رسالة رومية

إصحاح 1

Ⲡⲣⲟⲥ ⲣⲱⲙⲉⲟⲥ ⲁ

Epistle to the Romans

-

مقدمة

بُولُسُ، عَبْدٌ لِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، الْمَدْعُوُّ رَسُولًا، الْمُفْرَزُ لإِنْجِيلِ اللهِ،

פּוֹלוֹס עֶבֶד יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ מְקֹרָא לִהְיוֹת שָׁלִיחַ וְנִבְדָּל לִבְשׂוֹרַת אֱלֹהִים׃

Ⲡⲁⲩⲗⲟⲥ ⲫⲃⲱⲕ ⲛⲒⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲧⲑⲁϩⲉⲙ

I. Paul, (the) servant of Jesus Christ, (the) apostle who is called,

Παυλος, δουλος Ιησου Χριστου, προσκεκλημενος αποστολος, κεχωρισμενος δια το ευαγγελιον του Θεου,

الَّذِي سَبَقَ فَوَعَدَ بِهِ بِأَنْبِيَائِهِ فِي الْكُتُبِ الْمُقَدَّسَةِ،

אֲשֶׁר הִבְטִיחַ אֹתָהּ מֵרֹאשׁ עַל־יְדֵי נְבִיאָיו בְּכִתְבֵי הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲑⲁϣϥ ⲉ̀ⲡⲓϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉϥⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

he who was ordained unto the preaching good tidings of God, which he promised before through his prophets in the holy Scriptures,

το οποιον προυπεσχεθη δια των προφητων αυτου εν ταις αγιαις γραφαις,

عَنِ ابْنِهِ. الَّذِي صَارَ مِنْ نَسْلِ دَاوُدَ مِنْ جِهَةِ الْجَسَدِ،

עַל־דְּבַר בְּנוֹ אֲשֶׁר מִזֶּרַע דָּוִד לְפִי הַבָּשָׂר׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡϫⲣⲟϫ ⲛ̀ⲇⲁⲩⲓⲇ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

concerning his Son; who was made from (the) seed of David according to flesh.

περι του Υιου αυτου, οστις εγεννηθη εκ σπερματος Δαβιδ κατα σαρκα,

وَتَعَيَّنَ ابْنَ اللهِ بِقُوَّةٍ مِنْ جِهَةِ رُوحِ الْقَدَاسَةِ، بِالْقِيَامَةِ مِنَ الأَمْوَاتِ: يَسُوعَ الْمَسِيحِ رَبِّنَا.

אֲשֶׁר הוּכַן לְבֶן־הָאֱלֹהִים בִּגְבוּרָה לְפִי רוּחַ הַקְּדֻשָּׁה בִּתְחִיָּתוֹ מִבֵּין הַמֵּתִים הוּא יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲡϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲑⲏϣ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲧⲱⲛϥ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅

(The) Son of God who is ordained in [a] power, according to (a) holy spirit, by (lit. from the) resurrection of the dead; Jesus Christ our Lord,

και απεδειχθη Υιος Θεου εν δυναμει κατα το πνευμα της αγιωσυνης δια της εκ νεκρων αναστασεως, Ιησου Χριστου του Κυριου ημων,

الَّذِي بِهِ، لأَجْلِ اسْمِهِ، قَبِلْنَا نِعْمَةً وَرِسَالَةً، لإِطَاعَةِ الإِيمَانِ فِي جَمِيعِ الأُمَمِ،

אֲשֶׁר־עַל־יָדוֹ נִתַּן לָנוּ חֶסֶד וּשְׁלִיחוּת לְהָקִים מִשְׁמַעַת הָאֱמוּנָה בְּכָל־הַגּוֹיִם לְמַעַן שְׁמוֹ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲛϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲣⲁⲛ

through whom we received [a] grace and an apostleship, unto an obedience of (the) faith among all the Gentiles, for his name:

δια του οποιου ελαβομεν χαριν και αποστολην εις υπακοην πιστεως παντων των εθνων υπερ του ονοματος αυτου,

الَّذِينَ بَيْنَهُمْ أَنْتُمْ أَيْضًا مَدْعُوُّو يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

וְבְתוֹכָם הִנְּכֶם גַּם־אַתֶּם קְרוּאֵי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲛϩⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲑⲁϩⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

among whom are ye also, they who are called, of Jesus Christ:

μεταξυ των οποιων εισθε και σεις προσκεκλημενοι του Ιησου Χριστου,

إِلَى جَمِيعِ الْمَوْجُودِينَ فِي رُومِيَةَ، أَحِبَّاءَ اللهِ، مَدْعُوِّينَ قِدِّيسِينَ: نِعْمَةٌ لَكُمْ وَسَلاَمٌ مِنَ اللهِ أَبِينَا وَالرَّبِّ يَسُوعَ الْمَسِيحِ.

כָּל־יְדִידֵי הָאֱלֹהִים וּמְקֹרָאִים לִהְיוֹת קְדוֹשִׁים אֲשֶׁר בְּרוֹמִי חֶסֶד וְשָׁלוֹם לָכֶם מֵאֵת הָאֱלֹהִים אָבִינוּ וַאֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲏ ⲛⲓⲙⲉⲛⲣⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲑⲁϩⲉⲙ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲡϩⲙⲟⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲧϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

to all who are in Rome, the beloved of God who are called, 'who are holy.

προς παντας τους οντας εν Ρωμη αγαπητους του Θεου, προσκεκλημενους αγιους, χαρις ειη υμιν και ειρηνη απο Θεου Πατρος ημων και Κυριου Ιησου Χριστου.

اشتياق بولس لزيارة روما

أَوَّلًا، أَشْكُرُ إِلَهِي بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ مِنْ جِهَةِ جَمِيعِكُمْ، أَنَّ إِيمَانَكُمْ يُنَادَى بِهِ فِي كُلِّ الْعَالَمِ.

בָּרִאשׁוֹנָה מוֹדֶה אֲנִי לֵאלֹהַי בְּיֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ עַל־כֻּלְּכֶם אֲשֶׁר אֱמוּנַתְכֶם מוּדַעַת בְּכָל־הָעוֹלָם׃

Ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲙⲉⲛ ϯϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲛⲟⲩϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲧⲏⲣⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲥⲉϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ

(The) grace to you and (the) peace from God our Father and our Lord Jesus Christ. First indeed I thank my God through Jesus Christ for you all, that your faith is proclaimed in all the world.

Πρωτον μεν ευχαριστω τον Θεον μου δια Ιησου Χριστου υπερ παντων υμων, διοτι η πιστις σας κηρυττεται εν ολω τω κοσμω.

فَإِنَّ اللهَ الَّذِي أَعْبُدُهُ بِرُوحِي، فِي إِنْجِيلِ ابْنِهِ، شَاهِدٌ لِي كَيْفَ بِلاَ انْقِطَاعٍ أَذْكُرُكُمْ،

כִּי עֵד הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר אֲנִי עֹבֵד אֹתוֹ בְּרוּחִי בִּבְשׂוֹרַת בְּנוֹ כִּי תָמִיד אֲנִי מַזְכִּיר אֶתְכֶם׃

Ⲡⲁⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲫϯ ⲫⲏ ⲉ̀ϯϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲡⲛ̅ⲁ̅ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ϩⲱⲥ ⲛ̀ϯⲭⲱ ⲛⲧⲟⲧ ⲁⲛ ⲉⲓⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ

For God is my witness, whom I serve in my spirit in the Gospel of his Son, how I cease not remembering you,

Επειδη μαρτυς μου ειναι ο Θεος, τον οποιον λατρευω δια του πνευματος μου εν τω ευαγγελιω του Υιου αυτου, οτι αδιαλειπτως σας ενθυμουμαι,

مُتَضَرِّعًا دَائِمًا فِي صَلَوَاتِي عَسَى الآنَ أَنْ يَتَيَسَّرَ لِي مَرَّةً بِمَشِيئَةِ اللهِ أَنْ آتِيَ إِلَيْكُمْ.

וּמִתְחַנֵּן אֲנִי בְּכָל־עֵת בִּתְפִילּוֹתַי אֲשֶׁר אַצְלִיחַ לָבוֹא אֲלֵיכֶם רַק־הַפַּעַם בְּחֵפֶץ הָאֱלֹהִים׃

Ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲉⲓⲧⲱⲃϩ ϫⲉ ⲁⲣⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲙⲱⲓⲧ ⲥⲟⲃϯ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲟⲩⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

always in my prayers; praying that my journey may perhaps be disposed in the wish of God to come to you.

δεομενος παντοτε εν ταις προσευχαις μου να αξιωθω ηδη ποτε δια του θεληματος του Θεου να ελθω προς εσας.

لأَنِّي مُشْتَاقٌ أَنْ أَرَاكُمْ، لِكَيْ أَمْنَحَكُمْ هِبَةً رُوحِيَّةً لِثَبَاتِكُمْ،

כִּי כָלְתָה נַפְשִׁי לִרְאוֹתְכֶם וּלְהַאֲצִיל אֲלֵיכֶם מַתַּת רוּחַ לְמַעַן חַזֵּק לִבְּכֶם׃

Ϯⲟⲩⲱϣ ⲅⲁⲣ ⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϯ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲛ̅ⲁ̅ⲧⲓⲕⲟⲛ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲧⲁϫⲣⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ

For I wish to see you, that I may give to you [a] spiritual grace, for confirming you,

Διοτι επιποθω να σας ιδω, δια να σας μεταδωσω χαρισμα τι πνευματικον προς στηριξιν υμων,

أَيْ لِنَتَعَزَّى بَيْنَكُمْ بِالإِيمَانِ الَّذِي فِينَا جَمِيعًا، إِيمَانِكُمْ وَإِيمَانِي.

לְהִתְנַחֵם עִמָּכֶם אֲנִי בֶאֱמוּנַתְכֶם וְאַתֶּם בֶּאֱמוּנָתִי׃

Ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲁϫⲣⲟ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲫⲱⲧⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲫⲱⲓ ϩⲱ

that is to say (lit. which is this), for mutual comfort (lit. confirMatthewion of heart) in you through the faith which we have in common, yours and also mine.

τουτο δε ειναι, το να συμπαρηγορηθω μεταξυ σας δια της κοινης πιστεως υμων τε και εμου.

ثُمَّ لَسْتُ أُرِيدُ أَنْ تَجْهَلُوا أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنَّنِي مِرَارًا كَثِيرَةً قَصَدْتُ أَنْ آتِيَ إِلَيْكُمْ، وَمُنِعْتُ حَتَّى الآنَ، لِيَكُونَ لِي ثَمَرٌ فِيكُمْ أَيْضًا كَمَا فِي سَائِرِ الأُمَمِ.

וְלֹא־אֲכַחֵד מִכֶּם אַחַי כִּי־פְעָמִים רַבּוֹת שַׂמְתִּי עַל־לִבִּי לָבוֹא אֲלֵיכֶם לִהְיוֹת לִי פְרִי גַּם־בָּכֶם כְּמוֹ בְּיֶתֶר הַגּוֹיִם וְלֹא־עָלְתָה בְּיָדִי עַד־הֵנָּה׃

Ϯⲟⲩⲉϣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲉⲙⲓ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ϫⲉ ⲓⲥ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ϯⲥⲟⲃϯ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲧⲁϩⲛⲟ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲛⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲩⲧⲁϩ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ

But I wish you not to be (lit. being) ignorant, my brethren, that I have many times disposed myself to come o you, and I was prevented up till now. That I may receive [a] fruit among you also, according as also the rest of the Gentiles.

Δεν θελω δε να αγνοητε, αδελφοι, οτι πολλακις εμελετησα να ελθω προς εσας, εμποδισθην ομως μεχρι τουδε, δια να απολαυσω καρπον τινα και μεταξυ σας, καθως και μεταξυ των λοιπων εθνων.

إِنِّي مَدْيُونٌ لِلْيُونَانِيِّينَ وَالْبَرَابِرَةِ، لِلْحُكَمَاءِ وَالْجُهَلاَءِ.

מְחֻיָּב אָנֹכִי לַיְּוָנִים וְלַלּעֲזִים גַּם לַחֲכָמִים וְלַפְּתָאִים׃

Ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲃⲁⲣⲃⲁⲣⲟⲥ ⲛⲓⲥⲁⲃⲉⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲧϩⲏⲧ ⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲓ

I have a debt to the Greeks and the Barbarians, the wise and the foolish,

Χρεωστης ειμαι προς Ελληνας τε και βαρβαρους, σοφους τε και ασοφους·

فَهَكَذَا مَا هُوَ لِي مُسْتَعَدٌّ لِتَبْشِيرِكُمْ أَنْتُمُ الَّذِينَ فِي رُومِيَةَ أَيْضًا،

לָכֵן נְדָבַנִי לִבִּי לְהַשְׁמִיעַ אֶת־הַבְּשׂוֹרָה גַּם־אֶתְכֶם בְּנֵי רוֹמִי׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲡⲉ ⲡⲁⲣⲱⲟⲩⲧϥ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲉ̀ϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲏ

so ready am I to preach the good tidings to you also, namely those who are in Rome.

ουτω προθυμος ειμαι το κατ' εμε να κηρυξω το ευαγγελιον και προς εσας τους εν Ρωμη.

لأَنِّي لَسْتُ أَسْتَحِي بِإِنْجِيلِ الْمَسِيحِ، لأَنَّهُ قُوَّةُ اللهِ لِلْخَلاَصِ لِكُلِّ مَنْ يُؤْمِنُ: لِلْيَهُودِيِّ أَوَّلًا ثُمَّ لِلْيُونَانِيِّ.

כִּי אֵינֶנִּי בוֹשׁ מִבְּשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר גְּבוּרַת אֱלֹהִים הִיא לִתְשׁוּעָה לְכָל־הַמַּאֲמִין לַיְּהוּדִי רִאשׁוֹנָה וְגַם־לַיְּוָנִי׃

Ϯϣⲓⲡⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲡⲉ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

For I am not ashamed of the Gospel: for it is the (lit. a) power of God unto [a] salvation to all who believe; the Jew first, and the Greek.

Διοτι δεν αισχυνομαι το ευαγγελιον του Χριστου· επειδη ειναι δυναμις Θεου προς σωτηριαν εις παντα τον πιστευοντα Ιουδαιον τε, πρωτον και Ελληνα.

لأَنْ فِيهِ مُعْلَنٌ بِرُّ اللهِ بِإِيمَانٍ، لإِيمَانٍ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «أَمَّا الْبَارُّ فَبِالإِيمَانِ يَحْيَا».

כִּי־בָהּ נִגְלְתָה צִדְקַת אֱלֹהִים מֵאֱמוּנָה אֶל־אֱמוּנָה כַּכָּתוּב וְצַדִּיק בֶּאֱמוּנָתוֹ יִחְיֶה׃

Ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲡⲉⲑⲛⲁϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉⲩⲛⲁϩϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲡⲓⲑⲙⲏⲓ ϥⲛⲁⲱⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ

For the (lit. a) righteousness of God will be revealed in it from [a] faith unto [a] faith, according as it is written: The righteous will live from (the) faith.'

Διοτι δι' αυτου αποκαλυπτεται η δικαιοσυνη του Θεου εκ πιστεως εις πιστιν, καθως ειναι γεγραμμενον· Ο δε δικαιος θελει ζησει εκ πιστεως.

غضب الله على الجنس البشري

لأَنَّ غَضَبَ اللهِ مُعْلَنٌ مِنَ السَّمَاءِ عَلَى جَمِيعِ فُجُورِ النَّاسِ وَإِثْمِهِمِ، الَّذِينَ يَحْجِزُونَ الْحَقَّ بِالإِثْمِ.

כִּי נִגְלָה חֲרוֹן אֱלֹהִים מִן־הַשָּׁמַיִם עַל כָּל־רִשְׁעַת בְּנֵי אָדָם וְעַוְלָתָם אֲשֶׁר יַעַצְרוּ אֶת־הָאֱמֶת בְּעַוְלָה׃

Ⲡⲓϫⲱⲛⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϥⲛⲁϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲧⲫⲉ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲑⲙⲉⲧϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ

For the anger of God will be revealed from (the) heaven upon all godlessness and (the) wrongdoing of [the] men, who 'lay hold on the truth in [the] wrongdoing:

Διοτι οργη Θεου αποκαλυπτεται απ' ουρανου επι πασαν ασεβειαν και αδικιαν ανθρωπων, οιτινες κατακρατουσι την αληθειαν εν αδικια.

