם אֲשֶׁר־הוֹצִיאוֹ הָאָדוֹן מִן־הַמִּשְׁמָר וַיֹּאמֶר הַגִּידוּ אֶת־זֹאת לְיַעֲקֹב וְלָאַחִים וַיֵּצֵא וַיֵּלֶךְ־לוֹ לְמָקוֹם אַחֵר׃

Ⲁϥϭⲱⲣⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ϫⲉ ⲭⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲁ ⲡ⳪̅ ⲉⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲡⲉϫⲁϥ ⲇⲉ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲙⲁⲧⲁⲙⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ⲕⲉⲙⲁ

But he beckoned to them with his hand: 'Hold your peace.' And he spake before them in what manner the Lord brought him from the prison. But he said to them: 'Show to Iakōbos and the brethren these things.' And having come forth, he went to another place.

Και σεισας εις αυτους την χειρα δια να σιωπησωσι, διηγηθη προς αυτους πως ο Κυριος εξηγαγεν αυτον εκ της φυλακης, και ειπεν· Απαγγειλατε ταυτα προς τον Ιακωβον και τους αδελφους. Και εξελθων υπηγεν εις αλλον τοπον.

فَلَمَّا صَارَ النَّهَارُ حَصَلَ اضْطِرَابٌ لَيْسَ بِقَلِيلٍ بَيْنَ الْعَسْكَرِ: تُرَى مَاذَا جَرَى لِبُطْرُسَ؟

הַבֹּקֶר אוֹר וּמְבוּכָה רַבָּה הָיְתָה בֵּין אַנְשֵׁי הַצָּבָא עַל־פֶּטְרוֹס וַיֹּאמְרוּ מֶה־הָיָה לוֹ׃

Ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ϫⲉ ⲟⲩ ϩⲁⲣⲁ ⲡⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ

But the day having come, there was no small trouble among the soldiers as to what then (is) that which happened to Petros.

Αφου δε εξημερωσεν, ητο ταραχη ουκ ολιγη μεταξυ των στρατιωτων τι αρα εγεινεν ο Πετρος.

وَأَمَّا هِيرُودُسُ فَلَمَّا طَلَبَهُ وَلَمْ يَجِدْهُ فَحَصَ الْحُرَّاسَ، وَأَمَرَ أَنْ يَنْقَادُوا إِلَى الْقَتْلِ. ثُمَّ نَزَلَ مِنَ الْيَهُودِيَّةِ إِلَى قَيْصَرِيَّةَ وَأَقَامَ هُنَاكَ.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר בִּקֵּשׁ אוֹתוֹ הוֹרְדוֹס וְלֹא מְצָאוֹ חָקַר אֶת־הַשֹּׁמְרִים וַיְצַו לְהוֹצִיאָם לַמָּוֶת וַיֵּרֶד מִיהוּדָה אֶל־קֵיסַרְיָה וַיֵּשֶׁב שָׁם׃

Ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ⲉⲧⲁϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲉⲙϥ ⲁϥϯⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

Ērōdēs having sought for him, and having found him not, he tortured the keepers, he commanded to kill them. And having come from [the] Ioudea into Kesaria, he abode there.

Ο δε Ηρωδης, αφου εζητησεν αυτον και δεν ευρεν, ανακρινας τους φυλακας προσεταξε να θανατωθωσι, και καταβας απο της Ιουδαιας εις την Καισαρειαν, διετριβεν εκει.

موت هيرودس

وَكَانَ هِيرُودُسُ سَاخِطًا عَلَى الصُّورِيِّينَ وَالصَّيْدَاوِيِّينَ، فَحَضَرُوا إِلَيْهِ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَاسْتَعْطَفُوا بَلاَسْتُسَ النَّاظِرَ عَلَى مَضْجَعِ الْمَلِكِ، ثُمَّ صَارُوا يَلْتَمِسُونَ الْمُصَالَحَةَ لأَنَّ كُورَتَهُمْ تَقْتَاتُ مِنْ كُورَةِ الْمَلِكِ.

וְהוֹרְדוֹס אָז נֹטֵר אֶת־בְּנֵי־צוֹר וְצִידוֹן וַיָּבֹאוּ אֵלָיו לֵב אֶחָד וַיְפַתּוּ אֶת־בְּלַסְטוֹס אֲשֶׁר עַל־חֲדַר הַמֶּלֶךְ וַיְבַקְשׁוּ שָׁלוֹם יַעַן לָקְחוּ מִחְיַת אַרְצוֹתָם מֵאֶרֶץ הַמֶּלֶךְ׃

Ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ ⲉϥϯ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲁ ⲧⲩⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲓⲇⲱⲛ ⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉⲩⲥⲟⲡ ϣⲁⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲑⲉⲧ ⲡϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲗⲁⲥⲧⲟⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲟⲓⲧⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛⲁⲩⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲛⲁⲩϣⲁⲛϣ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲭⲱⲣⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ

But he was being in [a] wrath, opposing them of Tyros and Tsidōn: but they came together unto him. And having persuaded Plastos, who was over the chamber of (the) king, they were asking [a] peace, because that their country was being nourished from his kingdom.

Ητο δε ο Ηρωδης σφοδρα ωργισμενος κατα των Τυριων και Σιδωνιων· ηλθον δε προς αυτον ομοθυμαδον, και πεισαντες τον Βλαστον τον επι του κοιτωνος του βασιλεως, εζητουν ειρηνην, διοτι ο τοπος αυτων ετρεφετο απο του βασιλικου.

فَفِي يَوْمٍ مُعَيَّنٍ لَبِسَ هِيرُودُسُ الْحُلَّةَ الْمُلُوكِيَّةَ، وَجَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّ الْمُلْكِ وَجَعَلَ يُخَاطِبُهُمْ.

וַיְהִי בַּיּוֹם הַמּוּעָד וַיִּלְבַּשׁ הוֹרְדוֹס לְבוּשׁ מַלְכוּת וַיֵּשֶׁב עַל־כִּסֵּא הַמִּשְׁפָּט וַיַּטֵּף אֲלֵיהֶם אִמְרָתוֹ׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲉϥⲑⲏϣ ⲁ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ϯ ϩⲓⲱⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲉⲃⲥⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

But on a day ordained Ēroōdēs clothed himself with a kingly raiment, and having sat on the judgement seat was speaking to them.

Και εν ημερα ωρισμενη ενδυθεις ο Ηρωδης βασιλικην στολην και καθησας επι του θρονου, εδημηγορει προς αυτους.

فَصَرَخَ الشَّعْبُ: «هَذَا صَوْتُ إِلَهٍ لَا صَوْتُ إِنْسَانٍ!»

וַיָּרִיעוּ לוֹ הָעָם לֵאמֹר קוֹל אֱלֹהִים הוּא וְלֹא קוֹל אָדָם׃

Ⲡⲓⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯ ⲧⲉ ⲑⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲑⲁ ⲣⲱⲙⲓ ⲁⲛ ⲧⲉ

But the multitude was crying out, saying: 'This is a voice of god, and it is not that of man.'

Ο δε λαος επεφωνει· Θεου φωνη και ουχι ανθρωπου.

فَفِي الْحَالِ ضَرَبَهُ مَلاَكُ الرَّبِّ لأَنَّهُ لَمْ يُعْطِ الْمَجْدَ للهِ، فَصَارَ يَأْكُلُهُ الدُّودُ وَمَاتَ.

וַיַּכֵּהוּ מַלְאַךְ־יְהוָֹה פִּתְאֹם עֵקֶב אֲשֶׁר לֹא־נָתַן כָּבוֹד לֵאלֹהִים וַיֹּאכְלֻהוּ תוֹלָעִים וַיָּמֹת׃

Ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲇⲉ ⲁ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲁϥϣⲁⲣⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲫⲙⲁ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϭⲓϥⲉⲛⲧ ⲁϥⲙⲟⲩ

But immediately an angel of the Lord smote him, because that he glorified not God: and having been eaten of worms, he died.

Και παρευθυς επαταξεν αυτον αγγελος Κυριου, διοτι δεν εδωκε την δοξαν εις τον Θεον, και γενομενος σκωληκοβρωτος εξεψυχησεν.

وَأَمَّا كَلِمَةُ اللهِ فَكَانَتْ تَنْمُو وَتَزِيدُ.

וּדְבַר אֱלֹהִים הוֹלֵךְ וָרָב׃

Ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁϥⲁⲓⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲁϣⲁⲓ

But the word of God grew and was going on (lit. coming) multiplying.

Ο δε λογος του Θεου ηυξανε και επληθυνετο.

وَرَجَعَ بَرْنَابَا وَشَاوُلُ مِنْ أُورُشَلِيمَ بَعْدَ مَا كَمَّلاَ الْخِدْمَةَ، وَأَخَذَا مَعَهُمَا يُوحَنَّا الْمُلَقَّبَ مَرْقُسَ.

וַיָּשׁוּבוּ בַּר־נַבָּא וְשָׁאוּל מִירוּשָׁלָיִם אַחֲרֵי כַלּוֹתָם אֶת־הַשִּׁמּוּשׁ וַיִּקְחוּ אִתָּם אֶת־יוֹחָנָן הַמְכֻנֶּה מַרְקוֹס׃

Ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲕⲉⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϯⲣⲉⲛϥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲕⲟⲥ

But Barnabas and Saulos returned from Jerusalem, having completed the ministry, having brought Iōannēs also who was named 'Markos:

Ο δε Βαρναβας και ο Σαυλος υπεστρεψαν εξ Ιερουσαλημ αφου εξεπληρωσαν την διακονιαν αυτων, παραλαβοντες μεθ' εαυτων και τον Ιωαννην τον επονομασθεντα Μαρκον.

إصحاح 13

إرسال برنابا وشاول

وَكَانَ فِي أَنْطَاكِيَةَ فِي الْكَنِيسَةِ هُنَاكَ أَنْبِيَاءُ وَمُعَلِّمُونَ: بَرْنَابَا، وَسِمْعَانُ الَّذِي يُدْعَى نِيجَرَ، وَلُوكِيُوسُ الْقَيْرَوَانِيُّ، وَمَنَايِنُ الَّذِي تَرَبَّى مَعَ هِيرُودُسَ رَئِيسِ الرُّبْعِ، وَشَاوُلُ.

וַאֲנָשִׁים נְבִיאִים וּמְלַמְּדִים הָיוּ בַקְּהִילָּה אֲשֶׁר בְּאַנְטְיוֹכְיָא בַּר־נַבָּא וְשִׁמְעוֹן הַנִּקְרָא נִיגַר וְלוּקְיוֹס הַקּוּרִינִי וּמְנַחֵם אֲשֶׁר גֻּדַּל עִם־הוֹרְדוֹס שַׂר־הָרֹבַע וְשָׁאוּל׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲛϯⲟⲭⲓⲁ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲙⲱⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲛⲓⲕⲉⲣ ⲛⲉⲙ ⲗⲟⲩⲕⲓⲟⲥ ⲡⲓⲕⲩⲣⲓⲛⲛⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲙⲁⲛⲁⲏ ⲡⲓϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ϣⲁⲛϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ ⲡⲓⲧⲉⲧⲣⲁⲁⲣⲭⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ

But there were prophets and teachers in the church of (the) Antiochia, Barnabas, and Simōn who is called Niker,' and Loukios the Kyrinnean, and Manaē the foster-brother of Ērōdēs the Tetraarchēs, and Saulos.

Ησαν δε εν Αντιοχεια εν τη υπαρχουση εκκλησια προφηται τινες και διδασκαλοι, ο Βαρναβας και Συμεων ο καλουμενος Νιγερ, και Λουκιος ο Κυρηναιος, και Μαναην ο συνανατραφεις μετα του Ηρωδου του τετραρχου, και ο Σαυλος.

وَبَيْنَمَا هُمْ يَخْدِمُونَ الرَّبَّ وَيَصُومُونَ، قَالَ الرُّوحُ الْقُدُسُ: «أَفْرِزُوا لِي بَرْنَابَا وَشَاوُلَ لِلْعَمَلِ الَّذِي دَعَوْتُهُمَا إِلَيْهِ».

וַיְהִי בְּשָׁרֲתָם בְּשֵׁם יְהוָֹה וּבְצוּמָם וַיֹּאמֶר רוּחַ הַקֹּדֶשׁ הַבְדִּילוּ לִי אֵת בַּר־נַבָּא וְאֶת־שָׁאוּל לַמְּלָאכָה אֲשֶׁר קְרָאתִים לָהּ׃

Ⲉⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲩⲉⲣⲛⲏⲥⲧⲉⲩⲓⲛ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϫⲉ ⲫⲱⲣϫ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲓϩⲱⲃ ⲉⲧⲁⲓⲑⲁϩⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But as they are ministering to the Lord, fasting, The holy spirit said: Separate to me Barnabas and Saulos for the work to which I called them.'

Και ενω υπηρετουν εις τον Κυριον και ενηστευον, ειπε το Πνευμα το Αγιον· Χωρισατε εις εμε τον Βαρναβαν και τον Σαυλον δια το εργον, εις το οποιον προσεκαλεσα αυτους.

فَصَامُوا حِينَئِذٍ وَصَلُّوا وَوَضَعُوا عَلَيْهِمَا الأَيَادِيَ، ثُمَّ أَطْلَقُوهُمَا.

וַיָּצוּמוּ וַיִּתְפַּלֲלוּ וַיִּסְמְכוּ אֶת־יְדֵיהֶם עֲלֵיהֶם וַיְשַׁלְּחוּם׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲏⲥⲧⲉⲩⲓⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲁⲩⲭⲁϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Then having fasted and having prayed, they laid hand upon them, and they sent them away.

Τοτε αφου ενηστευσαν και προσευχηθησαν και επεθεσαν τας χειρας επ' αυτους, απεστειλαν.

برنابا وشاول في قبرص

فَهَذَانِ إِذْ أُرْسِلاَ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ انْحَدَرَا إِلَى سَلُوكِيَةَ، وَمِنْ هُنَاكَ سَافَرَا فِي الْبَحْرِ إِلَى قُبْرُسَ.

וְהֵמָּה הַשְּׁלוּחִים עַל־יְדֵי רוּחַ הַקֹּדֶשׁ יָרְדוּ אֶל־סְלוּקְיָא וּמִשָּׁם בָּאוּ בָאֳנִיָּה אֶל־קִיפְרוֹס׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲥⲉⲗⲉⲩⲕⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ

They (pron.) indeed, then, having been sent by the holy spirit, went into Seleukia; from there they sailed to Kypros.

Ουτοι λοιπον πεμφθεντες υπο του Πνευματος του Αγιου, κατεβησαν εις την Σελευκειαν και εκειθεν απεπλευσαν εις την Κυπρον,

وَلَمَّا صَارَا فِي سَلاَمِيسَ نَادَيَا بِكَلِمَةِ اللهِ فِي مَجَامِعِ الْيَهُودِ. وَكَانَ مَعَهُمَا يُوحَنَّا خَادِمًا.

וַיָּבֹאוּ אֶל־עִיר סְלָמִיס וַיַּגִּידוּ אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים בְּבָתֵּי הַכְּנֵסִיּוֹת אֲשֶׁר לַיְּהוּדִים וַיְהִי לָהֶם גַּם־יוֹחָנָן לִמְשָׁרֵת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲥⲁⲗⲁⲙⲓⲛⲏ ⲛⲁⲩϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲕⲉⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϣⲉⲙϣⲓ

And having come to Salaminē, they were proclaiming the word of God in the synagogues of the Jews: but Iōanēs also was being with them, being minister.

και οτε ηλθον εις την Σαλαμινα, εκηρυττον τον λογον του Θεου εν ταις συναγωγαις των Ιουδαιων· ειχον δε και τον Ιωαννην υπηρετην.

وَلَمَّا اجْتَازَا الْجَزِيرَةَ إِلَى بَافُوسَ، وَجَدَا رَجُلًا سَاحِرًا نَبِيًّا كَذَّابًا يَهُودِيًّا اسْمُهُ بَارْيَشُوعُ،

וַיַּעַבְרוּ בְּכָל־הָאִי עַד־פָּפוֹס וַיִּמְצְאוּ אִישׁ מְכַשֵּׁף אֶחָד נְבִיא־שֶׁקֶר אִישׁ יְהוּדִי וּשְׁמוֹ בַּר־יֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲉⲛ ϯⲛⲏⲥⲟⲥ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲥ ϣⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲫⲟⲩ ⲁⲩϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲭⲱ ⲙ̀ⲯⲉⲇⲟⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲃⲁⲣⲓⲏⲥⲟⲩ

But having passed (through) the whole island even unto Paphou, they found a man, sorcerer, false prophet, Jew, his name being Bariēsou,

Και αφου διηλθον την νησον μεχρι της Παφου, ευρον τινα μαγον ψευδοπροφητην Ιουδαιον ονομαζομενον Βαριησουν,

كَانَ مَعَ الْوَالِي سَرْجِيُوسَ بُولُسَ، وَهُوَ رَجُلٌ فَهِيمٌ. فَهَذَا دَعَا بَرْنَابَا وَشَاوُلَ وَالْتَمَسَ أَنْ يَسْمَعَ كَلِمَةَ اللهِ.

אֲשֶׁר הָיָה עִם־סֶרְגִּיּוֹס פּוֹלוֹס שַׂר הַמְּדִינָה אִישׁ נָבוֹן וְהוּא קָרָא אֵלָיו אֶת־בַּר־נַבָּא וְאֶת־שָׁאוּל וַיִּתְאָו לִשְׁמֹעַ אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים׃

Ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲁϥⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲁⲛⲑⲩⲡⲁⲧⲟⲥ ⲥⲉⲣⲅⲓⲟⲥ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲕⲁⲧϩⲏⲧ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲁϥⲕⲱϯ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

who was being with the proconsul Sergios Paulos, an understanding man. But he called Barnabas and Saulos, he was seeking to hear the word of God.

οστις ητο μετα του ανθυπατου Σεργιου Παυλου, ανδρος συνετου. Ουτος προσκαλεσας τον Βαρναβαν και Σαυλον, εζητησε να ακουση τον λογον του Θεου·

فَقَاوَمَهُمَا عَلِيمٌ السَّاحِرُ، لأَنْ هَكَذَا يُتَرْجَمُ اسْمُهُ، طَالِبًا أَنْ يُفْسِدَ الْوَالِيَ عَنِ الإِيمَانِ.

וַיַּעֲמֹד לְנֶגְדָּם אַלִּימָא הַמְכַשֵּׁף כִּי־זֶה פֵּרוּשׁ שְׁמוֹ וַיְבַקֵּשׁ לְהַטּוֹת אֶת־הַשַּׂר מִן־הָאֱמוּנָה׃

Ⲛⲁϥϯ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲉ̀ⲗⲩⲙⲁⲥ ⲡⲓⲁⲭⲱ ⲉ̀ϣⲁⲩⲟⲩⲁϩⲉⲙ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉϥⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫⲉⲛϩ ⲡⲓⲁⲛⲑⲩⲡⲁⲧⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ

But Elymas the sorcerer was the reading of the law and the prophets the rulers of the synagogue sent to them, saying, [The] men, our brethren, he who hath a word of exhortation among you unto the people, say it. opposing them, for his name is interpreted (was) thus, seeking to pervert the proconsul from (the) faith;

ανθιστατο δε εις αυτους Ελυμας ο μαγος, διοτι ουτω μεθερμηνευεται το ονομα αυτου, ζητων να αποτρεψη τον ανθυπατον απο της πιστεως.

وَأَمَّا شَاوُلُ، الَّذِي هُوَ بُولُسُ أَيْضًا، فَامْتَلأَ مِنَ الرُّوحِ الْقُدُسِ وَشَخَصَ إِلَيْهِ

וְשָׁאוּל הַנִּקְרָא גַּם־פּוֹלוֹס מָלֵא רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיִּסְתַּכֵּל בּוֹ׃

Ⲥⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲙⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

but Saulos, who is Paulos, having been filled with the holy spirit

Πλην ο Σαυλος, ο και Παυλος, πλησθεις Πνευματος Αγιου και ατενισας εις αυτον,

وَقَالَ: «أَيُّهَا الْمُمْتَلِئُ كُلَّ غِشٍّ وَكُلَّ خُبْثٍ! يَا ابْنَ إِبْلِيسَ! يَا عَدُوَّ كُلِّ بِرٍّ! أَلاَ تَزَالُ تُفْسِدُ سُبُلَ اللهِ الْمُسْتَقِيمَةَ؟

וַיֹּאמֶר אַתָּה הַמָּלֵא כָל־מִרְמָה וְכָל־עַוְלָה בֶּן־בְּלִיַּעַל וְשׂוֹנֵא כָל־צֶדֶק הֲלֹא תֶחְדַּל לְסַלֵּף אֶת־דַּרְכֵי יְהוָֹה הַיְשָׁרִים׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲱ ⲫⲏ ⲉⲑⲙⲉϩ ⲛ̀ⲭⲣⲟϥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲇⲓⲁⲃⲟⲗⲟⲥ ⲡⲓϫⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲏⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲕⲭⲱ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲉⲕⲫⲱⲛϩ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲱⲓⲧ ⲉⲧⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅

said, O he who is full of (it) all subtlety and all evil, (the) son of the devil, the enemy of all righteousness, ceasest thou not perverting the straight ways of the Lord?

ειπεν· Ω πληρης παντος δολου και πασης ραδιουργιας, υιε του διαβολου, εχθρε πασης δικαιοσυνης, δεν θελεις παυσει διαστρεφων τας ευθειας οδους του Κυριου;

فَالآنَ هُوَذَا يَدُ الرَّبِّ عَلَيْكَ، فَتَكُونُ أَعْمَى لَا تُبْصِرُ الشَّمْسَ إِلَى حِينٍ». فَفِي الْحَالِ سَقَطَ عَلَيْهِ ضَبَابٌ وَظُلْمَةٌ، فَجَعَلَ يَدُورُ مُلْتَمِسًا مَنْ يَقُودُهُ بِيَدِهِ.

וְעַתָּה הִנֵּה יַד־יְהוָֹה בְּךָ וְהָיִיתָ עִוֵּר וְלֹא תִרְאֶה אֶת־הַשֶּׁמֶשׁ עַד־עֵת מוֹעֵד וַתִּפֹּל עָלָיו פִּתְאֹם אֲפֵלָה וַחֲשֵׁכָה וַיִּפֶן הֵנָּה וָהֵנָּה וַיְבַקֵּשׁ אִישׁ לְהוֹלִיכוֹ בְיָדוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲓⲥ ⲧϫⲓϫ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲕⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲉⲕⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲉⲗⲗⲉ ⲛ̀ⲭⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲫⲣⲏ ⲁⲛ ϣⲁ ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲗⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲁⲕⲓ ⲛⲁϥⲕⲱϯ ⲉϥϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁϯⲧⲟⲧϥ

And now, behold, (the) hand of the Lord shall come upon thee, and thou shalt be blind, not seeing (the) sun unto a season. And immediately came upon him a mistiness and a darkness; he was going about asking for him who will help him.

Και τωρα ιδου, χειρ του Κυριου ειναι κατα σου, και θελεις εισθαι τυφλος, μη βλεπων τον ηλιον μεχρι καιρου. Και παρευθυς επεπεσεν επ' αυτον αμαυρωσις και σκοτος, και περιστρεφομενος εζητει χειραγωγους.

فَالْوَالِي حِينَئِذٍ لَمَّا رَأَى مَا جَرَى، آمَنَ مُنْدَهِشًا مِنْ تَعْلِيمِ الرَّبِّ.

וְהַשַּׂר כַּאֲשֶׁר רָאָה אֶת־אֲשֶׁר נַעֲשָׂה הֶאֱמִין וַיִּשְׁתּוֹמֵם עַל־תּוֹרַת הָאָדוֹן׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲛⲑⲩⲡⲁⲧⲟⲥ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲁϥⲛⲁϩϯ ⲁϥⲉⲣϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅

Then the proconsul having seen that which was done, believed; he wondered at the teaching of the Lord.

Τοτε ιδων ο ανθυπατος το γεγονος επιστευσεν, εκπληττομενος εις την διδαχην του Κυριου.

في أنطاكية بيسيدية

ثُمَّ أَقْلَعَ مِنْ بَافُوسَ بُولُسُ وَمَنْ مَعَهُ وَأَتَوْا إِلَى بَرْجَةِ بَمْفِيلِيَّةَ. وَأَمَّا يُوحَنَّا فَفَارَقَهُمْ وَرَجَعَ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיֵּצְאוּ פּוֹלוֹס וְהָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר אִתּוֹ מִפָּפוֹס וַיֵּרְדוּ בָאֳנִיָּה וַיָּבֹאוּ אֶל־פֶּרְגִּי אֲשֶׁר בְּפַמְפּוּלְיָא וְשָׁם נִפְרַד יוֹחָנָן מֵעֲלֵיהֶם וַיָּשָׁב יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲫⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲉⲣⲅⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲁⲙⲫⲓⲗⲓⲁ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁϥⲕⲟⲧϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But they of Paulos and Barnabas having come from Paphou, came to Pergē of [the] Pamphilia. But lōannēs separated from them, he returned into Jerusalem.

Αποπλευσαντες δε απο της Παφου ο Παυλος και οι περι αυτον ηλθον εις την Περγην της Παμφυλιας· ο δε Ιωαννης, χωρισθεις απ' αυτων, υπεστρεψεν εις τα Ιεροσολυμα.

وَأَمَّا هُمْ فَجَازُوا مِنْ بَرْجَةَ وَأَتَوْا إِلَى أَنْطَاكِيَةِ بِيسِيدِيَّةَ، وَدَخَلُوا الْمَجْمَعَ يَوْمَ السَّبْتِ وَجَلَسُوا.

וְהֵמָּה נָסְעוּ מִפֶּרְגִּי וַיָּבֹאוּ אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא אֲשֶׁר בְּפִיסִדְיָא וַיָּבֹאוּ אֶל־בֵּית הַכְּנֵסֶת בְּיוֹם הַשַּׁבָּת וַיֵּשֵׁבוּ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲣⲅⲏ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲁⲛϯⲟⲭⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲓⲥⲓⲇⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲁⲩϩⲉⲙⲥⲓ

But they (pron.), having come from Pergē, went to (the) Antiochia of [the] Pisidia; and having come to the synagogue on the day of the sabbaths, they sat.

Αυτοι δε περασαντες απο της Περγης, εφθασαν εις Αντιοχειαν της Πισιδιας, και εισελθοντες εις την συναγωγην τη ημερα του σαββατου εκαθησαν.

وَبَعْدَ قِرَاءَةِ النَّامُوسِ وَالأَنْبِيَاءِ، أَرْسَلَ إِلَيْهِمْ رُؤَسَاءُ الْمَجْمَعِ قَائِلِينَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، إِنْ كَانَتْ عِنْدَكُمْ كَلِمَةُ وَعْظٍ لِلشَّعْبِ فَقُولُوا».

וַיְהִי אַחַר קְרִיאַת הַתּוֹרָה וְהַנְּבִיאִים וַיִּשְׁלְחוּ אֲלֵיהֶם רָאשֵׁי הַכְּנֶסֶת לֵאמֹר אֲנָשִׁים אַחִים אִם־יֵשׁ לָכֶם דְּבַר־מוּסָר לָעָם דַּבֵּרוּ׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲡⲓⲱϣ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲟⲥ ϩⲁⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲙϯ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϣⲁ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲁϫⲟϥ

But after the reading of the law and the prophets the rulers of the synagogue sent to them, saying, [The] men, our brethren, he who hath a word of exhortation among you unto the people, say it.

Και μετα την αναγνωσιν του νομου και των προφητων απεστειλαν εις αυτους οι αρχισυναγωγοι, λεγοντες· Ανδρες αδελφοι, εαν εχητε λογον τινα προτροπης εις τον λαον, λεγετε.

فَقَامَ بُولُسُ وَأَشَارَ بِيَدِهِ وَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِسْرَائِيلِيُّونَ وَالَّذِينَ يَتَّقُونَ اللهَ، اسْمَعُوا!

וַיָּקָם פּוֹלוֹס וַיָּנֶף יָדוֹ וַיֹּאמַר אַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל וְיִרְאֵי אֱלֹהִים שְׁמָעוּ׃

Ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϭⲱⲣⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲫϯ ⲥⲱⲧⲉⲙ

But Paulos having risen, and having beckoned with his hand, said, [The] men, [the] Israelites, and they who fear God among you, hear.

Σηκωθεις δε ο Παυλος και σεισας την χειρα, ειπεν· Ανδρες Ισραηλιται και οι φοβουμενοι τον Θεον, ακουσατε.

إِلَهُ شَعْبِ إِسْرَائِيلَ هَذَا اخْتَارَ آبَاءَنَا، وَرَفَعَ الشَّعْبَ فِي الْغُرْبَةِ فِي أَرْضِ مِصْرَ، وَبِذِرَاعٍ مُرْتَفِعَةٍ أَخْرَجَهُمْ مِنْهَا.

אֱלֹהֵי הָעָם הַזֶּה אֱלֹהֵי יִשְׂרָאֵל בָּחַר בַּאֲבוֹתֵינוּ וַיְרוֹמֵם אֶת־הָעָם בִּהְיוֹתָם גֵּרִים בְּאֶרֶץ מִצְרַיִם וּבִזְרוֹעַ רָמָה הוֹצִיאָם מִשָּׁם׃

Ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲁϥⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓⲥⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ϧⲉⲛ ϯⲡⲁⲣⲟⲓⲕⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲃϣ ⲉϥϭⲟⲥⲓ ⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

God of the people of Israel chose our fathers and he exalted the people in the sojourn in (the) land of Khēmi, and with an exalted arm he brought them out of it.

Ο Θεος του λαου τουτου Ισραηλ εξελεξε τους πατερας ημων και υψωσε τον λαον παροικουντα εν γη Αιγυπτου, και μετα βραχιονος υψηλου εξηγαγεν αυτους εξ αυτης,

وَنَحْوَ مُدَّةِ أَرْبَعِينَ سَنَةً، احْتَمَلَ عَوَائِدَهُمْ فِي الْبَرِّيَّةِ.

וַיִּשָּׂא אֹתָם וַיְכַלְכְּלֵם בַּמִּדְבָּר כְּאַרְבָּעִים שָׁנָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩϣⲟⲩ ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ϩⲓ ⲡϣⲁϥⲉ

And he nourished them forty years time in (the) desert.

και εως τεσσαρακοντα ετη υπεφερε τους τροπους αυτων εν τη ερημω,

ثُمَّ أَهْلَكَ سَبْعَ أُمَمٍ فِي أَرْضِ كَنْعَانَ وَقَسَمَ لَهُمْ أَرْضَهُمْ بِالْقُرْعَةِ.

וַיַּשְׁמֵד שִׁבְעָה גוֹיִם בְּאֶרֶץ כְּנָעַן וַיְחַלֵּק אֶת־אַרְצָם לָהֶם לְנַחֲלָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲣⲱϧⲧ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ϣⲗⲱⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛ̀ⲭⲁⲛⲁⲁⲛ ⲁϥⲑⲣⲟⲩⲉⲣⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲕⲁϩⲓ

And having hurled (out) seven nations in (the) land of Chanaan, he caused them to inherit their land

και αφου κατεστρεψεν επτα εθνη εν γη Χανααν, διεμερισεν εις αυτους κατα κληρον την γην αυτων.

وَبَعْدَ ذَلِكَ فِي نَحْوِ أَرْبَعَمِئَةٍ وَخَمْسِينَ سَنَةً أَعْطَاهُمْ قُضَاةً حَتَّى صَمُوئِيلَ النَّبِيِّ.

וְאַחֲרֵי־כֵן נָתַן לָהֶם שֹׁפְטִים כְּאַרְבַּע מֵאוֹת וַחֲמִשִּׁים שָׁנָה עַד־יְמֵי שְׁמוּאֵל הַנָּבִיא׃

Ⲛ̀ⲩ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲁϥϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲣⲓⲧⲏⲥ ϣⲁ ⲥⲁⲙⲟⲩⲏⲗ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

four hundred years: and after these things he gave judges until Sammiēl the prophet.

Και μετα ταυτα ως τετρακοσια και πεντηκοντα περιπου ετη εδωκεν εις αυτους κριτας εως Σαμουηλ του προφητου.

وَمِنْ ثَمَّ طَلَبُوا مَلِكًا، فَأَعْطَاهُمُ اللهُ شَاوُلَ بْنَ قَيْسٍ، رَجُلًا مِنْ سِبْطِ بِنْيَامِينَ، أَرْبَعِينَ سَنَةً.

וַיִּשְׁאֲלוּ מֶלֶךְ וַיִּתֵּן לָהֶם אֱלֹהִים אֶת־שָׁאוּל בֶּן־קִישׁ אִישׁ מִשֵּׁבֶט בִּנְיָמִן אַרְבָּעִים שָׁנָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲣⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲕⲓⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲩⲗⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲛⲓⲁⲙⲓⲛ ⲛ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ

And from there they asked for a king: and God gave to them Saoul (the) son of Kis, a man from (the) tribe of Benjamin, forty years.

Και επειτα εζητησαν βασιλεα, και εδωκεν εις αυτους ο Θεος τον Σαουλ, υιον του Κις, ανδρα εκ της φυλης Βενιαμιν, τεσσαρακοντα ετη·

ثُمَّ عَزَلَهُ وَأَقَامَ لَهُمْ دَاوُدَ مَلِكًا، الَّذِي شَهِدَ لَهُ أَيْضًا، إِذْ قَالَ: وَجَدْتُ دَاوُدَ بْنَ يَسَّى رَجُلًا حَسَبَ قَلْبِي، الَّذِي سَيَصْنَعُ كُلَّ مَشِيئَتِي.

וְכַהֲסִירוֹ אוֹתוֹ וַיָּקֶם אֶת־דָּוִד לְמֶלֶךְ עֲלֵיהֶם אֲשֶׁר גַּם־הֵעִיד עָלָיו לֵאמֹר מָצָאתִי דָוִד אֶת־בֶּן־יִשַׁי אִישׁ כִּלְבָבִי וְהוּא יַעֲשֶׂה אֶת־כָּל־חֶפְצִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲑⲃⲉϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲓϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲓⲉⲥⲥⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲛⲁⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉϩⲛⲏⲓ

And having removed him, he raised (up) David to them as king; this concerning whom he witnessed having said: I found David (the) son of Iesse, a man according to my heart, this (one) who will do all things which I will.'

και μεταστησας αυτον, ανεστησεν εις αυτους βασιλεα τον Δαβιδ, περι του οποιου και ειπε μαρτυρησας· Ευρον Δαβιδ τον του Ιεσσαι, ανδρα κατα την καρδιαν μου, οστις θελει καμει παντα τα θεληματα μου.

مِنْ نَسْلِ هَذَا، حَسَبَ الْوَعْدِ، أَقَامَ اللهُ لإِسْرَائِيلَ مُخَلِّصًا، يَسُوعَ.

וּמִזַּרְעוֹ הֵקִים הָאֱלֹהִים כְּפִי הַהַבְטָחָה גּוֹאֵל לְיִשְׂרָאֵל אֶת־יֵשׁוּעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡϫⲣⲟϫ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲁ ⲫϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲱϣ ⲁϥⲓ̀ⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲱⲧⲏⲣ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

And from (the) seed of this (one) God according to a promise brought to Israel a saviour, Jesus.

Απο του σπερματος τουτου ο Θεος κατα την επαγγελιαν αυτου ανεστησεν εις τον Ισραηλ σωτηρα τον Ιησουν,

إِذْ سَبَقَ يُوحَنَّا فَكَرَزَ قَبْلَ مَجِيئِهِ بِمَعْمُودِيَّةِ التَّوْبَةِ لِجَمِيعِ شَعْبِ إِسْرَائِيلَ.

אֲשֶׁר לִפְנֵי בוֹאוֹ קִדֵּם יוֹחָנָן לִקְרֹא אֶת־טְבִילַת הַתְּשׁוּבָה אֶל־כָּל־עַם יִשְׂרָאֵל׃

Ⲉ̀ⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϩⲓⲱⲓϣ ϧⲁϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲙⲱⲓⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲙⲥ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

Iōannēs having first proclaimed before his entrance a baptism of repentance to all the people of Israel.

αφου ο Ιωαννης προ της ελευσεως αυτου προεκηρυξε βαπτισμα μετανοιας εις παντα τον λαον του Ισραηλ.

وَلَمَّا صَارَ يُوحَنَّا يُكَمِّلُ سَعْيَهُ جَعَلَ يَقُولُ: مَنْ تَظُنُّونَ أَنِّي أَنَا؟ لَسْتُ أَنَا إِيَّاهُ، لكِنْ هُوَذَا يَأْتِي بَعْدِي الَّذِي لَسْتُ مُسْتَحِقًّا أَنْ أَحُلَّ حِذَاءَ قَدَمَيْهِ.

וַיְהִי כְּכַלּוֹת יוֹחָנָן אֶת־מְרוּצָתוֹ וַיֹּאמֶר לְמִי תַּחְשְׁבוּנִי לֹא אֲנִי הוּא כִּי הִנֵּה הוּא־בָא אַחֲרַי וַאֲנִי נְקַלּתִי מֵהַתִּיר אֶת־נַעֲלֵי רַגְלָיו׃

Ⲉⲧⲁ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲇⲉ ϫⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲉϥⲇⲣⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁϥⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲉϥⲛⲏⲟⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ϯⲙⲡϣⲁ ⲁⲛ ⲉ̀ϯⲟⲩⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲱⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ

But Iōannēs having completed his course was saying, Who think ye that I (am)? For I am not (he), but lo, coming after me (is) he whose shoe of his feet I am not worthy to unloose.'

Και ενω ο Ιωαννης ετελειονε τον δρομον αυτου, ελεγε· Τινα με στοχαζεσθε οτι ειμαι; δεν ειμαι εγω, αλλ' ιδου, ερχεται μετ' εμε εκεινος, του οποιου δεν ειμαι αξιος να λυσω το υποδημα των ποδων.

«أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ بَنِي جِنْسِ إِبْرَاهِيمَ، وَالَّذِينَ بَيْنَكُمْ يَتَّقُونَ اللهَ، إِلَيْكُمْ أُرْسِلَتْ كَلِمَةُ هَذَا الْخَلاَصِ.

אֲנָשִׁים אַחִים בְּנֵי מִשְׁפַּחַת אַבְרָהָם וְיִרְאֵי אֱלֹהִים אֲשֶׁר בְּקִרְבְּכֶם לָכֶם שָׁלוּחַ דְּבַר הַיְשׁוּעָה הַזֹּאת׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲅⲉⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲟⲩϫⲁⲓ ⲫⲁⲓ

[The] men, our brethren, [the] sons of (the) race of Abraam, and they who fear God among you, [ye] to whom was sent the word of this salvation.

Ανδρες αδελφοι, υιοι του γενους του Αβρααμ και οι εν υμιν φοβουμενοι τον Θεον, προς εσας απεσταλη ο λογος της σωτηριας ταυτης.

لأَنَّ السَّاكِنِينَ فِي أُورُشَلِيمَ وَرُؤَسَاءَهُمْ لَمْ يَعْرِفُوا هَذَا. وَأَقْوَالُ الأَنْبِيَاءِ الَّتِي تُقْرَأُ كُلَّ سَبْتٍ تَمَّمُوهَا، إِذْ حَكَمُوا عَلَيْهِ.

כִּי־ישְׁבֵי יְרוּשָׁלַיִם וְרָאשֵׁיהֶם יַעַן אֲשֶׁר לֹא הִכִּירֻהוּ מִלְאוּ בְּמִשְׁפָּטָם אֲשֶׁר שְׁפָטֻהוּ אֶת־דִּבְרֵי הַנְּבִיאִים הַנִּקְרָאִים בְּכָל־שַׁבָּת׃

Ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲕⲉⲁⲣⲭⲱⲛ ⲫⲁⲓ ⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲟⲩⲱϣ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲁⲩϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲁⲩϫⲟⲕⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For they who dwell in Jerusalem and their rulers also of this were ignorant, and also (of) the voices of the prophets, these which are read on every sabbath, having judged (him), having fulfilled them,

Διοτι οι κατοικουντες εν Ιερουσαλημ και οι αρχοντες αυτων, μη γνωρισαντες τουτον μηδε τας ρησεις των προφητων, τας αναγινωσκομενας κατα παν σαββατον, επληρωσαν αυτας κριναντες τουτον,

وَمَعْ أَنَّهُمْ لَمْ يَجِدُوا عِلَّةً وَاحِدَةً لِلْمَوْتِ طَلَبُوا مِنْ بِيلاَطُسَ أَنْ يُقْتَلَ.

וְאַף כִּי־לֹא מָצְאוּ־בוֹ מִשְׁפַּט־מָוֶת שָׁאֲלוּ מֵאֵת פִּילָטוֹס לַהֲמִיתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲗⲱⲓϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲁⲩⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲧⲟⲥ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ

and having not found any cause of (the) death in him, they asked Pilatos to kill him.

και μη ευροντες μηδεμιαν αιτιαν θανατου, εζητησαν παρα του Πιλατου να θανατωθη.

وَلَمَّا تَمَّمُوا كُلَّ مَا كُتِبَ عَنْهُ، أَنْزَلُوهُ عَنِ الْخَشَبَةِ وَوَضَعُوهُ فِي قَبْرٍ.

וְכַאֲשֶׁר הִשְׁלִימוּ אֶת־כָּל־הַדְּבָרִים הַכְּתוּבִים עָלָיו הוֹרִידוּ אוֹתוֹ מִן־הָעֵץ וַיַּנִּיחֻהוּ בַּקָּבֶר׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲁⲩⲭⲁϥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓϣⲉ ⲁⲩⲭⲁϥ ⲛ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙϩⲁⲩ

But having fulfilled all things which were written concerning him, they put him down from the tree (lit. wood), they put him within a sepulchre.

Αφου δε ετελειωσαν παντα τα περι αυτου γεγραμμενα, καταβιβασαντες αυτον απο του ξυλου εθεσαν εις μνημειον.

وَلكِنَّ اللهَ أَقَامَهُ مِنَ الأَمْوَاتِ.

אֲבָל הָאֱלֹהִים הֱקִימוֹ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

But God raised him from them who are dead,

Ο Θεος ομως ανεστησεν αυτον εκ νεκρων·

وَظَهَرَ أَيَّامًا كَثِيرَةً لِلَّذِينَ صَعِدُوا مَعَهُ مِنَ الْجَلِيلِ إِلَى أُورُشَلِيمَ، الَّذِينَ هُمْ شُهُودُهُ عِنْدَ الشَّعْبِ.

וַיֵּרָא יָמִים רַבִּים אֶל־הָעֹלִים אִתּוֹ מִן־הַגָּלִיל יְרוּשָׁלָיְמָה וְהֵמָּה עַתָּה עֵדָיו אֶל־הָעָם׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲅⲁⲗⲓⲗⲉⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲁⲓ ϯⲛⲟⲩ ⲉⲧⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲁϥ ϣⲁ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ

he who manifested himself many days to them who came with him from [the] Galilea into Jerusalem, these now who witness to him unto the people.

οστις εφανη επι πολλας ημερας εις τους μετ' αυτου αναβαντας απο της Γαλιλαιας εις Ιερουσαλημ, οιτινες ειναι μαρτυρες αυτου προς τον λαον.

وَنَحْنُ نُبَشِّرُكُمْ بِالْمَوْعِدِ الَّذِي صَارَ لآبَائِنَا،

וְגַם אֲנַחְנוּ מְבַשְּׂרִים אֶתְכֶם אֶת־בְּשׂוֹרַת הַהַבְטָחָה אֲשֶׁר הָיְתָה לַאֲבוֹתֵינוּ כִּי אֹתָהּ קִיֵּם הָאֱלֹהִים לְבָנֵינוּ בַּהֲקִימוֹ אֶת־יֵשׁוּעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲓⲟϯ

And we (pron.) preach good tidings to you, of the promise which was made to (lit. in) the fathers,

Και ημεις ευαγγελιζομεθα προς εσας την γενομενην εις τους πατερας επαγγελιαν,

إِنَّ اللهَ قَدْ أَكْمَلَ هَذَا لَنَا نَحْنُ أَوْلاَدَهُمْ، إِذْ أَقَامَ يَسُوعَ كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ أَيْضًا فِي الْمَزْمُورِ الثَّانِي: أَنْتَ ابْنِي أَنَا الْيَوْمَ وَلَدْتُكَ.

כַּכָּתוּב בַּמִּזְמוֹר הַשֵּׁנִי בְּנִי אַתָּה אֲנִי הַיּוֹם יְלִדְתִּיךָ׃

Ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲁ ⲫϯ ϫⲟⲕϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁϩⲃ̅ ⲙ̀ⲯⲁⲗⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲡⲉ ⲡⲁϣⲏⲣⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓϫⲫⲟⲕ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ

that God fulfilled this to the children, having raised Jesus; as it is written in the second psalm: Thou art my son, I begat thee to-day.'

οτι ταυτην ο Θεος εξεπληρωσεν εις ημας τα τεκνα αυτων, αναστησας τον Ιησουν, ως ειναι γεγραμμενον και εν τω ψαλμω τω δευτερω· Υιος μου εισαι συ, εγω σημερον σε εγεννησα.

إِنَّهُ أَقَامَهُ مِنَ الأَمْوَاتِ، غَيْرَ عَتِيدٍ أَنْ يَعُودَ أَيْضًا إِلَى فَسَادٍ، فَهَكَذَا قَالَ: إِنِّي سَأُعْطِيكُمْ مَرَاحِمَ دَاوُدَ الصَّادِقَةَ.

וְעַל־הֲקִימוֹ אֹתוֹ מִן־הַמֵּתִים לְבִלְתִּי שׁוּב עוֹד לַשָּׁחַת כֹּה אָמַר אֶתֵּן לָכֶם חַסְדֵי דָוִד הַנֶּאֱמָנִים׃

Ⲟⲧⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ϥⲛⲁⲧⲁⲥⲑⲟ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲁϥϫⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϫⲉ ⲉⲓⲉ̀ϯ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲉⲧⲉⲛϩⲟⲧ

But that he raised him from them who are dead, (and) he will no more return to (the) corruption, He said thus: shall give to you the holy (things) of David which are sure.'

Οτι δε ανεστησεν αυτον εκ νεκρων, μη μελλοντα πλεον να υποστρεψη εις την διαφθοραν, λεγει ουτως, οτι θελω σας δωσει τα ελεη του Δαβιδ τα πιστα.

وَلِذَلِكَ قَالَ أَيْضًا فِي مَزْمُورٍ آخَرَ: لَنْ تَدَعَ قُدُّوسَكَ يَرَى فَسَادًا.

עַל־כֵּן אֹמֵר גַּם־בְּמָקוֹם אַחֵר לֹא־תִתֵּן חֲסִידְךָ לִרְאוֹת שָׁחַת׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲛ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲙⲁ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲕϯ ⲙ̀ⲡⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛ̀ⲧⲁⲕ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

Therefore again he saith in another place: Thou shalt not give to the holy (one) of thine to see (the) corruption.

Δια τουτο και εν αλλω ψαλμω λεγει· Δεν θελεις αφησει τον οσιον σου να ιδη διαφθοραν.

لأَنَّ دَاوُدَ بَعْدَ مَا خَدَمَ جِيلَهُ بِمَشُورَةِ اللهِ، رَقَدَ وَانْضَمَّ إِلَى آبَائِهِ، وَرَأَى فَسَادًا.

כִּי דָוִד בְּדוֹרוֹ שֵׁרֵת אֶת־עֲצַת הָאֱלֹהִים וַיִּגְוַע וַיֵּאָסֵף אֶל־אֲבוֹתָיו וַיַּרְא אֶת־הַשָּׁחַת׃

Ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲉϥⲅⲉⲛⲉⲁ ⲛⲁϥϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁϥⲉⲛⲕⲟⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲭⲁϥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲉϥⲓⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

For David indeed in his generation was serving the counsel of God, he fell asleep, and he was laid with his fathers, and he saw (the) corruption:

Διοτι ο μεν Δαβιδ, αφου υπηρετησε την βουλην του Θεου εν τη γενεα αυτου, εκοιμηθη και προσετεθη εις τους πατερας αυτου και ειδε διαφθοραν·

وَأَمَّا الَّذِي أَقَامَهُ اللهُ فَلَمْ يَرَ فَسَادًا.

וַאֲשֶׁר הָאֱלֹהִים הֵקִים אוֹתוֹ הוּא לֹא־רָאָה הַשָּׁחַת׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

but he whom God raised saw not (the) corruption.

εκεινος ομως, τον οποιον ο Θεος ανεστησε, δεν ειδε διαφθοραν.

فَلْيَكُنْ مَعْلُومًا عِنْدَكُمْ أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، أَنَّهُ بِهَذَا يُنَادَى لَكُمْ بِغُفْرَانِ الْخَطَايَا،

לָכֵן אֲנָשִׁים אַחִים יִוָּדַע לָכֶם כִּי עַל־יְדֵי־זֶה תִּקָּרֵא לָכֶם סְלִיחַת הַחֲטָאִים׃

Ⲙⲁⲣⲉ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲥⲉϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲉ̀ⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ

Let the thing then be manifested to you, [the] men, our brethren, that through this (man) is proclaimed to you (the) forgiveness of your sins: and from all the things in which ye could not be justified in (the) law of Mōysēs,

Εστω λοιπον γνωστον εις εσας, ανδρες αδελφοι, οτι δια τουτου κηρυττεται προς εσας αφεσις αμαρτιων.

وَبِهَذَا يَتَبَرَّرُ كُلُّ مَنْ يُؤْمِنُ مِنْ كُلِّ مَا لَمْ تَقْدِرُوا أَنْ تَتَبَرَّرُوا مِنْهُ بِنَامُوسِ مُوسَى.

וְכָל־הַמַּאֲמִין יִצְדַּק בּוֹ לְכֹל אֲשֶׁר לֹא־יְכָלְתֶּם לְהִצְטַדֵּק מִמֶּנּוּ בְּתוֹרַת משֶׁה׃

Ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲥⲉⲛⲁⲑⲙⲁⲓⲟϥ

[but] in this (one) all who believe will be justified.

Και απο παντων, αφ' οσων δεν ηδυνηθητε δια του νομου του Μωυσεως να δικαιωθητε, δια τουτου πας ο πιστευων δικαιουται.

فَانْظُرُوا لِئَلاَّ يَأْتِيَ عَلَيْكُمْ مَا قِيلَ فِي الأَنْبِيَاءِ:

לָכֵן הִשָּׁמְרוּ לָכֶם פֶּן־יָבוֹא עֲלֵיכֶם הַנֶּאֱמָר בַּנְּבִיאִים׃

Ⲁⲛⲁⲩ ⲟⲩⲛ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

See, then, lest by any means that which he said in the prophets come upon you:

Βλεπετε λοιπον μη επελθη εφ' υμας το λαληθεν υπο των προφητων·

اُنْظُرُوا أَيُّهَا الْمُتَهَاوِنُونَ، وَتَعَجَّبُوا وَاهْلِكُوا! لأَنَّنِي عَمَلًا أَعْمَلُ فِي أَيَّامِكُمْ. عَمَلًا لَا تُصَدِّقُونَ إِنْ أَخْبَرَكُمْ أَحَدٌ بِهِ».

רְאוּ בֹּגְדִים וְהִתַּמְּהוּ וָשֹׁמּוּ כִּי־פֹעַל פֹּעֵל אֲנִי בִּימֵיכֶם פֹּעַל אֲשֶׁר לֹא תַאֲמִינוּ כִּי־יְסֻפַּר לָכֶם׃

Ϫⲉ ⲁⲛⲁⲩ ⲛⲓⲕⲁⲧⲁⲫⲣⲟⲛⲓⲧⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲣⲓϣⲫⲏⲣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁⲕⲉⲧ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ϯⲛⲁⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲫⲓⲣⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

See, [the] despisers, and wonder and turn yourselves, because I shall (lit. will) do a work in your days, a work which ye believe not, if one should declare it to you.'

Ιδετε, οι καταφρονηται, και θαυμασατε και αφανισθητε, διοτι εργον εγω εργαζομαι εν ταις ημεραις υμων, εργον, εις το οποιον δεν θελετε πιστευσει, εαν τις διηγηθη εις εσας.

وَبَعْدَمَا خَرَجَ الْيَهُودُ مِنَ الْمَجْمَعِ جَعَلَ الأُمَمُ يَطْلُبُونَ إِلَيْهِمَا أَنْ يُكَلِّمَاهُمْ بِهَذَا الْكَلَامِ فِي السَّبْتِ الْقَادِمِ.

וַיְהִי בְּצֵאתָם מִבֵּית הַכְּנֶסֶת וַיְבַקְשׁוּ מֵהֶם לְדַבֵּר אֲלֵיהֶם אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה בַּשַּׁבָּת הַבָּאָה׃

Ⲉⲩⲛⲏⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲁⲩⲉⲣⲁⲝⲓⲟⲓⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲉⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ

But coming forth, they were thinking right that they should speak on the next sabbath.

Ενω δε εξηρχοντο εκ της συναγωγης των Ιουδαιων, παρεκαλουν τα εθνη να κηρυχθωσιν εις αυτους οι λογοι ουτοι το ακολουθον σαββατον.

وَلَمَّا انْفَضَّتِ الْجَمَاعَةُ، تَبِعَ كَثِيرُونَ مِنَ الْيَهُودِ وَالدُّخَلاَءِ الْمُتَعَبِّدِينَ بُولُسَ وَبَرْنَابَا، اللَّذَيْنِ كَانَا يُكَلِّمَانِهِمْ وَيُقْنِعَانِهِمْ أَنْ يَثْبُتُوا فِي نِعْمَةِ اللهِ.

וּבְהִפָּרֵד הַקָּהָל אִישׁ מֵרֵעֵהוּ רַבִּים מִן־הַיְּהוּדִים וּמִגֵּרֵי הַצֶּדֶק הָלְכוּ אַחֲרֵי פוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא וְהֵמָּה דִּבְּרוּ עַל־לִבָּם וַיַּזְהִירוּם לַעֲמֹד בְּחֶסֶד הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲧⲁⲥⲃⲱⲗ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲁⲩⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But the synagogue having been dismissed, many of the Jews, and they who were devout among the strangers, walked after Paulos and Barnabas (who were) persuading them to abide in the grace of God.

Και αφου ελυθη η συναγωγη, πολλοι εκ των Ιουδαιων και των ευσεβων προσηλυτων ηκολουθησαν τον Παυλον και τον Βαρναβαν, οιτινες λαλουντες προς αυτους, επειθον αυτους να εμμενωσιν εις την χαριν του Θεου.

وَفِي السَّبْتِ التَّالِي اجْتَمَعَتْ كُلُّ الْمَدِينَةِ تَقْرِيبًا لِتَسْمَعَ كَلِمَةَ اللهِ.

וּבַשַּׁבָּת הַשֵּׁנִית נִקְהֲלָה כִּמְעַט כָּל־הָעִיר לִשְׁמֹעַ אֶת־דְּבַר יְהוָֹה׃

Ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲉⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲥⲭⲉⲇⲟⲛ ⲁ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲧⲏⲣⲥ ⲑⲱⲟⲩϯ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But on the next sabbath almost the whole city assembled to hear the word of God.

το δε ερχομενον σαββατον σχεδον ολη η πολις συνηχθη δια να ακουσωσι τον λογον του Θεου.

فَلَمَّا رَأَى الْيَهُودُ الْجُمُوعَ امْتَلأُوا غَيْرَةً، وَجَعَلُوا يُقَاوِمُونَ مَا قَالَهُ بُولُسُ مُنَاقِضِينَ وَمُجَدِّفِينَ.

וַיְהִי כִּרְאוֹת הַיְּהוּדִים אֶת־הֲמוֹן הָעָם וַיִּמָּלְאוּ קִנְאָה וַיַּכְחִישׁוּ אֶת־דִּבְרֵי פוֹלוֹס הַכְחֵשׁ וְגַדֵּף׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲏϣ ⲁⲩⲙⲟϩ ⲛ̀ⲭⲟϩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩϫⲉⲟⲩⲁ

But the Jews having seen the multitudes, were filled with jealousy, and they were opposing the things which Paulos was saying, (and) blaspheming.

Ιδοντες δε οι Ιουδαιοι τα πλη0η, επλησθηααν φθονου και ηναντιουντο εις τα υπο του Παυλου λεγομενα, αντιλεγοντες και βλασφημουντες.

فَجَاهَرَ بُولُسُ وَبَرْنَابَا وَقَالاَ: «كَانَ يَجِبُ أَنْ تُكَلَّمُوا أَنْتُمْ أَوَّلًا بِكَلِمَةِ اللهِ، وَلكِنْ إِذْ دَفَعْتُمُوهَا عَنْكُمْ، وَحَكَمْتُمْ أَنَّكُمْ غَيْرُ مُسْتَحِقِّينَ لِلْحَيَاةِ الأَبَدِيَّةِ، هُوَذَا نَتَوَجَّهُ إِلَى الأُمَمِ.

אָז יַעֲנוּ פּוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא בִּפְנֵיהֶם לֵאמֹר בְּדִין הָיָה לְהַשְׁמִיעַ אֶתְכֶם אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים בָּרִאשׁוֹנָה וְעַתָּה אַחֲרֵי אֲשֶׁר־מְאַסְתֶּם אוֹתוֹ וְדַנְתֶּם עַל עַצְמְכֶם שֶׁאֵינְכֶם זַכָּאִים לְחַיֵּי עוֹלָם לָכֵן הִנְנוּ פֹנִים אֶל־הַגּוֹיִם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲉⲟⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲡⲓⲇⲏ ⲧⲉⲧⲉⲛϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲉ̀ⲉⲣⲡⲉⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲱⲛϧ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲧⲉⲛⲛⲁⲕⲟⲧⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

But Paulos and Barnabas were emboldened, they said: It was necessary to speak to you first the word of God. Since ye cast it away from you, and ye reckon yourselves not to be worthy of the eternal life, lo, we shall (lit. will) turn to the Gentiles.

Ο Παυλος δε και ο Βαρναβας, λαλουντες μετα παρρησιας, ειπον· Εις εσας πρωτον ητο αναγκαιον να λαληθη ο λογος του Θεου· αλλ' επειδη απορριπτετε αυτον και δεν κρινετε εαυτους αξιους της αιωνιου ζωης, ιδου, στρεφομεθα εις τα εθνη·

لأَنْ هَكَذَا أَوْصَانَا الرَّبُّ: قَدْ أَقَمْتُكَ نُورًا لِلأُمَمِ، لِتَكُونَ أَنْتَ خَلاَصًا إِلَى أَقْصَى الأَرْضِ».

כִּי כֵן אָמַר לָנוּ יְהוָֹה נְתַתִּיךָ לְאוֹר גּוֹיִם לִהְיוֹת יְשׁוּעָתִי עַד־קְצֵה הָאָרֶץ׃

Ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲁⲓⲭⲁⲕ ⲉⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲟⲩϫⲁⲓ ϣⲁ ⲁⲩⲣⲏϫϥ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ

For this is as the Lord ordered us: "I put thee for a light of the Gentiles, to be for a salvation unto the end of the earth."'

διοτι ουτω προσεταξεν ημας ο Κυριος, λεγων· Σε εθεσα φως των εθνων, δια να ησαι προς σωτηριαν εως εσχατου της γης.

فَلَمَّا سَمِعَ الأُمَمُ ذَلِكَ كَانُوا يَفْرَحُونَ وَيُمَجِّدُونَ كَلِمَةَ الرَّبِّ. وَآمَنَ جَمِيعُ الَّذِينَ كَانُوا مُعَيَّنِينَ لِلْحَيَاةِ الأَبَدِيَّةِ.

וַיִּשְׁמְעוּ הַגּוֹיִם וַיִּשְׂמְחוּ וַיְהַלֲלוּ אֶת־דְּבַר יְהוָֹה וַיַּאֲמִינוּ כֹּל אֲשֶׁר הָיוּ מְזֻמָּנִים לְחַיֵּי עוֹלָם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲁⲩⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲑⲏϣ ⲉ̀ⲡⲓⲱⲛϧ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

But the Gentiles having heard, rejoiced, and they were glorifying the word of God. And all they who were ordained to the eternal life believed.

Και οι εθνικοι ακουσαντες εχαιρον και εδοξαζον τον λογον του Κυριου, και επιστευσαν οσοι ησαν ωρισμενοι δια την αιωνιον ζωην·

وَانْتَشَرَتْ كَلِمَةُ الرَّبِّ فِي كُلِّ الْكُورَةِ.

וַיִּפְרֹץ דְּבַר־יְהוָֹה בְּכָל־הַמָּקוֹם׃

Ⲛⲁⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ϧⲉⲛ ϯⲭⲱⲣⲁ ⲧⲏⲣⲥ

But they were going about with the word of the Lord in all the country.

και ο λογος του Κυριου διεδιδετο δι' ολου του τοπου.

وَلكِنَّ الْيَهُودَ حَرَّكُوا النِّسَاءَ الْمُتَعَبِّدَاتِ الشَّرِيفَاتِ وَوُجُوهَ الْمَدِينَةِ، وَأَثَارُوا اضْطِهَادًا عَلَى بُولُسَ وَبَرْنَابَا، وَأَخْرَجُوهُمَا مِنْ تُخُومِهِمْ.

וְהַיְּהוּדִים הֵסִיתוּ אֶת־הַנָּשִׁים הַחֲסִידוֹת וְהַיְקָרוֹת וְאֶת־אֲצִילֵי הָעִיר וַיְעוֹרֲרוּ רְדִיפָה עַל־פּוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא וַיְגָרֲשׁוּם מִגְּבוּלָם׃

Ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩϣⲟⲡϣⲉⲡ ⲛ̀ⲛⲓϩⲓⲟⲙⲓ ⲉⲧⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲉⲩⲥⲭⲏⲙⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲟⲩⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲟⲩⲇⲓⲱⲅⲙⲟⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲑⲱϣ

But the Jews were instigating the devout women, and those of honourable estate, and the first (men) of the city, and they raised a persecution against Paulos and Barnabas, and they cast them away from their boundaries.

Οι δε Ιουδαιοι παρεκινησαν τας ευλαβεις και επισημους γυναικας και τους πρωτους της πολεως και διηγειραν διωγμον κατα του Παυλου και του Βαρναβα, και εξεβαλον αυτους απο των οριων αυτων.

أَمَّا هُمَا فَنَفَضَا غُبَارَ أَرْجُلِهِمَا عَلَيْهِمْ، وَأَتَيَا إِلَى إِيقُونِيَةَ.

וְהֵמָּה נִעֲרוּ עֲלֵיהֶם אֶת־הֶעָפָר מֵעַל רַגְלֵיהֶם וַיֵּלְכוּ לְאִיקָנְיוֹן׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲛⲉϩ ⲡϣⲱⲓϣ ⲛ̀ⲛⲟⲩϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲕⲟⲛⲓⲟⲛ

But they (pron.) shook off (the) dust of their feet against (lit. upon) them, they came into Ikonion.

Εκεινοι δε εκτιναξαντες τον κονιορτον των ποδων αυτων επ' αυτους, ηλθον εις το Ικονιον.

وَأَمَّا التَّلاَمِيذُ فَكَانُوا يَمْتَلِئُونَ مِنَ الْفَرَحِ وَالرُّوحِ الْقُدُسِ.

וְהַתַּלְמִידִים מָלְאוּ שִׂמְחָה וְרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲙⲉϩ ⲛ̀ⲣⲁϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But the disciples were being full of joy and the holy spirit.

Και οι μαθηται επληρουντο χαρας και Πνευματος Αγιου.

إصحاح 14

في إيقونية

وَحَدَثَ فِي إِيقُونِيَةَ أَنَّهُمَا دَخَلاَ مَعًا إِلَى مَجْمَعِ الْيَهُودِ وَتَكَلَّمَا، حَتَّى آمَنَ جُمْهُورٌ كَثِيرٌ مِنَ الْيَهُودِ وَالْيُونَانِيِّينَ.

וַיְהִי בְאִיקָנְיוֹן וַיָּבֹאוּ יַחְדָּו אֶל־בֵּית הַכְּנֶסֶת אֲשֶׁר לַיְּהוּדִים וַיְדַבְּרוּ־שָׁם עַד כִּי־הֶאֱמִין הָמוֹן רָב מִן־הַיְּהוּדִים וּמִן־הַיְּוָנִים׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲓⲕⲟⲛⲓⲟⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲣⲱ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱⲥⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

But it Came to pass in Ikonion according to the same manner that they went into the synagogue of the Jews, and spake thus so that a great multitude believed of the Jews and the Greeks.

Εν δε τω Ικονιω εισελθοντες ομου εις την συναγωγην των Ιουδαιων, ελαλησαν ουτως ωστε επιστευσε πολυ πληθος Ιουδαιων τε και Ελληνων.

وَلكِنَّ الْيَهُودَ غَيْرَ الْمُؤْمِنِينَ غَرُّوا وَأَفْسَدُوا نُفُوسَ الأُمَمِ عَلَى الإِخْوَةِ.

וְהַיְּהוּדִים אֲשֶׁר לֹא הֶאֱמִינוּ עוֹרֲרוּ וְהִכְעִיסוּ אֶת־נַפְשׁוֹת הַגּוֹיִם עַל־הָאַחִים׃

Ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϯⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ⲛⲓⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ

But the Jews who were disobedient arose, and they gave pain to the souls of the Gentiles concerning the brethren.

Οσοι δε Ιουδαιοι δεν επειθοντο παρωξυναν και διεστρεψαν τας ψυχας των εθνικων κατα των αδελφων.

فَأَقَامَا زَمَانًا طَوِيلًا يُجَاهِرَانِ بِالرَّبِّ الَّذِي كَانَ يَشْهَدُ لِكَلِمَةِ نِعْمَتِهِ، وَيُعْطِي أَنْ تُجْرَى آيَاتٌ وَعَجَائِبُ عَلَى أَيْدِيهِمَا.

וַיֵּשְׁבוּ־שָׁם יָמִים רַבִּים וַיְלַמֵּדוּ וּמָעֻזָּם יְהוָֹה הַמֵּעִיד עַל־דְּבַר חַסְדּוֹ בַּעֲשׂוֹתוֹ עַל־יָדָם אֹתוֹת וּמוֹפְתִים׃

Ⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϩⲙⲟⲧ ⲉϥϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲟⲩϫⲓϫ

They indeed then spent a great time there, speaking openly in (the) name of the Lord. He who witnessed for (the) word of his grace, giving signs and wonders to be done through their hands.

Ικανον λοιπον καιρον διετριψαν λαλουντες μετα παρρησιας περι του Κυριου, οστις εμαρτυρει εις τον λογον της χαριτος αυτου, και εδιδε να γινωνται σημεια και τερατα δια των χειρων αυτων.

فَانْشَقَّ جُمْهُورُ الْمَدِينَةِ، فَكَانَ بَعْضُهُمْ مَعَ الْيَهُودِ، وَبَعْضُهُمْ مَعَ الرَّسُولَيْنِ.

וַיֵּחָלֵק הֲמוֹן הָעִיר לַחֵצִי חֶצְיָם הָיָה אַחֲרֵי הַיְּהוּדִים וְחֶצְיָם אַחֲרֵי הַשְּׁלִיחִים׃

Ⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲉⲛ ⲛⲁⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲭⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ

But the multitude of the city was divided. Some indeed were being with the Jews, but others were being with the apostles.

Εσχισθη δε το πληθος της πολεως, και οι μεν ησαν μετα των Ιουδαιων, οι δε μετα των αποστολων.

فَلَمَّا حَصَلَ مِنَ الأُمَمِ وَالْيَهُودِ مَعَ رُؤَسَائِهِمْ هُجُومٌ لِيَبْغُوا عَلَيْهِمَا وَيَرْجُمُوهُمَا،

וַיְהִי כִּי רָגְשׁוּ הַגּוֹיִם וְהַיְּהוּדִים הֵמָּה וְרָאשֵׁיהֶם לְהִתְעַלֵּל בָּהֶם וּלְסָקְלָם׃

Ⲉⲧⲁⲩϭⲟϫⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲕⲉⲁⲣⲭⲱⲛ ⲉ̀ϣⲟϣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲉ̀ⲧⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ

But the Gentiles having run with the Jews and their rulers also to insult them and to stone them,

Και οτε ωρμησαν οι εθνικοι και οι Ιουδαιοι μετα των αρχοντων αυτων εις το να υβρισωσι και να λιθοβολησωσιν αυτους,

شَعَرَا بِهِ، فَهَرَبَا إِلَى مَدِينَتَيْ لِيكَأُونِيَّةَ: لِسْتِرَةَ وَدَرْبَةَ، وَإِلَى الْكُورَةِ الْمُحِيطَةِ.

וַיִּוָּדַע לָהֶם וַיִּמָּלְטוּ לְעָרֵי לוּקוֹנְיָא אֶל־לוּסְטְרָא וְדֶרְבִּי וּסְבִיבוֹתָן׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲁⲩⲫⲱⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲗⲩⲕⲁⲟⲛⲓⲁ ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲉⲣⲃⲏ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲉⲣⲓⲭⲱⲣⲟⲥ

they having seen, fled into the cities of Lykaonia, Lystra, and Terbē, and the region, round about.

εννοησαντες κατεφυγον εις τας πολεις της Λυκαονιας Λυστραν και Δερβην και τα περιχωρα,

وَكَانَا هُنَاكَ يُبَشِّرَانِ.

וַיְבַשְּׂרוּ־שָׁם הַבְּשׂוֹרָה׃

Ⲛⲁⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲡⲉ

They were preaching good tidings there.

και εκει εκηρυττον το ευαγγελιον.

في لسترة ودربة

وَكَانَ يَجْلِسُ فِي لِسْتْرَةَ رَجُلٌ عَاجِزُ الرِّجْلَيْنِ مُقْعَدٌ مِنْ بَطْنِ أُمِّهِ، وَلَمْ يَمْشِ قَطُّ.

וְאִישׁ נְכֵה רַגְלַיִם בְּלוּסְטְרָא ישֵׁב תַּחְתָּיו פִּסֵּחַ מִבֶּטֶן אִמּוֹ וְלֹא הִלֵּךְ מִיָּמָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲧϫⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ϧⲉⲛ ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲛⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϭⲁⲗⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉϥϧⲉⲛ ⲑⲛⲉϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ⲛⲉϩ

And there was a man impotent in his feet in Lystra; he was sitting, being lame since he was in (the) womb of his mother; he walked not ever.

Εν δε τοις Λυστροις εκαθητο ανηρ τις αδυνατος τους ποδας, χωλος υπαρχων εκ κοιλιας μητρος αυτου, οστις ποτε δεν ειχε περιπατησει.

هَذَا كَانَ يَسْمَعُ بُولُسَ يَتَكَلَّمُ، فَشَخَصَ إِلَيْهِ، وَإِذْ رَأَى أَنَّ لَهُ إِيمَانًا لِيُشْفَى،

וַיִּשְׁמַע אֶת־פּוֹלוֹס מְדַבֵּר וְהוּא הִסְתַּכֵּל בּוֹ וַיַּרְא כִּי־אֱמוּנָה בוֹ לְהִוָּשֵׁעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

And this (man) heard Paulos speaking. But he (pron.) having gazed at him, and having known that there was faith in him to be saved,

Ουτος ηκουε τον Παυλον λαλουντα· οστις ατενισας εις αυτον και ιδων οτι εχει πιστιν δια να σωθη,

قَالَ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ: «قُمْ عَلَى رِجْلَيْكَ مُنْتَصِبًا!» فَوَثَبَ وَصَارَ يَمْشِي.

וַיֹּאמֶר בְּקוֹל גָּדוֹל עֲמֹד הָכֵן עַל־רַגְלֶיךָ וַיְדַלֵּג וַיִּתְהַלָּךְ׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲕϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϭⲓⲫⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲙⲟϣⲓ

he said in a great voice: 'Arise, stand upon thy feet.' And he was springing up, and he was walking.

ειπε μετα μεγαλης φωνης· Σηκωθητι επι τους ποδας σου ορθος. Και επηδα και περιεπατει.

فَالْجُمُوعُ لَمَّا رَأَوْا مَا فَعَلَ بُولُسُ، رَفَعُوا صَوْتَهُمْ بِلُغَةِ لِيكَأُونِيَّةَ قَائِلِينَ: «إِنَّ الآلِهَةَ تَشَبَّهُوا بِالنَّاسِ وَنَزَلُوا إِلَيْنَا».

וַהֲמוֹן הָעָם רָאוּ אֵת אֲשֶׁר עָשָׂה פוֹלוֹס וַיִּשְׂאוּ אֶת־קוֹלָם וַיְדַבְּרוּ בְּלָשׁוֹן לוּקוֹנִית לֵאמֹר הָאֱלֹהִים יָרְדוּ אֵלֵינוּ בִּדְמוּת אֲנָשִׁים׃

Ⲛⲓⲙⲏϣ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲁⲓϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁⲩϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲗⲩⲕⲁⲱⲛ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ ⲛⲓⲛⲟⲩϯ ⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ϣⲁⲣⲟⲛ

The multitudes indeed then having seen that which Paulos did, lifted up their voice in Lykaonian, saying: The gods became as the men, they came down unto us.

Οι δε οχλοι, ιδοντες τουτο το οποιον εκαμεν ο Παυλος, υψωσαν την φωνην αυτων, λεγοντες Λυκαονιστι· Οι θεοι ομοιωθεντες με ανθρωπους κατεβησαν προς ημας.

فَكَانُوا يَدْعُونَ بَرْنَابَا «زَفْسَ» وَبُولُسَ «هَرْمَسَ» إِذْ كَانَ هُوَ الْمُتَقَدِّمَ فِي الْكَلاَمِ.

וַיִּקְרְאוּ לְבַר־נַבָּא יֻפִּיטֶר וּלְפוֹלוֹס קָרְאוּ הֶרְמִיס בַּאֲשֶׁר הוּא רֹאשׁ הַמְדַבְּרִים׃

Ⲛⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ϫⲉ ⲡⲓⲍⲉⲩⲥ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ϫⲉ ⲡⲓⲉⲣⲙⲏⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲇⲏ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ

They were calling indeed Barnabas [the] Zeus,' but Paulos Ethel Ermēs,' since he (pron.) was chief of the word.

Και ωνομαζον τον μεν Βαρναβαν Δια, τον δε Παυλον Ερμην, επειδη αυτος ητο ο αρχηγος του λογου.

فَأَتَى كَاهِنُ زَفْسَ، الَّذِي كَانَ قُدَّامَ الْمَدِينَةِ، بِثِيرَانٍ وَأَكَالِيلَ عِنْدَ الأَبْوَابِ مَعَ الْجُمُوعِ، وَكَانَ يُرِيدُ أَنْ يَذْبَحَ.

וְכֹהֵן בֵּית־יֻפִּיטֶר לִפְנֵי הָעִיר בָּא הַשַּׁעְרָה בִּשְׁוָרִים וּבַעֲטָרוֹת וַיַּחְפֹּץ לִזְבֹּחַ הוּא וַהֲמוֹן הָעָם׃

Ⲡⲓⲟⲩⲏⲃ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲍⲉⲩⲥ ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥⲭⲏ ϧⲁϫⲱⲥ ⲛ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲁϥⲓⲛⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲭⲗⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲩⲗⲱⲛ ⲛⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϣⲱⲧ ⲡⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙⲏϣ

But the priest of [the] Zeus, who was being before the city, brought calves and crowns up to the porches, he was wishing to slay, with the multitude.

Και ο ιερευς του Διος, του οντος εμπροσθεν της πολεως αυτων, εφερε ταυρους και στεμματα εις τας πυλας μετα του οχλου και ηθελε να προσφερη θυσιαν.

فَلَمَّا سَمِعَ الرَّسُولاَنِ، بَرْنَابَا وَبُولُسُ، مَزَّقَا ثِيَابَهُمَا، وَانْدَفَعَا إِلَى الْجَمْعِ صَارِخَيْنِ وَقَائِلِينَ:

וַיְהִי כִּשְׁמֹעַ זֹאת הַשְּׁלִיחִים פּוֹלוֹס וּבַר נַבָּא וַיִּקְרְעוּ אֶת־בִּגְדֵיהֶם וַיָּרוּצוּ אֶל־תּוֹךְ־הָעָם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁⲩⲫⲱϧ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲱⲥ ⲁⲩϭⲟϫⲓ ϣⲁ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But the apostles Barnabas and Paulos having heard, rent their garments, they ran unto the multitude, crying out,

Ακουσαντες δε οι αποστολοι Βαρναβας και Παυλος, διεσχισαν τα ιματια αυτων και επηδησαν εις το μεσον του οχλου, κραζοντες

«أَيُّهَا الرِّجَالُ، لِمَاذَا تَفْعَلُونَ هَذَا؟ نَحْنُ أَيْضًا بَشَرٌ تَحْتَ آلاَمٍ مِثْلُكُمْ، نُبَشِّرُكُمْ أَنْ تَرْجِعُوا مِنْ هَذِهِ الأَبَاطِيلِ إِلَى الإِلَهِ الْحَيِّ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاءَ وَالأَرْضَ وَالْبَحْرَ وَكُلَّ مَا فِيهَا،

וַיִּצְעֲקוּ וַיֹּאמְרוּ אֲנָשִׁים לָמָּה תַּעֲשׂוֹּ כָזֹאת גַּם־אֲנַחְנוּ בְנֵי־אָדָם חַלָּשִׁים כְּמוֹכֶם וּנְבַשְּׂרָה אֶתְכֶם לְמַעַן תָּשׁוּבוּ מִן־הַבְלֵיכֶם אֵלֶּה אֶל־אֱלֹהִים חַיִּים אֲשֶׁר עָשָׂה אֶת־הַשָּׁמַיִם וְאֶת־הָאָרֶץ וְאֶת־הַיָּם וְאֶת־כָּל־אֲשֶׁר־בָּם׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϣⲉⲡⲙⲕⲁϩ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲣⲏϯ ⲉⲛϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲧⲉⲫⲗⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲕⲉⲧ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲉⲙ ⲫⲓⲟⲙ ⲛⲉⲙ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

saying: '[The] men, why do ye these (things)? We also are men, men of passion like you, preaching good tidings to you, to depart from the vanities and to turn to the living God, he who made (the) heaven and (the) earth and the sea, and all things which are in them:

και λεγοντες· Ανδρες, τι καμνετε ταυτα; και ημεις ειμεθα ανθρωποι ομοιοπαθεις με σας, κηρυττοντες προς εσας να επιστρεψητε απο τουτων των ματαιων προς τον Θεον τον ζωντα, οστις εκαμε τον ουρανον και την γην και την θαλασσαν και παντα τα εν αυτοις·

الَّذِي فِي الأَجْيَالِ الْمَاضِيَةِ تَرَكَ جَمِيعَ الأُمَمِ يَسْلُكُونَ فِي طُرُقِهِمْ

וַאֲשֶׁר בְּדֹרוֹת קֶדֶם הִנִּיחַ לְכָל־הַגּוֹיִם לָלֶכֶת בְּדַרְכֵיהֶם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲉⲛⲉⲁ ⲉⲧⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲛⲟⲩⲙⲱⲓⲧ

he who was in the generations which passed (by); he let all the nations walk in their ways.

οστις εν ταις παρελθουσαις γενεαις αφηκε παντα τα εθνη να περιπατωσιν εν ταις οδοις αυτων.

مَعَ أَنَّهُ لَمْ يَتْرُكْ نَفْسَهُ بِلاَ شَاهِدٍ، وَهُوَ يَفْعَلُ خَيْرًا: يُعْطِينَا مِنَ السَّمَاءِ أَمْطَارًا وَأَزْمِنَةً مُثْمِرَةً، وَيَمْلأُ قُلُوبَنَا طَعَامًا وَسُرُورًا».

וְגַם לֹא־חָדַל לְהָעִיד עַל־עַצְמוֹ וַיֵּיטֶב לָנוּ בְּתִתּוֹ מָטָר מִן־הַשָּׁמַיִם וְעִתּוֹת שָׂבָע וַיְמַלֵּא לִבּוֹתֵינוּ מָזוֹן וְשָׂשׂוֹן׃

Ⲕⲉⲧⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲭⲁϥ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉϥⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲥⲟⲩⲧⲁϩ ⲉϥⲧⲥⲓⲟ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲛ̀ϧⲣⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲟϥ

And yet he let not himself be without witness, doing good things, he gave to them rains from (the) heaven and fruitbearing times, satiating your hearts with food and delight.'

καιτοι δεν αφηκεν αμαρτυρητον εαυτον αγαθαποιων, διδων εις ημας ουρανοθεν βροχας και καιρους καρποφορους, γεμιζων τροφης και ευφροσυνης τας καρδιας ημων.

وَبِقَوْلِهِمَا هَذَا كَفَّا الْجُمُوعَ بِالْجَهْدِ عَنْ أَنْ يَذْبَحُوا لَهُمَا.

וְאַף בַּדְּבָרִים הָאֵלֶּה בְּרֹב עָמָל מָנְעוּ אֶת־הָעָם מִזְּבֹחַ לָהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙⲟⲅⲓⲥ ⲁⲩⲑⲣⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ϩⲉⲣⲓ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϣⲱⲧ ⲛⲱⲟⲩ

And saying these (things) scarcely they caused the multitude to be quiet (so as) not to slay to them.

Και ταυτα λεγοντες μολις εμποδισαν τους οχλους, ωστε να μη προσφερωσι θυσιαν εις αυτους.

ثُمَّ أَتَى يَهُودٌ مِنْ أَنْطَاكِيَةَ وَإِيقُونِيَةَ وَأَقْنَعُوا الْجُمُوعَ، فَرَجَمُوا بُولُسَ وَجَرُّوهُ خَارِجَ الْمَدِينَةِ، ظَانِّينَ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ.

וַיָּבֹאוּ שָׁמָּה יְהוּדִים מִן־אַנְטְיוֹכְיָא וּמִן־אִיקָנְיוֹן וַיָּסִיתוּ אֶת־הָעָם וַיִּרְגְּמוּ אֶת־פּוֹלוֹס בָּאֲבָנִים וַיִּסְחָבֻהוּ חוּצָה לָעִיר כִּי חֲשָׁבֻהוּ לְמֵת׃

Ⲁⲩϣⲉ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲓⲕⲟⲛⲓⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲩⲑⲉⲧ ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲏϣ ⲁⲩϩⲓⲱⲛⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲱϣϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲩⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁϥⲙⲟⲩ

But Jews went from (the) Antiochia and Ikonion, they persuaded the multitudes, they stoned Paulos, and they dragged him outside of the city, thinking that he died.

Εν τουτω δε ηλθον Ιουδαιοι εξ Αντιοχειας και Ικονιου, και πεισαντες τους οχλους και λιθοβολησαντες τον Παυλον, εσυραν εξω της πολεως, νομισαντες οτι απεθανεν.

وَلكِنْ إِذْ أَحَاطَ بِهِ التَّلاَمِيذُ، قَامَ وَدَخَلَ الْمَدِينَةَ، وَفِي الْغَدِ خَرَجَ مَعَ بَرْنَابَا إِلَى دَرْبَةَ.

וַיָּסֹבּוּ אֹתוֹ הַתַּלְמִידִים וַיָּקָם וַיָּבֹא הָעִירָה וּמִמָּחֳרָת יָצָא אֶל־דֶּרְבִּי הוּא וּבַר־נַבָּא׃

Ⲉⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲃⲁⲕⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲉⲣⲃⲏ

But as the disciples were around him, having risen, he came into the city. And on the (lit. his) morrow he came forth with Barnabas into Terbē.

Οτε δε περιεκυκλωσαν αυτον οι μαθηται, σηκωθεις εισηλθεν εις την πολιν και τη επαυριον εξηλθε μετα του Βαρναβα εις Δερβην.

العودة إلى أنطاكية في سورية

فَبَشَّرَا فِي تِلْكَ الْمَدِينَةِ وَتَلْمَذَا كَثِيرِينَ. ثُمَّ رَجَعَا إِلَى لِسْتِرَةَ وَإِيقُونِيَةَ وَأَنْطَاكِيَةَ

וַיְבַשְּׂרוּ אֶת־הַבְּשׂוֹרָה בָּעִיר הַהִיא וְאַחֲרֵי הַעֲמִידָם תַּלְמִידִים הַרְבֵּה שָׁבוּ אֶל־לוּסְטְרָא וְאִיקָנְיוֹן וְאַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲉⲧⲁⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲁⲩⲧⲁⲥⲑⲟ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲛⲉⲙ ⲓⲕⲟⲛⲓⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲧⲁⲛϯⲟⲭⲓⲁ

But having preached good tidings in that city, and having taught a great multitude, they returned into Lystra and Ikonion and (the) Antiochia,

Και αφου εκηρυξαν το ευαγγελιον εν τη πολει εκεινη και εμαθητευσαν ικανους, υπεστρεψαν εις την Λυστραν και Ικονιον και Αντιοχειαν,

يُشَدِّدَانِ أَنْفُسَ التَّلاَمِيذِ وَيَعِظَانِهِمْ أَنْ يَثْبُتُوا فِي الإِيمَانِ، وَأَنَّهُ بِضِيقَاتٍ كَثِيرَةٍ يَنْبَغِي أَنْ نَدْخُلَ مَلَكُوتَ اللهِ.

וַיְחַזְּקוּ אֶת־לֵב הַתַּלְמִידִים וַיַּזְהִירוּ אֹתָם לַעֲמֹד בָּאֱמוּנָה וְכִי רַק־בְּצָרוֹת רַבּוֹת בּוֹא נָבוֹא אֶל־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲯⲩⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉⲩϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϩⲟϫϩⲉϫ ϩⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

confirming the souls of the disciples, encouraging them to stay in the faith, and that through much tribulation we must go into the kingdom of God.

επιστηριζοντες τας ψυχας των μαθητων, προτρεποντες να εμμενωσιν εις την πιστιν, και διδασκοντες οτι δια πολλων θλιψεων πρεπει να εισελθωμεν εις την βασιλειαν του Θεου.

وَانْتَخَبَا لَهُمْ قُسُوسًا فِي كُلِّ كَنِيسَةٍ، ثُمَّ صَلَّيَا بِأَصْوَامٍ وَاسْتَوْدَعَاهُمْ لِلرَّبِّ الَّذِي كَانُوا قَدْ آمَنُوا بِهِ.

וַיִּבְחֲרוּ לָהֶם זְקֵנִים בְּכָל־קְהִלָּה וּקְהִלָּה וַיִּתְפַּלֲלוּ וַיָּצוּמוּ וַיַּפְקִידוּם בְּיַד הָאָדוֹן אֲשֶׁר הֶאֱמִינוּ בוֹ׃

Ⲁⲩⲭⲁϫⲓϫ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲧⲱⲃϩ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲛⲏⲥⲧⲓⲁ ⲁⲩⲭⲁⲩ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But they laid hand upon presbyters for them in every church; and having prayed in fastings, they committed them to the Lord, whom they believed.

Και αφου εχειροτονησαν εις αυτους πρεσβυτερους κατα πασαν εκκλησιαν, προσευχηθεντες με νηστειας, αφιερωσαν αυτους εις τον Κυριον, εις τον οποιον ειχον πιστευσει.

وَلَمَّا اجْتَازَا فِي بِيسِيدِيَّةَ أَتَيَا إِلَى بَمْفِيلِيَّةَ.

וַיַּעַבְרוּ בְּפִיסִדְיָא וַיָּבֹאוּ אֶל־פַּמְפּוּלְיָא׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲉⲛ ϯⲡⲓⲥⲓⲇⲓⲁ ⲇⲉ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϯⲡⲁⲙⲫⲩⲗⲓⲁ

But having passed (through) [the] Pisidia, they came to [the] Pamphylia.

Και διελθοντες την Πισιδιαν ηλθον εις Παμφυλιαν,

وَتَكَلَّمَا بِالْكَلِمَةِ فِي بَرْجَةَ، ثُمَّ نَزَلاَ إِلَى أَتَّالِيَةَ.

וַיַּשְׁמִיעוּ אֶת־דְּבַר יְהוָֹה בְּפֶרְגִּי וַיֵּרְדוּ אֶל־אַטַּלְיָא׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲣⲅⲏ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲧⲧⲁⲗⲓⲁ

And having spoken the word in Pergē, they came into Attalia;

και κηρυξαντες τον λογον εν Περγη, κατεβησαν εις Ατταλειαν,

وَمِنْ هُنَاكَ سَافَرَا فِي الْبَحْرِ إِلَى أَنْطَاكِيَةَ، حَيْثُ كَانَا قَدْ أُسْلِمَا إِلَى نِعْمَةِ اللهِ لِلْعَمَلِ الَّذِي أَكْمَلاَهُ.

וּמִשָּׁם בָּאוּ בָאֳנִיָּה אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא אֲשֶׁר נִמְסְרוּ־שָׁם לְחֶסֶד אֱלֹהִים עַל־הַמְּלָאכָה אֲשֶׁר כִּלּוּ אֹתָהּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲧⲁⲛϯⲟⲭⲓⲁ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁⲩⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲡⲓϩⲱⲃ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲕϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and from there they sailed to (the) Antiochia, the place in which they were given in the grace of God for the work which they completed.

και εκειθεν απεπλευσαν εις Αντιοχειαν, οθεν ησαν παραδεδομενοι εις την χαριν του Θεου δια το εργον, το οποιον εξετελεσαν.

وَلَمَّا حَضَرَا وَجَمَعَا الْكَنِيسَةَ، أَخْبَرَا بِكُلِّ مَا صَنَعَ اللهُ مَعَهُمَا، وَأَنَّهُ فَتَحَ لِلأُمَمِ بَابَ الإِيمَانِ.

וַיָּבֹאוּ וַיַּקְהִילוּ אֶת־הָעֵדָה וַיַּגִּידוּ אֵת כָּל־אֲשֶׁר עָשָׂה אִתָּם הָאֱלֹהִים וְאֵת אֲשֶׁר־פָּתַח לַגּוֹיִם פֶּתַח הָאֱמוּנָה׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛⲁⲩⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁϥⲁⲓⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲁϥⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

But having come, and having assembled the church, they were showing to them concerning all things which God did with them; and that he opened a door of (the) faith to the Gentiles.

Ελθοντες δε και συναξαντες την εκκλησιαν, ανηγγειλαν οσα εκαμεν ο Θεος δι' αυτων, και οτι ηνοιξεν εις τα εθνη θυραν πιστεως.

وَأَقَامَا هُنَاكَ زَمَانًا لَيْسَ بِقَلِيلٍ مَعَ التَّلاَمِيذِ.

וַיֵּשְׁבוּ שָׁם עִם־הַתַּלְמִידִים יָמִים לֹא מְעָט׃

Ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲁⲛ

But they abode there with the disciples not a little time.

Και διετριβον εκει ουκ ολιγον καιρον μετα των μαθητων.

إصحاح 15

مجمع الكنيسة في أورشليم

وَانْحَدَرَ قَوْمٌ مِنَ الْيَهُودِيَّةِ، وَجَعَلُوا يُعَلِّمُونَ الإِخْوَةَ أَنَّهُ «إِنْ لَمْ تَخْتَتِنُوا حَسَبَ عَادَةِ مُوسَى، لَا يُمْكِنُكُمْ أَنْ تَخْلُصُوا».

וַיֵּרְדוּ אֲנָשִׁים מִיהוּדָה וְהֵם מוֹרִים אֶת־הָאַחִים לֵאמֹר אִם־לֹא תִמּוֹלוּ כְּדָת משֶׁה לֹא תִּוָּשֵׁעוּן׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲛⲁⲩϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲟⲩⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

And some having come from [the] Ioudea, were teaching the brethren, that if ye should not be circumcised according to (the) custom of Mōysēs it is not possible for you to be saved.

Και τινες κατελθοντες απο της Ιουδαιας εδιδασκον τους αδελφους, οτι εαν δεν περιτεμνησθε κατα το εθος του Μωυσεως, δεν δυνασθε να σωθητε.

فَلَمَّا حَصَلَ لِبُولُسَ وَبَرْنَابَا مُنَازَعَةٌ وَمُبَاحَثَةٌ لَيْسَتْ بِقَلِيلَةٍ مَعَهُمْ، رَتَّبُوا أَنْ يَصْعَدَ بُولُسُ وَبَرْنَابَا وَأُنَاسٌ آخَرُونَ مِنْهُمْ إِلَى الرُّسُلِ وَالْمَشَايِخِ إِلَى أُورُشَلِيمَ مِنْ أَجْلِ هَذِهِ الْمَسْأَلَةِ.

וַיְהִי רִיב וּמַחֲלֹקֶת רַבָּה לְפוֹלוֹס וּלְבַר־נַבָּא עִמָּהֶם וַיִּגְזְרוּ שֶׁיַּעֲלוּ פּוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא וַאֲחֵרִים מֵהֶם לִירוּשָׁלַיִם אֶל־הַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים עַל הַשְּׁאֵלָה הַזֹּאת׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲁⲩⲑⲱϣ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲉ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲁⲓⲍⲏⲧⲏⲙⲁ

But no little trouble having happened to Paulos and Barnabas and others of thern, they ordained Paulos and Barnabas to go unto the apostles and the presbyters who were in Jerusalem to see concerning this question.

Γενομενης λοιπον αντιστασεως και συζητησεως ουκ ολιγης υπο του Παυλου και Βαρναβα προς αυτους, ενεκριναν να αναβη ο Παυλος και ο Βαρναβας και τινες αλλοι εξ αυτων προς τους αποστολους και πρεσβυτερους εις Ιερουσαλημ περι του ζητηματος τουτου.

فَهَؤُلاَءِ بَعْدَ مَا شَيَّعَتْهُمُ الْكَنِيسَةُ اجْتَازُوا فِي فِينِيقِيَةَ وَالسَّامِرَةِ يُخْبِرُونَهُمْ بِرُجُوعِ الأُمَمِ، وَكَانُوا يُسَبِّبُونَ سُرُورًا عَظِيمًا لِجَمِيعِ الإِخْوَةِ.

וַתְּלַוֶּה אֹתָם הַקְּהִלָּה וַיַּעַבְרוּ אֶת־פִּינוּקְיָא וְאֶת־שֹׁמְרוֹן וְהֵם מְסַפְּרִים אֶת־תְּשׁוּבַת הַגּוֹיִם וַיִּשְׂמְחוּ כָּל־הָאַחִים שִׂמְחָה גְדוֹלָה׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲧⲫⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲫⲟⲓⲛⲓⲕⲏ ⲛⲉⲙ ⲧⲥⲁⲙⲁⲣⲓⲁ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲧⲁⲥⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲣⲁϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

They (pron.) indeed then having been escorted by the church, passed through [the] Phoinikē and (the) Samaria, speaking concerning (the) return of the Gentiles: and they were making a great joy with all the brethren.

Εκεινοι λοιπον προπεμφθεντες υπο της εκκλησιας, διηρχοντο την Φοινικην και Σαμαρειαν, εκδιηγουμενοι την επιστροφην των εθνων, και επροξενουν χαραν μεγαλην εις παντας τους αδελφους.

وَلَمَّا حَضَرُوا إِلَى أُورُشَلِيمَ قَبِلَتْهُمُ الْكَنِيسَةُ وَالرُّسُلُ وَالْمَشَايِخُ، فَأَخْبَرُوهُمْ بِكُلِّ مَا صَنَعَ اللهُ مَعَهُمْ.

וַיְהִי כְּבֹאָם יְרוּשָׁלַיִם וַיְקַבְּלוּ אֹתָם הַקְּהִלָּה וְהַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים וַיַּגִּידוּ לָהֶם אֶת־אֲשֶׁר הִגְדִּיל הָאֱלֹהִים לַעֲשׂוֹת עִמָּהֶם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩϣⲟⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲁⲩⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

But having come into Jerusalem, they of the church and the apostles and the presbyters received them; but they showed to them all things which God did with them.

Οτε δε ηλθον εις Ιερουσαλημ, υπεδεχθησαν υπο της εκκλησιας και των αποστολων και των πρεσβυτερων, και ανηγγειλαν οσα ο Θεος εκαμε δι' αυτων.

وَلكِنْ قَامَ أُنَاسٌ مِنَ الَّذِينَ كَانُوا قَدْ آمَنُوا مِنْ مَذْهَبِ الْفَرِّيسِيِّينَ، وَقَالُوا: «إِنَّهُ يَنْبَغِي أَنْ يُخْتَنُوا، وَيُوصَوْا بِأَنْ يَحْفَظُوا نَامُوسَ مُوسَى».

וַיָּקוּמוּ אֲנָשִׁים מַאֲמִינִים מִכַּת הַפְּרוּשִׁים וַיֹּאמְרוּ לָמוּל אֹתָם וּלְצַוֹּתָם לִשְׁמֹר אֶת־תּוֹרַת משֶׁה׃

Ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲥϣⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲟⲩⲃⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ

But some from (the) sect of the Pharisees who believed arose, saying: It is right that they should circumcise them, and to order to keep (the) law of Mōysēs.'

Εσηκωθησαν δε τινες των απο της αιρεσεως των Φαρισαιων, οιτινες ειχον πιστευσει, και ελεγον οτι πρεπει να περιτεμνωμεν αυτους και να παραγγελλωμεν να φυλαττωσι τον νομον του Μωυσεως.

فَاجْتَمَعَ الرُّسُلُ وَالْمَشَايِخُ لِيَنْظُرُوا فِي هَذَا الأَمْرِ.

וַיִּקָּהֲלוּ הַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים לְעַיֵּן בַּדָּבָר הַזֶּה׃

Ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ

But the apostles and the presbyters assembled to see concerning this word.

Και συνηχθησαν οι αποστολοι και οι πρεσβυτεροι, δια να σκεφθωσι περι του πραγματος τουτου.

فَبَعْدَ مَا حَصَلَتْ مُبَاحَثَةٌ كَثِيرَةٌ قَامَ بُطْرُسُ وَقَالَ لَهُمْ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّهُ مُنْذُ أَيَّامٍ قَدِيمَةٍ اخْتَارَ اللهُ بَيْنَنَا أَنَّهُ بِفَمِي يَسْمَعُ الأُمَمُ كَلِمَةَ الإِنْجِيلِ وَيُؤْمِنُونَ.

וַיְהִי בִּרְבוֹת הַמַּחֲלֹקֶת וַיָּקָם פֶּטְרוֹס וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם אֲנָשִׁים אַחִים אַתֶּם יְדַעְתֶּם כִּי מִיָּמִים רִאשׁוֹנִים בִּי בָּחַר הָאֱלֹהִים מִכֻּלָּנוּ לִשְׁמֹעַ הַגּוֹיִם מִפִּי אֶת־דְּבַר הַבְּשׂוֹרָה וְיַאֲמִינוּ׃

Ⲉⲧⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲍⲏⲇⲏⲥⲓⲥ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲧⲣⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲉⲟⲥ ⲁ ⲫϯ ⲥⲱⲧⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲓ ⲉⲑⲣⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁϩϯ

But a great questioning having happened, Petros stood, he said to them, [The] men, our brethren, ye (pron.) know that since the early days God chose among you from my mouth to cause the Gentiles to hear (the) word of the Gospel, and believe.

Μετα δε πολλην συζητησιν σηκωθεις ο Πετρος, ειπε προς αυτους· Ανδρες αδελφοι, σεις εξευρετε οτι απ' αρχης ο Θεος εξελεξε μεταξυ ημων δια του στοματος μου να ακουσωσι τα εθνη τον λογον του ευαγγελιου και να πιστευσωσι.

وَاللهُ الْعَارِفُ الْقُلُوبَ، شَهِدَ لَهُمْ مُعْطِيًا لَهُمُ الرُّوحَ الْقُدُسَ كَمَا لَنَا أَيْضًا.

וְהָאֱלֹהִים יֹדֵעַ הַלְּבָבוֹת הֵעִיד עֲלֵיהֶם בְּתִתּוֹ גַם־לָהֶם אֶת־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ כַּאֲשֶׁר נָתַן לָנוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲓϩⲏⲧ ⲫϯ ⲁϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ϩⲱⲛ ⲉⲧⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲛⲁⲛ

And God, he who knoweth the hearts, witnessed to them, and he gave to them the holy spirit, as he gave to us also;

Και ο καρδιογνωστης Θεος εδωκεν εις αυτους μαρτυριαν, χαρισας εις αυτους το Πνευμα το Αγιον καθως και εις ημας,

وَلَمْ يُمَيِّزْ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ بِشَيْءٍ، إِذْ طَهَّرَ بِالإِيمَانِ قُلُوبَهُمْ.

וְלֹא הִבְדִיל בֵּינֵינוּ וּבֵינֵיהֶם כִּי טִהַר אֶת־לְבָבָם עַל־יְדֵי הָאֱמוּנָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲭⲁ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϣⲓⲃϯ ⲟⲩⲧⲱⲛ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁϥⲧⲟⲩⲃⲟ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ

and he put not any difference between us and them, having cleansed their hearts in the faith.

και δεν εκαμεν ουδεμιαν διακρισιν μεταξυ ημων και αυτων, καθαρισας τας καρδιας αυτων δια της πιστεως.

فَالآنَ لِمَاذَا تُجَرِّبُونَ اللهَ بِوَضْعِ نِيرٍ عَلَى عُنُقِ التَّلاَمِيذِ لَمْ يَسْتَطِعْ آبَاؤُنَا وَلَا نَحْنُ أَنْ نَحْمِلَهُ؟

וְעַתָּה מַה־תְּנַסּוּ אֶת־הָאֱלֹהִים לָשׂוֹּם עֹל עַל־צַוְּארֵי הַתַּלְמִידִים אֲשֶׁר גַּם־אֲבוֹתֵינוּ גַּם אֲנַחְנוּ לֹא יָכֹלְנוּ לָשֵׂאת׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲡⲓⲣⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲧⲁⲗⲉ ⲟⲩⲛⲁϩⲃⲉϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲛⲙⲟϯ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲟⲩⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩⲛ ϧⲁⲣⲟϥ

Now then why tempt ye God, to place a yoke on (the) shoulders of the disciples, this which not our fathers nor we (pron.) could bear?

Τωρα λοιπον δια τι πειραζετε τον Θεον, επιβαλλοντες ζυγον εις τον τραχηλον των μαθητων, τον οποιον ουτε οι πατερες ημων ουτε ημεις δεν ηδυνηθημεν να βαστασωμεν;

لكِنْ بِنِعْمَةِ الرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ نُؤْمِنُ أَنْ نَخْلُصَ كَمَا أُولئِكَ أَيْضًا».

אֲבָל מַאֲמִינִים אֲנַחְנוּ כִּי בְחֶסֶד יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ נִוָּשֵׁעַ כְּמוֹהֶם כָּמוֹנוּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲛⲓⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ

But through the grace of our Lord Jesus we believe that we shall be saved, according as the others.

Αλλα δια της χαριτος του Κυριου Ιησου Χριστου πιστευομεν οτι θελομεν σωθη καθ' ον τροπον και εκεινοι.

فَسَكَتَ الْجُمْهُورُ كُلُّهُ. وَكَانُوا يَسْمَعُونَ بَرْنَابَا وَبُولُسَ يُحَدِّثَانِ بِجَمِيعِ مَا صَنَعَ اللهُ مِنَ الآيَاتِ وَالْعَجَائِبِ فِي الأُمَمِ بِوَاسِطَتِهِمْ.

וַיַּחֲרִישׁוּ כָל־הַקָּהָל וַיִּשְׁמְעוּ אֶל־בַּר־נַבָּא וְאֶל־פּוֹלוֹס מְסַפְּרִים אֶת־הָאֹתוֹת וְהַמּוֹפְתִים אֲשֶׁר הִרְבָּה הָאֱלֹהִים לַעֲשׂוֹת עַל־יְדֵיהֶם בְּקֶרֶב הַגּוֹיִם׃

Ⲁⲩⲭⲁⲣⲱϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲏⲓⲛⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲫⲏⲣⲓ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲁⲓⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ

But all the multitude was silent, and they were hearing Barnabas and Paulos speaking of all the signs and the wonders which God did among the Gentiles through them.

Εσιωπησε δε παν το πληθος και ηκουον τον Βαρναβαν και τον Παυλον εξιστορουντας οσα σημεια και τερατα εκαμεν ο Θεος δι' αυτων μεταξυ των εθνων.

وَبَعْدَمَا سَكَتَا أَجَابَ يَعْقُوبُ قِائِلًا: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، اسْمَعُونِي.

וַיְכַלּוּ לְדַבֵּר וַיַּעַן יַעֲקֹב וַיֹּאמַר אֲנָשִׁים אַחִים שִׁמְעוּ אֵלָי׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲉⲧⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

But after they were silent, Iakōbos answered, saying, [The] men, our brethren, hear me:

Και αφου αυτοι εσιωπησαν, απεκριθη ο Ιακωβος, λεγων· Ανδρες αδελφοι, ακουσατε μου.

سِمْعَانُ قَدْ أَخْبَرَ كَيْفَ افْتَقَدَ اللهُ أَوَّلًا الأُمَمَ لِيَأْخُذَ مِنْهُمْ شَعْبًا عَلَى اسْمِهِ.

שִׁמְעוֹן סִפֵּר אֶת־אֲשֶׁר רָאָה הָאֱלֹהִים בַּתְּחִלָּה לָקַחַת עַם לִשְׁמוֹ מִבֵּין הַגּוֹיִם׃

Ⲥⲩⲙⲉⲱⲛ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲗⲁⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ

Symeōn spake how at first God visited, to take a people from the Gentiles in his name.

Ο Συμεων εφανερωσε τινι τροπω κατ' αρχας ο Θεος επεσκεφθη τα εθνη ωστε να λαβη εξ αυτων λαον δια το ονομα αυτου.

وَهَذَا تُوافِقُهُ أَقْوَالُ الأَنْبِيَاءِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ:

וְלָזֹאת מַסְכִּימִים דִּבְרֵי הַנְּבִיאִים כַּכָּתוּב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲥⲉϯⲙⲁϯ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ

And with this agree the words of the prophets; according as it is written :

Και με τουτο συμφωνουσιν οι λογοι των προφητων, καθως ειναι γεγραμμενον·

سَأَرْجِعُ بَعْدَ هَذَا وَأَبْنِي أَيْضًا خَيْمَةَ دَاوُدَ السَّاقِطَةَ، وَأَبْنِي أَيْضًا رَدْمَهَا وَأُقِيمُهَا ثَانِيَةً،

אַחֲרֵי־כֵן אָשׁוּב וְאָקִים אֶת־סֻכַּת דָּוִיד הַנֹּפֶלֶת וַהֲרִסוֹתֶיהָ אָקִים וּבְנִיתִיהָ׃

Ϫⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲉⲓⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉ̀ⲕⲱⲧ ⲛ̀ϯⲥⲕⲏⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲥϩⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲁⲥ ⲉⲓⲉ̀ⲕⲟⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲧⲁϩⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲥ

'After these things I shall return, and I shall build the tabernacle of David, which was fallen; and the things which were overturned of it I shall build: and I shall (lit. will) set it up:

Μετα ταυτα θελω επιστρεψει και θελω ανοικοδομησει την σκηνην του Δαβιδ την πεπτωκυιαν, και τα κατηδαφισμενα αυτης θελω ανοικοδομησει και θελω ανορθωσει αυτην,

لِكَيْ يَطْلُبَ الْبَاقُونَ مِنَ النَّاسِ الرَّبَّ، وَجَمِيعُ الأُمَمِ الَّذِينَ دُعِيَ اسْمِي عَلَيْهِمْ، يَقُولُ الرَّبُّ الصَّانِعُ هَذَا كُلَّهُ.

לְמַעַן יִדְרְשׁוּ שְׁאֵרִית אָדָם אֶת־יְהוָֹה וְכָל־הַגּוֹיִם אֲשֶׁר נִקְרָא שְׁמִי עֲלֵיהֶם נְאֻם־יְהוָֹה עֹשֶׂה כָל־אֵלֶּה׃

Ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲡⲁⲣⲁⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲁⲓ

that (the) rest of [the] men may seek for the Lord, and all the Gentiles upon whom my name was called, saith the Lord, he who caused these things

δια να εκζητησωσι τον Κυριον οι λοιποι των ανθρωπων, και παντα τα εθνη, επι τα οποια καλειται το ονομα μου, λεγει Κυριος ο ποιων ταυτα παντα.

مَعْلُومَةٌ عِنْدَ الرَّبِّ مُنْذُ الأَزَلِ جَمِيعُ أَعْمَالِهِ.

נוֹדָעִים לֵאלֹהִים מֵעוֹלָם כָּל־מַעֲשָׂיו׃

Ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲉ̀ⲛⲉϩ

to be manifest since (the) age.

Απ' αιωνος ειναι γνωστα εις τον Θεον παντα τα εργα αυτου.

لِذَلِكَ أَنَا أَرَى أَنْ لَا يُثَقَّلَ عَلَى الرَّاجِعِينَ إِلَى اللهِ مِنَ الأُمَمِ،

וְעַל־כֵּן אֲנִי דָן שֶׁלּא לְהַחֲמִיר עַל־הַשָּׁבִים מִן־הַגּוֹיִם לֵאלֹהִים׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯϯϩⲁⲡ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲁϩϧⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

'Therefore I (pron.) give judgement, not to molest them who will turn from the Gentiles;

Οθεν εγω κρινω να μη παρενοχλωμεν τους απο των εθνων επιστρεφοντας εις τον Θεον,

بَلْ يُرْسَلْ إِلَيْهِمْ أَنْ يَمْتَنِعُوا عَنْ نَجَاسَاتِ الأَصْنَامِ، وَالزِّنَا، وَالْمَخْنُوقِ، وَالدَّمِ.

רַק לִכְתֹּב אֲלֵיהֶם אֲשֶׁר יִרְחֲקוּ מִטֻּמְאוֹת הָאֱלִילִים וּמִן־הַזְּנוּת וּמִבְּשַׂר הַנֶּחֱנָק וּמִן־הַדָּם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲉⲛⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓϣⲱⲧ ⲛ̀ⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲟⲣⲛⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲱϫϩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲟϥ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

but to send to them, to cause them to depart from things slain for idols, and [the] fornication, and things strangled, and the dead blood (plur.).

αλλα να γραφωμεν προς αυτους να απεχωσιν απο των μιασματων των ειδωλων και απο της πορνειας και του πνικτου και του αιματος.

لأَنَّ مُوسَى مُنْذُ أَجْيَالٍ قَدِيمَةٍ، لَهُ فِي كُلِّ مَدِينَةٍ مَنْ يَكْرِزُ بِهِ، إِذْ يُقْرَأُ فِي الْمَجَامِعِ كُلَّ سَبْتٍ».

כִּי מִדֹּרֹת עוֹלָם יֶשׁ־לְמשֶׁה דֹרְשִׁים בְּכָל־עִיר וָעִיר וּמִדֵּי שַׁבַּת בְּשַׁבַּתּוֹ יִקָּרֵא בְּבָתֵּי כְנֵסִיּוֹת׃

Ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲅⲁⲣ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲛⲓⲅⲉⲛⲉⲁ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲉⲟⲥ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁϥ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲟⲗⲓⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲉⲩⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

For Mōysēs since the early generations hath them who proclaim him in every city in the synagogues, being read on every sabbath.

Διοτι ο Μωυσης απο γενεας αρχαιας εχει εν παση πολει τους κηρυττοντας αυτον εν ταις συναγωγαις, αναγινωσκομενος κατα παν σαββατον.

رسالة الكنيسة إلى المؤمنين من الأمم

حِينَئِذٍ رَأَى الرُّسُلُ وَالْمَشَايِخُ مَعَ كُلِّ الْكَنِيسَةِ أَنْ يَخْتَارُوا رَجُلَيْنِ مِنْهُمْ، فَيُرْسِلُوهُمَا إِلَى أَنْطَاكِيَةَ مَعَ بُولُسَ وَبَرْنَابَا: يَهُوذَا الْمُلَقَّبَ بَرْسَابَا، وَسِيلاَ، رَجُلَيْنِ مُتَقَدِّمَيْنِ فِي الإِخْوَةِ.

וַיִּיטַב בְּעֵינֵי הַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים וּבְעֵינֵי כָל־הַקָּהָל לִבְחֹר מֵהֶם אֲנָשִׁים לִשְׁלֹחַ אֹתָם אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא עִם־פּוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא אֶת־יְהוּדָה הַמְכֻנֶּה בַּר־שַׁבָּא וְאֶת־סִילָא אַנְשֵׁי־שֵׁם בְּתוֹךְ הָאַחִים׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲥⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲡⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲃⲁⲣⲥⲁⲃⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϩⲩⲅⲟⲩⲙⲉⲛⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ

Then it seemed good to the apostles and the presbyters with the whole church to choose men from them, to send them to (the) Antiochia with Paulos and Barnabas; Ioudas, who is called Barsabbas,' and Silas, chief men among the brethren:

Τοτε εφανη ευλογον εις τους αποστολους και εις τους πρεσβυτερους μεθ' ολης της εκκλησιας να εκλεξωσιν εξ αυτων ανδρας και να πεμψωσιν εις Αντιοχειαν μετα του Παυλου και Βαρναβα, Ιουδαν τον επονομαζομενον Βαρσαβαν και Σιλαν, ανδρας προεστωτας μεταξυ των αδελφων,

وَكَتَبُوا بِأَيْدِيهِمْ هَكَذَا: «اَلرُّسُلُ وَالْمَشَايِخُ وَالإِخْوَةُ يُهْدُونَ سَلاَمًا إِلَى الإِخْوَةِ الَّذِينَ مِنَ الأُمَمِ فِي أَنْطَاكِيَةَ وَسُورِيَّةَ وَكِيلِيكِيَّةَ:

וַיִּכְתְּבוּ וַיִּשְׁלְחוּ עַל־יָדָם לֵאמֹר אֲנַחְנוּ הַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים וְהָאַחִים שֹׁאֲלִים שְׁלוֹם הָאַחִים אֲשֶׁר מִן־הַגּוֹיִם בְּאַנְטְיוֹכְיָא וּבְסוּרְיָא וּבְקִילִיקְיָא׃

Ⲉ̀ⲁⲩⲥϧⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲥⲩⲣⲓⲁ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲭⲉⲣⲉ

having written through them, The apostles and the presbyters to the brethren who are in (the) Antiochia and [the] Kylikia and [the] Syria, the brethren who are of the Gentiles,

και εγραψαν δια χειρος αυτων ταυτα· Οι αποστολοι και οι πρεσβυτεροι και οι αδελφοι προς τους εξ εθνων αδελφους τους κατα την Αντιοχειαν και Συριαν και Κιλικιαν, χαιρειν.

إِذْ قَدْ سَمِعْنَا أَنَّ أُنَاسًا خَارِجِينَ مِنْ عِنْدِنَا أَزْعَجُوكُمْ بِأَقْوَالٍ، مُقَلِّبِينَ أَنْفُسَكُمْ، وَقَائِلِينَ أَنْ تَخْتَتِنُوا وَتَحْفَظُوا النَّامُوسَ، الَّذِينَ نَحْنُ لَمْ نَأْمُرْهُمْ.

יַעַן וּבְיַעַן שָׁמַעְנוּ כִּי יָצְאוּ מֵאִתָּנוּ מְבַלְבְּלִים אֶתְכֶם וּמְקַלְקְלִים נַפְשֹׁתֵיכֶם בִּדְבָרִים בְּאָמְרָם לָכֶם לְהִמּוֹל וְלִשְׁמֹר אֶת־הַתּוֹרָה אֲשֶׁר לֹא צִוִּינוּ אוֹתָם׃

Ⲉ̀ⲡⲓⲇⲏ ⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩϣⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲩⲫⲱⲛϩ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲯⲩⲭⲏ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛϫⲟⲧⲟⲩ

Since we heard that some from us having come forth troubled you, perverting your souls in words, these which we said not;

Επειδη ηκουσαμεν οτι τινες εξ ημων εξελθοντες σας εταραξαν με λογους και διαστρεφουσι τας ψυχας σας, λεγοντες να περιτεμνησθε και να φυλαττητε τον νομον, εις τους οποιους ημεις δεν παρηγγειλαμεν τουτο,

رَأَيْنَا وَقَدْ صِرْنَا بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ أَنْ نَخْتَارَ رَجُلَيْنِ وَنُرْسِلَهُمَا إِلَيْكُمْ مَعَ حَبِيبَيْنَا بَرْنَابَا وَبُولُسَ،

לָכֵן טוֹב בְּעֵינֵי כֻלָּנוּ יַחְדָּו לִבְחֹר אֲנָשִׁים לִשְׁלֹחַ אֲלֵיכֶם עִם בַּר־נַבָּא וּפוֹלוֹס חֲבִיבֵינוּ׃

Ⲁⲥⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲁⲛⲓ̀ ⲉⲩⲙⲁ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲁⲅⲁⲡⲏⲧⲟⲥ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

it seemed good then to us, having come together, to choose men to send them to you with our beloved Barnabas and Paulos,

εφανη ευλογον εις ημας, συνελθοντας ομοθυμαδον, να εκλεξωμεν ανδρας και να πεμψωμεν προς εσας μετα των αγαπητων ημων Βαρναβα και Παυλου,

رَجُلَيْنِ قَدْ بَذَلاَ نَفْسَيْهِمَا لأَجْلِ اسْمِ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

בְּנֵי אָדָם אֲשֶׁר מָסְרוּ נַפְשָׁם עַל־שֵׁם אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲁⲩϯ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Men who gave their soul for (the) name of our Lord Jesus Christ.

ανθρωπων οιτινες παρεδωκαν τας ψυχας αυτων υπερ του ονοματος του Κυριου ημων Ιησου Χριστου.

فَقَدْ أَرْسَلْنَا يَهُوذَا وَسِيلاَ، وَهُمَا يُخْبِرَانِكُمْ بِنَفْسِ الأُمُورِ شِفَاهًا.

עַל־כֵּן שָׁלַחְנוּ אֶת־יְהוּדָה וְאֶת־סִילָא וְהֵמָּה יַגִּידוּ זֹאת בְּפִיהֶם׃

Ⲁⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ⲉⲩⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲣⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ

But we sent Ioudas and Silas, they also shall show to you the same things through (the) word.

Απεστειλαμεν λοιπον τον Ιουδαν και τον Σιλαν δια να σας απαγγειλωσι και αυτοι δια στοματος τα αυτα.

لأَنَّهُ قَدْ رَأَى الرُّوحُ الْقُدُسُ وَنَحْنُ، أَنْ لَا نَضَعَ عَلَيْكُمْ ثِقْلًا أَكْثَرَ، غَيْرَ هَذِهِ الأَشْيَاءِ الْوَاجِبَةِ:

כִּי טוֹב לִפְנֵי רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וּלְפָנֵינוּ לְבִלְתִּי שׂוֹּם עֲלֵיכֶם מַשָּׂא אַחֵר לְבַד מִן הַדְּבָרִים הַצְּרִיכִים הָאֵלֶּה׃

Ⲁⲥⲣⲁⲛⲁϥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲉⲙ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲁϩⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲡⲗⲏⲛ ⲛⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁⲅⲕⲏ

For it pleased the holy spirit and us also, not to put more burden upon you except these of necessity.

Διοτι εφανη ευλογον εις το Αγιον Πνευμα και εις ημας να μη επιβαλλωμεν εις εσας μηδεν πλειοτερον βαρος εκτος των αναγκαιων τουτων,

أَنْ تَمْتَنِعُوا عَمَّا ذُبِحَ لِلأَصْنَامِ، وَعَنِ الدَّمِ، وَالْمَخْنُوقِ، وَالزِّنَا، الَّتِي إِنْ حَفِظْتُمْ أَنْفُسَكُمْ مِنْهَا فَنِعِمَّا تَفْعَلُونَ. كُونُوا مُعَافَيْنَ».

אֲשֶׁר תִּרְחֲקוּ מִזִּבְחֵי אֱלִילִים וּמִן־הַדָּם וּמִבְּשַׂר הַנֶּחֱנָק וּמִן־הַזְּנוּת אִם־מֵאֵלֶּה תִּשְׁמְרוּ אֶת־נַפְשֹׁתֵיכֶם תֵּיטִיבוּ לַעֲשׂוֹת וְשָׁלוֹם לָכֶם׃

Ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲓϣⲱⲧ ⲛ̀ⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲟϥ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲱϫϩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲟⲣⲛⲓⲁ ⲛⲁⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲱⲃ ⲛ̀ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲟⲩϫⲁⲓ

Keep yourselves from them, the things slain for idols, and the dead blood (plur.), and things strangled, and [the] fornication; keeping yourselves from these and doing well. Farewell.

να απεχητε απο ειδωλοθυτων και αιματος και πνικτου και πορνειας· απο των οποιων φυλαττοντες εαυτους θελετε πραξει καλως. Ερρωσθε.

فَهَؤُلاَءِ لَمَّا أُطْلِقُوا جَاءُوا إِلَى أَنْطَاكِيَةَ، وَجَمَعُوا الْجُمْهُورَ وَدَفَعُوا الرِّسَالَةَ.

וְהָאֲנָשִׁים שֻׁלְּחוּ וַיָּבֹאוּ אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא וַיַּקְהִילוּ אֶת־הָעָם וַיִּתְּנוּ לָהֶם אֶת־הָאִגָּרֶת׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲁⲩϯ ⲛ̀ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ

They (pron.) indeed then having been dismissed, came to (the) Antiochia; and having assembled the multitude, they gave the epistle.

Ουτοι μεν λοιπον απολυθεντες ηλθον εις Αντιοχειαν, και συναξαντες το πληθος ενεχειρησαν την επιστολην.

فَلَمَّا قَرَأُوهَا فَرِحُوا لِسَبَبِ التَّعْزِيَةِ.

וַיִּקְרְאוּ אֹתָהּ וַיִּשְׂמְחוּ עַל־הַנֶּחָמָה׃

Ⲉⲧⲁⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲁⲩⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ

But having read, they rejoiced for the consolation.

Αναγνωσαντες δε αυτην, εχαρησαν δια την γενομενην παρηγοριαν.

وَيَهُوذَا وَسِيلاَ، إِذْ كَانَا هُمَا أَيْضًا نَبِيَّيْنِ، وَعَظَا الإِخْوَةَ بِكَلاَمٍ كَثِيرٍ وَشَدَّدَاهُمْ.

וִיהוּדָה וְסִילָא אֲשֶׁר גַּם־הֵם נְבִיאִים נִחֲמוּ הָאַחִים בִּדְבָרִים רַבִּים וַיְחַזְּקוּם׃

Ⲓⲟⲩⲇⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϩⲱⲟⲩ ⲛⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉϥⲟϣ ⲁⲩⲑⲉⲧ ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁϫⲣⲱⲟⲩ

Ioudas and Silas, (who) were prophets also, through many a word consoled the brethren and assured them.

Ο Ιουδας δε και ο Σιλας, οντες και αυτοι προφηται, παρηγορησαν τους αδελφους δια λογων πολλων και επεστηριξαν αυτους.

ثُمَّ بَعْدَ مَا صَرَفَا زَمَانًا أُطْلِقَا بِسَلاَمٍ مِنَ الإِخْوَةِ إِلَى الرُّسُلِ.

וַיִּהְיוּ שָׁם יָמִים אֲחָדִים וַיְשַׁלְּחוּם הָאַחִים בְּשָׁלוֹם אֶל שֹׁלְחֵיהֶם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲇⲉ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉⲑⲣⲟⲩϣⲉ ϣⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ

But having spent some time with them, they were dismissed in [a] peace to go unto them who sent them.

Και αφου διετριψαν εκει καιρον τινα, απεσταλησαν εν ειρηνη απο των αδελφων προς τους αποστολους.

وَلكِنَّ سِيلاَ رَأَى أَنْ يَلْبَثَ هُنَاكَ.

וַיִּיטַב בְּעֵינֵי סִילָא לָשֶׁבֶת שָׁם׃

Ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲉϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ

Omitted

Εις τον Σιλαν ομως εφανη ευλογον να μεινη ετι αυτου.

أَمَّا بُولُسُ وَبَرْنَابَا فَأَقَامَا فِي أَنْطَاكِيَةَ يُعَلِّمَانِ وَيُبَشِّرَانِ مَعَ آخَرِينَ كَثِيرِينَ أَيْضًا بِكَلِمَةِ الرَّبِّ.

וּפוֹלוֹס וּבַר־נַבָּא יָשְׁבוּ בְּאַנְטְיוֹכְיָא וַיְלַמְּדוּ וַיְבַשְּׂרוּ אֶת־דְּבַר יְהוָֹה הֵמָּה וְגַם־רַבִּים אֲחֵרִים עִמָּם׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ ⲉⲩϯⲥⲃⲱ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲉⲙ ⲕⲉⲙⲏϣ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But Paulos and Barnabas abode in (the) Antiochia, teaching and preaching good tidings, with many others, of the word of God.

Ο δε Παυλος και Βαρναβας διετριβον εν Αντιοχεια, διδασκοντες και κηρυττοντες μετα και αλλων πολλων τον λογον του Κυριου.

بولس وبرنابا يفترقان

ثُمَّ بَعْدَ أَيَّامٍ قَالَ بُولُسُ لِبَرْنَابَا: «لِنَرْجِعْ وَنَفْتَقِدْ إِخْوَتَنَا فِي كُلِّ مَدِينَةٍ نَادَيْنَا فِيهَا بِكَلِمَةِ الرَّبِّ، كَيْفَ هُمْ».

וַיְהִי מִקֵּץ יָמִים וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אֶל־בַּר־נַבָּא לְכָה וְנָשׁוּבָה וְנִפְקְדָה אֶת־אַחֵינוּ בְּכָל־עִיר וָעִיר אֲשֶׁר קָרָאנוּ־שָׁם אֶת־דְּבַר יְהוָֹה וְנִרְאֶה מָה הֵמָּה׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲉⲛⲕⲟⲧⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛϫⲉⲙⲡϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲃⲁⲕⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧϣⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But after some days said Paulos to Barnabas: 'Let us return and visit our brethren in every city, those in which we proclaimed the word of the Lord, to see what happened to them.'

Μετα δε τινας ημερας ειπεν ο Παυλος προς τον Βαρναβαν· Ας επιστρεψωμεν τωρα και ας επισκεφθωμεν τους αδελφους ημων κατα πασαν πολιν, εν αις εκηρυξαμεν τον λογον του Κυριου, πως εχουσι.

فَأَشَارَ بَرْنَابَا أَنْ يَأْخُذَا مَعَهُمَا أَيْضًا يُوحَنَّا الَّذِي يُدْعَى مَرْقُسَ،

וּבַר־נַבָּא יָעַץ לָקַחַת אִתָּם אֶת־יוֹחָנָן הַמְכֻנֶּה מַרְקוֹס׃

Ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲕⲉⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉⲧⲟⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲕⲟⲥ

But Barnabas was wishing to take away Iōannēs also with them, who is called Markos.'

Και ο μεν Βαρναβας εστοχασθη να συμπαραλαβη τον Ιωαννην τον λεγομενον Μαρκον·

وَأَمَّا بُولُسُ فَكَانَ يَسْتَحْسِنُ أَنَّ الَّذِي فَارَقَهُمَا مِنْ بَمْفِيلِيَّةَ وَلَمْ يَذْهَبْ مَعَهُمَا لِلْعَمَلِ، لَا يَأْخُذَانِهِ مَعَهُمَا.

אַךְ פּוֹלוֹס לֹא אָבָה לָקַחַת אִתָּם אֶת־הָאִישׁ אֲשֶׁר סָר מֵעֲלֵיהֶם בְּפַמְפּוּלְיָא וְלֹא־הָלַךְ אִתָּם בִּמְלַאכְתָּם׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲉⲣⲁⲝⲓⲟⲓⲛ ϫⲉⲭⲁⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲧⲡⲁⲙⲫⲩⲗⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲓ̀ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓϩⲱⲃ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲗϥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

But Paulos was thinking good that him who separated from them since (the) Pamphylia, and who came not with them to the work, they should not take with them.

ο Παυλος ομως εκρινεν αξιον, τον αποχωρισθεντα απο αυτων απο της Παμφυλιας και μη συνακολουθησαντα αυτους εις το εργον, τουτον να μη συμπαραλαβωσι.

فَحَصَلَ بَيْنَهُمَا مُشَاجَرَةٌ حَتَّى فَارَقَ أَحَدُهُمَا الآخَرَ. وَبَرْنَابَا أَخَذَ مَرْقُسَ وَسَافَرَ فِي الْبَحْرِ إِلَى قُبْرُسَ.

וַיְהִי־רֹגֶז עַד אֲשֶׁר נִפְרְדוּ אִישׁ מֵאָחִיו וַיִּקַּח בַּר־נַבָּא אֶת־מַרְקוֹס וַיִּסַּע בָּאֳנִיָּה אֶל־קִיפְרוֹס׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ⲃⲁⲣⲛⲁⲃⲁⲥ ⲇⲉ ⲁϥϭⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲣⲕⲟⲥ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ

But [an] anger arose, so that they separated from one another; but Barnabas took Markos, he sailed to Kypros;

Συνεβη λοιπον ερεθισμος, ωστε απεχωρισθησαν απ' αλληλων, και ο μεν Βαρναβας, παραλαβων τον Μαρκον, εξεπλευσεν εις Κυπρον.

وَأَمَّا بُولُسُ فَاخْتَارَ سِيلاَ وَخَرَجَ مُسْتَوْدَعًا مِنَ الإِخْوَةِ إِلَى نِعْمَةِ اللهِ.

וּפוֹלוֹס בָּחַר־לוֹ אֶת־סִילָא וַיִּמְסְרֻהוּ הָאַחִים אֶל־חֶסֶד יְהוָֹה וַיֵּצֵא׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ

but Paulos chose Silas, he came forth, having been delivered to the grace of God by the brethren.

Ο δε Παυλος, εκλεξας τον Σιλαν, εξηλθε, παραδοθεις υπο των αδελφων εις την χαριν του Θεου.

فَاجْتَازَ فِي سُورِيَّةَ وَكِيلِيكِيَّةَ يُشَدِّدُ الْكَنَائِسَ.

וַיַּעֲבֹר בְּסוּרְיָא וּבְקִילִיקְיָא וַיְחַזֵּק אֶת־הַקְּהִלּוֹת׃

Ⲛⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲥⲩⲣⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ

But he was passing through (the) Syria and (the) Kylikia confirming the churches.

Και διηρχετο την Συριαν και Κιλικιαν, επιστηριζων τας εκκλησιας.

إصحاح 16

تيموثاوس ينضم إلى بولس وسيلا

ثُمَّ وَصَلَ إِلَى دَرْبَةَ وَلِسْتَرَةَ، وَإِذَا تِلْمِيذٌ كَانَ هُنَاكَ اسْمُهُ تِيمُوثَاوُسُ، ابْنُ امْرَأَةٍ يَهُودِيَّةٍ مُؤْمِنَةٍ وَلكِنَّ أَبَاهُ يُونَانِيٌّ،

וַיָּבֹא אֶל־דֶּרְבִּי וְאֶל־לוּסְטְרָא וְהִנֵּה תַּלְמִיד אֶחָד שָׁם וּשְׁמוֹ טִימוֹתִיּוֹס וְהוּא בֶּן־אִשָּׁה יְהוּדִית מַאֲמִינָה וְאָבִיו יְוָנִי׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉⲧⲕⲉⲧⲉⲣⲃⲏ ⲛⲉⲙ ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥ ⲟⲩⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲛⲁϥⲭⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲛⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲧⲏ ⲡⲉϥⲓⲱⲧ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲡⲉ

But he came into (the) Terbē also and Lystra: and lo, a disciple was being there, his name being Timotheos, (the) son of a believing Jewess; but his father was a Greek.

Κατηντησε δε εις Δερβην και Λυστραν. Και ιδου, ητο εκει μαθητης τις ονοματι Τιμοθεος, υιος γυναικος τινος Ιουδαιας πιστης, πατρος δε Ελληνος,

وَكَانَ مَشْهُودًا لَهُ مِنَ الإِخْوَةِ الَّذِينَ فِي لِسْتَرَةَ وَإِيقُونِيَةَ.

וַיְהִי־לוֹ שֵׁם טוֹב בְּקֶרֶב הָאַחִים אֲשֶׁר בְּלוּסְתְּרָא וּבְאִיקָנְיוֹן׃

Ⲫⲁⲓ ⲛⲁⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲛⲉⲙ ⲓⲕⲟⲛⲓⲟⲛ

Concerning this (man) were witnessing the brethren who were in Lystra and Ikonion.

οστις ειχε καλην μαρτυριαν υπο των εν Λυστροις και Ικονιω αδελφων.

فَأَرَادَ بُولُسُ أَنْ يَخْرُجَ هَذَا مَعَهُ، فَأَخَذَهُ وَخَتَنَهُ مِنْ أَجْلِ الْيَهُودِ الَّذِينَ فِي تِلْكَ الأَمَاكِنِ، لأَنَّ الْجَمِيعَ كَانُوا يَعْرِفُونَ أَبَاهُ أَنَّهُ يُونَانِيٌّ.

בּוֹ בָחַר פּוֹלוֹס לָצֵאת אִתּוֹ וַיִּקַּח וַיָּמָל אֹתוֹ לְמַעַן הַיְּהוּדִים אֲשֶׁר בַּמְּקֹמוֹת הָהֵם כִּי כֻלָּם יָדְעוּ אֶת־אָבִיו כִּי יְוָנִי הוּא׃

Ⲫⲁⲓ ⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉⲑⲣⲉϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲟⲗϥ ⲁϥⲥⲟⲩⲃⲏⲧϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲩⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉϥⲓⲱⲧ ⲟⲩⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲡⲉ

Him Paul wished to come forth with him; and having taken him away, he circumcised him, because of the Jews who were in that place: for they all were knowing that his father was a Greek.

Τουτον ηθελησεν ο Παυλος να εξελθη μεθ' εαυτου, και λαβων αυτον περιετεμε δια τους Ιουδαιους τους οντας εν τοις τοποις εκεινοις· επειδη εγνωριζον παντες τον πατερα αυτου οτι ητο Ελλην.

وَإِذْ كَانُوا يَجْتَازُونَ فِي الْمُدُنِ كَانُوا يُسَلِّمُونَهُمُ الْقَضَايَا الَّتِي حَكَمَ بِهَا الرُّسُلُ وَالْمَشَايِخُ الَّذِينَ فِي أُورُشَلِيمَ لِيَحْفَظُوهَا.

וַיַּעַבְרוּ בְּעָרִים וַיִּמְסְרוּ לִשְׁמֹר אֶת־הַחֻקִּים אֲשֶׁר גָּזְרוּ הַשְּׁלִיחִים וְהַזְּקֵנִים בִּירוּשָׁלָיִם׃

Ⲉⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛⲁⲩϯ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲛⲓϩⲱⲛ ⲉⲧⲁⲩⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But going round among the cities they were delivering to them to keep the decrees which were established by the apostles and the presbyters who were in Jerusalem.

Ως δε διηρχοντο τας πολεις, παρεδιδον εις αυτους διαταγας να φυλαττωσι τα δογματα τα εγκεκριμενα υπο των αποστολων και των πρεσβυτερων των εν Ιερουσαλημ.

رؤية بولس للرجل المكدوني

فَكَانَتِ الْكَنَائِسُ تَتَشَدَّدُ فِي الإِيمَانِ وَتَزْدَادُ فِي الْعَدَدِ كُلَّ يَوْمٍ.

וְהַקְּהִילּוֹת הִתְחַזְּקוּ בָאֱמוּנָה וַתִּרְבֶּינָה מִיּוֹם אֶל־יוֹם׃

Ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁϫⲣⲟ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲁϣⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲏⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ

The churches indeed then were going on (lit. coming) being confirmed in the faith, and they were going on (lit. coming) multiplying in their number daily.

Αι μεν λοιπον εκκλησιαι εστερεουντο εις την πιστιν και ηυξανοντο τον αριθμον καθ' ημεραν.

وَبَعْدَ مَا اجْتَازُوا فِي فِرِيجِيَّةَ وَكُورَةِ غَلاَطِيَّةَ، مَنَعَهُمُ الرُّوحُ الْقُدُسُ أَنْ يَتَكَلَّمُوا بِالْكَلِمَةِ فِي أَسِيَّا.

וַיַּעַבְרוּ בִּפְרוּגְיָא וּבְאֶרֶץ גָּלַטְיָא כִּי מְנָעָם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ מֵהַשְׁמִיעַ אֶת־הַדָּבָר בְּאַסְיָא׃

Ⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲫⲣⲓⲕⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲭⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲅⲁⲗⲁⲧⲓⲁ ⲉ̀ⲁϥⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ

But they passed through [the] Phrikia and the country of [the] Galatia, the holy spirit having prevented them from speaking the word of God in [the] Asia.

Διελθοντες δε την Φρυγιαν και την γην της Γαλατιας, επειδη εμποδισθησαν υπο του Αγιου Πνευματος να κηρυξωσι τον λογον εν τη Ασια,

فَلَمَّا أَتَوْا إِلَى مِيسِيَّا حَاوَلُوا أَنْ يَذْهَبُوا إِلَى بِثِينِيَّةَ، فَلَمْ يَدَعْهُمُ الرُّوحُ.

וּכְבֹאָם אֶל־מוּסְיָא הוֹאִילוּ לָלֶכֶת אֶל־בִּיתוּנְיָא וְלֹא־הִנִּיחַ לָהֶם רוּחַ יֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲩⲥⲓⲁ ⲛⲁⲩϭⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ϯⲃⲏⲑⲉⲛⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But having come into the places of [the] Mysia, they were trying to go to [the] Bēthenia; and the spirit of Jesus was not allowing them.

ηλθον κατα την Μυσιαν και εδοκιμαζον να υπαγωσι προς την Βιθυνιαν· πλην δεν αφηκεν αυτους το Πνευμα.

فَمَرُّوا عَلَى مِيسِيَّا وَانْحَدَرُوا إِلَى تَرُوَاسَ.

וַיַּחְלְפוּ אֶת־מוּסְיָא וַיֵּרְדוּ אֶל־טְרוֹאָס׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲙⲩⲥⲓⲁ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲣⲱⲁⲥ

But having passed from [the] Mysia, they came into Trōas.

Περασαντες δε την Μυσιαν κατεβησαν εις Τρωαδα.

وَظَهَرَتْ لِبُولُسَ رُؤْيَا فِي اللَّيْلِ: رَجُلٌ مَكِدُونِيٌّ قَائِمٌ يَطْلُبُ إِلَيْهِ وَيَقُولُ: «اعْبُرْ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ وَأَعِنَّا!»

וְחָזוֹן נִרְאָה אֶל־פּוֹלוֹס בַּלָּיְלָה וְהִנֵּה־אִישׁ מַקְדּוֹן נִצָּב וְהוּא מְבַקֵּשׁ מִמֶּנּוּ לֵאמֹר עֲבֹר אֶל־מַקְדּוֹנְיָא וְעָזְרֵנוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲕⲉⲇⲱⲛ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉϥⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲁⲣⲓⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ

And a vision. was manifested to Paulos in the night; a man of Makedon standing, praying him, saying: 'Come to (the) Makedonia, help us.'

Και οραμα εφανη δια νυκτος εις τον Παυλον. Ανηρ τις Μακεδων ιστατο, παρακαλων αυτον και λεγων· Διαβα εις Μακεδονιαν και βοηθησον ημας.

فَلَمَّا رَأَى الرُّؤْيَا لِلْوَقْتِ طَلَبْنَا أَنْ نَخْرُجَ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ، مُتَحَقِّقِينَ أَنَّ الرَّبَّ قَدْ دَعَانَا لِنُبَشِّرَهُمْ.

וְכִרְאֹתוֹ אֶת־הֶחָזוֹן וַנְּבַקֵּשׁ לָלֶכֶת אֶל־מַקְדּוֹנְיָא כִּי יָדַעְנוּ כִּי הָאֱלֹהִים קָרָא לָנוּ לָלֶכֶת שָׁמָּה לְבַשֵּׂר אֹתָם הַבְּשׂוֹרָה׃

Ϩⲱⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓϩⲟⲣⲁⲙⲁ ⲥⲁⲧⲟⲧⲉⲛ ⲁⲛⲕⲱϯ ⲛⲥⲁ ⲓ̀ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲉⲛⲥⲟϭⲛⲓ ϫⲉ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲑⲁϩⲙⲉⲛ ⲉ̀ϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲟⲩ

But when we saw the vision we immediately sought for coming to (the) Makedonia, considering that God called us to preach good tidings to them.

Και ως ειδε το οραμα, ευθυς εζητησαμεν να υπαγωμεν εις την Μακεδονιαν, συμπεραινοντες οτι ο Κυριος προσκαλει ημας, δια να κηρυξωμεν το ευαγγελιον προς αυτους.

إيمان ليدية في فيلبي

فَأَقْلَعْنَا مِنْ تَرُوَاسَ وَتَوَجَّهْنَا بِالاسْتِقَامَةِ إِلَى سَامُوثْرَاكِي، وَفِي الْغَدِ إِلَى نِيَابُولِيسَ.

וַנֵּצֵא מִן־טְרוֹאַס וַנֵּרֶד בָּאֳנִיָּה וַנָּבֹא דֶּרֶךְ יְשָׁרָה אֶל־סַמּוֹתְרַקְיָא וּמִמָּחֳרָת אֶל־נַפּוֹלִיס׃

Ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲣⲱⲁⲥ ⲁⲛϣⲉ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲉ̀ⲥⲁⲙⲟⲑⲣⲁⲕⲏ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉⲛⲉⲁⲡⲟⲗⲓⲥ

But having come from Trōas, we went quickly to Samothrakē: but (on) the (lit. his) morrow we came into Neapolis;

Αποπλευσαντες λοιπον απο της Τρωαδος, επερασαμεν κατ' ευθειαν εις Σαμοθρακην και την ακολουθον ημεραν εις Νεαπολιν

وَمِنْ هُنَاكَ إِلَى فِيلِبِّي، الَّتِي هِيَ أَوَّلُ مَدِينَةٍ مِنْ مُقَاطَعَةِ مَكِدُونِيَّةَ، وَهِيَ كُولُونِيَّةُ. فَأَقَمْنَا فِي هَذِهِ الْمَدِينَةِ أَيَّامًا.

וּמִשָּׁם אֶל־פִילִפִּי הִיא הָרִאשֹׁנָה לְעָרֵי הַפֶּלֶךְ שֶׁל־מַקְדּוֹנְיָא וּקְלוֹנְיָא הָיְתָה וַנֵּשֶׁב בָּעִיר הַזֹּאת יָמִים אֲחָדִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲓⲥ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ⲧⲉ ϯϩⲟⲩⲓϯ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲟⲩⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛ̀ⲕⲟⲗⲱⲛⲓⲁ ⲛⲁⲛϣⲟⲡ ⲇⲉ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ

and from there we came to Philippois, which [it] is the first (city) of the district of (the) Makedonia, a colony city: but we were abiding in that city some days

και εκειθεν εις Φιλιππους, ητις ειναι πρωτη πολις του μερους εκεινου της Μακεδονιας, αποικια Ρωμαικη. Και διετριβομεν εν τη πολει ταυτη ημερας τινας·

وَفِي يَوْمِ السَّبْتِ خَرَجْنَا إِلَى خَارِجِ الْمَدِينَةِ عِنْدَ نَهْرٍ، حَيْثُ جَرَتِ الْعَادَةُ أَنْ تَكُونَ صَلاَةٌ، فَجَلَسْنَا وَكُنَّا نُكَلِّمُ النِّسَاءَ اللَّوَاتِي اجْتَمَعْنَ.

וּבְיוֹם הַשַּׁבָּת יָצָאנוּ אֶל־מִחוּץ לָעִיר אֶל־יַד הַנָּהָר אֲשֶׁר־שָׁם מְקוֹם תְּפִילָּה כְּמִנְהָגָם וַנֵּשֶׁב וַנְּדַבֵּר אֶל־הַנָּשִׁים הַנִּקְהָלוֹת שָׁמָּה׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲁⲛⲓ̀ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫⲓⲁⲣⲟ ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛϩⲉⲙⲥⲓ ⲛⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲓⲟⲙⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But on the day of the sabbaths we came outside of the city by the river, the place (of which) we were thinking that there would be [a] prayer there. And having sat, we were speaking to the women who came forth.

και τη ημερα του σαββατου εξηλθομεν εξω της πολεως πλησιον του ποταμου, οπου εσυνειθιζετο να γινηται προσευχη, και καθησαντες ελαλουμεν προς τας εκει συνελθουσας γυναικας.

فَكَانَتْ تَسْمَعُ امْرَأَةٌ اسْمُهَا لِيدِيَّةُ، بَيَّاعَةُ أُرْجُوَانٍ مِنْ مَدِينَةِ ثَيَاتِيرَا، مُتَعَبِّدَةٌ للهِ، فَفَتَحَ الرَّبُّ قَلْبَهَا لِتُصْغِيَ إِلَى مَا كَانَ يَقُولُهُ بُولُسُ.

וְאִשָּׁה יִרְאַת אֱלֹהִים וּשְׁמָה לוּדְיָא מֹכֶרֶת אַרְגָּמָן מֵעִיר תִּיאֲטִירָא שָׁמְעָה וַיִּפְתַּח יְהוָֹה אֶת־לִבָּהּ לְהַקְשִׁיב אֶל־דִּבְרֵי פוֹלוֹס׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲗⲩⲇⲓⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲁⲛϭⲏϫⲓ ⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲟⲗⲓⲥ ϫⲉ ⲑⲩⲁⲧⲏⲣⲱⲛ ⲉⲥⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲁⲥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲑⲁⲓ ⲁ ⲫϯ ⲟⲩⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲥϩⲏⲧ ⲉ̀ϯϩⲑⲏⲥ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

And a woman, her name being Lydia, being a seller of purple, of a city called Thyatērōn, worshipping God, was hearing. This (one) God opened her heart, to attend to the things which Paulos was saying.

Και γυνη τις Λυδια το ονομα, πωλητρια πορφυρας εκ πολεως Θυατειρων, σεβομενη τον Θεον, ηκουε, της οποιας ο Κυριος διηνοιξε την καρδιαν δια να προσεχη εις τα λαλουμενα υπο του Παυλου.

فَلَمَّا اعْتَمَدَتْ هِيَ وَأَهْلُ بَيْتِهَا طَلَبَتْ قَائِلَةً: «إِنْ كُنْتُمْ قَدْ حَكَمْتُمْ أَنِّي مُؤْمِنَةٌ بِالرَّبِّ، فَادْخُلُوا بَيْتِي وَامْكُثُوا». فَأَلْزَمَتْنَا.

וַתִּטָּבֵל הִיא וּבְנֵי בֵיתָהּ וַתְּבַקֵּשׁ מִמֶּנּוּ לֵאמֹר אִם־נֶאֱמֶנֶת לָאָדוֹן אָנֹכִי בְעֵינֵיכֶם בֹּאוּ־נָא אֶל־בֵּיתִי וּשְׁבוּ־בוֹ וַתִּפְצַר בָּנוּ׃

Ⲉⲧⲁⲥϭⲓⲱⲙⲥ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲥⲏⲓ ⲁⲥϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲡⲧ ⲉ̀ⲟⲩⲡⲓⲥⲧⲏ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲁⲙⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲏⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥϭⲓⲧⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

But having been baptised, and her house, she besought us, saying: 'If ye reckoned me faithful to the Lord, come into my house, abide.' And she took us by force.

Αφου δε εβαπτισθη αυτη και ο οικος αυτης, παρεκαλεσε λεγουσα· Εαν με εκρινατε οτι ειμαι πιστη εις τον Κυριον, εισελθετε εις τον οικον μου και μεινατε· και μας εβιασεν.

بولس وسيلا في سجن فيلبي

وَحَدَثَ بَيْنَمَا كُنَّا ذَاهِبِينَ إِلَى الصَّلاَةِ، أَنَّ جَارِيَةً بِهَا رُوحُ عِرَافَةٍ اسْتَقْبَلَتْنَا. وَكَانَتْ تُكْسِبُ مَوَالِيَهَا مَكْسَبًا كَثِيرًا بِعِرَافَتِهَا.

וַיְהִי בְּלֶכְתֵּנוּ לִמְקוֹם הַתְּפִלָּה וַתִּפְגַּע־בָּנוּ שִׁפְחָה בַּעֲלַת אוֹב וְהִיא עָשְׂתָה הוֹן־רַב לַאדֹנֶיהָ בִּקְסָמֶיהָ׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲛⲛⲁ ⲉ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϩⲣⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲗⲟⲩ ⲙ̀ⲃⲱⲕⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲣⲉϥϣⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙⲁⲥ ⲑⲁⲓ ⲉⲛⲁⲥϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉⲣⲅⲁⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲛⲉⲥϭⲓⲥⲉⲩ ⲉⲥⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϣⲓⲛⲓ

But it came to pass (that) as we were going to the prayer a young maidservant, there being a spirit of divination with her, met us, she who was giving much profit to her masters, being (a) diviner.

Ενω δε επορευομεθα εις την προσευχην, απηντησεν ημας δουλη τις εχουσα πνευμα πυθωνος, ητις εδιδε πολυ κερδος εις τους κυριους αυτης μαντευομενη.

هَذِهِ اتَّبَعَتْ بُولُسَ وَإِيَّانَا وَصَرَخَتْ قَائِلَةً: «هَؤُلاَءِ النَّاسُ هُمْ عَبِيدُ اللهِ الْعَلِيِّ، الَّذِينَ يُنَادُونَ لَكُمْ بِطَرِيقِ الْخَلاَصِ».

וַתֵּלֶךְ אַחֲרֵי פוֹלוֹס וְאַחֲרֵינוּ הָלוֹךְ וְקָרוֹא לֵאמֹר הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶה עַבְדֵי אֵל עֶלְיוֹן וְהֵם מוֹרִים אֹתָנוּ דֶּרֶךְ הַיְשׁוּעָה׃

Ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲥⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙⲁⲛ ⲛⲁⲥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ϩⲁⲛⲉⲃⲓⲁⲓⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲛⲉ ⲛⲁⲓ ⲉⲧϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲟⲩϫⲁⲓ

She having walked after Paulos and us, was crying out, saying: 'These men are servants of most high God; these who proclaim to you a way of salvation.'

Αυτη ακολουθησασα τον Παυλον και ημας εκραζε, λεγουσα· Ουτοι οι ανθρωποι ειναι δουλοι του Θεου του Υψιστου, οιτινες κηρυττουσι προς ημας οδον σωτηριας.

وَكَانَتْ تَفْعَلُ هَذَا أَيَّامًا كَثِيرَةً. فَضَجِرَ بُولُسُ وَالْتَفَتَ إِلَى الرُّوحِ وَقَالَ: «أَنَا آمُرُكَ بِاسْمِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ أَنْ تَخْرُجَ مِنْهَا!» فَخَرَجَ فِي تِلْكَ السَّاعَةِ.

וְכֵן עָשְׂתָה יָמִים רַבִּים וַיֵּרַע בְּעֵינֵי פוֹלוֹס הַדָּבָר הַזֶּה וַיִּפֶן וַיֹּאמֶר אֶל־הָרוּחַ אָנֹכִי מְצַוְּךָ בְּשֵׁם יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ לָצֵאת מִמֶּנָּה וַיֵּצֵא בַּשָּׁעָה הַהִיא׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲥⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲕⲟⲧϥ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϯϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲁⲕ ϧⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ

But this she was doing many days. But Paulos, having been grieved, and having turned to the spirit, said: I order thee in (the) name of Jesus Christ to come out of her.' And he came out in that hour.

Τουτο δε εκαμνεν επι πολλας ημερας. Βαρυνθεις δε ο Παυλος και στραφεις, ειπε προς το πνευμα, Προσταζω σε εν τω ονοματι του Ιησου Χριστου να εξελθης απ' αυτης. Και εξηλθε την αυτην ωραν.

فَلَمَّا رَأَى مَوَالِيهَا أَنَّهُ قَدْ خَرَجَ رَجَاءُ مَكْسَبِهِمْ، أَمْسَكُوا بُولُسَ وَسِيلاَ وَجَرُّوهُمَا إِلَى السُّوقِ إِلَى الْحُكَّامِ.

וַיִּרְאוּ אֲדֹנֶיהָ כִּי אָבְדָה תּוֹחֶלֶת בִּצְעָם וַיִּתְפְּשׂוֹּ אֶת־פּוֹלוֹס וְאֶת־סִילָא וַיִּסְחָבוּם אֶל־הָרְחוֹב לִפְנֵי זִקְנֵי הָעִיר׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲥϭⲓⲥⲉⲩ ϫⲉ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩϩⲱⲃ ⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲁⲩⲱϣϯ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϯⲁⲅⲟⲣⲁ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ

But her masters, having seen that the hope of their profit came out of her, laid hold on Paulos and Silas; they dragged them away to the marketplace unto the rulers.

Ιδοντες δε οι κυριοι αυτης οτι εξηλθεν η ελπις του κερδους αυτων, πιασαντες τον Παυλον και τον Σιλαν, εσυραν εις την αγοραν προς τους αρχοντας,

وَإِذْ أَتَوْا بِهِمَا إِلَى الْوُلاَةِ، قَالُوا: «هَذَانِ الرَّجُلاَنِ يُبَلْبِلاَنِ مَدِينَتَنَا، وَهُمَا يَهُودِيَّانِ،

וַיְבִיאוּם אֶל־הַשָּׂרִים וַיֹּאמְרוּ הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה עֹכְרִים אֶת־עִירֵנוּ וְהֵם יְהוּדִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲛⲟⲩ ϩⲁ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲥⲉϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉ

And having brought them to the captains, they said: These men trouble our city being Jews:

και φεροντες αυτους προς τους στρατηγους, ειπον· Ουτοι οι ανθρωποι εκταραττουσι την πολιν ημων, Ιουδαιοι οντες,

وَيُنَادِيَانِ بِعَوَائِدَ لَا يَجُوزُ لَنَا أَنْ نَقْبَلَهَا وَلَا نَعْمَلَ بِهَا، إِذْ نَحْنُ رُومَانِيُّونَ».

וּמוֹדִיעִים חֻקּוֹת אֲשֶׁר לֹא־נָאוָה לָנוּ לְקַבְּלָם וְלַעֲשׂתָם כִּי רוֹמִיִּים אֲנָחְנוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲕⲁϩⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲥϣⲉ ⲛⲁⲛ ⲁⲛ ⲉ̀ϣⲟⲡⲟⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ⲁⲓⲧⲟⲩ ⲉⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲉⲟⲥ

and they proclaim to us other customs, these which it is not lawful for us to receive nor to do, being Romans.'

και διδασκουσιν εθιμα, τα οποια δεν ειναι εις ημας συγκεχωρημενον να παραδεχωμεθα μηδε να πραττωμεν, Ρωμαιοι οντες.

فَقَامَ الْجَمْعُ مَعًا عَلَيْهِمَا، وَمَزَّقَ الْوُلاَةُ ثِيَابَهُمَا وَأَمَرُوا أَنْ يُضْرَبَا بِالْعِصِيِّ.

וַיָּקָם גַּם־הָעָם עֲלֵיהֶם וְהַשָּׂרִים קָרְעוּ אֶת־בִּגְדֵיהֶם מֵעֲלֵיהֶם וַיְצַוּוּ לְהַכּוֹתָם בַּשּׁוֹטִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲁⲩⲫⲱϧ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲱⲥ ⲁⲩⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲛ̀ⲥⲉϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡϣⲃⲱⲧ

And the multitude rose upon them; and the captains rent their garments, they commanded that they should beat them with (the) staff.

Και συνεφωρμησεν ο οχλος κατ' αυτων. Και οι στρατηγοι διασχισαντες αυτων τα ιματια, προσεταττον να ραβδιζωσιν αυτους,

فَوَضَعُوا عَلَيْهِمَا ضَرَبَاتٍ كَثِيرَةً وَأَلْقُوهُمَا فِي السِّجْنِ، وَأَوْصَوْا حَافِظَ السِّجْنِ أَنْ يَحْرُسَهُمَا بِضَبْطٍ.

וַיְהִי אַחֲרֵי הַכּוֹת אֹתָם מַכָּה רַבָּה וַיִּתְּנוּם בַּמִּשְׁמָר וַיְצַוּוּ אֶת־שׁוֹמֵר הָאֲסוּרִים לְשָׁמְרָם הֵיטֵב׃

Ⲉⲧⲁⲩϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϣⲁϣ ⲛⲱⲟⲩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲉ̀ⲁⲩϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ⲉ̀ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ

Having given to them many stripes, they cast them to the prison, having ordered the jailor a to keep them securely.

και αφου εδωκαν εις αυτους πολλους ραβδισμους, εβαλον εις φυλακην, παραγγειλαντες τον δεσμοφυλακα να φυλαττη αυτους ασφαλως·

وَهُوَ إِذْ أَخَذَ وَصِيَّةً مِثْلَ هَذِهِ، أَلْقَاهُمَا فِي السِّجْنِ الدَّاخِلِيِّ، وَضَبَطَ أَرْجُلَهُمَا فِي الْمِقْطَرَةِ.

וְהוּא כַּאֲשֶׁר צֻוָּה כֵּן עָשָׂה וַיַּנִּיחֵם בַּחֲדַר הַמִּשְׁמָר הַפְּנִימִי וַיָּשֶׂם אֶת־רַגְלֵיהֶם בַּסָּד׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁϥϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲟⲩϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉ̀ⲡⲓϣⲉ

This (man) having received an order of this kind, cast them into the inner prison, and he secured their feet to the wood.

οστις λαβων τοιαυτην παραγγελιαν, εβαλεν αυτους εις την εσωτεραν φυλακην και συνεκλεισε τους ποδας αυτων εις το ξυλον.

وَنَحْوَ نِصْفِ اللَّيْلِ كَانَ بُولُسُ وَسِيلاَ يُصَلِّيَانِ وَيُسَبِّحَانِ اللهَ، وَالْمَسْجُونُونَ يَسْمَعُونَهُمَا.

וַיְהִי כַּחֲצוֹת הַלַּיְלָה וּפוֹלוֹס וְסִילָא מִתְפַּלְּלִים וּמְזַמְּרִים לֵאלֹהִים וְהָאֲסוּרִים מַקְשִׁיבִים אֲלֵיהֶם׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲁϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲉⲩⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲛⲁⲩⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ ⲛⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲟⲛϩ

But at midnight Paulos and Silas, praying, were blessing God: they all his house. who were bound were hearing them:

Κατα δε το μεσονυκτιον ο Παυλος και ο Σιλας προσευχομενοι υμνουν τον Θεον· και ηκροαζοντο αυτους οι δεσμιοι.

فَحَدَثَ بَغْتَةً زَلْزَلَةٌ عَظِيمَةٌ حَتَّى تَزَعْزَعَتْ أَسَاسَاتُ السِّجْنِ، فَانْفَتَحَتْ فِي الْحَالِ الأَبْوَابُ كُلُّهَا، وَانْفَكَّتْ قُيُودُ الْجَمِيعِ.

וְהִנֵּה רַעַשׁ גָּדוֹל פִּתְאֹם וַיָּזֻעוּ מוֹסְדוֹת בֵּית הַכֶּלֶא וַתִּפָּתַחְנָה כָל־הַדְּלָתוֹת וּמוֹסְרוֹת כֻּלָּם נִתָּקוּ׃

Ⲛ̀ⲟⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲙⲉⲛ ϩⲱⲥⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲕⲓⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲉⲛϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ⲛ̀ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲥⲛⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

suddenly happened a great earthquake, so that the foundations of the place of binding were moved: but immediately all the doors were opened; and all the bands of theirs were loosed.

Και εξαιφνης εγεινε σεισμος μεγας, ωστε εσαλευθησαν τα θεμελια του δεσμωτηριου, και παρευθυς ηνοιχθησαν πασαι αι θυραι και ελυθησαν παντων τα δεσμα.

وَلَمَّا اسْتَيْقَظَ حَافِظُ السِّجْنِ، وَرَأَى أَبْوَابَ السِّجْنِ مَفْتُوحَةً، اسْتَلَّ سَيْفَهُ وَكَانَ مُزْمِعًا أَنْ يَقْتُلَ نَفْسَهُ، ظَانًّا أَنَّ الْمَسْجُونِينَ قَدْ هَرَبُوا.

וְשׁוֹמֵר הָאֲסוּרִים נֵעוֹר מִשְּׁנָתוֹ וַיַּרְא וְהִנֵּה דַּלְתוֹת הַמִּשְׁמָר נִפְתָּחוֹת וַיִּשְׁלֹף חַרְבּוֹ וַיְבַקֵּשׁ לְאַבֵּד עַצְמוֹ כִּי־אָמַר בָּרְחוּ הָאֲסוּרִים׃

Ⲉⲧⲁϥⲛⲉϩⲥⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲣⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲉⲩⲟⲩⲏⲛ ⲁϥⲑⲱⲕⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉϥⲥⲏϥⲓ ⲉϥⲛⲁϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁⲩⲫⲱⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲛϩ

But the jailor having woke, and having seen the doors of the prison open, drew his sword, being about to kill himself, thinking that they who were bound fled.

Εξυπνησας δε ο δεσμοφυλαξ και ιδων ανεωγμενας τας θυρας της φυλακης, εσυρε μαχαιραν και εμελλε να θανατωση εαυτον, νομιζων οτι εφυγον οι δεσμιοι.

فَنَادَى بُولُسُ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ قَائِلًا: «لاَ تَفْعَلْ بِنَفْسِكَ شَيْئًا رَدِيًّا! لأَنَّ جَمِيعَنَا هَهُنَا!»

וַיִּקְרָא פוֹלוֹס בְּקוֹל גָּדוֹל לֵאמֹר אַל־תַּעַשׂ לְךָ רָעָה כִּי־הִנֵּה אֲנַחְנוּ כֻּלָּנוּ׃

Ⲁϥⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲁⲕ ⲧⲉⲛⲙⲡⲁⲓⲙⲁ ⲅⲁⲣ ⲧⲏⲣⲟⲩ

But Paulos cried out in a great voice, saying: ‘Do not any evil to thyself: for we are all here.'

Πλην ο Παυλος εκραξε μετα φωνης μεγαλης, λεγων· Μη πραξης μηδεν κακον εις σεαυτον· διοτι παντες ειμεθα εδω.