إِذْ مَعْرِفَةُ اللهِ ظَاهِرَةٌ فِيهِمْ، لأَنَّ اللهَ أَظْهَرَهَا لَهُمْ،

יַעַן אֲשֶׁר דַּעַת הָאֱלֹהִים גְּלוּיָה בְקִרְבָּם כִּי הָאֱלֹהִים גִּלָּה לָהֶם׃

Ϫⲉ ⲡⲓⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲫϯ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

because the knowledge of God is manifested in them. For God manifested it unto them.

Επειδη ο, τι δυναται να γνωρισθη περι Θεου ειναι φανερον εν αυτοις, διοτι ο Θεος εφανερωσε τουτο προς αυτους.

لأَنَّ أُمُورَهُ غَيْرَ الْمَنْظُورَةِ تُرَى مُنْذُ خَلْقِ الْعَالَمِ مُدْرَكَةً بِالْمَصْنُوعَاتِ، قُدْرَتَهُ السَّرْمَدِيَّةَ وَلاَهُوتَهُ، حَتَّى إِنَّهُمْ بِلاَ عُذْرٍ.

כִּי מַהוּתוֹ הַנַּעֲלָמָה הִיא כֹּחוֹ תִּוָּדַע בְּמַעֲשָׂיו וְתֵרָאֶה בָהֶם גְּבוּרָתוֹ הַנִּצְחִית וֵאלָהוּתוֹ מֵעֵת נִבְרָא הָעוֹלָם עַד־אֲשֶׁר אֵין לָהֶם פִּתְחוֹן פֶּה לְהִתְנַצֵּל׃

Ⲛⲓⲁⲑⲛⲁⲩ ⲉⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉϥⲑⲁⲙⲓⲟ ⲉⲩⲕⲁϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲥⲉⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ ⲧⲉ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲙⲉⲑⲛⲟⲩϯ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲧⲟⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲗⲱⲓϫⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲉⲣⲟⲩⲱ

His unseen things from (the) creation of the world, being understood in his creatures, are visible, that is to say, his eternal power and his divinity. So that they are without excuse (and) without answer:

Επειδη τα αορατα αυτου βλεπονται φανερως απο κτισεως κοσμου νοουμενα δια των ποιηματων, η τε αιδιος αυτου δυναμις και η θειοτης, ωστε αυτοι ειναι αναπολογητοι.

لأَنَّهُمْ لَمَّا عَرَفُوا اللهَ لَمْ يُمَجِّدُوهُ أَوْ يَشْكُرُوهُ كَإِلَهٍ، بَلْ حَمِقُوا فِي أَفْكَارِهِمْ، وَأَظْلَمَ قَلْبُهُمُ الْغَبِيُّ.

כִּי הִכִּירוּ אֶת־הָאֱלֹהִים וְלֹא־כִבְּדֻהוּ כֵאלֹהִים וְגַם־לֹא הוֹדוּ לוֹ כִּי אִם־הָלְכוּ אַחֲרֵי הַהֶבֶל בְּמוֹעֲצוֹתֵיהֶם וַיֶּחְשַׁךְ לִבָּם הַנִּבְעָר׃

Ϫⲉ ⲉⲧⲁⲩⲥⲟⲩⲉⲛ ⲫϯ ⲙ̀ⲡⲟⲩϯⲱⲟⲩ ⲛⲁϥ ϩⲱⲥ ⲛⲟⲩϯ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲩⲉⲣⲉⲫⲗⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲟⲩⲙⲟⲕⲙⲉⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲉⲣⲭⲁⲕⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲟⲩⲁⲧⲕⲁϯ ⲛ̀ϩⲏⲧ

because, having known God, they glorified him not as God, nor thanked him, but became vain in their reasonings, and their senseless heart became dark;

Διοτι γνωρισαντες τον Θεον, δεν εδοξασαν ως Θεον ουδε ευχαριστησαν, αλλ' εματαιωθησαν εν τοις διαλογισμοις αυτων, και εσκοτισθη η ασυνετος αυτων καρδια·

وَبَيْنَمَا هُمْ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ حُكَمَاءُ صَارُوا جُهَلاَءَ،

וּבְאָמְרָם חֲכָמִים אֲנָחְנוּ הָיוּ לִכְסִילִים׃

Ⲉⲩϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ϩⲁⲛⲥⲁⲃⲉⲩ ⲛⲉ ⲁⲩⲉⲣⲥⲟϫ

saying that they are wise, they became fools,

λεγοντες οτι ειναι σοφοι εμωρανθησαν,

وَأَبْدَلُوا مَجْدَ اللهِ الَّذِي لَا يَفْنَى بِشِبْهِ صُورَةِ الإِنْسَانِ الَّذِي يَفْنَى، وَالطُّيُورِ، وَالدَّوَابِّ، وَالزَّحَّافَاتِ.

וַיָּמִירוּ אֶת־כְּבוֹד הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר הוּא חַי וְקַיָּם בִּדְמוּת צֶלֶם אָדָם אֲשֶׁר הוּא כָלֶה וְהוֹלֵךְ צֶלֶם כָּל־עוֹף וְהוֹלֵךְ עַל־אַרְבַּע וְרֶמֶשׂ הָאֲדָמָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϣⲉⲃⲓⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲧⲁⲕⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩϩⲓⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲉ̀ϣⲁϥⲧⲁⲕⲟ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϩⲁⲗⲁϯ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲧⲉⲃⲛⲱⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϭⲁⲧϥⲓ

and exchanged the glory of incorruptible God for a likeness of an image of corruptible man and birds and beasts and creeping things.

και ηλλαξαν την δοξαν του αφθαρτου Θεου εις ομοιωμα εικονος φθαρτου ανθρωπου και πετεινων και τετραποδων και ερπετων.

لِذَلِكَ أَسْلَمَهُمُ اللهُ أَيْضًا فِي شَهَوَاتِ قُلُوبِهِمْ إِلَى النَّجَاسَةِ، لإِهَانَةِ أَجْسَادِهِمْ بَيْنَ ذَوَاتِهِمِ.

עַל־כֵּן גַּם־הָאֱלֹהִים נְתָנָם לַטֻּמְאָה בְּתַאֲוֹת לִבָּם לְנַבֵּל גְּוִיּוֹתֵיהֶם אִישׁ בְּרֵעֵהוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲉ̀ⲡϭⲱϧⲉⲙ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲟⲩϣⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

Therefore God delivered them in the lusts of their heart unto (the) uncleanness, so that their bodies were dishonoured among them;

Δια τουτο και παρεδωκεν αυτους ο Θεος δια των επιθυμιων των καρδιων αυτων εις ακαθαρσιαν, ωστε να ατιμαζωνται τα σωματα αυτων μεταξυ αυτων.

الَّذِينَ اسْتَبْدَلُوا حَقَّ اللهِ بِالْكَذِبِ، وَاتَّقَوْا وَعَبَدُوا الْمَخْلُوقَ دُونَ الْخَالِقِ، الَّذِي هُوَ مُبَارَكٌ إِلَى الأَبَدِ. آمِينَ.

אֲשֶׁר הֵמִירוּ אֲמִתּוֹ שֶׁל הָאֱלֹהִים בַּשָּׁקֶר וַיְכַבְּדוּ אֶת־הַבְּרִיָּה לְעָבְדָהּ תַּחַת בֹּרְאָהּ הַמְבֹרָךְ לְעוֹלָמִים אָמֵן׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϣⲓⲃϯ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲩⲱϣⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϣⲉⲙϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲱⲛⲧ ⲡⲁⲣⲁ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲥⲱⲛⲧ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ ϣⲁ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ⲁⲙⲏⲛ

who changed the truth of God into [the] falsehood. And worshipped and served the creature rather than him who created, that is to say, him who is blessed unto the ages. Amen.

Οιτινες μετηλλαξαν την αληθειαν του Θεου εις το ψευδος, και εσεβασθησαν και ελατρευσαν την κτισιν μαλλον παρα τον κτισαντα, οστις ειναι ευλογητος εις τους αιωνας· αμην.

لِذَلِكَ أَسْلَمَهُمُ اللهُ إِلَى أَهْوَاءِ الْهَوَانِ، لأَنَّ إِنَاثَهُمُ اسْتَبْدَلْنَ الاسْتِعْمَالَ الطَّبِيعِيَّ بِالَّذِي عَلَى خِلاَفِ الطَّبِيعَةِ،

בַּעֲבוּר זֹאת נְתָנָם הָאֱלֹהִים לְתַאֲוֹת בּוּשָׁה כִּי־נְשֵׁיהֶם הֶחֱלִיפוּ אֶת־דֶּרֶךְ אֶרֶץ בְּשֶׁלּא כְּדֶרֶךְ אָרֶץ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϩⲁⲛⲡⲁⲑⲟⲥ ⲛ̀ϣⲱϣ ⲛⲟⲩϩⲓⲟⲙⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲩϣⲉⲃⲓⲉ ⲧⲟⲩⲫⲩⲥⲓⲕⲏ ⲛ̀ⲭⲣⲏⲥⲓⲥ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉⲩⲡⲁⲣⲁ ⲫⲩⲥⲓⲥ

Therefore God delivered them unto vile passions: for their women turned their natural use into an unnatural.

Δια τουτο παρεδωκεν αυτους ο Θεος εις παθη ατιμιας· διοτι και αι γυναικες αυτων μετηλλαξαν την φυσικην χρησιν εις την παρα φυσιν·

وَكَذَلِكَ الذُّكُورُ أَيْضًا تَارِكِينَ اسْتِعْمَالَ الأُنْثَى الطَّبِيعِيَّ، اشْتَعَلُوا بِشَهْوَتِهِمْ بَعْضِهِمْ لِبَعْضٍ، فَاعِلِينَ الْفَحْشَاءَ ذُكُورًا بِذُكُورٍ، وَنَائِلِينَ فِي أَنْفُسِهِمْ جَزَاءَ ضَلاَلِهِمِ الْمُحِقَّ.

וְכֵן גַּם־הַזְּכָרִים עָזְבוּ דֶרֶךְ גֶּבֶר בְּאִשָּׁה וַיֵּחַמּוּ זֶה בָזֶה בְּתַאֲוָתָם וַיַּעֲשׂוּ תוֹעֵבָה זָכָר עִם־זָכָר וַיִּקְחוּ שְׂכַר מְשׁוּבָתָם הָרָאוּי לָהֶם בְּעֶצֶם גּוּפָם׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲛⲓⲕⲉϩⲱⲟⲩⲧ ⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϯⲫⲩⲥⲓⲕⲏ ⲛ̀ⲭⲣⲏⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥϩⲓⲙⲓ ⲁⲩⲣⲱⲕϩ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ϩⲁⲛϩⲱⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲱⲟⲩⲧ ⲉⲩⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲡϣⲓⲡⲓ ⲉⲩⲉ̀ϭⲓ ⲉ̀ⲡϣⲉⲃⲓⲉ ⲃⲉⲭⲉ ⲉⲧⲥϣⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲟⲩⲡⲗⲁⲛⲏ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

Thus the men also left the natural use of the woman, burned in their lust (lit. wish) of one another, men with men working unto (the) shame, they shall receive (the) recompence which was due from their error in themselves.

ομοιως δε και οι ανδρες, αφησαντες την φυσικην χρησιν της γυναικος, εξεκαυθησαν εις την επιθυμιαν αυτων προς αλληλους, πραττοντες την ασχημοσυνην αρσενες εις αρσενας και απολαμβανοντες εις εαυτους την πρεπουσαν αντιμισθιαν της πλανης αυτων.

وَكَمَا لَمْ يَسْتَحْسِنُوا أَنْ يُبْقُوا اللهَ فِي مَعْرِفَتِهِمْ، أَسْلَمَهُمُ اللهُ إِلَى ذِهْنٍ مَرْفُوضٍ لِيَفْعَلُوا مَا لَا يَلِيقُ.

וְכַאֲשֶׁר מָאֲסוּ דַּעַת אֱלֹהִים נְתָנָם הָאֱלֹהִים בִּידֵי דֵעָה נִמְאָסָה לַעֲשׂוֹת אֵת אֲשֶׁר־לֹא יֵעָשֶׂה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲉ̀ⲭⲁ ⲫϯ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲉⲙⲓ ⲁϥⲧⲏⲓⲧⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ⲁⲇⲟⲕⲓⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲟⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥϣⲉ ⲛⲁⲓⲧⲟⲩ ⲁⲛ

And according as they did not approve to retain God in their (lit. a) knowledge, God delivered them unto a reprobate heart, to do the things which are not lawful to be done.

Και καθως απεδοκιμασαν το να εχωσιν επιγνωσιν του Θεου, παρεδωκεν αυτους ο Θεος εις αδοκιμον νουν, ωστε να πραττωσι τα μη πρεποντα,

مَمْلُوئِينَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ وَزِنًا وَشَرٍّ وَطَمَعٍ وَخُبْثٍ، مَشْحُونِينَ حَسَدًا وَقَتْلًا وَخِصَامًا وَمَكْرًا وَسُوءًا،

וַיִּרֶב בְּקִרְבָּם כָּל־חָמָס זְנוּת וָרֶשַׁע בֶּצַע וָאָוֶן וַיִּמָּלְאוּ קִנְאָה וָרֶצַח וּמְרִיבָה וּמִרְמָה וְתַהְפֻּכוֹת׃

Ⲉⲩⲙⲉϩ ⲛ̀ⲁⲇⲓⲕⲓⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ⲕⲁⲕⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲟⲛⲏⲣⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲙⲉⲧϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲉⲩⲙⲉϩ ⲛ̀ⲫⲑⲟⲛⲟⲥ ϩⲓ ϧⲱⲧⲉⲃ ⲛⲉⲙ ϣϭⲛⲏⲛ ⲛⲉⲙ ⲭⲣⲟϥ ⲛⲉⲙ ⲙⲉⲩⲓ ⲉϥϩⲱⲟⲩ

Being filled with all unrighteousness and wickedness and depravity and wrongdoing; being filled with envy and murder and strife and subtlety and evil thought.

πληρεις οντες πασης αδικιας, πορνειας, πονηριας, πλεονεξιας, κακιας, γεμοντες φθονου, φονου, εριδος, δολου, κακοηθειας·

نَمَّامِينَ مُفْتَرِينَ، مُبْغِضِينَ للهِ، ثَالِبِينَ مُتَعَظِّمِينَ مُدَّعِينَ، مُبْتَدِعِينَ شُرُورًا، غَيْرَ طَائِعِينَ لِلْوَالِدَيْنِ،

הֹלְכֵי רָכִיל וּמַלְשִׁינִים שׂנְאֵי אֱלֹהִים וְגֵאִים וְזֵדִים וּמִתְהֹלֲלִים וְחשְׁבֵי אָוֶן וְלֹא שֹׁמְעִים בְּקוֹל אֲבוֹתָם׃

Ⲉⲩⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲭⲁⲥⲕⲉⲥ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲗⲁⲗⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲥⲧⲉ ⲛⲟⲩϯ ⲛ̀ⲣⲉϥϯϣⲱϣ ⲛϭⲁⲥⲓϩⲏⲧ ⲛ̀ⲣⲉϥϩⲓⲡϩⲟ ⲛ̀ⲣⲉϥϫⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛⲥⲁ ⲛⲟⲩⲓⲟϯ

Being whisperers, slanderers, haters of God, insolent, proud, boastful, inventors of [the] evil a things, disobedient to their parents,

ψιθυρισται, καταλαλοι, μισοθεοι, υβρισται, υπερηφανοι, αλαζονες, εφευρεται κακων, απειθεις εις τους γονεις,

بِلاَ فَهْمٍ وَلَا عَهْدٍ وَلَا حُنُوٍّ وَلَا رِضًى وَلَا رَحْمَةٍ.