فَطَلَبَ ضَوْءًا وَانْدَفَعَ إِلَى دَاخِلٍ، وَخَرَّ لِبُولُسَ وَسِيلاَ وَهُوَ مُرْتَعِدٌ،

וַיִּשְׁאַל נֵרוֹת וַיְדַלֵּג הַחֶדְרָה וְהוּא מַרְעִיד וַיִּפֹּל לְרַגְלֵי פוֹלוֹס וְסִילָא׃

Ⲁϥϭⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲁϥϭⲟϫⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲑⲉⲣⲧⲉⲣ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲁⲣⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ

But he took a light; he ran in, and having been in a trembling, cast himself down at the feet of Paulos and Silas;

Ζητησας δε φωτα εισεπηδησε, και εντρομος γενομενος επεσεν εμπροσθεν του Παυλου και του Σιλα,

ثُمَّ أَخْرَجَهُمَا وَقَالَ: «يَا سَيِّدَيَّ، مَاذَا يَنْبَغِي أَنْ أَفْعَلَ لِكَيْ أَخْلُصَ؟»

וַיּוֹצִיאֵם וַיֹּאמַר אֲדֹנַי מָה אֶעֱשֶׂה וְאִוָּשֵׁעַ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁϭⲓⲥⲉⲩ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲁⲓϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲛⲟϩⲉⲙ

and having brought them out, he said to them: 'My masters, what ought I to do that I may be saved?

και εκβαλων αυτους εξω, ειπε· Κυριοι, τι πρεπει να καμω δια να σωθω;

فَقَالاَ: «آمِنْ بِالرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ فَتَخْلُصَ أَنْتَ وَأَهْلُ بَيْتِكَ».

וַיֹּאמְרוּ הָאֲמֵן בָּאָדוֹן יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וְתִוָּשַׁע אַתָּה וּבֵיתֶךָ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁϩϯ ⲉⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ⲟⲩⲟϩ ⲉⲕⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕⲏⲓ

But they (pron.) said: 'Believe the Lord Jesus, and thou shalt be saved, thou and thy house.'

Οι δε ειπον· Πιστευσον εις τον Κυριον Ιησουν Χριστον, και θελεις σωθη, συ και ο οικος σου.

وَكَلَّمَاهُ وَجَمِيعَ مَنْ فِي بَيْتِهِ بِكَلِمَةِ الرَّبِّ.

וַיַּגִּידוּ־לוֹ אֶת־דְּבַר יְהוָֹה וּלְכֹל אֲשֶׁר בְּבֵיתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ

And they spake to him the word of the Lord, him and all his house.

Και ελαλησαν προς αυτον τον λογον του Κυριου και προς παντας τους εν τη οικια αυτου.

فَأَخَذَهُمَا فِي تِلْكَ السَّاعَةِ مِنَ اللَّيْلِ وَغَسَّلَهُمَا مِنَ الْجِرَاحَاتِ، وَاعْتَمَدَ فِي الْحَالِ هُوَ وَالَّذِينَ لَهُ أَجْمَعُونَ.

וַיִּקָּחֵם בַּלַּיְלָה בַּשָּׁעָה הַהִיא וַיִּרְחַץ אֶת־חַבּוּרֹתֵיהֶם וַיִּטָּבֵל הוּא וְכָל־אֲשֶׁר־לוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲗⲟⲩ ⲛ̀ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲁϥϫⲟⲕⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲉⲣϧⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓⲱⲙⲥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ

And he took them away in that hour of the night, he washed their wounds; and he was baptised, he and

Και παραλαβων αυτους εν εκεινη τη ωρα της νυκτος, ελουσε τας πληγας αυτων και εβαπτισθη ευθυς αυτος και παντες οι αυτου,

وَلَمَّا أَصْعَدَهُمَا إِلَى بَيْتِهِ قَدَّمَ لَهُمَا مَائِدَةً، وَتَهَلَّلَ مَعَ جَمِيعِ بَيْتِهِ إِذْ كَانَ قَدْ آمَنَ بِاللهِ.

וַיַּעֲלֵם אֶל־בֵּיתוֹ וַיַּעֲרֹך שֻׁלְחָן לִפְנֵיהֶם וַיָּגֶל עִם־כָּל־בֵּיתוֹ כִּי מַאֲמִין הָיָה בֵּאלֹהִים׃

Ⲉⲧⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉϥⲏⲓ ⲁϥⲭⲁ ⲟⲩⲧⲣⲁⲡⲉⲍⲁ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲑⲉⲗⲏⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲉⲧⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲫϯ

But baving brought them into his house, he put a table before them, and was being glad and all his house, having believed God.

και αναβιβασας αυτους εις τον οικον αυτου παρεθηκε τραπεζαν, και ευφρανθη πανοικι πιστευσας εις το Θεον.

وَلَمَّا صَارَ النَّهَارُ أَرْسَلَ الْوُلاَةُ الْجَلاَدِينَ قَائِلِينَ: «أَطْلِقْ ذَيْنِكَ الرَّجُلَيْنِ».

וּבִהְיֹת הַבֹּקֶר שָׁלְחוּ הַשָּׂרִים אֶת־הַשּׁוֹטְרִים לֵאמֹר שַׁלַּח אֶת־הָאֲנָשִׁים הָהֵם׃

Ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲁⲃⲇⲟⲩⲭⲟⲥ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲭⲁ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But the day having come, the captains sent lictors, saying: 'Release those men.'

Αφου δε εγεινεν ημερα, εστειλαν οι στρατηγοι τους ραβδουχους, λεγοντες· Απολυσον τους ανθρωπους εκεινους.

فَأَخْبَرَ حَافِظُ السِّجْنِ بُولُسَ بِهَذَا الكَلاَّمِ أَنَّ الْوُلاَةَ قَدْ أَرْسَلُوا أَنْ تُطْلَقَا، فَاخْرُجَا الآنَ وَاذْهَبَا بِسَلاَمٍ.

וַיַּגֵּד שֹׁמֵר הָאֲסוּרִים לְפוֹלוֹס אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה לֵאמֹר שָׁלְחוּ הַשָּׂרִים לִפְטֹר אֶתְכֶם וְעַתָּה צְאוּ וּלְכוּ בְשָׁלוֹם׃

Ⲁϥⲧⲁⲙⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲣⲉϥⲁⲣⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ⲥⲱⲛϩ ϫⲉ ⲁ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲟⲩⲱⲣⲡ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲁ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲁⲙⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ

But the jailor showed to Paulos these words: The captains sent that ye should be released: now then come forth, go in [a] peace.'

Και ο δεσμοφυλαξ απηγγειλε τους λογους τουτους προς τον Παυλον, λεγων οτι οι στρατηγοι εστειλαν δια να απολυθητε· τωρα λοιπον εξελθετε και υπαγετε εν ειρηνη.

فَقَالَ لَهُمْ بُولُسُ: «ضَرَبُونَا جَهْرًا غَيْرَ مَقْضِيٍّ عَلَيْنَا، وَنَحْنُ رَجُلاَنِ رُومَانِيَّانِ، وَأَلْقَوْنَا فِي السِّجْنِ. أَفَالآنَ يَطْرُدُونَنَا سِرًّا؟ كَلاَّ! بَلْ لِيَأْتُوا هُمْ أَنْفُسُهُمْ وَيُخْرِجُونَا».

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אֲלֵיהֶם הַכֵּה הִכּוּנוּ נֶגֶד כָּל־הָעָם בְּלֹא־דִין וּמִשְׁפָּט וַאֲנַחְנוּ אֲנָשִׁים רוֹמִיִּים וַיַּשְׁלִיכוּ אֹתָנוּ בַּמִּשְׁמָר וְעַתָּה בַּסֵּתֶר יְגָרֲשׁוּנוּ אַל־נָא כִּי אִם־יָבֹאוֹ הֵמָּה וְיוֹצִיאוּנוּ׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲛ̀ⲇⲏⲙⲟⲥⲓⲁ ⲉ̀ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲡⲕⲉϩⲱⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲁⲛ ⲁⲩϩⲓⲧⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲡϣⲧⲉⲕⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲭⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲁⲣⲟⲩⲓ̀ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲛⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But Paulos said to them: Having beaten us publicly, being Roman men, (when) also we are not condemned, they cast us to (the) prison; and they cast us (pron.) out secretly. Nay, but let them come themselves and bring us out.'

Αλλ' ο Παυλος ειπε προς αυτους· Αφου εδειραν ημας δημοσια χωρις να καταδικασθωμεν, ανθρωπους Ρωμαιους οντας, εβαλον εις φυλακην· και τωρα μας εκβαλλουσι κρυφιως; ουχι βεβαιως, αλλ' αυτοι ας ελθωσι και ας μας εκβαλωσιν.

فَأَخْبَرَ الْجَلاَدُونَ الْوُلاَةَ بِهَذَا الْكَلاَمِ، فَاخْتَشَوْا لَمَّا سَمِعُوا أَنَّهُمَا رُومَانِيَّانِ.

וַיַּגִּידוּ הַשֹּׁטְרִים לַשָּׂרִים אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיְהִי כְּשָׁמְעָם כִּי־רוֹמִיִּים הֵם וַיִּירָאוּ׃

Ⲁⲩⲧⲁⲙⲉ ⲛⲓⲥⲁⲧⲏⲅⲟⲩⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲣⲁⲃⲇⲟⲩⲭⲟⲥ ⲁⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲛⲉ

The lictors showed to the captains these words: but they feared, having heard that they were Romans.

Ανηγγειλαν δε προς τους στρατηγους οι ραβδουχοι τους λογους τουτους· και εφοβηθησαν ακουσαντες οτι ειναι Ρωμαιοι,

فَجَاءُوا وَتَضَرَّعُوا إِلَيْهِمَا وَأَخْرَجُوهُمَا، وَسَأَلُوهُمَا أَنْ يَخْرُجَا مِنَ الْمَدِينَةِ.

וַיָּבֹאוּ וַיְחַלּוּ פְנֵיהֶם וַיּוֹצִיאוּם וַיִּשְׁאֲלוּ מֵהֶם לָצֵאת מִן־הָעִיר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲁⲩϧⲱⲛϫ ⲉⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲡⲟⲗⲓⲥ

And having come, they entreated them, and having brought them out, they besought them to go out of their city.

και ελθοντες παρεκαλεσαν αυτους, και αφου εξεβαλον, παρεκαλουν αυτους να εξελθωσιν εκ της πολεως.

فَخَرَجَا مِنَ السِّجْنِ وَدَخَلاَ عِنْدَ لِيدِيَّةَ، فَأَبْصَرَا الإِخْوَةَ وَعَزَّيَاهُمْ ثُمَّ خَرَجَا.

וַיֵּצְאוּ מִן־הַמִּשְׁמָר וַיָּבֹאוּ אֶל־בֵּית לוּדְיָא וַיִּרְאוּ אֶת־הָאַחִים וַיַּזְהִירוּם וַיֵּלְכוּ לְדַרְכָּם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓϣⲧⲉⲕⲟ ⲁⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲗⲩⲇⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲁⲩϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But having come out of the prison, they went into (the) house of Lydia, and having seen, they comforted the brethren, and they came forth.

Οι δε εξελθοντες εκ της φυλακης, υπηγον εις τον οικον της Λυδιας, και ιδοντες τους αδελφους, παρηγορησαν αυτους και ανεχωρησαν.

إصحاح 17

في تسالونيكي

فَاجْتَازَا فِي أَمْفِيبُولِيسَ وَأَبُولُونِيَّةَ، وَأَتَيَا إِلَى تَسَالُونِيكِي، حَيْثُ كَانَ مَجْمَعُ الْيَهُودِ.

וַיְהִי אַחֲרֵי עָבְרָם בְּאַמְפִפּוֹלִיס וּבְאַפֹּלוֹנְיָא וַיָּבֹאוּ אֶל־תַּסְלוֹנִיקִי וְשָׁם בֵּית כְּנֶסֶת לַיְּהוּדִים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲁⲙⲫⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲡⲟⲗⲗⲱⲛⲓⲁ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲑⲉⲥⲥⲁⲗⲟⲛⲓⲕⲏ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

Having passed through [the] Amphipolis and [the] Apollōnia, they came to Thessalonikē, the place in which there was a synagogue of the Jews:

Διοδευσαντες δε την Αμφιπολιν και Απολλωνιαν, ηλθαν εις Θεσσαλονικην, οπου ητο η συναγωγη των Ιουδαιων.

فَدَخَلَ بُولُسُ إِلَيْهِمْ حَسَبَ عَادَتِهِ، وَكَانَ يُحَاجُّهُمْ ثَلاَثَةَ سُبُوتٍ مِنَ الْكُتُبِ،

וּפוֹלוֹס נִכְנַס אֲלֵיהֶם כְּמִשְׁפָּטוֹ וְשָׁלשׁ שַׁבָּתוֹת הִתְוַכַּח עִמָּהֶם מִן־הַמִּקְרָאוֹת׃

Ⲕⲁⲧⲁ ϯⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ϣⲁ ⲅ̅ ⲛ̀ⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ

but according to the custom of Paulos, he went in unto them, and he was speaking to them from the Scriptures for three sabbaths,

Και κατα την συνηθειαν του ο Παυλος εισηλθε προς αυτους, και τρια σαββατα διελεγετο μετ' αυτων απο των γραφων,

مُوَضِّحًا وَمُبَيِّنًا أَنَّهُ كَانَ يَنْبَغِي أَنَّ الْمَسِيحَ يَتَأَلَّمُ وَيَقُومُ مِنَ الأَمْوَاتِ، وَأَنَّ: هَذَا هُوَ الْمَسِيحُ يَسُوعُ الَّذِي أَنَا أُنَادِي لَكُمْ بِهِ.

פָּתוֹחַ וְהוֹכֵחַ לָהֶם כִּי־צָרִיךְ הָיָה שֶׁיְּעֻנֶּה הַמָּשִׁיחַ וְיָקוּם מִן־הַמֵּתִים וְהוּא הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר אֲנִי מַגִּיד לָכֶם׃

Ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲭⲱ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ϫⲉ ϩⲱϯ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϭⲓⲙⲕⲁϩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϯϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲱⲧⲉⲛ

manifesting and putting (it) before them, that Christ must suffer and rise from them who are dead, and that Jesus Christ is this, this whom I (pron.) proclaim to you.

εξηγων και αποδεικνυων οτι επρεπε να παθη ο Χριστος και να αναστηθη εκ νεκρων και οτι ουτος ειναι ο Χριστος Ιησους, τον οποιον εγω σας κηρυττω.

فَاقْتَنَعَ قَوْمٌ مِنْهُمْ وَانْحَازُوا إِلَى بُولُسَ وَسِيلاَ، وَمِنَ الْيُونَانِيِّينَ الْمُتَعَبِّدِينَ جُمْهُورٌ كَثِيرٌ، وَمِنَ النِّسَاءِ الْمُتَقَدِّمَاتِ عَدَدٌ لَيْسَ بِقَلِيلٍ.

וַיַּאֲמִינוּ מִקְצָתָם וַיִּסָּפְחוּ עַל־פּוֹלוֹס וְסִילָא וְגַם־יִרְאֵי אֱלֹהִים מִן־הַיְּוָנִים לָרֹב וְגַם־נָשִׁים חֲשׁוּבוֹת לֹא־מְעָט׃

Ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲱⲡ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉϥⲟϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϩⲟⲩⲁϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ

And some indeed from them believed, and there were numbered with Paulos and Silas a great multitude of them who worship of the Greeks, women also of the first (rank) not few.

Και τινες εξ αυτων επεισθησαν και ηνωθησαν μετα του Παυλου και του Σιλα, και εκ των θεοσεβων Ελληνων πολυ πληθος και εκ των πρωτων γυναικων ουκ ολιγαι.

فَغَارَ الْيَهُودُ غَيْرُ الْمُؤْمِنِينَ وَاتَّخَذُوا رِجَالًا أَشْرَارًا مِنْ أَهْلِ السُّوقِ، وَتَجَمَّعُوا وَسَجَّسُوا الْمَدِينَةَ، وَقَامُوا عَلَى بَيْتِ يَاسُونَ طَالِبِينَ أَنْ يُحْضِرُوهُمَا إِلَى الشَّعْبِ.

וַיְקַנְאוּ הַסּוֹרֲרִים שֶׁבַּיְּהוּדִים וַיִּקְחוּ לָהֶם אַנְשֵׁי בְלִיַּעַל מִן הַשּׁוּק וַיְקַבְּצוּ הָמוֹן וַיָּהֹמּוּ אֶת־הָעִיר וַיָּסֹבּוּ עַל־בֵּית יָסוֹן וַיְבַקְשׁוּ לְהוֹצִיאָם אֶל־הָעָם׃

Ⲁⲩⲭⲟϩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲟⲣⲣⲉⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲑⲟⲩⲉⲧ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲁⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲓⲁⲥⲥⲱⲛ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓⲙⲏϣ

But the Jews were jealous, and they took men, evil, of the baser sort, and having assembled a multitude they troubled the city, and they came at (the) house of Iassōn seeking for them that they might bring them out to the multitude.

Φθονησαντες δε οι μη πειθομενοι Ιουδαιοι και λαβοντες μεθ' εαυτων κακους τινας ανθρωπους εκ των χυδαιων και οχλαγωγησαντες, εθορυβουν την πολιν και εφορμησαντες εις την οικιαν του Ιασονος, εζητουν αυτους δια να φερωσιν εις τον δημον·

وَلَمَّا لَمْ يَجِدُوهُمَا، جَرُّوا يَاسُونَ وَأُنَاسًا مِنَ الإِخْوَةِ إِلَى حُكَّامِ الْمَدِينَةِ صَارِخِينَ: «إِنَّ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمَسْكُونَةَ حَضَرُوا إِلَى هَهُنَا أَيْضًا.

וְלֹא־מָצְאוּ אוֹתָם וַיִּסְחֲבוּ אֶת־יָסוֹן וַאֲנָשִׁים מִן־הָאַחִים לִפְנֵי רָאשֵׁי הָעִיר וַיִּצְעֲקוּ לֵאֶמֹר הִנֵּה הַמַּדִּיחִים אֶת־כָּל־ישְׁבֵי תֵבֵל בָּאוּ גַּם־הֲלוֹם׃

Ⲉⲧⲉⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲱϣϯ ⲛ̀ⲓⲁⲥⲥⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲥⲛⲏⲟⲩ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϣⲟⲡ ⲧⲁⲓ

But having not found them, they dragged Iassōn out and other brethren unto the rulers of the city, crying out: These are they who troubled the world, and they are present here;

μη ευροντες δε αυτους, εσυραν τον Ιασονα και τινας αδελφους επι τους πολιταρχας, βοωντες οτι οι αναστατωσαντες την οικουμενην, ουτοι ηλθον και εδω,

وَقَدْ قَبِلَهُمْ يَاسُونُ. وَهَؤُلاَءِ كُلُّهُمْ يَعْمَلُونَ ضِدَّ أَحْكَامِ قَيْصَرَ قَائِلِينَ: إِنَّهُ يُوجَدُ مَلِكٌ آخَرُ: يَسُوعُ!»

וְיָסוֹן אָסַף אֹתָם אֶל־בֵּיתוֹ וְהֵם כֻּלָּם אֵינָם עֹשִׂים אֶת־דָּתֵי קֵיסַר בְּאָמְרָם יֵשׁ־מֶלֶךְ אַחֵר וְהוּא יֵשׁוּעַ׃

Ⲉ̀ⲁ ⲓⲁⲥⲥⲱⲛ ϣⲟⲡⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲥⲉϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉϩⲣⲉⲛ ⲛⲓϩⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲉⲟⲩⲣⲟ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

whom Iassōn received. And all these oppose the decrees of (the) king, saying that there is another king, Jesus.'

τους οποιους υπεδεχθη ο Ιασων· και παντες ουτοι πραττουσιν εναντιον των προσταγματων του Καισαρος, λεγοντες οτι ειναι βασιλευς αλλος, ο Ιησους.

فَأَزْعَجُوا الْجَمْعَ وَحُكَّامَ الْمَدِينَةِ إِذْ سَمِعُوا هَذَا.

וַיַּחֲרִידוּ אֶת־הָעָם וְאֶת־רָאשֵׁי הָעִיר אֲשֶׁר שָׁמְעוּ אֶת־זֹאת׃

Ⲁⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲛⲁⲓ

But they troubled the multitude and the rulers of the city hearing these (things).

Εταραξαν δε τον οχλον και τους πολιταρχας ακουοντας ταυτα,

فَأَخَذُوا كَفَالَةً مِنْ يَاسُونَ وَمِنَ الْبَاقِينَ، ثُمَّ أَطْلَقُوهُمْ.

וַיִּקְחוּ עֵרָבוֹן מִידֵי יָסוֹן וּמִידֵי הַנִּשְׁאָרִים וַיְשַׁלְּחוּם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲓⲁⲥⲥⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲥⲱϫⲡ ⲁⲩⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And having taken what is right from Iassōn and the rest also, they released them.

και λαβοντες εγγυησιν παρα του Ιασονος και των λοιπων, απελυσαν αυτους.

في بيرية

وَأَمَّا الإِخْوَةُ فَلِلْوَقْتِ أَرْسَلُوا بُولُسَ وَسِيلاَ لَيْلًا إِلَى بِيرِيَّةَ. وَهُمَا لَمَّا وَصَلاَ مَضَيَا إِلَى مَجْمَعِ الْيَهُودِ.

וְהָאַחִים מִהֲרוּ לְהוֹלִיךְ אֶת־פּוֹלוֹס וְאֶת־סִילָא לַיְלָה לִבְרוֹאָה וַיָּבֹאוּ שָׁמָּה וַיֵּלְכוּ לְבֵית־הַכְּנֶסֶת לַיְּהוּדִים׃

Ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁⲩⲧⲫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛ̀ϫⲱⲣϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲉⲣⲟⲓⲁ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

But the brethren immediately escorted Paulos and Silas by night into Beroia: but they (pron.) having come thither, went into the synagogue of the Jews.

Οι δε αδελφοι ευθυς δια της νυκτος εξεπεμψαν τον τε Παυλον και τον Σιλαν εις Βεροιαν, οιτινες ελθοντες υπηγον εις την συναγωγην των Ιουδαιων.

وَكَانَ هَؤُلاَءِ أَشْرَفَ مِنَ الَّذِينَ فِي تَسَالُونِيكِي، فَقَبِلُوا الْكَلِمَةَ بِكُلِّ نَشَاطٍ فَاحِصِينَ الْكُتُبَ كُلَّ يَوْمٍ: هَلْ هَذِهِ الأُمُورُ هَكَذَا؟

וְהֵם הָיוּ נְדִיבֵי רוּחַ מֵאַנְשֵׁי תַסְלוֹנִיקִי וַיְקַבְּלוּ אֶת־הַדָּבָר בְּכָל־לֵב וַיַּחְקְרוּ בַכְּתוּבִים יוֹם יוֹם לָדַעַת אִם־כִּדְבָרָם כֵּן הוּא׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲉ ϩⲁⲛⲉⲩⲅⲉⲛⲏⲥ ⲛⲉ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲑⲉⲥⲥⲁⲗⲟⲛⲓⲕⲏ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϣⲉⲡ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲉ ⲁⲛ ⲛⲁⲓ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

But these were (more) noble than they who were in Thessalonikē: these having received the word in all readiness of heart, (were) searching daily in the Scriptures whether these things were thus.

Ουτοι δε ησαν ευγενεστεροι παρα τους εν Θεσσαλονικη, καθοτι εδεχθησαν τον λογον μετα πασης προθυμιας, εξεταζοντες καθ' ημεραν τας γραφας αν ουτως εχωσι ταυτα.

فَآمَنَ مِنْهُمْ كَثِيرُونَ، وَمِنَ النِّسَاءِ الْيُونَانِيَّاتِ الشَّرِيفَاتِ، وَمِنَ الرِّجَالِ عَدَدٌ لَيْسَ بِقَلِيلٍ.

וַיַּאֲמִינוּ רַבִּים מֵהֶם וְגַם מִן־הַנָּשִׁים הַיְּוָנִיּוֹת הַיְּקָרוֹת וּמִן־הָאֲנָשִׁים לֹא־מְעָט׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲛ̀ϩⲓⲟⲙⲓ ⲛ̀ⲉⲩⲥⲭⲏⲙⲱⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ

Many indeed then from them believed; and some also from the Greeks, women of honourable state, and men also not a few.

Πολλοι μεν λοιπον εξ αυτων επιστευσαν, και εκ των επισημων Ελληνιδων γυναικων και εκ των ανδρων ουκ ολιγοι.

فَلَمَّا عَلِمَ الْيَهُودُ الَّذِينَ مِنْ تَسَالُونِيكِي أَنَّهُ فِي بِيرِيَّةَ أَيْضًا نَادَى بُولُسُ بِكَلِمَةِ اللهِ، جَاءُوا يُهَيِّجُونَ الْجُمُوعَ هُنَاكَ أَيْضًا.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר שָׁמְעוּ הַיְּהוּדִים אֲשֶׁר מִתַּסְלוֹנִיקִי כִּי־גַם־בִּבְרוֹאָה פּוֹלוֹס מַשְׁמִיעַ אֶת־דְּבַר אֱלֹהִים וַיָּבֹאוּ וַיְעֹרֲרוּ אֶת־הָעָם גַּם־שָׁמָּה׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲉⲥⲥⲁⲗⲟⲛⲓⲕⲏ ϫⲉ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϩⲓⲱⲓϣ ϧⲉⲛ ⲧⲕⲉⲃⲉⲣⲟⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲓⲕⲉⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲕⲓⲙ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲏϣ ⲉⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But the Jews of Thessalonike having known that Paulos proclaimed in (the) Beroia also the word of God, came to that place also, moving the multitudes, troubling them.

Ως δε εμα0ον οι απο της Θεσσαλονικης Ιουδαιοι οτι και εν τη Βεροια εκηρυχθη υπο του Παυλου ο λογος του Θεου, ηλθον και εκει και εταραττον τους οχλους.

فَحِينَئِذٍ أَرْسَلَ الإِخْوَةُ بُولُسَ لِلْوَقْتِ لِيَذْهَبَ كَمَا إِلَى الْبَحْرِ، وَأَمَّا سِيلاَ وَتِيمُوثَاوُسُ فَبَقِيَا هُنَاكَ.

וַיְמַהֲרוּ הָאַחִים וַיְשַׁלְחוּ אֶת־פּוֹלוֹס לָלֶכֶת עַד־הַיָּם וְסִילָא וְטִימוֹתִיּוֹס נִשְׁאֲרוּ שָׁם׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁⲩⲧⲫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ ⲁⲩⲥⲱϫⲡ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ

Then immediately the brethren escorted Paulos to make him go toward the sea: but Silas and Timotheos were left there.

Και ευθυς τοτε οι αδελφοι εξαπεστειλαν τον Παυλον να υπαγη εως εις την θαλασσαν· ο Σιλας δε και ο Τιμοθεος εμειναν εκει.

وَالَّذِينَ صَاحَبُوا بُولُسَ جَاءُوا بِهِ إِلَى أَثِينَا. وَلَمَّا أَخَذُوا وَصِيَّةً إِلَى سِيلاَ وَتِيمُوثَاوُسَ أَنْ يَأْتِيَا إِلَيْهِ بِأَسْرَعِ مَا يُمْكِنُ، مَضَوْا.

וְהַמְלַוִּים אֶת־פּוֹלוֹס הוֹלִיכֻהוּ עַד־אַתִּינַס וְשָׁם צִוָּה אֹתָם לְהַגִּיד לְסִילָא וְטִימוֹתִיּוֹס כִּי יָבֹאוּ אֵלָיו בִּמְהֵרָה וַיֵּלֵכוּ׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲧⲫⲟ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲑⲏⲛⲛⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϭⲓ ⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲉ̀ϭⲓⲡϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲓ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ

But they who escorted Paulos brought him into Athēnnas. And having received commandment to give message to the brethren Silas and Timotheos, that they might come to him quickly, they came forth, they went (away).

Οι δε συνοδευοντες τον Παυλον εφεραν αυτον εως Αθηνων, και αφου ελαβον παραγγελιαν προς τον Σιλαν και Τιμοθεον να ελθωσι προς αυτον οσον ταχιστα, ανεχωρησαν.

في أثينا

وَبَيْنَمَا بُولُسُ يَنْتَظِرُهُمَا فِي أَثِينَا احْتَدَّتْ رُوحُهُ فِيهِ، إِذْ رَأَى الْمَدِينَةَ مَمْلُؤَةً أَصْنَامًا.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר חִכָּה לָהֶם פּוֹלוֹס בְּאַתִּינַס וַיַּרְא וְהִנֵּה הָעִיר מְלֵאָה אֱלִילִים וַתִּתְחַמֵּץ רוּחוֹ בְּקִרְבּוֹ׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥϧⲉⲛ ⲁⲑⲏⲛⲛⲁⲥ ⲉϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱⲟⲩ ⲁϥϫⲱⲛⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉϥⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉϥⲛⲁⲩ ⲉ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲥⲟϣ ⲙ̀ⲙⲉⲧϣⲁⲙϣⲉ ⲓⲇⲱⲗⲟⲛ

But Paulos was being in Athēnnas looking out for them. But his spirit was angered within him, seeing the city abounding with idolatry.

Ενω δε περιεμενεν αυτους ο Παυλος εν ταις Αθηναις, το πνευμα αυτου παρωξυνετο εν αυτω, επειδη εβλεπε την πολιν γεμουσαν ειδωλων.

فَكَانَ يُكَلِّمُ فِي الْمَجْمَعِ الْيَهُودَ الْمُتَعَبِّدِينَ، وَالَّذِينَ يُصَادِفُونَهُ فِي السُّوقِ كُلَّ يَوْمٍ.

עַל־כֵּן דִּבֶּר בְּבֵית הַכְּנֵסֶת עִם־הַיְּהוּדִים וְעִם־יִרְאֵי אֱלֹהִים וּבַשּׁוּק יוֹם יוֹם עִם־הַנִּקְרִים אֵלָיו׃

Ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉϣⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ϩⲓ ϯⲁⲅⲟⲣⲁ

He was speaking indeed then in the synagogue to the Jews, and them who worship, and all who assemble daily in the marketplace.

Διελεγετο λοιπον εν τη συναγωγη μετα των Ιουδαιων και μετα των θεοσεβων και εν τη αγορα καθ' εκαστην ημεραν μετα των τυχοντων.

فَقَابَلَهُ قَوْمٌ مِنَ الْفَلَاسِفَةِ الأَبِيكُورِيِّينَ وَالرِّوَاقِيِّينَ، وَقَالَ بَعْضٌ: «تُرَى مَاذَا يُرِيدُ هَذَا الْمِهْذَارُ أَنْ يَقُولَ؟» وَبَعْضٌ: «إِنَّهُ يَظْهَرُ مُنَادِيًا بِآلِهَةٍ غَرِيبَةٍ». لأَنَّهُ كَانَ يُبَشِّرُهُمْ بِيَسُوعَ وَالْقِيَامَةِ.

וְגַם־מִקְצָת הַפִילוֹסוֹפִים מִתַּלְמִידֵי בֵּית אַפִּיקוֹרוֹס וּמִתַּלְמִידֵי בֵּית הָאִסְטְוָא הִתְגָּרוּ בוֹ וְיֵשׁ אֲשֶׁר אָמְרוּ מַה־יֹּאמַר הַמְּפַטְפֵּט הַלָּז וַאֲחֵרִים אֹמְרִים כִּמְדֻמֶּה שֶׁהוּא מַגִּיד אֱלֹהֵי נֵכָר כִּי־בִשָּׂר אֹתָם אֶת־יֵשׁוּעַ וְאֵת הַתְּחִיָּה׃

Ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲡⲓⲕⲟⲩⲣⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲧⲟⲓⲭⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲟⲥⲟⲫⲟⲥ ⲛⲁⲩϯ ⲟⲩⲃⲏϥ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϫⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓⲥⲡⲉⲣⲙⲟⲗⲟⲅⲟⲥ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲣⲉϥϩⲓⲱⲓϣ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲇⲉⲙⲱⲛ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ϫⲉ ⲛⲁϥϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ

But some from the Epicurean and the Stoic philosophers were encountering him; and others were saying: 'What wisheth to say this babbler?' But others were saying that he is a proclaimer of strange demons: because he was proclaiming to them Jesus and his resurrection.

Τινες δε των Επικουριων και των Στωικων φιλοσοφων συνηρχοντο εις λογους μετ' αυτου, και οι μεν ελεγον· Τι θελει ταχα ο σπερμολογος ουτος να ειπη; οι δε· Ξενων θεων κηρυξ φαινεται οτι ειναι· διοτι εκηρυττε προς αυτους τον Ιησουν και την αναστασιν.

فَأَخَذُوهُ وَذَهَبُوا بِهِ إِلَى أَرِيُوسَ بَاغُوسَ، قَائِلِينَ: «هَلْ يُمْكِنُنَا أَنْ نَعْرِفَ مَا هُوَ هَذَا التَّعْلِيمُ الْجَدِيدُ الَّذِي تَتَكَلَّمُ بِهِ.

וַיֹּאחֲזוּהוּ וַיְבִיאֻהוּ אֶל־גִּבְעַת הַמִּשְׁפָּט הַנִּקְרָאָה בְּשֵׁם אַרְיוֹפָגוֹס וַיֹּאמְרוּ הֲנוּכַל לָדַעַת מָה הַתּוֹרָה הַחֲדָשָׁה הַזֹּאת אֲשֶׁר אַתָּה מְלַמֵּד׃

Ⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲣⲓⲟⲡⲁⲅⲟⲥ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲧⲁⲓⲥⲃⲱ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ ⲟⲩ ⲧⲉ ⲉⲧⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But they laid hold of him, they brought him into the Ariopagos, saying: 'It is possible for us to know what this new doctrine is, which thou speakest.

Και πιασαντες αυτον εφεραν εις τον Αρειον Παγον, λεγοντες· Δυναμεθα να μαθωμεν τις αυτη η νεα διδαχη, ητις κηρυττεται υπο σου;

لأَنَّكَ تَأْتِي إِلَى مَسَامِعِنَا بِأُمُورٍ غَرِيبَةٍ، فَنُرِيدُ أَنْ نَعْلَمَ مَا عَسَى أَنْ تَكُونَ هَذِهِ».

כִּי־דְבָרִים זָרִים אַתָּה מֵבִיא בְאָזְנֵינוּ וַחֲפֵצִים אֲנַחְנוּ לָדַעַת מָה הֵם׃

Ⲕⲓⲛⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲙⲁϣϫ ⲧⲉⲛⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲁⲓ

Thou bringest strange words into our ears: we wish to know what these (things) are.'

διοτι φερεις εις τας ακοας ημων παραδοξα τινα· θελομεν λοιπον να μαθωμεν τι σημαινουσι ταυτα.

أَمَّا الأَثِينِوِيُّونَ أَجْمَعُونَ وَالْغُرَبَاءُ الْمُسْتَوْطِنُونَ، فَلَا يَتَفَرَّغُونَ لِشَيْءٍ آخَرَ، إِلاَّ لأَنْ يَتَكَلَّمُوا أَوْ يَسْمَعُوا شَيْئًا حَدِيثًا.

כִּי הָאַתִּינִיּים כֻּלָּם וְגַם הַנָּכְרִים הַגָּרִים שָׁם לֹא פָנוּ כִּי אִם־לְסַפֵּר חֲדָשׁוֹת אוֹ לִשְׁמֹעַ׃

Ⲛⲓⲁⲑⲏⲛⲛⲉⲟⲥ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϣⲉⲙⲙⲱⲟⲩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲩⲥⲣⲱϥⲧ ⲉ̀ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϩⲱⲃ ⲙ̀ⲃⲉⲣⲓ

But all the Athenians and the strangers who came thither were spending their time in nothing, except to speak and hear (a) new thing.

Παντες δε οι Αθηναιοι και οι επιδημουντες ξενοι εις ουδεν αλλο ηυκαιρουν παρα εις το να λεγωσι και να ακουωσι τι νεωτερον.

فَوَقَفَ بُولُسُ فِي وَسْطِ أَرِيُوسَ بَاغُوسَ وَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الأَثِينِوِيُّونَ! أَرَاكُمْ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ كَأَنَّكُمْ مُتَدَيِّنُونَ كَثِيرًا،

וַיַּעֲמֹד פּוֹלוֹס בְּתוֹךְ הַוַּעַד שֶׁל הַשֹּׁפְטִים וַיֹּאמַר אַנְשֵׁי אַתִּינַס הִנְנִי רֹאֶה בַכֹּל כִּי יִרְאֵי אֱלוֹהוֹת אַתֶּם מְאֹד׃

Ⲁϥⲟϩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲣⲓⲟⲡⲁⲅⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲁⲑⲏⲛⲛⲉⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϣⲁⲙϣⲉ ⲓϧ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ

But Paulos stood in (the) midst of the Ariopagos, he said: [The] men, [the] Athenians, by everything I see [you] that ye are worshippers of demons more (than others).

Σταθεις δε ο Παυλος εν μεσω του Αρειου Παγου, ειπεν· Ανδρες Αθηναιοι, κατα παντα σας βλεπω εις ακρον θεολατρας.

لأَنَّنِي بَيْنَمَا كُنْتُ أَجْتَازُ وَأَنْظُرُ إِلَى مَعْبُودَاتِكُمْ، وَجَدْتُ أَيْضًا مَذْبَحًا مَكْتُوبًا عَلَيْهِ: «لإِلَهٍ مَجْهُولٍ». فَالَّذِي تَتَّقُونَهُ وَأَنْتُمْ تَجْهَلُونَهُ، هَذَا أَنَا أُنَادِي لَكُمْ بِهِ.

כִּי אֲנִי עֹבֵר וּמִתְבּוֹנֵן אֶל־עֲבֹדוֹת אֱלֹהֵיכֶם וְהִנֵּה מִזְבֵּחַ אֶחָד כָּתוּב עָלָיו לָאֵל הַנֶּעְלָם וְעַתָּה אֶת־אֲשֶׁר עֲבַדְתֶּם וְאֵינְכֶם יֹדְעִים אֹתוֹ אֲנִי מַגִּיד לָכֶם׃

Ⲉⲓⲥⲓⲛⲓ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲓϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲟⲩⲓ ⲉⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ϩⲓⲱⲧⲥ ϫⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲫⲏ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϯϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲱⲧⲉⲛ

For passing by, and having seen the things which ye worship, I found an altar, (and) written upon it, "God whom we know not." Him then whom ye worship, (and) ye know him not, this (one) I (pron.) proclaim to you:

Διοτι ενω διηρχομην και ανεθεωρουν τα σεβασματα σας, ευρον και βωμον, εις τον οποιον ειναι επιγεγραμμενον, Αγνωστω Θεω. Εκεινον λοιπον, τον οποιον αγνοουντες λατρευετε, τουτον εγω κηρυττω προς εσας.

الإِلَهُ الَّذِي خَلَقَ الْعَالَمَ وَكُلَّ مَا فِيهِ، هَذَا، إِذْ هُوَ رَبُّ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ، لَا يَسْكُنُ فِي هَيَاكِلَ مَصْنُوعَةٍ بِالأَيَادِي،

הָאֵל אֲשֶׁר עָשָׂה אֶת־הָעוֹלָם וְכֹל אֲשֶׁר־בּוֹ לֹא יִשְׁכֹּן בְּהֵיכָלוֹת מַעֲשֵׂה יָדָיִם כִּי הוּא אֲדוֹן הַשָּׁמַיִם וְהָאָרֶץ׃

Ⲫϯ ⲉⲧⲁϥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲧⲫⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲣⲫⲏⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲓϫ

God who made the world and all things which are in it, this is the Lord of (the) heaven and (the) earth. He was not dwelling in temples formed by hand;

Ο Θεος, οστις εκαμε τον κοσμον και παντα τα εν αυτω, ουτος Κυριος ων του ουρανου και της γης, δεν κατοικει εν χειροποιητοις ναοις,

وَلَا يُخْدَمُ بِأَيَادِي النَّاسِ كَأَنَّهُ مُحْتَاجٌ إِلَى شَيْءٍ، إِذْ هُوَ يُعْطِي الْجَمِيعَ حَيَاةً وَنَفْسًا وَكُلَّ شَيْءٍ.

גַּם־לֹא יְשָׁרֲתוּהוּ יְדֵי בְנֵי־אָדָם כְּאִלּוּ יִצְטָרֵךְ לְדָבָר כִּי הוּא הַנֹּתֵן לַכֹּל חַיִּים וּנְשָׁמָה וְכָל־דָּבָר׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉϣⲁⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛϫⲓϫ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϥⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲁⲛ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉⲧϯ ⲙ̀ⲡⲱⲛϧ ⲛⲉⲙ ⲫⲛⲓϥⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

nor were hands of man wont to serve him, having no nead of anything, he (pron.) it is who giveth (the) life and (the) breath to all:

ουδε λατρευεται υπο χειρων ανθρωπων ως εχων χρειαν τινος, επειδη αυτος διδει εις παντας ζωην και πνοην και τα παντα·

وَصَنَعَ مِنْ دَمٍ وَاحِدٍ كُلَّ أُمَّةٍ مِنَ النَّاسِ يَسْكُنُونَ عَلَى كُلِّ وَجْهِ الأَرْضِ، وَحَتَمَ بِالأَوْقَاتِ الْمُعَيَّنَةِ وَبِحُدُودِ مَسْكَنِهِمْ،

וַיּוֹשֶׁב כָּל־עַמְמֵי בְנֵי־אָדָם מִדָּם אֶחָד עַל־כָּל־פְּנֵי הָאֲדָמָה וַיַּצֵּב זְמַנִּים קְבוּעִים וּגְבוּלוֹת מוֹשָׁבָם׃

Ⲉ̀ⲁϥⲑⲁⲙⲓⲉ ϣⲗⲟⲗ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡϩⲟ ⲙ̀ⲡⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲉ̀ⲁϥⲑⲱϣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ⲉⲩⲑⲏϣ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲑⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩϫⲓⲛϣⲱⲡⲓ

having made all nations of [the] men from one, to cause them to dwell upon (the) face of all (the) earth. Having ordained times ordained from (the) first, and the ordinance of their dwelling;

και εκαμεν εξ ενος αιματος παν εθνος ανθρωπων, δια να κατοικωσιν εφ' ολου του προσωπου της γης, και διωρισε τους προδιατεταγμενους καιρους και τα οροθεσια της κατοικιας αυτων,

لِكَيْ يَطْلُبُوا اللهَ لَعَلَّهُمْ يَتَلَمَّسُونَهُ فَيَجِدُوهُ، مَعَ أَنَّهُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا لَيْسَ بَعِيدًا.

לְמַעַן יְבַקְשׁוּ אֶת־הָאֱלֹהִים אוּלַי יְמַשְּׁשֻׁהוּ וְיִמְצָאֻהוּ אַף כִּי־אֵינֶנּוּ רָחוֹק מִכָּל־אֶחָד מִמֶּנּוּ׃

Ⲉⲑⲣⲟⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫϯ ϫⲉ ϩⲁⲣⲁ ⲅⲉ ⲥⲉⲛⲁϫⲟⲙϫⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲥⲉϫⲉⲙϥ ⲕⲉⲧⲟⲓ ϥⲟⲩⲏⲟⲩ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ

to cause them to seek for God, that haply they will feel after him and find him, although he is not far from each one of us:

δια να ζητωσι τον Κυριον, ισως δυνηθωσι να ψηλαφησωσιν αυτον και να ευρωσιν, αν και δεν ειναι μακραν απο ενος εκαστου ημων.

لأَنَّنَا بِهِ نَحْيَا وَنَتَحَرَّكُ وَنُوجَدُ. كَمَا قَالَ بَعْضُ شُعَرَائِكُمْ أَيْضًا: لأَنَّنَا أَيْضًا ذُرِّيَّتُهُ.

כִּי־בוֹ אֲנַחְנוּ חַיִּים וּמִתְנוֹעֲעִים וְקַיָּמִים כַּאֲשֶׁר גַּם בִּמְשׁוֹרֲרֵיכֶם יֵשׁ אֹמְרִים כִּי־יְלִידָיו אֲנָחְנוּ׃

Ⲁⲛⲱⲛϧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲕⲓⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛϣⲟⲡ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲡⲟⲓⲧⲏⲥ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲡⲉϥⲅⲉⲛⲟⲥ ⲅⲁⲣ

for we lived in him and we moved and we existed. As some also from the poets which are among you said: "For we (are) his offspring."

Διοτι εν αυτω ζωμεν και κινουμεθα και υπαρχομεν, καθως και τινες των ποιητων σας ειπον· Διοτι και γενος ειμεθα τουτου.

فَإِذْ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ اللهِ، لَا يَنْبَغِي أَنْ نَظُنَّ أَنَّ اللاَّهُوتَ شَبِيهٌ بِذَهَبٍ أَوْ فِضَّةٍ أَوْ حَجَرِ نَقْشِ صِنَاعَةِ وَاخْتِرَاعِ إِنْسَانٍ.

וְהִנֵּה בִּהְיוֹתֵנוּ יְלִידֵי הָאֱלֹהִים לֹא־נָכוֹן לָנוּ לַחֲשֹׁב שֶׁהָאֱלָהוּת דּוֹמָה לַזָּהָב אוֹ לַכֶּסֶף אוֹ לָאָבֶן מַעֲשֵׂה חָרָשׁ וּמַחֲשֶׁבֶת בְּנֵי אָדָם׃

Ⲉ̀ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲟⲩⲅⲉⲛⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲥϣⲉ ⲛⲁⲛ ⲁⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ⲉⲛⲟⲩⲃ ⲓⲉ ϩⲁⲧ ⲓⲉ ⲱⲛⲓ ⲙ̀ⲫⲱⲧϩ ⲛ̀ⲧⲉⲭⲛⲏ ⲓⲉ ⲙⲟⲕⲙⲉⲕ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ϫⲉ ⲁϥⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ

We being an offspring then of God, ought not to cause ourselves to think of gold, or silver, or stone graven by art or imagination of man that God was like to them.

Γενος λοιπον οντες του Θεου, δεν πρεπει να νομιζωμεν τον Θεον οτι ειναι ομοιος με χρυσον η αργυρον η λιθον, κεχαραγμενα δια τεχνης και επινοιας ανθρωπου.

فَاللهُ الآنَ يَأْمُرُ جَمِيعَ النَّاسِ فِي كُلِّ مَكَانٍ أَنْ يَتُوبُوا، مُتَغَاضِيًا عَنْ أَزْمِنَةِ الْجَهْلِ.

לָכֵן עַתָּה אַחֲרֵי עֲבֹר אֱלֹהִים עַל־דֹרוֹת הַסִּכְלוּת מְצַוֶּה הוּא אֶת־כָּל־בְּנֵי הָאָדָם בְּכָל־אַפְסֵי־אֶרֶץ לָשׁוּב אֵלָיו׃

Ⲛⲓⲥⲏⲟⲩ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲉⲙⲓ ⲁϥⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϥϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ϧⲉⲛ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

The times indeed of the ignorance God let (pass) away; but now he proclaimeth to [the] men to cause all to repent in all places:

Τους καιρους λοιπον της αγνοιας παραβλεψας ο Θεος, τωρα παραγγελλει εις παντας τους ανθρωπους πανταχου να μετανοωσι,

لأَنَّهُ أَقَامَ يَوْمًا هُوَ فِيهِ مُزْمِعٌ أَنْ يَدِينَ الْمَسْكُونَةَ بِالْعَدْلِ، بِرَجُلٍ قَدْ عَيَّنَهُ، مُقَدِّمًا لِلْجَمِيعِ إِيمَانًا إِذْ أَقَامَهُ مِنَ الأَمْوَاتِ».

יַעַן אֲשֶׁר קָבַע־יוֹם לִשְׁפֹּט תֵּבֵל בְּצֶדֶק עַל־יְדֵי אִישׁ אֲשֶׁר הִפְקִידוֹ וַיִּתֵּן אוֹת לְהַאֲמִין לְכֻלָּם בַּהֲקִימוֹ אֹתוֹ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϫⲉ ⲁϥⲥⲉⲙⲛⲉ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲉϥⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϣϥ ⲉ̀ⲁϥϯ ⲙ̀ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

according as he established a day, in which he will judge the world in [a] righteousness through the man whom he ordained; having given assurance to all, having raised him from them who are dead.'

διοτι προσδιωρισεν ημεραν εν η μελλει να κρινη την οικουμενην εν δικαιοσυνη, δια ανδρος τον οποιον διωρισε, και εδωκεν εις παντας βεβαιωσιν περι τουτου, αναστησας αυτον εκ νεκρων.

وَلَمَّا سَمِعُوا بِالْقِيَامَةِ مِنَ الأَمْوَاتِ كَانَ الْبَعْضُ يَسْتَهْزِئُونَ، وَالْبَعْضُ يَقُولُونَ: «سَنَسْمَعُ مِنْكَ عَنْ هَذَا أَيْضًا!»

וְכַאֲשֶׁר שָׁמְעוּ תְּחִיַּת מֵתִים אֵלֶּה הִלְעִיגוּ לוֹ וְאֵלֶּה אָמְרוּ לַדָּבָר הַזֶּה נִשְׁמָעֲךָ זְמַן אַחֵר׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲉⲛ ⲁⲩⲥⲱⲃⲓ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲁⲩϫⲟⲥ ϫⲉ ⲉⲛⲉⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ

But having heard 'The resurrection of the dead,' some indeed mocked; but others said: We shall hear thee concerning this.

Ακουσαντες δε αναστασιν νεκρων, οι μεν εχλευαζον, οι δε ειπον· Περι τουτου θελομεν σε ακουσει παλιν.

وَهَكَذَا خَرَجَ بُولُسُ مِنْ وَسْطِهِمْ.

וּבְכֵן יָצָא פוֹלוֹס מִתּוֹכָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ

And thus again Paulos came from their midst.

Και ουτως ο Παυλος εξηλθεν εκ μεσου αυτων.

وَلكِنَّ أُنَاسًا الْتَصَقُوا بِهِ وَآمَنُوا، مِنْهُمْ دِيُونِيسِيُوسُ الأَرِيُوبَاغِيُّ، وَامْرَأَةٌ اسْمُهَا دَامَرِسُ وَآخَرُونَ مَعَهُمَا.

וּמִקְצָתָם דָּבְקוּ בוֹ וַיַּאֲמִינוּ וּבָהֶם דִּיּוֹנוּסְיוֹס מִן־הַשֹּׁפְטִים שֶׁל־אַרְיוֹפָגוֹס וְאִשָּׁה אַחַת דָּמָרִיס שְׁמָהּ וְעוֹד אֲחֵרִים עִמָּהֶם׃

Ⲁⲩⲧⲟⲙⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲇⲓⲟⲛⲏⲥⲓⲟⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲡⲓⲁⲣⲓⲟⲡⲁⲅⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥϩⲓⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲇⲁⲙⲁⲣⲓⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

But men who believed joined themselves to him; these among whom were being Dionēsios the Ariopagitēs, and a woman, her name being Damaris, and others with them.

Τινες δε ανδρες προσεκολληθησαν εις αυτον και επιστευσαν, μεταξυ των οποιων ητο και Διονυσιος ο Αρεοπαγιτης και γυνη τις ονοματι Δαμαρις και αλλοι μετ' αυτων.

إصحاح 18

في كورنثوس

وَبَعْدَ هَذَا مَضَى بُولُسُ مِنْ أَثِينَا وَجَاءَ إِلَى كُورِنْثُوسَ،

וַיְהִי אַחַר הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיֵּצֵא פוֹלוֹס מֵאַתִּינַס וַיָּבֹא אֶל־קוֹרִנְתּוֹס׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲁⲑⲏⲛⲛⲏⲥ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ

After these (things), having come from Athēnnēs, he came to Korinthos.

Μετα δε ταυτα αναχωρησας ο Παυλος εκ των Αθηνων, ηλθεν εις Κορινθον·

فَوَجَدَ يَهُودِيًّا اسْمُهُ أَكِيلاَ، بُنْطِيَّ الْجِنْسِ، كَانَ قَدْ جَاءَ حَدِيثًا مِنْ إِيطَالِيَةَ، وَبِرِيسْكِلاَّ امْرَأَتَهُ، لأَنَّ كُلُودِيُوسَ كَانَ قَدْ أَمَرَ أَنْ يَمْضِيَ جَمِيعُ الْيَهُودِ مِنْ رُومِيَةَ، فَجَاءَ إِلَيْهِمَا.

וַיִּמְצָא יְהוּדִי אֶחָד מוֹלַדְתּוֹ פוֹנְטוֹס וּשְׁמוֹ עֲקִילַס אֲשֶׁר בָּא מִקָּרוֹב מִן־אִיטַלְיָא הוּא וּפְרִיסְקְלָה אִשְׁתּוֹ מִפְּנֵי אֲשֶׁר צִוָּה קְלוֹדְיוֹס אֶת־כָּל־הַיְּהוּדִים לָסוּר מֵעִיר רוֹמִי׃

Ⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲕⲩⲗⲗⲁⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲡⲟⲛⲧⲓⲟⲥ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲅⲉⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲁϥⲓ̀ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯϩⲩⲧⲁⲗⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲣⲓⲥⲕⲩⲗⲗⲁ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ϫⲉ ⲛⲉ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲕⲗⲁⲩⲇⲓⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲏ ⲁϥⲓ̀ ϣⲁⲣⲱⲟⲩ

He found a Jew, his name being Akyllas, who was a Pontian in his race, having come immediately from [the] Hytalia, and Priskylla his wife, because Klaudios had commanded to cause all the Jews to depart from Rōmē. He came unto them;

και ευρων τινα Ιουδαιον ονοματι Ακυλαν, γεγεννημενον εν Ποντω, νεωστι ελθοντα απο της Ιταλιας, και Πρισκιλλαν την γυναικα αυτου, διοτι ο Κλαυδιος ειχε διαταξει να αναχωρησωσι παντες οι Ιουδαιοι εκ της Ρωμης, προσηλθε προς αυτους,

وَلِكَوْنِهِ مِنْ صِنَاعَتِهِمَا أَقَامَ عِنْدَهُمَا وَكَانَ يَعْمَلُ، لأَنَّهُمَا كَانَا فِي صِنَاعَتِهِمَا خِيَامِيَّيْنِ.

וַיִּגַּשׁ אֲלֵיהֶם כִּי בְּנֵי אֻמָּנוּת אַחַת הֵם וַיֵּשֶׁב אִתָּם וַיַּעַשׂ בִּמְלָאכָה וְאֻמָּנוּתָם עֹשִׂים יְרִיעוֹת אֹהָלִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲟⲩϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲭⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ⲡⲉ ⲛⲉ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲑⲁⲙⲓⲉ ⲥⲕⲩⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲛⲉ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲧⲉⲭⲛⲏ

and he abode with them, because that he was a fellow craftsman of his; and they were working, for they were makers of tents in their craft.

και επειδη ητο ομοτεχνος, εμενε παρ' αυτοις και ειργαζετο· διοτι ησαν σκηνοποιοι την τεχνην.

وَكَانَ يُحَاجُّ فِي الْمَجْمَعِ كُلَّ سَبْتٍ وَيُقْنِعُ يَهُودًا وَيُونَانِيِّينَ.

וַיְדַבֵּר בְּבֵית הַכְּנֶסֶת בְּכָל־שַׁבָּת וְשַׁבָּת וַיּוֹכַח אֶל־הַיְּהוּדִים וְאֶל־הַיְּוָנִים׃

Ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

But they were speaking in the synagogue on every sabbath, and they were persuading the Jews and the Greeks.

Διελεγετο δε εν τη συναγωγη κατα παν σαββατον και επειθεν Ιουδαιους και Ελληνας.

وَلَمَّا انْحَدَرَ سِيلاَ وَتِيمُوثَاوُسُ مِنْ مَكِدُونِيَّةَ، كَانَ بُولُسُ مُنْحَصِرًا بِالرُّوحِ وَهُوَ يَشْهَدُ لِلْيَهُودِ بِالْمَسِيحِ يَسُوعَ.

וּכְבוֹא סִילָא וְטִימוֹתִיּוֹס מִמַּקְדּוֹנְיָא פּוֹלוֹס מִתְאַמֵּץ בַּדָּבָר לְהָעִיד אֶל־הַיְּהוּדִים כִּי יֵשׁוּעַ הוּא הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲓⲗⲁⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲛⲁϥⲙⲏⲛ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But Silas and Timotheos having come from (the) Makedonia, [but] Paulos was persevering in the word, witnessing to the Jews that Jesus is Christ.

Οτε δε κατεβησαν απο της Μακεδονιας ο τε Σιλας και ο Τιμοθεος, ο Παυλος συνεσφιγγετο κατα το πνευμα διαμαρτυρομενος προς τους Ιουδαιους οτι ο Ιησους ειναι ο Χριστος.

وَإِذْ كَانُوا يُقَاوِمُونَ وَيُجَدِّفُونَ نَفَضَ ثِيَابَهُ وَقَالَ لَهُمْ: «دَمُكُمْ عَلَى رُؤُوسِكُمْ! أَنَا بَرِيءٌ. مِنَ الآنَ أَذْهَبُ إِلَى الأُمَمِ».

וַיְהִי כִּי הִמְרוּ וְגִדְּפוּ וַיְנַעֵר אֶת־בְּגָדָיו וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם דִּמְכֶם בְּרָאשֵׁיכֶם וְאָנֹכִי נָקִי מֵעַתָּה אֵלְכָה־לִּי אֶל־הַגּוֹיִם׃

Ⲉⲩϯ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩϫⲉⲟⲩⲁ ⲁϥⲛⲉϩ ⲛⲉϥϩⲃⲱⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲁⲫⲉ ϯⲟⲩⲁⲃ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲓⲥϫⲉⲛ ϯⲛⲟⲩ ⲉⲓⲉ̀ϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

But they opposing him and blaspheming, he shook out his garments; he said to them: Your blood upon your head; I (pron.) am clean: henceforth I shall go to the Gentiles,'

Και επειδη αυτοι ηναντιουντο και εβλασφημουν, εκτιναξας τα ιματια αυτου ειπε προς αυτους· το αιμα σας επι την κεφαλην σας· εγω ειμαι καθαρος· απο του νυν θελω υπαγει εις τα εθνη.

فَانْتَقَلَ مِنْ هُنَاكَ وَجَاءَ إِلَى بَيْتِ رَجُلٍ اسْمُهُ يُوسْتُسُ، كَانَ مُتَعَبِّدًا للهِ، وَكَانَ بَيْتُهُ مُلاَصِقًا لِلْمَجْمَعِ.

וַיֵּלֵךְ מִשָּׁם וַיָּבֹא אֶל־בֵּית אִישׁ וּשְׁמוֹ יוּסְטוֹס וְהָאִישׁ יְרֵא אֱלֹהִים וּבֵיתוֹ סָמוּךְ לְבֵית הַכְּנֶסֶת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲧⲓⲧⲟⲥ ⲫⲁⲓ ⲟⲩⲡⲓⲥⲧⲟⲥ ⲉϥⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫϯ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲟⲙⲓ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ

And having removed from there, he came to (the) house of one, his name being Titos, this (was) a believer, worshipping God, whose house was adjoining to the synagogue.

Και μεταβας εκειθεν ηλθεν εις την οικιαν τινος ονομαζομενου Ιουστου, οστις εσεβετο τον Θεον, του οποιου η οικια συνειχετο με την συναγωγην.

وَكِرِيسْبُسُ رَئِيسُ الْمَجْمَعِ آمَنَ بِالرَّبِّ مَعَ جَمِيعِ بَيْتِهِ، وَكَثِيرُونَ مِنَ الْكُورِنْثِيِّينَ إِذْ سَمِعُوا آمَنُوا وَاعْتَمَدُوا.

וּקְרִיסְפּוֹס רֹאשׁ הַכְּנֶסֶת הֶאֱמִין בָּאָדוֹן הוּא וְכָל־בֵּיתוֹ וְגַם קוֹרִנְתִּים רַבִּים שָׁמְעוּ וַיַּאֲמִינוּ וַיִּטָּבֵלוּ׃

Ⲕⲣⲓⲥⲡⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲟⲥ ⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲏⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϭⲓⲱⲙⲥ

But Krispos, the ruler of the synagogue, believed the Lord with his whole house; and many from the Korinthians hearing were believing and were being baptised.

Κρισπος δε ο αρχισυναγωγος επιστευσεν εις τον Κυριον μεθ' ολου του οικου αυτου, και πολλοι των Κορινθιων ακουοντες επιστευον και εβαπτιζοντο.

فَقَالَ الرَّبُّ لِبُولُسَ بِرُؤْيَا فِي اللَّيْلِ: «لاَ تَخَفْ، بَلْ تَكَلَّمْ وَلَا تَسْكُتْ،

וּדְבַר הָאָדוֹן הָיָה אֶל־פּוֹלוֹס בַּמַּחֲזֶה בַלַּיְלָה לֵאמֹר אַל־תִּירָא כִּי אִם־דַּבֵּר וְאַל־תֶּחֱשֶׁה׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟⲣⲁⲙⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣϩⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲭⲁⲣⲱⲕ

But the Lord said to Paulos through a vision in the night: Fear not, but speak, and hold not thy peace:

Και ο Κυριος ειπεν εν νυκτι προς τον Παυλον δι' οραματος· Μη φοβου, αλλα ομιλει και μη σιωπησης,

لأَنِّي أَنَا مَعَكَ، وَلَا يَقَعُ بِكَ أَحَدٌ لِيُؤْذِيَكَ، لأَنَّ لِي شَعْبًا كَثِيرًا فِي هَذِهِ الْمَدِينَةِ».

כִּי־עִמְּךָ אָנֹכִי וְאִישׁ אַל־יִגַּע בְּךָ לְהָרַע לָךְ כִּי־עַם רַב לִי בָּעִיר הַזֹּאת׃

Ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲭⲏ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉ ϩⲗⲓ ⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲕ ⲉ̀ϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁⲕ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲗⲁⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓⲡⲟⲗⲓⲥ

because I (pron.) am with thee, and no one shall rise upon thee to give pain to thee: because I have a great people in this city.'

διοτι εγω ειμαι μετα σου, και ουδεις θελει επιβαλει χειρα επι σε δια να σε κακοποιηση, διοτι εχω λαον πολυν εν τη πολει ταυτη.

فَأَقَامَ سَنَةً وَسِتَّةَ أَشْهُرٍ يُعَلِّمُ بَيْنَهُمْ بِكَلِمَةِ اللهِ.

וַיֵּשֶׁב שָׁם שָׁנָה וְשִׁשָּׁה חֳדָשִׁים וַיְלַמֵּד בְּקִרְבָּם אֶת־דְּבַר הָאֱלֹהִים׃

Ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲋ̅ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But he sat a year and six months, teaching among them the word of God.

Και εκαθησεν εκει εν ετος και μηνας εξ, διδασκων μεταξυ αυτων τον λογον του Θεου.

وَلَمَّا كَانَ غَالِيُونُ يَتَوَلَّى أَخَائِيَةَ، قَامَ الْيَهُودُ بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ عَلَى بُولُسَ، وَأَتَوْا بِهِ إِلَى كُرْسِيِّ الْوِلاَيَةِ

וַיְהִי בִּהְיוֹת גַּלִּיּוֹן שַׂר מְדִינַת אֲכַיָּא וַיָּקוּמוּ הַיְּהוּדִים כֻּלָּם יַחְדָּו עַל־פּוֹלוֹס וַיְבִיאֻהוּ לִפְנֵי־כִסֵּא הַמִּשְׁפָּט׃

Ⲅⲁⲗⲓⲱⲛ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲛⲑⲩⲡⲁⲧⲟⲥ ⲉ̀ϯⲁⲭⲁⲓⲁ ⲁⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ϯϩⲁⲡ

But Galiōn being proconsul of [the] Achaia, the Jews came together upon Paulos, and they brought him to the place of the judgement,

Οτε δε ο Γαλλιων ητο ανθυπατος της Αχαιας, οι Ιουδαιοι εσηκωθησαν ομοθυμαδον κατα του Παυλου και εφεραν αυτον εις το δικαστηριον,

قَائِلِينَ: «إِنَّ هَذَا يَسْتَمِيلُ النَّاسَ أَنْ يَعْبُدُوا اللهَ بِخِلاَفِ النَّامُوسِ».

וַיֹּאמְרוּ הָאִישׁ הַזֶּה מֵסִית אֶת־בְּנֵי הָאָדָם לַעֲבֹד אֶת־הָאֱלֹהִים שֶׁלּא כַתּוֹרָה׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲫⲁⲓ ⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫϯ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

saying: This (man) persuadeth [the] men to worship God contrary to the law.'

λεγοντες οτι ουτος πειθει τους ανθρωπους να λατρευωσι τον Θεον παρα τον νομον.

وَإِذْ كَانَ بُولُسُ مُزْمِعًا أَنْ يَفْتَحَ فَاهُ قَالَ غَالِيُونُ لِلْيَهُودِ: «لَوْ كَانَ ظُلْمًا أَوْ خُبْثًا رَدِيًّا أَيُّهَا الْيَهُودُ، لَكُنْتُ بِالْحَقِّ قَدِ احْتَمَلْتُكُمْ.

וַיְהִי אַךְ־בִּקֵּשׁ פּוֹלוֹס לִפְתֹּחַ אֶת־פִּיו וְגַלִּיּוֹן הִקְדִּימוֹ וַיֹּאמֶר אֶל־הַיְּהוּדִים לוּ־הָיָה דְבַר־פֶּשַׁע אוֹ־נְבָלָה יְהוּדִים כִּי־עַתָּה נָשָׂאתִי פְנֵיכֶם כַּמִּשְׁפָּט׃

Ⲉϥⲛⲁⲟⲩⲱⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲣⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲡⲉϫⲉ ⲅⲁⲗⲓⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϫⲉ ⲉⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϭⲓ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲓⲉ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲛⲏⲣⲟⲛ ⲱ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲛⲁⲓⲛⲁⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ

But Paulos being about to open his mouth, Galiōn said to the Jews: 'If there were wrongdoing or wicked villany, O [the] Jews, well: I would bear with you:

Και οτε εμελλεν ο Παυλος να ανοιξη το στομα, ειπεν ο Γαλλιων προς τους Ιουδαιους· Εαν μεν ητο τι αδικημα η ραδιουργημα πονηρον, ω Ιουδαιοι, ευλογως ηθελον σας υποφερει·

وَلكِنْ إِذَا كَانَ مَسْأَلَةً عَنْ كَلِمَةٍ، وَأَسْمَاءٍ، وَنَامُوسِكُمْ، فَتُبْصِرُونَ أَنْتُمْ. لأَنِّي لَسْتُ أَشَاءُ أَنْ أَكُونَ قَاضِيًا لِهَذِهِ الأُمُورِ».

אֲבָל אִם־הִיא שְׁאֵלָה עַל־מִלִּין וְשֵׁמוֹת וְהַדָּת שֶׁלָּכֶם רְאוּ אַתֶּם וַאֲנִי לֹא אֶהְיֶה שֹׁפֵט בֵּין־דְּבָרִים כָּאֵלֶּה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ϩⲁⲛⲍⲏⲧⲏⲙⲁ ⲛⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲱϣⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϯⲟⲩⲱϣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲛ ⲉ̀ⲉⲣⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓ

but if they are questions concerning a word and names and your law ye shall take care (of it) yourselves; I (pron.) wish not to be judge of these (things).'

εαν δε ηναι ζητημα περι λεξεων και ονοματων και του νομου υμων, θεωρησατε σεις· διοτι εγω κριτης τουτων δεν θελω να γεινω.

فَطَرَدَهُمْ مِنَ الْكُرْسِيِّ.

וַיְגָרֶשׁ אֹתָם מִלִּפְנֵי כִּסֵּא הַמִּשְׁפָּט׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ

And he cast them away from the judgement seat.

Και απεδιωξεν αυτους απο του δικαστηριου.

فَأَخَذَ جَمِيعُ الْيُونَانِيِّينَ سُوسْتَانِيسَ رَئِيسَ الْمَجْمَعِ، وَضَرَبُوهُ قُدَّامَ الْكُرْسِيِّ، وَلَمْ يَهُمَّ غَالِيُونَ شَيْءٌ مِنْ ذَلِكَ.

וַיֹּאחֲזוּ כָל־הַיְּוָנִים אֶת־סוֹסְתְּנִיס רֹאשׁ הַכְּנֶסֶת וַיַּכּוּהוּ לִפְנֵי־כִסֵּא הַמִּשְׁפָּט וְגַלִּיּוֹן לֹא־שָּׁת לִבּוֹ גַּם־לָזֹאת׃

Ⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲱⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲟⲥ ⲁⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲥⲉⲣⲙⲉⲗⲉⲥⲑⲉ ⲁⲛ ⲛ̀ⲅⲁⲗⲓⲱⲛ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ

But they all laid hold on Sōsthenēs, the ruler of the synagogue; they beat him before the judgement seat. And it was not being a care to Galiōn concerning any of these (things).

Πιασαντες δε παντες οι Ελληνες Σωσθενην τον αρχισυναγωγον, ετυπτον εμπροσθεν του δικαστηριου· και παντελως δεν εμελε τον Γαλλιωνα περι τουτων.

بريسكلا وأكيلا وأبلوس

وَأَمَّا بُولُسُ فَلَبِثَ أَيْضًا أَيَّامًا كَثِيرَةً، ثُمَّ وَدَّعَ الإِخْوَةَ وَسَافَرَ فِي الْبَحْرِ إِلَى سُورِيَّةَ، وَمَعَهُ بِرِيسْكِلاَّ وَأَكِيلاَ، بَعْدَمَا حَلَقَ رَأْسَهُ فِي كَنْخَرِيَا لأَنَّهُ كَانَ عَلَيْهِ نَذْرٌ.

וּפוֹלוֹס יָשַׁב שָׁם עוֹד יָמִים רַבִּים וַיִּפָּטֵר מִן־הָאַחִים וַיֵּרֶד בָּאֳנִיָּה לָלֶכֶת אֶל־סוּרְיָא וְאִתּוֹ פְּרִיסְקְלָה וַעֲקִילַס וַיְגַלַּח אֶת־רֹאשׁוֹ בְּקַנְכְּרַי כִּי נֶדֶר עָלָיו׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲁⲡⲟⲇⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲧⲥⲩⲣⲓⲁ ⲉⲥⲛⲉⲙⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲣⲓⲥⲕⲩⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲁⲕⲩⲗⲗⲁⲥ ⲉ̀ⲁϥϣⲉⲡ ϫⲱϥ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲛⲭⲣⲉⲉⲥ ⲛⲁϥϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲩⲭⲏ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ

But Paulos having abode yet many days with the brethren, took leave of them; he sailed to (the) Syria, Priskylla being with him and Akyllas; having shorn his head in Konchrees: for he was being in a vow.

Ο δε Παυλος, αφου προσεμεινεν ετι ημερας ικανας, αποχαιρετησας τους αδελφους, εξεπλευσεν εις την Συριαν, και μετ' αυτου η Πρισκιλλα και ο Ακυλας, αφου εξυρισε την κεφαλην εν Κεγχρεαις· διοτι ειχεν ευχην.

فَأَقْبَلَ إِلَى أَفَسُسَ وَتَرَكَهُمَا هُنَاكَ. وَأَمَّا هُوَ فَدَخَلَ الْمَجْمَعَ وَحَاجَّ الْيَهُودَ.

וַיָּבֹאוּ אֶל־אֶפֶסוֹס וַיַּנִּיחֵם שָׁם וְהוּא הָלַךְ לְבֵית הַכְּנֶסֶת וַיְדַבֵּר עִם־הַיְּהוּדִים׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲉϫⲡ ⲛⲏ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

But he came to Ephesos, and he left those there: but he (pron.) having gone into the synagogue was speaking to the Jews.

Και κατηντησεν εις Εφεσον, και αφηκεν εκεινους αυτου, αυτος δε εισελθων εις την συναγωγην, συνδιελεχθη μετα των Ιουδαιων.

وَإِذْ كَانُوا يَطْلُبُونَ أَنْ يَمْكُثَ عِنْدَهُمْ زَمَانًا أَطْوَلَ لَمْ يُجِبْ.

וַיְבַקְשׁוּ מִמֶּנּוּ לְהַאֲרִיךְ יְמֵי שִׁבְתּוֹ אִתָּם וְלֹא אָבָה׃

Ⲉⲩⲧⲱⲃϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲩⲱϣ

But they praying him that he should spend a great time with them, he wished not;

Και παρακαλουμενος υπ' αυτων να μεινη πλειοτερον καιρον παρ' αυτοις, δεν συγκατενευσεν,

بَلْ وَدَّعَهُمْ قَائِلًا: «يَنْبَغِي عَلَى كُلِّ حَالٍ أَنْ أَعْمَلَ الْعِيدَ الْقَادِمَ فِي أُورُشَلِيمَ. وَلكِنْ سَأَرْجِعُ إِلَيْكُمْ أَيْضًا إِنْ شَاءَ اللهُ». فَأَقْلَعَ مِنْ أَفَسُسَ.

כִּי נִפְטַר מֵהֶם וַיֹּאמֶר חַיָּב אֲנִי לָחֹג אֶת־הֶחָג הַבָּא בִּירוּשָׁלַיִם וְאַחֲרֵי־כֵן אָשׁוּבָה אֲלֵיכֶם אִם־יִרְצֶה יְהוָֹה וַיֵּלֶךְ בָּאֳנִיָּה מִן־אֶפֶסוֹס׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥⲉⲣⲁⲡⲟⲇⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ϯⲛⲁⲕⲟⲧⲧ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲉ ⲫϯ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲉ̀ⲫⲉⲥⲟⲥ

but he took leave of them, having said: I shall (lit, will) return to you in the will of God.' But he sailed from Ephesos.

αλλα απεχαιρετησεν αυτους ειπων· Πρεπει εξαπαντος να καμω την ερχομενην εορτην εις Ιεροσολυμα, θελω δε επιστρεψει παλιν προς εσας, του Θεου θελοντος. Και απεπλευσεν απο της Εφεσου,

وَلَمَّا نَزَلَ فِي قَيْصَرِيَّةَ صَعِدَ وَسَلَّمَ عَلَى الْكَنِيسَةِ، ثُمَّ انْحَدَرَ إِلَى أَنْطَاكِيَةَ.

וַיָּבֹא אֶל־קֵיסַרְיָה וַיַּעַל וַיִּשְׁאַל לִשְׁלוֹם הַקְּהִלָּה וַיֵּרֶד אֶל־אַנְטְיוֹכְיָא׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲁⲛⲧⲓⲟⲭⲓⲁ

But having come into Kesaria, and having saluted the church, He came into (the) Antiochia.

και αποβας εις Καισαρειαν, ανεβη εις Ιερουσαλημ, και χαιρετησας την εκκλησιαν κατεβη εις Αντιοχειαν,

وَبَعْدَمَا صَرَفَ زَمَانًا خَرَجَ وَاجْتَازَ بِالتَّتَابُعِ فِي كُورَةِ غَلاَطِيَّةَ وَفِرِيجِيَّةَ يُشَدِّدُ جَمِيعَ التَّلاَمِيذِ.

וַיֵּשֶׁב שָׁם יָמִים אֲחָדִים וַיֵּלֶךְ לְמַסָּעָיו וַיַּעֲבֹר בְּאֶרֶץ גָּלַטְיָא וּפְרוּגְיָא וַיְחַזֵּק אֶת־כָּל־הַתַּלְמִידִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲥⲓⲛⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲭⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲅⲁⲗⲁⲧⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲫⲣⲓⲕⲓⲁ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And having spent [a] time there, he came forth, passing from place (to place) of the country of [the] Galatia and [the] Phrikia, confirming all the disciples.

και διατριψας καιρον τινα, εξηλθε και διηρχετο κατα σειραν την γην της Γαλατιας και την Φρυγιαν, επιστηριζων παντας τους μαθητας.

ثُمَّ أَقْبَلَ إِلَى أَفَسُسَ يَهُودِيٌّ اسْمُهُ أَبُلُّوسُ، إِسْكَنْدَرِيُّ الْجِنْسِ، رَجُلٌ فَصِيحٌ مُقْتَدِرٌ فِي الْكُتُبِ.

וִיהוּדִי אֶחָד מוֹלַדְתּוֹ אֲלֶכְסַנְדְּרִיָּא וּשְׁמוֹ אַפּוֹלוֹס בָּא אֶל־אֶפֶסוֹס וְהָאִישׁ אִישׁ דְּבָרִים וְגָדוֹל בַּמִּקְרָא׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲡⲉⲗⲗⲏⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲉⲙⲣⲁⲕⲟϯ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲅⲉⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ⲗⲟⲅⲓⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲛⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲉⲫⲉⲥⲟⲥⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ

But there was a Jew, his name being Apellēs, being a man of Rakoti in his race, being a notable man, who came to stay at Ephesos; being powerful in the Scriptures.

Ιουδαιος δε τις ονοματι Απολλως, Αλεξανδρευς το γενος, ανηρ λογιος, κατηντησεν εις Εφεσον, οστις ητο δυνατος εν ταις γραφαις.

كَانَ هَذَا خَبِيرًا فِي طَرِيقِ الرَّبِّ. وَكَانَ وَهُوَ حَارٌّ بِالرُّوحِ يَتَكَلَّمُ وَيُعَلِّمُ بِتَدْقِيقٍ مَا يَخْتَصُّ بِالرَّبِّ. عَارِفًا مَعْمُودِيَّةَ يُوحَنَّا فَقَطْ.

הוּא הָיָה מְלֻמָּד דֶּרֶךְ הָאָדוֹן וְהוּא מְדַבֵּר כְּחֹם רוּחוֹ וּמְלַמֵּד הֵיטֵב אֶת־דִּבְרֵי יֵשׁוּעַ וְלֹא יָדַע כִּי אִם־טְבִילַת יוֹחָנָן לְבַדָּהּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲛⲉ ⲁⲩⲉⲣⲕⲁⲑⲏⲕⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϧⲏⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲉⲑⲃⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲡⲓⲱⲙⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲉⲧⲉϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

This (man) had been instructed in the way of the Lord; and being fervent in the spirit, he was speaking and he was teaching in [an] accuracy concerning Jesus, only the baptism of Iōannēs being (that) which he knoweth.

Ουτος ητο κατηχημενος την οδον του Κυριου, και ζεων κατα το πνευμα, ελαλει και εδιδασκεν ακριβως τα περι του Κυριου, γινωσκων μονον το βαπτισμα του Ιωαννου.

وَابْتَدَأَ هَذَا يُجَاهِرُ فِي الْمَجْمَعِ. فَلَمَّا سَمِعَهُ أَكِيلاَ وَبِرِيسْكِّلاَ أَخَذَاهُ إِلَيْهِمَا، وَشَرَحَا لَهُ طَرِيقَ الرَّبِّ بِأَكْثَرِ تَدْقِيقٍ.

וְהוּא הֵחֵל לִקְרֹא בְּבֵית הַכְּנֶסֶת בְּאֹמֶץ לִבּוֹ וַיִּשְׁמְעוּ אֹתוֹ עֲקִילַס וּפְרִיסְקְלָה וַיִּקָּחֻהוּ אֲלֵיהֶם וַיּוֹסִיפוּ לְהוֹרוֹתוֹ אֶת־דֶּרֶךְ הָאֱלֹהִים בַּאֵר הֵיטֵב׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲣⲓⲥⲕⲩⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲁⲕⲩⲗⲗⲁ ⲁⲩϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But this (man) began to speak boldly in the synagogue. Priskylla and Akylla having heard him, received him, and they showed to him in [an] accuracy the way of God.

Και ουτος ηρχισε να λαλη μετα παρρησιας εν τη συναγωγη. Ακουσαντες δε αυτον ο Ακυλας και Πρισκιλλα, παρελαβον αυτον και εξεθεσαν εις αυτον ακριβεστερα την οδον του Θεου.

وَإِذْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَجْتَازَ إِلَى أَخَائِيَةَ، كَتَبَ الإِخْوَةُ إِلَى التَّلاَمِيذِ يَحُضُّونَهُمْ أَنْ يَقْبَلُوهُ. فَلَمَّا جَاءَ سَاعَدَ كَثِيرًا بِالنِّعْمَةِ الَّذِينَ كَانُوا قَدْ آمَنُوا،

וַיַּחְפֹּץ לָלֶכֶת לַאֲכַיָּא וַיִּכְתְּבוּ הָאַחִים אֶל־הַתַּלְמִידִים וַיְעֹרֲרוּ אֹתָם לְקַבְּלוֹ וַיָּבֹא שָׁמָּה וַיַּעֲזֹר הַרְבֵּה לַמַּאֲמִינִים עַל־יְדֵי הֶחָסֶד׃

Ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϯⲁⲭⲁⲓⲁ ⲁⲩϯⲉⲣⲟⲩⲟⲧ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲩⲥϧⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲥⲉϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲁϥⲉⲣ ⲟⲩⲛⲟϥⲣⲓ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ

But he wishing to come forth to [the] Achaia, the brethren incited him, they wrote to the disciples that they should receive him. But this (man) having come, was very profitable to them who believed through the grace.

Επειδη δε ηθελε να περαση εις την Αχαιαν, οι αδελφοι εγραψαν προς τους μαθητας, προτρεποντες να δεχθωσιν αυτον· οστις ελθων, ωφελησε πολυ τους πιστευσαντας δια της χαριτος·

لأَنَّهُ كَانَ بِاشْتِدَادٍ يُفْحِمُ الْيَهُودَ جَهْرًا، مُبَيِّنًا بِالْكُتُبِ أَنَّ يَسُوعَ هُوَ الْمَسِيحُ.

כִּי־בְכָל־כֹּחוֹ הִתְוַכַּח עִם־הַיְּהוּדִים לִפְנֵי כָּל־הָעָם וַיַּרְאֵם מִן־הַמִּקְרָאוֹת כִּי יֵשׁוּעַ הוּא הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲁϥⲥⲟϩⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲧⲁⲙⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

He was confuting the Jews in [an] assurance, manifestly showing to them from the Scriptures that Jesus is Christ.

διοτι εντονως εξηλεγχε τους Ιουδαιους, δημοσια αποδεικνυων δια των γραφων οτι ο Ιησους ειναι ο Χριστος.

إصحاح 19

بولس في أفسس

فَحَدَثَ فِيمَا كَانَ أَبُلُّوسُ فِي كُورِنْثُوسَ، أَنَّ بُولُسَ بَعْدَ مَا اجْتَازَ فِي النَّوَاحِي الْعَالِيَةِ جَاءَ إِلَى أَفَسُسَ. فَإِذْ وَجَدَ تَلاَمِيذَ

וַיְהִי בִּהְיוֹת אַפּוֹלוֹס בְּקוֹרִנְתּוֹס וַיַּעֲבֹר פּוֹלוֹס בַּמְּדִינוֹת הָעֶלְיוֹנֹת וַיֵּרֶד אֶל־אֶפֶסוֹס וַיִּמְצָא־שָׁם תַּלְמִידִים׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲣⲉ ⲁⲡⲉⲗⲗⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲕⲟⲣⲓⲛⲑⲟⲥ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲡ ⲛⲓⲙⲁ ⲉⲧⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲓ̀ ⲉ̀ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ

But it came to pass, Apellēs being in Korinthos, [but] that Paulos having passed by the places which were above, came to Ephesos, and having found disciples,

Ενω δε ο Απολλως ητο εν Κορινθω, ο Παυλος αφου επερασε τα ανωτερικα μερη ηλθεν εις Εφεσον· και ευρων τινας μαθητας,

قَالَ لَهُمْ: «هَلْ قَبِلْتُمُ الرُّوحَ الْقُدُسَ لَمَّا آمَنْتُمْ؟» قَالُوا لَهُ: «وَلاَ سَمِعْنَا أَنَّهُ يُوجَدُ الرُّوحُ الْقُدُسُ».

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם הֲנִתְּנָה בָכֶם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ אַחֲרֵי אֲשֶׁר הֶאֱמַנְתֶּם וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו אַף לֹא שָׁמַעְנוּ כִּי יֵשׁ רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲁⲛ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲣⲱ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ϣⲟⲡ

he said to them: Did ye receive the holy spirit, having believed ?' But they (pron.) said: But neither heard we even that there is a holy spirit.'

ειπε προς αυτους· Ελαβετε Πνευμα Αγιον αφου επιστευσατε; οι δε ειπον προς αυτον· Αλλ' ουδε αν υπαρχη Πνευμα Αγιον ηκουσαμεν.

فَقَالَ لَهُمْ: «فَبِمَاذَا اعْتَمَدْتُمْ؟» فَقَالُوا: «بِمَعْمُودِيَّةِ يُوحَنَّا».

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם עַל־מָה אֵפוֹא הָטְבַּלְתֶּם וַיֹּאמְרוּ טְבִילַת יוֹחָנָן׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲙⲥ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲓⲱⲙⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ

But he (pron.) said: 'Unto what did they baptise you ?' But they (pron.) said: The baptism of Iōannēs.'

Και ειπε προς αυτους· Εις τι λοιπον εβαπτισθητε; Οι δε ειπον· Εις το βαπτισμα του Ιωαννου.

فَقَالَ بُولُسُ: «إِنَّ يُوحَنَّا عَمَّدَ بِمَعْمُودِيَّةِ التَّوْبَةِ، قَائِلًا لِلشَّعْبِ أَنْ يُؤْمِنُوا بِالَّذِي يَأْتِي بَعْدَهُ، أَيْ بِالْمَسِيحِ يَسُوعَ».

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס יוֹחָנָן הִטְבִּיל טְבִילַת הַתְּשׁוּבָה וְאָמַר אֶל־הָעָם שֶׁיַּאֲמִינוּ בַּאֲשֶׁר יָבוֹא אַחֲרָיו וְהוּא הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲓⲱⲁⲛⲛⲏⲥ ⲙⲉⲛ ⲁϥϯⲱⲙⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱϥ ⲉⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉ

But Paulos said: `Iōannēs indeed gave baptism in a water of repentance to the people, saying that they should believe him who was coming after him, that is to say, Jesus.'

Και ειπεν ο Παυλος· Ο Ιωαννης μεν εβαπτισε βαπτισμα μετανοιας, λεγων προς τον λαον να πιστευσωσιν εις τον ερχομενον μετ' αυτον, τουτεστιν εις τον Χριστον Ιησουν.

فَلَمَّا سَمِعُوا اعْتَمَدُوا بِاسْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ.

וַיְהִי כְּשָׁמְעָם אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה וַיִּטָּבְלוּ בְּשֵׁם יֵשׁוּעַ הָאָדוֹן׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲁⲩϭⲓⲱⲙⲥ ⲉ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But having heard, they were baptised unto (the) name of the Lord Jesus.

Ακουσαντες δε εβαπτισθησαν εις το ονομα του Κυριου Ιησου.

وَلَمَّا وَضَعَ بُولُسُ يَدَيْهِ عَلَيْهِمْ حَلَّ الرُّوحُ الْقُدُسُ عَلَيْهِمْ، فَطَفِقُوا يَتَكَلَّمُونَ بِلُغَاتٍ وَيَتَنَبَّأُونَ.

וַיִּסְמֹךְ פּוֹלוֹס יָדָיו עֲלֵיהֶם וַתָּבֹא עֲלֵיהֶם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ וַיְמַלֲלוּ בִלְשֹׁנוֹת וַיִּתְנַבָּאוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲭⲁ ϫⲓϫ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲫⲗⲁⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩⲉⲣⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲉⲩⲓⲛ

And Paulos having laid hand on them, the holy spirit came upon them. But they were speaking in (the) tongue, and they were prophesying.

Και αφου ο Παυλος επεθηκεν επ' αυτων τας χειρας, ηλθε το Πνευμα το Αγιον επ' αυτους, και ελαλουν γλωσσας και προεφητευον.

وَكَانَ جَمِيعُ الرِّجَالِ نَحْوَ اثْنَيْ عَشَرَ.

וְכֻלָּם כִּשְׁנֵים עָשָׂר אִישׁ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲁⲩⲉⲣ ⲓ̅ⲃ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ

But they (pron.) all were being twelve men.

Ησαν δε παντες ουτοι ανδρες εως δωδεκα.

ثُمَّ دَخَلَ الْمَجْمَعَ، وَكَانَ يُجَاهِرُ مُدَّةَ ثَلاَثَةِ أَشْهُرٍ مُحَاجًّا وَمُقْنِعًا فِي مَا يَخْتَصُّ بِمَلَكُوتِ اللهِ.

וַיָּבֹא אֶל־בֵּית הַכְּנֶסֶת וַיִּקְרָא־שָׁם בְּאֹמֶץ לִבּוֹ וַיְדַבֵּר עִמָּם כִּשְׁלשָׁה חֳדָשִׁים וַיַּט אֶת־לִבָּם אֶל־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲉ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛⲁϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But having gone into the synagogue he was speaking boldly three months, speaking and persuading them concerning the kingdom of God.

Και εισελθων εις την συναγωγην ελαλει μετα παρρησιας, διαλεγομενος τρεις μηνας και πειθων εις τα περι της βασιλειας του Θεου.

وَلَمَّا كَانَ قَوْمٌ يَتَقَسَّوْنَ وَلَا يَقْنَعُونَ، شَاتِمِينَ الطَّرِيقَ أَمَامَ الْجُمْهُورِ، اعْتَزَلَ عَنْهُمْ وَأَفْرَزَ التَّلاَمِيذَ، مُحَاجًّا كُلَّ يَوْمٍ فِي مَدْرَسَةِ إِنْسَانٍ اسْمُهُ تِيرَانُّسُ.

וּמִקְצָתָם הִקְשׁוּ אֶת־לְבָבָם וְלֹא הֶאֱמִינוּ וַיְדַבְּרוּ סָרָה עַל־הַדֶּרֶךְ הַהוּא לִפְנֵי הַקָּהָל וַיָּסַר מֵהֶם וַיַּבְדֵּל מִתּוֹכָם אֶת־הַתַּלְמִידִים וַיְדַבֵּר אֲלֵיהֶם יוֹם יוֹם בְּבֵית הַמִּדְרָשׁ אֲשֶׁר לְטוּרְנוּס׃

Ⲉⲧⲁ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲇⲉ ⲉⲣⲛⲁϣⲧϩⲏⲧ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲩⲥⲁϫⲓ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲁϥⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲏⲛⲓ ϧⲉⲛ ϯⲥⲭⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲩⲣⲁⲛⲛⲟⲥ

But some having become hardhearted, being disobedient, speaking evil of the way before the multitude, he fled from them, having separated the disciples, Speaking daily in the school of Tyrannos.

Επειδη ομως τινες εσκληρυνοντο και δεν επειθοντο, κακολογουντες την οδον του Κυριου ενωπιον του πληθους, απομακρυνθεις απ' αυτων, απεχωρισε τους μαθητας, διαλεγομενος καθ' ημεραν εν τω σχολειω τινος, οστις ελεγετο Τυραννος.

وَكَانَ ذَلِكَ مُدَّةَ سَنَتَيْنِ، حَتَّى سَمِعَ كَلِمَةَ الرَّبِّ يَسُوعَ جَمِيعُ السَّاكِنِينَ فِي أَسِيَّا، مِنْ يَهُودٍ وَيُونَانِيِّينَ.

וְכֵן כִּשְׁנָתַיִם יָמִים וַיִּשְׁמְעוּ כָּל־ישְׁבֵי אַסְיָא הַיְּהוּדִים וְהַיְּוָנִים אֶת־דְּבַר יֵשׁוּעַ הָאָדוֹן׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲃ̅ϯ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

But this he was doing two years; so that all who dwelt in [the] Asia heard the word of the Lord, the Jews and the Greeks.

Εγεινε δε τουτο επι δυο ετη, ωστε παντες οι κατοικουντες την Ασιαν ηκουσαν τον λογον του Κυριου Ιησου, Ιουδαιοι τε και Ελληνες.

وَكَانَ اللهُ يَصْنَعُ عَلَى يَدَيْ بُولُسَ قُوَّاتٍ غَيْرَ الْمُعْتَادَةِ،

וְהָאֱלֹהִים עָשָׂה גְּבוּרוֹת גְּדֹלוֹת עַל־יְדֵי פוֹלוֹס׃

Ⲛⲁϥⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲟⲙ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But God was doing mighty works not few through (the) hands of Paulos:

Και ο Θεος εκαμνε δια των χειρων του Παυλου θαυματα μεγαλα,

حَتَّى كَانَ يُؤْتَى عَنْ جَسَدِهِ بِمَنَادِيلَ أَوْ مَآزِرَ إِلَى الْمَرْضَى، فَتَزُولُ عَنْهُمُ الأَمْرَاضُ، وَتَخْرُجُ الأَرْوَاحُ الشِّرِّيرَةُ مِنْهُمْ.

עַד לְהַנִּיחַ סוּדָרִים וַחֲגֹרֹת מֵעַל־עוֹר בְּשָׂרוֹ עַל־הַחוֹלִים וַיָּסוּרוּ מֵהֶם תַּחֲלֻאֵיהֶם וְגַם־הָרוּחוֹת הָרָעוֹת יָצָאוּ׃

Ϩⲱⲥⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲉϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲟⲩⲇⲁⲣⲓⲟⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲥⲓⲙⲓⲕⲩⲛⲑⲓⲛⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓ ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲭⲁⲩ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉϣⲁⲩϣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲱⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓϣⲱⲛⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉ

so that they took handkerchiefs and aprons from his body and laid them upon those who were sick, and the sicknesses were wont to go from them, and the evil spirits were coming out.

ωστε και επι τους ασθενεις εφεροντο απο του σωματος αυτου μανδηλια η περιζωματα και εφευγον απ' αυτων αι ασθενειαι, και τα πνευματα τα πονηρα εξηρχοντο απ' αυτων.

فَشَرَعَ قَوْمٌ مِنَ الْيَهُودِ الطَّوَّافِينَ الْمُعَزِّمِينَ أَنْ يُسَمُّوا عَلَى الَّذِينَ بِهِمِ الأَرْوَاحُ الشِّرِّيرَةُ بِاسْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ، قَائِلِينَ: «نُقْسِمُ عَلَيْكَ بِيَسُوعَ الَّذِي يَكْرِزُ بِهِ بُولُسُ!»

וַאֲנָשִׁים מִן־הַיְּהוּדִים נְבוֹנֵי לַחַשׁ וְסֹבֲבִים בָּאָרֶץ הוֹאִילוּ לְהַזְכִּיר אֶת־שֵׁם יֵשׁוּעַ הָאָדוֹן עַל־אֲחוּזֵי הָרוּחוֹת הָרָעוֹת לֵאמֹר מַשְׁבִּיעַ אֲנִי אֶתְכֶם בְּיֵשׁוּעַ אֲשֶׁר פּוֹלוֹס קֹרֵא בִשְׁמוֹ׃

Ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲉⲝⲟⲣⲅⲓⲥⲧⲏⲥ ⲉ̀ϫⲉ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϩⲓⲱⲧⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϯⲧⲁⲣⲕⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ

But some from the Jews who went about as exorcists took in hand to say (the) name of the Lord Jesus over them who (had) the evil spirits upon them, saying: I adjure you by (it) Jesus, whom Paulos proclaimeth.'

Και τινες απο των περιερχομενων εξορκιστων Ιουδαιων επεχειρησαν να προφερωσιν επι τους εχοντας τα πνευματα τα πονηρα το ονομα του Κυριου Ιησου, λεγοντες· Σας ορκιζομεν εις τον Ιησουν, τον οποιον ο Παυλος κηρυττει.

وَكَانَ سَبْعَةُ بَنِينَ لِسَكَاوَا، رَجُلٍ يَهُودِيٍّ رَئِيسِ كَهَنَةٍ، الَّذِينَ فَعَلُوا هَذَا.

וְהָעֹשִׂים הַדָּבָר הַזֶּה שִׁבְעַת בְּנֵי סְקֵוָה הַיְּהוּדִי מִגְּדוֹלֵי הַכֹּהֲנִים׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲍ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲥⲕⲉⲩⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲁⲓ

But there were seven sons of one Skeva,' being a Jew, chief priest, doing this.

Και οι πραττοντες τουτο ησαν επτα τινες υιοι Ιουδαιου αρχιερεως ονομαζομενου Σκευα.

فَأَجَابَ الرُّوحُ الشِّرِّيرُ وَقَالَ: «أَمَّا يَسُوعُ فَأَنَا أَعْرِفُهُ، وَبُولُسُ أَنَا أَعْلَمُهُ، وَأَمَّا أَنْتُمْ فَمَنْ أَنْتُمْ؟»

וַיַּעַן הָרוּחַ וַיֹּאמַר אֶת־יֵשׁוּעַ אֲנִי מַכִּיר וְאֶת־פּוֹלוֹס אֲנִי יֹדֵעַ וְאַתֶּם מִי אַתֶּם׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲕⲉⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϯⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲛⲓⲙ

The evil spirit answered, he said to them: Jesus I know, and Paulos also I know, but who are ye?'

Αποκριθεν δε το πνευμα το πονηρον, ειπε· Τον Ιησουν γνωριζω και τον Παυλον εξευρω· σεις δε τινες εισθε;

فَوَثَبَ عَلَيْهِمُ الإِنْسَانُ الَّذِي كَانَ فِيهِ الرُّوحُ الشِّرِّيرُ، وَغَلَبَهُمْ وَقَوِيَ عَلَيْهِمْ، حَتَّى هَرَبُوا مِنْ ذَلِكَ الْبَيْتِ عُرَاةً وَمُجَرَّحِينَ.

וַיִּתְנַפֵּל עֲלֵיהֶם בַּעַל הָרוּחַ הָרָעָה וַיִּגְבַּר עֲלֵיהֶם וַיִּכְבְּשֵׁם וַיָּנוּסוּ מִן־הַבַּיִת הַהוּא עֵירֻמִּים וּפְצוּעִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁϥⲉⲣ⳪̅ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲁϥϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲏⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲃⲏϣ ⲉⲣⲉϫⲱⲟⲩ ⲫⲏϧ

And the man with whom the evil spirit (was) threw himself upon them, he mastered them together, he prevailed over them, so that they fled from that house naked with their heads wounded.

Και πηδησας επ' αυτους ο ανθρωπος, εις τον οποιον ητο το πνευμα το πονηρον, και νικησας αυτους, ισχυσε κατ' αυτων, ωστε γυμνοι και τετραυματισμενοι εφυγον εκ του οικου εκεινου.

وَصَارَ هَذَا مَعْلُومًا عِنْدَ جَمِيعِ الْيَهُودِ وَالْيُونَانِيِّينَ السَّاكِنِينَ فِي أَفَسُسَ. فَوَقَعَ خَوْفٌ عَلَى جَمِيعِهِمْ، وَكَانَ اسْمُ الرَّبِّ يَسُوعَ يَتَعَظَّمُ.

וַיִּוָּדַע הַדָּבָר לְכָל־הַיְּהוּדִים וְהַיְּוָנִים ישְׁבֵי אֶפֶסוֹס וַיִּפֹּל פַּחַד עַל־כֻּלָּם וַיִּגְדַל שֵׁם הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But this became manifested to all the Jews and the Greeks, who dwelt in Ephesos; and a fear came upon them all, and (the) name of the Lord Jesus Christ was going on (lit. coming) being exalted.

Και τουτο εγεινε γνωστον εις παντας, Ιουδαιους τε και Ελληνας, τους κατοικουντας την Εφεσον, και επεπεσε φοβος επι παντας αυτους, και εμεγαλυνετο το ονομα του Κυριου Ιησου·

وَكَانَ كَثِيرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا يَأْتُونَ مُقِرِّينَ وَمُخْبِرِينَ بِأَفْعَالِهِمْ،

וְרַבִּים מִן־הַמַּאֲמִינִים בָּאוּ וַיִּתְוַדּוּ וַיּוֹדִיעוּ אֶת־אֲשֶׁר עָשׂוֹּ׃

Ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ⲡⲉ ⲉⲩⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩϫⲱ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲏⲟⲩⲓ

But many (sing.) from them who believed were coming, confessing, and saying their works.

και πολλοι των πιστευσαντων ηρχοντο εξομολογουμενοι και φανερονοντες τας πραξεις αυτων.

وَكَانَ كَثِيرُونَ مِنَ الَّذِينَ يَسْتَعْمِلُونَ السِّحْرَ يَجْمَعُونَ الْكُتُبَ وَيُحَرِّقُونَهَا أَمَامَ الْجَمِيعِ. وَحَسَبُوا أَثْمَانَهَا فَوَجَدُوهَا خَمْسِينَ أَلْفًا مِنَ الْفِضَّةِ.

וְרַבִּים אֲשֶׁר עָשְׂקוּ בְּהַבְלֵי כְשָׁפִים הֵבִיאוּ אֶת־סִפְרֵיהֶם וַיִּשְׂרְפוּם בָּאֵשׁ לְעֵינֵי כֹל וַיְחַשְּׁבוּ אֶת־מְחִירָם וְהִנֵּה הוּא חָמֵשׁ רִבּוֹ דִּינָרִים׃

Ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲧⲡⲉⲣⲓⲉⲣⲅⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲱⲙ ⲁⲩⲣⲟⲕϩⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϥⲓⲱⲡ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲧⲓⲙⲏ ⲉ̀ⲁⲩϫⲉⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲉ̅ ⲛ̀ⲑⲃⲁ ⲛ̀ϩⲁⲧ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

But many (plur.) among them who were doing curious arts, having brought their books, burnt them before all: and they took count of their prices, having found them being there fifty thousand of silver.

Πολλοι δε και εξ εκεινων, οιτινες εκαμνον τας μαγειας, φεροντες τα βιβλια αυτων κατεκαιον ενωπιον παντων· και αριθμησαντες τας τιμας αυτων, ευρον πεντηκοντα χιλιαδας αργυριου.

هَكَذَا كَانَتْ كَلِمَةُ الرَّبِّ تَنْمُو وَتَقْوَى بِشِدَّةٍ.

וּדְבָר יְהוָֹה גָּבַר מְאֹד וַיֵּלֶךְ הָלֹךְ וְחָזֵק׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲁϥⲁⲓⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϫⲉⲙϫⲟⲙ

But thus mightily grew (the) word of the Lord and it prevailed.

Ουτω κραταιως ηυξανε και ισχυεν ο λογος του Κυριου.

الشغب في أفسس

وَلَمَّا كَمِلَتْ هَذِهِ الأُمُورُ، وَضَعَ بُولُسُ فِي نَفْسِهِ أَنَّهُ بَعْدَمَا يَجْتَازُ فِي مَكِدُونِيَّةَ وَأَخَائِيَةَ يَذْهَبُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، قَائِلًا: «إِنِّي بَعْدَ مَا أَصِيرُ هُنَاكَ يَنْبَغِي أَنْ أَرَى رُومِيَةَ أَيْضًا».

וַיְהִי כִּכְלוֹת הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיִּוָּעַץ פּוֹלוֹס בְּרוּחוֹ לַעֲבֹר בְּתוֹךְ מַקְדּוֹנְיָא וַאֲכַיָּא לָלֶכֶת יְרוּשָׁלָיִם וַיֹּאמֶר אַחֲרֵי הֱיוֹתִי שָׁמָּה רָאֹה אֶרְאֶה גַּם אֶת־רוֹמִי׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲓ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲭⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲡⲛ̅ⲁ̅ ϫⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲟⲩϣⲧ ⲛ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲭⲁⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲉ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲓϣⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϩⲱϯ ⲛ̀ⲧⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲧⲕⲉⲣⲱⲙⲏ

But these (things) having been completed, Paulos purposed in his spirit that, should he pass throughout (the) Makedonia and [the] Achaia, he might go to Jerusalem, having said: 'After my going there, I must see also Rōmō.

Ως δε ετελεσθησαν ταυτα, ο Παυλος απεφασισεν εν εαυτω, αφου διελθη την Μακεδονιαν και Αχαιαν, να υπαγη εις την Ιερουσαλημ, ειπων οτι αφου υπαγω εκει, πρεπει να ιδω και την Ρωμην.

فَأَرْسَلَ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ اثْنَيْنِ مِنَ الَّذِينَ كَانُوا يَخْدِمُونَهُ: تِيمُوثَاوُسَ وَأَرَسْطُوسَ، وَلَبِثَ هُوَ زَمَانًا فِي أَسِيَّا.

וַיִּשְׁלַח שְׁנַיִם מִן־הַמְּשָׁרְתִים אֹתוֹ אֶל־מַקְדּוֹנְיָא אֶת־טִימוֹתִיּוֹס וְאֶת אֲרִסְטוֹס וְהוּא עָשָׂה עוֹד יָמִים בְּאַסְיָא׃

Ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲃ̅ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲉⲣⲁⲥⲧⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲣ ⲟⲩⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ

But he sent two to (the) Makedonia among them who serve him, Timotheos and Erastos, but he (pron.) spent a time in [the] Asia.

Και αποστειλας εις την Μακεδονιαν δυο των υπηρετουντων αυτον, Τιμοθεον και Εραστον, αυτος εμεινε καιρον τινα εν τη Ασια.

وَحَدَثَ فِي ذَلِكَ الْوَقْتِ شَغَبٌ لَيْسَ بِقَلِيلٍ بِسَبَبِ هَذَا الطَّرِيقِ،

וַתְּהִי בָּעֵת הַהִיא מְהוּמָה גְדוֹלָה עַל־אֹדוֹת דֶּרֶךְ יְהוָֹה׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ

But at that time happened no small trouble concerning the way.

Εγεινε δε κατ' εκεινον τον καιρον ταραχη ουκ ολιγη περι ταυτης της οδου.

لأَنَّ إِنْسَانًا اسْمُهُ دِيمِتْرِيُوسُ، صَائِغٌ صَانِعُ هَيَاكِلِ فِضَّةٍ لأَرْطَامِيسَ، كَانَ يُكَسِّبُ الصُّنَّاعَ مَكْسَبًا لَيْسَ بِقَلِيلٍ.

כִּי־צוֹרֵף כֶּסֶף אֶחָד דְּמַטְרִיּוֹס שְׁמוֹ עֹשֵׂה הֵיכְלֵי כֶסֶף שֶׁל־אַרְטְמִיס הִמְצִיא לֶחָרָשִׁים שָׂכָר הַרְבֵּה׃

Ⲟⲩⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲇⲓⲙⲏⲧⲣⲓⲟⲥ ⲟⲩⲙⲁⲛⲕ ϩⲁⲧ ⲉϥⲙⲟⲛⲕ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲣⲫⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ϩⲁⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲣⲧⲉⲙⲓⲥ ⲛⲁϥϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲏϣ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲛ̀ⲛⲓⲧⲉⲭⲛⲓⲧⲏⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ

For one, his name being Dimētrios, a silversmith forming silver temples of [the] Artemis, was giving much of work to the craftsmen not few.

Διοτι αργυροκοπος τις ονοματι Δημητριος, κατασκευαζων ναους αργυρους της Αρτεμιδος, επροξενει εις τους τεχνιτας ουκ ολιγον κερδος·

فَجَمَعَهُمْ وَالْفَعَلَةَ فِي مِثْلِ ذَلِكَ الْعَمَلِ وَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّ سِعَتَنَا إِنَّمَا هِيَ مِنْ هَذِهِ الصِّنَاعَةِ.

וַיַּקְהֵל אֹתָם וְאֶת־יֶתֶר הָעֹסְקִים בַּמְּלָאכָה הַהִיא וַיֹּאמַר אֲנָשִׁים אַתֶּם יֹדְעִים כִּי מִן־הַמְּלָאכָה הַזֹּאת עָשִׂינוּ חָיִל׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲑⲟⲩⲱⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲉⲣⲅⲁⲧⲏⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲡⲕⲱϯ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓϫⲓⲛⲉⲣϩⲱⲃ ⲁⲣⲉ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥϫⲫⲉ ϩⲏⲟⲩ ϣⲟⲡ ⲛⲁⲛ

He having assembled these with the workmen also who were occupied with these (things), said: '[The] men, ye know that from this business cometh the getting of gain to us.

τους οποιους συναθροισας και τους εργαζομενους τα τοιαυτα, ειπεν· Ανδρες, εξευρετε οτι εκ ταυτης της εργασιας προερχεται η ευπορια ημων,

وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ وَتَسْمَعُونَ أَنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَفَسُسَ فَقَطْ، بَلْ مِنْ جَمِيعِ أَسِيَّا تَقْرِيبًا، اسْتَمَالَ وَأَزَاغَ بُولُسُ هَذَا جَمْعًا كَثِيرًا قَائِلًا: إِنَّ الَّتِي تُصْنَعُ بِالأَيَادِي لَيْسَتْ آلِهَةً.

וְאַתֶּם רֹאִים וְשֹׁמְעִים אֲשֶׁר לֹא בְאֶפֶסוֹס לְבַדָּה כִּי־גַם כִּמְעַט בְּאַסְיָא כֻלָּהּ זֶה פוֹלוֹס פִּתָּה וְהִדִּיחַ הֲמוֹן עַם־רָב לֵאמֹר לֹא־אֱלֹהִים אֵלֶּה הַנַּעֲשִׂים בְּיָדָיִם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲭⲉⲇⲟⲛ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲁ ⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲏϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϩⲁⲛⲛⲟⲩϯ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲟⲩⲑⲁⲙⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲟⲩⲛⲕ ⲛ̀ϫⲓϫ

And ye see and ye hear, that not only indeed Ephesos, but almost in all [the] Asia this "Paulos" turned away a great multitude, saying that these are not gods which are made through formings of hand.

και θεωρειτε και ακουετε οτι πολυν λαον ου μονον της Εφεσου, αλλα σχεδον πασης της Ασιας ο Παυλος ουτος επεισε και μετεβαλε, λεγων οτι δεν ειναι θεοι οι δια χειρων κατασκευαζομενοι.

فَلَيْسَ نَصِيبُنَا هَذَا وَحْدَهُ فِي خَطَرٍ مِنْ أَنْ يَحْصُلَ فِي إِهَانَةٍ، بَلْ أَيْضًا هَيْكَلُ أَرْطَامِيسَ، الإِلَهَةِ الْعَظِيمَةِ، أَنْ يُحْسَبَ لَا شَيْءَ، وَأَنْ سَوْفَ تُهْدَمُ عَظَمَتُهَا، هِيَ الَّتِي يَعْبُدُهَا جَمِيعُ أَسِيَّا وَالْمَسْكُونَةِ».

וְעַתָּה עוֹד מְעַט וְחֶלְקֵנוּ זֶה יִהְיֶה לְבוּז וְגַם־הֵיכַל אַרְטְמִיס הַמְּלֶכֶת הַגְּדוֹלָה יֵחָשֵׁב לְאַיִן וְתִכְלֶה תִפְאַרְתָּהּ אֲשֶׁר כָּל־אַסְיָא וְכָל־יֹשְׁבֵי תֵבֵל מְכַבְּדִים אוֹתָהּ׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲡⲁⲓⲙⲉⲣⲟⲥ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲕⲩⲛⲇⲓⲛⲟⲥ ⲉⲑⲣⲉⲛⲓ̀ ⲉⲩⲥⲟϩⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲓⲕⲉⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲛⲟⲩϯ ϯⲁⲣⲧⲉⲙⲓⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲟⲡϥ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉ̀ϩⲗⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁϣⲟⲣϣⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲥⲙⲉⲧⲛⲓϣϯ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲧⲏⲣⲥ ⲉⲣⲥⲉⲃⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

Not only will this trade become to us for a danger to cause us to come to [a] reproof; but the temple also of the great goddess [the] Artemis will be no more reckoned anything, and her greatness will be overthrown, this which all [the] Asia and all the world worshippeth.'

Και ου μονον η τεχνη ημων αυτη κινδυνευει να εξουδενωθη, αλλα και το ιερον της μεγαλης θεας Αρτεμιδος να λογισθη εις ουδεν, και μελλει μαλιστα να καταστραφη η μεγαλειοτης αυτης, την οποιαν ολη η Ασια και η οικουμενη σεβεται.

فَلَمَّا سَمِعُوا امْتَلأُوا غَضَبًا، وَطَفِقُوا يَصْرُخُونَ قَائِلِينَ: «عَظِيمَةٌ هِيَ أَرْطَامِيسُ الأَفَسُسِيِّينَ!»

וַיְהִי כְּשָּׁמְעָם אֶת־דְּבָרָיו וַיִּמָּלְאוּ חֵמָה וַיִּצְעֲקוּ וַיֹּאמְרוּ גְּדוֹלָה אַרְטְמִיס שֶׁל הָאֶפֶסִים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲙⲟϩ ⲛ̀ϫⲱⲛⲧ ⲛⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲧⲉ ϯⲁⲣⲧⲉⲙⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁ ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ

But having heard these (things), and having been filled with anger, they were crying out, saying: '[The] Artemis of them of Ephesos is great.'

Ακουσαντες δε και εμπλησθεντες θυμου, εκραζον λεγοντες· Μεγαλη η Αρτεμις των Εφεσιων.

فَامْتَلأَتِ الْمَدِينَةُ كُلُّهَا اضْطِرَابًا، وَانْدَفَعُوا بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ إِلَى الْمَشْهَدِ خَاطِفِينَ مَعَهُمْ غَايُوسَ وَأَرِسْتَرْخُسَ الْمَكِدُونِيَّيْنِ، رَفِيقَيْ بُولُسَ فِي السَّفَرِ.

וַתִּמָּלֵא כָל־הָעִיר מְבוּכָה וַיִּסְעֲרוּ כֻלָּם יַחְדָּו אֶל־הַתֵּאַטְרוֹן וַיַּחְטְפוּ אִתָּם אֶת־גָּיוֹס וְאֶת־אֲרִסְטַרְכוֹס וְהֵם מַקְדּוֹנִים וַחֲבֵרִים לְפוֹלוֹס בְּמַסָּעָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲥⲙⲟϩ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛ̀ϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲁⲩϭⲟϫⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲩⲟⲓ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲡⲓⲑⲉⲁⲧⲣⲟⲛ ⲁⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲛ̀ⲅⲁⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲁⲣⲓⲥⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲣⲉⲙⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲛⲉ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲡϣⲉⲙⲙⲟ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

And the city was filled with trouble: but all ran hurriedly together to the theatre; they carried off Gaios and Aristarchos, being Makedonians, they came on travel with Paulos.

Και η πολις ολη επλησθη ταραχης, και ωρμησαν ομοθυμαδον εις το θεατρον, αφου συνηρπασαν τον Γαιον και Αρισταρχον τους Μακεδονας, συνοδοιπορους του Παυλου.

وَلَمَّا كَانَ بُولُسُ يُرِيدُ أَنْ يَدْخُلَ بَيْنَ الشَّعْبِ، لَمْ يَدَعْهُ التَّلاَمِيذُ.

וַיֹּאֶל פּוֹלוֹס לָבוֹא אֶל־תּוֹך הָעָם וְלֹא־הִנִּיחוּ לוֹ הַתַּלְמִידִים׃

Ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛⲁⲩⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ

But Paulos wishing to go into the multitude, the disciples were not letting him.

Ενω δε ο Παυλος ηθελε να εισελθη εις τον δημον, οι μαθηται δεν αφινον αυτον,

وَأُنَاسٌ مِنْ وُجُوهِ أَسِيَّا، كَانُوا أَصْدِقَاءَهُ، أَرْسَلُوا يَطْلُبُونَ إِلَيْهِ أَنْ لَا يُسَلِّمَ نَفْسَهُ إِلَى الْمَشْهَدِ.

וְגַם־מִקְצָת רָאשֵׁי אַסְיָא אֲשֶׁר הָיוּ אֹהֲבָיו שָׁלְחוּ אֵלָיו וַיַּזְהִירוּ אֹתוֹ אֲשֶׁר לֹא־יִמְלָאֵהוּ לִבּוֹ לָבוֹא אֶל־הַתֵּאַטְרוֹן׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲩⲟⲩⲱⲣⲡ ϩⲁⲣⲟϥ ⲉⲩϯϩⲟ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉϥⲧⲏⲓϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲉ̀ⲡⲓⲑⲉⲁⲧⲣⲟⲛ

But some also from the rulers of [the] Asia, being friends to him, sent to him, beseeching him not to give himself to the theatre.

τινες δε και εκ των Ασιαρχων, οντες φιλοι αυτου, εστειλαν προς αυτον και παρεκαλουν να μη εκτεθη εις το θεατρον.

وَكَانَ الْبَعْضُ يَصْرُخُونَ بِشَيْءٍ وَالْبَعْضُ بِشَيْءٍ آخَرَ، لأَنَّ الْمَحْفِلَ كَانَ مُضْطَرِبًا، وَأَكْثَرُهُمْ لَا يَدْرُونَ لأَيِّ شَيْءٍ كَانُوا قَدِ اجْتَمَعُوا!

וַיִצְעֲקוּ־שָׁם אֵלֶּה בְּכֹה וְאֵלֶּה בְּכֹה כִּי מְבוּכָה גְדוֹלָה הָיְתָה בַקָּהָל וְרֻבָּם לֹא יָדְעוּ עַל־מַה־זֶּה נֶאֱסָפוּ׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩϫⲱ ⲛ̀ⲕⲉϩⲱⲃ ⲛⲉⲁ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲅⲁⲣ ϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲟⲩϩⲟⲩⲟ ⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉⲧⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ

Others indeed then were crying out saying another thing: for the assembly was troubled; and the most of them knew not why they were assembled.

Αλλοι μεν λοιπον εκραζον αλλο τι και αλλοι αλλο· διοτι η συναξις ητο συγκεχυμενη, και οι πλειοτεροι δεν ηξευρον δια τι ειχον συναχθη.

فَاجْتَذَبُوا إِسْكَنْدَرَ مِنَ الْجَمْعِ، وَكَانَ الْيَهُودُ يَدْفَعُونَهُ. فَأَشَارَ إِسْكَنْدَرُ بِيَدِهِ يُرِيدُ أَنْ يَحْتَجَّ لِلشَّعْبِ.

וַיִּמְשְׁכוּ מִתּוֹךְ הֶהָמוֹן אֶת־אֲלֶכְסַנְדְּרוֹס וְהַיְּהוּדִים דָּחוּ אֹתוֹ עַד־צֵאתוֹ וַיָּנֶף אֲלֶכְסַנְדְּרוֹס אֶת־יָדוֹ וַיְבַקֵּשׁ לְהִצְטַדֵּק לִפְנֵי הָעָם׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲉⲝⲁⲛⲇⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲗⲉⲝⲁⲛⲇⲣⲟⲥ ⲁϥϭⲱⲣⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲣⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ

But from the multitude the Jews brought out Alexandros. Alexandros beckoned to them with his hand, wishing to make defence to the multitude.

Εκ δε του οχλου προηγαγον τον Αλεξανδρον, δια να λαληση, επειδη οι Ιουδαιοι επροβαλον αυτον· και ο Αλεξανδρος σεισας την χειρα ηθελε να απολογηθη προς τον δημον.

فَلَمَّا عَرَفُوا أَنَّهُ يَهُودِيٌّ، صَارَ صَوْتٌ وَاحِدٌ مِنَ الْجَمِيعِ صَارِخِينَ نَحْوَ مُدَّةِ سَاعَتَيْنِ: «عَظِيمَةٌ هِيَ أَرْطَامِيسُ الأَفَسُسِيِّينَ!»

וְהֵמָּה כְּהַכִּירָם כִּי־הוּא יְהוּדִי נָשְׂאוּ כֻלָּם קוֹלָם וַיִּצְעֲקוּ כִּשְׁתֵּי שָׁעוֹת לֵאמֹר גְּדוֹלָה אַרְטְמִיס שֶׁל־הָאֶפֶסִים׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲙⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲡⲉ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϧⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲁⲩ ⲟⲩⲛⲟⲩ ⲥⲛⲟⲩϯ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲧⲉ ϯⲁⲣⲧⲉⲙⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁ ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ

But having known that he is a Jew, there arose one shout from all, about two hours, crying out: [The] Artemis of them of Ephesos is great.'

Αφου δε εγνωρισαν οτι ειναι Ιουδαιος, εγεινε μια φωνη εκ παντων των κραζοντων, εως δυο ωρας· Μεγαλη η Αρτεμις των Εφεσιων.

ثُمَّ سَكَّنَ الْكَاتِبُ الْجَمْعَ وَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الأَفَسُسِيُّونَ، مَنْ هُوَ الإِنْسَانُ الَّذِي لَا يَعْلَمُ أَنَّ مَدِينَةَ الأَفَسُسِيِّينَ مُتَعَبِّدَةٌ لأَرْطَامِيسَ الإِلَهَةِ الْعَظِيمَةِ وَالتِّمْثَالِ الَّذِي هَبَطَ مِنْ زَفْسَ؟

וַיַּהַס סוֹפֵר הָעִיר אֶת־הָעָם וַיֹּאמַר אַנְשֵׁי אֶפֶסוֹס מִי הָאִישׁ אֲשֶׁר לֹא יֵדַע כִּי הָעִיר אֶפֶסוֹס סֹכֶנֶת לְהֵיכָל שֶׁל־אַרְטְמִיס הַמְּלֶכֶת הַגְּדוֹלָה וּלְצַלְמָהּ הַיּוֹרֵד מִן־הַשָּׁמָיִם׃

Ⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲇⲉ ϩⲉⲣⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲅⲣⲁⲙⲙⲁⲧⲉⲩⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲣⲉⲙⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉⲛϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉⲙⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲱⲕⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲁⲣⲧⲉⲙⲓⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲇⲓⲟⲡⲉⲧⲏⲥ

But the town clerk having caused the multitude to be quiet, said: [The] men, [the] Ephesians, [for] who among [the] men (is there) who knoweth not (the) city of the Ephesians, that it is temple-keeper of the great Artemis and the Diopetēs?

Καθησυχασας δε ο γραμματευς τον οχλον, λεγει· Ανδρες Εφεσιοι, και τις ανθρωπος ειναι οστις δεν εξευρει οτι η πολις των Εφεσιων ειναι λατρις της μεγαλης θεας Αρτεμιδος και του Διοπετους αγαλματος;

فَإِذْ كَانَتْ هَذِهِ الأَشْيَاءُ لَا تُقَاوَمُ، يَنْبَغِي أَنْ تَكُونُوا هَادِئِينَ وَلَا تَفْعَلُوا شَيْئًا اقْتِحَامًا.

וַיַּעַן אֲשֶׁר אֵין לְכַחֵשׁ בַּדְּבָרִים הָאֵלֶּה נָאֶה לָכֶם לִהְיוֹת שֹׁקְטִים וְלֹא עֹשִׂים דָבָר נִמְהָר׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲟⲩⲛ ϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲙⲟⲛⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲥⲓⲁⲓ

No one them opposeth these (things). It is worthy then that ye should be sedate and do not anything lightly.

Επειδη λοιπον ταυτα ειναι αναντιρρητα, πρεπει σεις να ησυχαζητε και να μη πραττητε μηδεν προπετες.

لأَنَّكُمْ أَتَيْتُمْ بِهَذَيْنِ الرَّجُلَيْنِ، وَهُمَا لَيْسَا سَارِقَيْ هَيَاكِلَ، وَلَا مُجَدِّفَيْنِ عَلَى إِلَهَتِكُمْ.

כִּי הַבֵאתֶם אֶת־הָאֲנָשִׁים הָאֵלֶּה אֲשֶׁר לֹא גֹּזְלֵי־קֳדָשִׁים הֵם אַף־לֹא מְגַדְּפֵי מַלְכַּתְכֶם׃

Ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲓⲛⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲙⲛⲁⲓ ⲟⲩⲇⲉ ϩⲁⲛⲕⲁⲗⲡ ⲉⲣⲫⲉⲓ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲟⲩⲇⲉ ⲥⲉϫⲉⲟⲩⲁ ⲁⲛ ⲉⲛⲉⲧⲉⲛⲛⲟⲩϯ

For ye brought these men hither, neither are they temple-robbers, nor do they blaspheme your gods.

Διοτι εφερετε τους ανδρας τουτους, οιτινες ουτε ιεροσυλοι ειναι ουτε την θεαν σας βλασφημουσιν.

فَإِنْ كَانَ دِيمِتْرِيُوسُ وَالصُّنَّاعُ الَّذِينَ مَعَهُ لَهُمْ دَعْوَى عَلَى أَحَدٍ، فَإِنَّهُ تُقَامُ أَيَّامٌ لِلْقَضَاءِ، وَيُوجَدُ وُلاَةٌ، فَلْيُرَافِعُوا بَعْضُهُمْ بَعْضًا.

לָכֵן אִם־לִדְמַטְרִיוֹס וְלֶחָרָשִׁים אֲשֶׁר אִתּוֹ דְּבַר־רִיב עִם־אִישׁ הִנֵּה יְמֵי בֵית־דִּין לָנוּ וְשָׂרֵי מְדִינָה וְיָבִיאוּ אֲלֵיהֶם אֶת־רִיבָם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲛ ⲇⲓⲙⲏⲧⲣⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲧⲉⲭⲛⲓⲧⲏⲥ ⲉⲑⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲁ ⲟⲩⲁⲓ ⲥⲉⲛⲁⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲅⲟⲣⲉⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲛ ⲁⲛⲑⲩⲡⲁⲧⲟⲥ ϣⲟⲡ ⲙⲁⲣⲟⲩⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ

If then Dimētrios and the craftsmen also who are with him have a word against any one, the law courts will be held, and there is (a) proconsul, let them implead one another.

Εαν μεν λοιπον ο Δημητριος και οι συντεχνιται αυτου εχωσι διαφοραν μετα τινος, υπαρχουσι δικασιμοι ημεραι και υπαρχουσιν ανθυπατοι, ας εγκαλεσωσιν αλληλους.

وَإِنْ كُنْتُمْ تَطْلُبُونَ شَيْئًا مِنْ جِهَةِ أُمُورٍ أُخَرَ، فَإِنَّهُ يُقْضَى فِي مَحْفِلٍ شَرْعِيٍّ.

וְאִם־תְּבַקְשׁוּ דָּבָר אַחֵר שָׁפוֹט יִשָּׁפֵט בָּעֵדָה הַנִּקְהָלָה כַּדָּת׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲕⲉϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲛⲟⲙⲓⲙⲟⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲃⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But if ye seek for another Matthewter, in the regular assembly it shall be decided.

Εαν δε ζητητε τι περι αλλων πραγματων, εν τη νομιμω συνελευσει θελει διαλυθη.

لأَنَّنَا فِي خَطَرٍ أَنْ نُحَاكَمَ مِنْ أَجْلِ فِتْنَةِ هَذَا الْيَوْمِ. وَلَيْسَ عِلَّةٌ يُمْكِنُنَا مِنْ أَجْلِهَا أَنْ نُقَدِّمَ حِسَابًا عَنْ هَذَا التَّجَمُّعِ».

וְעוֹד כִּי בָּאִים אֲנַחְנוּ לִידֵי סַכָּנָה לִהְיוֹת נִדֹּנִים עַל־הַמֶּרֶד בִּגְלַל מַעֲשֵׂה הַיּוֹם הַזֶּה וְדָבָר אֵין לָנוּ לָתֵת דִּין וְחֶשְׁבּוֹן עַל־הַמְּהוּמָה הַזֹּאת׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲧⲉⲛⲉⲣⲕⲩⲛⲇⲓⲛⲉⲩⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲗⲱⲓϫⲓ ϣⲟⲡ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ϯⲗⲟⲅⲟⲥ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ ϧⲁ ⲡⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ

For we are even in danger to be accused concerning the trouble of to-day, there being no pretext with which it is possible for us to give account for the trouble.'

Διοτι κινδυνευομεν να κατηγορηθωμεν ως στασιασται δια την σημερινην ταραχην, χωρις να υπαρχη μηδεμια αιτια, δια της οποιας θελομεν δυνηθη να δικαιολογησωμεν τον θορυβον τουτον.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا صَرَفَ الْمَحْفِلَ.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר כִּלָּה לְדַבֵּר כַּדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיְשַׁלַּח אֶת־הַקָּהָל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲧⲟⲩ ⲁϥⲭⲱ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And having said these (things), he dismissed the assembly.

Και ειπων ταυτα, απελυσε την συνελευσιν.

إصحاح 20

في مكدونية واليونان

وَبَعْدَمَا انْتَهَى الشَّغَبُ، دَعَا بُولُسُ التَّلاَمِيذَ وَوَدَّعَهُمْ، وَخَرَجَ لِيَذْهَبَ إِلَى مَكِدُونِيَّةَ.

וְאַחֲרֵי אֲשֶׁר שָׁקְטָה הַמְּהוּמָה קָרָא פוֹלוֹס לַתַּלְמִידִים וַיְבָרֲכֵם וַיֵּצֵא לָלֶכֶת לְמַקְדּוֹנְיָא׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲉϥⲟⲩⲱ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ

But after the trouble was ended, Paulos sent for the disciples and comforted them, he saluted them, he came forth to go to (the) Makedonia.

Αφου δε επαυσεν ο θορυβος, προσκαλεσας ο Παυλος τους μαθητας και ασπασθεις, εξηλθε δια να υπαγη εις την Μακεδονιαν.

وَلَمَّا كَانَ قَدِ اجْتَازَ فِي تِلْكَ النَّوَاحِي وَوَعَظَهُمْ بِكَلاَمٍ كَثِيرٍ، جَاءَ إِلَى هَلاَّسَ،

וַיַּעֲבֹר בַּמְּדִינוֹת הָהֵן וַיַּזְהֵר אֹתָם בִּדְבָרִים רַבִּים וַיָּבֹא אֶל־אֶרֶץ יָוָן׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉϥⲟϣ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϯⲉⲗⲗⲁⲥ

Having passed through that place and having comforted them in many a word, he came to [the] Elias.

Και διαπερασας τα μερη εκεινα και προτρεψας αυτους δια λογων πολλων, ηλθεν εις την Ελλαδα·

فَصَرَفَ ثَلاَثَةَ أَشْهُرٍ. ثُمَّ إِذْ حَصَلَتْ مَكِيدَةٌ مِنَ الْيَهُودِ عَلَيْهِ، وَهُوَ مُزْمِعٌ أَنْ يَصْعَدَ إِلَى سُورِيَّةَ، صَارَ رَأْيٌ أَنْ يَرْجِعَ عَلَى طَرِيقِ مَكِدُونِيَّةَ.

וַיֵּשֶׁב שָׁם שְׁלֹשָׁה חֳדָשִׁים וַיְהִי בְּאָמְרוֹ לָלֶכֶת אֶל־סוּרְיָא וַיֶּאֶרְבוּ־לוֹ הַיְּהוּדִים וַיִּוָּעַץ לָשׁוּב דֶּרֶךְ מַקְדּוֹנְיָא׃

Ⲉⲧⲁϥⲉⲣ ⲅ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉϥⲛⲁⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲧⲥⲩⲣⲓⲁ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲕⲟⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ

But having spent three months there, an evil plan was made concerning him by the Jews. Being about to come to (the) Syria, a plan was made to return through (the) Makedonia.

και αφου διετριψε τρεις μηνας, επειδη εγεινε κατ' αυτου επιβουλη υπο των Ιουδαιων, ενω εμελλε να αποπλευση εις την Συριαν, ενεκριθη να επιστρεψη δια της Μακεδονιας.

فَرَافَقَهُ إِلَى أَسِيَّا سُوبَاتَرُسُ الْبِيرِيُّ، وَمِنْ أَهْلِ تَسَالُونِيكِي: أَرَسْتَرْخُسُ وَسَكُونْدُسُ وَغَايُوسُ الدَّرْبِيُّ وَتِيمُوثَاوُسُ. وَمِنْ أَهْلِ أَسِيَّا: تِيخِيكُسُ وَتُرُوفِيمُسُ.

וַיֵּלְכוּ אִתּוֹ עַד לְאַסְיָא סוֹפַטְרוֹס בֶּן־פּוּרוֹס הַבְּרוֹאִי וּמִן־הַתַּסְלוֹנִיקִים אֲרִסְטַרְכוֹס וּסְקוֹנְדוֹס וְגָיוֹס הַדֶּרְבִּי וְטִימוֹתִיּוֹס וּמִן־אַסְיָא טוּכִיקוֹס וּטְרוֹפִימוֹס׃

Ⲛⲁϥⲛⲉⲙⲁϥ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲥⲱⲥⲓⲡⲁⲧⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲩⲣⲣⲟⲥ ⲡⲓⲣⲉⲙⲃⲉⲣⲟⲓⲁ ⲛⲁ ⲑⲉⲥⲥⲁⲗⲟⲛⲓⲕⲏ ⲇⲉ ⲁⲣⲓⲥⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲥⲉⲕⲟⲩⲛⲑⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲅⲁⲓⲟⲥ ⲡⲓⲣⲉⲙⲧⲉⲣⲃⲏ ⲛⲉⲙ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲛⲁ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲇⲉ ⲧⲩⲭⲓⲕⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲧⲣⲟⲫⲏⲙⲟⲥ

But Sōsipatros of Pyrrus the man of Beroia was with him; but (of) them of Thessalonikē, Aristarchus and Sekounthos; and Gaios the man of Terbē, and Timotheos; but they of [the] Asia, Tyehikos and Trophēmus.

Συνηκολουθει δε αυτον μεχρι της Ασιας Σωπατρος ο Βεροιαιος και εκ των Θεσσαλονικεων Αρισταρχος και Σεκουνδος και Γαιος ο εκ Δερβης και ο Τιμοθεος, Ασιανοι δε ο Τυχικος και ο Τροφιμος.

هَؤُلاَءِ سَبَقُوا وَانْتَظَرُونَا فِي تَرُوَاسَ.

וְהֵם הָלְכוּ לְפָנֵינוּ וַיּוֹחִילוּ לָנוּ בִּטְרוֹאָס׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲛⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲧⲣⲱⲁⲥ

But these having been before us, stayed for us in Troas.

Ουτοι ελθοντες προτεροι περιεμενον ημας εις την Τρωαδα·

وَأَمَّا نَحْنُ فَسَافَرْنَا فِي الْبَحْرِ بَعْدَ أَيَّامِ الْفَطِيرِ مِنْ فِيلِبِّي، وَوَافَيْنَاهُمْ فِي خَمْسَةِ أَيَّامٍ إِلَى تَرُوَاسَ، حَيْثُ صَرَفْنَا سَبْعَةَ أَيَّامٍ.

וַאֲנַחְנוּ יָצָאנוּ מִן־פִילִפִּי אַחֲרֵי יְמֵי חַג־הַמַּצּוֹת וּמִקֵּץ חֲמִשָּׁה יָמִים בָּאנוּ בָאֳנִיָּה אֲלֵיהֶם אֶל־טְרוֹאַס וַנֵּשֶׁב שָׁם שִׁבְעַת יָמִים׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲧϣⲉⲙⲏⲣ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲓ̀ ϣⲁⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲧⲣⲱⲁⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲉ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

But we (pron.) after the days of the unleavened (plur.) sailed from Philippois, and we came unto them to Trōas in five (days), and we abode there with them seven days.

ημεις δε εξεπλευσαμεν απο Φιλιππων μετα τας ημερας των αζυμων και εις πεντε ημερας ηλθομεν προς αυτους εις την Τρωαδα, οπου διετριψαμεν ημερας επτα.

إقامة أفتيخوس من الموت في تراوس

وَفِي أَوَّلِ الأُسْبُوعِ إِذْ كَانَ التَّلاَمِيذُ مُجْتَمِعِينَ لِيَكْسِرُوا خُبْزًا، خَاطَبَهُمْ بُولُسُ وَهُوَ مُزْمِعٌ أَنْ يَمْضِيَ فِي الْغَدِ، وَأَطَالَ الْكَلاَمَ إِلَى نِصْفِ اللَّيْلِ.

וַיְהִי בְּאֶחָד בַּשַּׁבָּת כַּאֲשֶׁר נֶאֶסְפוּ הַתַּלְמִידִים לִבְצֹעַ הַלֶּחֶם וַיְדַבֵּר אִתָּם פּוֹלוֹס כִּי־אָמַר לָלֶכֶת מִשָּׁם לְמָחֳרַת הַיּוֹם וַיַּאֲרֵךְ הַדָּבָר עַד־חֲצוֹת הַלָּיְלָה׃

Ϧⲉⲛ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲁⲃⲃⲁⲧⲟⲛ ⲉⲧⲁⲛⲑⲱⲟⲩϯ ⲉ̀ⲫⲱϣ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲕ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲉϥⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲛⲁϥⲫⲱⲣϣ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϣⲁ ⲧⲫⲁϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ

But on (the) first (lit. one) of the sabbaths, we having assembled to break [a] bread, Paulos was speaking to them, being about to come forth on the (lit. his) morrow; but he was spreading out the word unto midnight.

Και τη πρωτη ημερα της εβδομαδος ενω οι μαθηται ησαν συνηγμενοι δια την κλασιν του αρτου, ο Παυλος διελεγετο προς αυτους, μελλων να αναχωρηση τη επαυριον, και παρετεινε τον λογον μεχρι μεσονυκτιου.

وَكَانَتْ مَصَابِيحُ كَثِيرَةٌ فِي الْعِلِّيَّةِ الَّتِي كَانُوا مُجْتَمِعِينَ فِيهَا.

וְנֵרוֹת רַבִּים דֹּלְקִים בָּעֲלִיָּה אֲשֶׁר נֶאֱסַפְנוּ שָׁם׃

Ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲛ̀ⲗⲁⲙⲡⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲡⲓⲙⲁ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲑⲟⲩⲏⲧ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

But there were many lamps in the upper place, the place in which they were being assembled.

Ησαν δε λαμπαδες ικαναι εις το ανωγεον, οπου ησαν συνηγμενοι.

وَكَانَ شَابٌّ اسْمُهُ أَفْتِيخُوسُ جَالِسًا فِي الطَّاقَةِ مُتَثَقِّلًا بِنَوْمٍ عَمِيقٍ. وَإِذْ كَانَ بُولُسُ يُخَاطِبُ خِطَابًا طَوِيلًا، غَلَبَ عَلَيْهِ النَّوْمُ فَسَقَطَ مِنَ الطَّبَقَةِ الثَّالِثَةِ إِلَى أَسْفَلُ، وَحُمِلَ مَيِّتًا.

וּבָחוּר אֶחָד אַבְטוּכוֹס שְׁמוֹ יֹשֵׁב בַּחַלּוֹן וַיֵּרָדֵם בְּהַאֲרִיךְ פּוֹלוֹס אֶת־אִמְרָתוֹ וַתִּגְבַּר עָלָיו שְׁנָתוֹ וַיִּפֹּל מֵהַמָּדוֹר הַשְּׁלִישִׁי לְמַטָּה וַיִּשָׂאֻהוּ וְהוּא מֵת׃

Ⲛⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ⲇⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲉⲩⲧⲩⲭⲟⲥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓϣⲟⲩϣⲧ ⲉϥⲟⲃϣ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲉⲛⲕⲟⲧ ⲉⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲥⲁϫⲓ ⲁ ⲡⲓⲉⲛⲕⲟⲧ ⲥⲟⲕϥ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲁϥϩⲉⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ϧⲉⲛ ϯⲙⲁϩⲅ̅ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲁϩⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϥⲓⲧϥ ⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ

But a young man was sitting, his name being Eutychos, upon the window, forgetting (himself) in a deep (lit. great) sleep; but as Paulos was speaking, the sleep overcame him more, he fell down from the third storey, and he was taken up dead

Και νεανιας τις ονοματι Ευτυχος, καθημενος επι του παραθυρου, κατεφερετο εις υπνον βαθυν, ενω ο Παυλος διελεγετο εκτεταμενως, και κυριευθεις υπο του υπνου επεσε κατω απο του τριτου πατωματος και εσηκωσαν αυτον νεκρον.

فَنَزَلَ بُولُسُ وَوَقَعَ عَلَيْهِ وَاعْتَنَقَهُ قَائِلًا: «لاَ تَضْطَرِبُوا! لأَنَّ نَفْسَهُ فِيهِ!»

וַיֵּרֶד פּוֹלוֹס וַיִּגְהַר עָלָיו וַיְחַבְּקֵהוּ וַיֹּאמֶר אַל־תִּבָּהֲלוּ כִּי נִשְׁמָתוֹ בּוֹ׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲗϫϥ ⲉ̀ϧⲏⲧϥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲧⲉϥⲯⲩⲭⲏ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

But Paulos came down, he threw himself upon him, and having embraeed him, he said: Trouble not; for his life (is) in him.'

Καταβας δε ο Παυλος, επεσεν επ' αυτον και εναγκαλισθεις ειπε· Μη θορυβεισθε· διοτι η ψυχη αυτου ειναι εν αυτω.

ثُمَّ صَعِدَ وَكَسَّرَ خُبْزًا وَأَكَلَ وَتَكَلَّمَ كَثِيرًا إِلَى الْفَجْرِ. وَهَكَذَا خَرَجَ.

וְאַחַר עָלָה וַיִּבְצַע הַלֶּחֶם וַיִּטְעַם וַיֶּרֶב לָשִׂיחַ אִתָּם עַד־אוֹר הַבֹּקֶר וַיֵּצֵא לָלֶכֶת לְדַרְכּוֹ׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲉ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲫⲱϣ ⲙ̀ⲡⲓⲱⲓⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲁϥⲥⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ϣⲁⲧⲉ ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

But having gone up, and having broken the bread, and having tasted, he prolonged the word until (the) light came forth, and thus he came forth.

Αφου δε ανεβη και εκοψεν αρτον και εγευθη και ωμιλησεν ικανως μεχρι της αυγης· μετα ταυτα ανεχωρησε.

وَأَتَوْا بِالْفَتَى حَيًّا، وَتَعَزَّوْا تَعْزِيَةً لَيْسَتْ بِقَلِيلَةٍ.

וְהֵם הֵבִיאוּ אֶת־הַנַּעַר חָי וַיְנֻחֲמוּ עַד־מְאֹד׃

Ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲗⲟⲩ ⲉϥⲱⲛϧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲑⲁⲧϩⲏⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ

But they brought the boy alive, and they received no little consolation.

Τον δε νεον εφεραν ζωντα και παρηγορηθησαν καθ' υπερβολην.

من ترواس إلى ميليتس

وَأَمَّا نَحْنُ فَسَبَقْنَا إِلَى السَّفِينَةِ وَأَقْلَعْنَا إِلَى أَسُّوسَ، مُزْمِعِينَ أَنْ نَأْخُذَ بُولُسَ مِنْ هُنَاكَ، لأَنَّهُ كَانَ قَدْ رَتَّبَ هَكَذَا مُزْمِعًا أَنْ يَمْشِيَ.

וַאֲנַחְנוּ קִדַּמְנוּ לָרֶדֶת בַּאֳנִיָּה וַנַּעֲבֹר אַסּוֹסָה לָקַחַת־שָׁם אִתָּנוּ אֶת־פּוֹלוֹס כִּי־כֵן צִוָּה וְהוּא אֹמֵר לָלֶכֶת שָׁמָּה בְּרַגְלָיו׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲛⲁⲗⲏⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲥⲥⲟⲥ ⲉⲛⲑⲱϣ ⲉ̀ⲧⲁⲗⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉ ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲟⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉϥⲛⲁⲙⲟϣⲓ ⲛ̀ⲣⲁⲧϥ

But we (pron.) went before on board the ship, we came into Assos arranging to take in Paulos at that place: for he had ordered us thus, being about to walk on foot.

ημεις δε καταβαντες προτεροι εις το πλοιον, απεπλευσαμεν εις την Ασσον, μελλοντες να αναλαβωμεν εκειθεν τον Παυλον· επειδη ουτως ειχε διαταξει, μελλων αυτος να υπαγη πεζος.

فَلَمَّا وَافَانَا إِلَى أَسُّوسَ أَخَذْنَاهُ وَأَتَيْنَا إِلَى مِيتِيلِينِي.

וַיִּפְגֹשׁ אֹתָנוּ בְּאַסּוֹס וַנִּקַּח אֹתוֹ וַנָּבֹא אֶל־מִיטוּלִינִי׃

Ⲉⲧⲁϥϯⲙⲁϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲁⲥⲥⲟⲥ ⲁⲛⲧⲁⲗⲟϥ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲙⲓⲗⲓⲧⲓⲛⲏ

But having met with us in Assos, we took him in, we came to Militinē.

Και καθως συνηντησεν ημας εις την Ασσον, αναλαβοντες αυτον ηλθομεν εις Μιτυληνην·

ثُمَّ سَافَرْنَا مِنْ هُنَاكَ فِي الْبَحْرِ وَأَقْبَلْنَا فِي الْغَدِ إِلَى مُقَابِلِ خِيُوسَ. وَفِي الْيَوْمِ الآخَرِ وَصَلْنَا إِلَى سَامُوسَ، وَأَقَمْنَا فِي تُرُوجِيلِيُّونَ، ثُمَّ فِي الْيَوْمِ التَّالِي جِئْنَا إِلَى مِيلِيتُسَ،

וּמִשָּׁם יָצָאנוּ בָאֳנִיָּה וַנִּפְגַּע מִמָּחֳרָת אֶל־מוּל כִּיּוֹס וּבַיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי עָבַרְנוּ אֶל סָמוֹס וַנָּלֶן בִּטְרוֹגוּלְיוֹן וּלְמָחֳרָתוֹ בָּאנוּ אֶל־מִילִיטוֹס׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲛϯⲙⲁϯ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲭⲓⲟⲥ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲣⲟⲩϩⲓ ⲇⲉ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲥⲁⲙⲟⲥ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲱϥ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲙⲓⲗⲏⲧⲟⲥ

But on the morrow we sailed from there, we came opposite Chios, but in the evening we came to Samos; afterwards we came to Milētos.

και εκειθεν αποπλευσαντες κατηντησαμεν την επιουσαν αντικρυ Χιου· την δε αλλην εφθασαμεν εις Σαμον, και μειναντες εν τω Τρωγυλλιω την ακολουθον ημεραν ηλθομεν εις Μιλητον.

لأَنَّ بُولُسَ عَزَمَ أَنْ يَتَجَاوَزَ أَفَسُسَ فِي الْبَحْرِ لِئَلاَّ يَعْرِضَ لَهُ أَنْ يَصْرِفَ وَقْتًا فِي أَسِيَّا، لأَنَّهُ كَانَ يُسْرِعُ حَتَّى إِذَا أَمْكَنَهُ يَكُونُ فِي أُورُشَلِيمَ فِي يَوْمِ الْخَمْسِينَ.

כִּי־פוֹלוֹס אָמַר לַעֲבֹר מֵעַל־פְּנֵי אֶפֶסוֹס לְבִלְתִּי הִצְטָרֵךְ לְהִתְמַהְמֵהַּ בְּאַסְיָא כִּי אָץ אוּלַי יוּכַל לָבוֹא לְחַג הַשָּׁבוּעוֹת יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲛⲉ ⲁϥⲑⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ϩⲟⲡⲱⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥⲱⲥⲕ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲛⲁϥⲓⲏⲥ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣ ⲡⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ϯⲡⲉⲛⲧⲏⲕⲟⲥⲧⲏ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

For Paulos had ordained to sail past Ephesos, that he might not delay in [the] Asia, for he was hasting, that, if it were possible, he might spend (the) day of the Pentēcostē in Jerusalem.

Διοτι ο Παυλος εκρινε να παραπλευση την Εφεσον, δια να μη συμβη εις αυτον να χρονοτριβηση εν τη Ασια· διοτι εσπευδεν, αν ητο δυνατον εις αυτον, να ευρεθη την ημεραν της Πεντηκοστης εις Ιεροσολυμα.

بولس يودع كنيسة أفسس

وَمِنْ مِيلِيتُسَ أَرْسَلَ إِلَى أَفَسُسَ وَاسْتَدْعَى قُسُوسَ الْكَنِيسَةِ.

וּמִמִּילִיטוֹס שָׁלַח אֶל־אֶפְסוֹס וַיִּקְרַא אֶת־זִקְנֵי הַקְּהִילָּה׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲙⲓⲗⲏⲧⲟⲥ ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ

But from Milētos he sent to Ephesos, he called the presbyters of the church.

Πεμψας δε απο της Μιλητου εις Εφεσον, προσεκαλεσε τους πρεσβυτερους της εκκλησιας.

فَلَمَّا جَاءُوا إِلَيْهِ قَالَ لَهُمْ: «أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ دَخَلْتُ أَسِيَّا، كَيْفَ كُنْتُ مَعَكُمْ كُلَّ الزَّمَانِ،

וַיָּבֹאוּ אֵלָיו וַיֹּאמֶר לָהֶם אַתֶּם יְדַעְתֶּם אֵת אֲשֶׁר הָיִיתִי עִמָכֶם בְּכָל־עֵת לְמִן־הַיּוֹם הָרִאשׁוֹן אֲשֶׁר דָּרְכָה רַגְלִי בְּאַסְיָא׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ϣⲁⲣⲟϥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓⲧ ⲉⲧⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ϯⲁⲥⲓⲁ ϫⲉ ⲁⲓϣⲱⲡⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲁϣ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲧⲏⲣϥ

But they having come unto him, he said to them: Ye (pron.) know, since the first day (in) which I came to [the] Asia, in what manner I was with you in all this time;

Και οτε ηλθον προς αυτον, ειπε προς αυτους· Σεις εξευρετε, απο της πρωτης ημερας αφ' ης επατησα εις την Ασιαν, πως επερασα μεθ' υμων ολον τον χρονον,

أَخْدِمُ الرَّبَّ بِكُلِّ تَوَاضُعٍ وَدُمُوعٍ كَثِيرَةٍ، وَبِتَجَارِبَ أَصَابَتْنِي بِمَكَايِدِ الْيَهُودِ.

אֲשֶׁר עָבַדְתִּי אֶת־הָאָדוֹן בַּעֲנָוָה וּבִדְמָעוֹת הַרְבֵּה וּבְמַסּוֹת הַמֹּצְאוֹת אֹתִי בְּנִכְלֵי הַיְּהוּדִים׃

Ⲉⲓⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϧⲉⲛ ⲑⲉⲃⲓⲟ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲉⲣⲙⲱⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲓⲣⲁⲥⲙⲟⲥ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲟϭⲛⲓ ⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

being servant to the Lord in all humbleness of heart, and tears, and the trials which came upon me, in the evil plans of the Jews:

δουλευων τον Κυριον μετα πασης ταπεινοφροσυνης και μετα πολλων δακρυων και πειρασμων, οιτινες μοι συνεβησαν εν ταις επιβουλαις των Ιουδαιων,

كَيْفَ لَمْ أُؤَخِّرْ شَيْئًا مِنَ الْفَوَائِدِ إِلاَّ وَأَخْبَرْتُكُمْ وَعَلَّمْتُكُمْ بِهِ جَهْرًا وَفِي كُلِّ بَيْتٍ،

וְלֹא־כִחַדְתִּי מִכֶּם כָּל־דְּבַר תּוֹעֶלֶת וְהִגַּדְתִּיו לָכֶם וְלִמַּדְתִּי אֶתְכֶם בָּרַבִּים וּבְכָל־בָּיִת וָבָיִת׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲓϩⲉⲡ ϩⲗⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲛⲟϥⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϣⲉⲛ ⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϯⲥⲃⲱ ⲛⲱⲧⲉⲛ

how I hid not anything of the things which were profitable, without showing them to you, and teaching you,

οτι δεν υπεκρυψα ουδεν των συμφεροντων, ωστε να μη αναγγειλω αυτο προς εσας και να σας διδαξω δημοσια και κατ' οικους,

شَاهِدًا لِلْيَهُودِ وَالْيُونَانِيِّينَ بِالتَّوْبَةِ إِلَى اللهِ وَالإِيمَانِ الَّذِي بِرَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

וָאַזְהֵר הַיְּהוּדִים וְהַיְּוָנִים עַל־הַתְּשׁוּבָה לֵאלֹהִים וְעַל הָאֱמוּנָה בַּאֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲉⲓⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲇⲏⲙⲟⲥⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲕⲁⲧⲁ ⲏⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

witnessing publicly and in every house to the Jews and the Greeks [the] repentance toward God, and the faith in our Lord Jesus Christ.

διαμαρτυρομενος προς Ιουδαιους τε και Ελληνας την εις τον Θεον μετανοιαν και την πιστιν την εις τον Κυριον ημων Ιησουν Χριστον.

وَالآنَ هَا أَنَا أَذْهَبُ إِلَى أُورُشَلِيمَ مُقَيَّدًا بِالرُّوحِ، لَا أَعْلَمُ مَاذَا يُصَادِفُنِي هُنَاكَ.

וְעַתָּה הִנְנִי הֹלֵךְ יְרוּשָׁלָיִם וַאֲנִי אֲסִיר הָרוּחַ וְלֹא אֵדַע מַה־יִּקְרֵנִי שָׁם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲓⲥⲟⲛϩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϯⲛⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲑⲛⲁⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

And now, lo, I (pron.) being bound in the spirit shall (lit. will) go to Jerusalem, I know not that which will befall me in it.

Και τωρα ιδου, εγω δεδεμενος τω πνευματι υπαγω εις Ιερουσαλημ, μη γνωριζων τα μελλοντα να συμβωσιν εις εμε εν αυτη,

غَيْرَ أَنَّ الرُّوحَ الْقُدُسَ يَشْهَدُ فِي كُلِّ مَدِينَةٍ قَائِلًا: إِنَّ وُثُقًا وَشَدَائِدَ تَنْتَظِرُنِي.

אֶפֶס כִּי־רוּחַ הַקֹּדֶשׁ מֵעִיד בְּכָל־עִיר וָעִיר לֵאמֹר כִּי־מוֹסֵרוֹת וְצָרוֹת נָכוֹנוּ לִי׃

Ⲡⲗⲏⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲏⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲟϩⲓ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲛⲁⲩϩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲑⲗⲩⲯⲓⲥ

Except that the holy spirit witnesseth to me in every city, saying: "Bonds and afflictions stay for thee."

πλην οτι το Πνευμα το Αγιον μαρτυρει εν παση πολει λεγον, οτι δεσμα και θλιψεις με περιμενουσι.

وَلكِنَّنِي لَسْتُ أَحْتَسِبُ لِشَيْءٍ، وَلَا نَفْسِي ثَمِينَةٌ عِنْدِي، حَتَّى أُتَمِّمَ بِفَرَحٍ سَعْيِي وَالْخِدْمَةَ الَّتِي أَخَذْتُهَا مِنَ الرَّبِّ يَسُوعَ، لأَشْهَدَ بِبِشَارَةِ نِعْمَةِ اللهِ.

וְאָנֹכִי לֹא אָחוּשׁ לְאַחַת מֵהֵנָּה וְגַם־נַפְשִׁי לֹא יָקְרָה בְעֵינָי מִכַּלּוֹת בְּשִׂמְחָה אֶת־מְרוּצָתִי וְאֶת־הַשֵּׁרוּת אֲשֶׁר קִבַּלְתִּי מֵאֵת הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ לְהָעִיד עַל־בְּשׂוֹרַת חֶסֶד אֱלֹהִים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ϯⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ϫⲉ ⲥⲧⲁⲓⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧ ϧⲉⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲁϫⲓ ϣⲁ ϯϫⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲁⲇⲣⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲓϭⲓⲧⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But my life I put it not, that it is precious to me, in any account, until I complete my course and the ministry which I received from the Lord Jesus, to witness to the Gospel of the grace of God.

Δεν φροντιζω ομως περι ουδενος τουτων ουδε εχω πολυτιμον την ζωην μου, ως το να τελειωσω τον δρομον μου μετα χαρας και την διακονιαν, την οποιαν ελαβον παρα του Κυριου Ιησου, να διακηρυξω το ευαγγελιον της χαριτος του Θεου.

وَالآنَ هَا أَنَا أَعْلَمُ أَنَّكُمْ لَا تَرَوْنَ وَجْهِي أَيْضًا، أَنْتُمْ جَمِيعًا الَّذِينَ مَرَرْتُ بَيْنَكُمْ كَارِزًا بِمَلَكُوتِ اللهِ.

וְעַתָּה הִנֵּה אָנֹכִי יֹדֵעַ כִּי אַתֶּם כֻּלְּכֶם אֲשֶׁר הִתְהַלַּכְתִּי בְּקִרְבְּכֶם הַלוֹךְ וְהַשְׁמֵעַ אֶת־מַלְכוּת יְהוָֹה כִּי לֹא־תוֹסִיפוּ עוֹד רְאוֹת פָּנָי׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲁϩⲟ ⲁⲛ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓⲥⲓⲛⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲓϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

And now, lo, I (pron.) know that ye see my face no more, all ye, they among whom I was passing, proclaiming the kingdom of God.

Και τωρα ιδου, εγω εξευρω οτι πλεον δεν θελετε ιδει το προσωπον μου σεις παντες, μεταξυ των οποιων διηλθον κηρυττων την βασιλειαν του Θεου.

لِذَلِكَ أُشْهِدُكُمُ الْيَوْمَ هَذَا أَنِّي بَرِيءٌ مِنْ دَمِ الْجَمِيعِ،

עַל־כֵּן מֵעִיד אֲנִי בָכֶם הַיּוֹם הַזֶּה כִּי־נָקִי אָנֹכִי מִדְּמֵי כֻלְּכֶם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲟⲟⲩ ϫⲉ ϯⲟⲩⲁⲃ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲛⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

Therefore, I witness to you in this very day that I (pron.) am pure from the blood of you all.

Οθεν μαρτυρομαι προς εσας εν τη σημερον ημερα, οτι εγω ειμαι καθαρος απο του αιματος παντων·

لأَنِّي لَمْ أُؤَخِّرْ أَنْ أُخْبِرَكُمْ بِكُلِّ مَشُورَةِ اللهِ.

כִּי לֹא כִחַדְתִּי מֵהַגִּיד לָכֶם אֶת־עֲצַת הָאֱלֹהִים כֻּלָּהּ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓϩⲟⲡⲧ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲱϣ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲫϯ

For I hid not myself so as not to show to you (the) whole wish of God.

διοτι δεν συνεσταλην να αναγγειλω προς εσας πασαν την βουλην του Θεου.

اِحْتَرِزُوا إِذًا لأَنْفُسِكُمْ وَلِجَمِيعِ الرَّعِيَّةِ الَّتِي أَقَامَكُمُ الرُّوحُ الْقُدُسُ فِيهَا أَسَاقِفَةً، لِتَرْعَوْا كَنِيسَةَ اللهِ الَّتِي اقْتَنَاهَا بِدَمِهِ.

לָכֵן שִׁמְרוּ אֶת־נַפְשׁוֹתֵיכֶם וְאֶת־כָּל־הָעֵדֶר אֲשֶּׁר בּוֹ הֵקִים אֶתְכֶם רוּחַ הַקֹּדֶשׁ לִפְקִידִים לִרְעוֹת אֶת־עֲדַת הָאָדוֹן אֲשֶּׁר קָנָה־לוֹ בְּדָמוֹ שֶׁלּוֹ׃

Ⲙⲁϩⲑⲏⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟϩⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲭⲁ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲉⲡⲓⲥⲕⲟⲡⲟⲥ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉ̀ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲑⲏ ⲉⲧⲁϥϫⲫⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲛⲟϥ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Take heed to yourselves and all the flock, in which the holy spirit put you as overseers, to feed the church of the Lord, which he got through his own blood.

Προσεχετε λοιπον εις εαυτους και εις ολον το ποιμνιον, εις το οποιον το Πνευμα το Αγιον σας εθεσεν επισκοπους, δια να ποιμαινητε την εκκλησιαν του Θεου, την οποιαν απεκτησε δια του ιδιου αυτου αιματος.

لأَنِّي أَعْلَمُ هَذَا: أَنَّهُ بَعْدَ ذِهَابِي سَيَدْخُلُ بَيْنَكُمْ ذِئَابٌ خَاطِفَةٌ لَا تُشْفِقُ عَلَى الرَّعِيَّةِ.

כִּי יֹדֵעַ אֲנִי אֲשֶׁר אַחֲרֵי צֵאתִי יָבוֹאוּ בְתוֹכֲכֶם זְאֵבִים עַזִּים אֲשֶׁר לֹא־יָחוּסוּ עַל־הָעֵדֶר׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϯⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲑⲣⲓϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲥⲉⲛⲁⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲱⲛϣ ⲉⲩϩⲟⲣϣ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁϯⲁⲥⲟ ⲁⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲟϩⲓ

But I (pron.) know that after my going (away) grievous wolves will come in to you, they will not spare the flock;

Διοτι εγω εξευρω τουτο, οτι μετα την αναχωρησιν μου θελουσιν εισελθει εις εσας λυκοι βαρεις μη φειδομενοι του ποιμνιου·

وَمِنْكُمْ أَنْتُمْ سَيَقُومُ رِجَالٌ يَتَكَلَّمُونَ بِأُمُورٍ مُلْتَوِيَةٍ لِيَجْتَذِبُوا التَّلاَمِيذَ وَرَاءَهُمْ.

וְגַם־מִקִּרְבְּכֶם יָקוּמוּ אֲנָשִׁים דֹּבְרֵי תַהְפֻּכוֹת לְהַטּוֹת אַחֲרֵיהֶם אֶת־הַתַּלְמִידִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁⲧⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲩⲫⲱⲛϩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲥⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲥⲁⲙⲉⲛϩⲏⲟⲩ

and men will rise from among you, saying perverse words, for them to draw the disciples after them.

και εξ υμων αυτων θελουσι σηκωθη ανθρωποι λαλουντες διεστραμμενα, δια να αποσπωσι τους μαθητας οπισω αυτων.

لِذَلِكَ اسْهَرُوا، مُتَذَكِّرِينَ أَنِّي ثَلاَثَ سِنِينَ لَيْلًا وَنَهَارًا، لَمْ أَفْتُرْ عَنْ أَنْ أُنْذِرَ بِدُمُوعٍ كُلَّ وَاحِدٍ.

עַל־כֵּן שְׁקֹדוּ וְזִכְרוּ כִּי שָׁלֹשׁ שָׁנִים יוֹמָם וָלַיְלָה לֹא חָדַלְתִּי לְדַבֵּר עַל־לֵב כָּל־אֶחָד מִכֶּם בְּדִמְעָה׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲣⲱⲓⲥ ⲉⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁⲓⲉⲣ ⲅ̅ϯ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲭⲁⲧⲟⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲓϯⲥⲃⲱ ⲙ̀ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲫⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲣⲙⲱⲟⲩⲓ

Therefore then watch yourselves, remembering that I spent three years, I ceased not by the day and the night admonishing each one of you in tears.