נִבְעָרִים מִדַּעַת וּבֹגְדִים אַכְזָרִים נֹטְרֵי שִׂנְאָה וְלֹא רַחֲמָנִים׃

Ⲛ̀ⲁⲧⲕⲁϯ ⲛ̀ⲁⲧϯⲙⲁϯ ⲛ̀ⲁⲧϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲛ̀ⲁⲧⲛⲁⲓ

senseless, dissentient, uncompassionate, unmerciful.

ασυνετοι, παραβαται συνθηκων, ασπλαγχνοι, αδιαλλακτοι, ανελεημονες·

الَّذِينَ إِذْ عَرَفُوا حُكْمَ اللهِ أَنَّ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ مِثْلَ هَذِهِ يَسْتَوْجِبُونَ الْمَوْتَ، لَا يَفْعَلُونَهَا فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا يُسَرُّونَ بِالَّذِينَ يَعْمَلُونَ.

יוֹדְעִים הֵמָּה אֶת־מִשְׁפַּט אֱלֹהִים כִּי־עֹשֵׂי אֵלֶּה בְּנֵי־מָוֶת הֵם וְלֹא לְבַד שֶׁיַּעֲשׂוּ אֶת־אֵלֶּה כִּי גַם־רוֹצִים בְּעֹשֵׂיהֶם׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ϫⲉ ⲥⲉⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲥⲉϯⲙⲁϯ ⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

Who know the righteousness of God, that they who do such things are worthy of (the) death, not only, then, do them, but also consent with them who do them.

οιτινες ενω γνωριζουσι την δικαιοσυνην του Θεου, οτι οι πραττοντες τα τοιαυτα ειναι αξιοι θανατου, ουχι μονον πραττουσιν αυτα, αλλα και συνευδοκουσιν εις τους πραττοντας.

إصحاح 2

دينونة الله العادلة

لِذَلِكَ أَنْتَ بِلاَ عُذْرٍ أَيُّهَا الإِنْسَانُ، كُلُّ مَنْ يَدِينُ. لأَنَّكَ فِي مَا تَدِينُ غَيْرَكَ تَحْكُمُ عَلَى نَفْسِكَ. لأَنَّكَ أَنْتَ الَّذِي تَدِينُ تَفْعَلُ تِلْكَ الأُمُورَ بِعَيْنِهَا!

לָכֵן כָּל־בֶּן־הָאָדָם הַדָּן אֵין לְךָ הִתְנַצְּלוּת כִּי בַדָּבָר אֲשֶׁר תָּדִין אֶת־חֲבֵרְךָ תְּחַיֵּב נַפְשְׁךָ בַּאֲשֶׁר אַתָּה הַדָּן תַּעֲשֶׂה כְמַעֲשֵׂהוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲭⲛⲁϣⲉⲣⲟⲩⲱ ⲁⲛ ⲱ ⲫⲣⲱⲙⲓ ϧⲁ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϯϩⲁⲡ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉⲕϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲡⲉⲕϣⲫⲏⲣ ⲁⲕϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲡϩⲁⲡ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲕ ⲛⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϩⲱⲕ ⲟⲛ ⲉⲧⲉⲕⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϧⲁ ⲫⲏ ⲉⲧϯϩⲁⲡ

Therefore thou wilt not be able to answer, O man, namely every one who judgeth: for in the judgement with which thou judgest (lit. givest unto) thy neighbour, thou condemnedst thyself; for thou also doest these things, namely he who judgeth.

Δια τουτο αναπολογητος εισαι, ω ανθρωπε, πας οστις κρινεις· διοτι εις ο, τι κρινεις τον αλλον, σεαυτον κατακρινεις· επειδη τα αυτα πραττεις συ ο κρινων.

وَنَحْنُ نَعْلَمُ أَنَّ دَيْنُونَةَ اللهِ هِيَ حَسَبُ الْحَقِّ عَلَى الَّذِينَ يَفْعَلُونَ مِثْلَ هَذِهِ.

וְיָדַעְנוּ כִּי־מִשְׁפַּט אֱלֹהִים מִשְׁפַּט אֱמֶת עַל־עֹשֵׂי אֵלֶּה׃

Ⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁϥϣⲟⲡ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

For we know that the judgement of God was according to [a] truth upon them who do such things.

Εξευρομεν δε οτι η κρισις του Θεου ειναι κατα αληθειαν εναντιον των πραττοντων τα τοιαυτα.

أَفَتَظُنُّ هَذَا أَيُّهَا الإِنْسَانُ الَّذِي تَدِينُ الَّذِينَ يَفْعَلُونَ مِثْلَ هَذِهِ، وَأَنْتَ تَفْعَلُهَا، أَنَّكَ تَنْجُو مِنْ دَيْنُونَةِ اللهِ؟

וְאַתָּה בֶן־אָדָם הַדָּן אֵת אֲשֶׁר־פָּעֲלוּ כָאֵלֶּה וְאַתָּה עֹשֶׂה כְמַעֲשֵׂיהֶם הֲתֹאמַר לְהִמָּלֵט מִמִּשְׁפַּט הָאֱלֹהִים׃

Ⲭⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ⲱ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲫⲏ ⲉⲧϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲩⲟϩ ⲭⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ϩⲱⲕ ⲟⲛ ϫⲉ ⲁⲛ ⲭⲛⲁϣⲫⲱⲧ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But thinkest thou this, O man, who judgest them who do such things, and doest them also thyself, that thou indeed wilt be able to escape the judgement of God?

Και νομιζεις τουτο, ω ανθρωπε, συ ο κρινων τους πραττοντας τα τοιαυτα και πραττων αυτα, οτι θελεις εκφυγει την κρισιν του Θεου;

أَمْ تَسْتَهِينُ بِغِنَى لُطْفِهِ وَإِمْهَالِهِ وَطُولِ أَنَاتِهِ، غَيْرَ عَالِمٍ أَنَّ لُطْفَ اللهِ إِنَّمَا يَقْتَادُكَ إِلَى التَّوْبَةِ؟

אוֹ תָבוּז לְרוֹב טוּבוֹ וּלְחֶמְלָתוֹ וּלְאֹרֶךְ רוּחוֹ וְלֹא תֵדַע כִּי־טוֹבַת הָאֱלֹהִים מְבִיאָה אֹתְךָ לִידֵי תְשׁוּבָה׃

Ϣⲁⲛ ⲕⲉⲣⲕⲁⲧⲁⲫⲣⲟⲛⲓⲛ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲭⲣ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲣⲉϥⲉⲣⲁⲛⲉⲭⲉⲥⲑⲉ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲣⲉϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲕⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ϯⲙⲉⲧⲭⲣⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲥⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉⲩⲙⲉⲧⲁⲛⲟⲓⲁ

Or despisest thou the riches of his kindness and his forbearance and his longsuffering? Thou knowest not that the kindness of God bringeth thee unto (lit. a) repentance;

Η καταφρονεις τον πλουτον της χρηστοτητος αυτου και της υπομονης και της μακροθυμιας, αγνοων οτι η χρηστοτης του Θεου σε φερει εις μετανοιαν;

وَلكِنَّكَ مِنْ أَجْلِ قَسَاوَتِكَ وَقَلْبِكَ غَيْرِ التَّائِبِ، تَذْخَرُ لِنَفْسِكَ غَضَبًا فِي يَوْمِ الْغَضَبِ وَاسْتِعْلاَنِ دَيْنُونَةِ اللهِ الْعَادِلَةِ،

וּבִקְשִׁי לְבָבְךָ הַמְמָאֵן לָשׁוּב תִּצְבֹּר לְךָ עֶבְרָה לְיוֹם עֶבְרַת הָאֱלֹהִים וְהִגָּלוֹת מִשְׁפַּט צִדְקוֹ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲇⲉ ⲧⲉⲕⲙⲉⲧⲛⲁϣⲧϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲛ̀ⲁⲧⲟⲩⲉⲙϩⲑⲏϥ ⲕϩⲓ ϫⲱⲛⲧ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡϫⲱⲛⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲙ̀ⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

but according to thy hardness of heart and thine impenitent heart thou treasurest up (lit. throwest in) for thee anger in the day of (the) anger and the revelation of the just judgement of God;

δια δε την σκληροτητα σου και αμετανοητον καρδιαν θησαυριζεις εις σεαυτον οργην εν τη ημερα της οργης και της αποκαλυψεως της δικαιοκρισιας του Θεου,

الَّذِي سَيُجَازِي كُلَّ وَاحِدٍ حَسَبَ أَعْمَالِهِ.

אֲשֶׁר יְשַׁלֵּם לְאִישׁ כְּמַעֲשֵׂהוּ׃

Ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁϯ ⲙ̀ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲛⲉϥϩⲃⲏⲟⲩⲓ

who will give to each one according to his works.

οστις θελει αποδωσει εις εκαστον κατα τα εργα αυτου,

أَمَّا الَّذِينَ بِصَبْرٍ فِي الْعَمَلِ الصَّالِحِ يَطْلُبُونَ الْمَجْدَ وَالْكَرَامَةَ وَالْبَقَاءَ، فَبِالْحَيَاةِ الأَبَدِيَّةِ.

חַיֵּי עוֹלָם לַשֹּׁקְדִים לַעֲשׂוֹת הַטּוֹב וְשֹׁחֲרֵי כָבוֹד וְהָדָר אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ עֹבֵר׃

Ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉϥ ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲁⲓⲟ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲧⲁⲕⲟ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲟⲩⲱⲛϧ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

They indeed who persisted in a good work, [a] glory and [an] honour and [an] incorruption, to them who seek for [an] eternal life.

εις μεν τους ζητουντας δι' υπομονης εργου αγαθου, δοξαν και τιμην και αφθαρσιαν ζωην αιωνιον,

وَأَمَّا الَّذِينَ هُمْ مِنْ أَهْلِ التَّحَزُّبِ، وَلَا يُطَاوِعُونَ لِلْحَقِّ بَلْ يُطَاوِعُونَ لِلإِثْمِ، فَسَخَطٌ وَغَضَبٌ،

וְעַל־בְּנֵי הַמְּרִי וַאֲשֶׁר לֹא־שָׁמְעוּ לָאֱמֶת כִּי אִם שָׁמְעוּ־לָעַוְלָה עֲלֵיהֶם חֲרוֹן־אַף וְחֵמָה׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣϭⲛⲏⲛ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉϯⲙⲁϯ ⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲑⲙⲏⲓ ⲉⲩⲑⲏⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧϭⲓ ⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲟⲩϫⲱⲛⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲃⲟⲛ

But they who are of [a] strife and consent not with (the) truth, but are trusting to [the] wrongdoing, [an] anger and [an] indignation,

εις δε τους φιλονεικους και απειθουντας μεν εις την αληθειαν, πειθομενους δε εις την αδικιαν θελει εισθαι θυμος και οργη,

شِدَّةٌ وَضِيقٌ، عَلَى كُلِّ نَفْسِ إِنْسَانٍ يَفْعَلُ الشَّرَّ: الْيَهُودِيِّ أَوَّلًا ثُمَّ الْيُونَانِيِّ.

צָרָה וּמְצוּקָה עַל־כָּל־נֶפֶשׁ אָדָם עֹשֶׂה הָרָע עַל־הַיְּהוּדִי בַתְּחִלָּה וְגַם־עַל־הַיְּוָנִי׃

Ⲟⲩϩⲟϫϩⲉϫ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲙⲕⲁϩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲯⲩⲭⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

[a] tribulation and [a] pain upon every soul, of [the] men who do the evil, the Jew first, and the Greek;

θλιψις και στενοχωρια επι πασαν ψυχην ανθρωπου του εργαζομενου το κακον, Ιουδαιου τε πρωτον και Ελληνος·

وَمَجْدٌ وَكَرَامَةٌ وَسَلاَمٌ لِكُلِّ مَنْ يَفْعَلُ الصَّلاَحَ: الْيَهُودِيِّ أَوَّلًا ثُمَّ الْيُونَانِيِّ.

וְכָבוֹד וְהָדָר וְשָׁלוֹם לְכָל־עֹשֶׂה הַטּוֹב לַיְּהוּדִי בַתְּחִלָּה וְגַם לַיְּוָנִי׃

Ⲟⲩⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲧⲁⲓⲟ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ

but [a] glory and [an] honour and [a] peace to every one who worketh the good, the Jew first, and the Greek:

δοξα δε και τιμη και ειρηνη εις παντα τον εργαζομενον το αγαθον, Ιουδαιον τε πρωτον και Ελληνα·

لأَنْ لَيْسَ عِنْدَ اللهِ مُحَابَاةٌ.

כִּי אֵין מַשּׂא פָנִים עִם־הָאֱלֹהִים׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲉⲧⲣⲉϥϭⲓϩⲟ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ

there is not respect of persons with God.

επειδη δεν ειναι προσωποληψια παρα τω Θεω.

لأَنَّ كُلَّ مَنْ أَخْطَأَ بِدُونِ النَّامُوسِ فَبِدُونِ النَّامُوسِ يَهْلِكُ. وَكُلُّ مَنْ أَخْطَأَ فِي النَّامُوسِ فَبِالنَّامُوسِ يُدَانُ.

כִּי כָל־אֲשֶׁר חָטְאוּ וְאֵין לָהֶם תּוֹרָה גַּם בִּבְלִי־תוֹרָה יֹאבֵדוּ וַאֲשֶׁר חָטְאוּ וְלָהֶם תּוֹרָה עַל־פִּי הַתּוֹרָה יִשָּׁפֵטוּ׃

Ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲛ ⲥⲉⲛⲁⲧⲁⲕⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲥⲉⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

For they who sinned without law, without law also will be destroyed: and they who sinned in the law, will be judged through the law;

Διοτι οσοι ημαρτησαν χωρις νομου, θελουσι και απολεσθη χωρις νομου· και οσοι ημαρτησαν υπο νομον, θελουσι κριθη δια νομου.

لأَنْ لَيْسَ الَّذِينَ يَسْمَعُونَ النَّامُوسَ هُمْ أَبْرَارٌ عِنْدَ اللهِ، بَلِ الَّذِينَ يَعْمَلُونَ بِالنَّامُوسِ هُمْ يُبَرَّرُونَ.

כִּי לֹא שֹׁמְעֵי הַתּוֹרָה צַדִּיקִים לִפְנֵי הָאֱלֹהִים כִּי אִם־עֹשֵׂי הַתּוֹרָה הֵם יִצְדָּקוּ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲛⲉ ⲛⲓⲑⲙⲏⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲧⲟⲩⲛⲁⲑⲙⲁⲓⲱⲟⲩ

for not the hearers of the law are the righteous with God, but they who do the law will be justified.

Διοτι δεν ειναι δικαιοι παρα τω Θεω οι ακροαται του νομου, αλλ' οι εκτελεσται του νομου θελουσι δικαιωθη.

لأَنَّهُ الأُمَمُ الَّذِينَ لَيْسَ عِنْدَهُمُ النَّامُوسُ، مَتَى فَعَلُوا بِالطَّبِيعَةِ مَا هُوَ فِي النَّامُوسِ، فَهَؤُلاَءِ إِذْ لَيْسَ لَهُمُ النَّامُوسُ هُمْ نَامُوسٌ لأَنْفُسِهِمِ،

כִּי הַגּוֹיִם אֲשֶׁר אֵין־לָהֶם תּוֹרָה בַּעֲשׂוֹתָם כְּדִבְרֵי הַתּוֹרָה מֵאֲלֵיהֶם גַּם־בְּאֵין תּוֹרָה הֵם תּוֹרָה לְנַפְשָׁם׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲛⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲫⲩⲥⲓⲥ ⲥⲉⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛⲧⲟⲩ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲥⲉⲟⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

For if there are the Gentiles, who have not law, (yet) by nature do the things of the law, these who have not law are (a) law to themselves.