Δια τουτο αγρυπνειτε, ενθυμουμενοι οτι τρια ετη νυκτα και ημεραν δεν επαυσα νουθετων μετα δακρυων ενα εκαστον.

وَالآنَ أَسْتَوْدِعُكُمْ يَا إِخْوَتِي للهِ وَلِكَلِمَةِ نِعْمَتِهِ، الْقَادِرَةِ أَنْ تَبْنِيَكُمْ وَتُعْطِيَكُمْ مِيرَاثًا مَعَ جَمِيعِ الْمُقَدَّسِينَ.

וְעַתָּה אַחַי אֶעֱזָבְכֶם לֵאלֹהִים וְלִדְבַר חַסְדּוֹ אֲשֶׁר־לוֹ הָעֹז לִבְנוֹת אֶתְכֶם וְלָתֵת לָכֶם נָחֲלָה בְּקֶרֶב כָּל־הַמְקֻדָּשִׁים׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ϯⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϩⲙⲟⲧ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲑⲱϣ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϯⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲧⲟⲩⲃⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And now I commit you to the Lord and (the) word of his grace, for which it is possible to establish and to give inheritance among all them who were sanctified.

Και τωρα, αδελφοι, σας αφιερονω εις τον Θεον και εις τον λογον της χαριτος αυτου, οστις δυναται να εποικοδομηση και να δωση εις εσας κληρονομιαν μεταξυ παντων των ηγιασμενων.

فِضَّةَ أَوْ ذَهَبَ أَوْ لِبَاسَ أَحَدٍ لَمْ أَشْتَهِ.

לֹא חָמַדְתִּי כֶּסֶף אִישׁ אוֹ זְהָבוֹ אוֹ לְבוּשׁוֹ׃

Ⲟⲩϩⲁⲧ ⲓⲉ ⲟⲩⲛⲟⲩⲃ ⲓⲉ ⲟⲩϩⲃⲱⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

[A] silver or [a] gold or a garment I coveted not them of any one.

Αργυριον η χρυσιον η ιματιον ουδενος επεθυμησα·

أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّ حَاجَاتِي وَحَاجَاتِ الَّذِينَ مَعِي خَدَمَتْهَا هَاتَانِ الْيَدَانِ.

וְאַתֶּם יְדַעְתֶּם כִּי־יָדַי אֵלֶּה עָשׂוֹּ בְּעַד צְרָכַי וּבְעַד צָרְכֵי הַהֹלְכִים אִתִּי׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲛⲁϫⲓϫ ⲛⲁⲓ ⲁⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲭⲣⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲉⲙⲏⲓ

Ye (pron.) know that these my hands ministered to my need, and (to) them who were with me.

σεις δε αυτοι εξευρετε οτι εις τας χρειας μου και εις τους οντας μετ' εμου αι χειρες αυται υπηρετησαν.

فِي كُلِّ شَيْءٍ أَرَيْتُكُمْ أَنَّهُ هَكَذَا يَنْبَغِي أَنَّكُمْ تَتْعَبُونَ وَتَعْضُدُونَ الضُّعَفَاءَ، مُتَذَكِّرِينَ كَلِمَاتِ الرَّبِّ يَسُوعَ أَنَّهُ قَالَ: مَغْبُوطٌ هُوَ الْعَطَاءُ أَكْثَرُ مِنَ الأَخْذِ».

וּבַכֹּל הֶרְאֵיתִי אֶתְכֶם כִּי כֵן עָלֵינוּ לַעֲמֹל לִתְמֹךְ בַּעֲמַל יָדֵינוּ אֶת־הַחַלָּשִׁים וְלִזְכֹּר אֶת־דִּבְרֵי הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ כִּי־הוּא אָמַר טוֹב אֲשֶׁר־תִּתֵּן מִשֶּׁתִּקָּח׃

Ⲁⲓⲧⲁⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϫⲉ ⲥϣⲉ ⲛ̀ϧⲟⲥⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ⲧⲉⲛϯⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲙⲁⲕⲁⲣⲓⲟⲥ ⲧⲉ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉ̀ϯ ⲉϩⲟⲧⲉ ⲉ̀ϭⲓ

I showed to you all things, that it is right to toil thus and help them who are weak, and for you to remember the words of the Lord Jesus, that he (pron.) said: "It is a blessedness rather to give than to receive."'

Κατα παντα υπεδειξα εις εσας οτι ουτω κοπιαζοντες πρεπει να βοηθητε τους ασθενεις και να ενθυμησθε τους λογους του Κυριου Ιησου, οτι αυτος ειπε· Μακαριον ειναι να διδη τις μαλλον παρα να λαμβανη.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا جَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ مَعَ جَمِيعِهِمْ وَصَلَّى.

וְאַחֲרֵי דַבְּרוֹ אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה כָּרַע עַל־בִּרְכָּיו וַיִּתְפַּלֵּל עִם־כֻּלָּם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲧⲟⲩ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉϥⲕⲉⲗⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ

And having said these (things), he threw himself on his knees with them all; they prayed.

Και αφου ειπε ταυτα, γονατισας προσηυχηθη μετα παντων αυτων.

وَكَانَ بُكَاءٌ عَظِيمٌ مِنَ الْجَمِيعِ، وَوَقَعُوا عَلَى عُنُقِ بُولُسَ يُقَبِّلُونَهُ

וַיִּבְכּוּ כֻלָּם בְּכִי גָדוֹל וַיִּפְּלוּ עַל־צַוְּארֵי פוֹלוֹס וַיְנַשְּׁקוּ לוֹ׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲣⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲛⲁϩⲃⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϯⲫⲓ ⲉ̀ⲣⲱϥ

But there was a great weeping of all of them; and they threw themselves upon (the) neck of Paulos, and they kissed his mouth,

Εγεινε δε πολυς κλαυθμος παντων, και πεσοντες επι τον τραχηλον του Παυλου κατεφιλουν αυτον,

مُتَوَجِّعِينَ، وَلَا سِيَّمَا مِنَ الْكَلِمَةِ الَّتِي قَالَهَا: إِنَّهُمْ لَنْ يَرَوْا وَجْهَهُ أَيْضًا. ثُمَّ شَيَّعُوهُ إِلَى السَّفِينَةِ.

וּבְיוֹתֵר הִתְעַצְּבוּ עַל־הַדָּבָר אֲשֶׁר דִּבֵּר כִּי לֹא־יוֹסִיפוּ עוֹד לִרְאוֹת פָּנָיו וַיְלַוֻּהוּ אֶל־הָאֳנִיָּה׃

Ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲙⲁⲗⲓⲥⲧⲁ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲉⲧⲁϥϫⲟϥ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲁϩⲟ ⲁⲛ ϫⲉ ⲛⲁⲩⲧⲫⲟ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓϫⲟⲓ

grieving most concerning the word which he said, that they will see his (lit. my) face no more. But they were escorting him toward the ship.

υπερλυπουμενοι μαλιστα δια τον λογον τον οποιον ειπεν, οτι δεν θελουσιν ιδει πλεον το προσωπον αυτου. Και προεπεμπον αυτον εις το πλοιον.

إصحاح 21

نحو أورشليم

وَلَمَّا انْفَصَلْنَا عَنْهُمْ أَقْلَعْنَا وَجِئْنَا مُتَوَجِّهِينَ بِالاسْتِقَامَةِ إِلَى كُوسَ، وَفِي الْيَوْمِ التَّالِي إِلَى رُودُسَ، وَمِنْ هُنَاكَ إِلَى بَاتَرَا.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר נִפְרַדְנוּ מֵהֶם וַנֵּרֶד בָּאֳנִיָּה וַנָּבוֹא דֶּרֶךְ יְשָׁרָה אֶל־קוֹס וּמִמָּחֳרָת אֶל־רוֹדוֹס וּמִשָּׁם אֶל־פַּטָּרָה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛⲫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲧⲉⲛ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲕⲱ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲣⲟⲇⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲡⲁⲧⲁⲣⲁ

But it came to pass (that) having put to sea, we separated from them, we sailed with straight courses, we came into Kō; but on the (lit. his) morrow we came to Rodos, and from there we came to Patara

Καθως δε αποσπασθεντες απ' αυτων απεπλευσαμεν, ηλθομεν κατ' ευθειαν εις την Κων, την δε ακολουθον ημεραν εις την Ροδον, και εκειθεν εις Παταρα.

فَإِذْ وَجَدْنَا سَفِينَةً عَابِرَةً إِلَى فِينِيقِيَةَ صَعِدْنَا إِلَيْهَا وَأَقْلَعْنَا.

שָׁם מָצָאנוּ אֳנִיָּה עֹבֶרֶת אֶל־פִּינוּקְיָא וַנֵּרֶד־בָּהּ וַנַּעֲבֹר׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲓ ⲉϥⲛⲁⲉⲣϫⲓⲛⲓⲟⲣ ⲉ̀ϯⲫⲟⲓⲛⲓⲕⲏ ⲁⲛⲁⲗⲏⲓ ⲁⲛϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and having found a ship being about to cross over to [the] Phoinikē, we went on board; we put off.

Και ευροντες πλοιον μελλον να περαση εις Φοινικην, επεβημεν εις αυτο και απεπλευσαμεν.

ثُمَّ اطَّلَعْنَا عَلَى قُبْرُسَ، وَتَرَكْنَاهَا يَسْرَةً وَسَافَرْنَا إِلَى سُورِيَّةَ، وَأَقْبَلْنَا إِلَى صُورَ، لأَنَّ هُنَاكَ كَانَتِ السَّفِينَةُ تَضَعُ وَسْقَهَا.

וַנֵּרֶא אֶת־פְּנֵי קִיפְרוֹס וְהִיא מִשְּׂמֹאלֵנוּ וַנַּעֲבֹר מֵעָלֶיהָ אֶל־סוּרְיָא וַנַּגִּיעַ אֶל־צוֹר כִּי־שָׁמָּה יוֹצִיאוּ אֶת־מַשָּׂא הָאֳנִיָּה׃

Ⲉⲧⲁⲛⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ ⲁⲛⲥⲟϫⲡⲥ ⲥⲁϫⲁϭⲏ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲧⲥⲩⲣⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲩⲣⲟⲥ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲁϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲁⲟⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

But having seen Kypros, we left it on the left hand, we sailed to (the) Syria, and we came to Tyros: For the ship was being about to unlade its freight there.

Και αφου διεκριναμεν μακροθεν την Κυπρον και αφηκαμεν αυτην αριστερα, επλεομεν εις Συριαν, και κατεβημεν εις Τυρον· διοτι εκει εμελλε το πλοιον να εκβαλη το φορτιον αυτου.

وَإِذْ وَجَدْنَا التَّلاَمِيذَ مَكَثْنَا هُنَاكَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ. وَكَانُوا يَقُولُونَ لِبُولُسَ بِالرُّوحِ أَنْ لَا يَصْعَدَ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַנִּמְצָא אֶת־הַתַּלְמִידִים וַנֵּשֶׁב שָׁם שִׁבְעַת יָמִים וְהֵם אָמְרוּ אֶל־פּוֹלוֹס עַל־פִּי הָרוּחַ לְבִלְתִּי עֲלוֹת יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲉⲧⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉϥϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But having found the disciples, we abode there with them seven days, these who were saying to Paulos through the spirit not to go into Jerusalem.

Και ευροντες τους μαθητας, εμειναμεν αυτου επτα ημερας· οιτινες ελεγον προς τον Παυλον δια του Πνευματος να μη αναβη εις Ιερουσαλημ.

وَلكِنْ لَمَّا اسْتَكْمَلْنَا الأَيَّامَ خَرَجْنَا ذَاهِبِينَ، وَهُمْ جَمِيعًا يُشَيِّعُونَنَا، مَعَ النِّسَاءِ وَالأَوْلاَدِ إِلَى خَارِجِ الْمَدِينَةِ. فَجَثَوْنَا عَلَى رُكَبِنَا عَلَى الشَّاطِئِ وَصَلَّيْنَا.

וַיְהִי בִּמְלֹאת לָנוּ הַיָּמִים וַנֵּצֵא לָלֶכֶת לְדַרְכֵּנוּ וְהֵם כֻּלָּם מְלַוִּים אֹתָנוּ עִם־נְשֵׁיהֶם וְעִם־טַפָּם עַד־מִחוּץ לָעִיר וַנִּכְרַע עַל־בִּרְכֵּינוּ עַל־חוֹף הַיָּם וַנִּתְפַּלָּל׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛⲙⲟϣⲓ ⲉⲩⲧⲫⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉϩⲓⲟⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲛ̀ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ϣⲁ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛϩⲓⲧⲉⲛ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲉⲛⲕⲉⲗⲓ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲭⲣⲟ ⲁⲛⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ

But it came to pass (that) having completed the days, we came forth, we walked (away), all of them escorting us, with women also and their children, unto outside of the city: and we threw ourselves upon our knees upon the shore, we prayed,

Αφου δε ετελειωσαμεν τας ημερας εκεινας, εξελθοντες επορευομεθα και προεπεμπον ημας παντες συν γυναιξι και τεκνοις εως εξω της πολεως, και γονατισαντες επι τον αιγιαλον προσηυχηθημεν,

وَلَمَّا وَدَّعْنَا بَعْضُنَا بَعْضًا صَعِدْنَا إِلَى السَّفِينَةِ. وَأَمَّا هُمْ فَرَجَعُوا إِلَى خَاصَّتِهِمْ.

וַנְּבָרֶךְ אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ וַנֵּרֶד בָּאֳנִיָּה וְהֵמָּה שָׁבוּ אִישׁ לְבֵיתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲉⲣⲁⲡⲟⲧⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲁⲛⲁⲗⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲟⲩ

and we took leave from one another, we went on board the ship, but they returned to their own.

και ασπασθεντες αλληλους επεβημεν εις το πλοιον, εκεινοι δε υπεστρεψαν εις τα ιδια.

وَلَمَّا أَكْمَلْنَا السَّفَرَ فِي الْبَحْرِ مِنْ صُورَ، أَقْبَلْنَا إِلَى بُتُولِمَايِسَ، فَسَلَّمْنَا عَلَى الإِخْوَةِ وَمَكَثْنَا عِنْدَهُمْ يَوْمًا وَاحِدًا.

וַאֲנַחְנוּ כִּלִּינוּ אֶת־דֶּרֶךְ הַיָּם וַנֵּרֶד מִצּוֹר אֶל־עַכּוֹ וַנִּשְׁאַל לִשְׁלוֹם הָאַחִים וַנֵּשֶׁב אִתָּם יוֹם אֶחָד׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲩⲣⲟⲥ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲧⲟⲗⲉⲙⲁⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲛϣⲱⲡⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ

But we (pron.) sailed from Tyros, we came into Ptolemais, and having saluted the brethren, we abode with them a day.

Και ημεις τελειωσαντες τον πλουν απο Τυρου κατηντησαμεν εις Πτολεμαιδα, και ασπασθεντες τους αδελφους εμειναμεν παρ' αυτοις μιαν ημεραν.

ثُمَّ خَرَجْنَا فِي الْغَدِ نَحْنُ رُفَقَاءَ بُولُسَ وَجِئْنَا إِلَى قَيْصَرِيَّةَ، فَدَخَلْنَا بَيْتَ فِيلُبُّسَ الْمُبَشِّرِ، إِذْ كَانَ وَاحِدًا مِنَ السَّبْعَةِ وَأَقَمْنَا عِنْدَهُ.

וּמִמָּחֳרָת נָסַעְנוּ פּוֹלוֹס וַאֲשֶׁר אִתּוֹ וַנָּבֹא אֶל־קֵיסַרְיָה וַנֵּלֶךְ אֶל־בֵּית פִילִפּוֹס הַמְבַשֵּׂר אֲשֶׁר הוּא אֶחָד מִן־הַשִּׁבְעָה וַנֵּשֶׁב עִמּוֹ׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲏⲓ ⲙ̀ⲫⲓⲗⲓⲡⲡⲟⲥ ⲡⲓⲣⲉϥϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲍ̅ ⲁⲛϣⲱⲡⲓ ϧⲁⲧⲟⲧϥ

But on the (lit. his) morrow having come forth, we came to Kesaria, and having gone into (the) house of Philippos the preacher of good tidings, being one from the seven, we abode with him.

Τη δε επαυριον, ο Παυλος και οι περι αυτον αναχωρησαντες, ηλθομεν εις Καισαρειαν· και εισελθοντες εις τον οικον Φιλιππου του Ευαγγελιστου, του οντος εκ των επτα, εμειναμεν παρ' αυτω.

وَكَانَ لِهَذَا أَرْبَعُ بَنَاتٍ عَذَارَى كُنَّ يَتَنَبَّأْنَ.

וְלוֹ אַרְבַּע בָּנוֹת בְּתוּלוֹת מִתְנַבְּאוֹת׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲇ̅ ⲛ̀ϣⲉⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲑⲉⲛⲟⲥ ⲉⲩⲉⲣⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲉⲩⲓⲛ

But this (man) had four daughters, virgins, prophesying.

Ειχε δε ουτος τεσσαρας θυγατερας παρθενους, αιτινες προεφητευον.

وَبَيْنَمَا نَحْنُ مُقِيمُونَ أَيَّامًا كَثِيرَةً، انْحَدَرَ مِنَ الْيَهُودِيَّةِ نَبِيٌّ اسْمُهُ أَغَابُوسُ.

וַיְהִי בִּהְיוֹתֵנוּ שָׁם יָמִים רַבִּים וַיֵּרֶד נָבִיא אֶחָד מִיהוּדָה וּשְׁמוֹ אֲגָבוֹס׃

Ⲉⲧⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲉ̀ⲟⲩⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲡⲉ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲅⲁⲃⲟⲥ

But we having abode there many days, One came from [the] Ioudea, being a prophet, his name being Agabos.

Και ενω διετριβομεν εκει ημερας πολλας, κατεβη απο της Ιουδαιας προφητης τις ονοματι Αγαβος,

فَجَاءَ إِلَيْنَا، وَأَخَذَ مِنْطَقَةَ بُولُسَ، وَرَبَطَ يَدَيْ نَفْسِهِ وَرِجْلَيْهِ وَقَالَ: «هَذَا يَقُولُهُ الرُّوحُ الْقُدُسُ: الرَّجُلُ الَّذِي لَهُ هَذِهِ الْمِنْطَقَةُ، هَكَذَا سَيَرْبُطُهُ الْيَهُودُ فِي أُورُشَلِيمَ وَيُسَلِّمُونَهُ إِلَى أَيْدِي الأُمَمِ».

וַיָּבֹא אֶצְלֵנוּ וַיִּקַּח אֶת־אֵזוֹר פּוֹלוֹס וַיֶּאְסָר־בּוֹ אֶת־יָדָיו וְאֶת־רַגְלָיו וַיֹּאמֶר כֹּה אָמַר רוּחַ הַקֹּדֶשׁ כָּכָה יַאַסְרוּ הַיְּהוּדִים בִּירוּשָׁלַיִם אֶת־הָאִישׁ אֲשֶׁר־לוֹ הָאֵזוֹר הַזֶּה וְיַסְגִּירֻהוּ בִּידֵי הַגּוֹיִם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ϣⲁⲣⲟⲛ ⲁϥⲱⲗⲓ ⲛ̀ϯⲍⲱⲛⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥⲙⲟⲩⲣ ⲛ̀ⲛⲉϥϫⲓϫ ⲛⲉⲙ ⲛⲉϥϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ϫⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲁⲓⲙⲟϫϧ ⲥⲉⲛⲁⲥⲟⲛϩϥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲑⲛⲟⲥ

And having come unto us, he took away the girdle of Paulos, he bound his hands and his feet, he said: These (things) are they which the holy spirit saith: "The man, whose is this girdle, the Jews will thus bind in Jerusalem, and will deliver him to (the) hands of Gentiles."'

και ελθων προς ημας, ελαβε την ζωνην του Παυλου και δεσας τας χειρας εαυτου και τους ποδας ειπε· Ταυτα λεγει το Πνευμα το Αγιον· Τον ανδρα, του οποιου ειναι η ζωνη αυτη, ουτω θελουσι δεσει εν Ιερουσαλημ οι Ιουδαιοι και θελουσι παραδωσει εις τας χειρας των εθνων.

فَلَمَّا سَمِعْنَا هَذَا طَلَبْنَا إِلَيْهِ نَحْنُ وَالَّذِينَ مِنَ الْمَكَانِ أَنْ لَا يَصْعَدَ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר שָׁמַעְנוּ אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה וַנְּבַקֵּשׁ מִמֶּנּוּ אֲנַחְנוּ וְאַנְשֵׁי הַמָּקוֹם אֲשֶׁר לֹא־יַעֲלֶה יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲉⲧⲁⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲓ ⲛⲁⲛϯϩⲟ ⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲑⲣⲉϥϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But we having heard these (things), were beseeching, we and the brethren of that place, for him not to go to Jerusalem.

Και ως ηκουσαμεν ταυτα, παρεκαλουμεν αυτον και ημεις και οι εντοπιοι να μη αναβη εις Ιερουσαλημ.

فَأَجَابَ بُولُسُ: «مَاذَا تَفْعَلُونَ؟ تَبْكُونَ وَتَكْسِرُونَ قَلْبِي، لأَنِّي مُسْتَعِدٌّ لَيْسَ أَنْ أُرْبَطَ فَقَطْ، بَلْ أَنْ أَمُوتَ أَيْضًا فِي أُورُشَلِيمَ لأَجْلِ اسْمِ الرَّبِّ يَسُوعَ».

וַיַּעַן פּוֹלוֹס וַיֹּאמַר מַה־לָּכֶם כִּי תִבְכּוּ וְתָמֵסּוּ אֶת־לְבָבִי וַאֲנִי הִנְנִי־נָכוֹן לְהֵאָסֵר וְגַם־לָמוּת בִּירוּשָׁלַיִם בַּעֲבוּר שֵׁם יֵשׁוּעַ הָאָדוֹן׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲣⲓⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϯⲙⲕⲁϩ ⲙ̀ⲡⲁϩⲏⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲅⲁⲣ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉⲥⲟⲛϩⲧ ⲁⲗⲗⲁ ϯⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲉ̀ⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

Then answered Paulos: 'What do ye, weeping and paining my heart? For not only to be bound, but I (pron.) am prepared to die in Jerusalem for (the) name of the Lord Jesus.'

Ο Παυλος ομως απεκριθη· Τι καμνετε, κλαιοντες και καταθλιβοντες την καρδιαν μου; επειδη εγω ουχι μονον να δεθω, αλλα και να αποθανω εις Ιερουσαλημ ειμαι ετοιμος υπερ του ονοματος του Κυριου Ιησου.

وَلَمَّا لَمْ يُقْنَعْ سَكَتْنَا قَائِلِينَ: «لِتَكُنْ مَشِيئَةُ الرَّبِّ».

וְלֹא־אָבָה שְׁמֹעַ וַנִּרֶף מִמֶּנּוּ וַנֹּאמַר רְצוֹן יְהוָֹה יֵעָשֶׂה׃

Ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲑⲱⲧ ⲁⲛⲭⲁⲣⲱⲛ ⲉⲛϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲙⲁⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ

But he having not been persuaded, we held our peace, saying: Let the will of the Lord be done.'

Και επειδη δεν επειθετο, ησυχασαμεν ειποντες· Ας γεινη το θελημα του Κυριου.

وَبَعْدَ تِلْكَ الأَيَّامِ تَأَهَّبْنَا وَصَعِدْنَا إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וְאַחֲרֵי הַיָּמִים הָהֵם נָשָׂאנוּ אֶת־כֵּלֵינוּ וַנַּעַל יְרוּשָׁלָיִם׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲛⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛⲥⲉⲃⲧⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲁⲛⲛⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But after these days having prepared ourselves, we were going to Jerusalem.

Μετα δε τας ημερας ταυτας ετοιμασαντες την αποσκευην ημων, ανεβαινομεν εις Ιερουσαλημ·

وَجَاءَ أَيْضًا مَعَنَا مِنْ قَيْصَرِيَّةَ أُنَاسٌ مِنَ التَّلاَمِيذِ ذَاهِبِينَ بِنَا إِلَى مَنَاسُونَ، وَهُوَ رَجُلٌ قُبْرُسِيٌّ، تِلْمِيذٌ قَدِيمٌ، لِنَنْزِلَ عِنْدَهُ.

וַיֵּלְכוּ אִתָּנוּ גַּם־תַּלְמִידִים מִקֵּיסַרְיָה וַיָּבִיאוּ אֹתָנוּ לָלוּן בְּבֵית־אִישׁ קִיפְרוֹסִי וּשְׁמוֹ מְנָסוֹן וְהוּא תַלְמִיד מִיָּמִים רַבִּים׃

Ⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲛⲉⲙⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲱⲓⲗⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ ⲛⲁⲥⲥⲱⲛ ⲟⲩⲕⲩⲡⲣⲓⲟⲥ ⲟⲩⲁⲣⲭⲉⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲑⲏⲧⲏⲥ

But some from the disciples came with us from Kesaria, having brought him with whom we should (lit. will) lodge, one 'Nassōn,' a Kyprian, an early disciple.

ηλθον δε μεθ' ημων και τινες των μαθητων εκ της Καισαρειας, φεροντες Μνασωνα τινα Κυπριον, παλαιον μαθητην, παρα τω οποιω εμελλομεν να ξενισθωμεν.

وصول بولس إلى أورشليم

وَلَمَّا وَصَلْنَا إِلَى أُورُشَلِيمَ قَبِلَنَا الإِخْوَةُ بِفَرَحٍ.

וַיְהִי כְּבֹאֵנוּ יְרוּשָׁלָיִם וַיְקַבְּלוּ אֹתָנוּ הָאַחִים בְּשִׂמְחָה׃

Ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩϣⲟⲡⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ

But having come into Jerusalem, the brethren received us in [a] joy.

Και αφου ηλθομεν εις Ιεροσολυμα, μετα χαρας εδεχθησαν ημας οι αδελφοι.

وَفِي الْغَدِ دَخَلَ بُولُسُ مَعَنَا إِلَى يَعْقُوبَ، وَحَضَرَ جَمِيعُ الْمَشَايِخِ.

וּמִמָּחֳרַת הַיּוֹם נִכְנַס פּוֹלוֹס עִמָּנוּ אֶל־יַעֲקֹב וַיָּבֹאוּ שָׁמָּה כָּל־הַזְּקֵנִים׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙⲁⲛ ϣⲁ ⲓⲁⲕⲱⲃⲟⲥ ⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ϩⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉⲣⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

But on the (lit. his) morrow Paulos came with us unto Iakōbos; but all the presbyters came to him.

Την δε ακολουθον ημεραν υπηγεν ο Παυλος μεθ' ημων προς τον Ιακωβον, και ηλθον παντες οι πρεσβυτεροι.

فَبَعْدَ مَا سَلَّمَ عَلَيْهِمْ طَفِقَ يُحَدِّثُهُمْ شَيْئًا فَشَيْئًا بِكُلِّ مَا فَعَلَهُ اللهُ بَيْنَ الأُمَمِ بِوَاسِطَةِ خِدْمَتِهِ.

וַיִּשְׁאַל לָהֶם לְשָׁלוֹם וַיְסַפֵּר אַחַת לְאַחַת אֵת אֲשֶׁר עָשָׂה הָאֱלֹהִים לַגּוֹיִם בְּשֵׁרוּתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲁϥⲥⲁϫⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲁⲓⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲧⲉϥⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ

And having saluted them, he was narrating to them one by one the things which God did among the Gentiles through his ministry.

Και ασπασθεις αυτους, διηγειτο καθ' εν εκαστον οσα εκαμεν ο Θεος μεταξυ των εθνων δια της διακονιας αυτου.

فَلَمَّا سَمِعُوا كَانُوا يُمَجِّدُونَ الرَّبَّ. وَقَالُوا لَهُ: «أَنْتَ تَرَى أَيُّهَا الأَخُ كَمْ يُوجَدُ رَبْوَةً مِنَ الْيَهُودِ الَّذِينَ آمَنُوا، وَهُمْ جَمِيعًا غَيُورُونَ لِلنَّامُوسِ.

וַיִּשְׁמְעוּ וַיְהַלֲלוּ אֶת־הָאֱלֹהִים וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו הִנְּךָ רֹאֶה אָחִינוּ כַּמָּה רִבּוֹא יְהוּדִים בָּאוּ לְהַאֲמִין וְכֻלָּם מְקַנְּאִים לַתּוֹרָה׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲩϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲭⲛⲁⲩ ⲡⲉⲛⲥⲟⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲏⲣ ⲛ̀ⲑⲃⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉ̀ⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲭⲟϩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

But they (pron.) having heard, glorified God. But they said to him: 'Thou seest, our brother, how many ten thousands there are from the Jews who believed; and all are zealots for the law:

Εκεινοι δε ακουσαντες εδοξαζον τον Κυριον, και ειπον προς αυτον· Βλεπεις, αδελφε, ποσαι μυριαδες ειναι εκ των Ιουδαιων οιτινες επιστευσαν, και παντες ειναι ζηλωται του νομου.

وَقَدْ أُخْبِرُوا عَنْكَ أَنَّكَ تُعَلِّمُ جَمِيعَ الْيَهُودِ الَّذِينَ بَيْنَ الأُمَمِ الارْتِدَادَ عَنْ مُوسَى، قَائِلًا أَنْ لَا يَخْتِنُوا أَوْلاَدَهُمْ وَلَا يَسْلُكُوا حَسَبَ الْعَوَائِدِ.

וְהֵם שָׁמְעוּ עָלֶיךָ לֵאמֹר תְּלַמֵּד אֶת־כָּל־הַיְּהוּדִים אֲשֶׁר בְּקֶרֶב הַגּוֹיִם לָסוּר מֵאַחֲרֵי משֶׁה בְּאָמְרְךָ שֶׁאֵינָם חַיָּבִים לָמוּל אֶת־בְּנֵיהֶם וְלֹא לָלֶכֶת בְּחֻקּוֹת הַתּוֹרָה׃

Ⲁⲩⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧⲕ ϫⲉ ⲕϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲉⲛⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲉⲕϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲥⲟⲩⲃⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲙⲟϣⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲓⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ

but they were shown concerning thee, that thou teachest the Jews who are among the Gentiles to depart from Moses, saying: "Circumcise not your children, nor walk according to the customs.

Εμαθον δε περι σου οτι διδασκεις παντας τους μεταξυ των εθνων Ιουδαιους να αποστατησωσιν απο του Μωυσεως, λεγων να μη περιτεμνωσι τα τεκνα αυτων μηδε να περιπατωσι κατα τα εθιμα.

فَإِذًا مَاذَا يَكُونُ؟ لَا بُدَّ عَلَى كُلِّ حَالٍ أَنْ يَجْتَمِعَ الْجُمْهُورُ، لأَنَّهُمْ سَيَسْمَعُونَ أَنَّكَ قَدْ جِئْتَ.

וְעַתָּה מַה־לַּעֲשׂוֹת הִנֵּה יֵאָסֵף הַקָּהָל כִּי יִשְׁמְעוּ כִּי־בָאתָ׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲁⲛⲧⲟⲥ ⲥⲉⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ϫⲉ ⲁⲕⲓ̀

What, then? They will certainly hear that thou camest.

Τι ειναι λοιπον; μελλει βεβαιως να συναχθη πληθος· διοτι θελουσιν ακουσει οτι ηλθες.

فَافْعَلْ هَذَا الَّذِي نَقُولُ لَكَ: عِنْدَنَا أَرْبَعَةُ رِجَالٍ عَلَيْهِمْ نَذْرٌ.

לָכֵן אֲשֶׁר נֹאמַר אֵלֶיךָ אֹתוֹ עֲשֵׂה׃

Ⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲁⲣⲓⲧϥ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲛⲁⲕ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲛ̀ⲇ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲩⲭⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ

This then do which we shall (lit. will) say to thee." We have four men who have a vow to be paid;

Καμε λοιπον τουτο, το οποιον σοι λεγομεν· Ευρισκονται παρ' ημιν τεσσαρες ανδρες, οιτινες εχουσιν ευχην εφ' εαυτων·

خُذْ هَؤُلاَءِ وَتَطَهَّرْ مَعَهُمْ وَأَنْفِقْ عَلَيْهِمْ لِيَحْلِقُوا رُؤُوسَهُمْ، فَيَعْلَمَ الْجَمِيعُ أَنْ لَيْسَ شَيْءٌ مِمَّا أُخْبِرُوا عَنْكَ، بَلْ تَسْلُكُ أَنْتَ أَيْضًا حَافِظًا لِلنَّامُوسِ.

הִנֵּה אַרְבָּעָה אֲנָשִׁים אִתָּנוּ אֲשֶׁר נְזִירוּת עֲלֵיהֶם וְאַתָּה קַח אֹתָם וְהִטָּהֵר אִתָּם וְהוֹצֵא עֲלֵיהֶם אֶת־הוֹצָאַת הַתִּגְלָחַת וְיָדְעוּ כֻלָּם כִּי־שֵׁמַע שָׁוְא שָׁמְעוּ עָלֶיךָ וְגַם־אַתָּה הוֹלֵךְ בְּחֻקּוֹת הַתּוֹרָה׃

Ϭⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙⲁⲧⲟⲩⲃⲟⲕ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ϭⲉ ⲇⲁⲡⲁⲛⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϧⲉⲕ ϫⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲧⲟⲩ ⲉⲑⲃⲏⲧⲕ ϩⲁⲛϩⲗⲓ ⲛⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉ ⲕϯⲙⲁϯ ϩⲱⲕ ⲉ̀ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

take these, purify thyself with them, and pay expense for them, that they may shave their head: and all shall know that the things which were said concerning thee are nothing; but that thou also agreest to keep the law.

παραλαβε τουτους και καθαρισθητι μετ' αυτων και δαπανησον δι' αυτους δια να ξυρισθωσι την κεφαλην, και να γνωρισωσι παντες οτι δεν υπαρχει ουδεν εκ των οσα εμαθον περι σου, αλλ' ακολουθεις και συ φυλαττων τον νομον.

وَأَمَّا مِنْ جِهَةِ الَّذِينَ آمَنُوا مِنَ الأُمَمِ، فَأَرْسَلْنَا نَحْنُ إِلَيْهِمْ وَحَكَمْنَا أَنْ لَا يَحْفَظُوا شَيْئًا مِثْلَ ذَلِكَ، سِوَى أَنْ يُحَافِظُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ مِمَّا ذُبِحَ لِلأَصْنَامِ، وَمِنَ الدَّمِ، وَالْمَخْنُوقِ، وَالزِّنَا».

וְעַל־דְּבַר הַמַּאֲמִינִים מִן־הַגּוֹיִם כָּתַבְנוּ וְגָזַרְנוּ אֲשֶׁר לֹא יִשְׁמְרוּ דָּבָר מִן־הַדְּבָרִים הָהֵם רַק אֲשֶׁר יִשָּׁמְרוּ מִזִּבְחֵי אֱלִילִים וּמִן־הַדָּם וּמִבְּשַׂר הַנֶּחֱנָק וּמִן־הַזְּנוּת׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁϩϯ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲁⲛⲟⲩⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲁⲛϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲓϣⲱⲧ ⲛ̀ⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲛⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲱϫϩ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲟⲣⲛⲓⲁ

But concerning the Gentiles who believed, we (pron.) sent, having judged to cause them to keep. themselves from the things slain to idols, and the blood (plur.), and the things strangled, and the fornication.'

Περι δε των εθνων, τα οποια επιστευσαν, ημεις εγραψαμεν, αποφασισαντες να μη φυλαττωσι μηδεν τοιουτον, παρα μονον να απεχωσιν απο του ειδωλοθυτου και του αιματος και πνικτου και πορνειας.

حِينَئِذٍ أَخَذَ بُولُسُ الرِّجَالَ فِي الْغَدِ، وَتَطَهَّرَ مَعَهُمْ وَدَخَلَ الْهَيْكَلَ، مُخْبِرًا بِكَمَالِ أَيَّامِ التَّطْهِيرِ، إِلَى أَنْ يُقَرَّبَ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْقُرْبَانُ.

וַיִּקַּח פּוֹלוֹס אֶת־הָאֲנָשִׁים וַיִּטָּהֵר אִתָּם וּמִמָּחֳרָת בָּא אֶל־הַמִּקְדָּשׁ וַיַּגֵּד כִּי־מָלְאוּ יְמֵי טָהֳרָתָם עַד כִּי־הָקְרַב קָרְבַּן כָּל־אֶחָד מֵהֶם׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲁϥⲧⲟⲩⲃⲟϥ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲧⲟⲩⲃⲟ ϣⲁⲧⲟⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

Then Paulos- took the men; on the day which cometh he purified himself with them; he went into the temple, manifesting the completion of the days of the purification, until they brought the offering of each one of them for each one.

Τοτε ο Παυλος παραλαβων τους ανδρας, την ακολουθον ημεραν καθαρισθεις μετ' αυτων εισηλθεν εις το ιερον, διαγγελλων ποτε εκπληρουνται αι ημεραι του καθαρισμου, οτε θελει γεινει προσφορα υπερ ενος εκαστου αυτων.

القبض على بولس

وَلَمَّا قَارَبَتِ الأَيَّامُ السَّبْعَةُ أَنْ تَتِمَّ، رَآهُ الْيَهُودُ الَّذِينَ مِنْ أَسِيَّا فِي الْهَيْكَلِ، فَأَهَاجُوا كُلَّ الْجَمْعِ وَأَلْقَوْا عَلَيْهِ الأَيَادِيَ

וַיְהִי כִּמְלֹאת שִׁבְעַת הַיָּמִים וְהַיְּהוּדִים אֲשֶׁר מֵאַסְיָא רָאוּ אֹתוֹ בַּמִּקְדָּשׁ וַיְעוֹרֲרוּ אֶת־כָּל־הֶהָמוֹן וַיִּשְׁלְחוּ יָדָם בּוֹ׃

Ⲉⲩⲛⲁϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲉϥϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲁⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲏϣ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫⲓϫ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

But the seven days being about to be completed, the Jews of [the] Asia, having seen him being in the temple, troubled all the multitude, and they laid their hands upon him,

Ως δε εμελλον αι επτα ημεραι να συντελεσθωσιν, οι απο της Ασιας Ιουδαιοι ιδοντες αυτον εν τω ιερω, εταραξαν παντα τον οχλον και εβαλον τας χειρας επ' αυτον,

صَارِخِينَ: «يَا أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِسْرَائِيلِيُّونَ، أَعِينُوا! هَذَا هُوَ الرَّجُلُ الَّذِي يُعَلِّمُ الْجَمِيعَ فِي كُلِّ مَكَانٍ ضِدًّا لِلشَّعْبِ وَالنَّامُوسِ وَهَذَا الْمَوْضِعِ، حَتَّى أَدْخَلَ يُونَانِيِّينَ أَيْضًا إِلَى الْهَيْكَلِ وَدَنَّسَ هَذَا الْمَوْضِعَ الْمُقَدَّسَ».

וַיִּזְעֲקוּ לֵאמֹר אַנְשֵׁי יִשְׂרָאֵל עֲזֹרוּ זֶה הוּא הָאִישׁ אֲשֶּׁר בְּאָזְנֵי כָּל־אָדָם וּבְכָל־הָאָרֶץ יְדַבֵּר סָרָה עַל־הָעָם הַזֶּה וְעַל הַתּוֹרָה וְעַל הַמָּקוֹם הַזֶּה וְגַם־הֵבִיא אֶל־הַמִּקְדָּשׁ אֲנָשִׁים יְוָנִים וַיְחַלֵּל אֶת־הַמָּקוֹם הַקָּדוֹשׁ הַזֶּה׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲁⲣⲓⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲓ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲉ̀ⲁϥⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲱϥ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

saying: '[The] men, [the] Israelites, help. This is the man who opposeth the people and the law and this place, teaching all in every place: but further also having brought Greeks into the temple, [and] he defiled the holy place.'

κραζοντες· Ανδρες Ισραηλιται, βοηθειτε· ουτος ειναι ο ανθρωπος, οστις διδασκει παντας πανταχου εναντιον του λαου και του νομου και του τοπου τουτου· προς τουτοις δε εισηγαγε και Ελληνας εις το ιερον και εβεβηλωσε τον αγιον τουτον τοπον·

لأَنَّهُمْ كَانُوا قَدْ رَأَوْا مَعَهُ فِي الْمَدِينَةِ تُرُوفِيمُسَ الأَفَسُسِيَّ، فَكَانُوا يَظُنُّونَ أَنَّ بُولُسَ أَدْخَلَهُ إِلَى الْهَيْكَلِ.

כִּי הָיוּ רֹאִים אֶת־טְרוֹפִימוֹס הָאֶפֶסִי בָּעִיר אִתּוֹ וּסְבוּרִים שֶׁפּוֹלוֹס הֵבִיא אֹתוֹ אֶל־הַמִּקְדָּשׁ׃

Ⲛⲉ ⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲛ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲧⲣⲟⲫⲏⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙⲁϥ ϧⲉⲛ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲡⲓⲣⲉⲙⲉⲫⲉⲥⲟⲥ ⲫⲁⲓ ⲛⲁⲩⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲗϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ

For they had before seen Trophēmos with him in the city, the Ephesian; this (man) they were thinking that Paulos took away into the temple.

διοτι ειχον ιδει προλαβοντως Τροφιμον τον Εφεσιον μετ' αυτου εν τη πολει, τον οποιον ενομιζον οτι ο Παυλος εισηγαγεν εις το ιερον.

فَهَاجَتِ الْمَدِينَةُ كُلُّهَا، وَتَرَاكَضَ الشَّعْبُ وَأَمْسَكُوا بُولُسَ وَجَرُّوهُ خَارِجَ الْهَيْكَلِ. وَلِلْوَقْتِ أُغْلِقَتِ الأَبْوَابُ.

וַתֵּהֹם כָּל־הָעִיר וַיָּרָץ הָעָם וַיִּקָּהֲלוּ וַיֹּאחֲזוּ אֶת־פּוֹלוֹס וַיִּסְחָבֻהוּ אֶל־מִחוּץ לַמִּקְדָּשׁ וּכְרֶגַע סֻגְּרוּ הַדְּלָתוֹת׃

Ⲁⲥⲕⲓⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲧⲏⲣⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲁⲙⲁϩⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁⲩⲥⲟⲕϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁⲩⲙⲁϣⲑⲁⲙ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲟⲩ

But the whole city was moved, and there happened a running together of all the people; and having overpowered Paulos, they drew him out of the temple, and immediately the doors were shut.

Και εκινηθη η πολις ολη και εγεινε συρροη του λαου, και πιασαντες τον Παυλον εσυρον αυτον εξω του ιερου, και ευθυς εκλεισθησαν αι θυραι.

وَبَيْنَمَا هُمْ يَطْلُبُونَ أَنْ يَقْتُلُوهُ، نَمَا خَبَرٌ إِلَى أَمِيرِ الْكَتِيبَةِ أَنَّ أُورُشَلِيمَ كُلَّهَا قَدِ اضْطَرَبَتْ.

וְהֵמָּה מְבַקְשִׁים לַהֲמִיתוֹ וְהַשְּׁמוּעָה בָאָה אֶל־שַׂר הָאֶלֶף שֶׁל־הַגְּדוּד כִּי יְרוּשָׁלַיִם נָבוֹכָה כֻלָּהּ׃

Ⲉⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲥⲁ ϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲁ ⲡⲓϣⲓⲛⲓ ⲇⲉ ϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲡⲓⲣⲁ ϫⲉ ⲁⲥϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲧⲏⲣⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

But as they are seeking to kill him, The news went up to the chiliarchos of the band, that the whole of Jerusalem was troubled.

Ενω δε εζητουν να θανατωσωσιν αυτον, ανεβη η φημη εις τον χιλιαρχον του ταγματος, οτι ολη η Ιερουσαλημ ειναι τεταραγμενη·

فَلِلْوَقْتِ أَخَذَ عَسْكَرًا وَقُوَّادَ مِئَاتٍ وَرَكَضَ إِلَيْهِمْ. فَلَمَّا رَأَوُا الْأَمِيرَ وَالْعَسْكَرَ كَفُّوا عَنْ ضَرْبِ بُولُسَ.

וַיְמַהֵר וַיִּקַּח אִתּוֹ אַנְשֵׁי צָבָא וְשָׂרֵי מֵאוֹת וַיָּרָץ אֲלֵיהֶם וַיְהִי כִרְאוֹתָם אֶת־שַׂר הָאֶלֶף וְאֶת־אַנְשֵׁי הַצָּבָא וַיַּחְדְּלוּ לְהַכּוֹת אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲇⲉ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲁⲧⲟⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲁϥϭⲟϫⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲁⲩⲗⲟϫⲟⲩ ⲉⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But immediately he took soldiers and centurions, he ran upon them. But they (pron.) having seen the soldiers and the chiliarchos, ceased beating Paulos.

οστις παραλαβων ευθυς στρατιωτας και εκατονταρχους, εδραμε κατω προς αυτους. Οι δε ιδοντες τον χιλιαρχον και τους στρατιωτας, επαυσαν να τυπτωσι τον Παυλον.

حِينَئِذٍ اقْتَرَبَ الأَمِيرُ وَأَمْسَكَهُ، وَأَمَرَ أَنْ يُقَيَّدَ بِسِلْسِلَتَيْنِ، وَطَفِقَ يَسْتَخْبِرُ: تُرَى مَنْ يَكُونُ؟ وَمَاذَا فَعَلَ؟

וַיִּגַּשׁ שַׂר־הָאֶלֶף וַיַּחֲזֶק־בּוֹ וַיְצַו לְאָסְרוֹ בִּנְחֻשְׁתָּיִם וַיִּשְׁאַל מִי זֶה וּמָה מַעֲשֵׂהוּ׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲉⲧⲁϥϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲁϥⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲥⲟⲛϩϥ ⲛ̀ϩⲁⲗⲩⲥⲓⲥ ⲃ̅ϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϣⲓⲛⲓ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲁϥⲁⲓϥ

Then the chiliarchos having approached, laid hold on him, and he commanded him to be bound with two chains; and he was asking who he is, and what he did.

Τοτε πλησιασας ο χιλιαρχος, επιασεν αυτον και προσεταξε να δεθη με δυο αλυσεις, και ηρωτα τις ητο και τι ειχε πραξει.

وَكَانَ الْبَعْضُ يَصْرُخُونَ بِشَيْءٍ وَالْبَعْضُ بِشَيْءٍ آخَرَ فِي الْجَمْعِ. وَلَمَّا لَمْ يَقْدِرْ أَنْ يَعْلَمَ الْيَقِينَ لِسَبَبِ الشَّغَبِ، أَمَرَ أَنْ يُذْهَبَ بِهِ إِلَى الْمُعَسْكَرِ.

וַיַּעַן הָעָם וַיֹּאמְרוּ אֵלֶּה בְכֹה וְאֵלֶּה בְכֹה וְלֹא יָכֹל לָדַעַת דָּבָר בָּרוּר מֵרֹב הַשָּׁאוֹן וַיְצַו לְהוֹלִיכוֹ אֶל־הַמְצָד׃

Ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩϫⲱ ⲛ̀ⲕⲉϩⲱⲃ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲧⲁϫⲣⲟ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲟⲗϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ

But others were crying out saying another thing. But having not been able to know the certainty because of the tumult, he commanded to take him away into the castle.

Και εφωναζον μεταξυ του οχλου αλλοι αλλο τι και αλλοι αλλο· μη δυναμενος δε δια τον θορυβον να μαθη το βεβαιον, προσεταξε να φερθη εις το φρουριον.

وَلَمَّا صَارَ عَلَى الدَّرَجِ اتَّفَقَ أَنَّ الْعَسْكَرَ حَمَلَهُ بِسَبَبِ عُنْفِ الْجَمْعِ،

וַיְהִי כְּבוֹאוֹ עַד־הַמַּעֲלוֹת וַיִּשָּׂאֻהוּ אַנְשֵׁי הַצָּבָא מִפְּנֵי חֲמַת הָעָם׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲁⲗⲏⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲧⲱⲧⲉⲣ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲡϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ

But when he was mounting the stairs, it came to pass that the soldiers carried him because of (the) violence of the multitude;

Οτε δε εφθασεν εις τας βαθμιδας, συνεβη να βασταζηται υπο των στρατιωτων δια την βιαν του οχλου·

لأَنَّ جُمْهُورَ الشَّعْبِ كَانُوا يَتْبَعُونَهُ صَارِخِينَ: «خُذْهُ!»

כִּי־עַם רָב הֹלֵךְ אַחֲרָיו וְהֵם צֹעֲקִים וְאֹמְרִים הַשְׁמֵד אֹתוֹ׃

Ⲛⲁⲩⲙⲟϣⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲁⲗⲓⲧϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

for the multitude of the people were walking after him, crying out: Take him away there.'

επειδη το πληθος του λαου ηκολουθει, κραζον· Σηκωσον αυτον.

دفاعه عن نفسه

وَإِذْ قَارَبَ بُولُسُ أَنْ يَدْخُلَ الْمُعَسْكَرَ قَالَ لِلأَمِيرِ: «أَيَجُوزُ لِي أَنْ أَقُولَ لَكَ شَيْئًا؟» فَقَالَ: «أَتَعْرِفُ الْيُونَانِيَّةَ؟

וְכַאֲשֶׁר הִקְרִיב פּוֹלוֹס לְהֵאָסֵף אֶל־הַמְצָד וַיֹּאמֶר אֶל־שַׂר הָאֶלֶף הֲתַנִּיחַ לִי לְדַבֵּר אֵלֶיךָ דָּבָר וַיֹּאמֶר הֲתִשְׁמַע יְוָנִית׃

Ⲉⲩⲛⲁⲉⲛϥ ⲇⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲛ ⲥϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲁϫⲉ ϩⲗⲓ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲣⲱ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

But as they are about to bring him into the castle, Paulos said to the chiliarehos: 'Is it lawful for me to say anything to thee?' But he (pron.) said to him: Knowest thou indeed Greek?

Ενω δε εμελλεν ο Παυλος να εισαχθη εις το φρουριον, λεγει προς τον χιλιαρχον· Μοι ειναι συγκεχωρημενον να σοι ειπω τι; Ο δε ειπεν· Εξευρεις Ελληνικα;

أَفَلَسْتَ أَنْتَ الْمِصْرِيَّ الَّذِي صَنَعَ قَبْلَ هَذِهِ الأَيَّامِ فِتْنَةً، وَأَخْرَجَ إِلَى الْبَرِّيَّةِ أَرْبَعَةَ الآلاَفِ الرَّجُلِ مِنَ الْقَتَلَةِ؟»

הֲלֹא הַמִּצְרִי אַתָּה אֲשֶׁר לִפְנֵי הַיָּמִים הָאֵלֶּה הֵעִיר מֶרֶד וְהוֹצִיא הַמִּדְבָּרָה אַרְבַּעַת אֲלָפִים אַנְשֵׁי דָמִים׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲡⲓⲣⲉⲙⲛ̀ⲭⲏⲙⲓ ⲉⲧϧⲁϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲕⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲇ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲥⲓⲕⲁⲣⲓⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡϣⲁϥⲉ

Art thou not then the man of Chērni who before these days madest tumults, and thou tookest four thousand men of the Assassins out to (the) desert?'

δεν εισαι συ ταχα ο Αιγυπτιος, ο προ των ημερων τουτων διεγειρας εις αποστασιαν και εκβαλων εις την ερημον τους τετρακισχιλιους ανδρας φονεις;

فَقَالَ بُولُسُ: «أَنَا رَجُلٌ يَهُودِيٌّ طَرْسُوسِيٌّ، مِنْ أَهْلِ مَدِينَةٍ غَيْرِ دَنِيَّةٍ مِنْ كِيلِيكِيَّةَ. وَأَلْتَمِسُ مِنْكَ أَنْ تَأْذَنَ لِي أَنْ أُكَلِّمَ الشَّعْبَ».

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אִישׁ יְהוּדִי אָנֹכִי מִטַּרְסוֹס אֶזְרָח בְּעִיר בַּעֲלַת שֵׁם אֲשֶׁר בְּקִילִיקְיָא וְאֶשְׁאֲלָה מֵאִתְּךָ הַנִּיחָה לִּי וַאֲדַבֵּר אֶל־הָעָם׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙⲉⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲣⲉⲙⲧⲁⲣⲥⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲟⲩⲣⲉⲙⲙⲃⲁⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲃⲁⲕⲓ ⲉⲥⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ϯⲧⲱⲃϩ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲓⲗⲁⲟⲥ

But Paulos said to him: 'I indeed (am) a man, Jew, a man of Tarsos, of [the] Kylikia, a citizen of a city which is not inconspicuous: I pray thee then to command me that I may speak to this people.'

Και ο Παυλος ειπεν· Εγω ειμαι ανθρωπος Ιουδαιος εκ της Ταρσου, πολιτης επισημου πολεως της Κιλικιας και σε παρακαλω, δος μοι την αδειαν να λαλησω προς τον λαον.

فَلَمَّا أَذِنَ لَهُ، وَقَفَ بُولُسُ عَلَى الدَّرَجِ وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى الشَّعْبِ، فَصَارَ سُكُوتٌ عَظِيمٌ. فَنَادَى بِاللُّغَةِ الْعِبْرَانِيَّةِ قَائِلًا:

וַיַּנַּח לוֹ וַיַּעֲמֹד פּוֹלוֹס עַל־הַמַּעֲלוֹת וַיָּנֶף יָדוֹ אֶל־הָעָם וַתְּהִי דְּמָמָה רַבָּה וַיְדַבֵּר בְּלָשׁוֹן עִבְרִית וַיֹּאמַר׃

Ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲉⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲛⲓⲧⲱⲧⲉⲣ ⲁϥⲕⲓⲙ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲟⲩⲃⲉ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲉⲧⲁ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲭⲁⲣⲱϥ ϣⲱⲡⲓ ⲁϥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

But he having commanded him, Paulos standing upon the stairs waved his hand against the people; but a great silence having been made, he cried out in the language of Hebrew, saying:

Και αφου εδωκεν εις αυτον την αδειαν, ο Παυλος, σταθεις επι των βαθμιδων, εσεισε την χειρα εις τον λαον· και γενομενης σιωπης μεγαλης, ελαλησεν εις την Εβραικην διαλεκτον, λεγων·

إصحاح 22

تابع: دفاع بولس عن نفسه

«أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ وَالآبَاءُ، اسْمَعُوا احْتِجَاجِي الآنَ لَدَيْكُمْ».

אַחַי וַאֲבוֹתָי שִׁמְעוּ־נָא וַאֲדַבְּרָה וְאֶצְטַדֵּק לִפְנֵיכֶם׃

Ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲓⲟϯ ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲧⲁⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲁ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲏⲓ ϣⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϯⲛⲟⲩ

[The] men, [the] brethren, and [the] fathers, hear my defence which is mine unto you now.'

Ανδρες αδελφοι και πατερες, ακουσατε με απολογουμενον τωρα προς εσας.

فَلَمَّا سَمِعُوا أَنَّهُ يُنَادِي لَهُمْ بِاللُّغَةِ الْعِبْرَانِيَّةِ أَعْطُوا سُكُوتًا أَحْرَى. فَقَالَ:

וַיְהִי כְּשָׁמְעָם כִּי הוּא מְדַבֵּר אֲלֵיהֶם בְּלָשׁוֹן עִבְרִית וַיּוֹסִיפוּ עוֹד לַחֲשׁוֹת׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ

But having heard that he answered them in the language of Hebrew, [but] they held their peace the more. And he said:

Ακουσαντες δε οτι ελαλει προς αυτους εις την Εβραικην διαλεκτον, εδειξαν περισσοτεραν ησυχιαν. Και ειπεν·

«أَنَا رَجُلٌ يَهُودِيٌّ وُلِدْتُ فِي طَرْسُوسَ كِيلِيكِيَّةَ، وَلكِنْ رَبَيْتُ فِي هَذِهِ الْمَدِينَةِ مُؤَدَّبًا عِنْدَ رِجْلَيْ غَمَالاَئِيلَ عَلَى تَحْقِيقِ النَّامُوسِ الأَبَوِيِّ. وَكُنْتُ غَيُورًا للهِ كَمَا أَنْتُمْ جَمِيعُكُمُ الْيَوْمَ.

וַיֹּאמַר אִישׁ־יְהוּדִי אָנֹכִי טַרְסוֹס אֲשֶׁר בְּקִילִיקְיָא מוֹלַדְתִּי וּבָעִיר הַזֹּאת גָּדַלְתִּי לְרַגְלֵי גַמְלִיאֵל וְלֻמַּדְתִּי תוֹרָתֵנוּ לְכָל־דִּקְדּוּקֶיהָ וָאֱהִי מְקַנֵּא לֵאלֹהִים כְּמוֹכֶם כֻּלְּכֶם הַיּוֹם׃

Ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙⲉⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲩⲙⲁⲥⲧ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲣⲥⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲉ̀ⲁⲩϣⲁⲛⲟⲩϣⲧ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲓⲡⲟⲗⲓⲥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲛⲉⲛϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲛ̀ⲅⲁⲙⲁⲗⲓⲏⲗ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥⲧⲥⲁⲃⲟⲓ ⲉ̀ⲡⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ

'I indeed am a man, Jew, I was born in Tarsos of [the] Kylikia, having been brought up in this city, at (the) feet of Gamaliēl he who taught me accurately (the) law of our fathers, I being a zealot for God according as all ye (pron.) also are being to-day,

Εγω μεν ειμαι ανθρωπος Ιουδαιος, γεγεννημενος εν Ταρσω της Κιλικιας, ανατεθραμμενος δε εν τη πολει ταυτη παρα τους ποδας του Γαμαλιηλ, πεπαιδευμενος κατα την ακριβειαν του πατροπαραδοτου νομου, ζηλωτης ων του Θεου, καθως παντες σεις εισθε σημερον·

وَاضْطَهَدْتُ هَذَا الطَّرِيقَ حَتَّى الْمَوْتِ، مُقَيِّدًا وَمُسَلِّمًا إِلَى السُّجُونِ رِجَالًا وَنِسَاءً،

וָאֲרַדֵּף אֶת־אֹחֲזֵי הַדֶּרֶךְ הַהִיא עַד־מָוֶת וָאֱהִי אֹסֵר וּמַסְגִּיר לַכֶּלֶא אֲנָשִׁים וְנָשִׁים׃

Ⲉ̀ⲁⲓϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲓⲙⲱⲓⲧ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲉⲓⲥⲱⲛϩ ⲛ̀ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲙⲓ ⲉⲓϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡϣⲧⲉⲕⲟ

having persecuted this way even unto (the) death. Binding men and women, casting them to (the) prison.

οστις κατετρεξα μεχρι θανατου ταυτην την οδον, δεσμευων και παραδιδων εις φυλακας ανδρας τε και γυναικας,

كَمَا يَشْهَدُ لِي أَيْضًا رَئِيسُ الْكَهَنَةِ وَجَمِيعُ الْمَشْيَخَةِ، الَّذِينَ إِذْ أَخَذْتُ أَيْضًا مِنْهُمْ رَسَائِلَ لِلإِخْوَةِ إِلَى دِمَشْقَ، ذَهَبْتُ لآتِيَ بِالَّذِينَ هُنَاكَ إِلَى أُورُشَلِيمَ مُقَيَّدِينَ لِكَيْ يُعَاقَبُوا.

כַּאֲשֶׁר גַּם־יָעִיד עָלַי הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וְכָל־בֵּית הַזְּקֵנִים אֲשֶׁר מֵהֶם קִבַּלְתִּי מִכְתָּבִים וָאֵלֵךְ אֶל־הָאַחִים לְדַמֶּשֶׂק לֶאֱסֹר אַף־אֶת־הַנִּמְצְאִים שָׁמָּה וּלְהֲבִיאָם יְרוּשָׁלַיִם לְמַעַן יִוָּסֵרוּ׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲓϭⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ϣⲁ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲁⲓⲛⲁ ⲇⲉ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲉⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲥⲟⲛϩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲱⲟⲩ

As the chief priest witnesseth to me, and all the presbyters: from whom having received epistle unto the brethren, [But] I was going to Damaskos, to bring others who were there bound into Jerusalem, that they might give pain to them.

καθως και ο αρχιερευς μαρτυρει εις εμε και ολον το πρεσβυτεριον· παρα των οποιων και επιστολας λαβων προς τους αδελφους, επορευομην εις Δαμασκον δια να φερω δεδεμενους εις Ιερουσαλημ και τους εκει οντας, δια να τιμωρηθωσιν.

فَحَدَثَ لِي وَأَنَا ذَاهِبٌ وَمُتَقَرِّبٌ إِلَى دِمَشْقَ أَنَّهُ نَحْوَ نِصْفِ النَّهَارِ، بَغْتَةً أَبْرَقَ حَوْلِي مِنَ السَّمَاءِ نُورٌ عَظِيمٌ.

וַיְהִי כְּעֵת צָהֳרַיִם וְאָנֹכִי הֹלֵךְ וְקָרֵב לְדַמָּשֶׂק וְהִנֵּה אוֹר גָּדוֹל מִן־הַשָּׁמַיִם נָגַהּ עָלַי מִסָּבִיב׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉⲓⲙⲟϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲓϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲕⲱϯ ⲙ̀ⲙⲉⲣⲓ ⲛⲟ̀ⲩϩⲟϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ

But it happened, that as (I was) walking and having approached Damaskos about midday, suddenly shone upon me a great light from (the) heaven.

Ενω δε οδοιπορων επλησιαζον εις την Δαμασκον, περι την μεσημβριαν εξαιφνης εστραψε περι εμε φως πολυ εκ του ουρανου,

فَسَقَطْتُ عَلَى الأَرْضِ، وَسَمِعْتُ صَوْتًا قَائِلًا لِي: شَاوُلُ، شَاوُلُ،! لِمَاذَا تَضْطَهِدُنِي؟

וָאֶפֹּלֹ אָרְצָה וָאֶשְׁמַע קוֹל מִדַּבֵּר אֵלַי לֵאמֹר שָׁאוּל שָׁאוּל לָמָּה תִרְדְּפֵנִי׃

Ⲁⲓϩⲉⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲁ̀ϧⲟⲕ ⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ

But I fell down, and I heard a voice saying to me: "Saoul, Saoul, why persecutest thou me?"

και επεσον εις το εδαφος και ηκουσα φωνην λεγουσαν προς εμε· Σαουλ, Σαουλ, τι με διωκεις;

فَأَجَبْتُ: مَنْ أَنْتَ يَا سَيِّدُ؟ فَقَالَ لِي: أَنَا يَسُوعُ النَّاصِرِيُّ الَّذِي أَنْتَ تَضْطَهِدُهُ.

וָאַעַן וָאֹמַר מִי אַתָּה אֲדֹנִי וַיֹּאמֶר אֵלַי אֲנִי יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי אֲשֶׁר אַתָּה רוֹדֵף׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲉⲣⲟⲩⲱ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲡ⳪̅ ⲡⲉϫⲁϥ ⲇⲉ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ ⲫⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲉⲧⲉⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ

But I (pron.) answered: "Who (art) thou, Lord?" But he said to me: "I am Jesus the Nazōreos, he whom thou (pron.) persecutest."

Εγω δε απεκριθην· Τις εισαι, Κυριε; Και ειπε προς εμε· Εγω ειμαι Ιησους ο Ναζωραιος, τον οποιον συ διωκεις.

وَالَّذِينَ كَانُوا مَعِي نَظَرُوا النُّورَ وَارْتَعَبُوا، وَلكِنَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا صَوْتَ الَّذِي كَلَّمَنِي.

וְהָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר אִתִּי רָאוּ אֶת־הָאוֹר וַיִּירָאוּ וְאֶת־קוֹל הַמְדַבֵּר אֵלַי לֹא שָׁמֵעוּ׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛⲁⲩⲛⲁⲩ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲧⲥⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲏⲓ

But they who were being with me were seeing indeed the light, but they heard not (the) voice of him who spake to me.

Οι οντες δε μετ' εμου το μεν φως ειδον και κατεφοβηθησαν, την φωνην ομως του λαλουντος προς εμε δεν ηκουσαν.

فَقُلْتُ: مَاذَا أَفْعَلُ يَا رَبُّ؟ فَقَالَ لِي الرَّبُّ: قُمْ وَاذْهَبْ إِلَى دِمَشْقَ، وَهُنَاكَ يُقَالُ لَكَ عَنْ جَمِيعِ مَا تَرَتَّبَ لَكَ أَنْ تَفْعَلَ.

וָאֹמַר מָה־אֶעֱשֶׂה אֲדֹנִי וַיֹּאמֶר אֵלַי הָאָדוֹן קוּם לֵךְ אֶל־דַּמֶּשֶׂק וְשָׁם יֻגַּד לְךָ אֶת־כֹּל אֲשֶׁר צֻוֵּיתָ לַעֲשׂוֹת׃

Ⲡⲉϫⲏⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉϯⲛⲁⲁⲓϥ ⲡ⳪̅ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲧⲱⲛⲕ ⲙⲁϣⲉ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲛⲁⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩⲑⲁϣⲟⲩ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕⲁⲓⲧⲟⲩ

But I said: "What shall (lit. will) I do, Lord?" But the Lord said to me: "Rise, go into Damaskos; and it will be spoken to thee there concerning all things which were ordained for thee to do."

Και ειπον· Τι να καμω, Κυριε; Και ο Κυριος ειπε προς εμε· Σηκωθεις υπαγε εις Δαμασκον, και εκει θελει σοι λαληθη περι παντων οσα ειναι διωρισμενα να καμης.

وَإِذْ كُنْتُ لَا أُبْصِرُ مِنْ أَجْلِ بَهَاءِ ذَلِكَ النُّورِ، اقْتَادَنِي بِيَدِي الَّذِينَ كَانُوا مَعِي، فَجِئْتُ إِلَى دِمَشْقَ.

וַאֲנִי לֹא־יָכֹלְתִּי לִרְאוֹת מִפְּנֵי זֹהַר הָאוֹר הַהוּא וַיַּחֲזִיקוּ הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר אִתִּי בְּיָדִי וַיּוֹלִיכוּנִי וָאָבֹא לְדַמָּשֶׂק׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϯⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲁϫⲓϫ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲉⲙⲏⲓ ⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ

But it came to pass, that as I saw not for (the) glory of that light, they who were with me laid hold of my hand; I came to Damaskos.

Και επειδη εκ της λαμπροτητος του φωτος εκεινου δεν εβλεπον, χειραγωγουμενος υπο των οντων μετ' εμου ηλθον εις Δαμασκον.

«ثُمَّ إِنَّ حَنَانِيَّا رَجُلًا تَقِيًّا حَسَبَ النَّامُوسِ، وَمَشْهُودًا لَهُ مِنْ جَمِيعِ الْيَهُودِ السُّكَّانِ

וְשָׁם אִישׁ יְרֵא אֱלֹהִים כְּפִי הַתּוֹרָה וּשְׁמוֹ חֲנַנְיָה אֲשֶׁר קָנָה לוֹ שֵׁם טוֹב בְּקֶרֶב כָּל־הַיְּהוּדִים הַיּשְׁבִים שָׁם׃

Ⲟⲩⲁⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲉⲣϩⲟϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲩ

But one, called Ananias, a man devout according to the law, all the Jews who dwelt there witnessing to him,

Ανανιας δε τις, ανθρωπος ευσεβης κατα τον νομον, μαρτυρουμενος υπο παντων των εκει κατοικουντων Ιουδαιων,

أَتَى إِلَيَّ، وَوَقَفَ وَقَالَ لِي: أَيُّهَا الأَخُ شَاوُلُ، أَبْصِرْ! فَفِي تِلْكَ السَّاعَةِ نَظَرْتُ إِلَيْهِ،

וַיָּבֹא אֵלַי וַיִּגַּשׁ וַיֹּאמֶר אֵלַי שָׁאוּל אָחִי פְּקַח עֵינֶיךָ וּבַשָּׁעָה הַהִיא נִפְקְחוּ עֵינַי וָאֶרְאֵהוּ׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ϣⲁⲣⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲡⲁⲥⲟⲛ ⲁⲛⲁⲩ ⲙⲃⲟⲗ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ϩⲱ ϧⲉⲛ ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲓⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ

[but] having come unto me, and having stood, he said to me: "Saoul, my brother, see." But I also in that hour gazed at him.

ηλθε προς εμε και σταθεις επανω μου μοι, ειπε· Σαουλ αδελφε, αναβλεψον. Και εγω τη αυτη ωρα ανεβλεψα εις αυτον.

فَقَالَ: إِلَهُ آبَائِنَا انْتَخَبَكَ لِتَعْلَمَ مَشِيئَتَهُ، وَتُبْصِرَ الْبَارَّ، وَتَسْمَعَ صَوْتًا مِنْ فَمِهِ.

וַיֹּאמַר אֱלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ בָּחַר בְּךָ לָדַעַת אֶת־רְצוֹנוֹ וְלִרְאוֹת אֶת־הַצַּדִּיק וְלִשְׁמֹעַ קוֹל מִפִּיהוּ׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲧⲡⲕ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ

But he (pron.) said: "God of our fathers chose thee before to know his will, and to see the righteous (one), and to hear a voice from his mouth.

Ο δε ειπεν· Ο Θεος των πατερων ημων σε διωρισε να γνωρισης το θελημα αυτου και να ιδης τον δικαιον και να ακουσης φωνην εκ του στοματος αυτου,

لأَنَّكَ سَتَكُونُ لَهُ شَاهِدًا لِجَمِيعِ النَّاسِ بِمَا رَأَيْتَ وَسَمِعْتَ.

כִּי תִהְיֶה־לּוֹ לְעֵד עַל־הַדְּבָרִים אֲשֶׁר רָאִיתָ וְשָׁמַעְתָּ נֶגֶד כָּל־בְּנֵי אָדָם׃

Ϫⲉ ⲭⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛⲁϥ ⲙ̀ⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲕⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲕⲥⲟⲑⲙⲟⲩ

Because thou wilt be for him witness with all men concerning the things which thou sawest and which thou heardest.

διοτι θελεις εισθαι μαρτυς περι αυτου προς παντας τους ανθρωπους των οσα ειδες και ηκουσας.

وَالآنَ لِمَاذَا تَتَوَانَى؟ قُمْ وَاعْتَمِدْ وَاغْسِلْ خَطَايَاكَ دَاعِيًا بِاسْمِ الرَّبِّ.

וְעַתָּה לָמָּה תִתְמַהְמֵהַּ קוּם וְהִטָּבֵל וְהִתְרַחֵץ מֵחַטֹּאתֶיךָ בְּקָרְאֲךָ בְּשֵׁם הָאָדוֹן׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲛⲁⲁⲓϥ ⲧⲱⲛⲕ ϭⲓⲱⲙⲥ ⲟⲩⲟϩ ϫⲟⲕⲙⲉⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕⲛⲟⲃⲓ ⲉⲕⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ

And now what wilt thou do? Rise, be baptised and wash thee from thy sins, praying to his name."

Και τωρα τι βραδυνεις; σηκωθεις βαπτισθητι και απολουσθητι απο των αμαρτιων σου, επικαλεσθεις το ονομα του Κυριου.

وَحَدَثَ لِي بَعْدَ مَا رَجَعْتُ إِلَى أُورُشَلِيمَ وَكُنْتُ أُصَلِّي فِي الْهَيْكَلِ، أَنِّي حَصَلْتُ فِي غَيْبَةٍ،

וַיְהִי בְּשׁוּבִי אֶל־יְרוּשָׁלַיִם וָאֶתְפַּלֵּל בַּמִּקְדָּשׁ וַתְּהִי עָלַי יַד־יְהוָֹה׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲓⲕⲟⲧⲧ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲓⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲁⲓϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲱⲙⲧ

But it came to pass (that) having returned to Jerusalem, and praying in the temple, I was in a trance;

Αφου δε υπεστρεψα εις Ιερουσαλημ, ενω προσηυχομην εν τω ιερω, ηλθον εις εκστασιν

فَرَأَيْتُهُ قَائِلًا لِي: أَسْرِعْ! وَاخْرُجْ عَاجِلًا مِنْ أُورُشَلِيمَ، لأَنَّهُمْ لَا يَقْبَلُونَ شَهَادَتَكَ عَنِّي.

וָאֵרֶא אוֹתוֹ מְדַבֵּר אֵלַי חוּשָׁה צֵא בִמְהֵרָה מִירוּשָׁלָיִם כִּי לֹא־יְקַבְּלוּ אֶת־עֵדוּתְךָ עָלָי׃

Ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲁⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ϫⲉ ⲟⲩⲏⲓ ⲥⲉⲛⲁϭⲓ ⲙⲉⲧⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲁⲛ ⲉⲑⲃⲏⲧ

I saw him saying to me: "Come quickly from Jerusalem, because they will not receive witness from thee concerning me."

και ειδον αυτον λεγοντα προς εμε· Σπευσον και εξελθε ταχεως εξ Ιερουσαλημ, διοτι δεν θελουσι παραδεχθη την περι εμου μαρτυριαν σου.

فَقُلْتُ: يَا رَبُّ، هُمْ يَعْلَمُونَ أَنِّي كُنْتُ أَحْبِسُ وَأَضْرِبُ فِي كُلِّ مَجْمَعٍ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِكَ.

וָאֹמַר אֲדֹנִי הֲלֹא הֵם יוֹדְעִים אֵת אֲשֶׁר־הִשְׁלַכְתִּי אֶל־הַכֶּלֶא וְהִלְקֵיתִי בְּבָתֵּי כְנֵסִיּוֹת אֵת הַמַּאֲמִינִים בָּךְ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲡⲉϫⲏⲓ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲥⲉⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲛⲁⲓϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲡϣⲧⲉⲕⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓϩⲓⲟⲩⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

I also said: "Lord, they (pron.) know that I was casting to (the) prison, and I was beating in (every) synagogue them who believed thee:

Και εγω ειπον· Κυριε, αυτοι εξευρουσιν οτι εγω εφυλακιζον και εδερον εν ταις συναγωγαις τους πιστευοντας εις σε·

وَحِينَ سُفِكَ دَمُ اسْتِفَانُوسَ شَهِيدِكَ كُنْتُ أَنَا وَاقِفًا وَرَاضِيًا بِقَتْلِهِ، وَحَافِظًا ثِيَابَ الَّذِينَ قَتَلُوهُ.

וּבְהִשָּׁפֵךְ דַּם־אִסְטְפָנוֹס עֵדֶךָ אַף־אֲנִי עָמַדְתִּי שָׁם וַאֲנִי חָפֵץ בַּהֲרֵגָתוֹ וְשׁוֹמֵר אֶת־בִּגְדֵי הֹרְגָיו׃

Ⲟⲩⲟϩ ϩⲟⲧⲉ ⲉⲩⲛⲁⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲥⲛⲟϥ ⲛ̀ⲥⲧⲉⲫⲁⲛⲟⲥ ⲡⲉⲕⲙⲁⲣⲧⲩⲣⲟⲥ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲛⲁⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ⲉⲓϯⲙⲁϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲓⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲛⲓϩⲃⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲟϥ

and when they were about to shed (the) blood of Stephanos the martyr I also was standing, consenting, and I was keeping the garments of them who were killing him."

και οτε εχυνετο το αιμα Στεφανου του μαρτυρος σου, και εγω ημην παρων και συνεφωνουν εις τον φονον αυτου και εφυλαττον τα ιματια των φονευοντων αυτον.

فَقَالَ لِي: اذْهَبْ، فَإِنِّي سَأُرْسِلُكَ إِلَى الأُمَمِ بَعِيدًا».

וַיֹּאמֶר אֵלַי לֵךְ כִּי אֲנִי אֶל הַגּוֹיִם עַד־לְמֵרָחוֹק אֲשַׁלְּחֲֶָ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲙⲟϣⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲛⲁⲟⲩⲟⲣⲡⲕ ⲉ̀ϩⲁⲛⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲩⲟⲩⲏⲟⲩ

And he said to me: "Go (lit. walk): because I (pron.) will send thee to distant Gentiles."'

Και ειπε προς εμε· Υπαγε, διοτι εγω θελω σε εξαποστειλει εις εθνη μακραν.

فَسَمِعُوا لَهُ حَتَّى هَذِهِ الْكَلِمَةِ، ثُمَّ رَفَعُوا أَصْوَاتَهُمْ قَائِلِينَ: «خُذْ مِثْلَ هَذَا مِنَ الأَرْضِ، لأَنَّهُ كَانَ لَا يَجُوزُ أَنْ يَعِيشَ!»

וַיִּשְׁמְעוּ אֵלָיו עַד־הַדָּבָר הַזֶּה וַיִּשְׂאוּ אֶת־קוֹלָם וַיֹּאמְרוּ הַשְׁמֵד אִישׁ כָּזֶה מֵעַל הָאֲדָמָה כִּי לֹא רָאוּי לוֹ שֶׁיִּחְיֶה׃

Ⲛⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϣⲁ ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲗⲓ ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ϥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲱⲛϧ ⲁⲛ

But they were hearing him unto this word; and they lifted up their voice, saying: 'Take away such an one from (the) earth: for he is not worthy of living.'

Και μεχρι τουτου του λογου ηκουον αυτον· τοτε δε υψωσαν την φωνην αυτων, λεγοντες· Σηκωσον απο της γης τον τοιουτον· διοτι δεν πρεπει να ζη.

وَإِذْ كَانُوا يَصِيحُونَ وَيَطْرَحُونَ ثِيَابَهُمْ وَيَرْمُونَ غُبَارًا إِلَى الْجَوِّ،

וַיְהִי בִּהְיוֹתָם צֹעֲקִים וּמַשְׁלִיכִים אֶת־בִּגְדֵיהֶם מֵעֲלֵיהֶם וְזֹרְקִים עָפָר הַשָּׁמָיְמָה׃

Ⲉⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲥⲓϯ ⲛ̀ⲛⲟⲩϩⲃⲱⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲥⲉⲧ ϣⲱⲓϣ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲏⲣ

But (as they are) crying out, and throwing (off) their garments, and throwing dust to the air,

Και επειδη αυτοι εκραυγαζον και ετιναζον τα ιματια και ερριπτον κονιορτον εις τον αερα,

أَمَرَ الأَمِيرُ أَنْ يُذْهَبَ بِهِ إِلَى الْمُعَسْكَرِ، قَائِلًا أَنْ يُفْحَصَ بِضَرَبَاتٍ، لِيَعْلَمَ لأَيِّ سَبَبٍ كَانُوا يَصْرُخُونَ عَلَيْهِ هَكَذَا.

וַיְצַו שַׂר הָאֶלֶף לְהוֹלִיכוֹ אֶל־הַמְצָד וַיֹּאמֶר לְהַלְקוֹת אֹתוֹ וְלִבְדֹּק לְמַעַן יֵדַע מַדּוּעַ עָלָיו הַצְּעָקָה הַזֹּאת׃

Ⲁϥⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϭⲓⲧϥ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁϥ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲝ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲛ̀ⲗⲱⲓϫⲓ ⲥⲉⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ

the chiliarchos commanded them to take him into the castle, having told them to give pain to him with scourges, that he might know concerning what cause they cry out thus upon him.

ο χιλιαρχος προσεταξε να φερθη εις το φρουριον, παραγγειλας να εξετασθη δια μαστιγων, δια να γνωριση δια ποιαν αιτιαν εφωναζον ουτω κατ' αυτου.

بولس المواطن الروماني

فَلَمَّا مَدُّوهُ لِلسِّيَاطِ، قَالَ بُولُسُ لِقَائِدِ الْمِئَةِ الْوَاقِفِ: «أَيَجُوزُ لَكُمْ أَنْ تَجْلِدُوا إِنْسَانًا رُومَانِيًّا غَيْرَ مَقْضِيٍّ عَلَيْهِ؟»

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר אָסְרוּ אֹתוֹ לְהַכּוֹתוֹ בִרְצוּעוֹת וַיֹּאמֶר אֶל־שַׂר הַמֵּאָה הָעֹמֵד עָלָיו הַאַף רִשְׁיוֹן לָכֶם לְהַכּוֹת אִישׁ רוֹמִי בְּלֹא־דִין וּבְלֹא מִשְׁפָּט׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩϭⲟⲗⲕϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓϧⲱⲕ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉ̀ⲛⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ϫⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲛϥⲉⲣ ⲡⲕⲉϩⲱⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲁⲛ ⲡⲉⲧⲥϣⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲉⲣⲙⲁⲥⲧⲓⲅⲅⲟⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

But when they strained him in the thongs, Paulos said to the centurion who was standing (by): 'A man, Roman, not even condemned, it is lawful for you to scourge him.'

Και καθως εξηπλωσεν αυτον δεδεμενον με τα λωρια, ο Παυλος ειπε προς τον παρεστωτα εκατονταρχον· Ειναι ταχα νομιμον εις εσας ανθρωπον Ρωμαιον και ακατακριτον να μαστιγονητε;

فَإِذْ سَمِعَ قَائِدُ الْمِئَةِ ذَهَبَ إِلَى الأَمِيرِ، وَأَخْبَرَهُ قَائِلًا: «انْظُرْ مَاذَا أَنْتَ مُزْمِعٌ أَنْ تَفْعَلَ! لأَنَّ هَذَا الرَّجُلَ رُومَانِيٌّ».