Επειδη οταν οι εθνικοι οι μη εχοντες νομον πραττωσιν εκ φυσεως τα του νομου, ουτοι νομον μη εχοντες ειναι νομος εις εαυτους,

الَّذِينَ يُظْهِرُونَ عَمَلَ النَّامُوسِ مَكْتُوبًا فِي قُلُوبِهِمْ، شَاهِدًا أَيْضًا ضَمِيرُهُمْ وَأَفْكَارُهُمْ فِيمَا بَيْنَهَا مُشْتَكِيَةً أَوْ مُحْتَجَّةً،

בְּהַרְאוֹתָם מַעֲשֵׂה הַתּוֹרָה כָּתוּב עַל־לִבָּם וְדַעְתָּם מְעִידָה בָהֶם וּמַחְשְׁבוֹתָם בְּקִרְבָּם מְחַיְּבוֹת זֹאת אֶת־זֹאת אוֹ מְזַכּוֹת׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲑⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉϥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉ ⲧⲟⲩⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉ ⲛⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲉⲣⲕⲁⲧⲏⲅⲟⲣⲓⲛ ⲟⲩⲧⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲟⲩⲉⲣⲏⲟⲩ ⲓⲉ ⲉⲩⲛⲁⲉⲣⲡⲕⲉⲁⲡⲟⲗⲟⲅⲓⲥⲑⲉ

These who manifest the work of the law written in their heart, and (with) their conscience bearing witness unto them with them, and their thoughts accusing (lit. between them with) one another, or even will excuse

οιτινες δεικνυουσι το εργον του νομου γεγραμμενον εν ταις καρδιαις αυτων, εχοντες συμμαρτυρουσαν την συνειδησιν αυτων και τους λογισμους κατηγορουντας η και απολογουμενους μεταξυ αλληλων,

فِي الْيَوْمِ الَّذِي فِيهِ يَدِينُ اللهُ سَرَائِرَ النَّاسِ حَسَبَ إِنْجِيلِي بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ.

בְּיוֹם אֲשֶׁר יִשְׁפֹּט הָאֱלֹהִים אֶת־כָּל־תַּעֲלֻמוֹת בְּנֵי הָאָדָם בְּיַד יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ כְּפִי בְשׂוֹרָתִי׃

Ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉⲛⲏ ⲉⲧϩⲏⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

in the day of God, (who) will judge the hidden things of [the] man according to my Gospel through Jesus Christ.

εν τη ημερα οτε θελει κρινει ο Θεος τα κρυπτα των ανθρωπων δια του Ιησου Χριστου κατα το ευαγγελιον μου.

اليهود والناموس

هُوَذَا أَنْتَ تُسَمَّى يَهُودِيًّا، وَتَتَّكِلُ عَلَى النَّامُوسِ، وَتَفْتَخِرُ بِاللهِ،

הֵן אַתָּה נִקְרָא בְּשֵׁם יְהוּדִי וְנִשְׁעַנְתָּ עַל־הַתּוֹרָה וְתִתְהַלֵל בֵּאלֹהִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲕϯⲣⲁⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ϫⲉ ⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲕⲙⲟⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲕϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ϧⲉⲛ ⲫϯ

If thou namest thyself Jew,' thou restest thyself upon the law and boastest thyself in God,

Ιδου, συ επονομαζεσαι Ιουδαιος και επαναπαυεσαι εις τον νομον και καυχασαι εις τον Θεον,

وَتَعْرِفُ مَشِيئَتَهُ، وَتُمَيِّزُ الأُمُورَ الْمُتَخَالِفَةَ، مُتَعَلِّمًا مِنَ النَّامُوسِ.

וְיָדַעְתָּ אֶת־רְצוֹנוֹ וְתָבִין בֵּין־טוֹב לָרַע בְּהַשְׂכִּילְךָ בַתּוֹרָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲩⲱϣ ⲟⲩⲟϩ ⲕⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲕⲉⲣⲕⲁⲑⲏⲕⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

and knowest his wish, and approvest the things which are the best, thou instructest thyself from the law.

και γνωριζεις το θελημα αυτου και διακρινεις τα διαφεροντα, διδασκομενος υπο του νομου,

وَتَثِقُ أَنَّكَ قَائِدٌ لِلْعُمْيَانِ، وَنُورٌ لِلَّذِينَ فِي الظُّلْمَةِ،

וּבָטַחְתָּ בְנַפְשְׁךָ לִהְיוֹת מוֹלִיךְ הַעִוְרִים וְאוֹר לַאֲשֶׁר בַּחשֶׁךְ׃

Ϩⲑⲏⲕ ⲭⲏ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲃⲉⲗⲗⲉⲩ ⲟⲩⲟⲩⲱⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲭⲁⲕⲓ

Thou trustest that thou (art) a guide of the blind, a light of them who are in (the) darkness,

και εχεις πεποιθησιν εις σεαυτον οτι εισαι οδηγος τυφλων, φως των εν σκοτει,

وَمُهَذِّبٌ لِلأَغْبِيَاءِ، وَمُعَلِّمٌ لِلأَطْفَالِ، وَلَكَ صُورَةُ الْعِلْمِ وَالْحَقِّ فِي النَّامُوسِ.

אֹמֵן לְחַסְרֵי לֵב וּמוֹרֵה הַפְּתָאִים וְיֵשׁ לְךָ צוּרַת הַמַּדָּע וְהָאֱמֶת בַּתּוֹרָה׃

Ⲫⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲧϩⲏⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲥⲁϧ ⲛ̀ⲛⲓⲕⲟⲩϫⲓ ⲛ̀ⲁⲗⲱⲟⲩⲓ ⲉⲣⲉ ⲑⲙⲟⲣⲫⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲕ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

(the) teacher of the foolish and (the) master of the little children, having (the) form of (the) knowledge and the truth which is in the law.

παιδευτης αφρονων, διδασκαλος νηπιων, εχων τον τυπον της γνωσεως και της αληθειας εν τω νομω.

فَأَنْتَ إِذًا الَّذِي تُعَلِّمُ غَيْرَكَ، أَلَسْتَ تُعَلِّمُ نَفْسَكَ؟ الَّذِي تَكْرِزُ: أَنْ لَا يُسْرَقَ، أَتَسْرِقُ؟

וְאַתָּה הֲתוֹרֶה אֲחֵרִים וְנַפְשְׁךָ לֹא תוֹרֶה הֲתֹאמַר לֹא תִגְנֹב וְהִנְּךָ גֹנֵב׃

Ⲫⲏ ⲟⲩⲛ ⲉⲧϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲕϯⲥⲃⲱ ⲛⲁⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲕ ⲁⲛ ⲫⲏ ⲉⲧϩⲓⲱⲓϣ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙϭⲓⲟⲩⲓ ⲕϭⲓⲟⲩⲓ

He then who teacheth another--teachest thou not thyself? He who preacheth not to steal--stealest thou?

Ο διδασκων λοιπον αλλον σεαυτον δεν διδασκεις; ο κηρυττων να μη κλεπτωσι κλεπτεις;

الَّذِي تَقُولُ: أَنْ لَا يُزْنَى، أَتَزْنِي؟ الَّذِي تَسْتَكْرِهُ الأَوْثَانَ، أَتَسْرِقُ الْهَيَاكِلَ؟

הֲתֹאמַר לֹא תִנְאָף וְאַתָּה נֹאֵף תְּשַׁקֵּץ אֶת־הָאֱלִילִים וְאַתָּה גֹּזֵל אֶת־הַקֳּדָשִׁים׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲉⲣⲛⲱⲓⲕ ⲕⲟⲓ ⲛⲛⲱⲓⲕ ⲫⲏ ⲉⲧⲥⲱϥ ⲛ̀ⲛⲓⲓⲇⲱⲗⲟⲛ ⲕⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲁⲗⲡ ⲉⲣⲫⲉⲓ

He who saith: 'Commit not adultery'-- committest thou adultery? He who abhorreth the idols--art thou (a) temple robber?

ο λεγων να μη μοιχευωσι μοιχευεις; ο βδελυττομενος τα ειδωλα ιεροσυλεις;

الَّذِي تَفْتَخِرُ بِالنَّامُوسِ، أَبِتَعَدِّي النَّامُوسِ تُهِينُ اللهَ؟

תִּתְהַלֵּל בַּתּוֹרָה וַתְּנַבֵּל אֶת־הָאֱלֹהִים בְּעָבְרְךָ אֶת־הַתּוֹרָה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲕϣⲱϣ ⲙ̀ⲫϯ

He who boasteth himself in the law--through the transgression of the law dishonourest thou God?

ο καυχωμενος εις τον νομον, ατιμαζεις τον Θεον δια της παραβασεως του νομου;

لأَنَّ اسْمَ اللهِ يُجَدَّفُ عَلَيْهِ بِسَبَبِكُمْ بَيْنَ الأُمَمِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ.

כִּי בִגְלַלְכֶם שֵׁם הָאֱלֹהִים מְחֻלָּל בַּגּוֹיִם כַּכָּתוּב׃

Ⲫⲣⲁⲛ ⲅⲁⲣ ⲙⲫϯ ⲥⲉϫⲉⲟⲩⲁ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ

For (the) name of God is blasphemed among the Gentiles because of you, according as it is written.

Διοτι το ονομα του Θεου εξ αιτιας σας βλασφημειται μεταξυ των εθνων, καθως ειναι γεγραμμενον.

فَإِنَّ الْخِتَانَ يَنْفَعُ إِنْ عَمِلْتَ بِالنَّامُوسِ. وَلكِنْ إِنْ كُنْتَ مُتَعَدِّيًا النَّامُوسَ، فَقَدْ صَارَ خِتَانُكَ غُرْلَةً!

הֵן הַמִּילָה תוֹעִיל אִם־תִּשְׁמֹר אֶת־הַתּוֹרָה אֲבָל אִם־עֹבֵר אַתָּה אֶת־הַתּוֹרָה מִילָתְךָ הָיְתָה־לְּךָ לְעָרְלָה׃

Ⲟⲩⲟⲛ ϩⲏⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲉⲃⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲕϣⲁⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲉⲕⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲧⲏⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁ ⲡⲉⲕⲥⲉⲃⲓ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ

For there is profit in [the] circumcision if thou should do the law; but if thou art (a) transgressor of the law, thy circumcision became uncircumcision.

Επειδη ωφελει μεν η περιτομη, εαν εκτελης τον νομον· εαν ομως ησαι παραβατης του νομου, η περιτομη σου εγεινεν ακροβυστια.

إِذًا إِنْ كَانَ الأَغْرَلُ يَحْفَظُ أَحْكَامَ النَّامُوسِ، أَفَمَا تُحْسَبُ غُرْلَتُهُ خِتَانًا؟

וְאִם־יִשְׁמֹר הֶעָרֵל אֶת־מִשְׁפְּטֵי הַתּוֹרָה הֲלֹא תֵחָשֶׁב־לוֹ עָרְלָתוֹ לְמִילָה׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲟⲩⲛ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲁⲣⲉϩ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲩⲭⲓ ⲧⲉϥⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲥⲉⲛⲁⲟⲡⲥ ⲉⲩⲥⲉⲃⲓ

If then [the] uncircumcision should keep the righteousness of the law, will not his uncircumcision be reckoned for [a] circumcision?

Εαν λοιπον ο απεριτμητος φυλαττη τα διαταγματα του νομου, η ακροβυστια αυτου δεν θελει λογισθη αντι περιτομης;

وَتَكُونُ الْغُرْلَةُ الَّتِي مِنَ الطَّبِيعَةِ، وَهِيَ تُكَمِّلُ النَّامُوسَ، تَدِينُكَ أَنْتَ الَّذِي فِي الْكِتَابِ وَالْخِتَانِ تَتَعَدَّى النَّامُوسَ؟

וְהֶעָרֵל מִלֵּדָה הַמְקַיֵּם אֶת־הַתּוֹרָה הוּא יִשְׁפֹּט אֹתְךָ אֲשֶׁר־לְךָ הַכְּתָב וְהַמִּילָה וְעָבַרְתָּ אֶת־הַתּוֹרָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ϯⲫⲩⲥⲓⲕⲏ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲉⲥϫⲱⲕ ⲙ̀ⲡϩⲱⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲥⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ϧⲁ ⲡⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲉⲃⲓ ϫⲉ ⲁⲕⲉⲣ ⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲧⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

And the natural uncircumcision fulfilling (the) work of the law will judge thee a who art (a Jew) through the written law and the circumcision, because (or, that) thou wast a transgressor of the law.

και ο εκ φυσεως απεριτμητος, εκτελων τον νομον, θελει κρινει σε οστις, εχων το γραμμα του νομου και την περιτομην, εισαι παραβατης του νομου.

لأَنَّ الْيَهُودِيَّ فِي الظَّاهِرِ لَيْسَ هُوَ يَهُودِيًّا، وَلَا الْخِتَانُ الَّذِي فِي الظَّاهِرِ فِي اللَّحْمِ خِتَانًا،

כִּי לֹא־הַמְצֻיָּן לְמַרְאֵה עֵינַיִם הוּא הַיְּהוּדִי וְלֹא הָאוֹת הַנִּרְאָה בַבָּשָׂר הִיא הַמִּילָה׃

Ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲉⲑⲟⲩⲟⲛϩ ⲡⲉ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲁⲛ ⲉⲑⲟⲩⲟⲛϩ ϧⲉⲛ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲡⲉ ⲡⲓⲥⲉⲃⲓ

For the Jew is not (he) who is outwardly the Jew, nor is (the) circumcision which is manifest in (the) flesh the circumcision:

Διοτι Ιουδαιος δεν ειναι ο εν τω φανερω Ιουδαιος, ουδε περιτομη η εν τω φανερω η γινομενη εν σαρκι,

بَلِ الْيَهُودِيُّ فِي الْخَفَاءِ هُوَ الْيَهُودِيُّ، وَخِتَانُ الْقَلْبِ بِالرُّوحِ لَا بِالْكِتَابِ هُوَ الْخِتَانُ، الَّذِي مَدْحُهُ لَيْسَ مِنَ النَّاسِ بَلْ مِنَ اللهِ.

כִּי אִם־תּוֹכוֹ שֶׁל אָדָם הוּא יְהוּדִי וּמִילָה הִיא בַּלֵּב כְּפִי הָרוּחַ וְלֹא כְּפִי הַכְּתָב אֲשֶׁר־לֹא מִבְּנֵי אָדָם תְּהִלָּתוֹ כִּי אִם־מֵאֵת הָאֱלֹהִים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲉⲧϩⲏⲡ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲓⲥⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥϧⲁⲓ ⲁⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲉϥϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫϯ ⲡⲉ

but the inward (lit. who is hidden) Jew, this is the Jew, and the circumcision (is that) of the heart in [a] spirit, not in [a] writing, whose praise is not from man, but it is from God.

αλλ ' Ιουδαιος ειναι ο εν τω κρυπτω Ιουδαιος, και περιτομη η της καρδιας κατα πνευμα, ουχι κατα γραμμα, του οποιου ο επαινος ειναι ουχι εξ ανθρωπων, αλλ' εκ του Θεου.

إصحاح 3

أمانة الله

إِذًا مَا هُوَ فَضْلُ الْيَهُودِيِّ، أَوْ مَا هُوَ نَفْعُ الْخِتَانِ؟

אִם כֵּן מַה־הוּא יִתְרוֹן הַיְּהוּדִי וּמַה־הִיא תּוֹעֶלֶת הַמִּילָה׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉ ⲡϩⲟⲩⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲓⲉ ⲁϣ ⲡⲉ ⲡϩⲏⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲉⲃⲓ

What then is the advantage (lit. the more) of the Jew? or what is (the) profit of the circumcision?

Τις λοιπον η υπεροχη του Ιουδαιου, η τις η ωφελεια της περιτομης;

كَثِيرٌ عَلَى كُلِّ وَجْهٍ! أَمَّا أَوَّلًا فَلأَنَّهُمُ اسْتُؤْمِنُوا عَلَى أَقْوَالِ اللهِ.