וַיִּשְׁמַע שַׂר הַמֵּאָה אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה וַיֵּלֶךְ וַיַּגֵּד לְשַׂר הָאֶלֶף לֵאמֹר רְאֵה מַה־תַּעֲשֶׂה כִּי הָאִישׁ הַזֶּה רוֹמִי הוּא׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲁϥϣⲉ ϣⲁ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲁϥⲧⲁⲙⲟϥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲛⲁⲁⲓϥ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲡⲉ

But the centurion having heard, went unto the chiliarchos, he showed to him, saying: What wilt thou do? For the man is a Roman.'

Ακουσας δε ο εκατονταρχος, υπηγε και απηγγειλε προς τον χιλιαρχον, λεγων· Βλεπε τι μελλεις να καμης· διοτι ο ανθρωπος ουτος ειναι Ρωμαιος.

فَجَاءَ الأَمِيرُ وَقَالَ لَهُ: «قُلْ لِي: أَنْتَ رُومَانِيٌّ؟» فَقَالَ: «نَعَمْ».

וַיָּבֹא שַׂר־הָאֶלֶף וַיֹּאמַר הַגֵּד־לִי הֲרוֹמִי אַתָּה וַיֹּאמֶר רוֹמִי׃

Ⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ϣⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁϫⲟⲥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲁϩⲁ

But the chiliarchos came unto him; he said to him: Say to me that thou (art) a Roman.' But he (pron.) said: Yea.'

Προσελθων δε ο χιλιαρχος, ειπε προς αυτον· Λεγε μοι, συ Ρωμαιος εισαι; Ο δε ειπε· Ναι.

فَأَجَابَ الأَمِيرُ: «أَمَّا أَنَا فَبِمَبْلَغٍ كَبِيرٍ اقْتَنَيْتُ هَذِهِ الرَّعَوِيَّةَ». فَقَالَ بُولُسُ: «أَمَّا أَنَا فَقَدْ وُلِدْتُ فِيهَا».

וַיַּעַן שַׂר הָאֶלֶף אֲנִי בְּכֶסֶף רַב קָנִיתִי לִי מִשְׁפַּט הָאֶזְרָחוּת הַזֹּאת וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס וַאֲנִי יֻלַּדְתִּי בָהּ׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓϣⲱⲡ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲡⲟⲗⲏⲧⲓⲁ ⲛⲏⲓ ϧⲁ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲕⲉⲫⲁⲗⲉⲟⲛ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲧⲁⲩⲙⲁⲥⲧ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

The chiliarchos answered: I (pron.) bought this citizenship for me with a great sum.' But Paulos said: I (am one) who was born in it.'

Και απεκριθη ο χιλιαρχος· Εγω δια πολλων χρηματων απεκτησα ταυτην την πολιτογραφησιν. Ο δε Παυλος ειπεν· Αλλ' εγω και εγεννηθην Ρωμαιος.

وَلِلْوَقْتِ تَنَحَّى عَنْهُ الَّذِينَ كَانُوا مُزْمِعِينَ أَنْ يَفْحَصُوهُ. وَاخْتَشَى الأَمِيرُ لَمَّا عَلِمَ أَنَّهُ رُومَانِيٌّ، وَلأَنَّهُ قَدْ قَيَّدَهُ.

אָז הִרְפּוּ מִמֶּנּוּ הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר בָּאוּ לְבָדְקוֹ וְשַׂר הָאֶלֶף יָרֵא מְאֹד כִּי־אָסַר אוֹתוֹ וְהוּא רוֹמִי׃

Ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲁⲩϩⲉⲛⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉⲣϩⲟϯ ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ϫⲉ ⲁϥⲥⲟⲛϩϥ

Immediately then they departed from him who give pain to him: and the chiliarchos feared, having known that he was a Roman, and that he bound him.

Ευθυς λοιπον απεσυρθησαν απ' αυτου οι μελλοντες να βασανισωσιν αυτον. Και ο χιλιαρχος ετι εφοβηθη γνωρισας οτι ειναι Ρωμαιος, και διοτι ειχε δεσει αυτον.

أمام رؤساء اليهود

وَفِي الْغَدِ إِذْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يَعْلَمَ الْيَقِينَ: لِمَاذَا يَشْتَكِي الْيَهُودُ عَلَيْهِ؟ حَلَّهُ مِنَ الرِّبَاطِ، وَأَمَرَ أَنْ يَحْضُرَ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَكُلُّ مَجْمَعِهِمْ. فَأَحْضَرَ بُولُسَ وَأَقَامَهُ لَدَيْهِمْ.

וּמִמָּחֳרָת בִּקֵּשׁ לָדַעַת בָּרוּר עַל־מֶה הַיְּהוּדִים מְחַיְּבִים אוֹתוֹ וַיַּתֵּר מוֹסְרוֹתָיו וַיְצַו לְהָבִיא אֶת־רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וְאֶת כָּל־הַסַּנְהֶדְרִין וַיּוֹרֶד אֶת־פּוֹלוֹס וַיַּעֲמִידֵהוּ לִפְנֵיהֶם׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲧⲁϫⲣⲟ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁϥⲃⲟⲗϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉⲛ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲁϥⲧⲁϩⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

But on the (lit. his) morrow, wishing to know the certainty why the Jews accused him, he loosed him, and he commanded to come the chief priests and all the council, and he brought hullos down, he set him among them.

Τη δε επαυριον θελων να μαθη το βεβαιον, περι τινος κατηγορειται παρα των Ιουδαιων, ελυσεν αυτον απο των δεσμων, και προσεταξε να ελθωσιν οι αρχιερεις και ολον το συνεδριον αυτων και καταβιβασας τον Παυλον, εστησεν εμπροσθεν αυτων.

إصحاح 23

تابع: بولس أمام رؤساء اليهود

فَتَفَرَّسَ بُولُسُ فِي الْمَجْمَعِ وَقَالَ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، إِنِّي بِكُلِّ ضَمِيرٍ صَالِحٍ قَدْ عِشْتُ للهِ إِلَى هَذَا الْيَوْمِ».

וַיַּבֵּט פּוֹלוֹס בַּסַּנְהֶדְרִין וַיֹּאמַר אֲנָשִׁים אַחִים בְּתֻמַּת לְבָבִי הִתְהַלַּכְתִּי לִפְנֵי אֱלֹהִים עַד הַיּוֹם הַזֶּה׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲁⲓⲉⲣⲡⲟⲗⲓⲧⲉⲩⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲉϩⲟⲟⲩ

But Paulos having gazed at the council, said, [The] men, our brethren, in all good (plur.) conscience I (pron.) lived before God up to this day.

Ατενισας δε ο Παυλος εις το συνεδριον, ειπεν· Ανδρες αδελφοι, εγω εζησα ενωπιον του Θεου μετα πασης καλης συνειδησεως μεχρι ταυτης της ημερας.

فَأَمَرَ حَنَانِيَّا رَئِيسُ الْكَهَنَةِ، الْوَاقِفِينَ عِنْدَهُ أَنْ يَضْرِبُوهُ عَلَى فَمِهِ.

וַיְצַו חֲנַנְיָה הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל אֶת־הָעֹמְדִים עָלָיו לְהַכּוֹתוֹ עַל־פִּיו׃

Ⲡⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲇⲉ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛⲁϩⲣⲁϥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲓⲟⲩⲓ ϧⲉⲛ ⲣⲱϥ

But the chief priest Ananias commanded them who stood by him to strike on his mouth.

Ο δε αρχιερευς Ανανιας προσεταξε τους παρεστωτας πλησιον αυτου να κτυπησωσι το στομα αυτου.

حِينَئِذٍ قَالَ لَهُ بُولُسُ : «سَيَضْرِبُكَ اللهُ أَيُّهَا الْحَائِطُ الْمُبَيَّضُ! أَفَأَنْتَ جَالِسٌ تَحْكُمُ عَلَيَّ حَسَبَ النَّامُوسِ، وَأَنْتَ تَأْمُرُ بِضَرْبِي مُخَالِفًا لِلنَّامُوسِ؟»

וַיֹּאמֶר אֵלָיו פּוֹלוֹס עָתִיד אֱלֹהִים לְהַכּוֹתְךָ הַקִּיר הַמְּסֻיָּד הַאֻמְנָם ישֵׁב אַתָּה לָדִין אֹתִי כַּתּוֹרָה וְאַתָּה מְצַוֶּה לְהַכּוֹתִי שֶׁלֹא כַתּוֹרָה׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲉϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲫϯ ⲛⲁϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϯϫⲟⲓ ⲉⲧⲟϣϫ ⲛ̀ⲕⲟⲛⲓⲁ ⲕⲉⲣⲡⲕⲉϩⲉⲙⲥⲓ ⲉⲕϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

Then said Paulos to him: God will strike thee thus, [the] wall which is smeared with white; thou sittest even judging me according to the law, and thou commandest to strike me contrary to the law.'

Τοτε ο Παυλος ειπε προς αυτον· Ο Θεος μελλει να σε κτυπηση, τοιχε ασβεστωμενε· και συ καθησαι να με κρινης κατα τον νομον, και παρανομων προσταζεις να με κτυπωσιν;

فَقَالَ الْوَاقِفُونَ: «أَتَشْتِمُ رَئِيسَ كَهَنَةِ اللهِ؟»

וַיֹּאמְרוּ הָעֹמְדִים שָׁם אֶת־הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל לֵאלֹהִים תְּחָרֵף׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲁⲕϩⲱⲟⲩϣ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But they who stood (by) said: 'Thou reviledst the chief priest of God.'

Οι δε παρεστωτες ειπον· Τον αρχιερεα του Θεου λοιδορεις;

فَقَالَ بُولُسُ: «لَمْ أَكُنْ أَعْرِفُ أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنَّهُ رَئِيسُ كَهَنَةٍ، لأَنَّهُ مَكْتُوبٌ: رَئِيسُ شَعْبِكَ لَا تَقُلْ فِيهِ سُوءًا».

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אַחַי לֹא יָדַעְתִּי אֲשֶׁר הוּא הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל כִּי כָתוּב נָשִׂיא בְעַמְּךָ לֹא תָאֹר׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲛⲁⲓⲥⲱⲟⲩⲛ ⲡⲉ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲡⲉ ⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲟⲩⲁⲣⲭⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲕⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲉⲕϫⲉ ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϧⲁⲣⲟϥ

But Paulos said: I was not knowing, my brethren, that he is chief priest: for it is written, "A ruler of thy people thou shalt not say evil against."'

Και ο Παυλος ειπε· Δεν ηξευρον, αδελφοι, οτι ειναι αρχιερευς· διοτι ειναι γεγραμμενον. Αρχοντα του λαου σου δεν θελεις κακολογησει.

وَلَمَّا عَلِمَ بُولُسُ أَنَّ قِسْمًا مِنْهُمْ صَدُّوقِيُّونَ وَالآخَرَ فَرِّيسِيُّونَ، صَرَخَ فِي الْمَجْمَعِ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، أَنَا فَرِّيسِيٌّ ابْنُ فَرِّيسِيٍّ. عَلَى رَجَاءِ قِيَامَةِ الأَمْوَاتِ أَنَا أُحَاكَمُ».

וּפוֹלוֹס יָדַע כִּי מִקְצָתָם צַדּוּקִים וּמִקְצָתָם פְּרוּשִׁים וַיִּקְרָא בְּאָזְנֵי סַנְהֶדְרִין לֵאמֹר אֲנָשִׁים אַחִים פָּרוּשׁ בֶּן־פָּרוּשׁ אָנֹכִי וְעַל־תִּקְוַת הַמֵּתִים וּתְחִיָּתָם אֲנִי נָדוֹן׃

Ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲉⲣⲟⲥ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲫⲁ ⲛⲓⲥⲁⲇⲇⲟⲩⲕⲉⲟⲥ ⲡⲉ ⲡⲓⲕⲉⲙⲉⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲫⲁ ⲛⲓⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲡⲉ ⲁϥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲥⲉϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

But Paulos having known that there is a part (of them) indeed belonging to the Sadducees, but the other part belonging to the Pharisees, he cried out in the council, [The] men, our brethren, I (am) a Pharisee; concerning a hope and a resurrection of the dead I (pron.) am judged.

Εννοησας δε ο Παυλος οτι το εν μερος ειναι Σαδδουκαιων, το δε αλλο Φαρισαιων, εκραξεν εν τω συνεδριω. Ανδρες αδελφοι, εγω ειμαι Φαρισαιος, υιος Φαρισαιου· περι ελπιδος και αναστασεως νεκρων εγω κρινομαι.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا حَدَثَتْ مُنَازَعَةٌ بَيْنَ الْفَرِّيسِيِّينَ وَالصَّدُّوقِيِّينَ، وَانْشَقَّتِ الْجَمَاعَةُ،

וּבְדַבְּרוֹ הַדָּבָר הַזֶּה הָיָה רִיב בֵּין הַצַּדּוּקִים וּבֵין הַפְּרוּשִׁים וַיֵּחָלֵק הֶהָמוֹן׃

Ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϫⲟϥ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲟⲩⲧⲉ ⲛⲓⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲁⲇⲇⲟⲩⲕⲉⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲫⲱⲣϫ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲙⲏϣ

But he having said this, there happened a tumult between the Pharisees and the Sudducees: and the multitude was divided.

Και οτε ελαλησε τουτο, εγεινε διαιρεσις των Φαρισαιων και των Σαδδουκαιων, και διηρεθη το πληθος.

لأَنَّ الصَّدُّوقِيِّينَ يَقُولُونَ إِنَّهُ لَيْسَ قِيَامَةٌ وَلَا مَلاَكٌ وَلَا رُوحٌ، وَأَمَّا الْفَرِّيسِيُّونَ فَيُقِرُّونَ بِكُلِّ ذَلِكَ.

כִּי הַצַּדּוּקִים אֹמְרִים אֵין תְּחִיָּה וְאֵין מַלְאָךְ וָרוּחַ וְהַפְּרוּשִׁים מוֹדִים בִּשְׁנֵיהֶם׃

Ⲛⲓⲥⲁⲇⲇⲟⲩⲕⲉⲟⲥ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲥⲉϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲓⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲇⲉ ⲥⲉⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ

For the Sadducees indeed say that there is not resurrection, nor angel, 'nor spirit, but the Pharisees confess them both.

Διοτι οι μεν Σαδδουκαιοι λεγουσιν οτι δεν ειναι αναστασις ουδε αγγελος ουδε πνευμα, οι δε Φαρισαιοι ομολογουσιν αμφοτερα.

فَحَدَثَ صِيَاحٌ عَظِيمٌ، وَنَهَضَ كَتَبَةُ قِسْمِ الْفَرِّيسِيِّينَ وَطَفِقُوا يُخَاصِمُونَ قَائِلِينَ: «لَسْنَا نَجِدُ شَيْئًا رَدِيًّا فِي هَذَا الإِنْسَانِ! وَإِنْ كَانَ رُوحٌ أَوْ مَلاَكٌ قَدْ كَلَّمَهُ فَلَا نُحَارِبَنَّ اللهَ».

וַתְּהִי הֲמֻלָּה גְדוֹלָה וַיָּקוּמוּ הַסּוֹפְרִים אֲשֶׁר מִכַּת הַפְּרוּשִׁים וַיִּתְוַכְּחוּ־לֵאמֹר לֹא־מָצָאנוּ דָבָר רַע בָּאִישׁ הַזֶּה וְאִם־רוּחַ דִּבֶּר אֵלָיו אוֹ מַלְאָךְ אַל־נִלָּחֲמָה בֵּאלֹהִים׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϧⲣⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ ⲁⲩⲙⲗⲁϧ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲧⲉⲛϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲓⲉ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ

But a great noise happened, and some from the Pharisees rose, they disputed, saying: We find nothing of evil in this man. If a spirit spake to him or an angel.'

Και εγεινε κραυγη μεγαλη, και σηκωθεντες οι γραμματεις του μερους των Φαρισαιων διεμαχοντο, λεγοντες· Ουδεν κακον ευρισκομεν εν τω ανθρωπω τουτω· αν δε ελαλησε προς αυτον πνευμα η αγγελος, ας μη θεομαχωμεν.

وَلَمَّا حَدَثَتْ مُنَازَعَةٌ كَثِيرَةٌ اخْتَشَى الأَمِيرُ أَنْ يَفْسَخُوا بُولُسَ، فَأَمَرَ الْعَسْكَرَ أَنْ يَنْزِلُوا وَيَخْتَطِفُوهُ مِنْ وَسْطِهِمْ وَيَأْتُوا بِهِ إِلَى الْمُعَسْكَرِ.

וְהָרִיב הוֹלֵךְ וְחָזֵק וְשַׂר־הָאֶלֶף יָרֵא פֶּן־יְשַׁסְּעוּ אֶת־פּוֹלוֹס וַיְצַו אֶת־אַנְשֵׁי הַצָּבָא לָרֶדֶת וְלַחֲטֹף אֹתוֹ מִתּוֹכָם וּלְְהֲבִיאוֹ אֶל־הַמְצָד׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲁϥⲉⲣϩⲟϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉϥⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲧⲣⲁⲧⲉⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩϩⲱⲗⲉⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ

But a great tumult having happened, the chiliarchos feared lest by any means Paulos should be carried (off) by them, he commanded the soldiery that they should go up and snatch him from their midst, and bring him into the castle.

Και επειδη εγεινε μεγαλη διαιρεσις, φοβηθεις ο χιλιαρχος μη διασπαραχθη ο Παυλος υπ' αυτων, προσεταξε να καταβη το στρατευμα και να αρπαση αυτον εκ μεσου αυτων και να φερη εις το φρουριον.

وَفِي اللَّيْلَةِ التَّالِيَةِ وَقَفَ بِهِ الرَّبُّ وَقَالَ: «ثِقْ يَا بُولُسُ! لأَنَّكَ كَمَا شَهِدْتَ بِمَا لِي فِي أُورُشَلِيمَ، هَكَذَا يَنْبَغِي أَنْ تَشْهَدَ فِي رُومِيَةَ أَيْضًا».

וְהָאָדוֹן נִצָּב עָלָיו בַּלַּיְלָה הַהוּא וַיֹּאמֶר חֲזַק פּוֹלוֹס כִּי כַּאֲשֶׁר הַעִידוֹתָ לִּי בִּירוּשָׁלַיִם כֵּן הָעֵד תָּעִיד בְּרוֹמִי׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲁ ⲡ⳪̅ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛⲁϩⲣⲁϥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϫⲉⲙⲛⲟⲙϯ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲕⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱϯ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲧⲕⲉⲣⲱⲙⲏ

But in the night which cometh the Lord stood by him, he said: 'Take courage; as thou witnessed concerning me in Jerusalem, thus thou must also witness concerning me in Rōmē.'

Την δε ερχομενην νυκτα επιφανεις εις αυτον ο Κυριος, ειπε· Θαρρει, Παυλε, διοτι καθως εμαρτυρησας τα περι εμου εις Ιερουσαλημ, ουτω πρεπει να μαρτυρησης και εις Ρωμην.

مؤامرة لقتل بولس

وَلَمَّا صَارَ النَّهَارُ صَنَعَ بَعْضُ الْيَهُودِ اتِّفَاقًا، وَحَرَمُوا أَنْفُسَهُمْ قَائِلِينَ: إِنَّهُمْ لَا يَأْكُلُونَ وَلَا يَشْرَبُونَ حَتَّى يَقْتُلُوا بُولُسَ.

וַיְהִי לִפְנוֹת הַבֹּקֶר וַיִּתְחַבְּרוּ הַיְּהוּדִים וַיַּאַסְרוּ אִסָּר עַל־נַפְשָׁם אִם יֹאכְלוּ וְאִם יִשְׁתּוּ עַד אִם־יַהַרְגוּ אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲁⲩⲑⲱⲟⲩϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲩⲧⲁⲣⲕⲱⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲱ ϣⲁⲧⲟⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But the day having come, the Jewsassembled, they adjured themselves, saying (that they would) not eat nor drink until they killed Paulos.

Και οτε εγεινεν ημερα, τινες των Ιουδαιων συνομωσαντες ανεθεματισαν εαυτους, λεγοντες μητε να φαγωσι μητε να πιωσιν, εωσου φονευσωσι τον Παυλον·

وَكَانَ الَّذِينَ صَنَعُوا هَذَا التَّحَالُفَ أَكْثَرَ مِنْ أَرْبَعِينَ.

וְהַבָּאִים בָּאָלָה הַזֹּאת הָיוּ יוֹתֵר מֵאַרְבָּעִים אִישׁ׃

Ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲇⲉ ⲉ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲁⲛⲁϣ

But they were being more than forty men, they who made this oath.

ησαν δε πλειοτεροι των τεσσαρακοντα οι πραξαντες την συνωμοσιαν ταυτην·

فَتَقَدَّمُوا إِلَى رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ وَالشُّيُوخِ وَقَالُوا: «قَدْ حَرَمْنَا أَنْفُسَنَا حِرْمًا أَنْ لَا نَذُوقَ شَيْئًا حَتَّى نَقْتُلَ بُولُسَ.

וַיִּגְשׁוּ אֶל־רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וְאֶל הַזְּקֵנִים לֵאמֹר אִסָּר אָסַרְנוּ עַל־נַפְשֵׁנוּ לְבִלְתִּי טְעֹם מְאוּמָה עַד אִם־הָרַגְנוּ אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲛⲁⲓ ⲁⲩⲓ̀ ϣⲁ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲛⲁⲑⲉⲙⲁ ⲁⲛⲧⲁⲣⲕⲟⲛ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϫⲉⲙϯⲡⲓ ⲛ̀ϩⲗⲓ ϣⲁⲧⲉⲛϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

These came unto the chief priests and the presbyters, they said: an anathema we adjured ourselves not to taste anything until we kill Paulos:

οιτινες ελθοντες προς τους αρχιερεις και τους πρεσβυτερους, ειπον· Με αναθεμα ανεθεματισαμεν εαυτους, να μη γευθωμεν μηδεν εωσου φονευσωμεν τον Παυλον.

وَالآنَ أَعْلِمُوا الأَمِيرَ أَنْتُمْ مَعَ الْمَجْمَعِ لِكَيْ يُنْزِلَهُ إِلَيْكُمْ غَدًا، كَأَنَّكُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ تَفْحَصُوا بِأَكْثَرِ تَدْقِيقٍ عَمَّا لَهُ. وَنَحْنُ، قَبْلَ أَنْ يَقْتَرِبَ، مُسْتَعِدُّونَ لِقَتْلِهِ».

וְעַתָּה הוֹדִיעוּ־נָא אַתֶּם וְסַנְהֶדְרִין אֶת־שַׂר הָאֶלֶף וַיוֹרִידֵהוּ מָחָר אֲלֵיכֶם כְּאִלּוּ תַחְפְּצוּ לַחֲקֹר עָלָיו הֵיטֵב וַאֲנַחְנוּ נְכוֹנִים לַהֲמִיתוֹ בְּטֶרֶם יִקְרַב אֲלֵיכֶם׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲛϥ ϣⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲥ ϫⲉ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲉϥϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲛⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ

now then make known to the chiliarchos, with the council, that he may bring him unto you as that ye may know accurately concerning him: but we (prom) before that he approacheth you, are prepared to kill him.'

Τωρα λοιπον σεις μετα του συνεδριου μηνυσατε προς τον χιλιαρχον, να καταβιβαση αυτον αυριον προς εσας, ως μελλοντας να μαθητε ακριβεστερον τα περι αυτου· ημεις δε, πριν αυτος πλησιαση, ειμεθα ετοιμοι να φονευσωμεν αυτον.

وَلكِنَّ ابْنَ أُخْتِ بُولُسَ سَمِعَ بِالْكَمِينِ، فَجَاءَ وَدَخَلَ الْمُعَسْكَرَ وَأَخْبَرَ بُولُسَ.

וַיִּשְׁמַע בֶּן־אֲחוֹת פּוֹלוֹס אֶת־אָרְבָּם וַיֵּלֶךְ וַיָּבֹא אֶל־הַמְצָד וַיַּגֵּד לְפוֹלוֹס׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ϯϫⲟⲣϫⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲥⲱⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥⲓ̀ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ ⲁϥⲧⲁⲙⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But (the) son of (the) sister of Paulos having heard of the plot, he came, he went in to the castle, he showed to Paulos.

Ακουσας δε την ενεδραν ο υιος της αδελφης του Παυλου, υπηγε και εισελθων εις το φρουριον απηγγειλε προς τον Παυλον.

فَاسْتَدْعَى بُولُسُ وَاحِدًا مِنْ قُوَّادِ الْمِئَاتِ وَقَالَ: «اذْهَبْ بِهَذَا الشَّابِّ إِلَى الأَمِيرِ، لأَنَّ عِنْدَهُ شَيْئًا يُخْبِرُهُ بِهِ».

וַיִּקְרָא פוֹלוֹס לְאֶחָד מִשָּׂרֵי הַמֵּאוֹת וַיֹּאמֶר אֵלָיו קַח אֶת־הַבָּחוּר הַזֶּה אֶל־שַׂר הָאֶלֶף כִּי־דָבָר לוֹ לְהוֹדִיעוֹ׃

Ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϭⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϫⲟϥ ⲛⲁϥ

But Paulos called one of the centurions, he said: Take this young man in unto the chiliarchos; for he hath a thing to say to him.'

Και ο Παυλος προσκαλεσας ενα των εκατονταρχων, ειπε· Φερε τον νεον τουτον προς τον χιλιαρχον· διοτι εχει τι να απαγγειλη προς αυτον.

فَأَخَذَهُ وَأَحْضَرَهُ إِلَى الأَمِيرِ وَقَالَ: «اسْتَدْعَانِي الأَسِيرُ بُولُسُ، وَطَلَبَ أَنْ أُحْضِرَ هَذَا الشَّابَّ إِلَيْكَ، وَهُوَ عِنْدَهُ شَيْءٌ لِيَقُولَهُ لَكَ».

וַיְבִיאֵהוּ אֶל־שַׂר הָאֶלֶף וַיֹּאמַר פּוֹלוֹס הָאַסִּיר קְרָאַנִי אֵלָיו וַיְבַקֵּשׁ מִמֶּנִּי לְהָבִיא אֵלֶיךָ אֶת־הַבָּחוּר הַזֶּה כִּי־דָבָר לוֹ לְהַגִּיד לָךְ׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲁϥϭⲓⲧϥ ⲁϥⲉⲛϥ ϣⲁ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲥⲟⲛϩ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲁϥϫⲟⲥ ⲛⲏⲓ ⲉⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲣⲟⲕ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉ̀ϫⲟϥ ⲛⲁⲕ

He (pron.) indeed then took him; he brought him unto the chiliarchos, and he said: The prisoner Paulos called me, he told me, To bring this young man in unto thee, having a thing to say to thee.'

Εκεινος λοιπον παραλαβων αυτον, εφερε προς τον χιλιαρχον και λεγει· Ο δεσμιος Παυλος με εκραξε και με παρεκαλεσε να φερω τον νεον τουτον προς σε, διοτι εχει τι να σοι λαληση.

فَأَخَذَ الأَمِيرُ بِيَدِهِ وَتَنَحَّى بِهِ مُنْفَرِدًا، وَاسْتَخْبَرَهُ: «مَا هُوَ الَّذِي عِنْدَكَ لِتُخْبِرَنِي بِهِ؟»

וַיֹּאחֶז שַׂר הָאֶלֶף בְּיָדוֹ וַיָּסַר עִמּוֹ לְבַדּוֹ וַיֹּאמֶר אֵלָיו מָה הַדָּבָר אֲשֶׁר תּוֹדִיעֵנִי׃

Ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲁⲛⲁⲭⲱⲣⲓⲛ ⲥⲁⲟⲩⲥⲁ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲛⲁϥϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲕⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϫⲟϥ ⲛⲏⲓ

But the chiliarchos seized hold of his hand, and having withdrawn apart alone, he was asking him: What (is) it which thou wishest to say to me?'

Πιασας δε αυτον απο της χειρος ο χιλιαρχος και αποσυρθεις κατ' ιδιαν, ηρωτησε, Τι ειναι εκεινο, το οποιον εχεις να μοι απαγγειλης;

فَقَالَ: «إِنَّ الْيَهُودَ تَعَاهَدُوا أَنْ يَطْلُبُوا مِنْكَ أَنْ تُنْزِلَ بُولُسَ غَدًا إِلَى الْمَجْمَعِ، كَأَنَّهُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ يَسْتَخْبِرُوا عَنْهُ بِأَكْثَرِ تَدْقِيقٍ.

וַיֹּאמַר כִּי־נוֹעֲצוּ הַיְּהוּדִים יַחְדָּו לְבַקֶשׁ מִמְּךָ לְהוֹרִיד אֶת־פּוֹלוֹס מָחָר לִפְנֵי סַנְהֶדְרִין כְּאִלּוּ חֲפֵצִים לָדַעַת הֵיטֵב אֶת־עִנְיָנוֹ׃

Ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲩⲥⲉⲙⲛⲏⲧⲥ ⲉⲧⲟⲃϩⲕ ⲛ̀ⲣⲁⲥϯ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ ϩⲱⲥ ⲉⲕⲛⲁⲉⲙⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ

But he said: The Jews settled to pray thee to-morrow, that thou should bring Paulos to the council, as thou wilt know concerning him accurately.

Ο δε ειπεν οτι οι Ιουδαιοι συνεφωνησαν να σε παρακαλεσωσι να καταβιβασης αυριον τον Παυλον εις το συνεδριον, ως θελοντες να μαθωσι τι ακριβεστερον περι αυτου.

فَلَا تَنْقَدْ إِلَيْهِمْ، لأَنَّ أَكْثَرَ مِنْ أَرْبَعِينَ رَجُلًا مِنْهُمْ كَامِنُونَ لَهُ، قَدْ حَرَمُوا أَنْفُسَهُمْ أَنْ لَا يَأْكُلُوا وَلَا يَشْرَبُوا حَتَّى يَقْتُلُوهُ. وَهُمُ الآنَ مُسْتَعِدُّونَ مُنْتَظِرُونَ الْوَعْدَ مِنْكَ».

וְאַתָּה אַל־תִּשְׁמַע לָהֶם כִּי אֹרְבִים לוֹ מֵהֶם יוֹתֵר מֵאַרְבָּעִים אִישׁ אֲשֶׁר אָסְרוּ אִסָּר עַל־נַפְשָׁם לְבִלְתִּי אֲכֹל וּשְׁתוֹת עַד אִם־הֱמִיתֻהוּ וְהֵמָּה עַתָּה עֹמְדִים וּמְחַכִּים לִדְבָרֶךָ׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲑⲱⲧ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲟⲩⲟ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲙ̅ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲩϫⲱⲣϫ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲣⲕⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲱⲙ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲱ ϣⲁⲧⲟⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲥⲉⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲉⲩϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲕ

Thou then be not persuaded by them: for there are more than forty men from them lying in wait for him; these who adjured one another not to eat nor to drink until they kill him: and now they are prepared, looking out for the promise about to be from thee.'

Συ λοιπον μη πεισθης εις αυτους, διοτι ενεδρευουσιν αυτον πλειοτεροι των τεσσαρακοντα ανδρες εξ αυτων, οιτινες ανεθεματισαν εαυτους μητε να φαγωσι μητε να πιωσιν, εωσου φονευσωσιν αυτον· και τωρα ειναι ετοιμοι, προσμενοντες την παρα σου υποσχεσιν.

ترحيل بولس إلى فيليكس في قيصرية

فَأَطْلَقَ الأَمِيرُ الشَّابَّ مُوصِيًا إِيَّاهُ أَنْ: «لاَ تَقُلْ لأَحَدٍ إِنَّكَ أَعْلَمْتَنِي بِهَذَا».

וַיְשַׁלַּח שַׂר־הָאֶלֶף אֶת־הַבָּחוּר וַיְצַו עָלָיו אֲשֶׁר לֹא יַגִּיד לְאִישׁ כִּי גִּלָּה־לוֹ אֶת־הַדָּבָר הַזֶּה׃

Ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲁϥⲭⲁ ⲡⲓϧⲉⲗϣⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲁϥϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲛⲁϥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϫⲟⲥ ⲛ̀ϩⲗⲓ ϫⲉ ⲁⲕⲧⲁⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲓ

The chiliarchos then dismissed the young man, having ordered him not to say to any one that thou showedst to me these (things).

Ο χιλιαρχος λοιπον απελυσε τον νεον, παραγγειλας, να μη ειπης εις μηδενα οτι εφανερωσας ταυτα εις εμε.

ثُمَّ دَعَا اثْنَيْنِ مِنْ قُوَّادِ الْمِئَاتِ وَقَالَ: «أَعِدَّا مِئَتَيْ عَسْكَرِيٍّ لِيَذْهَبُوا إِلَى قَيْصَرِيَّةَ، وَسَبْعِينَ فَارِسًا وَمِئَتَيْ رَامِحٍ، مِنَ السَّاعَةِ الثَّالِثَةِ مِنَ اللَّيْلِ.

וַיִּקְרָא לִשְׁנֵי שָׂרֵי מֵאוֹת וַיֹּאמַר הֵחָלְצוּ מֵאִתְּכֶם אַנְשֵׁי־צָבָא מָאתַיִם לָלֶכֶת לְקֵיסַרְיָה וּפָרָשִׁים שִׁבְעִים וּמשְׁכֵי קֶשֶׁת מָאתַיִם סוֹף־הַשָּׁעָה הַשְּׁלִישִׁית בַּלָּיְלָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲃ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲥⲉⲃⲧⲉ ⲥ̅ ⲙ̀ⲙⲁⲧⲟⲓ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉϣⲉ ϣⲁ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲟ̅ ⲛ̀ϩⲓⲡⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲥ̅ ⲛ̀ⲣⲉϥϩⲓⲗⲟⲅⲭⲏ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲫⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲁϫⲡⲅ̅ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ

And he called two from the centurions; he said to them: 'Prepare two hundred soldiers, that they may go unto Kesaria, and seventy horsemen, and two hundred spearmen, from (the) third hour of the night,

Και προσκαλεσας δυο τινας των εκατονταρχων, ειπεν· Ετοιμασατε διακοσιους στρατιωτας δια να υπαγωσιν εως Καισαρειας, και εβδομηκοντα ιππεις και διακοσιους λογχοφορους, απο τριτης ωρας της νυκτος,

وَأَنْ يُقَدِّمَا دَوَابَّ لِيُرْكِبَا بُولُسَ وَيُوصِلاَهُ سَالِمًا إِلَى فِيلِكْسَ الْوَالِي».

וּבְהֵמוֹת יָכִינוּ לְהַרְכִּיב אֶת־פּוֹלוֹס לְמַעַן הֲבִיאוֹ שָׁלֵם אֶל־פִילִיכַס הַהֶגְמוֹן׃

Ⲛ̀ⲥⲉϭⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲕⲉⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲧⲁⲗⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲛⲁϩⲙⲉϥ ϣⲁ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲡⲓϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ

and may take beasts also, that they may mount Paulos, and bring him safe unto Phylix the governor.'

ετοιμασατε και ζωα, δια να επικαθισωσι τον Παυλον και φερωσιν ασφαλως προς Φηλικα τον ηγεμονα·

وَكَتَبَ رِسَالَةً حَاوِيَةً هَذِهِ الصُّورَةَ:

וַיִּכְתֹּב אִגֶּרֶת וּבָהּ כַּדְּבָרִים הָאֵלֶּה׃

Ⲁϥⲥϧⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲧⲩⲡⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

But he wrote a letter having a form thus,

και εγραψεν επιστολην περιεχουσαν τον τυπον τουτον·

«كُلُودِيُوسُ لِيسِيَاسُ، يُهْدِي سَلاَمًا إِلَى الْعَزِيزِ فِيلِكْسَ الْوَالِي:

קְלוֹדְיוֹס לוּסִיאַס לְפִילִיכַס הַהֶגְמוֹן הָאַדִּיר שָׁלוֹם׃

Ⲕⲗⲁⲩⲇⲓⲟⲥ ⲗⲩⲥⲓⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲣⲁⲧⲓⲥⲧⲟⲥ ⲛ̀ϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲭⲉⲣⲉ

Klaudios Lysia to the most excellent governor Phylix, hail.

Κλαυδιος Λυσιας προς τον κρατιστον ηγεμονα Φηλικα, χαιρειν.

هَذَا الرَّجُلُ لَمَّا أَمْسَكَهُ الْيَهُودُ وَكَانُوا مُزْمِعِينَ أَنْ يَقْتُلُوهُ، أَقْبَلْتُ مَعَ الْعَسْكَرِ وَأَنْقَذْتُهُ، إِذْ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ رُومَانِيٌّ.

אֶת־הָאִישׁ הַזֶּה תָּפְשׂוֹּ הַיְּהוּדִים וַיְבַקְשׁוּ הֲמִיתוֹ וָאָבֹא עִם־אַנְשֵׁי הַצָּבָא וָאֲפַלְּטֵהוּ מִתּוֹכָם בְּשָׁמְעִי כִּי־רוֹמִי הוּא׃

Ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲁⲩⲧⲁϩⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ ⲁⲓϣⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲧⲣⲁⲧⲉⲩⲙⲁ ⲁⲓⲛⲁϩⲙⲉϥ ⲉⲧⲁⲓⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲡⲉ

This man the Jews seized, and as they are thinking to kill him, I went with the soldiery; . I saved him, having known that he is a Roman.

Τον ανδρα τουτον, συλληφθεντα υπο των Ιουδαιων και μελλοντα να φονευθη υπ' αυτων, επελθων μετα του στρατευματος εσωσα αυτον, μαθων οτι ειναι Ρωμαιος.

وَكُنْتُ أُرِيدُ أَنْ أَعْلَمَ الْعِلَّةَ الَّتِي لأَجْلِهَا كَانُوا يَشْتَكُونَ عَلَيْهِ، فَأَنْزَلْتُهُ إِلَى مَجْمَعِهِمْ،

וּבַאֲשֶׁר חָפַצְתִּי לָדַעַת עַל־מֶה שָׂטְנוּ אֹתוֹ הוֹרַדְתִּיו אֶל־סַנְהֶדְרִין שֶׁלָּהֶם׃

Ⲉⲓⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ϯⲗⲱⲓϫⲓ ⲉ̀ⲧⲟⲩϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ ⲁⲓⲉⲛϥ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲟⲩⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ

But wishing to know the cause concerning which they found fault with him, I brought him to their council:

Θελων δε να μαθω αιτιαν, δια την οποιαν εκατηγορουν αυτον, κατεβιβασα αυτον εις το συνεδριον αυτων·

فَوَجَدْتُهُ مَشْكُوًّا عَلَيْهِ مِنْ جِهَةِ مَسَائِلِ نَامُوسِهِمْ. وَلكِنَّ شَكْوَى تَسْتَحِقُّ الْمَوْتَ أَوِ الْقُيُودَ لَمْ تَكُنْ عَلَيْهِ.

וָאֵדַע כִּי־שָׂטְנוּ אֹתוֹ עַל־דִּבְרֵי שֶׁאֱלוֹת דָּתָם וְלֹא עַל־דָּבָר אֲשֶׁר יִהְיֶה עָנְשׁוֹ עָלָיו מִיתָה אוֹ מוֹסֵרוֹת׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲓϫⲉⲙϥ ⲉⲩϫⲉⲙⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ϩⲁⲛⲍⲏⲧⲏⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲓϫⲉⲙ ⲛⲟⲃⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉϥⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲓⲉ ϩⲁⲛⲥⲛⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲉⲅⲕⲗⲏⲙⲁ

whom I found found fault with concerning questions of their law, but I found not sin in him worthy of (the) death or bonds for an offence.

και ευρον αυτον εγκαλουμενον περι ζητηματων του νομου αυτων, μη εχοντα ομως μηδεν εγκλημα αξιον θανατου η δεσμων.

ثُمَّ لَمَّا أُعْلِمْتُ بِمَكِيدَةٍ عَتِيدَةٍ أَنْ تَصِيرَ عَلَى الرَّجُلِ مِنَ الْيَهُودِ، أَرْسَلْتُهُ لِلْوَقْتِ إِلَيْكَ، آمِرًا الْمُشْتَكِينَ أَيْضًا أَنْ يَقُولُوا لَدَيْكَ مَا عَلَيْهِ. كُنْ مُعَافًى».

וְעַתָּה הִנֵּה הֻגַּד־לִי שֶׁהַיְּהוּדִים מִתְנַכְּלִים בָּאִישׁ הַזֶּה וָאֶשְׁלָחֵהוּ אֵלֶיךָ מִיָּד וְגַם אֶת־שׂטְנָיו צִוֵּיתִי לָבוֹא וּלְהַגִּישׁ שִׂטְנָתָם לְפָנֶיךָ וְאַתָּה שָׁלוֹם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲧⲁⲙⲟⲓ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲉϥⲛⲁϣⲱⲡⲓ ϧⲁ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲥⲁⲧⲟⲧ ⲁⲓⲟⲩⲟⲣⲡϥ ϩⲁⲣⲟⲕ ⲉ̀ⲁⲓϩⲟⲛϩⲉⲛ ⲉ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲁϩⲣⲁⲕ

But having been shown concerning an evil plan which would be made against this man by them, immediately I sent him to thee, having ordered his accusers to speak with thee.

Και επειδη εμηνυθη προς εμε οτι μελλει να γεινη εις τον ανθρωπον επιβουλη υπο των Ιουδαιων, ευθυς επεμψα αυτον προς σε, παραγγειλας και εις τους κατηγορους να ειπωσιν ενωπιον σου τα κατ' αυτου. Υγιαινε.

فَالْعَسْكَرُ أَخَذُوا بُولُسَ كَمَا أُمِرُوا، وَذَهَبُوا بِهِ لَيْلًا إِلَى أَنْتِيبَاتْرِيسَ.

וַיִּקְחוּ אַנְשֵׁי הַצָּבָא אֶת־פּוֹלוֹס כַּאֲשֶׁר צֻוּוּ וַיְבִיאֻהוּ לַיְלָה אֶל־אַנְטִפַּטְרִיס׃

Ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉⲧⲁⲩⲑⲁϣ ⲛⲱⲟⲩ ⲁⲩⲱⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛ̀ϫⲱⲣϩ ⲉ̀ⲁⲩⲉⲛϥ ⲉ̀ⲁⲛⲧⲓⲡⲁⲧⲣⲓⲥ

The soldiers indeed then, according to that which was ordained them, took away Paulos by night, having brought him to Antipatris.

Οι μεν λοιπον στρατιωται κατα την δοθεισαν εις αυτους προσταγην αναλαβοντες τον Παυλον, εφεραν δια της νυκτος εις την Αντιπατριδα,

وَفِي الْغَدِ تَرَكُوا الْفُرْسَانَ يَذْهَبُونَ مَعَهُ وَرَجَعُوا إِلَى الْمُعَسْكَرِ.

וּמִמָּחֳרָת הִנִּיחוּ אֶת־הַפָּרָשִׁים לָלֶכֶת אִתּוֹ וַיָּשׁוּבוּ לַמְצָד׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲓϩⲓⲡⲉⲩⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲉ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ϯⲡⲁⲣⲉⲙⲃⲟⲗⲏ

But on the (lit. his) morrow they let the horsemen go with him; they returned to the castle.

την δε επαυριον, αφησαντες τους ιππεις να υπαγωσι μετ' αυτου, υπεστρεψαν εις το φρουριον·

وَأُولئِكَ لَمَّا دَخَلُوا قَيْصَرِيَّةَ وَدَفَعُوا الرِّسَالَةَ إِلَى الْوَالِي، أَحْضَرُوا بُولُسَ أَيْضًا إِلَيْهِ.

וְאֵלֶּה בָּאוּ אֶל־קֵיסַרְיָה וַיִּתְּנוּ אֶת־הָאִגֶּרֶת בִּידֵי הַהֶגְמוֹן וַיַּעֲמִידוּ לְפָנָיו גַּם אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϯ ⲛ̀ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲙ̀ⲡⲓϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ ⲁⲩⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲡⲕⲉⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲁϩⲣⲁϥ

But those (lit. these) having come to Kesaria, and having given the epistle to the governor, they presented Paulos also to him.

οιτινες εισελθοντες εις την Καισαρειαν και εγχειρισαντες την επιστολην εις τον ηγεμονα, παρεστησαν και τον Παυλον εις αυτον.

فَلَمَّا قَرَأَ الْوَالِي الرِّسَالَةَ، وَسَأَلَ مِنْ أَيَّةِ وِلاَيَةٍ هُوَ، وَوَجَدَ أَنَّهُ مِنْ كِيلِيكِيَّةَ،

וַיְהִי כִּקְרֹא הַהֶגְמוֹן אֶת־הָאִגֶּרֶת וַיִּשְׁאַל לָדַעַת מֵאֵי־זֹה מְדִינָה הוּא וַיְהִי כְשָׁמְעוֹ כִּי־הוּא מִקִּילִיקְיָא וַיֹּאמַר׃

Ⲉⲧⲁϥⲱϣ ⲇⲉ ⲛ̀ϯⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ⲁϥϣⲓⲛⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲁϣ ⲛ̀ⲉⲡⲁⲣⲭⲓⲁ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ ⲡⲉ

But he having read the letter, asked from what province he is; and having known that he is from [the] Kylikia,

Ο δε ηγεμων, αφου ανεγνωσε την επιστολην και ηρωτησεν εκ ποιας επαρχιας ειναι και ηκουσεν οτι ειναι απο Κιλικιας,

قَالَ: «سَأَسْمَعُكَ مَتَى حَضَرَ الْمُشْتَكُونَ عَلَيْكَ أَيْضًا». وَأَمَرَ أَنْ يُحْرَسَ فِي قَصْرِ هِيرُودُسَ.

אֶשְׁמַע אֶת־דְּבָרֶיךָ בְּבוֹא גַם־שׂטְנֶיךָ הֵנָּה וַיְצַו לְשָׁמְרוֹ בְּבֵית הַמִּשְׁפָּט אֲשֶׁר לְהוֹרְדוֹס׃

Ⲉⲓⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲡⲉϫⲁϥ ϩⲟⲧⲁⲛ ⲁⲩϣⲁⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲉⲕⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲣⲉⲧⲱⲣⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲏⲣⲱⲇⲏⲥ

I shall hear thee, he said, whenever should come thine accusers: and he commanded to keep him in the pretōrion of Ērōdēs.

Θελω σε ακροασθη, ειπεν, οταν και οι κατηγοροι σου ελθωσι· και προσεταξε να φυλαττηται εν τω πραιτωριω του Ηρωδου.

إصحاح 24

دعوى اليهود ضد بولس

وَبَعْدَ خَمْسَةِ أَيَّامٍ انْحَدَرَ حَنَانِيَّا رَئِيسُ الْكَهَنَةِ مَعَ الشُّيُوخِ وَخَطِيبٍ اسْمُهُ تَرْتُلُّسُ. فَعَرَضُوا لِلْوَالِي ضِدَّ بُولُسَ.

וַיְהִי אַחֲרֵי חֲמֵשֶׁת יָמִים וַיֵּרֶד חֲנַנְיָה הַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וְאִתּוֹ הַזְּקֵנִים וְאִישׁ דְּבָרִים אֶחָד טַרְטֻלּוֹס שְׁמוֹ וַיּוֹדִיעוּ אֶת־הַהֶגְמוֹן אֶת־דְּבַר רִיבָם עִם־פּוֹלוֹס׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲉ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲁⲛⲁⲛⲓⲁⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲕⲉⲣⲏⲧⲱⲣ ϫⲉ ⲧⲉⲣⲧⲩⲗⲗⲟⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲁⲩⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲡⲓϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ ϧⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But after five days came up the chief priest Ananias with presbyters, and also an orator, called Tertyllos: these having come, made known to the governor against Paulos.

Μετα δε πεντε ημερας κατεβη ο αρχιερευς Ανανιας μετα των πρεσβυτερων και μετα τινος Τερτυλλου ρητορος, οιτινες ενεφανισθησαν εις τον ηγεμονα κατα του Παυλου.

فَلَمَّا دُعِيَ، ابْتَدَأَ تَرْتُلُّسُ فِي الشِّكَايَةِ قَائِلًا:

וַיְהִי כַּאֲשֶׁר קָרְאוּ־לוֹ וַיָּחֶל טַרְטֻלּוֹס לְחַיֵּב אֹתוֹ וַיֹּאמַר׃

Ⲉⲧⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲣⲧⲩⲗⲗⲟⲥ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲥϣⲟⲡ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉⲥⲟϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲕ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲧⲁϩⲟ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲉⲩϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲕϥⲓⲣⲱⲟⲩϣ

But he having been called, Tertyllos began to accuse him, saying, Abundant peace happens through thee, and establishment (plur.) is happening to this nation through thy providence

Προσκληθεντος δε αυτου, ηρχισε να κατηγορη ο Τερτυλλος, λεγων· Επειδη απολαμβανομεν δια σου πολλην ησυχιαν και γινονται εις το εθνος τουτο λαμπρα πραγματα δια της προνοιας σου,

«إِنَّنَا حَاصِلُونَ بِوَاسِطَتِكَ عَلَى سَلاَمٍ جَزِيلٍ، وَقَدْ صَارَتْ لِهَذِهِ الأُمَّةِ مَصَالِحُ بِتَدْبِيرِكَ. فَنَقْبَلُ ذَلِكَ أَيُّهَا الْعَزِيزُ فِيلِكْسُ بِكُلِّ شُكْرٍ فِي كُلِّ زَمَانٍ وَكُلِّ مَكَانٍ.

עַל־יָדְךָ פִילִיכַס הָאַדִּיר יָשַׁבְנוּ בְּשָׁלוֹם רָב וְתַקָּנוֹת רַבּוֹת נַעֲשׂוֹּ לָעָם הַזֶּה בְּהַשְׁגָּחָתֶךָ עַל־אֵלֶּה אֲנַחְנוּ מוֹדִים לְךָ בְּכָל־פָּנִים וּבְכָל־מָקוֹם׃

Ⲥⲁⲥⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲧⲉⲛϣⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲕⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ϧⲉⲛ ϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛⲓⲃⲉⲛ

on all sides, and in all places, we accept thee, most excellent Phylix, in all thanksgiving.

κατα παντα και πανταχου ευγνωμονουμεν, κρατιστε Φηλιξ, μετα πασης ευχαριστιας.

وَلكِنْ لِئَلاَّ أُعَوِّقَكَ أَكْثَرَ، أَلْتَمِسُ أَنْ تَسْمَعَنَا بِالاخْتِصَارِ بِحِلْمِكَ:

וְלֹא אוֹגִיעֲךָ הַרְבֵּה עַל־כֵּן יִהְיוּ דְבָרֵינוּ מְעַטִּים וְאֶתְחַנֵּן אֵלֶיךָ שֶׁתִּשְׁמָעֵנוּ כְּחֶמְלָתֶךָ׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ϯⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕⲙⲉⲧⲉⲡⲓⲕⲏⲥ

But that I may not hinder thee the more, I pray thee to hear me concisely in thy fairness.

Αλλα δια να μη σε απασχολω περισσοτερον, παρακαλω να ακουσης ημας συντομως με την επιεικειαν σου.

فَإِنَّنَا إِذْ وَجَدْنَا هَذَا الرَّجُلَ مُفْسِدًا وَمُهَيِّجَ فِتْنَةٍ بَيْنَ جَمِيعِ الْيَهُودِ الَّذِينَ فِي الْمَسْكُونَةِ، وَمِقْدَامَ شِيعَةِ النَّاصِرِيِّينَ،

כִּי מָצָאנוּ אֶת־הָאִישׁ הַזֶּה כְּקֶטֶב וּמְגָרֶה מִדְיָנִים בֵּין כָּל־הַיְּהוּדִים עַל־פְּנֵי תֵבֵל וְהוּא רֹאשׁ כַּת הַנָּצְרִים׃

Ⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲗⲟⲓⲙⲟⲥ ⲉϥⲕⲓⲙ ⲛ̀ϩⲁⲛϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲓⲧ ⲉⲧϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ

For we found this pestilent man, moving troubles to all the Jews who are in the world, being (a) first (man) for (the) sect of the Nazōreos:

Επειδη ευρομεν τον ανθρωπον τουτον οτι ειναι φθοροποιος και διεγειρει στασιν μεταξυ ολων των κατα την οικουμενην Ιουδαιων, και ειναι πρωτοστατης της αιρεσεως των Ναζωραιων,

وَقَدْ شَرَعَ أَنْ يُنَجِّسَ الْهَيْكَلَ أَيْضًا، أَمْسَكْنَاهُ وَأَرَدْنَا أَنْ نَحْكُمَ عَلَيْهِ حَسَبَ نَامُوسِنَا.

וְהוּא גַם־נִסָּה לְחַלֵּל אֶת־הַמִּקְדָּשׁ וַנִּתְפֹּשׂ אוֹתוֹ וַנַּחְפֹּץ לְשָׁפְטוֹ עַל־פִּי תוֹרָתֵנוּ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϭⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲥⲱϥ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲉⲣⲫⲉⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

who tried to defile the temple even: and we laid hold on him.

οστις και τον ναον εδοκιμασε να βεβηλωση, τον οποιον και εκρατησαμεν και κατα τον ημετερον νομον ηθελησαμεν να κρινωμεν.

فَأَقْبَلَ لِيسِيَاسُ الأَمِيرُ بِعُنْفٍ شَدِيدٍ وَأَخَذَهُ مِنْ بَيْنِ أَيْدِينَا،

וַיָּבֹא עָלֵינוּ לוּסִיאַס שַׂר־הָאֶלֶף בְּרָב־כֹּחַ וַיַּחְטְפֵהוּ מִיָּדֵינוּ׃

-

Omitted

Ελθων ομως Λυσιας ο χιλιαρχος απεσπασεν αυτον μετα πολλης βιας εκ των χειρων ημων,

وَأَمَرَ الْمُشْتَكِينَ عَلَيْهِ أَنْ يَأْتُوا إِلَيْكَ. وَمِنْهُ يُمْكِنُكَ إِذَا فَحَصْتَ أَنْ تَعْلَمَ جَمِيعَ هَذِهِ الأُمُورِ الَّتِي نَشْتَكِي بِهَا عَلَيْهِ».

וַיְצַו אֶת־שׂטְנָיו אֲשֶׁר יָבֹאוּ לְפָנֶיךָ וְאַתָּה כִּי־תַּחֲקֹר אֹתוֹ תּוּכַל לָדַעַת מִפִּיהוּ אֵת כָּל־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה אֲשֶׁר עֲלֵיהֶם אֲנַחְנוּ מְחַיְּבִים אֹתוֹ׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲕϣⲁⲛϧⲉⲧϧⲱⲧϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

This (man) from whom it is possible for thee thyself to know, shouldest thou examine him concerning these things in which we accuse him.

προσταξας τους κατηγορους αυτου να ελθωσιν ενωπιον σου· παρα του οποιου θελεις δυνηθη εξετασας αυτος να μαθης περι παντων τουτων, περι των οποιων ημεις κατηγορουμεν αυτον.

ثُمَّ وَافَقَهُ الْيَهُودُ أَيْضًا قَائِلِينَ: «إِنَّ هَذِهِ الأُمُورَ هَكَذَا».

וַיְמַלְאוּ הַיְּהוּדִים אֶת־דְּבָרָיו לֵאמֹר כִּי־כֵן הוּא׃

Ⲁⲩⲟⲩⲁϩⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ϫⲉ ⲛⲁⲓ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

The Jews added their word that these things were thus.

Συνωμολογησαν δε και οι Ιουδαιοι, λεγοντες οτι ταυτα ουτως εχουσι.

دفاعه أمام فيلكس الوالي

فَأَجَابَ بُولُسُ، إِذْ أَوْمَأَ إِلَيْهِ الْوَالِي أَنْ يَتَكَلَّمَ: «إِنِّي إِذْ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّكَ مُنْذُ سِنِينَ كَثِيرَةٍ قَاضٍ لِهَذِهِ الأُمَّةِ، أَحْتَجُّ عَمَّا فِي أَمْرِي بِأَكْثَرِ سُرُورٍ.

וַיִּרְמֹז הַהֶגְמוֹן לְפוֹלוֹס לְדַבֵּר וַיַּעַן וַיֹּאמַר יַעַן אֲשֶׁר יָדַעְתִּי כִּי זֶה כַּמֶה שָׁנִים שׁוֹפֵט אַתָּה לָעָם הַזֶּה הִנְנִי מִצְטַדֵּק עַל־עִנְיָנַי וְלִבִּי בָּטוּחַ׃

Ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉⲧⲁϥϭⲱⲣⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲉⲓⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲓⲥ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲉⲕⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲡⲁⲓϣⲗⲱⲗ ϯⲛⲁⲉⲣⲟⲩⲱ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲩⲛⲟϥ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Paulos answered, the governor having beckoned to him to speak, Knowing thee since many years being judge to this nation, I shall (lit. will) answer in delight of heart for myself.

Τοτε ο Παυλος, αφου ο ηγεμων ενευσεν εις αυτον να ομιληση, απεκριθη· Επειδη σε γνωριζω οτι εκ πολλων ετων εισαι κριτης εις το εθνος τουτο, απολογουμαι περι εμαυτου προθυμοτερον,

وَأَنْتَ قَادِرٌ أَنْ تَعْرِفَ أَنَّهُ لَيْسَ لِي أَكْثَرُ مِنِ اثْنَيْ عَشَرَ يَوْمًا مُنْذُ صَعِدْتُ لأَسْجُدَ فِي أُورُشَلِيمَ.

אַתָּה תוּכַל לָדַעַת אֲשֶׁר לֹא עָבְרוּ יוֹתֵר מִשְּׁנֵים עָשָׂר יוֹם מֵעֵת עֲלוֹתִי יְרוּשָׁלַיִם לְהִשְׁתַּחֲוֹת׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲛⲧⲉ ϩⲟⲩⲟ ⲓ̅ⲃ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲉⲧⲁⲓϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲟⲩⲱϣⲧ

It being possible for thee to know, that not more than twelve days have passed since I went into Jerusalem to worship;

διοτι δυνασαι να πληροφορηθης οτι δεν ειναι πλειοτεραι των δωδεκα ημερων αφου εγω ανεβην δια να προσκυνησω εν Ιερουσαλημ·

وَلَمْ يَجِدُونِي فِي الْهَيْكَلِ أُحَاجُّ أَحَدًا أَوْ أَصْنَعُ تَجَمُّعًا مِنَ الشَّعْبِ، وَلَا فِي الْمَجَامِعِ وَلَا فِي الْمَدِينَةِ.

וְלֹא בַמִּקְדָּשׁ מְצָאוּנִי מִתְוַכֵּחַ עִם־אִישׁ אוֹ־מְעוֹרֵר מְהוּמָה בָּעָם וְלֹא בְּבָתֵּי כְנֵסִיּוֹת וְלֹא בָעִיר׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲉⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲉⲓϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲟⲩⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲟⲩⲇⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲟⲗⲓⲥ

Neither found they me in the temple speaking to (any) one, nor troubling a multitude, nor in the synagogues, nor in city.

και ουτε εν τω ιερω ευρον εμε διαλεγομενον μετα τινος η οχλαγωγουντα, ουτε εν ταις συναγωγαις ουτε εν τη πολει·

وَلَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يُثْبِتُوا مَا يَشْتَكُونَ بِهِ الآنَ عَلَيَّ.

גַּם אֵין לָהֶם רְאָיָה לְמַה־שֶּׁמְּחַיְּבִים אֹתִי׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲧⲁϩⲉ ⲛⲁⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲟⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲁⲣⲟⲓ ϯⲛⲟⲩ

Nor is it possible for them to establish these (things), these of which they accuse me now.

ουδε δυνανται να φερωσιν αποδειξεις περι οσων με κατηγορουσι τωρα.

وَلكِنَّنِي أُقِرُّ لَكَ بِهَذَا: أَنَّنِي حَسَبَ الطَّرِيقِ الَّذِي يَقُولُونَ لَهُ «شِيعَةٌ»، هَكَذَا أَعْبُدُ إِلَهَ آبَائِي، مُؤْمِنًا بِكُلِّ مَا هُوَ مَكْتُوبٌ فِي النَّامُوسِ وَالأَنْبِيَاءِ.

אֲבָל אֶת־זֹאת מוֹדֶה אֲנִי לְפָנֶיךָ כִּי בַּדֶּרֶךְ הַהִיא אֲשֶׁר יִקְרָאוּהָ בְּשֵׁם כַּת בָּהּ אֲנִי עֹבֵד אֶת־אֱלֹהֵי אֲבוֹתֵינוּ בְּהַאֲמִינִי בְּכָל־הַכָּתוּב בַּתּוֹרָה וּבַנְּבִיאִים׃

Ϯⲟⲩⲱⲛϩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁⲓⲙⲱⲓⲧ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲓ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϫⲉ ϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲁⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲙ̀ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓⲟϯ ⲉⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

But I confess this to thee, that according to this way which these say that (it is a) sect, I worship thus (the) God of my fathers, believing all the things which are written in the law and the prophets:

Ομολογω δε τουτο εις σε, οτι κατα την οδον, την οποιαν ουτοι λεγουσιν αιρεσιν, ουτω λατρευω τον Θεον των πατερων μου, πιστευων εις παντα τα γεγραμμενα εν τω νομω και εν τοις προφηταις,

وَلِي رَجَاءٌ بِاللهِ فِي مَا هُمْ أَيْضًا يَنْتَظِرُونَهُ: أَنَّهُ سَوْفَ تَكُونُ قِيَامَةٌ لِلأَمْوَاتِ، الأَبْرَارِ وَالأَثَمَةِ.

וַאֲקַוֶּה לֵאלֹהִים כִּי עֲתִידָה לִהְיוֹת תְּחִיַּת הַמֵּתִים לַצַּדִּיקִים וְלָרְשָׁעִים אֲשֶׁר גַּם־הֵם יְחַכּוּ־לָהּ׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲫϯ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲁⲓ ϩⲱⲟⲩ ⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱⲥ ϯⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

Having a hope toward God, which these also look out for, the resurrection about to be for the just and the wrongdoers.

ελπιδα εχων εις τον Θεον, την οποιαν και αυτοι ουτοι προσμενουσιν, οτι μελλει να γεινη αναστασις νεκρων, δικαιων τε και αδικων·

لِذَلِكَ أَنَا أَيْضًا أُدَرِّبُ نَفْسِي لِيَكُونَ لِي دَائِمًا ضَمِيرٌ بِلاَ عَثْرَةٍ مِنْ نَحْوِ اللهِ وَالنَّاسِ.

לָכֵן אֲנִי עָמֵל לִהְיוֹת תְּמִים־לֵב עִם אֱלֹהִים וְאָדָם תָּמִיד׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲁⲓ ϯⲛⲁⲉⲣⲁⲥⲕⲓⲛ ϩⲱ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲁⲧϭⲣⲟⲡ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ

In this I shall (lit. will) exercise (myself) also for there to be to me a conscience offenceless before God and before [the] men always.

εις τουτο δε εγω σπουδαζω, εις το να εχω απταιστον συνειδησιν προς τον Θεον και προς τους ανθρωπους διαπαντος.

وَبَعْدَ سِنِينَ كَثِيرَةٍ جِئْتُ أَصْنَعُ صَدَقَاتٍ لأُمَّتِي وَقَرَابِينَ.

וּמִקֵּץ שָׁנִים רַבּוֹת בָּאתִי לְהָבִיא נְדָבוֹת לְעַמִּי וּלְהַקְרִיב קָרְבָּנוֹת׃

Ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲁⲓⲓ̀ ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲙⲉⲑⲛⲁⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ

But after (lit. from) many years I came to do alms to my nation, and offerings:

Μετα πολλα δε ετη ηλθον δια να καμω εις το εθνος μου ελεημοσυνας και προσφορας·

وَفِي ذَلِكَ وَجَدَنِي مُتَطَهِّرًا فِي الْهَيْكَلِ، لَيْسَ مَعَ جَمْعٍ وَلَا مَعَ شَغَبٍ، قَوْمٌ هُمْ يَهُودٌ مِنْ أَسِيَّا،

וּבָאֵלֶּה מְצָאוּנִי אֲנָשִׁים יְהוּדִים מֵאַסְיָא אַחֲרֵי הִטַּהֲרִי בַּמִּקְדָּשׁ לֹא בַהֲמוֹן־עָם וְלֹא בִּמְהוּמָה׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϫⲉⲙⲧ ⲉⲓⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲁⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲑⲟⲣⲧⲉⲣ ⲁⲛ

these in which they found me purified in the temple, not with a multitude nor with a tumult:

εν τω μεταξυ δε τουτων Ιουδαιοι τινες εκ της Ασιας ευρον με κεκαθαρισμενον εν τω ιερω, ουχι μετα οχλου ουδε μετα θορυβου,

كَانَ يَنْبَغِي أَنْ يَحْضُرُوا لَدَيْكَ وَيَشْتَكُوا، إِنْ كَانَ لَهُمْ عَلَيَّ شَيْءٌ.

אֲשֶׁר עֲלֵיהֶם הָיָה לַעֲמָד־פֹּה לְפָנֶיךָ וְלַעֲנוֹת בִּי אִם־יֵשׁ לָהֶם דְּבַר רִיב עָלָי׃

Ϩⲁⲛⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲁⲥⲥϣⲉ ⲛ̀ⲥⲉⲓ ⲛⲁϩⲣⲁⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ⲛⲉⲙⲏⲓ

but certain Jews from [the] Asia, they (lit. these) who ought to have come before thee and accuse, If they have a thing against me.

οιτινες επρεπε να παρασταθωσιν ενωπιον σου και να με κατηγορησωσιν, εαν ειχον τι κατ' εμου.

أَوْ لِيَقُلْ هَؤُلاَءِ أَنْفُسُهُمْ مَاذَا وَجَدُوا فِيَّ مِنَ الذَّنْبِ وَأَنَا قَائِمٌ أَمَامَ الْمَجْمَعِ،

אוֹ אֵלֶּה בְעַצְמָם יַגִּידוּ־נָא מַה־מָּצְאוּ בִי עָוֶל בְּעָמְדִי לִפְנֵי סַנְהֶדְרִין׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲁⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲙⲁⲣⲟⲩϫⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩ ⲛ̀ϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲁⲩϫⲉⲙϥ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲉⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁⲛ̀ϯϩⲁⲡ

Otherwise let these themselves say what wrongdoing they found in me, standing in the council,

Η αυτοι ουτοι ας ειπωσιν εαν ευρον εν εμοι τι αδικημα, οτε παρεσταθην ενωπιον του συνεδριου,

إِلاَّ مِنْ جِهَةِ هَذَا الْقَوْلِ الْوَاحِدِ الَّذِي صَرَخْتُ بِهِ وَاقِفًا بَيْنَهُمْ: أَنِّي مِنْ أَجْلِ قِيَامَةِ الأَمْوَاتِ أُحَاكَمُ مِنْكُمُ الْيَوْمَ».

בִּלְתִי אִם־הַדָּבָר הָאֶחָד הַזֶּה אֲשֶׁר קָרָאתִי בְּעָמְדִי בְתוֹכָם כִּי עַל־תְּחִיַּת הַמֵּתִים אֲנִי נִדּוֹן הַיּוֹם לִפְנֵיכֶם׃

Ⲓⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲓⲥⲙⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲓⲟϣⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲥⲉϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ϩⲓ ⲑⲏⲛⲟⲩ

(other) than concerning this one saying, this which I cried out among them standing, Concerning (the) resurrection of the dead. I (pron.) am judged to-day before you.'

εκτος εαν ηναι περι ταυτης της μιας φωνης, την οποιαν εφωναξα ισταμενος μεταξυ αυτων, οτι περι αναστασεως νεκρων εγω κρινομαι σημερον απο σας.

بولس في سجن قيصرية

فَلَمَّا سَمِعَ هَذَا فِيلِكْسُ أَمْهَلَهُمْ، إِذْ كَانَ يَعْلَمُ بِأَكْثَرِ تَحْقِيقٍ أُمُورَ هَذَا الطَّرِيقِ، قَائِلًا: «مَتَى انْحَدَرَ لِيسِيَاسُ الأَمِيرُ أَفْحَصُ عَنْ أُمُورِكُمْ».

וַיְהִי כִּשְׁמֹעַ פִילִיכַס אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וַיַּעֲבֵר אֶת־דִּינָם לְעֵת אַחֶרֶת כִּי עִנְיְנֵי הַדֶּרֶךְ הַזֹּאת נוֹדְעוּ לוֹ הֵיטֵב וַיֹּאמֶר בְּרֶדֶת אֵלַי לוּסִיאַס שַׂר הָאֶלֶף אֶשְׁפֹּט מִשְׁפַּטְכֶם׃

Ⲁϥϩⲓⲧⲟⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲫⲁϩⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲉϥⲉⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁϫⲣⲟ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲉ̀ⲁϥϫⲟⲥ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲗⲩⲥⲓⲁⲥ ⲡⲓⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉⲓⲉ̀ⲉⲙⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ

But Phylix put them off, knowing accurately concerning them of the way, having said: 'If Lysias the chiliarchos should come up, I shall know concerning you.'

Ακουσας δε ταυτα ο Φηλιξ ανεβαλε την κρισιν αυτων, επειδη ηξευρεν ακριβεστερα τα περι της οδου ταυτης, και ειπεν· Οταν Λυσιας ο χιλιαρχος καταβη, θελω αποφασισει περι της διαφορας σας,

وَأَمَرَ قَائِدَ الْمِئَةِ أَنْ يُحْرَسَ بُولُسُ، وَتَكُونَ لَهُ رُخْصَةٌ، وَأَنْ لَا يَمْنَعَ أَحَدًا مِنْ أَصْحَابِهِ أَنْ يَخْدِمَهُ أَوْ يَأْتِيَ إِلَيْهِ.

וַיְצַו אֶת־שַׂר הַמֵּאָה לָשׂוֹּם אֶת־פּוֹלוֹס בַּמִּשְׁמָר וְלָתֵת־לוֹ רְוָחָה וּלְבִלְתִּי מְנֹעַ אִישׁ מִמְּיֻדָּעָיו מִשָּׁרֵת אוֹתוֹ וּמִבּוֹא אֵלָיו׃

Ⲉ̀ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉⲧⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ϯⲙⲧⲟⲛ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϣⲉϣⲧ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛⲟⲩϥ ⲉ̀ϣⲉⲙϣⲏⲧϥ

And he (part.) commanded the centurion who kept him, [but] to give indulgence to him, and not to hinder any of his friends from ministering to him.

και διεταξε τον εκατονταρχον να φυλαττηται ο Παυλος και να εχη ανεσιν και να μη εμποδιζωσι μηδενα εκ των οικειων αυτου να υπηρετη η να ερχηται προς αυτον.

ثُمَّ بَعْدَ أَيَّامٍ جَاءَ فِيلِكْسُ مَعَ دُرُوسِّلاَ امْرَأَتِهِ، وَهِيَ يَهُودِيَّةٌ. فَاسْتَحْضَرَ بُولُسَ وَسَمِعَ مِنْهُ عَنِ الإِيمَانِ بِالْمَسِيحِ.

וְאַחֲרֵי יָמִים אֲחָדִים בָּא פִילִיכַס הוּא וּדְרוּסִלָּה אִשְׁתּוֹ וְהִיא יְהוּדִית וַיִּשְׁלַח לִקְרֹא לְפוֹלוֹס וַיִּשְׁמַע אֵלָיו עַל־דְּבַר הָאֱמוּנָה בַּמָּשִׁיחַ׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲛⲉⲙ ⲇⲣⲟⲩⲥⲓⲗⲗⲁ ⲧⲉϥⲥϩⲓⲙⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲉ ⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

But after some days Phylix came with Drousilla his wife being a Jewess; he sent for Paulos, and heard him concerning the faith in Christ Jesus,

Μετα δε ημερας τινας ελθων ο Φηλιξ μετα της Δρουσιλλης της γυναικος αυτου, ητις ητο Ιουδαια, μετεκαλεσε τον Παυλον και ηκουσε παρ' αυτου περι της εις Χριστον πιστεως.

وَبَيْنَمَا كَانَ يَتَكَلَّمُ عَنِ الْبِرِّ وَالتَّعَفُّفِ وَالدَّيْنُونَةِ الْعَتِيدَةِ أَنْ تَكُونَ، ارْتَعَبَ فِيلِكْسُ، وَأَجَابَ: «أَمَّا الآنَ فَاذْهَبْ، وَمَتَى حَصَلْتُ عَلَى وَقْتٍ أَسْتَدْعِيكَ».

וַיְהִי כְּדַבְּרוֹ עַל־הַצֶּדֶק וְעַל־הַפְּרִישׁוּת וְעַל־הַדִּין הֶעָתִיד לָבוֹא וַיֶּחֶרַד פִילִיכַס וַיַּעַן וַיֹּאמַר לֶךְ־נָא עַתָּה וְלִכְשֶׁאֶפְנֶה אָשׁוּב לִקְרֹא־לָךְ׃

Ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ϯⲉⲅⲕⲣⲁⲧⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲟϯ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ϫⲉ ⲙⲟϣⲓ ϯⲛⲟⲩ ⲁⲓϣⲁⲛϭⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ϯⲛⲁⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲕ

speaking to him concerning [the] righteousness, and [the] temperance, and the judgement which will be: but Phylix having been in [a] fear answered: Go away, now; but should I have (lit, take) a time, I shall (lit. will) send for thee.'

Ενω δε αυτος ωμιλει περι δικαιοσυνης και εγκρατειας και περι της μελλουσης κρισεως, ο Φηλιξ γενομενος εμφοβος απεκριθη· Κατα το παρον υπαγε, και οταν λαβω καιρον θελω σε μετακαλεσει,

وَكَانَ أَيْضًا يَرْجُو أَنْ يُعْطِيَهُ بُولُسُ دَرَاهِمَ لِيُطْلِقَهُ، وَلِذَلِكَ كَانَ يَسْتَحْضِرُهُ مِرَارًا أَكْثَرَ وَيَتَكَلَّمُ مَعَهُ.

וְהוּא מְקַוֶּה לְפוֹלוֹס כִּי יִתֶּן־לוֹ שֹׁחַד לְמַעַן יַתִּירֵהוּ וּבַעֲבוּר זֶה קָרָא לוֹ פְּעָמִים הַרְבֵּה וַיְדַבֵּר עִמּוֹ׃

Ⲁⲙⲁ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲁϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲭⲣⲏⲙⲁ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛ̀ⲧⲉϥⲭⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲁϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲉϥⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ

But withal he was hoping that Paulos will give money (plug.) to him; and thus that he might release him. Therefore he was sending for him many times, speaking to him.

εν τουτω δε και ηλπιζεν οτι θελουσι δοθη εις αυτον χρηματα υπο του Παυλου, δια να απολυση αυτον· οθεν και συχνοτερα μετακαλων αυτον ωμιλει μετ' αυτου.

وَلكِنْ لَمَّا كَمِلَتْ سَنَتَانِ، قَبِلَ فِيلِكْسُ بُورْكِيُوسَ فَسْتُوسَ خَلِيفَةً لَهُ. وَإِذْ كَانَ فِيلِكْسُ يُرِيدُ أَنْ يُودِعَ الْيَهُودَ مِنَّةً، تَرَكَ بُولُسَ مُقَيَّدًا.

וַיְהִי מִקֵּץ שְׁנָתַיִם יָמִים וַיָּקָם פָּרְקִיּוֹס פֶּסְטוֹס תַּחַת פִילִיכַס וּפִילִיכַס חָפֵץ לְהַרְאוֹת חֶסֶד אֶל־הַיְּהוּדִים וְלֹא הִתִּיר אֶת־פּוֹלוֹס מִבֵּית הָאֲסוּרִים׃

Ⲉⲧⲁⲩϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲥⲛⲟⲩϯ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲧⲟⲭⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲡⲟⲣⲕⲓⲟⲥ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲩⲗⲓⲝ ⲁϥⲥⲱϫⲡ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉϥⲥⲟⲛϩ

But two years having been completed, Phylix received a successor, Porkios Phēstos; but Phylix, wishing to give a favour to the Jews, left Paulos bound.

Μετα δε την συμπληρωσιν δυο ετων ο Φηλιξ ελαβε διαδοχον τον Πορκιον Φηστον· και θελων να καμη χαριν εις τους Ιουδαιους ο Φηλιξ, αφηκε τον Παυλον δεδεμενον.

إصحاح 25

المحاكمة أمام فستوس

فَلَمَّا قَدِمَ فَسْتُوسُ إِلَى الْوِلاَيَةِ صَعِدَ بَعْدَ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ مِنْ قَيْصَرِيَّةَ إِلَى أُورُشَلِيمَ.

וַיָּבֹא פֶסְטוֹס אֶל־הַמְּדִינָה וַיַּעַל אַחֲרֵי שְׁלֹשֶׂת יָמִים מִקֵּיסְרִין לִירוּשָׁלָיִם׃

Ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϯⲉⲡⲁⲣⲭⲓⲁ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥϣⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ

Phēstos then having come to the province, after three days went into Jerusalem from Kesaria.

Ο Φηστος λοιπον, αφου ηλθεν εις την επαρχιαν, μετα τρεις ημερας ανεβη εις Ιεροσολυμα απο της Καισαρειας.

فَعَرَضَ لَهُ رَئِيسُ الْكَهَنَةِ وَوُجُوهُ الْيَهُودِ ضِدَّ بُولُسَ، وَالْتَمَسُوا مِنْهُ

וְהַכֹּהֵן הַגָּדוֹל וְרָאשֵׁי הַיְּהוּדִים הוֹדִיעֻהוּ אֶת־רִיבָם עִם־פּוֹלוֹס׃

Ⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓϩⲟⲩⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲩϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲟϥ

The chief priests and the first (men) of the Jews made known to him concerning Paulos, and they were beseeching him,

Ενεφανισθησαν δε εις αυτον ο αρχιερευς και οι πρωτοι των Ιουδαιων κατα του Παυλου και παρεκαλουν αυτον,

طَالِبِينَ عَلَيْهِ مِنَّةً، أَنْ يَسْتَحْضِرَهُ إِلَى أُورُشَلِيمَ، وَهُمْ صَانِعُونَ كَمِينًا لِيَقْتُلُوهُ فِي الطَّرِيقِ.

וַיִּפְצְרוּ־בוֹ וַיִּשְׁאֲלוּ מִמֶּנּוּ לַעֲשׂוֹת חֶסֶד עִמָּהֶם לַהֲבִיאוֹ יְרוּשָׁלָיִם וְהֵמָּה מִתְנַכְּלִים אֹתוֹ לַהֲמִיתוֹ בַּדָּרֶךְ׃

Ⲉⲩⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ϧⲁⲣⲟϥ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲉ̀ⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲭⲣⲟϥ ⲉ̀ϧⲟⲑⲃⲉϥ ϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ

asking a favour against him, that he might send for him to bring him into Jerusalem; laying wait to kill him on the way.

ζητουντες χαριν κατ' αυτου, να μεταφερη αυτον εις Ιερουσαλημ, ενεδρευοντες να φονευσωσιν αυτον καθ' οδον.

فَأَجَابَ فَسْتُوسُ أَنْ يُحْرَسَ بُولُسُ فِي قَيْصَرِيَّةَ، وَأَنَّهُ هُوَ مُزْمِعٌ أَنْ يَنْطَلِقَ عَاجِلًا.

וַיַּגֵּד לָהֶם פֶּסְטוֹס כִּי־עָצוּר פּוֹלוֹס קֵיסַרְיָה וְגַם־הוּא יָשׁוּב שָׁמָּה בְּקָרוֹב׃

Ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ϫⲉ ⲥⲉⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲇⲉ ⲉϥⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ

Phestos then answered, that Paulos is kept in Kesaria, but he (pron.) is thinking to go thither quickly.

Ο δε Φηστος απεκριθη οτι ο Παυλος φυλαττεται εν Καισαρεια, και οτι αυτος ταχεως μελλει να αναχωρηση εκεισε.

وَقَالَ: «فَلْيَنْزِلْ مَعِي الَّذِينَ هُمْ بَيْنَكُمْ مُقْتَدِرُونَ. وَإِنْ كَانَ فِي هَذَا الرَّجُلِ شَيْءٌ فَلْيَشْتَكُوا عَلَيْهِ».

וַיֹּאמֶר לָכֵן יֵרְדוּ אִתִּי הָעֲצוּמִים שֶׁבָּכֶם וְאִם־יֵשׁ מְאוּם בָּאִישׁ הַזֶּה יַעֲנוּ בוֹ׃

Ⲛⲏ ⲟⲩⲛ ⲡⲉϫⲁϥ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙⲁⲣⲟⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲙⲁⲣⲟⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

They then, he said, for whom it is possible among you, let them come down with me; if there is an evil thing in this man, let them accuse him.

Οθεν οι δυνατοι μεταξυ σας, ειπεν, ας καταβωσι μετ' εμου, και εαν υπαρχη τι εν τω ανθρωπω τουτω, ας κατηγορησωσιν αυτον.

وَبَعْدَ مَا صَرَفَ عِنْدَهُمْ أَكْثَرَ مِنْ عَشَرَةِ أَيَّامٍ انْحَدَرَ إِلَى قَيْصَرِيَّةَ. وَفِي الْغَدِ جَلَسَ عَلَى كُرْسِيِّ الْوِلاَيَةِ وَأَمَرَ أَنْ يُؤْتَى بِبُولُسَ.

וַיֵּשֶׁב בְּתוֹכָם לֹא יוֹתֵר מִיָּמִים שְׁמֹנָה אוֹ עֲשָׂרָה וַיֵּרֶד אֶל־קֵיסְרִין וּמִמָּחֳרָת יָשַׁב עַל־כִּסֵּא הַמִּשְׁפָּט וַיְצַו לְהָבִיא אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲏ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲛ ⲓⲉ ⲓ̅ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁϥϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But having been among them not more than eight days or ten, he came to Kesaria. But on the (lit. his) morrow he sat on the judgement seat, he commanded to bring Paulos.

Και αφου διετριψε μεταξυ αυτων υπερ τας δεκα ημερας, κατεβη εις Καισαρειαν, και τη επαυριον καθησας επι του βηματος, προσεταξε να φερθη ο Παυλος.

فَلَمَّا حَضَرَ، وَقَفَ حَوْلَهُ الْيَهُودُ الَّذِينَ كَانُوا قَدِ انْحَدَرُوا مِنْ أُورُشَلِيمَ، وَقَدَّمُوا عَلَى بُولُسَ دَعَاوِيَ كَثِيرَةً وَثَقِيلَةً لَمْ يَقْدِرُوا أَنْ يُبَرْهِنُوهَا.

הוּא בָא וְהַיְּהוּדִים אֲשֶׁר יָרְדוּ מִירוּשָׁלַיִם סְבָבֻהוּ וַיַּאֲשִׁימוּ אֶת־פּוֹלוֹס אֲשָׁמוֹת רַבּוֹת וְקָשׁוֹת אֲשֶׁר לֹא־יָכְלוּ לְהָבִיא רְאָיָה עֲלֵיהֶן׃

Ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲇⲉ ⲁⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲗⲱⲓϫⲓ ⲉⲩϩⲟⲣϣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲡⲟⲩϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲁϩⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ

But he having come, the Jews stood against him, having come down from Jerusalem, bringing many heavy charges upon him, these which they could not establish,

Και αφου ηλθε, παρεσταθησαν οι καταβαντες απο Ιεροσολυμων Ιουδαιοι, επιφεροντες κατα του Παυλου πολλας και βαρειας κατηγοριας, τας οποιας δεν ηδυναντο να αποδειξωσιν·

إِذْ كَانَ هُوَ يَحْتَجُّ: «أَنِّي مَا أَخْطَأْتُ بِشَيْءٍ، لَا إِلَى نَامُوسِ الْيَهُودِ وَلَا إِلَى الْهَيْكَلِ وَلَا إِلَى قَيْصَرَ».

וְהוּא הִצְטַדֵּק לֵאמֹר לֹא־חָטָאתִי בִמְאוּמָה לֹא לְדָת הַיְּהוּדִים וְלֹא לַמִּקְדָּשׁ וְלֹא לְקֵיסָר׃

Ⲉϥⲉⲣⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲥⲑⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ

Paulos defending himself: 'Neither sinned I against (the) law of the Jews, nor the temple, nor (the) king.'

απολογουμενου εκεινου οτι ουτε εις τον νομον των Ιουδαιων ουτε εις το ιερον ουτε εις τον Καισαρα επραξα τι αμαρτημα.

وَلكِنَّ فَسْتُوسَ إِذْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يُودِعَ الْيَهُودَ مِنَّةً، أَجَابَ بُولُسَ قِائِلًا: «أَتَشَاءُ أَنْ تَصْعَدَ إِلَى أُورُشَلِيمَ لِتُحَاكَمَ هُنَاكَ لَدَيَّ مِنْ جِهَةِ هَذِهِ الأُمُورِ؟»

וּפֶסְטוֹס בְּחֶפְצוֹ לְהַרְאוֹת חֶסֶד אֶל־הַיְּהוּדִים וַיַּעַן אֶת־פּוֹלוֹס וַיֹּאמַר הֲתַחְפֹּץ לַעֲלוֹת יְרוּשָׁלַיִם לְהִשָּׁפֵט עַל־אֵלֶּה לְפָנַי שָׁמָּה׃

Ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲣϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲭⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ϭⲓϩⲁⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓ

But Phēstos, wishing to be gracious to the Jews, answered; he said to Paulos: Wishest thou to go to Jerusalem to be judged there with them concerning these (things)?'

Ο δε Φηστος, θελων να καμη χαριν εις τους Ιουδαιους, αποκριθεις προς τον Παυλον ειπε· Θελεις να αναβης εις Ιεροσολυμα και εκει να κριθης περι τουτων ενωπιον μου;

فَقَالَ بُولُسُ: «أَنَا وَاقِفٌ لَدَى كُرْسِيِّ وِلاَيَةِ قَيْصَرَ حَيْثُ يَنْبَغِي أَنْ أُحَاكَمَ. أَنَا لَمْ أَظْلِمِ الْيَهُودَ بِشَيْءٍ، كَمَا تَعْلَمُ أَنْتَ أَيْضًا جَيِّدًا.

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס לִפְנֵי כִּסֵּא מִשְׁפָּטוֹ שֶׁל־קֵיסַר אֲנִי עֹמֵד וְשָׁם אֶהְיֶה נִדּוֹן לֹא הֲרֵעֹתִי לַיְּהוּדִים כַּאֲשֶׁר יָדַעְתָּ הֵיטֵב גַּם־אָתָּה׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϯⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲥϣⲉ ⲛ̀ⲧⲟⲩϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓϭⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ϩⲱⲕ ⲉⲧⲉⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ

But Paulos said: I stand at the judgement seat of (the) king, the place in which I ought to be judged: but to the Jews I did not any wrong, as thou also knowest perfectly.

Και ο Παυλος ειπεν· Επι του βηματος του Καισαρος παρισταμαι, οπου πρεπει να κριθω. Δεν ηδικησα κατ' ουδεν τους Ιουδαιους, καθως και συ γνωριζεις καλλιστα·

لأَنِّي إِنْ كُنْتُ آثِمًا، أَوْ صَنَعْتُ شَيْئًا يَسْتَحِقُّ الْمَوْتَ، فَلَسْتُ أَسْتَعْفِي مِنَ الْمَوْتِ. وَلكِنْ إِنْ لَمْ يَكُنْ شَيْءٌ مِمَّا يَشْتَكِي عَلَيَّ بِهِ هَؤُلاَءِ، فَلَيْسَ أَحَدٌ يَسْتَطِيعُ أَنْ يُسَلِّمَنِي لَهُمْ. إِلَى قَيْصَرَ أَنَا رَافِعٌ دَعْوَايَ!»

אִם־הֲרֵעֹתִי וְיֶשׁ־בִּי דְּבַר מִשְׁפַּט־מָוֶת בַּל־אֶחְשׂךְ נַפְשִׁי מִמָּוֶת וְאִם־אֵין־בִּי דָבָר מִכֹּל אֲשֶׁר הֵם עֹנִים בִּי אִישׁ לֹא יוּכַל לְהַסְגִּירֵנִי אֶל־יָדָם אֶת־קֵיסַר אֲנִי קוֹרֵא לְדִינִי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲛ ϯϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲓⲉⲣϩⲗⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲉϥⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲓⲉ ϯⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲁⲛ ⲉ̀ⲙⲟⲩ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲗⲓ ⲧⲏⲓⲧ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ϯⲉⲣⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ

If then I do wrong, and if I did any work worthy of (the) death, then I refuse not to die. But if there is not anything in the things which these accuse me, it is not possible for any to grant me to them, I appeal to (the) king.'

διοτι εαν αδικω και επραξα τι αξιον θανατου, δεν φευγω τον θανατον· αλλ' εαν δεν υπαρχη ουδεν εξ οσων ουτοι με κατηγορουσιν, ουδεις δυναται να με χαριση εις αυτους· τον Καισαρα επικαλουμαι.

حِينَئِذٍ تَكَلَّمَ فَسْتُوسُ مَعَ أَرْبَابِ الْمَشُورَةِ، فَأَجَابَ: «إِلَى قَيْصَرَ رَفَعْتَ دَعْوَاكَ. إِلَى قَيْصَرَ تَذْهَبُ!»

וַיִּוָעַץ פֶּסְטוֹס עִם־יוֹעֲצָיו וַיַּעַן אֹתוֹ לֵאמֹר אֶת־קֵיסַר קָרָאָת אֶל־קֵיסַר תֵּלֵךְ׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲁ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲩⲙⲃⲟⲩⲗⲟⲛ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲱ ⲁⲕⲉⲣⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲕⲉϣⲉ ϣⲁ ⲡⲟⲩⲣⲟ

Then Phēstos spake to the council; he answered, Thou appealedst to (the) king, thou shalt go unto (the) king.

Τοτε ο Φηστος, συνομιλησας μετα του συμβουλιου, απεκριθη· Τον Καισαρα επικαλεισαι, προς τον Καισαρα θελεις υπαγει.

فستوس يستشير الملك أغريباس

وَبَعْدَمَا مَضَتْ أَيَّامٌ أَقْبَلَ أَغْرِيبَاسُ الْمَلِكُ وَبَرْنِيكِي إِلَى قَيْصَرِيَّةَ لِيُسَلِّمَا عَلَى فَسْتُوسَ.

וַיְהִי מִקֵּץ יָמִים וַיֵּרְדוּ אַגְרִפַּס הַמֶּלֶךְ וּבֶרְנִיקָה אֶל־קֵיסַרְיָה לִשְׁאֹל לְפֶסְטוֹס לְשָׁלוֹם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛⲉⲙ ⲃⲉⲣⲛⲓⲕⲏ ⲁⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲛⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲕⲉⲥⲁⲣⲓⲁ ⲁⲩⲉⲣⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ

But some days having passed, Agrippas (the) king and Bernike came to stay at Kesaria; they saluted Phēstos.

Και αφου παρηλθον ημεραι τινες, Αγριππας ο βασιλευς και η Βερνικη ηλθον εις Καισαρειαν δια να χαιρετησωσι τον Φηστον.

وَلَمَّا كَانَا يَصْرِفَانِ هُنَاكَ أَيَّامًا كَثِيرَةً، عَرَضَ فَسْتُوسُ عَلَى الْمَلِكِ أَمْرَ بُولُسَ، قَائِلًا: «يُوجَدُ رَجُلٌ تَرَكَهُ فِيلِكْسُ أَسِيرًا،

וַיְהִי כִּי־אָרְכוּ לָהֶם הַיָּמִים שָׁם וַיְסַפֵּר פֶּסְטוֹס לַמֶּלֶךְ אֶת־רִיב פּוֹלוֹס לֵאמֹר הִנֵּה אִישׁ אָסוּר בַּמָּקוֹם הַזֶּה אֲשֶׁר פִּילִיכַס הִשְׁאִירוֹ אַחֲרָיו׃

Ⲉⲧⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲭⲁ ⲡϩⲱⲃ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲁⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲥⲟⲛϩ ⲉ̀ⲁϥⲥⲱϫⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲩⲗⲓⲝ

But having spent many days there, Phēstos laid (the) Matthewter of Paulos before (the) king, saying: There is a man bound, having been left by Phylix:

Ενω δε διετριβον εκει ημερας πολλας, ο Φηστος ανεφερε προς τον βασιλεα τα περι του Παυλου, λεγων· Ειναι τις ανθρωπος αφημενος εδω δεσμιος υπο του Φηλικος,

وَعَرَضَ لِي عَنْهُ رُؤَسَاءُ الْكَهَنَةِ وَمَشَايِخُ الْيَهُودِ لَمَّا كُنْتُ فِي أُورُشَلِيمَ طَالِبِينَ حُكْمًا عَلَيْهِ.

וּבִהְיוֹתִי בִירוּשָׁלַיִם דִּבְּרוּ אֵלַי רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וְזִקְנֵי הַיְּהוּדִים עַל־אֹדוֹתָיו וַיְבַקְשׁוּ מִמֶּנִי לְהַרְשִׁיעוּ׃

Ⲉⲧⲁⲓϣⲉ ⲇⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲉⲥⲃⲩⲧⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲩⲉⲣⲉⲧⲓⲛ ϧⲁⲣⲟϥ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲁⲧⲁⲧⲓⲕⲏ

but I having gone into Jerusalem, the chief priests and the presbyters of the Jews spoke openly (of him), asking against him a sentence.

περι του οποιου, οτε υπηγα εις Ιεροσολυμα, οι αρχιερεις και οι πρεσβυτεροι των Ιουδαιων ενεφανισθησαν εις εμε, ζητουντες καταδικην εναντιον αυτου·

فَأَجَبْتُهُمْ أَنْ لَيْسَ لِلرُّومَانِيِّينَ عَادَةٌ أَنْ يُسَلِّمُوا أَحَدًا لِلْمَوْتِ قَبْلَ أَنْ يَكُونَ الْمَشْكُوُّ عَلَيْهِ مُواجَهَةً مَعَ الْمُشْتَكِينَ، فَيَحْصُلُ عَلَى فُرْصَةٍ لِلاحْتِجَاجِ عَنِ الشَّكْوَى.

וָאֹמַר אֲלֵיהֶם כִּי אֵין דֶּרֶךְ הָרוֹמִיִּים לְהַסְגִּיר אִישׁ בְּטֶרֶם יַעֲמֹד הַנִּטְעָן בִּפְנֵי טֹעֲנָיו וְנִתַּן־לוֹ מָקוֹם לְהִצְטַדֵּק מִן־הַשִּׂטְנָה׃

Ⲁⲓⲟⲩⲱϩⲉⲙ ⲇⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲟⲩⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲟⲩⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲟⲩⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲉⲙ ⲙⲁ ⲛ̀ϯ ⲛ̀ⲧⲉϥⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲁ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲁⲣⲓⲕⲓ

But I responded to them, saying that it is not a custom of the Romans to give up a man, before that the accusers stand before him whom they accuse, and he find place of giving his defence concerning the fault.

προς τους οποιους απεκριθην οτι δεν ειναι συνηθεια εις τους Ρωμαιους να παραδιδωσι κατα χαριν ουδενα ανθρωπον εις θανατον, πριν ο κατηγορουμενος εχη τους κατηγορους κατα προσωπον και λαβη καιρον απολογιας περι του εγκληματος.

فَلَمَّا اجْتَمَعُوا إِلَى هُنَا جَلَسْتُ مِنْ دُونِ إِمْهَالٍ فِي الْغَدِ عَلَى كُرْسِيِّ الْوِلاَيَةِ، وَأَمَرْتُ أَنْ يُؤْتَى بِالرَّجُلِ.

וְלָכֵן כַּאֲשֶׁר בָּאוּ הֵנָּה חַשְׁתִּי וְלֹא הִתְמַהְמָהְתִּי כִּי מִמָּחֳרַת הַיּוֹם יָשַׁבְתִּי עַל־כִּסֵּא הַמִּשְׁפַּט וָאֲצַוֶּה לְהָבִיא אֶת־הָאִישׁ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲙⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϭⲓϩⲟ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲓϩⲉⲙⲥⲓ ϩⲓ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲁⲓⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ

They having come then with me to this place, I made not any delay; but on the (lit. his) morrow I sat on the judgement seat, I commanded to bring the man.

Αφου λοιπον αυτοι συνηλθον εδω, χωρις να καμω μηδεμιαν αναβολην την ακολουθον ημεραν καθησας επι του βηματος, προσεταξα να φερθη ο ανθρωπος·

فَلَمَّا وَقَفَ الْمُشْتَكُونَ حَوْلَهُ، لَمْ يَأْتُوا بِعِلَّةٍ وَاحِدَةٍ مِمَّا كُنْتُ أَظُنُّ.

וַיַּעַמְדוּ שׂטְנָיו וְלֹא־הִגִּידוּ עָלָיו דָּבָר רָע מִמַּה־שֶּׁחֲשַׁדְתִּיו בּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁ ⲛⲓⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲟⲥ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ϧⲁⲣⲟϥ ⲛⲁⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲗⲱⲓϫⲓ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϯⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲥⲉϩⲱⲟⲩ

And this (man), the accusers having stood against him, were bringing no pretexts among those of which I (pron.) think that they are evil;

περι του οποιου οι κατηγοροι παρασταθεντες δεν επεφεραν ουδεμιαν κατηγοριαν εξ οσων εγω υπενοουν,

لكِنْ كَانَ لَهُمْ عَلَيْهِ مَسَائِلُ مِنْ جِهَةِ دِيَانَتِهِمْ، وَعَنْ وَاحِدٍ اسْمُهُ يَسُوعُ قَدْ مَاتَ، وَكَانَ بُولُسُ يَقُولُ إِنَّهُ حَيٌّ.

וְרַק הָיוּ לָהֶם דִּבְרֵי רִיבֹת עָלָיו בְּעִנְיַן עֲבוֹדַת אֱלֹהֵיהֶם וְעַל־מֵת אֶחָד יֵשׁוּעַ שְׁמוֹ אֲשֶׁר אָמַר עָלָיו פּוֹלוֹס כִּי הוּא חָי׃

Ϩⲁⲛⲍⲏⲧⲏⲙⲁ ⲟⲩⲛ ⲛⲱⲟⲩ ⲟⲩⲧⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲥⲃⲱ ⲛⲓϧ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲁⲓ ϫⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲁϥⲙⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϥⲟⲛϧ

questions then they had between them and him concerning a doctrine of demons of theirs, and concerning one, called Jesus, who died, this (man) whom Paulos was saying that he is alive.

αλλ' ειχον κατ' αυτου ζητηματα τινα περι της ιδιας αυτων δεισιδαιμονιας και περι τινος Ιησου αποθανοντος, τον οποιον ο Παυλος ελεγεν οτι ζη.

وَإِذْ كُنْتُ مُرْتَابًا فِي الْمَسْأَلَةِ عَنْ هَذَا قُلْتُ: أَلَعَلَّهُ يَشَاءُ أَنْ يَذْهَبَ إِلَى أُورُشَلِيمَ، وَيُحَاكَمَ هُنَاكَ مِنْ جِهَةِ هَذِهِ الأُمُورِ؟

וַיִּפָּלֵא מִמֶּנִּי הַדָּבָר הַזֶּה לַמִּשְׁפָּט וָאֹמַר הֶחָפֵץ אַתָּה לָלֶכֶת יְרוּשָׁלַיִם וּלְהִשָּׁפֵט שָׁם עַל־אֵלֶּה׃

Ⲛⲁⲓⲧⲱⲙⲧ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓⲍⲏⲧⲏⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓ ⲛⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥϫⲉ ⲭⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ϣⲉ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ⲥⲉϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓ

But I (pron.) was being amazed concerning these questions of these (things); I was saying: Wilt thou go to Jerusalem, and be judged there concerning these (things)?

Απορων δε εγω εις την περι τουτου ζητησιν, ελεγον αν θελη να υπαγη εις Ιερουσαλημ και εκει να κριθη περι τουτων.

وَلكِنْ لَمَّا رَفَعَ بُولُسُ دَعْوَاهُ لِكَيْ يُحْفَظَ لِفَحْصِ أُوغُسْطُسَ، أَمَرْتُ بِحِفْظِهِ إِلَى أَنْ أُرْسِلَهُ إِلَى قَيْصَرَ».

וַיִּשְׁאַל פּוֹלוֹס לְהַנִּיחוֹ בַמִּשְׁמָר עַד־צֵאת מִשְׁפָּטוֹ מִלִּפְנֵי אֲגוּסְטוֹס וָאֲצַוֶּה לְשָׁמְרוֹ עַד־אֲשֶׁר אֶשְׁלַח אֹתוֹ אֶל־קֵיסָר׃

Ⲉⲧⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉⲣⲉ ⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲓⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲡⲥⲟⲩⲉⲛ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲓⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϣⲁ ϯⲟⲩⲟⲣⲡϥ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ

Paulos having appealed to (the) king I kept him for (the) knowledge of (the) king, I commanded to keep him until I send him to (the) king.

Αλλ' επειδη ο Παυλος επεκαλεσθη να φυλαχθη εις την κρισιν του Σεβαστου, προσεταξα να φυλαττηται, εωσου πεμψω αυτον προς τον Καισαρα.

فَقَالَ أَغْرِيبَاسُ لِفَسْتُوسَ: «كُنْتُ أُرِيدُ أَنَا أَيْضًا أَنْ أَسْمَعَ الرَّجُلَ». فَقَالَ: «غَدًا تَسْمَعُهُ».

וַיֹּאמֶר אַגְרִפַּס אֶל־פֶּסְטוֹס גַּם־אֲנִי חָפֵץ לִשְׁמֹעַ אֶת־הָאִישׁ וַיֹּאמֶר מָחָר תִּשְׁמָעֶנּוּ׃

Ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁⲓⲟⲩⲱϣ ϩⲱ ⲡⲉ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲣⲁⲥϯ ⲅⲁⲣ ⲡⲉϫⲁϥ ⲉⲕⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But Agrippas said to Phēstos: I was wishing also to hear the man.' [For] tomorrow, he said, thou shalt hear him.

Ο δε Αγριππας ειπε προς τον Φηστον· Ηθελον και εγω να ακουσω τον ανθρωπον. Και εκεινος· Αυριον, ειπε, θελεις ακουσει αυτον.

بولس أمام أغريباس

فَفِي الْغَدِ لَمَّا جَاءَ أَغْرِيبَاسُ وَبَرْنِيكِي فِي احْتِفَالٍ عَظِيمٍ، وَدَخَلاَ إِلَى دَارِ الاسْتِمَاعِ مَعَ الأُمَرَاءِ وَرِجَالِ الْمَدِينَةِ الْمُقَدَّمِينَ، أَمَرَ فَسْتُوسُ فَأُتِيَ بِبُولُسَ.

וַיְהִי מִמָּחֳרָת כְּבוֹא אַגְרִפַּס וּבֶרְנִיקָה בְּהוֹד גָּדוֹל וַיָּבֹאוּ אֶל־אֻלָם הַמִּשְׁמַעַת הֵמָּה וְשָׂרֵי הָאֶלֶף וּנְגִידֵי הָעִיר וַיְצַו פֶּסְטוֹס וַיָּבִיאוּ אֶת־פּוֹלוֹס׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲟⲩⲛ ⲉⲧⲁϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁ ⲛⲉⲙ ⲃⲉⲣⲛⲓⲕⲏ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲫⲁⲛⲧⲁⲥⲓⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲛ̀ϭⲓⲥⲙⲏ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲭⲓⲗⲓⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲣⲱⲙⲓ ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲕⲉⲗⲉⲩⲓⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ⲁⲩⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

On the (lit. his) morrow then, Agrippa having come and Bernikē, with a great pomp, and they having gone into the place of audience, with chiliarchs and great men of the city, and Phestos having commanded, they brought Paul.

Την επαυριον λοιπον, οτε ηλθεν ο Αγριππας και η Βερνικη μετα μεγαλης πομπης και εισηλθον εις το ακροατηριον μετα των χιλιαρχων και των εξοχων ανδρων της πολεως, προσεταξεν ο Φηστος, και εφερθη ο Παυλος.

فَقَالَ فَسْتُوسُ: «أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ وَالرِّجَالُ الْحَاضِرُونَ مَعَنَا أَجْمَعُونَ، أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ هَذَا الَّذِي تَوَسَّلَ إِلَيَّ مِنْ جِهَتِهِ كُلُّ جُمْهُورِ الْيَهُودِ فِي أُورُشَلِيمَ وَهُنَا، صَارِخِينَ أَنَّهُ لَا يَنْبَغِي أَنْ يَعِيشَ بَعْدُ.

וַיֹּאמֶר פֶּסְטוֹס אַגְרִפַּס הַמֶּלֶךְ וְכָל־הָאֲנָשִׁים אֲשֶׁר אַתֶּם פֹּה אִתָּנוּ הִנְּכֶם רֹאִים אֶת־הָאִישׁ אֲשֶׁר בַּעֲבוּרוֹ פָּגְעוּ־בִי כָּל־הֲמוֹן הַיְּהוּדִים גַּם־בִּירוּשָׁלַיִם וְגַם־פֹּה וַיִּזְעֲקוּ שֶׁלּא רָאוּי לוֹ שֶׁיִּחְיֶה עוֹד׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉϫⲉ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲑⲛⲉⲙⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲁ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲧⲏⲣϥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲥⲉⲙⲓ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲕⲉⲙⲁ ⲉⲩⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϫⲉ ϥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲱⲛϧ ⲁⲛ ϫⲉ

And Phestos said: '(The) king Agrippa and all the men who are with us, ye see this (man): concerning him all the multitude of the Jews pleaded with me in Jerusalem and in this place also, crying out that he is not worthy to live any longer.

Τοτε λεγει ο Φηστος· Αγριππα βασιλευ και παντες οι συμπαρευρισκομενοι μεθ' ημων, θεωρειτε τουτον, περι του οποιου ολον το πληθος των Ιουδαιων με ωμιλησαν και εν Ιεροσολυμοις και εδω, καταβοωντες οτι αυτος δεν πρεπει πλεον να ζη.

وَأَمَّا أَنَا فَلَمَّا وَجَدْتُ أَنَّهُ لَمْ يَفْعَلْ شَيْئًا يَسْتَحِقُّ الْمَوْتَ، وَهُوَ قَدْ رَفَعَ دَعْوَاهُ إِلَى أُوغُسْطُسَ، عَزَمْتُ أَنْ أُرْسِلَهُ.

וַאֲנִי כַּאֲשֶׁר הִכַּרְתִּי בוֹ שֶׁלּא־עָשָׂה דָבָר שֶׁיִּהְיֶה עָלָיו חַיַּב מִיתָה וְגַם־הוּא קָרָא אֶת־אֲגוּסְטוֹס לְדִינוֹ יָעַצְתִּי לִשְׁלֹחַ אֹתוֹ שָׁמָּה׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲉϥⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲧⲁϥⲉⲣⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲓϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲣⲡϥ

But I (pron.) knew him, that he did not anything worthy of (the) death: but he himself having appealed to (the) king, I decided to send him.

Εγω δε επειδη ευρον οτι δεν επραξεν ουδεν αξιον θανατου, και αυτος ουτος επεκαλεσθη τον Σεβαστον, απεφασισα να πεμψω αυτον.

وَلَيْسَ لِي شَيْءٌ يَقِينٌ مِنْ جِهَتِهِ لأَكْتُبَ إِلَى السَّيِّدِ. لِذَلِكَ أَتَيْتُ بِهِ لَدَيْكُمْ، وَلَا سِيَّمَا لَدَيْكَ أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ، حَتَّى إِذَا صَارَ الْفَحْصُ يَكُونُ لِي شَيْءٌ لأَكْتُبَ.

אַךְ אֵין־לִי לִכְתֹּב עָלָיו דָּבָר נָכוֹן לַאֲדֹנֵינוּ וּבַעֲבוּר זֹאת הֲבִיאֹתִיו לִפְנֵיכֶם וּבְיוֹתֵר לְפָנֶיךָ הַמֶּלֶךְ אַגְרִפַּס לְמַעַן יֵחָקֵר וְיָדַעְתִּי מָה אֶכְתֹּב׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉϯⲛⲁⲥϧⲏⲧϥ ⲛ̀ⲧⲁϫⲣⲟ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲙ̀ⲡⲁ⳪̅ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁⲓⲉⲛϥ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲁⲗⲓⲥⲧⲁ ⲛⲁϩⲣⲁⲕ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲉ̀ⲁⲕϣⲉⲛϥ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲛ̀ⲧⲁϫⲉⲙ ⲡⲉϯⲛⲁⲥϧⲏⲧϥ

Concerning whom there is not that which I shall (lit. will) write of certainty to my lord (the) king, Therefore I brought him before you, and especially before thee, (the) king Agrippa, that thou having enquired of him, I might find that which I shall (lit. will) write.

Περι του οποιου δεν εχω ουδεν βεβαιον να γραψω προς τον κυριον μου· οθεν εφερα αυτον ενωπιον σας, και μαλιστα ενωπιον σου, βασιλευ Αγριππα, δια να εχω τι να γραψω, αφου γεινη η ανακρισις.

لأَنِّي أَرَى حَمَاقَةً أَنْ أُرْسِلَ أَسِيرًا وَلَا أُشِيرَ إِلَى الدَّعَاوِي الَّتِي عَلَيْهِ».

כִּי לֹא־יִתָּכֵן בְּעֵינַי לִשְׁלוֹחַ אַסִּיר וְלֹא אוֹדִיעַ גַּם אֶת־עֲלִילֹת הַדְּבָרִים אֲשֶׁר־שָׂמוּ לוֹ׃

Ϯⲙⲉⲩⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲁϫⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲣⲡ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥⲟⲛϩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣⲥⲩⲙⲉⲛⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲉϥⲕⲉⲗⲱⲓϫⲓ ⲉⲧϭⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For I think that it is a thing unreasonable to send the prisoner (and) not to signify his charges also which concern him.'

Διοτι μοι φαινεται αλογον, πεμπων δεσμιον, να μη φανερωσω και τα κατ' αυτου εγκληματα.

إصحاح 26

تابع: بولس أمام أغريباس

فَقَالَ أَغْرِيبَاسُ لِبُولُسَ: «مَأْذُونٌ لَكَ أَنْ تَتَكَلَّمَ لأَجْلِ نَفْسِكَ». حِينَئِذٍ بَسَطَ بُولُسُ يَدَهُ وَجَعَلَ يَحْتَجُّ:

וַיֹּאמֶר אַגְרִפַּס אֶל־פּוֹלוֹס נִתַּן־לְךָ לְדַבֵּר בְּעַד נַפְשֶׁךָ אָז יִצְטַדֵּק פּוֹלוֹס וַיּוֹשֶׁט אֶת־יָדוֹ וַיֹּאמַר׃

Ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ϫⲱⲕ ⲧⲟⲧⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥⲥⲟⲩⲧⲉⲛ ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲉⲣⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲥⲑⲉ

But Agrippas said to Paulos: Thou art commanded to speak for thyself.' Then Paulos stretched out his hand, he made defence

Ο δε Αγριππας ειπε προς τον Παυλον. Εχεις την αδειαν να ομιλησης υπερ σεαυτου. Τοτε ο Παυλος εκτεινας την χειρα, απελογειτο·

«إِنِّي أَحْسِبُ نَفْسِي سَعِيدًا أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ، إِذْ أَنَا مُزْمِعٌ أَنْ أَحْتَجَّ الْيَوْمَ لَدَيْكَ عَنْ كُلِّ مَا يُحَاكِمُنِي بِهِ الْيَهُودُ.

מְאַשֵּׁר אֲנִי נַפְשִׁי הַמֶּלֶךְ אַגְרִפַּס כִּי לְפָנֶיךָ אֶצְטַדֵּק הַיּוֹם עַל־כֹּל אֲשֶׁר־טֹעֲנִים עָלַי הַיְּהוּדִים׃

Ⲉⲑⲃⲉ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲟⲩϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁ ϯⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲙⲁⲕⲁⲣⲓⲟⲥ ⲉⲓⲛⲁⲉⲣⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ϧⲁⲧⲟⲧⲕ

concerning all things with which the Jews find fault with him to (the) king Agrippa, I think that I (am) happy, being about to make defence to-day before thee:

Μακαριον νομιζω εμαυτον, βασιλευ Αγριππα, μελλων να απολογηθω ενωπιον σου σημερον περι παντων εις οσα εγκαλουμαι υπο των Ιουδαιων,

لَا سِيَّمَا وَأَنْتَ عَالِمٌ بِجَمِيعِ الْعَوَائِدِ وَالْمَسَائِلِ الَّتِي بَيْنَ الْيَهُودِ. لِذَلِكَ أَلْتَمِسُ مِنْكَ أَنْ تَسْمَعَنِي بِطُولِ الأَنَاةِ.

כִּי אַתָּה יֹדֵעַ הֵיטֵב כָּל־הַמִּנְהָגִים וְהַשְּׁאֵלוֹת אֲשֶׁר בֵּין הַיְּהוּדִים וְעַל־כֵּן אֶשְׁאֲלָה מֵאִתְּךָ לִשְׁמֹעַ אֹתִי כְּאֹרֶךְ רוּחֶךָ׃

Ⲙⲁⲗⲓⲥⲧⲁ ⲉⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲍⲏⲧⲏⲙⲁ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲕⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲉϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ

especially as thou knowest the customs of the Jews and their questions: therefore I pray thee to hear me longsufferingly.

μαλιστα επειδη γνωριζεις παντα τα παρα τοις Ιουδαιοις εθιμα και ζητηματα· οθεν δεομαι σου να με ακουσης μετα μακροθυμιας.

فَسِيرَتِي مُنْذُ حَدَاثَتِي الَّتِي مِنَ الْبُدَاءَةِ كَانَتْ بَيْنَ أُمَّتِي فِي أُورُشَلِيمَ يَعْرِفُهَا جَمِيعُ الْيَهُودِ،

הִנֵּה דַּרְכִּי מִנְּעוּרַי אֲשֶׁר הִתְהַלַּכְתִּי־בָהּ מֵאָז בְּתוֹךְ עַמִּי וּבִירוּשָׁלָיִם יֹדְעִים אוֹתָהּ כָּל־הַיְּהוּדִים׃

Ⲡⲁϫⲓⲛⲱⲛϧ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲧⲁⲙⲉⲧⲁⲗⲟⲩ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ϩⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲥⲉⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ

My living from my youth, which was from (the) beginning among my nation in Jerusalem, all the Jews know;

Την εκ νεοτητος λοιπον ζωην μου, την οποιαν απ' αρχης εζησα μεταξυ του εθνους μου εν Ιεροσολυμοις, εξευρουσι παντες οι Ιουδαιοι,

عَالِمِينَ بِي مِنَ الأَوَّلِ، إِنْ أَرَادُوا أَنْ يَشْهَدُوا، أَنِّي حَسَبَ مَذْهَبِ عِبَادَتِنَا الأَضْيَقِ عِشْتُ فَرِّيسِيًّا.

כִּי מִיָּמִים רִאשׁוֹנִים יְדָעוּנִי אִם־יִרְצוּ לְהָעִיד כִּי כְּפָרוּשׁ הִתְנַהַגְתִּי עַל־פִּי הַכַּת הַמַּקְפֶּדֶת בְּיוֹתֵר בַּעֲבוֹדָתֵנוּ׃

Ⲉⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲥⲁⲡϣⲱⲓ ⲁⲩϣⲁⲛⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ϯϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲉⲧⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲁⲓⲱⲛϧ ⲙ̀ⲫⲁⲣⲓⲥⲉⲟⲥ

knowing me before from (this time) upward, should they wish to witness, That according to the sect which is strict of our service I lived as Pharisee.

επειδη με γνωριζουσιν εξ αρχης, εαν θελωσι να μαρτυρησωσιν, οτι κατα την ακριβεστατην αιρεσιν της θρησκειας ημων εζησα Φαρισαιος.

وَالآنَ أَنَا وَاقِفٌ أُحَاكَمُ عَلَى رَجَاءِ الْوَعْدِ الَّذِي صَارَ مِنَ اللهِ لآبَائِنَا،

וְעַתָּה אֲנִי עֹמֵד לְהִשָּׁפֵט עַל־תִּקְוַת הַהַבְטָחָה אֲשֶׁר הִבְטִיחָהּ הָאֱלֹהִים אֶת־אֲבוֹתֵינוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ϯⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ⲉⲩϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

And now concerning (the) hope of the promise which was made to our fathers by God I stand being judged,

Και τωρα παρισταμαι κρινομενος δια την ελπιδα της επαγγελιας της γενομενης υπο του Θεου προς τους πατερας ημων,

الَّذِي أَسْبَاطُنَا الاثْنَا عَشَرَ يَرْجُونَ نَوَالَهُ، عَابِدِينَ بِالْجَهْدِ لَيْلًا وَنَهَارًا. فَمِنْ أَجْلِ هَذَا الرَّجَاءِ أَنَا أُحَاكَمُ مِنَ الْيَهُودِ أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ.

וַאֲשֶׁר שְׁנֵים עָשָׂר שְׁבָטֵינוּ מְיַחֲלִים לְהַגִּיעַ לָהּ בְּעָבְדָם אֶת־יְהוָֹה תָּמִיד יוֹמָם וָלָיְלָה עַל־דְּבַר הַתִּקְוָה הַזֹּאת הַמֶּלֶךְ אַגְרִפַּס הַיְּהוּדִים מְבַקְשִׁים לְחַיְּבֵנִי׃

Ⲉⲧⲉ ⲧⲁⲓϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲧⲉ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ϯⲓ̅ⲃ̅ ⲙ̀ⲫⲩⲗⲏ ϣⲉⲙϣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ⲧⲟⲧⲟⲩ ϯⲙⲁϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲓϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲥⲉϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ

that is to say this hope (as to) which the twelve tribes were serving continually in the day and the night, wishing to attain unto it. Concerning this hope, (the) king, the Jews find fault with me.

εις την οποιαν το δωδεκαφυλον ημων γενος, λατρευον εκτενως τον Θεον νυκτα και ημεραν, ελπιζει να καταντηση· περι ταυτης της ελπιδος εγκαλουμαι, βασιλευ Αγριππα, υπο των Ιουδαιων.

لِمَاذَا يُعَدُّ عِنْدَكُمْ أَمْرًا لَا يُصَدَّقُ إِنْ أَقَامَ اللهُ أَمْوَاتًا؟

מַדּוּעַ יִפָּלֵא בְעֵינֵיכֶם כִּי הָאֱלֹהִים יְחַיֶּה מֵתִים׃

Ⲟⲩ ⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲧⲉ ⲙⲁϩⲁⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲓⲥϫⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲧⲟⲩⲛⲟⲥ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ

Why is it incredible, judge in yourselves, if God will raise the dead?

Τι απιστευτον κρινεται εις εσας, οτι ο Θεος ανιστα νεκρους;

فَأَنَا ارْتَأَيْتُ فِي نَفْسِي أَنَّهُ يَنْبَغِي أَنْ أَصْنَعَ أُمُورًا كَثِيرَةً مُضَادَّةً لاسْمِ يَسُوعَ النَّاصِرِيِّ.

הֵן לְפָנִים אֲנִי חָשַׁבְתִּי לְדָבָר הָגוּן לִצְרֹר אֶת־שֵׁם יֵשׁוּעַ הַנָּצְרִי עַד־מְאֹד׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲓⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲉ̀ⲉⲣ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲉⲩϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲫⲣⲁⲛ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲛⲁⲍⲱⲣⲉⲟⲥ

I indeed then was thinking for myself to do many things which oppose (the) name of Jesus the Nazōreos.

Εγω μεν εστοχασθην κατ' εμαυτον οτι επρεπε να πραξω πολλα εναντια εις το ονομα του Ιησου του Ναζωραιου·

وَفَعَلْتُ ذَلِكَ أَيْضًا فِي أُورُشَلِيمَ، فَحَبَسْتُ فِي سُجُونٍ كَثِيرِينَ مِنَ الْقِدِّيسِينَ، آخِذًا السُّلْطَانَ مِنْ قِبَلِ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ. وَلَمَّا كَانُوا يُقْتَلُونَ أَلْقَيْتُ قُرْعَةً بِذَلِكَ.

כַּאֲשֶׁר עָשִׂיתִי בִירוּשָׁלָיִם וְגַם־קְדוֹשִׁים רַבִּים אֲנִי הִסְגַּרְתִּי לְבָתֵּי כְלָאִים בָּרְשׁוּת אֲשֶׁר קִבַּלְתִּי מֵאֵת רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וְעִם הוֹרְגֵיהֶם רָצִיתִי׃

Ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲓⲁⲓϥ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲟⲩⲙⲏϣ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲓϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲓϣ̀ⲧⲉⲕⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲁⲓϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣϣⲓϣⲓ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲣⲭⲏⲉⲣⲉⲩⲥ ⲉⲩϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϣⲁⲓϯⲱⲡ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ

This which I did in Jerusalem; many among the saints I (pron.) cast into the prisons, having received the authority from the chief priests; (as) they were killing them I gave vote against them

το οποιον και επραξα εν Ιεροσολυμοις, και πολλους των αγιων εγω κατεκλεισα εις φυλακας, λαβων την εξουσιαν παρα των αρχιερεων, και οτε εφονευοντο εδωκα ψηφον κατ' αυτων.

وَفِي كُلِّ الْمَجَامِعِ كُنْتُ أُعَاقِبُهُمْ مِرَارًا كَثِيرَةً، وَأَضْطَرُّهُمْ إِلَى التَّجْدِيفِ. وَإِذْ أَفْرَطَ حَنَقِي عَلَيْهِمْ كُنْتُ أَطْرُدُهُمْ إِلَى الْمُدُنِ الَّتِي فِي الْخَارِجِ.

וּבְכָל־בָּתֵּי כְנִסִיּוֹת יִסַּרְתִּי אֹתָם פְּעָמִים רַבּוֹת וַאֲנַסְתִּים לְגַדֵּף וָאֶתְהוֹלֲלָה בָּם עַד מְאֹד וָאֶרְדְּפֵם עַד־לֶעָרִים אֲשֶׁר חוּצָה לָאָרֶץ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲩⲛⲁⲅⲱⲅⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲓϯⲙⲕⲁϩ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲛⲁⲓϭⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϫⲉⲟⲩⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲟⲩⲟ ⲇⲉ ⲉⲓϧⲉⲛ ⲟⲩⲗⲓⲃⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϣⲁⲓϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲕⲉⲡⲟⲗⲓⲥ ⲉⲧⲥⲁⲃⲟⲗ

in every synagogue; giving pain to them many times, I was forcing them to blaspheme; but in [an] excess being in a madness towards them, I persecuted them even unto the cities also which are outside.

Και εν πασαις ταις συναγωγαις πολλακις τιμωρων αυτους ηναγκαζον να βλασφημωσι, και καθ' υπερβολην μαινομενος εναντιον αυτων κατεδιωκον εως και εις τας εξω πολεις.

«وَلَمَّا كُنْتُ ذَاهِبًا فِي ذَلِكَ إِلَى دِمَشْقَ، بِسُلْطَانٍ وَوَصِيَّةٍ مِنْ رُؤَسَاءِ الْكَهَنَةِ،

וַיְהִי בְּלֶכְתִּי עַל־הַדָּבָר הַזֶּה לְדַמָּשֶׂק בִּרְשׁוּת רָאשֵׁי הַכֹּהֲנִים וּבְמִצָוָתָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲉⲓⲙⲟϣⲓ ⲉ̀ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲣⲭⲓⲉⲣⲉⲩⲥ

And in these (things) journeying to Damaskos with an authority and commandment of the chief priests,

Εν τουτοις δε, οτε ηρχομην εις την Δαμασκον μετ' εξουσιας και επιτροπης της παρα των αρχιερεων,

رَأَيْتُ فِي نِصْفِ النَّهَارِ فِي الطَّرِيقِ، أَيُّهَا الْمَلِكُ، نُورًا مِنَ السَّمَاءِ أَفْضَلَ مِنْ لَمَعَانِ الشَّمْسِ، قَدْ أَبْرَقَ حَوْلِي وَحَوْلَ الذَّاهِبِينَ مَعِي.

וָאֵרֶא אֲדֹנִי הַמֶּלֶךְ לְעֵת צָהֳרַיִם בַּדָּרֶךְ וְהִנֵּה אוֹר צַח מִזֹּהַר הַשֶּׁמֶשׁ אֲשֶׁר מִשָּׁמַיִם נָגַהּ מִסָּבִיב עָלַי וְעַל הַהֹלְכִים אִתִּי׃

Ⲉⲓϩⲓ ⲡⲓⲙⲱⲓⲧ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲁϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲓⲛⲁⲩ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲉϥⲫⲟⲣⲓ ⲉϩⲟⲧⲉ ⲫⲣⲏ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲉⲙⲏⲓ

[but] being on the road at midday I saw, (the) king, a light from (the) heaven brighter than (the) sun, it came upon me and them who were with me.

εν τω μεσω της ημερας ειδον καθ' οδον, βασιλευ, φως ουρανοθεν υπερβαινον την λαμπροτητα του ηλιου, το οποιον ελαμψε περι εμε και τους οδοιπορουντας μετ' εμου·

فَلَمَّا سَقَطْنَا جَمِيعُنَا عَلَى الأَرْضِ، سَمِعْتُ صَوْتًا يُكَلِّمُنِي وَيَقُولُ بِاللُّغَةِ الْعِبْرَانِيَّةِ: شَاوُلُ، شَاوُلُ! لِمَاذَا تَضْطَهِدُنِي؟ صَعْبٌ عَلَيْكَ أَنْ تَرْفُسَ مَنَاخِسَ.

וַנִפֹּל כֻּלָּנוּ אָרְצָה וָאֶשְׁמַע קוֹל מְדַּבֵּר אֵלַי בְּלָשׁוֹן עִבְרִית לֵאמֹר שָׁאוּל שָׁאוּל לָמָּה תִרְדְּפֵנִי קָשֶׁה לְךָ לִבְעֹט בַּדָּרְבֹנוֹת׃

Ⲉⲧⲁⲛϩⲉⲓ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲉⲛ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲁⲓⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉⲥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲏⲓ ϧⲉⲛ ϯⲁⲥⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧϩⲉⲃⲣⲉⲟⲥ ϫⲉ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲥⲁⲟⲩⲗ ⲁϧⲟⲕ ⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉϥⲛⲁϣⲧ ⲛⲁⲕ ⲡⲉ ⲉ̀ϯϣⲉⲛⲫⲁⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲟⲩⲣⲓ

But we all having fallen upon the earth, I heard a voice saying to me in the language of Hebrew: Saoul, Saoul, why persecutest thou me? It is a hard thing for thee to kick against goads.'

και ενω κατεπεσομεν παντες εις την γην, ηκουσα φωνην λαλουσαν προς με και λεγουσαν εις την Εβραικην διαλεκτον· Σαουλ Σαουλ, τι με διωκεις; σκληρον σοι ειναι να λακτιζης προς κεντρα.

فَقُلْتُ أَنَا: مَنْ أَنْتَ يَا سَيِّدُ؟ فَقَالَ: أَنَا يَسُوعُ الَّذِي أَنْتَ تَضْطَهِدُهُ.

וָאֹמַר מִי אַתָּה אֲדֹנִי וַיֹּאמֶר אָנֹכִי יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר אַתָּה רֹדֵף׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲏⲓ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲡ⳪̅ ⲡ⳪̅ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲫⲏ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲉⲧⲉⲕϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲱϥ

But I (pron.) said: Who (art) thou, Lord?' But the Lord said to me: I am Jesus, whom thou (pron.) persccutest.

Εγω δε ειπον· Τις εισαι, Κυριε; Και εκεινος ειπεν· Εγω ειμαι ο Ιησους, τον οποιον συ διωκεις.

وَلكِنْ قُمْ وَقِفْ عَلَى رِجْلَيْكَ لأَنِّي لِهَذَا ظَهَرْتُ لَكَ، لأَنْتَخِبَكَ خَادِمًا وَشَاهِدًا بِمَا رَأَيْتَ وَبِمَا سَأَظْهَرُ لَكَ بِهِ،

אֲבָל קוּם וַעֲמֹד עַל־רַגְלֶיךָ כִּי בַּעֲבוּר זֹאת נִרְאֵיתִי אֵלֶיךָ בַּעֲבוּר אֶבְחַר בְּךָ לִמְשָׁרֵת וּלְעֵד הַדְּבָרִים אֲשֶׁר רָאִיתָ וָאֲשֶׁר אַרְאֶ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲧⲱⲛⲕ ⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲉⲕϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲓⲟⲩⲟⲛϩⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲉⲥⲟⲧⲡⲕ ⲛ̀ⲟⲩϩⲩⲡⲉⲣⲉⲧⲏⲥ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲕⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲉ̀ϯⲛⲁⲟⲩⲟⲛϩⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

But rise, stand upon thy feet. For therefore I manifested myself to thee, to choose thee as an officer for me, and that thou mayest witness to the things which thou sawest, those in which I shall (lit. will) manifest myself to thee;

Αλλα σηκωθητι και στηθι επι τους ποδας σου· επειδη δια τουτο εφανην εις σε, δια να σε καταστησω υπηρετην και μαρτυρα και οσων ειδες και περι οσων θελω φανερωθη εις σε,

مُنْقِذًا إِيَّاكَ مِنَ الشَّعْبِ وَمِنَ الأُمَمِ الَّذِينَ أَنَا الآنَ أُرْسِلُكَ إِلَيْهِمْ،

בְּהַצִּילִי אוֹתְךָ מִן־הָעָם וּמִן־הַגּוֹיִם אֲשֶׁר אֶשְׁלָחֲךָ עַתָּה אֲלֵיהֶם׃

Ⲉⲓⲉ̀ⲛⲁϩⲙⲉⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲏ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ϯⲛⲁⲟⲩⲟⲣⲡⲕ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

I shall save thee from the people and from the Gentiles, those to whom I (pron.) shall (lit. will) send thee,

εκλεγων σε εκ του λαου και των εθνων, εις τα οποια τωρα σε αποστελλω

لِتَفْتَحَ عُيُونَهُمْ كَيْ يَرْجِعُوا مِنْ ظُلُمَاتٍ إِلَى نُورٍ، وَمِنْ سُلْطَانِ الشَّيْطَانِ إِلَى اللهِ، حَتَّى يَنَالُوا بِالإِيمَانِ بِي غُفْرَانَ الْخَطَايَا وَنَصِيبًا مَعَ الْمُقَدَّسِينَ.

לִפְקֹחַ אֶת־עֵינֵיהֶם לְמַעַן יָשׁוּבוּ מֵחשֶׁךְ לְאוֹר וּמְיַּד הַשָּׂטָן אֶל־הָאֱלֹהִים וְהֶאֱמִינוּ וְנִסְלַח לְחַטֹּאתָם וְהָיְתָה לָהֶם הַנַּחֲלָה בְּתוֹךְ הַמְקֻדָּשִׁים׃

Ⲉ̀ⲁⲟⲩⲱⲛ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲙ̀ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϭⲓ ⲙ̀ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

to open their eyes, to cause them to return from (the) darkness into (the) light, and from (the) authority of Satan to God, to cause them to receive (the) forgiveness of their sins, and an inheritance among them who are sanctified in the faith of me.'

δια να ανοιξης τους οφθαλμους αυτων, ωστε να επιστρεψωσιν απο του σκοτους εις το φως και απο της εξουσιας του Σατανα προς τον Θεον, δια να λαβωσιν αφεσιν αμαρτιων και κληρονομιαν μεταξυ των ηγιασμενων δια της εις εμε πιστεως.

«مِنْ ثَمَّ أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ لَمْ أَكُنْ مُعَانِدًا لِلرُّؤْيَا السَّمَاوِيَّةِ،

עַל־כֵּן הַמֶּלֶךְ אַגְרִפַּס לֹא הִמְרֵיתִי אֶת־הַמַּרְאֶה אֲשֶׁר רָאִיתִי מִן־הַשָּׁמָיִם׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁ ⲙ̀ⲡⲓϣⲉⲣⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲓⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲫⲉ

Therefore, (the) king Agrippa, I could not be disobedient to the vision of (the) heaven:

Οθεν, βασιλευ Αγριππα, δεν εγεινα απειθης εις την ουρανιον οπτασιαν,

بَلْ أَخْبَرْتُ أَوَّلًا الَّذِينَ فِي دِمَشْقَ، وَفِي أُورُشَلِيمَ حَتَّى جَمِيعِ كُورَةِ الْيَهُودِيَّةِ، ثُمَّ الأُمَمَ، أَنْ يَتُوبُوا وَيَرْجِعُوا إِلَى اللهِ عَامِلِينَ أَعْمَالًا تَلِيقُ بِالتَّوْبَةِ.

כִּי אִם־קָרָאתִי רִאשׁוֹנָה לְישְׁבֵי דַּמֶּשֶׂק וִירוּשָׁלַיִם וּבְכָל־אֶרֶץ יְהוּדָה וְגַם לַגּוֹיִם לֵאמֹר הִנָּחֲמוּ וְשׁוּבוּ אֶל־הָאֱלֹהִים וַעֲשׂוֹּ מַעֲשִׂים רְאוּיִם לַתְּשׁוּבָה׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲇⲁⲙⲁⲥⲕⲟⲥ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲉⲙ ⲧⲭⲱⲣⲁ ⲧⲏⲣⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲁⲓϩⲓⲱⲓϣ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲉⲣⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲉⲩⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ

but to them who were in Damaskos first and Jerusalem, and all (the) country of [the] Ioudea, and the Gentiles, I proclaimed to cause them to repent and to cause them to return to God, to do works worthy of the repentance.

αλλ' εκηρυττον πρωτον εις τους εν Δαμασκω και Ιεροσολυμοις και εις πασαν την γην της Ιουδαιας, και επειτα εις τα εθνη, να μετανοωσι και να επιστρεφωσιν εις τον Θεον, πραττοντες εργα αξια της μετανοιας.

مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ أَمْسَكَنِي الْيَهُودُ فِي الْهَيْكَلِ وَشَرَعُوا فِي قَتْلِي.

וּבִגְלַל הַדָּבָר הַזֶּה תָּפְשׂוֹּ אֹתִי הַיְּהוּדִים בַּמִּקְדָּשׁ וַיְבַקְשׁוּ לַהֲמִיתֵנִי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲁ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲣⲫⲉⲓ ⲛⲁⲩϭⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

Therefore the Jews laid hold on one in the temple, they were trying to lay (lit. bring) their hand upon me.

Δια ταυτα οι Ιουδαιοι συλλαβοντες με εν τω ιερω, επεχειρουν να με φονευσωσιν.

فَإِذْ حَصَلْتُ عَلَى مَعُونَةٍ مِنَ اللهِ، بَقِيتُ إِلَى هَذَا الْيَوْمِ، شَاهِدًا لِلصَّغِيرِ وَالْكَبِيرِ. وَأَنَا لَا أَقُولُ شَيْئًا غَيْرَ مَا تَكَلَّمَ الأَنْبِيَاءُ وَمُوسَى أَنَّهُ عَتِيدٌ أَنْ يَكُونَ:

וְהָאֱלֹהִים הָיָה בְעֶזְרִי וְעַד־הַיּוֹם הַזֶּה עֹמֵד אֲנִי וּמֵעִיד לִפְנֵי קָטֹן וְגָדוֹל וְאֵינֶנִּי מְדַבֵּר דָּבָר זוּלָתִי הַדְּבָרִים אֲשֶׁר הִגִּידוּ הַנְּבִיאִים וּמשֶׁה כִּי־עֲתִידִים הֵמָּה לָבֹא׃

Ⲉⲧⲁⲓϭⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲃⲟⲏⲑⲓⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲁⲓⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉⲓⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ϯϫⲉ ϩⲗⲓ ⲁⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϫⲟⲧⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁϣⲱⲡⲓ

But having received a help from God, I stood until to-day, witnessing to [a] small and [a] great, not saying anything except those which the prophets say and Mōysēs, that they will happen:

Αξιωθεις ομως της βοηθειας της παρα του Θεου, ισταμαι εως της ημερας ταυτης μαρτυρων προς μικρον τε και μεγαλον, μη λεγων μηδεν εκτος των οσα ελαλησαν οι προφηται και ο Μωυσης οτι εμελλον να γεινωσιν,

إِنْ يُؤَلَّمِ الْمَسِيحُ، يَكُنْ هُوَ أَوَّلَ قِيَامَةِ الأَمْوَاتِ، مُزْمِعًا أَنْ يُنَادِيَ بِنُورٍ لِلشَّعْبِ وَلِلأُمَمِ».

שֶׁעָתִיד הַמָּשִׁיחַ לְהֵעָנוֹת וְלָקוּם רִאשׁוֹן מִן־הַמֵּתִים לְהָפִיץ אוֹר בָּעָם וּבַגּוֹיִם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲙⲕⲁϩ ⲡⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩϩⲟⲩⲓⲧ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ϥⲛⲁϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

If Christ is a sufferer, if he is first from (the) resurrection of the dead, he will proclaim a light to the people and the Gentiles.

οτι ο Χριστος εμελλε να παθη, οτι πρωτος αναστας εκ νεκρων μελλει να κηρυξη φως εις τον λαον και εις τα εθνη.

وَبَيْنَمَا هُوَ يَحْتَجُّ بِهَذَا، قَالَ فَسْتُوسُ بِصَوْتٍ عَظِيمٍ: «أَنْتَ تَهْذِي يَا بُولُسُ! الْكُتُبُ الْكَثِيرَةُ تُحَوِّلُكَ إِلَى الْهَذَيَانِ!»

וַיְהִי הוּא מִצְטַדֵּק בָּזֹאת וַיִּקְרָא פֶסְטוֹס בְּקוֹל גָּדוֹל לֵאמֹר הִנְּךָ מִשְׁתַּגֵּעַ פּוֹלוֹס רֹב הַלִּמּוּד הֱבִיאֲךָ לִידֵי שִׁגָּעוֹן׃

Ⲛⲁⲓ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲡⲉϫⲉ ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲥⲙⲏ ϫⲉ ⲁⲕⲗⲓⲃⲓ ⲡⲁⲩⲗⲉ ⲁ ⲡⲓⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥϧⲁⲓ ⲑⲣⲉⲕⲗⲓⲃⲓ

As he is saying these (things), Phēstos said in a great voice: Thou wast mad, O Paul, the much learning (lit. of writing) caused thee to be mad.'

Ενω δε αυτος απελογειτο ταυτα, ο Φηστος ειπε με μεγαλην φωνην· Μαινεσαι, Παυλε, τα πολλα γραμματα σε καταφερουσιν εις μανιαν.

فَقَالَ: «لَسْتُ أَهْذِي أَيُّهَا الْعَزِيزُ فَسْتُوسُ، بَلْ أَنْطِقُ بِكَلِمَاتِ الصِّدْقِ وَالصَّحْوِ.

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אֵינֶנִּי מְשֻׁגָּע פֶּסְטוֹס הָאַדִּיר כִּי אִם־דִּבְרֵי אֱמֶת וָטַעַם אַבִּיעַ׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϯⲗⲟⲃⲓ ⲁⲛ ⲕⲣⲁⲧⲓⲥⲑⲉ ⲫⲏⲥⲧⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲁⲛⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲉⲩⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲏ ⲉ̀ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But Paulos said: I am not mad, most excellent Phestos; but words of [the] truth and [the] piety (are) those which I say.

Ο δε, Δεν μαινομαι, ειπε, κρατιστε Φηστε, αλλα προφερω λογους αληθειας και νοος υγιαινοντος.

لأَنَّهُ مِنْ جِهَةِ هَذِهِ الأُمُورِ، عَالِمٌ الْمَلِكُ الَّذِي أُكَلِّمُهُ جِهَارًا، إِذْ أَنَا لَسْتُ أُصَدِّقُ أَنْ يَخْفَى عَلَيْهِ شَيْءٌ مِنْ ذَلِكَ، لأَنَّ هَذَا لَمْ يُفْعَلْ فِي زَاوِيَةٍ.

כִּי הַמֶּלֶךְ יוֹדֵעַ אֶת־אֵלֶּה וְעַל־זֹאת בְּבִטָּחוֹן אֲנִי מְדַבֵּר אֵלָיו כִּי אֶחְשֹׁב שֶׁלּא־נֶעְלַם מִמֶּנּוּ דָּבָר מִן־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה כִּי לֹא־בְקֶרֶן זָוִית נֶעֶשְׂתָה זֹאת׃

Ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲕⲉⲟⲩⲣⲟ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲁⲓ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ϯⲟⲩⲟⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲓⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲅⲁⲣ ⲑⲏⲧ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲟⲃϣ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ ⲛⲉⲧⲁ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲗⲕⲥ

For the king also knoweth concerning these things, to whom I am bold (in) speaking; for I am persuaded that none of these (things) escape his notice; for this was not done in a corner.

Διοτι εχει γνωσιν περι τουτων ο βασιλευς, προς τον οποιον και λαλω μετα παρρησιας· επειδη ειμαι πεπεισμενος οτι δεν λανθανει αυτον ουδεν τουτων, διοτι τουτο δεν ειναι πεπραγμενον εν γωνια.

أَتُؤْمِنُ أَيُّهَا الْمَلِكُ أَغْرِيبَاسُ بِالأَنْبِيَاءِ؟ أَنَا أَعْلَمُ أَنَّكَ تُؤْمِنُ».

הַמֶּלֶךְ אַגְרִפַּס הֲמַאֲמִין אַתָּה בַּנְּבִיאִים יָדַעְתִּי כִּי מַאֲמִין אָתָּה׃

Ⲭⲛⲁϩϯ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲉ̀ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲭⲛⲁϩϯ

Thou believest, (the) king Agrippas, the prophets; I know that thou believest.'

Πιστευεις, βασιλευ Αγριππα, εις τους προφητας; εξευρω οτι πιστευεις.

فَقَالَ أَغْرِيبَاسُ لِبُولُسَ: «بِقَلِيلٍ تُقْنِعُنِي أَنْ أَصِيرَ مَسِيحِيًّا».

וַיֹּאמֶר אַגְרִפַּס אֶל־פּוֹלוֹס עוֹד מְעַט וּפִתִּיתַנִי לִהְיוֹת נָצְרִי׃

Ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲕⲉⲕⲟⲩϫⲓ ⲭⲛⲁⲑⲉⲧ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲉ̀ⲁⲓⲧ ⲛ̀ⲭⲣⲏⲥⲧⲓⲁⲛⲟⲥ

But Agrippas said to Paulos: '(With) even a little thou wilt persuade me to make myself Chrēstianos.'

Και ο Αγριππας ειπε προς τον Παυλον· Παρ' ολιγον με πειθεις να γεινω Χριστιανος.

فَقَالَ بُولُسُ: «كُنْتُ أُصَلِّي إِلَى اللهِ أَنَّهُ بِقَلِيلٍ وَبِكَثِيرٍ، لَيْسَ أَنْتَ فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا جَمِيعُ الَّذِينَ يَسْمَعُونَنِي الْيَوْمَ، يَصِيرُونَ هَكَذَا كَمَا أَنَا، مَا خَلاَ هَذِهِ الْقُيُودَ».

וַיֹּאמֶר אֲבַקְשָׁה מֵאֱלֹהִים אֲשֶׁר בְּקָרוֹב אוֹ בְרָחוֹק לֹא אַתָּה כִּי־גַם לְבַדְּךָ כִּי־גַם כָּל־הַשֹּׁמְעִים אוֹתִי יִהְיוּ כָמוֹנִי זוּלָתִי הַמּוֹסֵרוֹת הָאֵלֶּה׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ϯⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫϯ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲛⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲏϯ ⲉ̀ϯⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲱ ϣⲁⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲁⲩϩ

But Paulos said: I pray to God both in [a] little and (next) in [a] great, not only thou, but also all who hear me to-day for them to become in my manner, in the manner in which I also am, save my bonds.'

Και ο Παυλος ειπεν· Ηθελον ευχεσθαι προς τον Θεον, ουχι μονον συ, αλλα και παντες οι σημερον ακουοντες με, να γεινωσι και παρ' ολιγον και παρα πολυ τοιουτοι οποιος και εγω ειμαι, παρεκτος των δεσμων τουτων.

فَلَمَّا قَالَ هَذَا قَامَ الْمَلِكُ وَالْوَالِي وَبَرْنِيكِي وَالْجَالِسُونَ مَعَهُمْ،

וַיְהִי בְּדַבְּרוֹ הַדָּבָר הַזֶּה וַיָּקָם הַמֶָּלֶךְ וְהַהֶגְמוֹן וּבֶרְנִיקָה וְהַיּשְׁבִים אִתָּם׃

Ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϩⲏⲅⲉⲙⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲃⲉⲣⲛⲓⲕⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧϩⲉⲙⲥⲓ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

But (the) king rose, and the governor and Bernikē and they who sat with them:

Και αφου αυτος ειπε ταυτα, εσηκωθη ο βασιλευς και ο ηγεμων και η Βερνικη και οι συγκαθημενοι μετ' αυτων,

وَانْصَرَفُوا وَهُمْ يُكَلِّمُونَ بَعْضُهُمْ بَعْضًا قَائِلِينَ: «إِنَّ هَذَا الإِنْسَانَ لَيْسَ يَفْعَلُ شَيْئًا يَسْتَحِقُّ الْمَوْتَ أَوِ الْقُيُودَ».

וַיָּבֹאוּ הַחַדְרָה וַיְדַבְּרוּ אִישׁ אֶל־רֵעֵהוּ לֵאמֹר הָאִישׁ הַזֶּה לֹא־עָשָׂה דָבָר אֲשֶׁר יִהְיֶה עָלָיו חַיַּב מִיתָה אוֹ מוֹסֵרוֹת׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲁⲛⲁⲭⲱⲣⲓⲛ ⲛⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϥⲉⲣ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉϥⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲓⲉ ϩⲁⲛⲥⲛⲁⲩϩ

and having withdrawn, they were speaking to one another, saying: This man doeth not any deed worthy of (the) death or bonds.'

και αναχωρησαντες ελαλουν προς αλληλους, λεγοντες οτι ουδεν αξιον θανατου η δεσμων πραττει ο ανθρωπος ουτος.

وَقَالَ أَغْرِيبَاسُ لِفَسْتُوسَ: «كَانَ يُمْكِنُ أَنْ يُطْلَقَ هَذَا الإِنْسَانُ لَوْ لَمْ يَكُنْ قَدْ رَفَعَ دَعْوَاهُ إِلَى قَيْصَرَ».

וַיֹּאמֶר אַגְרִפַּס אֶל־פֶּסְטוֹס הָאִישׁ הַזֶּה יוּכַל לָצֵאת חָפְשִׁי לוּלֵא קָרָא אֶת־קֵיסַר לְדִינוֹ׃

Ⲁⲅⲣⲓⲡⲡⲁⲥ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲁϥ ⲙ̀ⲫⲏⲥⲧⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲡⲉ ⲉ̀ⲭⲁ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲛⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ

But Agrippas said to Phēstos: It was possible to release this man, if he had not appealed to (the) king.'

Ο δε Αγριππας ειπε προς τον Φηστον· Ο ανθρωπος ουτος ηδυνατο να απολυθη, εαν δεν ειχεν επικαλεσθη τον Καισαρα.

إصحاح 27

بولس يبحر إلى روما

فَلَمَّا اسْتَقَرَّ الرَّأْيُ أَنْ نُسَافِرَ فِي الْبَحْرِ إِلَى إِيطَالِيَا، سَلَّمُوا بُولُسَ وَأَسْرَى آخَرِينَ إِلَى قَائِدِ مِئَةٍ مِنْ كَتِيبَةِ أُوغُسْطُسَ اسْمُهُ يُولِيُوسُ.

וְכַאֲשֶׁר נִגְמַר דִּינֵנוּ לַעֲבֹר בָּאֳנִיָּה אֶל־אִיטַלְיָא מָסְרוּ אֶת־פּוֹלוֹס וּמִקְצָת אֲסִירִים אֲחֵרִים אֶל־שַׂר הַמֵּאָה לִגְדוּד אֲגוּסְטוֹס וּשְׁמוֹ יוּלִיּוֹס׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲩϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ϯϩⲩⲧⲁⲗⲓⲁ ⲁϥϯ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲉⲩⲥⲟⲛϩ ⲉ̀ⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲟⲩⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲓⲟⲩⲗⲓⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲥⲡⲓⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲥⲁⲃⲁⲥⲧⲏ

But it came to pass (that), it having been decided for us to sail to [the] Hytalia, he delivered Paulos and other prisoners to a centurion, his name being Ioulios, from the band of Sabastē.

Αφου δε απεφασισθη να αποπλευσωμεν εις την Ιταλιαν, παρεδωκαν τον Παυλον και τινας αλλους δεσμιους εις εκατονταρχον Ιουλιον ονομαζομενον, εκ του ταγματος του Σεβαστου λεγομενου.

فَصَعِدْنَا إِلَى سَفِينَةٍ أَدْرَامِيتِينِيَّةٍ، وَأَقْلَعْنَا مُزْمِعِينَ أَنْ نُسَافِرَ مَارِّينَ بِالْمَوَاضِعِ الَّتِي فِي أَسِيَّا. وَكَانَ مَعَنَا أَرِسْتَرْخُسُ، رَجُلٌ مَكِدُونِيٌّ مِنْ تَسَالُونِيكِي.

וַנֵּרֶד בָּאֳנִיָּה אַדְרָמִטִּית נְכוֹנָה לָלֶכֶת עַל־פְּנֵי חוֹף אַסְיָא וַנַּעֲבֹר הַיָּמָּה וַיְהִי אִתָּנוּ אֲרִסְטַרְכוֹס מַקְדּוֹן מִן־תַּסְלוֹנִיקִי׃

Ⲁⲛⲁⲗⲏⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲟⲩϫⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲛⲇⲣⲁⲙⲁⲛⲧⲓⲛⲉⲟⲥ ⲉϥⲛⲁⲉⲣϩⲱⲧ ⲉⲛⲓⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲥⲓⲁ ⲁⲛϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲛⲉⲙⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲕⲉⲁⲣⲓⲥⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲡⲓⲣⲉⲙⲑⲉⲥⲥⲁⲗⲟⲛⲓⲕⲏ

But we went on board a ship Andramantinean, about to sail to the places of [the] Asia, we put to sea, being with us Aristarchos also of (the) Makedonia, the native of Thessalonikē.

Και αφου επεβημεν εις πλοιον Αδραμυττηνον, εσηκωθημεν μελλοντες να παραπλευσωμεν τους κατα την Ασιαν τοπους, εχοντες μεθ' ημων Αρισταρχον τον Μακεδονα τον εκ Θεσσαλονικης·

وَفِي الْيَوْمِ الآخَرِ أَقْبَلْنَا إِلَى صَيْدَاءَ، فَعَامَلَ يُولِيُوسُ بُولُسَ بِالرِّفْقِ، وَأَذِنَ أَنْ يَذْهَبَ إِلَى أَصْدِقَائِهِ لِيَحْصُلَ عَلَى عِنَايَةٍ مِنْهُمْ.

וּמִמָּחֳרָת הִגַּעְנוּ לְצִידוֹן וְיוּלִיוֹס עָשָׂה חֶסֶד עִם־פּוֹלוֹס וַיַּנַּח לוֹ לָלֶכֶת אֶל־מְיֻדָּעָיו לְמַעַן יָשִׁיבוּ נַפְשׁו׃

Ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲧⲥⲩⲇⲱⲛ ⲁϥⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛⲟ̀ⲩⲙⲉⲧⲙⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲓⲟⲩⲗⲓⲟⲥ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲉ ϣⲁ ⲛⲉϥϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲥⲉϥⲓ ⲡⲉϥⲣⲱⲟⲩϣ

But on the (lit. his) morrow we came to (the) Sydōn. But Ioulios did [a] kindness with Paulos; he commanded him to go unto his friends, that they might take care of him.

και την αλλην ημεραν εφθασαμεν εις Σιδωνα· και ο Ιουλιος φιλανθρωπως φερομενος προς τον Παυλον επετρεψεν εις αυτον να υπαγη προς τους φιλους αυτου και να λαβη περιθαλψιν.

ثُمَّ أَقْلَعْنَا مِنْ هُنَاكَ وَسَافَرْنَا فِي الْبَحْرِ مِنْ تَحْتِ قُبْرُسَ، لأَنَّ الرِّيَاحَ كَانَتْ مُضَادَّةً.

וַנֵּלֶךְ מִשָּׁם וַנַּעֲבֹר בִּסְבִיבוֹת קִיפְרוֹס כִּי הָרוּחוֹת הָיוּ לְנֶגְדֵּנוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉϫⲉ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲓⲑⲏⲟⲩ ϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲛ ⲡⲉ

And having put to sea from there, we sailed along Kypros, because that the wind was opposing us.

Και εκειθεν σηκωθεντες υπεπλευσαμεν την Κυπρον, επειδη ησαν εναντιοι οι ανεμοι,

وَبَعْدَ مَا عَبَرْنَا الْبَحْرَ الَّذِي بِجَانِبِ كِيلِيكِيَّةَ وَبَمْفِيلِيَّةَ، نَزَلْنَا إِلَى مِيرَا لِيكِيَّةَ.

וַנַּעֲבֹר אֶת־הַיָּם אֲשֶׁר לִפְנֵי קִילִיקְיָא וּפַמְפּוּלְיָא וַנָּבֹא אֶל־מוּרָא אֲשֶׁר בְּלוּקְיָא׃

Ⲉⲧⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲗⲁⲅⲟⲥ ⲉⲧⲟⲩⲧⲱϥ ⲛ̀ⲕⲩⲡⲣⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲁⲙⲫⲩⲗⲓⲁ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲗⲩⲥⲧⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲩⲗⲓⲕⲓⲁ

But having sailed away to the sea which is between Kypros and [the] Pamphylia, we came to Lystra of [the] Kylikia.

και διαπλευσαντες το πελαγος της Κιλικιας και Παμφυλιας, ηλθομεν εις τα Μυρα της Λυκιας.

فَإِذْ وَجَدَ قَائِدُ الْمِئَةِ هُنَاكَ سَفِينَةً إِسْكَنْدَرِيَّةً مُسَافِرَةً إِلَى إِيطَالِيَا أَدْخَلَنَا فِيهَا.

וַיִּמְצָא־שָׁם שַׂר הַמֵּאָה אֳנִיָּה אֲלֶכְסַנְדְּרִית בָּאָה לְאִיטַלְיָא וַיַּעֲבִירֵנוּ אֶל־תּוֹכָהּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩϫⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲁⲕⲟϯ ⲉϥⲛⲁⲉⲣϩⲱⲧ ⲉ̀ϯϩⲩⲧⲁⲗⲓⲁ ⲁϥⲧⲁⲗⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

And the centurim found a ship there of Rakoti, about to sail to [the] Hytalia; he placed us on it.

Και εκει ευρων ο εκατονταρχος πλοιον Αλεξανδρινον, το οποιον επλεεν εις την Ιταλιαν, επεβιβασεν ημας εις αυτο·

وَلَمَّا كُنَّا نُسَافِرُ رُوَيْدًا أَيَّامًا كَثِيرَةً، وَبِالْجَهْدِ صِرْنَا بِقُرْبِ كِنِيدُسَ، وَلَمْ تُمَكِّنَّا الرِّيحُ أَكْثَرَ، سَافَرْنَا مِنْ تَحْتِ كِرِيتَ بِقُرْبِ سَلْمُونِي.

וְהָאֳנִיָּה הָלְכָה בִּכְבֵדוּת יָמִים רַבִּים וְאַחֲרֵי אֲשֶׁר יָגַעְנוּ וּבָאנוּ אֶל־מוּל קְנִידוֹס לֹא הִנִּיחָנוּ הָרוּחַ לַחְתֹּר אֶל־הַיַּבָּשָׁה וַנַּעֲבֹר מִצַּד קְרֵיטִי עַל־פְּנֵי הַר סַלְמוֹנִי׃

Ⲉⲧⲁⲛⲱⲥⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉⲣϩⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲟⲅⲓⲥ ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲭⲛⲓⲇⲟⲥ ⲛ̀ϥⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲑⲏⲟⲩ ⲁⲛⲉⲣϩⲱⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲕⲣⲏⲧⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲥⲁⲗⲙⲟⲛⲏ

But having delayed in sailing many days, and having scarcely come off Chnidos, the wind not letting us, [but] we sailed along [the] Krētē off Salmonē;

βραδυπλοουντες δε ικανας ημερας και μολις φθασαντες εις την Κνιδον, επειδη δεν μας αφινεν ο ανεμος, υπεπλευσαμεν την Κρητην κατα την Σαλμωνην,

وَلَمَّا تَجَاوَزْنَاهَا بِالْجَهْدِ جِئْنَا إِلَى مَكَانٍ يُقَالُ لَهُ «الْمَوَانِي الْحَسَنَةُ» الَّتِي بِقُرْبِهَا مَدِينَةُ لَسَائِيَةَ.

וְאַחֲרֵי אֲשֶׁר עָבַרְנוּ בִּתְלָאוֹת בָּאנוּ לְמָקוֹם אֶחָד קָלִי לִימֶנֶס שְׁמוֹ וּקְרוֹבָה לוֹ עִיר ושְׁמָהּ לַסִּיָּא׃

Ⲙⲟⲅⲓⲥ ⲉⲧⲁⲛⲭⲁⲥ ⲛ̀ⲥⲱⲛ ⲁⲛⲓ̀ ⲉⲩⲙⲁ ⲉⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲛⲓⲗⲩⲙⲏⲛ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲛⲁⲥϧⲉⲛⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲡⲟⲗⲓⲥ ϫⲉ ⲗⲁⲥⲉⲁ

having scarcely left it, we came to a place called the good harbours'; [but] a city called Lasea was being near to them.

και μολις παραπλευσαντες αυτην, ηλθομεν εις τοπον τινα ονομαζομενον Καλους Λιμενας, πλησιον του οποιου ητο η πολις Λασαια.

وَلَمَّا مَضَى زَمَانٌ طَوِيلٌ، وَصَارَ السَّفَرُ فِي الْبَحْرِ خَطِرًا، إِذْ كَانَ الصَّوْمُ أَيْضًا قَدْ مَضَى، جَعَلَ بُولُسُ يُنْذِرُهُمْ

וַיְהִי מִקֵּץ יָמִים רַבִּים הִגִּיעָה עֵת הַסַּכָּנָה לְיֹרְדֵי הַיָּם כִּי גַם־הַצּוֹם כְּבָר עָבָר וַיַּזְהֵר אֹתָם פּוֹלוֹס׃

Ⲉⲧⲁϥⲥⲓⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲭⲣⲟⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ϩⲏⲇⲏ ⲛⲉ ⲡⲥⲏⲟⲩ ⲁⲛ ϫⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ⲉⲣⲡⲗⲉⲓⲛ ⲛⲉⲁ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲅⲁⲣ ⲥⲱⲣⲉⲙ ⲡⲉ ⲉⲑⲃⲉ ϫⲉ ⲛⲉⲁ ϯⲕⲉⲛⲏⲥⲧⲓⲁ ⲥⲓⲛⲓ ⲡⲉ ⲛⲁϥϯⲛⲟⲙϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ

But great time having passed, and already it was no longer (the) time of sailing, for the ship had gone out of her course, because that the fast also had passed. But Paulos was exhorting,

Επειδη δε παρηλθεν ικανος καιρος και ο πλους ητο ηδη επικινδυνος, διοτι και η νηστεια ειχεν ηδη παρελθει, συνεβουλευεν ο Παυλος,

قَائِلًا: «أَيُّهَا الرِّجَالُ، أَنَا أَرَى أَنَّ هَذَا السَّفَرَ عَتِيدٌ أَنْ يَكُونَ بِضَرَرٍ وَخَسَارَةٍ كَثِيرَةٍ، لَيْسَ لِلشَّحْنِ وَالسَّفِينَةِ فَقَطْ، بَلْ لأَنْفُسِنَا أَيْضًا».

וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם אֲנָשִׁים רֹאֶה אֲנִי כִּי הֲלִיכָתֵנוּ תִּהְיֶה אַךְ־זָדוֹן וְנֶזֶק גָּדוֹל לֹא לַמַּשָּׂא וְלָאֳנִיָּה לְבַד כִּי אִם־גַּם לְנַפְשׁוֹתֵינוּ׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ϯⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩϣⲱϣ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲟⲥⲓ ⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲁⲟⲩⲓⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲕⲉⲯⲩⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓϫⲓⲛⲉⲣϩⲱⲧ

saying to them, [The] men, I see that an injury and much loss will happen, not only of the ship and the freight, but also our lives, in this voyage.

λεγων προς αυτους· Ανδρες, βλεπω οτι ο πλους μελλει να γεινη με κακοπαθειαν και πολλην ζημιαν ουχι μονον του φορτιου και του πλοιου, αλλα και των ψυχων ημων.

وَلكِنْ كَانَ قَائِدُ الْمِئَةِ يَنْقَادُ إِلَى رُبَّانِ السَّفِينَةِ وَإِلَى صَاحِبِهَا أَكْثَرَ مِمَّا إِلَى قَوْلِ بُولُسَ.

וְשַׂר הַמֵּאָה שָׁמַע אֶל־רַב הַחֹבֵל וְאֶל־בַּעַל הָאֳנִיָּה וְאֶל־דִּבְרֵי פוֹלוֹס לֹא שָׁמָע׃

Ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲇⲉ ⲛⲁϥⲑⲏⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲣⲉϥⲉⲣϩⲉⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲁⲩⲕⲗⲏⲣⲟⲥ ⲉϩⲟⲧⲉ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But the centurion was trusting to the steersman and the shipowner rather than the things which Paulos was saying.

Αλλ' ο εκατονταρχος επειθετο μαλλον εις τον κυβερνητην και εις τον ναυκληρον παρα εις τα υπο του Παυλου λεγομενα.

وَلأَنَّ الْمِينَا لَمْ يَكُنْ مَوْقِعُهَا صَالِحًا لِلْمَشْتَى، اسْتَقَرَّ رَأْيُ أَكْثَرِهِمْ أَنْ يُقْلِعُوا مِنْ هُنَاكَ أَيْضًا، عَسَى أَنْ يُمْكِنَهُمُ الإِقْبَالُ إِلَى فِينِكْسَ لِيَشْتُوا فِيهَا. وَهِيَ مِينَا فِي كِرِيتَ تَنْظُرُ نَحْوَ الْجَنُوبِ وَالشَّمَالِ الْغَرْبِيَّيْنِ.