הַרְבֵּה מִכָּל־פָּנִים תְּחִלָּתוֹ שֶׁבְּיָדָם הָפְקְדוּ דִּבְרֵי אֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲡⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁ ⲛ̀ⲣⲏϯ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲙⲉⲛ ϫⲉ ⲁⲩⲧⲉⲛϩⲟⲩⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

Much it is according to every way: first indeed because they were intrusted with the words of God.

Πολλη κατα παντα τροπον. Πρωτον μεν διοτι εις τους Ιουδαιους ενεπιστευθησαν τα λογια του Θεου.

فَمَاذَا إِنْ كَانَ قَوْمٌ لَمْ يَكُونُوا أُمَنَاءَ؟ أَفَلَعَلَّ عَدَمَ أَمَانَتِهِمْ يُبْطِلُ أَمَانَةَ اللهِ؟

וְאִם־מִקְצָתָם לֹא הֶאֱמִינוּ מַה־בְּכָךְ הַיְבַטֵּל חֶסְרוֹן אֱמוּנָתָם אֶת־אֶמוּנַת אֱלֹהִים׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲓⲥϫⲉ ⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲙⲏ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲛⲁⲕⲉⲣϥ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

For what if some were unbelieving? Will their unbelief do away with the faith of God?

Επειδη αν τινες δεν επιστευσαν, τι εκ τουτου; μηπως η απιστια αυτων θελει καταργησει την πιστιν του Θεου;

حَاشَا! بَلْ لِيَكُنِ اللهُ صَادِقًا وَكُلُّ إِنْسَانٍ كَاذِبًا. كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «لِكَيْ تَتَبَرَّرَ فِي كَلاَمِكَ، وَتَغْلِبَ مَتَى حُوكِمْتَ».

חָלִילָה אֲבָל הָאֵל הוּא הַנֶּאֱמָן וְכָל־הָאָדָם כֹּזֵב כַּכָּתוּב לְמַעַן תִּצְדַּק בִּדְבָרֶךָ תִּזְכֶּה בְשָׁפְטֶךָ׃

Ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲙⲁⲣⲉ ⲫϯ ⲇⲉ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥϫⲉⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲣⲉϥϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϩⲟⲡⲱⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲙⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲕⲥⲁϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕϭⲣⲟ ⲉⲩⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

It shall not be. But let God be speaking truth, and every man speaking falsehood; according as it is written, That thou mightest be justified in thy words and overcome when thou wilt be judged.

Μη γενοιτο. Αλλ' εστω ο Θεος αληθης, πας δε ανθρωπος ψευστης, καθως ειναι γεγραμμενον· Δια να δικαιωθης εν τοις λογοις σου και να νικησης, οταν κρινησαι.

وَلكِنْ إِنْ كَانَ إِثْمُنَا يُبَيِّنُ بِرَّ اللهِ، فَمَاذَا نَقُولُ؟ أَلَعَلَّ اللهَ الَّذِي يَجْلِبُ الْغَضَبَ ظَالِمٌ؟ أَتَكَلَّمُ بِحَسَبِ الإِنْسَانِ.

וְאִם־עַוְלָתֵנוּ תּוֹדִיעַ אֶת־צִדְקַת הָאֱלֹהִים מַה־נֹּאמַר הֲיֶשׁ־עָוֶל בֵּאלֹהִים הַמְשַׁלֵּחַ חֲרוֹן אַפּוֹ כְּדַבֵּר בְּנֵי־אָדָם אֲנִי מְדַבֵּר׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲧⲉⲛⲙⲉⲧϭⲓⲛϫⲟⲛⲥ ⲉⲑⲛⲁⲧⲁϩⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲥ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲙⲏ ⲟⲩⲣⲉϥϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ⲡⲉ ⲫϯ ⲉϥⲛⲁⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲱⲛⲧ ⲁⲓϫⲱ ⲙ̀ⲫⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲱⲙⲓ

If our wrongdoing will set up the righteousness of God, what shall (lit. will) we say? Is God a wrongdoer being about to bring his anger? I said this humanly.

Εαν δε η αδικια ημων δεικνυη την δικαιοσυνην του Θεου, τι θελομεν ειπει; μηπως ειναι αδικος ο Θεος ο επιφερων την οργην; ως ανθρωπος λαλω.

حَاشَا! فَكَيْفَ يَدِينُ اللهُ الْعَالَمَ إِذْ ذَاكَ؟

חָלִילָה שֶׁאִם־כֵּן אֵיךְ יִשְׁפֹּט הָאֱלֹהִים אֶת־הָעוֹלָם׃

Ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲱⲥ ⲫϯ ⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ

It shall not be: otherwise how will God judge the world?

Μη γενοιτο· επειδη πως θελει κρινει ο Θεος τον κοσμον;

فَإِنَّهُ إِنْ كَانَ صِدْقُ اللهِ قَدِ ازْدَادَ بِكَذِبِي لِمَجْدِهِ، فَلِمَاذَا أُدَانُ أَنَا بَعْدُ كَخَاطِئٍ؟

כִּי אִם־בְּכָזְבִי תִּרְבֶּה וְתִפְרֹץ אֲמִתּוֹ שֶׁל אֱלֹהִים לִתְהִלָּה לוֹ לָמָּה אֶשָּׁפֵט עוֹד כְּחוֹטֵא׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲡⲉϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲓⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲥⲉϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ϩⲱ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ

But if the truth of God abounded unto his glory in my falsehood, then why am I also judged as a sinner,

Διοτι εαν η αληθεια του Θεου επερισσευσε προς δοξαν αυτου δια του εμου ψευσματος, δια τι πλεον εγω κρινομαι ως αμαρτωλος,

أَمَا كَمَا يُفْتَرَى عَلَيْنَا، وَكَمَا يَزْعُمُ قَوْمٌ أَنَّنَا نَقُولُ: «لِنَفْعَلِ السَّيِّآتِ لِكَيْ تَأْتِيَ الْخَيْرَاتُ»؟ الَّذِينَ دَيْنُونَتُهُمْ عَادِلَةٌ.

וְלָמָּה לֹא נַעֲשֶׂה כִּדְבַר מְחָרֲפֵינוּ וּמוֹצִיאֵי דִבָּה עָלֵינוּ כְּאִלּוּ אֹמְרִים אֲנַחְנוּ נַעֲשֶׂה הָרַע לְמַעַן יָבֹא הַטּוֹב אֵלֶּה הֵם אֲשֶׁר עֲלֵיהֶם יָבֹא דִינָם בְּצֶדֶק׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲉⲧⲟⲩϫⲉⲟⲩⲁ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϫⲉ ϣⲁⲛϫⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲓ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲟⲩϩⲁⲡ ⲭⲏ ϧⲁ ⲡϩⲁⲡ

and not according as we are blasphemed, as some say of us, that we say: Let us do evil things, that good things may come to us?' whose condemnation (lit. judgement) is decided (lit. under (the) judgement).

και καθως βλασφημουμεθα και καθως κηρυττουσι τινες, οτι ημεις λεγομεν, Δια τι να μη πραττωμεν τα κακα, δια να ελθωσι τα αγαθα; των οποιων η κατακρισις ειναι δικαια.

ما من أحد بار

فَمَاذَا إِذًا؟ أَنَحْنُ أَفْضَلُ؟ كَلاَ الْبَتَّةَ! لأَنَّنَا قَدْ شَكَوْنَا أَنَّ الْيَهُودَ وَالْيُونَانِيِّينَ أَجْمَعِينَ تَحْتَ الْخَطِيَّةِ،

וְעַתָּה מָה הֲיֶשׁ־לָנוּ מַעֲלָה יְתֵרָה לֹא בִמְאוּמָה כְּבָר הוֹכַחְנוּ שֶׁגַּם־הַיְּהוּדִים גַּם־הַיְּוָנִים כֻּלָּם תַּחַת הַחֵטְא׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲉⲛ ⲟⲩ ⲡⲁⲛⲧⲱⲥ ⲁⲛ ⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ϫⲉ ⲥⲉⲭⲏ ϧⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ

What then? Have we more? Not at all: we before found blame with the Jews and the Greeks, that they are all under (the) sin;

Τι λοιπον; υπερεχομεν των εθνικων; Ουχι βεβαιως· διοτι προεξηλεγξαμεν Ιουδαιους τε και Ελληνας, οτι ειναι παντες υπο αμαρτιαν,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «أَنَّهُ لَيْسَ بَارٌّ وَلَا وَاحِدٌ.

כַּכָּתוּב אֵין צַדִּיק אֵין גַּם־אֶחָד׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ

according as it is written: There is not a solitary righteous one;

καθως ειναι γεγραμμενον Οτι δεν υπαρχει δικαιος ουδε εις,

لَيْسَ مَنْ يَفْهَمُ. لَيْسَ مَنْ يَطْلُبُ اللهَ.

אֵין מַשְׂכִּיל אֵין־דֹּרֵשׁ אֶת־אֱלֹהִים׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧⲕⲁϯ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧϣⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫϯ

there is not he who understandeth; there is not he who seeketh after God.

δεν υπαρχει τις εχων συνεσιν· δεν υπαρχει τις εκζητων τον Θεον.

الْجَمِيعُ زَاغُوا وَفَسَدُوا مَعًا. لَيْسَ مَنْ يَعْمَلُ صَلاَحًا لَيْسَ وَلَا وَاحِدٌ.

הַכֹּל סָר יַחְדָּו נֶאֱלָחוּ אֵין עֹשֵׂה־טוֹב אֵין גַּם־אֶחָד׃

Ⲁⲩⲣⲓⲕⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣⲁⲧϣⲁⲩ ⲉⲩⲥⲟⲡ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧⲭⲣⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲁⲓ

They all turned aside, they became unprofitable together; there is not he who doeth [a] kindness; there is not even (lit. up to) one:

Παντες εξεκλιναν, ομου εξηχρειωθησαν· δεν υπαρχει ο πραττων αγαθον, δεν υπαρχει ουδε εις.

حَنْجَرَتُهُمْ قَبْرٌ مَفْتُوحٌ. بِأَلْسِنَتِهِمْ قَدْ مَكَرُوا. سِمُّ الأَصْلاَلِ تَحْتَ شِفَاهِهِمْ.

קֶבֶר פָּתוּחַ גְּרוֹנָם לְשׁוֹנָם יַחֲלִיקוּן חֲמַת עַכְשׁוּב תַּחַת שְׂפָתֵימוֹ׃

Ⲟⲩⲙϩⲁⲩ ⲉϥⲟⲩⲏⲛ ⲡⲉ ⲧⲟⲩϣⲃⲱⲃⲓ ⲁⲩⲉⲣⲭⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲗⲁⲥ ⲟⲩⲙⲁⲑⲟⲩⲓ ⲛ̀ϩⲟϥ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲁ ⲛⲟⲩⲥⲫⲟⲧⲟⲩ

an open sepulchre is their throat; they practised deceit with (lit. from) their tongue; a serpent poison is under their lips:

Ταφος ανεωγμενος ειναι ο λαρυγξ αυτων, με τας γλωσσας αυτων ελαλουν δολια· φαρμακιον ασπιδων ειναι υπο τα χειλη αυτων·

وَفَمُهُمْ مَمْلُوءٌ لَعْنَةً وَمَرَارَةً.

אֲשֶׁר אָלָה פִּיהֶם מָלֵא וּמְרֹרוֹת׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲣⲱⲟⲩ ⲙⲉϩ ⲛ̀ⲥⲁϩⲟⲩⲓ ⲛⲉⲙ ϣⲁϣⲓ

these whose mouths are full of cursing and bitterness;

των οποιων το στομα γεμει καταρας και πικριας·

أَرْجُلُهُمْ سَرِيعَةٌ إِلَى سَفْكِ الدَّمِ.

רַגְלֵיהֶם יְמַהֲרוּ לִשְׁפָּךְ־דָּם׃

Ⲥⲉⲓⲏⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲟⲩϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲉ̀ⲫⲉⲛ ⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

their feet hasten to shed blood;

οι ποδες αυτων ειναι ταχεις εις το να χυσωσιν αιμα·

فِي طُرُقِهِمِ اغْتِصَابٌ وَسُحْقٌ.

שֹׁד וָשֶׁבֶר בִּמְסִלּוֹתָם׃

Ⲡϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲛⲉⲙ ⲡⲧⲁⲗⲉⲡⲱⲣⲓⲁ ⲉⲧⲭⲏ ϩⲓ ⲛⲟⲩⲙⲱⲓⲧ

(the) crushing and (the) misery are in their ways;

ερημωσις και ταλαιπωρια εν ταις οδοις αυτων,

وَطَرِيقُ السَّلاَمِ لَمْ يَعْرِفُوهُ.

וְדֶרֶךְ שָׁלוֹם לֹא יָדָעוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲙⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲩⲱⲛϥ

and they knew not (the) way of [the] peace;

Και οδον ειρηνης δεν εγνωρισαν.

لَيْسَ خَوْفُ اللهِ قُدَّامَ عُيُونِهِمْ».

אֵין פַּחַד אֱלֹהִים לְנֶגֶד עֵינֵיהֶם׃

Ϯϩⲟϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲭⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁⲛ

the fear of God is not before their eyes.'

Δεν ειναι φοβος Θεου εμπροσθεν των οφθαλμων αυτων.

وَنَحْنُ نَعْلَمُ أَنَّ كُلَّ مَا يَقُولُهُ النَّامُوسُ فَهُوَ يُكَلِّمُ بِهِ الَّذِينَ فِي النَّامُوسِ، لِكَيْ يَسْتَدَّ كُلُّ فَمٍ، وَيَصِيرَ كُلُّ الْعَالَمِ تَحْتَ قِصَاصٍ مِنَ اللهِ.

וַאֲנַחְנוּ יָדַעְנוּ כִּי כָל־מַה־שֶּׁאָמְרָה הַתּוֹרָה מְדַבֶּרֶת לָאֵלֶּה שֶׁעוֹל הַתּוֹרָה עֲלֵיהֶם כְּדֵי שֶׁיִּסָּכֵר כָּל־פֶּה וִיהִי כָל־הָעוֹלָם חַיָּב לִפְנֵי אֱלֹהִים׃

Ⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲇⲉ ϫⲉ ⲛⲏ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲁϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲣⲱϥ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲑⲱⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲧⲏⲣϥ ϣⲱⲡⲓ ϧⲁ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But we know that all things which the law saith, it said them to those who are in the law; that the mouth of every one may be stopped, and all the world may be under the judgement of God.

Εξευρομεν δε οτι οσα λεγει ο νομος λαλει προς τους υπο τον νομον, δια να εμφραχθη παν στομα και να γεινη πας ο κοσμος υποδικος εις τον Θεον,

لأَنَّهُ بِأَعْمَالِ النَّامُوسِ كُلُّ ذِي جَسَدٍ لَا يَتَبَرَّرُ أَمَامَهُ. لأَنَّ بِالنَّامُوسِ مَعْرِفَةَ الْخَطِيَّةِ.

מִפְּנֵי שֶׁמִּמַּעֲשֵׂי הַתּוֹרָה לֹא־יִצְדַּק לְפָנָיו כָּל־בָּשָׂר כִּי עַל־יְדֵי הַתּוֹרָה דַּעַת הַחֵטְא׃

Ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁⲙⲁⲓ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁ ⲡⲥⲟⲩⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϣⲱⲡⲓ

Because from the works of the law no flesh will be justified with God: through the law became (the) knowing (the) sin.

διοτι εξ εργων νομου δεν θελει δικαιωθη ουδεμια σαρξ ενωπιον αυτου· επειδη δια του νομου γινεται η γνωρισις της αμαρτιας.

التبرير والإيمان

وَأَمَّا الآنَ فَقَدْ ظَهَرَ بِرُّ اللهِ بِدُونِ النَّامُوسِ، مَشْهُودًا لَهُ مِنَ النَّامُوسِ وَالأَنْبِيَاءِ،

וְעַתָּה בִּבְלִי תוֹרָה צִדְקַת אֱלֹהִים יָצְאָה לָאוֹר אֲשֶׁר הֵעִידוּ עָלֶיהָ הַתּוֹרָה וְהַנְּבִיאִים׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ϧⲁⲣⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ

But now without the law the righteousness of God was manifested, being witnessed through the law and the prophets;

Τωρα δε χωρις νομου η δικαιοσυνη του Θεου εφανερωθη, μαρτυρουμενη υπο του νομου και των προφητων,

بِرُّ اللهِ بِالإِيمَانِ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، إِلَى كُلِّ وَعَلَى كُلِّ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ. لأَنَّهُ لَا فَرْقَ.