וּבַאֲשֶׁר הַחוֹף לֹא טוֹב לַעֲמָד־בּוֹ בִּימֵי הַסְּתָו יָעֲצוּ הָרַבִּים לַעֲבֹר מִשָּׁם כִּי אָמְרוּ אוּלַי נוּכַל הַגִּיעַ לְפֵינִיכַס וְיָשַׁבְנוּ שָׁם בִּימֵי הַסְּתָו וְהוּא חוֹף בִּקְרֵיטִי פּוֹנֶה לִפְאַת דָּרוֹם מַעֲרָבָה וְלִפְאַת צָפוֹן מַעֲרָבָה׃

Ⲉⲛϥⲥⲙⲟⲛⲧ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲗⲩⲙⲏⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲭⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲁ ⲡⲟⲩϩⲟⲩⲟ ⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲉ̀ⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲁⲣⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲉϣϫⲟⲙϫⲉⲙ ⲛ̀ⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲛⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲓⲛⲓⲝ ⲉ̀ⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲭⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲗⲩⲙⲏⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲕⲣⲏⲧⲏ ⲉϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲁ ⲛ̀ⲉⲙⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲛ̀ⲭⲱⲣⲁ ⲡⲉ

But the harbour not being (well) placed for us to winter in, most of them made a plan to put out from there, that perhaps they could reach Phoinix to winter in, harbour of [the] Krētē, looking westward, being a place of Chōra.

Και επειδη ο λιμην δεν ητο επιτηδειος εις παραχειμασιαν, οι πλειοτεροι εγνωμοδοτησαν να σηκωθωσι και εκειθεν, ωστε φθασαντες αν ηδυναντο εις Φοινικα, λιμενα της Κρητης βλεποντα προς τον λιβα ανεμον και προς τον χωρον, να παραχειμασωσιν εκει.

فَلَمَّا نَسَّمَتْ رِيحٌ جَنُوبٌ، ظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ مَلَكُوا مَقْصَدَهُمْ، فَرَفَعُوا الْمِرْسَاةَ وَطَفِقُوا يَتَجَاوَزُونَ كِرِيتَ عَلَى أَكْثَرِ قُرْبٍ.

וְרוּחַ נשֶׁבֶת לְאַט מִן־הַדָּרוֹם וְהֵם חשְׁבִים שֶׁתִּצְלַח עֲצָתָם וַיַּעֲלוּ הָעוֹגִין וַיַּעַבְרוּ לְעֻמַּת שְׂפַת אִי קְרֵיטִי׃

Ⲉϥⲛⲓϥⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲑⲟⲩⲣⲏⲥ ⲛⲁⲩⲙⲉⲩⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁϣ̀ⲧⲁϩⲉ ⲡⲓϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲑⲱϣ ⲉⲧⲁⲩⲁⲓϥ ⲁⲩϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲁⲥⲥⲱⲥ ⲁⲩⲭⲁ ϯⲕⲣⲏⲧⲏ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ

But a south wind blowing, they were thinking that they will be able to establish their purpose a, they put to sea from Asses, they left [the] Krētē.

Και οτε επνευσεν ολιγον νοτος, νομισαντες οτι επετυχον του σκοπου, ανεσυραν την αγκυραν και παρεπλεον πλησιον την Κρητην.

العاصفة

وَلكِنْ بَعْدَ قَلِيلٍ هَاجَتْ عَلَيْهَا رِيحٌ زَوْبَعِيَّةٌ يُقَالُ لَهَا «أُورُوكْلِيدُونُ».

וְכִמְעַט אַחַר כֵּן וַתִּפְגַּע בָּאִי רוּחַ נַחֲשֹׁל אֲשֶׁר אַוְרִיקְלִידוֹן יִקָּרֵא לָהּ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲥⲱⲥⲕ ⲇⲉ ⲁϥⲛⲓϥⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲑⲏⲟⲩ ⲉϥϭⲟⲥⲓ ⲫⲏ ⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲉⲩⲣⲁⲕⲩⲗⲱⲛ

But a high wind, which is called 'Eurakylōn,' delayed not, it blew against us.

Πλην μετ' ολιγον προσεβαλε κατ' αυτης ανεμος τυφωνικος ο λεγομενος Ευροκλυδων.

فَلَمَّا خُطِفَتِ السَّفِينَةُ وَلَمْ يُمْكِنْهَا أَنْ تُقَابِلَ الرِّيحَ، سَلَّمْنَا، فَصِرْنَا نُحْمَلُ.

וַתְּטֹרַף הָאֳנִיָּה וְלֹא־יָכְלָה לַעֲמֹד נֶגֶד הָרוּחַ וַנֶּרֶף יָדֵינוּ מִמֶּנָּה וַנִּנָּדֵף׃

Ⲉⲧⲁϥϩⲱⲗⲉⲙ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲡⲟⲩϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲛ̀ϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲏⲟⲩ ⲁⲛϯⲧⲟⲧⲉⲛ ⲁⲛⲥⲱⲕ

But it having carried off the ship, as they could not oppose the wind, we gave up, we were driven.

Και επειδη το πλοιον συνηρπασθη και δεν ηδυνατο να αντεχη προς τον ανεμον, αφεθεντες εφερομεθα.

فَجَرَيْنَا تَحْتَ جَزِيرَةٍ يُقَالُ لَهَا «كَلَوْدِي» وَبِالْجَهْدِ قَدِرْنَا أَنْ نَمْلِكَ الْقَارِبَ.

וַתָּרָץ הַאֳנִיָּה אֶל־עֵבֶר אִי־קָטֹן קְלוֹדָה שְׁמוֹ וְכִמְעַט לֹא יָכֹלְנוּ לֶאֱחֹז הָעֲבָרָה׃

Ⲉⲧⲁⲛⲫⲱⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲟⲩⲛⲏⲥⲟⲥ ⲉⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲕⲗⲁⲩⲇⲁ ⲙⲟⲅⲓⲥ ⲁⲛϣ̀ϫⲉⲙϫⲟⲙ ⲉ̀ⲁⲙⲁϩⲓ ⲛ̀ϯϧⲉⲗⲙⲉϩⲓ

But having fled to an island which is called Klauda,' scarcely could we secure the boat:

Και τρεξαντες υπο νησιδιον τι ονομαζομενον Κλαυδην, μολις ηδυνηθημεν να βαλωμεν εις την εξουσιαν μας την λεμβον,

وَلَمَّا رَفَعُوهُ طَفِقُوا يَسْتَعْمِلُونَ مَعُونَاتٍ، حَازِمِينَ السَّفِينَةَ، وَإِذْ كَانُوا خَائِفِينَ أَنْ يَقَعُوا فِي السِّيرْتِسِ، أَنْزَلُوا الْقُلُوعَ، وَهَكَذَا كَانُوا يُحْمَلُونَ.

וְאַחֲרֵי מָשְׁכָם אוֹתָהּ אֲלֵיהֶם הֵבִיאוּ לְעֶזְרָתָם כָּל־אֲשֶׁר הִשִּׂיגָה יָדָם וַיַּחְבְּשׁוּ אֶת־דָּפְנֵי הָאֳנִיָּה וּמִיִּרְאָתָם פֶּן־יִפְּלוּ אֶל־בֵּין רֻכְסֵי הַחוֹל הוֹרִידוּ אֶת הַקְּלָעִים וַנַּעֲבֹר הָלְאָה׃

Ⲑⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩⲟⲗⲥ ⲛⲁⲩⲉⲣⲃⲟⲏⲑⲓⲛ ⲉⲩⲙⲟⲩⲣ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲉⲩⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉϩⲉⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲥⲓⲣⲧⲏⲥ ⲁⲛⲭⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁⲛⲗⲱⲓⲗⲓ

this having been taken away, they were making help, girding the ship; but fearing lest by any means they should fall into the Sirtēs, we lowered the gear, and thus we floated along.

την οποιαν αφου ανελαβον μετεχειριζοντο βοηθηματα, ζωνοντες υποκατωθεν το πλοιον· και φοβουμενοι μη εκπεσωσιν εις την Συρτιν, κατεβιβασαν τα πανια και εφεροντο ουτως.

وَإِذْ كُنَّا فِي نَوْءٍ عَنِيفٍ، جَعَلُوا يُفَرِّغُونَ فِي الْغَدِ.

וַיְהִי הַסַּעַר הוֹלֵךְ וְסֹעֵר עָלֵינוּ וּמִמָּחֲרָת הֵטִילוּ אֶת־הַמַּשָּׂא אֶל־הַיָּם׃

Ⲉⲣⲉ ⲃⲟⲗ ⲇⲉ ⲫⲟⲛϩ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲉ̀ⲙⲁϣⲱ ⲡⲉϥⲣⲁⲥϯ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲃⲟⲣⲃⲉⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉ

But as a tossing was rocking us exceedingly, [but] on the (lit. his) morrow they were tossing out (the freight):

Και επειδη εχειμαζομεθα σφοδρως, την ακολουθον ημεραν εκαμνον χυσιν,

وَفِي الْيَوْمِ الثَّالِثِ رَمَيْنَا بِأَيْدِينَا أَثَاثَ السَّفِينَةِ.

וּבַיּוֹם הַשְּׁלִישִׁי הֵטִילוּ בִידֵיהֶם אֶת־כְּלֵי הָאֳנִיָּה אֶל־הַיָּם׃

Ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲫⲙⲁϩ ⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲓⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲁⲩⲥⲁⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

and on the third day they put (lit. cast) their hand on the gear (plur.) of the ship, they threw them out.

και την τριτην με τας ιδιας ημων χειρας ερριψαμεν τα σκευη του πλοιου·

وَإِذْ لَمْ تَكُنِ الشَّمْسُ وَلَا النُّجُومُ تَظْهَرُ أَيَّامًا كَثِيرَةً، وَاشْتَدَّ عَلَيْنَا نَوْءٌ لَيْسَ بِقَلِيلٍ، انْتُزِعَ أَخِيرًا كُلُّ رَجَاءٍ فِي نَجَاتِنَا.

וַיְהִי יָמִים רַבִּים גַּם־הַשֶּׁמֶשׁ גַּם־הַכּוֹכָבִים לֹא נִרְאוּ וְהַסְּעָרָה חָזְקָה עָלֵינוּ עַד־מְאֹד וַתִּכָּרֵת מִמֶּנּוּ כָּל־תִּקְוָה׃

Ⲉϥⲟⲩⲟⲛϩ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲣⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲓⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲙ̀ⲫⲱⲛϩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲗⲟⲓⲡⲟⲛ ⲛⲉ ⲁⲥϣⲉ ⲛⲁⲥ ⲡⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉⲛϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲧⲏⲣⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲟⲩϫⲁⲓ

But as appear not (the) sun and the stars for many days, no small tempest being that which was happening, at length all our hope for us to be saved had gone.

και επειδη δια πολλων ημερων δεν εφαινοντο ουτε ηλιος ουτε αστρα, και χειμων βαρυς επεκειτο, πασα ελπις σωτηριας αφηρειτο πλεον αφ' ημων.

فَلَمَّا حَصَلَ صَوْمٌ كَثِيرٌ، حِينَئِذٍ وَقَفَ بُولُسُ فِي وَسْطِهِمْ وَقَالَ: «كَانَ يَنْبَغِي أَيُّهَا الرِّجَالُ أَنْ تُذْعِنُوا لِي، وَلَا تُقْلِعُوا مِنْ كِرِيتَ، فَتَسْلَمُوا مِنْ هَذَا الضَّرَرِ وَالْخَسَارَةِ.

וּפוֹלוֹס עָמַד בְּתוֹכָם אַחֲרֵי הַאֲרִיכָם בַּצּוֹם וַיֹּאמַר אֲנָשִׁים לוּ שְׁמַעְתֶּם אֵלַי וְלֹא יְצָאתֶם מִקְּרֵיטִי כִּי אָז לֹא קָרָנוּ הַנֶּזֶק הַזֶּה בְּמֶרְיְכֶם׃

Ⲥϣⲟⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲑⲟⲩⲱⲙ ⲧⲟⲧⲉ ⲁϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲏϯ ⲡⲉϫⲁϥ ϫⲉ ⲛⲁⲥⲙⲡϣⲁ ⲙⲉⲛ ⲡⲉ ⲱ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϫⲱⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲕⲣⲏⲧⲏ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϫⲉⲙ ϩⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲁⲓϣⲱϣ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲓⲟⲥⲓ

But a long (time of) not eating happens. Then stood Paulos in their midst, he said: Ye ought indeed, O [the] men having obeyed me, not to have put to sea from [the] Krētē and gain this injury and this loss.

Μετα δε πολυημερον ασιτιαν σταθεις ο Παυλος εν τω μεσω αυτων, ειπεν· Επρεπεν, ω ανδρες, να μου υπακουσητε και να μη σηκωθητε απο της Κρητης και ουτως ηθελομεν αποφυγει την κακοπαθειαν ταυτην και την ζημιαν.

وَالآنَ أُنْذِرُكُمْ أَنْ تُسَرُّوا، لأَنَّهُ لَا تَكُونُ خَسَارَةُ نَفْسٍ وَاحِدَةٍ مِنْكُمْ، إِلاَّ السَّفِينَةَ.

וְעַתָּה אֲנִי אֹמֵר אֲלֵיכֶם חִזְקוּ וְאִמְצוּ כִּי לֹא־תֹאבַד נֶפֶשׁ מִכֶּם בִּלְתִּי הָאֳנִיָּה לְבַדָּה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲛ ϯϧⲱⲛϫ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲱⲟⲩⲛϩⲏⲧ ⲟⲩⲯⲩⲭⲏ ⲅⲁⲣ ⲛⲟⲩⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲥⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ

And now again I entreat you, be longsuffering, for one life from you will not be lost except only the ship.

Αλλα και ηδη σας παραινω να εχητε θαρρος· διοτι εξ υμων ουδεμια ψυχη δεν θελει χαθη, ειμη μονον το πλοιον.

لأَنَّهُ وَقَفَ بِي هَذِهِ اللَّيْلَةَ مَلاَكُ الإِلَهِ الَّذِي أَنَا لَهُ وَالَّذِي أَعْبُدُهُ،

כִּי־בַלַּיְלָה הַזֶּה נִצַּב עָלַי מַלְאַךְ הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר־לוֹ אָנֹכִי וַאֲשֶׁר אֲנִי עֹבֵד אֹתוֹ׃

Ⲁϥⲟϩⲓ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲛⲁϩⲣⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲫⲱϥ ⲟⲩⲟϩ ϯϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For stood by me in this night an angel of God, whose I am, and I worship him,

Διοτι την νυκτα ταυτην εφανη εις εμε αγγελος του Θεου, του οποιου ειμαι, τον οποιον και λατρευω,

قَائِلًا: لَا تَخَفْ يَا بُولُسُ. يَنْبَغِي لَكَ أَنْ تَقِفَ أَمَامَ قَيْصَرَ. وَهُوَذَا قَدْ وَهَبَكَ اللهُ جَمِيعَ الْمُسَافِرِينَ مَعَكَ.

וַיֹּאמַר אַל־תִּירָא פוֹלוֹס עוֹד עָמוֹד תַּעֲמֹד לִפְנֵי קֵיסָר וְעַתָּה הִנֵּה נָתַן־לְךָ הָאֱלֹהִים אֶת־כָּל־הַהֹלְכִים אִתְּךָ בָּאֳנִיָּה׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣϩⲟϯ ⲡⲁⲩⲗⲉ ϩⲱϯ ⲛ̀ⲥⲉⲧⲁϩⲟⲕ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ⲛⲁϩⲣⲁϥ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲟⲩⲟϩ ϩⲏⲡⲡⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲧ ⲛⲉⲙⲁⲕ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲓⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛⲁⲕ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ

saying: "Fear not, O Paulos, thou must be set before (the) king: and lo, all they who sail with thee I granted them to thee."

λεγων· μη φοβου, Παυλε· πρεπει να παρασταθης ενωπιον του Καισαρος· και ιδου, ο Θεος σοι εχαρισε παντας τους πλεοντας μετα σου.

لِذَلِكَ سُرُّوا أَيُّهَا الرِّجَالُ، لأَنِّي أُومِنُ بِاللهِ أَنَّهُ يَكُونُ هَكَذَا كَمَا قِيلَ لِي.

עַל־כֵּן אֲנָשִׁים חִזְקוּ וְאִמְצוּ כִּי מַאֲמִין אֲנִי לֵאלֹהִים כִּי־כֵן יִהְיֶה כַּאֲשֶׁר נֶאֱמַר אֵלָי׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲛⲟϥ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϯⲛⲁϩϯ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲫϯ ϫⲉ ⲥⲉⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲩⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲏⲓ

Therefore, [the] men, be glad of heart, for I believe God, that it (lit. they) will be as it was spoken to me.

Δια τουτο θαρρειτε, ανδρες· διοτι πιστευω εις τον Θεον οτι ουτω θελει γεινει, καθ' ον τροπον ελαληθη προς εμε.

وَلكِنْ لَا بُدَّ أَنْ نَقَعَ عَلَى جَزِيرَةٍ».

אַךְ הָשְׁלֵךְ נֻשְׁלַךְ אֶל־אַחַד הָאִיִּים׃

Ϩⲱϯ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲛⲏⲥⲟⲥ

For we must come upon an island.

Πρεπει δε να πεσωμεν εις νησον τινα.

تحطم السفينة

فَلَمَّا كَانَتِ اللَّيْلَةُ الرَّابِعَةَ عَشْرَةَ، وَنَحْنُ نُحْمَلُ تَائِهِينَ فِي بَحْرِ أَدْرِيَا، ظَنَّ النُّوتِيَّةُ، نَحْوَ نِصْفِ اللَّيْلِ، أَنَّهُمُ اقْتَرَبُوا إِلَى بَرٍّ.

וַיְהִי כְּבוֹא לֵיל אַרְבָּעָה עָשָׂר לְטִלְטוּלֵנוּ בְּיַם אַדְרִיָּה כַּחֲצוֹת הַלַּיְלָה וַיַּחְשְׁבוּ הַמַּלָּחִים כִּי־קָרְבָה לָהֶם יַבָּשֶׁת׃

Ⲉⲧⲁ ⲓ̅ⲇ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉϫⲱⲣϩ ϣⲱⲡⲓ ⲉⲛⲭⲏ ⲥⲁⲡⲓϩⲱⲓⲙⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲁⲛⲇⲣⲓⲁⲥ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲁϣⲓ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲛⲁⲩⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲛⲉϥ ϫⲉ ⲁⲩϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲭⲱⲣⲁ

But fourteen nights having passed, we are rolling among the waves in the Andrias.' But at midnight [but] the sailors were thinking that they approached a country:

Οτε δε ηλθεν η δεκατη τεταρτη νυξ, ενω παρεφερομεθα εν τη Αδριατικη θαλασση, περι το μεσον της νυκτος εσυμπεραινον οι ναυται οτι πλησιαζουσιν εις τοπον τινα.

فَقَاسُوا وَوَجَدُوا عِشْرِينَ قَامَةً. وَلَمَّا مَضَوْا قَلِيلًا قَاسُوا أَيْضًا فَوَجَدُوا خَمْسَ عَشْرَةَ قَامَةً.

וַיּוֹרִידוּ אֶת־הָאֲנָךְ וַיִּמְצְאוּ עֹמֶק הַיָּם עֶשְׂרִים קוֹמָה וַיַּעַבְרוּ מְעַט וַיּוֹרִידוּ אֶת־הָאֲנָךְ שֵׁנִית וַיִּמְצְאוּ קוֹמוֹת חֲמֵשׁ עֶשְׂרֵה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲥⲓϯ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲛ̀ϯⲃⲟⲗⲓⲥ ⲁⲩϫⲉⲙ ⲕ̅ ⲛ̀ϩϥⲟⲧ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣ ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲇⲉ ⲛⲟⲩⲱϣ ⲁⲩⲥⲓϯ ⲛ̀ϯⲃⲟⲗⲓⲥ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲁⲩϫⲉⲙ ⲓ̅ⲉ̅ ⲛ̀ϩϥⲟⲧ

and having thrown down the sounding line, they found twenty fathoms of water. But having done a short distance, they threw the sounding line down, they found fifteen fathoms.

Και ριψαντες την βολιδα ευρον εικοσι οργυιας, και αφου επροχωρησαν ολιγον διαστημα, ριψαντες και παλιν την βολιδα ευρον οργυιας δεκαπεντε·

وَإِذْ كَانُوا يَخَافُونَ أَنْ يَقَعُوا عَلَى مَوَاضِعَ صَعْبَةٍ، رَمَوْا مِنَ الْمُؤَخَّرِ أَرْبَعَ مَرَاسٍ، وَكَانُوا يَطْلُبُونَ أَنْ يَصِيرَ النَّهَارُ.

וַיִּירְאוּ פֶּן־יִפְגְּעוּ בְּשִׁנֵּי הַסְּלָעִים וַיַּשְׁלִיכוּ מֵעַל־אֲחוֹרֵי הָאֳנִיָּה אַרְבָּעָה עוֹגִינִים אֶל־הַיָּם וַיִּכְסְפוּ לְאוֹר הַיּוֹם׃

Ⲉⲛⲉⲣϩⲟϯ ⲇⲉ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲛϩⲉⲓ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛⲙⲁ ⲉⲩⲛⲁϣⲧ ⲁⲩϩⲓ ⲇ̅ ⲛ̀ⲁⲩϫⲁⲗ ⲥⲁⲫⲁϩⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲛⲁⲩⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ⲑⲣⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ

But fearing lest by any means we should fall on reefs, they cast four anchors at the stern of the ship, they were praying for it to be the day.

και φοβουμενοι μηπως πεσωμεν εξω εις τραχεις τοπους, ριψαντες τεσσαρας αγκυρας απο της πρυμνης, ηυχοντο να γεινη ημερα.

وَلَمَّا كَانَ النُّوتِيَّةُ يَطْلُبُونَ أَنْ يَهْرُبُوا مِنَ السَّفِينَةِ، وَأَنْزَلُوا الْقَارِبَ إِلَى الْبَحْرِ بِعِلَّةِ أَنَّهُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ يَمُدُّوا مَرَاسِيَ مِنَ الْمُقَدَّمِ،

וְהַמַּלָּחִים בִּקְשׁוּ לִבְרֹחַ מִן־הָאֳנִיָּה וַיּוֹרִידוּ אֶת־הָעֲבָרָה אֶל־הַיָּם בְּאָמְרָם כִּי יֵשׁ אֶת־נַפְשָׁם לְשַׁלֵּחַ עוֹגִינִים גַּם־מֵרֹאשׁ הָאֳנִיָּה׃

Ⲉⲩⲕⲱϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲛⲉϥ ⲛ̀ⲥⲉⲫⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ϯⲥⲕⲁⲫⲏ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲫⲓⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲗⲱⲓϫⲓ ϩⲱⲥ ϫⲉ ⲉⲩⲛⲁϩⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ϩⲁⲛⲁⲩϫⲁⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲥⲁⲧϩⲏ

But the sailors, seeking that they might flee from the ship, let down the boat to the sea in pretence as that they are going to cast anchors from the fore(ship).

Επειδη δε οι ναυται εζητουν να φυγωσιν εκ του πλοιου και κατεβιβασαν την λεμβον εις την θαλασσαν, επι προφασει οτι εμελλον να εκτεινωσιν αγκυρας εκ της πρωρας,

قَالَ بُولُسُ لِقَائِدِ الْمِئَةِ وَالْعَسْكَرِ: «إِنْ لَمْ يَبْقَ هَؤُلاَءِ فِي السَّفِينَةِ فَأَنْتُمْ لَا تَقْدِرُونَ أَنْ تَنْجُوا».

וַיֹּאמֶר פּוֹלוֹס אֶל־שַׂר הַמֵּאָה וְאֶל־אַנְשֵׁי הַצָּבָא לֵאמֹר אִם־הֵם לֹא־יַעַמְדוּ עִתָּנוּ בָּאֳנִיָּה לֹא תוּכְלוּ אַתֶּם לְהִנָּצֵל׃

Ⲡⲉϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉϣ̀ⲧⲉⲙ ⲛⲁⲓ ⲟϩⲓ ϩⲓ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

Paulos said to the centurion and the soldiers, Unless these stay on the ship it is not possible for you to be saved.

ο Παυλος ειπε προς τον εκατονταρχον και προς τους στρατιωτας· Εαν ουτοι δεν μεινωσιν εν τω πλοιω, σεις δεν δυνασθε να σωθητε.

حِينَئِذٍ قَطَعَ الْعَسْكَرُ حِبَالَ الْقَارِبِ وَتَرَكُوهُ يَسْقُطُ.

וַיְקַצְּצוּ אַנְשֵׁי הַצָּבָא אֶת־חַבְלֵי הָעֲבָרָה וַיִּתְּנוּהָ לִנְפּוֹל׃

Ⲧⲟⲧⲉ ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ⲁⲩⲥⲱⲗⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲛⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲕⲁⲫⲏ ⲁⲩⲭⲁⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲥϩⲉⲓ

Then the soldiers broke away the ropes of the boat, they let her fall.

Τοτε οι στρατιωται απεκοψαν τα σχοινια της λεμβου και αφηκαν αυτην να πεση εξω.

وَحَتَّى قَارَبَ أَنْ يَصِيرَ النَّهَارُ كَانَ بُولُسُ يَطْلُبُ إِلَى الْجَمِيعِ أَنْ يَتَنَاوَلُوا طَعَامًا، قَائِلًا: «هَذَا هُوَ الْيَوْمُ الرَّابِعَ عَشَرَ، وَأَنْتُمْ مُنْتَظِرُونَ لَا تَزَالُونَ صَائِمِينَ، وَلَمْ تَأْخُذُوا شَيْئًا.

וְהַבֹּקֶר טֶרֶם יֵאוֹר וַיְבַקֵּשׁ פּוֹלוֹס מִכֻּלָּם לִטְעָם־לֶחֶם לֵאמֹר הַיּוֹם יוֹם אַרְבָּעָה עָשָׂר אֲשֶׁר חִכִּיתֶם בַּצּוֹם וְלֹא טְעַמְתֶּם לָחֶם׃

Ϣⲁⲧⲉ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁϥⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϧⲣⲉ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲓⲥ ⲓ̅ⲇ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϫⲟⲕⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲉⲙ ϩⲗⲓ

Until the day came, Paulos was persuading them all that they should take some food, saying: Lo, fourteen days ye completed, looking out, ye ate not anything.

Εως δε να εξημερωση, ο Παυλος παρεκαλει παντας να λαβωσι τροφην τινα, λεγων· Δεκατεσσαρας ημερας σημερον προσδοκωντες διαμενετε νηστικοι, και δεν εφαγετε ουδεν.

لِذَلِكَ أَلْتَمِسُ مِنْكُمْ أَنْ تَتَنَاوَلُوا طَعَامًا، لأَنَّ هَذَا يَكُونُ مُفِيدًا لِنَجَاتِكُمْ، لأَنَّهُ لَا تَسْقُطُ شَعْرَةٌ مِنْ رَأْسِ وَاحِدٍ مِنْكُمْ».

עַל־כֵּן קֹרֵא אֲנִי אֶתְכֶם לִטְעֹם לֶחֶם כִּי הוּא לִתְשׁוּעַתְכֶם כִּי אִישׁ מִכֶּם לֹא־יִפֹּל מִשַּׂעֲרַת רֹאשׁוֹ אָרְצָה׃

Ⲉⲑⲃⲉⲫⲁⲓ ϯⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϧⲣⲉ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩϫⲁⲓ ⲟⲩϥⲱⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲁⲫⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϥⲛⲁⲧⲁⲕⲟ ⲁⲛ

Therefore I pray you to take your food: for this is (the) first (thing) unto your health; for a hair of (the) head of one of you will not perish.'

Δια τουτο σας παρακαλω να λαβητε τροφην· διοτι τουτο ειναι αναγκαιον προς την σωτηριαν σας· επειδη ουδενος απο σας δεν θελει πεσει θριξ εκ της κεφαλης.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا أَخَذَ خُبْزًا وَشَكَرَ اللهَ أَمَامَ الْجَمِيعِ، وَكَسَّرَ، وَابْتَدَأَ يَأْكُلُ.

הוּא דִבֶּר אֶת־הַדְּבָרִים הָאֵלֶּה וְהוּא לָקַח אֶת־הַלֶּחֶם וַיּוֹדֶה לֵאלֹהִים לִפְנֵי כֻלָּם וַיִּבְצַע וַיָּחֶל לֶאֱכֹל׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲧⲟⲩ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲓⲕ ⲁϥϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥⲫⲁϣϥ ⲁϥⲉⲣϩⲏⲧⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲙ

But having said these (things), he took a loaf, he gave thanks to God before all, and having broken it, he began to eat.

Αφου δε ειπε ταυτα και ελαβεν αρτον, ευχαριστησε τον Θεον ενωπιον παντων και κοψας ηρχισε να τρωγη.

فَصَارَ الْجَمِيعُ مَسْرُورِينَ وَأَخَذُوا هُمْ أَيْضًا طَعَامًا.

וַיֶּאֱמַץ לֵב כֻּלָם וַיִּטְעֲמוּ־אֹכֶל גַּם־הֵמָּה׃

Ⲉⲧⲁ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲇⲉ ⲟⲩⲛⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ⲁⲩϭⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲩϧⲣⲉ

But the heart of all of them having been glad, they also took their food.

Λαβοντες δε παντες θαρρος, ελαβον και αυτοι τροφην·

وَكُنَّا فِي السَّفِينَةِ جَمِيعُ الأَنْفُسِ مِئَتَيْنِ وَسِتَّةً وَسَبْعِينَ.

וַאֲנַחְנוּ כָּל־נֶפֶשׁ אֲשֶׁר בָּאֳנִיָּה מָאתַיִם וְשִׁבְעִים וָשֵׁשׁ׃

Ⲛⲓⲯⲩⲭⲏ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲁⲩϩⲓ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲛⲁⲩⲉⲣ ⲥ̅ⲟ̅ⲋ̅ ⲡⲉ

But all the souls who were being in the ship were making two hundred (and) seventy-six.

ημεθα δε εν τω πλοιω ψυχαι ολαι διακοσιαι εβδομηκοντα εξ.

وَلَمَّا شَبِعُوا مِنَ الطَّعَامِ طَفِقُوا يُخَفِّفُونَ السَّفِينَةَ طَارِحِينَ الْحِنْطَةَ فِي الْبَحْرِ.

וַיֹּאכְלוּ לְשָׂבְעָה וַיָּקֵלּוּ מֵעַל־הָאֳנִיָּה וַיָּטִילוּ אֶת־הַצֵּדָה אֶל־הַיָּם׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯϧⲣⲉ ⲛⲁⲩⲑⲣⲟ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲉ̀ⲁⲥⲓⲁⲓ ⲡⲉ ⲉⲩⲥⲓϯ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲫⲓⲟⲙ

But having been satisfied with the food, they were causing the ship to lighten, throwing the wheat to the sea.

Αφου δε εχορτασθησαν απο τροφης ελαφρυνον το πλοιον, ριπτοντες τον σιτον εις την θαλασσαν.

وَلَمَّا صَارَ النَّهَارُ لَمْ يَكُونُوا يَعْرِفُونَ الأَرْضَ، وَلكِنَّهُمْ أَبْصَرُوا خَلِيجًا لَهُ شَاطِئٌ، فَأَجْمَعُوا أَنْ يَدْفَعُوا إِلَيْهِ السَّفِينَةَ إِنْ أَمْكَنَهُمْ.

הַבֹּקֶר אוֹר וְהֵם לֹא הִכִּירוּ אֶת־הָאָרֶץ אֲבָל רָאוּ כְּמִפְרַץ הַיָּם וְחוֹף לוֹ וַיִּוָּעֲצוּ לְנַהֵג אֵלָיו אֶת־הָאֳנִיָּה אִם־יוּכָלוּ׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲉⲛ ⲡⲓⲕⲁϩⲓ ⲛⲁⲩϯ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲗⲡⲥ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲭⲣⲟ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲛⲁⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲣⲏⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁϣ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲓϫⲟⲓ ⲉ̀ⲙⲁⲩ

But when the day came, they knew not the land; but they were observing a bay, having (lit. being) a shore in it: but they were considering that perhaps they would be able to save the ship thither.

Και οτε εγεινεν ημερα, δεν εγνωριζον την γην, παρετηρουν ομως κολπον τινα εχοντα αιγιαλον, εις τον οποιον εβουλευθησαν, αν ηδυναντο, να εξωσωσι το πλοιον.

فَلَمَّا نَزَعُوا الْمَرَاسِيَ تَارِكِينَ إِيَّاهَا فِي الْبَحْرِ، وَحَلُّوا رُبُطَ الدَّفَّةِ أَيْضًا، رَفَعُوا قِلْعًا لِلرِّيحِ الْهَابَّةِ، وَأَقْبَلُوا إِلَى الشَّاطِئِ.

וַיְגַדְּעוּ אֶת־הָעוֹגִינִים וַיַּעַזְבוּם לַיָּם וַיַּתִּירוּ גַּם־אֶת־מֵיתְרֵי הַמַּנְהִיג וַיִּפְרְשׂוֹּ מִפְרַשׂ הַתֹּרֶן אֶל־פְּנֵי הָרוּחַ וַיְבַקְשׁוּ לָבֹא אֶל־הַחוֹף׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩϥⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲩϫⲁⲗ ⲛⲁⲩⲭⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲫⲓⲟⲙ ⲁⲙⲁ ⲇⲉ ⲁⲩⲭⲁ ϫⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲓϩⲓⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲥⲟⲥⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲣⲧⲉⲙⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲑⲏⲟⲩ ⲉⲑⲛⲓϥⲓ ⲁⲩⲙⲟⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲣⲟ

And having lifted the anchors, they were letting them (go) in the sea, but at the same time they loosed the heads of the rudders; and having hoisted the foresail to the wind which blew, they put in to the shore.

Και κοψαντες τας αγκυρας, αφηκαν το πλοιον εις την θαλασσαν, λυσαντες ενταυτω τους δεσμους των πηδαλιων, και υψωσαντες τον αρτεμονα προς τον ανεμον, κατηυθυνοντο εις τον αιγιαλον.

وَإِذْ وَقَعُوا عَلَى مَوْضِعٍ بَيْنَ بَحْرَيْنِ، شَطَّطُوا السَّفِينَةَ، فَارْتَكَزَ الْمُقَدَّمُ وَلَبِثَ لَا يَتَحَرَّكُ. وَأَمَّا الْمُؤَخَّرُ فَكَانَ يَنْحَلُّ مِنْ عُنْفِ الأَمْوَاجِ.

וַיִּפְגְּעוּ בְמָקוֹם אֲשֶׁר הַיָּם מִשְּׁנֵי עֲבָרָיו וַתִּדְבַּק־בּוֹ הָאֳנִיָּה וַתַּעֲמֹד רֹאשָׁהּ לֹא יִנּוֹעַ וַאֲחוֹרֶיהָּ נִשְׁבְּרוּ מִשְּׁאוֹן הַגַּלִּים׃

Ⲉⲧⲁⲩϩⲉⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲁ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲁⲗⲁⲥⲥⲁ ⲥⲛⲟⲩϯ ⲁⲩϩⲉⲣϣ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ϩⲓⲧϩⲏ ⲙⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲧⲁϫⲣⲟ ⲁϥⲟϩⲓ ⲛ̀ϥⲕⲓⲙ ⲁⲛ ⲫⲁϩⲟⲩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲃⲱⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϩⲱⲓⲙⲓ

But having fallen on a place, being of two seas, they ran the ship aground thither; and the fore(part) of it indeed was fixed, it stayed, not moving, but the hinder (part) of it was destroyed by (the) violence of the waves.

Περιπεσοντες δε εις τοπον, οπου συνηρχοντο δυο θαλασσαι, ερριψαν εξω το πλοιον, και η μεν πρωρα εκαθησε και εμεινεν ασαλευτος, η δε πρυμνη διελυετο υπο της βιας των κυματων.

فَكَانَ رَأْيُ الْعَسْكَرِ أَنْ يَقْتُلُوا الأَسْرَى لِئَلاَّ يَسْبَحَ أَحَدٌ مِنْهُمْ فَيَهْرُبَ.

וַתְּהִי עֲצַת אַנְשֵׁי הַצָּבָא לְהָמִית אֶת־הָאֲסִירִים פֶּן־יִשְׂחֶה אִישׁ מֵהֶם וְנִמְלָט׃

Ⲁⲩⲓⲣⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲟⲛϩ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲛⲏⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉϥⲫⲱⲧ

But the soldiers made a plan, that they should kill the prisoners, lest by any means one should swim and flee.

Εβουλευθησαν δε οι στρατιωται να θανατωσωσι τους δεσμιους, δια να μη φυγη μηδεις κολυμβησας.

وَلكِنَّ قَائِدَ الْمِئَةِ، إِذْ كَانَ يُرِيدُ أَنْ يُخَلِّصَ بُولُسَ، مَنَعَهُمْ مِنْ هَذَا الرَّأْيِ، وَأَمَرَ أَنَّ الْقَادِرِينَ عَلَى السِّبَاحَةِ يَرْمُونَ أَنْفُسَهُمْ أَوَّلًا فَيَخْرُجُونَ إِلَى الْبَرِّ،

וְשַׂר הַמֵּאָה חָפֵץ לְהַצִּיל אֶת־פּוֹלוֹס וַיָּנֵא אֶת־עֲצָתָם וַיֹּאמַר הַיֹּדֵעַ לִשְׂחוֹת יֵרֵד וְיַעֲבֹר לַיַּבָּשָׁה בָּרִאשֹׁנָה וְהַנִּשְׁאָרִים אֵלֶּה עַל־קְרָשִׁים וְאֵלֶּה עַל־שִׁבְרֵי הָאֳנִיָּה׃

Ⲡⲓⲉⲕⲁⲧⲟⲛⲧⲁⲣⲭⲟⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϣⲁϣⲧⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟϭⲛⲓ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲉϥⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲫⲓⲟⲙ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲏⲃⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲣⲟ

But the centurion, wishing to save Paulos, hiddered them from doing their plan: But he commanded those for whom it was possible that they should support themselves on the sea, and swim first to the shore:

Αλλ' ο εκατονταρχος, θελων να διασωση τον Παυλον, εμποδισεν αυτους απο του σκοπου και προσεταξεν, οσοι ηδυναντο να κολυμβωσι να ριφθωσι πρωτοι και να εκβωσιν εις την γην,

وَالْبَاقِينَ بَعْضُهُمْ عَلَى أَلْوَاحٍ وَبَعْضُهُمْ عَلَى قِطَعٍ مِنَ السَّفِينَةِ. فَهَكَذَا حَدَثَ أَنَّ الْجَمِيعَ نَجَوْا إِلَى الْبَرِّ.

וַיְהִי־כֵן וַיִּמָּלְטוּ כֻלָּם אֶל־הַיַּבָּשָׁה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲕⲉⲥⲱϫⲡ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲉⲛ ϩⲓ ϩⲁⲛⲥⲁⲛⲓⲥ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ϩⲓ ϩⲁⲛⲕⲉⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϫⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲛⲟϩⲉⲙ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲣⲟ

and the rest also, some indeed on boards, but others on pieces also of the ship. And thus it happened for us all to come safe to the shore.

οι δε λοιποι αλλοι μεν επι σανιδων, αλλοι δε επι τινων λειψανων του πλοιου, και ουτω διεσωθησαν παντες εις την γην.

إصحاح 28

الوصول إلى شاطئ مالطة

وَلَمَّا نَجَوْا وَجَدُوا أَنَّ الْجَزِيرَةَ تُدْعَى مَلِيطَةَ.

וְכַאֲשֶׁר נִמְלַטְנוּ נוֹדַע לָנוּ כִּי־שֵׁם הָאִי מְלִיטִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛⲛⲟϩⲉⲙ ⲧⲟⲧⲉ ⲁⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲛ̀ϯⲛⲏⲥⲟⲥ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ϫⲉ ⲙⲉⲗⲓⲧⲓⲛⲏ

And having been saved, then we knew that that island is called Melitinē.'

Και αφου διεσωθησαν, τοτε εγνωρισαν οτι η νησος ονομαζεται Μελιτη.

فَقَدَّمَ أَهْلُهَا الْبَرَابِرَةُ لَنَا إِحْسَانًا غَيْرَ الْمُعْتَادِ، لأَنَّهُمْ أَوْقَدُوا نَارًا وَقَبِلُوا جَمِيعَنَا مِنْ أَجْلِ الْمَطَرِ الَّذِي أَصَابَنَا وَمِنْ أَجْلِ الْبَرْدِ.

וְהַלֹּעֲזִים לֹא הִמְעִיטוּ חַסְדָּם עִמָּנוּ כִּי־בִעֲרוּ אֵשׁ וַיַּאַסְפוּ אֶת־כֻּלָּנוּ אֲלֵיהֶם מִפְּנֵי הַגֶּשֶׁם הַיּוֹרֵד וּמִפְּנֵי הַקֹּר׃

Ⲛⲓⲃⲁⲣⲃⲁⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲙⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲙⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲕⲟⲩϫⲓ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲩϭⲉⲣⲉ ⲟⲩⲭⲣⲱⲙ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϣⲟⲡⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲙⲟⲩⲛϩⲱⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲱϫⲉⲃ

But the barbarians of that place were doing a kindness with us not a little: for having kindled a fire, they received us all, because of the rain which was happening, and because of the cold.

Οι δε βαρβαροι εδειξαν εις ημας ου την τυχουσαν φιλανθρωπιαν· διοτι αναψαντες πυραν, υπεδεχθησαν παντας ημας δια την επικειμενην βροχην και δια το ψυχος.

فَجَمَعَ بُولُسُ كَثِيرًا مِنَ الْقُضْبَانِ وَوَضَعَهَا عَلَى النَّارِ، فَخَرَجَتْ مِنَ الْحَرَارَةِ أَفْعَى وَنَشِبَتْ فِي يَدِهِ.

וּפוֹלוֹס אָסַף לוֹ עֲרֵמַת קֹצִים וַיָּשֶׂם עַל־הַמּוֹקֵד וַיֵּצֵא אֶפְעֶה מִפְּנֵי הַחֹם וַיֹּאחֶז בְּיָּדוֹ׃

Ⲁϥⲕⲟⲧϥ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲗⲉⲡϣ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁϥϩⲓⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲣⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓϧⲙⲟⲙ ⲁⲥⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁϫⲱ ⲁⲥϫⲉⲕϩ ⲧⲉϥϫⲓϫ

But Paulos turned himself, he found a quantity of rubbish, and he threw it (plur.) to the fire, and from the heat came out a viper, it bit his hand.

Οτε δε ο Παυλος, συσσωρευσας πληθος φρυγανων, εβαλεν επι την πυραν, εχιδνα εξελθουσα εκ της θερμοτητος προσεκολληθη εις την χειρα αυτου.

فَلَمَّا رَأَى الْبَرَابِرَةُ الْوَحْشَ مُعَلَّقًا بِيَدِهِ، قَالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ: «لاَ بُدَّ أَنَّ هَذَا الإِنْسَانَ قَاتِلٌ، لَمْ يَدَعْهُ الْعَدْلُ يَحْيَا وَلَوْ نَجَا مِنَ الْبَحْرِ».

וַיִּרְאוּ הַלֹּעֲזִים אֶת־הַשֶּׁרֶץ תָּלוּי עַל־יָדוֹ וַיֹּאמְרוּ אִישׁ אֶל־רֵעֵהוּ אָכֵן רֹצֵח הָאִישׁ הַזֶּה הַנִּמְלָט מִן־הַיָּם וְרוּחַ נָקָם לֹא־הִנִּיחַ לוֹ לִחְיוֹת׃

Ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲃⲁⲣⲃⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉϥⲁϣⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲉϥϫⲓϫ ⲛⲁⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲁⲛⲧⲱⲥ ⲡⲁⲓⲣⲱⲙⲓ ⲟⲩⲣⲉϥϧⲱⲧⲉⲃ ⲡⲉ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲉⲧⲁϥⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲓⲟⲙ ⲙ̀ⲡⲉ ⲡⲉϥϩⲁⲡ ⲭⲁϥ ⲉ̀ⲱⲛϧ

But the barbarians having seen the wild beast hanging to his hand, they weresaying to one another: Certainly this man is a murderer, this (one) whom, after having been saved from the sea, his judgement letteth him not live.'

Ως δε ειδον οι βαρβαροι το θηριον κρεμαμενον εκ της χειρος αυτου, ελεγον προς αλληλους· Βεβαιως φονευς ειναι ο ανθρωπος ουτος, τον οποιον διασωθεντα εκ της θαλασσης η θεια δικη δεν αφηκε να ζη.

فَنَفَضَ هُوَ الْوَحْشَ إِلَى النَّارِ، وَلَمْ يَتَضَرَّرْ بِشَيْءٍ رَدِيٍّ.

וַיְנַעֵר הַשֶּׁרֶץ מֵעַל יָדוֹ אֶל־תּוֹךְ הָאֵשׁ וְלֹא־הֵרַע לוֹ׃

Ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲁϥⲛⲉϩ ⲡⲓⲑⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲭⲣⲱⲙ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲗⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ

He (pron.) indeed then, shook the wild beast to the fire, no evil happened to him.

Και αυτος μεν απετιναξε το θηριον εις το πυρ και δεν επαθεν ουδεν κακον·

وَأَمَّا هُمْ فَكَانُوا يَنْتَظِرُونَ أَنَّهُ عَتِيدٌ أَنْ يَنْتَفِخَ أَوْ يَسْقُطَ بَغْتَةً مَيْتًا. فَإِذِ انْتَظَرُوا كَثِيرًا وَرَأَوْا أَنَّهُ لَمْ يَعْرِضْ لَهُ شَيْءٌ مُضِرٌّ، تَغَيَّرُوا وَقَالُوا: «هُوَ إِلَهٌ!»

וְהֵם הוֹחִילוּ לוֹ אֲשֶׁר יִצְבֶּה גוּפוֹ אוֹ־יִפֹּל מֵת פִּתְאֹם וַיָּחִילוּ עַד־בּוֹשׁ וְהִנֵּה לֹא־קָרָהוּ כָל־אָסוֹן וַיֵּהָפֵךְ לִבָּם וַיֹּאמְרוּ אֱלֹהִים הוּא׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲙⲉⲩⲓ ϫⲉ ϥⲛⲁⲫⲱϫⲓ ⲓⲉ ϥⲛⲁϩⲉⲓ ⲥⲁⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲙⲟⲩ ⲉⲧⲁⲩⲱⲥⲕ ⲇⲉ ⲉⲩⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲩⲛⲁⲩ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϩⲱⲃ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ⲧⲁϩⲟϥ ⲁⲩⲕⲟⲧⲟⲩ ⲥⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲟⲩϯ ⲡⲉ

But they (pron.) were thinking that he will swell or will fall immediately and die: but having waited, gazing at him, and having seen that no evil thing seized him, they turned themselves immediately, saying that he was a god.

εκεινοι δε επροσμενον οτι εμελλε να πρησθη η εξαιφνης να πεση κατω νεκρος. Αφου ομως επροσμενον πολλην ωραν και εβλεπον οτι ουδεν κακον εγινετο εις αυτον, μεταβαλοντες στοχασμον ελεγον οτι ειναι Θεος.

وَكَانَ فِي مَا حَوْلَ ذَلِكَ الْمَوْضِعِ ضِيَاعٌ لِمُقَدَّمِ الْجَزِيرَةِ الَّذِي اسْمُهُ بُوبْلِيُوسُ. فَهَذَا قَبِلَنَا وَأَضَافَنَا بِمُلاَطَفَةٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ.

וּבִסְבִיבֵי הַמָּקוֹם הַהוּא שָׂדוֹת אֲשֶׁר לְרֹאשׁ אַנְשֵׁי הָאִי וּשְׁמוֹ פוֹבְלִיּוֹס הוּא הֵבִיא אֹתָנוּ לְבֵיתוֹ וַיְכַלְכֵּל אֹתָנוּ בְּטוּבוֹ שְׁלשֶׁת יָמִים׃

Ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲓⲟϩⲓ ϣⲟⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲟⲩⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲏⲥⲟⲥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲣⲁⲛ ⲡⲉ ⲡⲟⲩⲡⲗⲓⲟⲥ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲧⲧⲉⲛ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲁϥϣⲟⲡⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲙⲉⲧϣⲁⲡϣⲉⲙⲙⲟ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

But in that place there were many fields of the first (man) of the island, his name being Pouplios: this (man) having taken us up, received us in a love of hospitality three days.

Εις τα περιξ δε του τοπου εκεινου ησαν κτηματα του πρωτου της νησου ονομαζομενου Ποπλιου, οστις αναδεχθεις ημας, εξενισε φιλοφρονως τρεις ημερας.

فَحَدَثَ أَنَّ أَبَا بُوبْلِيُوسَ كَانَ مُضْطَجِعًا مُعْتَرًى بِحُمَّى وَسَحْجٍ. فَدَخَلَ إِلَيْهِ بُولُسُ وَصَلَّى، وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَيْهِ فَشَفَاهُ.

וַאֲבִי פוֹבְלִיּוֹס נוֹפֵל לְמִשְׁכָּב בַּקַּדַּחַת וּבְמַחֲלֵה הַמֵּעָיִם וַיָּבֹא אֵלָיו פּוֹלוֹס וַיִּתְפַּלֵּל וַיָּשֶׂם עָלָיו אֶת־יָדָיו וַיִּרְפָּאֵהוּ׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲫⲓⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲡⲗⲓⲟⲥ ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϧⲙⲟⲙ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲁⲛⲙⲁϧⲧ ⲉϥϣⲧⲏⲟⲩⲧ ϧⲁⲣⲱⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ⲁ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲣⲟϥ ⲁϥⲉⲣⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲉⲥⲑⲉ ⲁϥⲭⲁ ⲛⲉϥϫⲓϫ ϩⲓϫⲱϥ ⲁϥⲧⲁⲗϭⲟϥ

But it came to pass (that) the father of Pouplios having been sick in fevers and dysenteries was prostrate under them. But this (man)--Paulos went in unto him, he prayed, he laid his hands upon him, he healed him.

Συνεβη δε να ηναι κατακειτος ο πατηρ του Ποπλιου, πασχων πυρετον και δυσεντεριαν· προς τον οποιον εισελθων ο Παυλος και προσευχηθεις, επεθεσεν επ' αυτον τας χειρας και ιατρευσεν αυτον.

فَلَمَّا صَارَ هَذَا، كَانَ الْبَاقُونَ الَّذِينَ بِهِمْ أَمْرَاضٌ فِي الْجَزِيرَةِ يَأْتُونَ وَيُشْفَوْنَ.

וְאַחֲרֵי־כֵן בָּאוּ גַּם־הַחֹלִים הָאֲחֵרִים אֲשֶׁר בָּאִי וַיֵּרָפֵאוּ׃

Ⲉⲧⲁ ⲫⲁⲓ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲡⲥⲱϫⲡ ⲉⲧϧⲉⲛ ϯⲛⲏⲥⲟⲥ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣⲱⲛⲓ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛⲁⲩⲛⲏⲟⲩ ϣⲁⲣⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥⲧⲁⲗϭⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But this having been done, (the) rest who were in the island, with whom there was sickness, were coming unto him and he was healing them.

Τουτου λοιπον γενομενου και οι λοιποι, οσοι ειχον ασθενειας εν τη νησω, προσηρχοντο και εθεραπευοντο·

فَأَكْرَمَنَا هَؤُلاَءِ إِكْرَامَاتٍ كَثِيرَةً. وَلَمَّا أَقْلَعْنَا زَوَّدُونَا مَا يُحْتَاجُ إِلَيْهِ.

וַיְכַבְּדֻנוּ כָּבוֹד גָּדוֹל וּבְלֶכְתֵּנוּ מִשָּׁם סִפְּקוּ לְנוּ דֵּי צָרְכֵּנוּ׃

Ⲛⲁⲓ ⲇⲉ ⲁⲩⲧⲁⲓⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲧⲁⲓⲟ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲛⲁⲉⲛⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲥⲉⲃⲧⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ

But these honoured us in great honour, and when we were about to be brought from there, they prepared for us that of which we had need.

οιτινες και με τιμας πολλας ετιμησαν ημας και οτε εμελλομεν να αναχωρησωμεν, εφωδιασαν με τα χρειωδη.

الوصول إلى روما

وَبَعْدَ ثَلاَثَةِ أَشْهُرٍ أَقْلَعْنَا فِي سَفِينَةٍ إِسْكَنْدَرِيَّةٍ مَوْسُومَةٍ بِعَلاَمَةِ الْجَوْزَاءِ، كَانَتْ قَدْ شَتَتْ فِي الْجَزِيرَةِ.

וְאַחֲרֵי שְׁלשֶׁת חֳדָשִׁים עָבַרְנוּ מִשָּׁם בָּאֳנִיָּה אֲלֶכְסַנְדְּרִית אֲשֶׁר עָמְדָה בָאִי בִּימֵי הַסְּתָו וְאוֹת דִּגְלָהּ הַתְּאוֹמִים׃

Ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲅ̅ ⲇⲉ ⲛ̀ⲁⲃⲟⲧ ⲁⲛⲓ̀ ϩⲓ ⲟⲩϫⲟⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲁⲕⲟϯ ⲉⲣⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲏⲓⲛⲓ ϩⲓⲱⲧϥ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲇⲓⲟⲥⲕⲟⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣⲡⲁⲣⲁⲭⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ϧⲉⲛ ϯⲛⲏⲥⲟⲥ

But after three months we came in a ship of Rakoti, being on it a sign of Dioskoros, which wintered in the island.

Μετα δε τρεις μηνας απεπλευσαμεν επι πλοιου Αλεξανδρινου, με σημαιαν των Διοσκουρων, το οποιον ειχε παραχειμασει εν τη νησω,

فَنَزَلْنَا إِلَى سِرَاكُوسَا وَمَكَثْنَا ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ.

וַנָּבֹא אֶל־סַרְקוּסָא וַנֵּשֶׁב־שָׁם שְׁלשֶׁת יָמִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲛⲙⲟⲛⲓ ⲉ̀ⲥⲓⲣⲁⲕⲟⲩⲥⲁⲥ ⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

And we put in at Sirakousas, we abode there three days.

και φθασαντες εις τας Συρακουσας, εμειναμεν τρεις ημερας·

ثُمَّ مِنْ هُنَاكَ دُرْنَا وَأَقْبَلْنَا إِلَى رِيغِيُونَ. وَبَعْدَ يَوْمٍ وَاحِدٍ حَدَثَتْ رِيحٌ جَنُوبٌ، فَجِئْنَا فِي الْيَوْمِ الثَّانِي إِلَى بُوطِيُولِي،

מִשָּׁם סַבֹּנוּ וַנָּבֹא אֶל־רֶגְיוֹן וּבִנְשֹׁב רוּחַ דְּרוֹמִית בְּיוֹם הַמָּחֳרָת בָּאנוּ בַּיּוֹם הַשֵּׁנִי אֶל־פּוֹטִיּוֹלִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲛⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲛⲧⲁⲛ ⲉ̀ⲣⲏⲅⲓⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲁⲙⲁϩⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲑⲟⲩⲣⲏⲥ ⲁⲛⲓ̀ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲃ̅ ⲉ̀ⲡⲟⲛⲧⲓⲟⲗⲟⲩⲥ

And having come from there we reached Rēgion: and after a day a south wind was strong with us, we came the second day to Pontiolous;

εκειθεν δε περιπλευσαντες κατηντησαμεν εις Ρηγιον, και μετα μιαν ημεραν, πνευσαντος νοτου, την δευτεραν ημεραν ηλθομεν εις Ποτιολους·

حَيْثُ وَجَدْنَا إِخْوَةً فَطَلَبُوا إِلَيْنَا أَنْ نَمْكُثَ عِنْدَهُمْ سَبْعَةَ أَيَّامٍ. وَهَكَذَا أَتَيْنَا إِلَى رُومِيَةَ.

וְשָׁם מָצָאנוּ אַחִים וַיְבַקְשׁוּ מִמֶּנּוּ לָשֶׁבֶת אִתָּם שִׁבְעַת יָמִים וּבְכֵן הָלַכְנוּ אֶל־רוֹמִי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲛϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲩⲑⲉⲧ ⲡⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛϣⲱⲡⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁⲛⲓ̀ ⲉ̀ⲣⲱⲙⲏ

and having found the brethren there, they persuaded us to abide with them seven days: and thus we came to Rome.

οπου ευροντες αδελφους, παρεκαλεσθημεν να μεινωμεν παρ' αυτοις επτα ημερας, και ουτως ηλθομεν εις την Ρωμην.

وَمِنْ هُنَاكَ لَمَّا سَمِعَ الإِخْوَةُ بِخَبَرِنَا، خَرَجُوا لاسْتِقْبَالِنَا إِلَى فُورُنِ أَبِّيُوسَ وَالثَّلاَثَةِ الْحَوَانِيتِ. فَلَمَّا رَآهُمْ بُولُسُ شَكَرَ اللهَ وَتَشَجَّعَ.

וַיִּשְׁמְעוּ הָאַחִים כִּי־בָאִים אֲנַחְנוּ וַיֵּצְאוּ מִשָּׁם לִקְרָאתֵנוּ עַד לְשׁוּק אַפִּיּוֹס וְעַד לִשְׁלשֶׁת הַחֲנֻיּוֹת וַיַּרְא אֹתָם פּוֹלוֹס וַיּוֹדֶה לֵאלֹהִים וַיִּתְחַזָּק׃

Ⲉⲧⲁⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲑⲃⲏⲧⲉⲛ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲁⲛ ϣⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲁⲡⲡⲓⲟⲫⲟⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲅ̅ ⲛ̀ⲧⲁⲃⲉⲣⲛⲱⲛ ⲉⲧⲁϥⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲁϥϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧϫⲁⲣϩⲏⲧ

But the brethren who (were) there having heard concerning us, came to meet us even unto Appiophorou, and Three Tabernōn: but Paulos having seen them, gave thanks to God, and took courage.

Εκειθεν δε ακουσαντες οι αδελφοι τα περι ημων, εξηλθον εις απαντησιν ημων εως του Αππιου Φορου και των Τριων Ταβερνων, τους οποιους ιδων ο Παυλος, ηυχαριστησε τον Θεον και ελαβε θαρρος.

وَلَمَّا أَتَيْنَا إِلَى رُومِيَةَ سَلَّمَ قَائِدُ الْمِئَةِ الأَسْرَى إِلَى رَئِيسِ الْمُعَسْكَرِ، وَأَمَّا بُولُسُ فَأُذِنَ لَهُ أَنْ يُقِيمَ وَحْدَهُ مَعَ الْعَسْكَرِيِّ الَّذِي كَانَ يَحْرُسُهُ.

וְאַחַר בֹּאֵנוּ אֶל־רוֹמִי הֶעֱבִיר שַׂר הַמֵּאָה אֶת־הָאֲסִירִים אֶל־שַׂר הַצָּבָא וּ לְפוֹלוֹס הִנִּיחוּ לָשֶׁבֶת לְבַדּוֹ עִם־אִישׁ הַצָּבָא הַשֹּׁמֵר אוֹתוֹ׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲇⲉ ⲉⲧⲁⲛϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲙⲏ ⲁϥⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲙⲁⲧⲟⲓ ⲉⲧⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But when we went into Rōmē, he commanded Paulos to abide alone with the soldier who kept him.

Οτε δε ηλθομεν εις Ρωμην, ο εκατονταρχος παρεδωκε τους δεσμιους εις τον στρατοπεδαρχην· εις τον Παυλον ομως συνεχωρηθη να μενη καθ' εαυτον μετα του στρατιωτου, οστις εφυλαττεν αυτον.

بولس يعظ في روما وهو تحت الحراسة

وَبَعْدَ ثَلاَثَةِ أَيَّامٍ اسْتَدْعَى بُولُسُ الَّذِينَ كَانُوا وُجُوهَ الْيَهُودِ. فَلَمَّا اجْتَمَعُوا قَالَ لَهُمْ: «أَيُّهَا الرِّجَالُ الإِخْوَةُ، مَعَ أَنِّي لَمْ أَفْعَلْ شَيْئًا ضِدَّ الشَّعْبِ أَوْ عَوَائِدِ الآبَاءِ، أُسْلِمْتُ مُقَيَّدًا مِنْ أُورُشَلِيمَ إِلَى أَيْدِي الرُّومَانِيِّينَ،

וַיְהִי מִקֵּץ שְׁלשֶׁת יָמִים וַיִּקְרָא פוֹלוֹס אֵלָיו אֶת־רָאשֵׁי הַיְּהוּדִים וַיֵּקָּהֲלוּ אֵלָיו וַיֹּאמֶר אֲלֵיהֶם אֲנָשִׁים אַחִים לֹא מָעַלְתִּי מַעַל בְּעַמֵּנוּ וּבְחֻקּוֹת אֲבוֹתֵינוּ וַיַּאַסְרוּנִי בִירוּשָׁלַיִם וַיִּמְסְרוּנִי לִידֵי הָרוֹמִיִּים׃

Ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲙⲉⲛⲉⲛⲥⲁ ⲅ̅ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲛⲓϩⲟⲩⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲧⲁⲩⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲁϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲉⲛⲥⲛⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲉⲣϩⲗⲓ ⲉⲓϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁϥ ⲙ̀ⲡⲓⲗⲁⲟⲥ ⲓⲉ ⲛⲓⲥⲩⲛⲏⲑⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲓⲟϯ ⲁⲩⲥⲟⲛϩⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲁⲩⲧⲏⲓⲧ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲛⲉⲛϫⲓϫ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲱⲙⲉⲟⲥ

But it came to pass after three days (that) he called the first (men) of the Jews who were there: but they having come thither, he was saying to them, I, [the] men, our brethren, did not anything in opposition to the people or the customs of our fathers, I was bound, from Jerusalem I was delivered to (the) hands of the Romans:

Μετα δε τρεις ημερας συνεκαλεσεν ο Παυλος τους οντας των Ιουδαιων πρωτους· και αφου συνηλθον, ελεγε προς αυτους· Ανδρες αδελφοι, εγω ουδεν εναντιον πραξας εις τον λαον η εις τα εθιμα τα πατρωα, παρεδοθην εξ Ιεροσολυμων δεσμιος εις τας χειρας των Ρωμαιων·

الَّذِينَ لَمَّا فَحَصُوا كَانُوا يُرِيدُونَ أَنْ يُطْلِقُونِي، لأَنَّهُ لَمْ تَكُنْ فِيَّ عِلَّةٌ وَاحِدَةٌ لِلْمَوْتِ.

וְהֵם אַחֲרֵי חָקְרָם אֹתִי אָמְרוּ לְהַתִּירֵנִי כִּי לֹא־מָצְאוּ לִי מִשְׁפַּט־מָוֶת׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϧⲉⲧϧⲱⲧ ⲛⲁⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲭⲁⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲡⲉ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϫⲉⲙ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲉⲧⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲉϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ

these having examined (me), were wishing to release me, because they found not any cause of (the) death being in me.

οιτινες αφου με ανεκριναν, ηθελον να με απολυσωσι, διοτι ουδεμια αιτια θανατου υπηρχεν εν εμοι.

وَلكِنْ لَمَّا قَاوَمَ الْيَهُودُ، اضْطُرِرْتُ أَنْ أَرْفَعَ دَعْوَايَ إِلَى قَيْصَرَ، لَيْسَ كَأَنَّ لِي شَيْئًا لأَشْتَكِيَ بِهِ عَلَى أُمَّتِي.

וְהַיְּהוּדִים קָמוּ־בִי וָאֱהִי מֻכְרָח לִקְרֹא אֶת־קֵיסַר לְדִינִי וְאֵין בִּלְבָבִי לִשְׂטוֹן אֶת־עַמִּי׃

Ⲉⲩⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ ⲇⲉ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲥⲉⲣⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲉ̀ⲉⲣⲉⲡⲓⲕⲁⲗⲓⲥⲑⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲣⲟ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲁ ⲉⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲁϣⲗⲱⲗ

But, the Jews making objection, it was necessary for me to appeal to (the) king, not as that there is anything of accusation to make against my nation.

Επειδη δε αντελεγον οι Ιουδαιοι, ηναγκασθην να επικαλεσθω τον Καισαρα, ουχι ως εχων να κατηγορησω κατα τι το εθνος μου.

فَلِهَذَا السَّبَبِ طَلَبْتُكُمْ لأَرَاكُمْ وَأُكَلِّمَكُمْ، لأَنِّي مِنْ أَجْلِ رَجَاءِ إِسْرَائِيلَ مُوثَقٌ بِهَذِهِ السِّلْسِلَةِ».

וּבַעֲבוּר זֹאת קָרָאתִי לָכֶם לִרְאוֹתְכֶם וּלְדַבֵּר עִמָּכֶם כִּי בִּגְלַל תִּקְוַת יִשְׂרָאֵל אָסוּר אֲנִי בַּכֶּבֶל הַזֶּה׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲓⲗⲱⲓϫⲓ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲓⲧⲱⲃϩ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲥⲁϫⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϯⲥⲟⲛϩ ⲛ̀ⲧⲁⲓϩⲁⲗⲩⲥⲓⲥ

Because of this reason, then, I was praying to see you, and to speak to you: for concerning (the) hope of Israel I am bound by this chain.

Δια ταυτην λοιπον την αιτιαν σας εκαλεσα, δια να σας ιδω και ομιλησω· διοτι ενεκα της ελπιδος του Ισραηλ φορω ταυτην την αλυσιν.

فَقَالُوا لَهُ: «نَحْنُ لَمْ نَقْبَلْ كِتَابَاتٍ فِيكَ مِنَ الْيَهُودِيَّةِ، وَلَا أَحَدٌ مِنَ الإِخْوَةِ جَاءَ فَأَخْبَرَنَا أَوْ تَكَلَّمَ عَنْكَ بِشَيْءٍ رَدِيٍّ.

וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו לֹא נִתְּנוּ לָנוּ אִגְּרוֹת מֵאֶרֶץ יְהוּדָה עַל־אֹדוֹתֶיךָ וְלֹא־בָא הֵנָּה אֶחָד מִן־הָאַחִים אֲשֶׁר הִגִּיד אוֹ־דִבֶּר עָלֶיךָ דָּבָר רָע׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲡⲉϫⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲥϧⲁⲓ ⲓ̀ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲓ̀ ⲛ̀ϫⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉϥⲧⲁⲙⲟⲛ ⲓⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥϫⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ϧⲁⲣⲟⲕ

But they (pron.) said to him: 'To us (pron.) neither came writing from [the] Ioudea, nor came one from the brethren and showed to us or said an evil word against thee.

Οι δε ειπον προς αυτον· ημεις ουτε γραμματα ελαβομεν περι σου απο της Ιουδαιας, ουτε ελθων τις εκ των αδελφων απηγγειλεν η ελαλησε τι κακον περι σου.

وَلكِنَّنَا نَسْتَحْسِنُ أَنْ نَسْمَعَ مِنْكَ مَاذَا تَرَى، لأَنَّهُ مَعْلُومٌ عِنْدَنَا مِنْ جِهَةِ هَذَا الْمَذْهَبِ أَنَّهُ يُقَاوَمُ فِي كُلِّ مَكَانٍ».

אָמְנָם חֲפֵצִים אֲנַחְנוּ לִשְׁמֹעַ אֶת־אֲשֶׁר בִּלְבָבֶךָ כִּי נוֹדַע לָנוּ אֲשֶׁר בְּכָל מָקוֹם יָרִיבוּ אֶל־הַכַּת הַזֹּאת׃

Ⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲝⲓⲟⲓⲛ ⲇⲉ ⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲕ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲕⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ⲧⲁⲓϩⲉⲣⲉⲥⲓⲥ ⲅⲁⲣ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϫⲉ ⲥⲉⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ ⲉⲑⲃⲏⲧⲥ ϧⲉⲛ ⲙⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

But we think right to bear from thee the things which thou thinkest: for concerning this sect the thing is manifest to us, that objection is made concerning it in every place.'

Επιθυμουμεν δε να ακουσωμεν παρα σου τι φρονεις διοτι περι της αιρεσεως ταυτης ειναι γνωστον εις ημας οτι πανταχου αντιλεγεται.

فَعَيَّنُوا لَهُ يَوْمًا، فَجَاءَ إِلَيْهِ كَثِيرُونَ إِلَى الْمَنْزِلِ، فَطَفِقَ يَشْرَحُ لَهُمْ شَاهِدًا بِمَلَكُوتِ اللهِ، وَمُقْنِعًا إِيَّاهُمْ مِنْ نَامُوسِ مُوسَى وَالأَنْبِيَاءِ بِأَمْرِ يَسُوعَ، مِنَ الصَّبَاحِ إِلَى الْمَسَاءِ.

וַיָּשִׂימוּ לוֹ מוֹעֵד וַיָּבֹאוּ אֵלָיו רַבִּים אֶל־מְלוֹנוֹ וַיָּעַד בָּהֶם וַיְבָאֵר אֶת־מַלְכוּת אֱלֹהִים וַיּוֹכַח לָהֶם עִנְיְנֵי יֵשׁוּעַ מִתּוֹרַת משֶׁה וּמִן־הַנְּבִיאִים מִבֹּקֶר עַד־עָרֶב׃

Ⲁⲩϯⲛⲉⲓ ⲇⲉ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩⲉϩⲟⲟⲩ ⲁⲩⲓ̀ ϣⲁⲣⲟϥ ⲉ̀ϯⲉⲝⲉⲛⲓⲁ ⲉⲩⲉⲣⲟⲩⲙⲏϣ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲥⲁϫⲓ ϧⲁⲧⲟⲧⲟⲩ ⲉϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉϥⲑⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉⲑⲃⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲩⲥⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ϣⲁ ⲣⲟⲩϩⲓ

But they appointed to him a day, they came unto him to the lodging, being many: and he declared to them, witnessing to them concerning the kingdom of God, persuading them concerning Jesus, from (the) law of Mōysēs and the prophets, from early unto evening.

Και αφου διωρισαν εις αυτον ημεραν, ηλθον προς αυτον πολλοι εις το καταλυμα, εις τους οποιους εξεθεσε δια μαρτυριων την βασιλειαν του Θεου και επειθεν αυτους εις τα περι του Ιησου απο τε του νομου του Μωυσεως και των προφητων απο πρωι εως εσπερας.

فَاقْتَنَعَ بَعْضُهُمْ بِمَا قِيلَ، وَبَعْضُهُمْ لَمْ يُؤْمِنُوا.

וְיֵשׁ אֲשֶׁר שָׁמְעוּ אֶל־דְּבָרָיו וְיֵשׁ אֲשֶׁר לֹא הֶאֱמִינוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲉⲛ ⲛⲁⲣⲉ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϩⲁⲛⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲛⲁϩϯ

And some indeed were being persuaded by the things which he was saying; but others were being unbelieving.

Και αλλοι μεν επειθοντο εις τα λεγομενα, αλλοι δε ηπιστουν.

فَانْصَرَفُوا وَهُمْ غَيْرُ مُتَّفِقِينَ بَعْضُهُمْ مَعَ بَعْضٍ، لَمَّا قَالَ بُولُسُ كَلِمَةً وَاحِدَةً: «إِنَّهُ حَسَنًا كَلَّمَ الرُّوحُ الْقُدُسُ آبَاءَنَا بِإِشَعْيَاءَ النَّبِيِّ

וַיְהִי כִּי חָלְקוּ בְדַעְתָּם וַיִּפְנוּ וַיֵּלְכוּ לְדַרְכָּם וּפוֹלוֹס מְדַבֵּר רַק הַדָּבָר הַזֶּה הֵיטֵב דִּבֶּר רוּחַ הַקֹּדֶשׁ לַאֲבוֹתֵינוּ בְּפִי יְשַׁעְיָהוּ הַנָּבִיא לֵאמֹר׃

Ⲉⲩⲟⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲁⲧϯⲙⲁϯ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ⲁϥⲭⲁⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥϫⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ϫⲉ ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲁ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲥⲁϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛ̀ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ⲡⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲧⲉⲛⲓⲟϯ

But disagreeing amongst themselves, Paulos dismissed them, saying one word to them: 'Well spake the holy spirit through Ēsaēas the prophet to your fathers,

Ασυμφωνοι δε οντες προς αλληλους ανεχωρουν, αφου ο Παυλος ειπεν ενα λογον, οτι καλως ελαλησε το Πνευμα το Αγιον προς τους πατερας ημων δια Ησαιου του προφητου,

قَائِلًا: اذْهَبْ إِلَى هَذَا الشَّعْبِ وَقُلْ: سَتَسْمَعُونَ سَمْعًا وَلَا تَفْهَمُونَ، وَسَتَنْظُرُونَ نَظَرًا وَلَا تُبْصِرُونَ.

לֵךְ וְאָמַרְתָּ לָעָם הַזֶּה שִׁמְעוּ שָׁמוֹעַ וְאַל־תָּבִינוּ וּרְאוּ רָאוֹ וְאַל־תֵּדָעוּ׃

Ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲟϣⲓ ϣⲁ ⲡⲁⲓⲗⲁⲟⲥ ⲁϫⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲙⲏ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉ̀ⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲁϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ

saying: "Go unto this people, say to them: In a hearing ye shall hear, and ye shall not understand; in a seeing ye shall see, and ye shall not see.'

λεγον· Υπαγε προς τον λαον τουτον και ειπε· Με την ακοην θελετε ακουσει και δεν θελετε εννοησει, και βλεποντες θελετε ιδει και δεν θελετε καταλαβει·

لأَنَّ قَلْبَ هَذَا الشَّعْبِ قَدْ غَلُظَ، وَبِآذَانِهِمْ سَمِعُوا ثَقِيلًا، وَأَعْيُنُهُمْ أَغْمَضُوهَا. لِئَلاَّ يُبْصِرُوا بِأَعْيُنِهِمْ وَيَسْمَعُوا بِآذَانِهِمْ وَيَفْهَمُوا بِقُلُوبِهِمْ وَيَرْجِعُوا، فَأَشْفِيَهُمْ.

כִּי שָׁמֵן לֵב הָעָם הַזֶּה וְאָזְנָיו כָּבְדוּ וְאֶת־עֵנָיו הֵשַׁע פֶּן־יִרְאֶה בְעֵינָיו וּבְאָזְנָיו יִשְׁמַע וּלְבָבוֹ יָבִין וְשָׁב וּרְפָאתִיו׃

Ⲁϥⲟⲩⲙⲟⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲡϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϩⲣⲱϣ ⲉ̀ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲙⲁϣϫ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲙⲁϣⲑⲁⲙ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ ⲙⲏⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲥⲱⲧⲉⲙ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲙⲁϣϫ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲕⲁϯ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ⲥⲉⲕⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲧⲟⲩϫⲱⲟⲩ

For (the) heart of this people thickened, and they were heavy for (the) hearing in their ears, and they shut their eyes, lest by any means they might see with their eyes, and hear in their ears, and understand in their heart, and return, and I heal them."

διοτι επαχυνθη η καρδια του λαου τουτου, και με τα ωτα βαρεως ηκουσαν και τους οφθαλμους αυτων εκλεισαν, μηποτε ιδωσι με τους οφθαλμους και ακουσωσι με τα ωτα και νοησωσι με την καρδιαν και επιστρεψωσι, και ιατρευσω αυτους.

فَلْيَكُنْ مَعْلُومًا عِنْدَكُمْ أَنَّ خَلاَصَ اللهِ قَدْ أُرْسِلَ إِلَى الأُمَمِ، وَهُمْ سَيَسْمَعُونَ!»

לָכֵן דְּעוּ כִּי אֶל־הַגּוֹיִם נִשְׁלְחָה תְּשׁוּעַת אֱלֹהִים וְהֵמָּה יִשְׁמָעוּ׃

Ⲙⲁⲣⲉ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ⲁ ⲫϯ ⲧⲁⲟⲩⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱⲧⲏⲣ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲟⲛ ⲉⲑⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ

Let the thing be manifest to you, that God sent his saviour among the Gentiles, they (pron.) also (are they) who will hear.'

Γνωστον λοιπον εστω εις εσας οτι εις τα εθνη απεσταλη το σωτηριον του Θεου, αυτοι και θελουσιν ακουσει.

وَلَمَّا قَالَ هَذَا مَضَى الْيَهُودُ وَلَهُمْ مُبَاحَثَةٌ كَثِيرَةٌ فِيمَا بَيْنَهُمْ.

וַיְהִי בְּדַבְּרוֹ זֹאת וַיַּעַבְרוּ מֵעָלָיו הַיְּהוּדִים וַיִּתְוַכְּחוּ הַרְבֵּה אִישׁ עִם־רֵעֵהוּ׃

-

Omitted

Και αφου ειπε ταυτα ανεχωρησαν οι Ιουδαιοι εχοντες πολλην συζητησιν προς αλληλους.

وَأَقَامَ بُولُسُ سَنَتَيْنِ كَامِلَتَينِ فِي بَيْتٍ اسْتَأْجَرَهُ لِنَفْسِهِ. وَكَانَ يَقْبَلُ جَمِيعَ الَّذِينَ يَدْخُلُونَ إِلَيْهِ،

וּפוֹלוֹס יָשַׁב שְׁנָתַיִם יָמִים בְּבֵיתוֹ אֲשֶׁר שָׂכַר־לוֹ וַיְקַבֵּל אֵת כָּל־הַבָּאִים אֵלָיו׃

Ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲥⲛⲟⲩϯ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁϥϭⲓⲧϥ ⲉ̀ⲡⲉϥϣϭⲟⲣ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲁⲣⲟϥ

But he abode two whole years in the place which he took for his own hired house, and he was receiving all who come in unto him,

Εμεινε δε ο Παυλος δυο ολοκληρα ετη εν ιδιαιτερα μισθωτη οικια και εδεχετο παντας τους ερχομενους προς αυτον,

كَارِزًا بِمَلَكُوتِ اللهِ، وَمُعَلِّمًا بِأَمْرِ الرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ بِكُلِّ مُجَاهَرَةٍ، بِلاَ مَانِعٍ.

וַיִּקְרָא אֶת־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים וַיְלַמֵּד אֶת־דַּרְכֵי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ בְּלִי כָל־פָּחַד וְאֵין מֹנֵעַ׃

Ⲉϥϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ϣⲱϣⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ

proclaiming the kingdom of God, and teaching all in boldness concerning the Lord Jesus Christ, and there was not any hindering him.

κηρυττων την βασιλειαν του Θεου και διδασκων μετα πασης παρρησιας ακωλυτως τα περι του Κυριου Ιησου Χριστου.

سفر أعمال الرسل – الإصحاح 11

الكتاب المقدس القبطي

Ⲡⲣⲁⲝⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ

صعود الرب يسوع إلى السماء

اختيار متياس بدلًا من يهوذا

حلول الروح القدس في يوم الخمسين

بطرس يخاطب الجموع

شركة المؤمنين

بطرس يشفي الشحاذ الأعرج

عظة بطرس في الهيكل

بطرس ويوحنا أمام رؤساء اليهود

صلاة المؤمنين

المؤمنون يتشاركون في ممتلكاتهم

حنانيا وسفيرة

الرسل يشفون الكثيرين

الرسل يتعرضون للاضطهاد

اختيار سبعة لمساعدة الرسل

القبض على استفانوس

استفانوس أمام مجمع اليهود

رجم استفانوس واستشهاده

اضطهاد الكنيسة وتشتتها

فيلبس في السامرة

سيمون الساحر

فيلبس والخصي الحبشي

توبة شاول وتغير حياته

شاول في دمشق وأورشليم

شفاء إينياس وإقامة طابيثا

كرنيليوس يطلب مقابلة بطرس

رؤيا بطرس

بطرس يقابل كرنيليوس

عظة بطرس في بيت كرنيليوس

حلول الروح القدس على الأمم

بطرس يبرر خدمته للأمم

الكنيسة في أنطاكية

استشهاد يعقوب والقبض على بطرس

خروج بطرس من السجن

موت هيرودس

إرسال برنابا وشاول

برنابا وشاول في قبرص

في أنطاكية بيسيدية

في إيقونية

في لسترة ودربة

العودة إلى أنطاكية في سورية

مجمع الكنيسة في أورشليم

رسالة الكنيسة إلى المؤمنين من الأمم

بولس وبرنابا يفترقان

تيموثاوس ينضم إلى بولس وسيلا

رؤية بولس للرجل المكدوني

إيمان ليدية في فيلبي

بولس وسيلا في سجن فيلبي

في تسالونيكي

في بيرية

في أثينا

في كورنثوس

بريسكلا وأكيلا وأبلوس

بولس في أفسس

الشغب في أفسس

في مكدونية واليونان

إقامة أفتيخوس من الموت في تراوس

من ترواس إلى ميليتس

بولس يودع كنيسة أفسس

نحو أورشليم

وصول بولس إلى أورشليم

القبض على بولس

دفاعه عن نفسه

تابع: دفاع بولس عن نفسه

بولس المواطن الروماني

أمام رؤساء اليهود

تابع: بولس أمام رؤساء اليهود

مؤامرة لقتل بولس

ترحيل بولس إلى فيليكس في قيصرية

دعوى اليهود ضد بولس

دفاعه أمام فيلكس الوالي

بولس في سجن قيصرية

المحاكمة أمام فستوس

فستوس يستشير الملك أغريباس

بولس أمام أغريباس

تابع: بولس أمام أغريباس

بولس يبحر إلى روما