וְהִיא צִדְקַת אֱלֹהִים בֶּאֱמוּנַת יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֶל־כֹּל וְעַל־כֹּל אֲשֶׁר הֶאֱמִינוּ בוֹ כִּי אֵין לְהַבְדִּיל׃

Ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϯⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲫⲱⲣϫ ⲅⲁⲣ ϣⲟⲡ

but the righteousness of God which is through (the) faith of Jesus Christ in every one who believeth. For there is no distinction made;

δικαιοσυνη δε του Θεου δια πιστεως Ιησου Χριστου εις παντας και επι παντας τους πιστευοντας· διοτι δεν υπαρχει διαφορα·

إِذِ الْجَمِيعُ أَخْطَأُوا وَأَعْوَزَهُمْ مَجْدُ اللهِ،

כִּי־כֻלָּם חָטָאוּ וְחַסְרֵי־כְבוֹד אֱלֹהִים הֵמָּה׃

Ⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉϣⲁⲧ ⲙ̀ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ

all sinned and a they fall short of (the) glory of God;

επειδη παντες ημαρτον και υστερουνται της δοξης του Θεου,

مُتَبَرِّرِينَ مَجَّانًا بِنِعْمَتِهِ بِالْفِدَاءِ الَّذِي بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ،

וְנִצְדְּקוּ חִנָּם בְּחַסְדּוֹ עַל־יְדֵי הַפְּדוּת אֲשֶׁר הָיְתָה בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ׃

Ⲉⲩⲑⲙⲁⲓⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ϫⲓⲛϫⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲙⲟⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲥⲱϯ ⲫⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

being justified freely in his grace through the redemption which is in Christ Jesus;

δικαιουνται δε δωρεαν με την χαριν αυτου δια της απολυτρωσεως της εν Χριστω Ιησου,

الَّذِي قَدَّمَهُ اللهُ كَفَّارَةً بِالإِيمَانِ بِدَمِهِ، لإِظْهَارِ بِرِّهِ، مِنْ أَجْلِ الصَّفْحِ عَنِ الْخَطَايَا السَّالِفَةِ بِإِمْهَالِ اللهِ.

אֲשֶׁר שָׂמוֹ הָאֱלֹהִים לְפָנֵינוּ לְכַפֹּרֶת עַל־יְדֵי הָאֱמוּנָה בְּדָמוֹ לְהַרְאוֹת אֶת־צִדְקָתוֹ אַחֲרֵי אֲשֶׁר הֶעֱבִיר אֶת־הַחֲטָאִים הָרִאשֹׁנִים בְּעֵת חֶמְלָתוֹ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲭⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲛ̀ⲟⲩⲣⲉϥⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ⲫⲟⲩⲟⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲭⲱ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲛⲟⲃⲓ ⲉⲧⲁⲩϣⲱⲡⲓ

whom God before set as a forgiver, through (the) faith, in his blood, unto (the) manifesting of his righteousness, because of (the) forgiving of the former sins which were committed,

τον οποιον ο Θεος προεθετο μεσον εξιλεωσεως δια της πιστεως εν τω αιματι αυτου, προς φανερωσιν της δικαιοσυνης αυτου δια την αφεσιν των προγενομενων αμαρτηματων δια της μακροθυμιας του Θεου,

لإِظْهَارِ بِرِّهِ فِي الزَّمَانِ الْحَاضِرِ، لِيَكُونَ بَارًّا وَيُبَرِّرَ مَنْ هُوَ مِنَ الإِيمَانِ بِيَسُوعَ.

לְהַרְאוֹת אֶת־צִדְקָתוֹ בָּעֵת הַזֹּאת כִּי צַדִּיק הוּא וּמַצְדִּיק אֶת־בֶּן־אֱמוּנַת יֵשׁוּעַ׃

Ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥⲱⲟⲩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲥϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲉϥⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲟⲩ ϫⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥⲑⲙⲁⲓⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

in the longsuffering of God. To cause his righteousness to be revealed at this present time: that he might be just and justifying the (man who is) of (lit. from) faith in Jesus Christ.

προς φανερωσιν της δικαιοσυνης αυτου εν τω παροντι καιρω, δια να ηναι αυτος δικαιος και να δικαιονη τον πιστευοντα εις τον Ιησουν.

فَأَيْنَ الافْتِخَارُ؟ قَدِ انْتَفَى. بِأَيِّ نَامُوسٍ؟ أَبِنَامُوسِ الأَعْمَالِ؟ كَلاَّ. بَلْ بِنَامُوسِ الإِيمَانِ.

וּבְכֵן אַיֵּה תְּהִלַּת הַמִּתְהַלֵּל הֲלֹא אָבָדָה וְעַל־יְדֵי אֵיזוּ תוֹרָה הַעַל־יְדֵי־תוֹרַת הַמַּעֲשִׂים לֹא כִּי עַל־יְדֵי תּוֹרַת הָאֱמוּנָה׃

Ⲁϥⲑⲱⲛ ⲟⲩⲛ ⲡⲓϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲁⲩⲙⲁϣⲑⲁⲙ ⲉ̀ⲣⲱϥ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲁϣ ⲛ̀ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲫⲁ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ

Where then was the boasting? It was excluded. By what law? That of [the] works? Nay; but through (the) law of (the) faith.

Που λοιπον η καυχησις; Εκλεισθη εξω. Δια ποιου νομου; των εργων; Ουχι, αλλα δια του νομου της πιστεως.

إِذًا نَحْسِبُ أَنَّ الإِنْسَانَ يَتَبَرَّرُ بِالإِيمَانِ بِدُونِ أَعْمَالِ النَّامُوسِ.

לָכֵן דָּנִים אֲנַחְנוּ שֶׁבֶּאֱמוּנָה יִצְדַּק הָאָדָם בִּבְלִי מַעֲשֵׂי תוֹרָה׃

Ⲧⲉⲛⲛⲁⲉⲡ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ϥⲛⲁⲙⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

For we shall (lit. will) reckon a man that he will be justified in (the) faith without the works of the law.

Συμπεραινομεν λοιπον οτι ο ανθρωπος δικαιουται δια της πιστεως χωρις των εργων του νομου.

أَمِ اللهُ لِلْيَهُودِ فَقَطْ؟ أَلَيْسَ لِلأُمَمِ أَيْضًا؟ بَلَى، لِلأُمَمِ أَيْضًا.

אוֹ הֲרַק אֱלֹהֵי הַיְּהוּדִים הָאֱלֹהִים הֲלֹא גַם אֱלֹהֵי הַגּוֹיִם אָכֵן גַּם־אֱלֹהֵי הַגּוֹיִם הוּא׃

Ϣⲁⲛ ⲫϯ ⲫⲁ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁ ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁϩⲁ ⲫⲁ ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ ϩⲱⲟⲩ ⲡⲉ

Or is God of the Jews only, and not of the Gentiles indeed (pr.) also? Yea, he is of the Gentiles also.

Η των Ιουδαιων μονον ειναι ο Θεος; Ουχι δε και των εθνων; Ναι, και των εθνων,

لأَنَّ اللهَ وَاحِدٌ، هُوَ الَّذِي سَيُبَرِّرُ الْخِتَانَ بِالإِيمَانِ وَالْغُرْلَةَ بِالإِيمَانِ.

כִּי אֶחָד הָאֱלֹהִים הַמַּצְדִּיק אֶת־הַמּוּלִים מִתּוֹךְ הָאֱמוּנָה וְאֶת־הָעֲרֵלִים עַל־יְדֵי הָאֱמוּנָה׃

Ⲓⲥϫⲉ ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲁⲓ ⲡⲉ ⲫϯ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲑⲙⲁⲓⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ

If then God is one, he who will justify (the) circumcision from (the) faith and the uncircumcision through the faith;

επειδη εις ειναι ο Θεος οστις θελει δικαιωσει την περιτομην εκ πιστεως και την ακροβυστιαν δια της πιστεως.

أَفَنُبْطِلُ النَّامُوسَ بِالإِيمَانِ؟ حَاشَا! بَلْ نُثَبِّتُ النَّامُوسَ.

הַמְבַטְּלִים אֵפוֹא אֲנַחְנוּ אֶת־הַתּוֹרָה עַל־יְדֵי הָאֱמוּנָה חָלִילָה אַךְ מְקַיְּמִים אֲנַחְנוּ אֶת־הַתּוֹרָה׃

Ⲧⲉⲛⲛⲁⲕⲉⲣϥ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲧⲉⲛⲛⲁⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

shall (lit. will) we then make useless the law through the faith? It shall not be. But we shall (lit. will) set up the law.

Νομον λοιπον καταργουμεν δια της πιστεως; μη γενοιτο, αλλα νομον συνιστωμεν.

إصحاح 4

إيمان إبراهيم

فَمَاذَا نَقُولُ إِنَّ أَبَانَا إِبْرَاهِيمَ قَدْ وَجَدَ حَسَبَ الْجَسَدِ؟

וּמַה־נֹּאמַר אֵפוֹא עַל־אַבְרָהָם אָבִינוּ מַה־זֶּה הִשִׂיג לְפִי הַבָּשָׂר׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ϫⲉ ⲁⲩϫⲉⲙϥ ⲡⲉⲛϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲓⲱⲧ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

What then shall (lit. will) we say concerning Abraam that he was found our forefather according to flesh?

Τι λοιπον θελομεν ειπει οτι απηλαυσεν Αβρααμ ο πατηρ ημων κατα σαρκα;

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ إِبْرَاهِيمُ قَدْ تَبَرَّرَ بِالأَعْمَالِ فَلَهُ فَخْرٌ، وَلكِنْ لَيْسَ لَدَى اللهِ.

כִּי אִם־נִצְדַּק אַבְרָהָם מִתּוֹךְ הַמַּעֲשִׂים לוֹ הַתְּהִילָּה אֲבָל לֹא לִפְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲁϥⲙⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲓⲉ ⲟⲩⲟⲛⲧⲉϥ ϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲃⲉ ⲫϯ ⲁⲛ

For if Abraam was justified from works, then he hath boasting, but not toward God.

Διοτι εαν ο Αβρααμ εδικαιωθη εκ των εργων, εχει καυχημα, αλλ' ουχι ενωπιον του Θεου.

لأَنَّهُ مَاذَا يَقُولُ الْكِتَابُ؟ «فَآمَنَ إِبْرَاهِيمُ بِاللهِ فَحُسِبَ لَهُ بِرًّا».

כִּי מָה אָמַר הַכָּתוּב וְהֶאֱמִן אַבְרָהָם בַּיהוָֹה וַיַּחְשְׁבֶהָ לּוֹ צְדָקָה׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲇⲉ ⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲟⲡⲥ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

For what (is it) which the Scripture saith? But Abraam believed God, and it was reckoned to him for [a] righteousness.

Επειδη τι λεγει η γραφη; Και επιστευσεν Αβρααμ εις τον Θεον, και ελογισθη εις αυτον εις δικαιοσυνην.

أَمَّا الَّذِي يَعْمَلُ فَلَا تُحْسَبُ لَهُ الأُجْرَةُ عَلَى سَبِيلِ نِعْمَةٍ، بَلْ عَلَى سَبِيلِ دَيْنٍ.

הִנֵּה הַפֹּעֵל לֹא־יֵחָשֵׁב לוֹ שְׂכָרוֹ לְפִי הֶחָסֶד כִּי אִם־לְפִי הַחוֹבָה׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲙ̀ⲡⲁⲩⲉⲡ ⲡⲉϥⲃⲉⲭⲉ ⲛⲁϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲁⲗⲗⲁ ϫⲉ ϥⲉⲣⲟϥ

He who worketh--his reward is not reckoned to him as a favour, but because it is owed to him.

Εις δε τον εργαζομενον ο μισθος δεν λογιζεται ως χαρις, αλλ' ως χρεος·

وَأَمَّا الَّذِي لَا يَعْمَلُ، وَلكِنْ يُؤْمِنُ بِالَّذِي يُبَرِّرُ الْفَاجِرَ، فَإِيمَانُهُ يُحْسَبُ لَهُ بِرًّا.

אֲבָל לַאֲשֶׁר אֵינֶנּוּ פֹעֵל כִּי אִם־מַאֲמִין בַּמַּצְדִּיק אֶת־הָרָשָׁע אֱמוּנָתוֹ תֵּחָשֶׁב לוֹ לִצְדָקָה׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲁⲛ ⲉϥⲛⲁϩϯ ⲇⲉ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲑⲙⲁⲓⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ϣⲁⲩⲉⲡ ⲡⲉϥⲛⲁϩϯ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

But he who worketh not, but is believing him who justifieth the ungodly--his faith is reckoned to him for [a] righteousness.

εις τον μη εργαζομενον ομως, πιστευοντα δε εις τον δικαιουντα τον ασεβη, η πιστις αυτου λογιζεται εις δικαιοσυνην,

كَمَا يَقُولُ دَاوُدُ أَيْضًا فِي تَطْوِيبِ الإِنْسَانِ الَّذِي يَحْسِبُ لَهُ اللهُ بِرًّا بِدُونِ أَعْمَالٍ:

כַּאֲשֶׁר גַּם־דָּוִד מְאַשֵּׁר אֶת־הָאָדָם אֲשֶׁר הָאֱלֹהִים יַחְשָׁב־לוֹ צְדָקָה בְּלֹא מַעֲשִׂים בְּאָמְרוֹ׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϩⲱϥ ⲉⲧⲁ ⲇⲁⲩⲓⲇ ϫⲱ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁⲕⲁⲣⲓⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲱⲡ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲁϥ ⲁⲧϭⲛⲉ ϩⲱⲃ

According as also David said the blessedness of the man to whom God will reckon the righteousness without work.

καθως και ο Δαβιδ λεγει τον μακαρισμον του ανθρωπου, εις τον οποιον ο Θεος λογιζεται δικαιοσυνην, χωρις εργων·

«طُوبَى لِلَّذِينَ غُفِرَتْ آثَامُهُمْ وَسُتِرَتْ خَطَايَاهُمْ.

אַשְׁרֵי נְשׂוּי־פֶּשַׁע כְּסוּי חֲטָאָה׃

Ⲱⲟⲩⲛⲓⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲭⲱ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲛⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩϩⲱⲃⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ

Blessed are they whose lawlessnesses were forgiven, and whose sins were covered over.

Μακαριοι εκεινοι, των οποιων συνεχωρηθησαν αι ανομιαι και των οποιων εσκεπασθησαν αι αμαρτιαι·

طُوبَى لِلرَّجُلِ الَّذِي لَا يَحْسِبُ لَهُ الرَّبُّ خَطِيَّةً».

אַשְׁרֵי אָדָם לֹא־יַחְשֹׁב יְהוָֹה לוֹ עָוֹן׃

Ⲱⲟⲩⲛⲓⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲉⲡ ⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ

Blessed is the man unto whom the Lord will not reckon sin.

μακαριος ο ανθρωπος, εις τον οποιον ο Κυριος δεν θελει λογιζεσθαι αμαρτιαν.

أَفَهَذَا التَّطْوِيبُ هُوَ عَلَى الْخِتَانِ فَقَطْ أَمْ عَلَى الْغُرْلَةِ أَيْضًا؟ لأَنَّنَا نَقُولُ: إِنَّهُ حُسِبَ لإِبْرَاهِيمَ الإِيمَانُ بِرًّا.

וּבְכֵן הָאִשּׁוּר הַזֶּה הַעַל־הַמִּילָה הוּא אוֹ־גַם עַל־הָעָרְלָה הֲלֹא אָמַרְנוּ כִּי לְאַבְרָהָם נֶחְשְׁבָה אֱמוּנָתוֹ לִצְדָקָה׃

Ⲡⲁⲓⲙⲁⲕⲁⲣⲓⲥⲙⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲁϥⲭⲏ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ ϣⲁⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲧⲉⲛϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲩⲉⲡ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

This blessedness then was it put upon (the) circumcision, or upon the uncircumcision? For we say that (the) faith of Abraam was reckoned to him for [a] righteousness.

Ουτος λοιπον ο μακαρισμος γινεται δια τους περιτετμημενους η και δια τους απεριτμητους; διοτι λεγομεν οτι η πιστις ελογισθη εις τον Αβρααμ εις δικαιοσυνην.

فَكَيْفَ حُسِبَ؟ أَوَهُوَ فِي الْخِتَانِ أَمْ فِي الْغُرْلَةِ؟ لَيْسَ فِي الْخِتَانِ، بَلْ فِي الْغُرْلَةِ!

וְאֵימָתַי נֶחְשְׁבָה־לּוֹ בִּהְיוֹתוֹ נִמּוֹל אוֹ בְּעוֹדֶנּוּ עָרֵל הֵן לֹא בִּהְיוֹתוֹ נִמּוֹל כִּי אִם בְּעוֹדֶנּוּ עָרֵל׃

Ⲡⲱⲥ ⲟⲩⲛ ⲁⲩⲟⲡϥ ⲉϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ ϣⲁⲛ ⲉϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲉϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ

How then was it reckoned? when he was in (the) circumcision, or when he was in the uncircumcision? Not when he was in (the) circumcision, but in the uncircumcision:

Πως λοιπον ελογισθη; οτε ητο εν περιτομη η εν ακροβυστια; Ουχι εν περιτομη αλλ' εν ακροβυστια·

وَأَخَذَ عَلاَمَةَ الْخِتَانِ خَتْمًا لِبِرِّ الإِيمَانِ الَّذِي كَانَ فِي الْغُرْلَةِ، لِيَكُونَ أَبًا لِجَمِيعِ الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ وَهُمْ فِي الْغُرْلَةِ، كَيْ يُحْسَبَ لَهُمْ أَيْضًا الْبِرُّ.

וְאוֹת הַמִּילָה נִתַּן לוֹ לְחוֹתַם צִדְקַת הָאֱמוּנָה אֲשֶׁר הָיְתָה־לּוֹ וְהוּא עָרֵל לִהְיוֹת לְאָב לְכָל־אֲשֶׁר יַאֲמִינוּ וְהֵם עֲרֵלִים לְמַעַן תֵּחָשֵׁב הַצְּדָקָה אַף־לָהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲟⲩⲥⲫⲣⲁⲅⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲑⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲉⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲉ̀ⲡϫⲓⲛⲧⲟⲩⲱⲡ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲱⲟⲩ

and he received a sign (namely) of (the) circumcision, a seal of the righteousness, of (the) faith which was in the uncircumcision; to cause him to be father of all a who believe, though they be in uncircumcision, for [a] righteousness to be reckoned to them;

και ελαβε το σημειον της περιτομης, σφραγιδα της δικαιοσυνης της εκ πιστεως της εν τη ακροβυστια, δια να ηναι αυτος πατηρ παντων των πιστευοντων ενω υπαρχουσιν εν τη ακροβυστια, δια να λογισθη και εις αυτους η δικαιοσυνη,

وَأَبًا لِلْخِتَانِ لِلَّذِينَ لَيْسُوا مِنَ الْخِتَانِ فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا يَسْلُكُونَ فِي خُطُوَاتِ إِيمَانِ أَبِينَا إِبْرَاهِيمَ الَّذِي كَانَ وَهُوَ فِي الْغُرْلَةِ.

וְלִהְיוֹת לְאָב גַּם־לַמּוּלִים אַךְ־לֹא לַאֲשֶׁר אֵינָם אֶלָּא נִמּוֹלִים כִּי אִם־גַּם־הֹלְכִים בְּעִקְּבוֹת הָאֱמוּנָה שֶׁהָיְתָה־לּוֹ לְאַבְרָהָם אָבִינוּ בְּעוֹדֶנּוּ עָרֵל׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲟⲩ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲟϣⲓ ϩⲓ ⲛⲓϣⲉⲛⲧⲁⲧⲥⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲉⲧϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲉⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ

and father of (the) circumcision, not of them only who are of (lit. from) (the) circumcision, but also (of) those who walk in the footsteps of (the) faith which was in the uncircumcision of our father Abraam.

και πατηρ της περιτομης, ουχι μονον εις τους περιτετμημενους, αλλα και εις τους περιπατουντας εις τα ιχνη της πιστεως του πατρος ημων Αβρααμ της εν τη ακροβυστια.

فَإِنَّهُ لَيْسَ بِالنَّامُوسِ كَانَ الْوَعْدُ لإِبْرَاهِيمَ أَوْ لِنَسْلِهِ أَنْ يَكُونَ وَارِثًا لِلْعَالَمِ، بَلْ بِبِرِّ الإِيمَانِ.

כִּי לֹא עַל־יְדֵי תוֹרָה הָיְתָה הַהַבְטָחָה לְאַבְרָהָם אוֹ לְזַרְעוֹ לִהְיוֹת יֹרֵשׁ הָעוֹלָם כִּי אִם־עַל־יְדֵי צִדְקַת הָאֱמוּנָה׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲁⲩϯ ⲙ̀ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲓⲉ ⲡⲉϥϫⲣⲟϫ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ

For not through the law was the promise given to Abraam, or his seed to cause him to be heir of the world, but through the righteousness of (the) faith.

Επειδη η επαγγελια προς τον Αβρααμ η προς το σπερμα αυτου, οτι εμελλε να ηναι κληρονομος του κοσμου, δεν εγεινε δια του νομου, αλλα δια της δικαιοσυνης της εκ πιστεως.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ الَّذِينَ مِنَ النَّامُوسِ هُمْ وَرَثَةً، فَقَدْ تَعَطَّلَ الإِيمَانُ وَبَطَلَ الْوَعْدُ:

כִּי אִלּוּ הָיְתָה הַיְרֻשָּׁה לִבְנֵי־הַתּוֹרָה הָאֱמוּנָה תִּהְיֶה לָרִיק וְהַהַבְטָחָה בְּטֵלָה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉ ⲛⲓⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ϩⲁⲣⲁ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥϣⲟⲩⲓⲧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲕⲱⲣϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲱϣ

For if through (the) law they were the heirs; then the faith became void, and the promise was made useless:

Διοτι εαν ηναι κληρονομοι οι εκ του νομου, η πιστις εματαιωθη και κατηργηθη η επαγγελια·

لأَنَّ النَّامُوسَ يُنْشِئُ غَضَبًا، إِذْ حَيْثُ لَيْسَ نَامُوسٌ لَيْسَ أَيْضًا تَعَدٍّ.

יַעַן אֲשֶׁר הַתּוֹרָה מְבִיאָה קָצֶף כִּי בְּאֵין תּוֹרָה אֵין עֲבֵרָה׃

Ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉⲩϫⲱⲛⲧ ⲫⲙⲁ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ

for (the) law worked (an) anger; but where there is not law, neither is there transgression.

επειδη ο νομος επιφερει οργην· διοτι οπου δεν υπαρχει νομος, ουδε παραβασις υπαρχει.

لِهَذَا هُوَ مِنَ الإِيمَانِ، كَيْ يَكُونَ عَلَى سَبِيلِ النِّعْمَةِ، لِيَكُونَ الْوَعْدُ وَطِيدًا لِجَمِيعِ النَّسْلِ. لَيْسَ لِمَنْ هُوَ مِنَ النَّامُوسِ فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا لِمَنْ هُوَ مِنْ إِيمَانِ إِبْرَاهِيمَ، الَّذِي هُوَ أَبٌ لِجَمِيعِنَا.

עַל־כֵּן מֵאֱמוּנָה לְמַעַן תִּהְיֶה לְפִי־חֶסֶד בַּעֲבוּר אֲשֶׁר תִּכּוֹן הַהַבְטָחָה לְכָל הַזָּרַע לֹא לִבְנֵי הַתּוֹרָה לְבַדָּם כִּי־גַם לִבְנֵי אֱמוּנַת אַבְרָהָם אֲשֶׁר הוּא אָב לְכֻלָּנוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ϩⲓⲛⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲱϣ ⲉϥⲧⲁϫⲣⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲓϫⲣⲟϫ ⲧⲏⲣϥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲉⲧⲉ ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲡⲉ

Therefore (it is) through (a) faith; that (it may be) according to (a) grace, to cause the promise to be confirmed to all the seed, not only that which is of (lit. from) the law, but also that which is of (lit. from) (the) faith of Abraam, who is father of us all.

Δια τουτο εκ πιστεως η κληρονομια, δια να ηναι κατα χαριν, ωστε η επαγγελια να ηναι βεβαια εις απαν το σπερμα, ουχι μονον το εκ του νομου, αλλα και το εκ της πιστεως του Αβρααμ, οστις ειναι πατηρ παντων ημων,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «إِنِّي قَدْ جَعَلْتُكَ أَبًا لأُمَمٍ كَثِيرَةٍ». أَمَامَ اللهِ الَّذِي آمَنَ بِهِ، الَّذِي يُحْيِي الْمَوْتَى، وَيَدْعُو الأَشْيَاءَ غَيْرَ الْمَوْجُودَةِ كَأَنَّهَا مَوْجُودَةٌ.

כַּכָּתוּב כִּי אַב־הֲמוֹן גּוֹיִם נְתַתִּיךָ וְהוּא הֶאֱמִין כִּי נֶגֶד פָּנָיו אֱלֹהִים הַמְחַיֶּה אֶת־הַמֵּתִים וְהַקּוֹרֵא לְמַה־שֶּׁלֹא־הָיָה כְּמוֹ הוֶֹה׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲁⲓⲭⲁⲕ ⲛ̀ⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉⲑⲛⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲫⲏ ⲉⲧⲧⲁⲛϧⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲑⲱϩⲉⲙ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲥⲉϣⲟⲡ ⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛⲉ ⲉⲩϣⲟⲡ

According as it is written: 'I made (lit. put) thee father of a multitude of nations' before God whom he believed, who giveth life to the dead, and calleth those who are not existing as (if) they were existing.

καθως ειναι γεγραμμενον, οτι πατερα πολλων εθνων σε κατεστησα, ενωπιον του Θεου εις τον οποιον επιστευσε, του ζωοποιουντος τους νεκρους και καλουντος τα μη οντα ως οντα·

فَهُوَ عَلَى خِلاَفِ الرَّجَاءِ، آمَنَ عَلَى الرَّجَاءِ، لِكَيْ يَصِيرَ أَبًا لأُمَمٍ كَثِيرَةٍ، كَمَا قِيلَ: «هَكَذَا يَكُونُ نَسْلُكَ».

בְּאֶפֶס תִּקְוָה הֶאֱמִין בְּתִקְוָה לְמַעַן אֲשֶׁר יִהְיֶה לְאַב הֲמוֹן גּוֹיִם כְּמוֹ שֶׁנֶּאֱמַר כֹּה יִהְיֶה זַרְעֶךָ׃

Ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥⲟⲓ ⲛⲁⲧϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉⲩϩⲱⲃ ⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲓⲱⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲉⲑⲛⲟⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲥ ⲛⲁϥ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡⲉⲕϫⲣⲟϫ ⲉϥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

Who was not being without hope in a thing; he believed with a hope, to become a multitude of nations, according as it was said to him: 'Thy seed shall be thus.'

οστις καιτοι μη εχων ελπιδα επιστευσεν επ' ελπιδι, οτι εμελλε να γεινη πατηρ πολλων εθνων κατα το λαληθεν· Ουτω θελει εισθαι το σπερμα σου·

وَإِذْ لَمْ يَكُنْ ضَعِيفًا فِي الإِيمَانِ لَمْ يَعْتَبِرْ جَسَدَهُ - وَهُوَ قَدْ صَارَ مُمَاتًا، إِذْ كَانَ ابْنَ نَحْوِ مِئَةِ سَنَةٍ - وَلَا مُمَاتِيَّةَ مُسْتَوْدَعِ سَارَةَ.

וְלֹא רָפְתָה אֱמוּנָתוֹ בְּהִתְבּוֹנֲנוֹ אֶל־בְּשָׂרוֹ אֲשֶׁר הָיָה כַמֵּת בִּהְיוֹתוֹ כְּבֶן־מְאַת שָׁנָה וְאֶל־רֶחֶם שָׂרָה אֲשֶׁר בָּלָה׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲱⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲁϥϯⲛⲓⲁⲧϥ ⲙ̀ⲡⲉϥⲥⲱⲙⲁ ⲁϥϫⲉⲙϥ ϩⲏⲇⲏ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲁϥⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲩ ⲣ̅ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ ⲛⲉⲙ ϯⲕⲉⲙⲉⲧⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲙⲉⲧⲣⲁ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲣⲁ

And having not been weak in the faith, considering (pret.) his body, be found it as being already dead, (for) he was about a hundred years old; and the deadness also of (the) womb of Sarra.

και μη ασθενησας κατα την πιστιν δεν εσυλλογισθη το σωμα αυτου οτι ητο ηδη νενεκρωμενον, εκατονταετης περιπου ων, και την νεκρωσιν της μητρας της Σαρρας·

وَلَا بِعَدَمِ إِيمَانٍ ارْتَابَ فِي وَعْدِ اللهِ، بَلْ تَقَوَّى بِالإِيمَانِ مُعْطِيًا مَجْدًا للهِ.

וְלֹא־חָלַק לִבּוֹ בְּהַבְטָחַת הָאֱלֹהִים כִּמְחֻסַּר אֱמוּנָה כִּי אִם־הִתְחַזֵּק בֶּאֱמוּנָתוֹ וַיִּתֵּן כָּבוֹד לֵאלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲣϩⲏⲧ ⲃ̅ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥϫⲉⲙϫⲟⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲁϥϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ

And having not doubted in (an) unbelief of the promise of God. But he was strong in the faith, giving (pret.) glory to God;

ουδε εδιστασεν εις την επαγγελιαν του Θεου δια της απιστιας, αλλ' ενεδυναμωθη εις την πιστιν, δοξασας τον Θεον,

وَتَيَقَّنَ أَنَّ مَا وَعَدَ بِهِ هُوَ قَادِرٌ أَنْ يَفْعَلَهُ أَيْضًا.

וְנַפְשׁוֹ יֹדַעַת מְאֹד כִּי אֶת־אֲשֶׁר הִבְטִיחַ גַּם־יָכֹל לַעֲשׂוֹתוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲁ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲱϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲁϥⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲁⲓϥ

and he was persuaded, that that which he promised it was possible for him to do.

και πεποιθως οτι εκεινο, το οποιον υπεσχεθη, ειναι δυνατος και να εκτελεση.

لِذَلِكَ أَيْضًا: حُسِبَ لَهُ بِرًّا».

עַל־כֵּן גַּם־נֶחְשְׁבָה־לּוֹ לִצְדָקָה׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁⲩⲟⲡⲥ ⲛⲁϥ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

Therefore it was reckoned to him for [a] righteousness.

Δια τουτο και ελογισθη εις αυτον εις δικαιοσυνην.

وَلكِنْ لَمْ يُكْتَبْ مِنْ أَجْلِهِ وَحْدَهُ أَنَّهُ حُسِبَ لَهُ،

וְלֹא־לְמַעֲנוֹ לְבַד כָּתוּב הַדָּבָר הַזֶּה שֶׁנֶּחְשְׁבָה לוֹ׃

Ⲛⲉⲧⲁⲩⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ϫⲉ ⲁⲩⲟⲡⲥ ⲛⲁϥ

But it was not written for him alone that it was reckoned to him;

Δεν εγραφη δε δι' αυτον μονον, οτι ελογισθη εις αυτον,

بَلْ مِنْ أَجْلِنَا نَحْنُ أَيْضًا، الَّذِينَ سَيُحْسَبُ لَنَا، الَّذِينَ نُؤْمِنُ بِمَنْ أَقَامَ يَسُوعَ رَبَّنَا مِنَ الأَمْوَاتِ.

כִּי אִם־גַּם לְמַעֲנֵנוּ אֲשֶׁר עֲתִידָה לְהֵחָשֵׁב לָנוּ הַמַּאֲמִינִים בְּמִי שֶׁהֵעִיר אֶת־יֵשׁוּעַ אֲדֹנֵינוּ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲏⲧⲉⲛ ϩⲱⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲩⲟⲡⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

but also for us, namely, those to whom it was reckoned, who believe him who raised Jesus Christ our Lord from them who are dead,

αλλα και δι' ημας, εις τους οποιους μελλει να λογισθη, τους πιστευοντας εις τον αναστησαντα εκ νεκρων Ιησουν τον Κυριον ημων,

الَّذِي أُسْلِمَ مِنْ أَجْلِ خَطَايَانَا وَأُقِيمَ لأَجْلِ تَبْرِيرِنَا.

אֲשֶׁר נִמְסַר בַּעֲבוּר פְּשָׁעֵינוּ וְנֵעוֹר לְבַעֲבוּר צַדְּקֵנוּ׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲉⲛⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲉⲛⲑⲙⲁⲓⲟ

who was given for our sins, and he rose for our justification.

οστις παρεδοθη δια τας αμαρτιας ημων και ανεστη δια την δικαιωσιν ημων.

إصحاح 5

السلام والفرح

فَإِذْ قَدْ تَبَرَّرْنَا بِالإِيمَانِ لَنَا سَلاَمٌ مَعَ اللهِ بِرَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ،

לָכֵן אַחֲרֵי נִצְדַּקְנוּ בָאֱמוּנָה שָׁלוֹם לָנוּ עִם־הָאֱלֹהִים בַּאֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲉⲧⲁⲩⲑⲙⲁⲓⲟⲛ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲙⲁⲣⲉⲛⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Having been justified then through (the) faith, let us make [a] peace with God through our Lord Jesus Christ,

Δικαιωθεντες λοιπον εκ πιστεως, εχομεν ειρηνην προς τον Θεον δια του Κυριου ημων Ιησου Χριστου,

الَّذِي بِهِ أَيْضًا قَدْ صَارَ لَنَا الدُّخُولُ بِالإِيمَانِ، إِلَى هَذِهِ النِّعْمَةِ الَّتِي نَحْنُ فِيهَا مُقِيمُونَ، وَنَفْتَخِرُ عَلَى رَجَاءِ مَجْدِ اللهِ.

אֲשֶׁר בְּיָדוֹ מָצָאנוּ בָאֱמוּנָה גַּם־מְבוֹא הַחֶסֶד הַזֶּה אֲשֶׁר אֲנַחְנוּ עֹמְדִים בּוֹ וְנִתְהַלֵּל בְּתִקְוַת כְּבוֹד הָאֱלֹהִים׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲁ ⲡϫⲓⲛⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲡⲁⲓϩⲙⲟⲧ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲛϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

through whom became to us (the) entrance in faith into this grace in which we stand, and are boasting ourselves in a hope of (the) glory of God.

δια του οποιου ελαβομεν και την εισοδον δια της πιστεως εις την χαριν ταυτην, εις την οποιαν ισταμεθα και καυχωμεθα εις την ελπιδα της δοξης του Θεου.

وَلَيْسَ ذَلِكَ فَقَطْ، بَلْ نَفْتَخِرُ أَيْضًا فِي الضِّيقَاتِ، عَالِمِينَ أَنَّ الضِّيقَ يُنْشِئُ صَبْرًا،

וְלֹא־עוֹד אֶלָּא שֶׁנִּתְהַלֵּל בַּצָּרוֹת מִפְּנֵי שֶׁיָּדַעְנוּ כִּי־הַצָּרָה מְבִיאָה לִידֵי סַבְלָנוּת׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲛⲉⲣⲡⲕⲉϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲓϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ ⲡⲓϩⲟϫϩⲉϫ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉⲩϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ

But not only (so), but we are also boasting ourselves in the tribulations, knowing that the tribulation worked [a] patience:

Και ουχι μονον τουτο, αλλα και καυχωμεθα εις τας θλιψεις, γινωσκοντες οτι θλιψις εργαζεται υπομονην,

وَالصَّبْرُ تَزْكِيَةً، وَالتَّزْكِيَةُ رَجَاءً،

וְסַבְלָנוּת לִידֵי עֲמִידָה בְנִסָיוֹן וַעֲמִידָה בְנִסָּיוֹן לִידֵי תִקְוָה׃

Ϯϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲩⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ϯⲇⲟⲕⲓⲙⲏ ⲇⲉ ⲉⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ

but [the] patience, [an] approval; but [the] approval, [a] hope;

η δε υπομονη δοκιμην, η δε δοκιμη ελπιδα,

وَالرَّجَاءُ لَا يُخْزِي، لأَنَّ مَحَبَّةَ اللهِ قَدِ انْسَكَبَتْ فِي قُلُوبِنَا بِالرُّوحِ الْقُدُسِ الْمُعْطَى لَنَا.

וְתִקְוָה הִיא לֹא תָבִישׁ כִּי הוּצְקָה בִּלְבָבֵנוּ אַהֲבַת אֱלֹהִים עַל־יְדֵי רוּחַ הַקֹּדֶשׁ הַנִּתָּן לָנוּ׃

Ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲥϭⲓϣⲓⲡⲓ ϫⲉ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲥⲫⲱⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲉⲧⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲛⲁⲛ

but [the] hope is not ashamed, because the love of God was shed in our hearts through the holy spirit which he gave to us.

η δε ελπις δεν καταισχυνει, διοτι αγαπη του Θεου ειναι εκκεχυμενη εν ταις καρδιαις ημων δια Πνευματος Αγιου του δοθεντος εις ημας.

لأَنَّ الْمَسِيحَ، إِذْ كُنَّا بَعْدُ ضُعَفَاءَ، مَاتَ فِي الْوَقْتِ الْمُعَيَّنِ لأَجْلِ الْفُجَّارِ.

כִּי הַמָּשִׁיחַ בְּעוֹדֵנוּ חַלָּשִׁים מֵת בְּעִתּוֹ בְּעַד הָרְשָׁעִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲓ ⲉⲛⲟⲓ ⲛⲁⲥⲑⲉⲛⲏⲥ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲁⲥⲉⲃⲏⲥ

For if yet when we were weak once, Christ died for the ungodly,

Επειδη ο Χριστος, οτε ημεθα ετι ασθενεις, απεθανε κατα τον ωρισμενον καιρον υπερ των ασεβων.

فَإِنَّهُ بِالْجَهْدِ يَمُوتُ أَحَدٌ لأَجْلِ بَارٍّ. رُبَّمَا لأَجْلِ الصَّالِحِ يَجْسُرُ أَحَدٌ أَيْضًا أَنْ يَمُوتَ.

לֹא בִמְהֵרָה יָמוּת אִישׁ בְּעַד הַצַּדִּיק אֲבָל אֶפְשַׁר שֶׁיִּשָׂאֵהוּ לִבּוֹ לָמוּת בְּעַד הַטּוֹב׃

Ⲙⲟⲅⲓⲥ ⲅⲁⲣ ϣⲁⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲙⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲧⲁⲭⲁ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲉ̀ⲙⲟⲩ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ

for scarcely would one (go) as far as to die for a righteous man, for perhaps one would dare to die for the good.

Διοτι μολις υπερ δικαιου θελει αποθανει τις· επειδη υπερ του αγαθου ισως και τολμα τις να αποθανη·

وَلكِنَّ اللهَ بَيَّنَ مَحَبَّتَهُ لَنَا، لأَنَّهُ وَنَحْنُ بَعْدُ خُطَاةٌ مَاتَ الْمَسِيحُ لأَجْلِنَا.

וּבָזֹאת הוֹדִיעַ הָאֱלֹהִים אֶת־אַהֲבָתוֹ אֵלֵינוּ אֲשֶׁר מָשִׁיחַ מֵת בַּעֲדֵנוּ וַאֲנַחְנוּ עוֹד חַטָּאִים׃

Ϥⲧⲁϩⲟ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲁⲅⲁⲡⲏ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ϫⲉ ⲉⲧⲓ ⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

But God commended his love to us, because we being yet sinners, Christ died for us.

αλλ' ο Θεος δεικνυει την εαυτου αγαπην εις ημας, διοτι ενω ημεις ημεθα ετι αμαρτωλοι, ο Χριστος απεθανεν υπερ ημων.

فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا وَنَحْنُ مُتَبَرِّرُونَ الآنَ بِدَمِهِ نَخْلُصُ بِهِ مِنَ الْغَضَبِ!

וְעַתָּה אֲשֶׁר נִצְדַּקְנוּ בְּדָמוֹ עַל אַחַת כַּמָּה וְכַמָּה שֶׁנִּוָּשַׁע בּוֹ מִן־הַקָּצֶף׃

Ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉⲧⲁⲩⲑⲙⲁⲓⲟⲛ ϯⲛⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲛⲟϥ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡϫⲱⲛⲧ

Much more, having been justified now on account of his blood, we shall be saved through him from (the) anger.

Πολλω μαλλον λοιπον αφου εδικαιωθημεν τωρα δια του αιματος αυτου, θελομεν σωθη απο της οργης δι' αυτου.

لأَنَّهُ إِنْ كُنَّا وَنَحْنُ أَعْدَاءٌ قَدْ صُولِحْنَا مَعَ اللهِ بِمَوْتِ ابْنِهِ، فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا وَنَحْنُ مُصَالَحُونَ نَخْلُصُ بِحَيَاتِهِ!

כִּי הִנֵּה הֻרְצִינוּ לֵאלֹהִים בְּמוֹת בְּנוֹ בִּהְיוֹתֵנוּ אֹיְבִים אַף כִּי־נִוָּשַׁע עַתָּה בְּחַיָּיו אַחֲרֵי אֲשֶׁר הֻרְצִינוּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϫⲁϫⲓ ⲁⲛϩⲱⲧⲡ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲉⲧⲁⲛϩⲱⲧⲏ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥⲱⲛϧ

For if being enemies we were reconciled to God through (the) death of his Son, much more having been reconciled to him we shall be saved in his life;

Διοτι εαν εχθροι οντες εφιλιωθημεν με τον Θεον δια του θανατου του Υιου αυτου, πολλω, μαλλον φιλιωθεντες θελομεν σωθη δια της ζωης αυτου·

وَلَيْسَ ذَلِكَ فَقَطْ، بَلْ نَفْتَخِرُ أَيْضًا بِاللهِ، بِرَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، الَّذِي نِلْنَا بِهِ الآنَ الْمُصَالَحَةَ.

וְלֹא־עוֹד אֶלָּא שֶׁמִּתְהַלֲלִים אֲנַחְנוּ בֵּאלֹהִים עַל־יַד אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר בּוֹ עַתָּה הָיָה לָנוּ הָרִצּוּי׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲛⲉⲣⲡⲕⲉϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲁⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲧⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ

but not only (so), but (a.) we also boast ourselves in God through our Lord Jesus Christ, through whom we received the reconciliation.

και ουχι μονον τουτο, αλλα και καυχωμενοι εις τον Θεον δια του Κυριου ημων Ιησου Χριστου, δια του οποιου ελαβομεν τωρα την φιλιωσιν.

الموت بآدم والحياة بالمسيح

مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَأَنَّمَا بِإِنْسَانٍ وَاحِدٍ دَخَلَتِ الْخَطِيَّةُ إِلَى الْعَالَمِ، وَبِالْخَطِيَّةِ الْمَوْتُ، وَهَكَذَا اجْتَازَ الْمَوْتُ إِلَى جَمِيعِ النَّاسِ، إِذْ أَخْطَأَ الْجَمِيعُ.

לָכֵן כַּאֲשֶׁר עַל־יְדֵי אָדָם אֶחָד בָּא הַחֵטְא לָעוֹלָם וְהַמָּוֶת בְּעֵקֶב הַחֵטְא וְכֵן עָבַר הַמָּוֶת עַל־כָּל־בְּנֵי אָדָם מִפְּנֵי אֲשֶׁר כֻּלָּם חָטָאוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁ ⲫⲙⲟⲩ ϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ ⲡⲓⲙⲟⲩ ϣⲉ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

Therefore, according as (the) sin came into the world through one man, and through (the) sin (the) death happened, and thus the death went into every man in whom they sinned.

Δια τουτο καθως δι' ενος ανθρωπου η αμαρτια εισηλθεν εις τον κοσμον και δια της αμαρτιας ο θανατος, και ουτω διηλθεν ο θανατος εις παντας ανθρωπους, επειδη παντες ημαρτον·

فَإِنَّهُ حَتَّى النَّامُوسِ كَانَتِ الْخَطِيَّةُ فِي الْعَالَمِ. عَلَى أَنَّ الْخَطِيَّةَ لَا تُحْسَبُ إِنْ لَمْ يَكُنْ نَامُوسٌ.

כִּי לִפְנֵי מַתַּן תּוֹרָה כְּבָר הָיָה חֵטְא בָּעוֹלָם אֶלָּא שֶׁלּא יֵחָשֵׁב חֵטְא בְּאֵין תּוֹרָה׃

Ϣⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲣⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲇⲉ ⲛⲁⲩⲱⲡ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲉⲙⲙⲟⲛ ⲛⲟⲙⲟⲥ ϣⲟⲡ

For until (the) law (the) death was being in the world: but (the) sin was not being reckoned, there being no law.

διοτι μεχρι του νομου ητο εν τω κοσμω η αμαρτια, αμαρτια ομως δεν λογιζεται οταν δεν ηναι νομος·

لكِنْ قَدْ مَلَكَ الْمَوْتُ مِنْ آدَمَ إِلَى مُوسَى، وَذَلِكَ عَلَى الَّذِينَ لَمْ يُخْطِئُوا عَلَى شِبْهِ تَعَدِّي آدَمَ، الَّذِي هُوَ مِثَالُ الآتِي.

אַף עַל־פִּי כֵן מָשַׁל הַמָּוֶת מֵאָדָם עַד־משֶׁה גַּם עַל־אוֹתָם שֶׁלּא חָטְאוּ כְּפִשְׁעוֹ שֶׁל־אָדָם הָרִאשׁוֹן אֲשֶׁר בִּדְמוּתוֹ הוּא הֶעָתִיד לָבוֹא׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲙⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲁⲇⲁⲙ ϣⲁ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲓ ⲛ̀ϯⲡⲁⲣⲁⲃⲁⲥⲓⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲇⲁⲙ ⲉⲧⲉ ⲡⲧⲩⲡⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲑⲛⲏⲟⲩ ⲡⲉ

But (the) death reigned from Adam until Moses, even over them who did not sin in (the) likeness of the transgression of Adam, who is (the) type of him who cometh.

αλλ' εβασιλευσεν ο θανατος απο Αδαμ μεχρι Μωυσεως και επι τους μη αμαρτησαντας κατα την ομοιοτητα της παραβασεως του Αδαμ, οστις ειναι τυπος του μελλοντος.

وَلكِنْ لَيْسَ كَالْخَطِيَّةِ هَكَذَا أَيْضًا الْهِبَةُ. لأَنَّهُ إِنْ كَانَ بِخَطِيَّةِ وَاحِدٍ مَاتَ الْكَثِيرُونَ، فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا نِعْمَةُ اللهِ، وَالْعَطِيَّةُ بِالنِّعْمَةِ الَّتِي بِالإِنْسَانِ الْوَاحِدِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ، قَدِ ازْدَادَتْ لِلْكَثِيرِينَ!

אֲבָל לֹא כַפֶּשַׁע הַמַּתָּנָה כִּי הִנֵּה בְּפֶשַׁע הָאֶחָד מֵתוּ הָרַבִּים אַף כִּי־חֶסֶד אֱלֹהִים וּמַתְּנָתוֹ רַבּוּ לָרַבִּים בְּחֶסֶד הָאָדָם הָאֶחָד יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲁ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙⲟⲩ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲟⲩⲙⲏϣ

But not according as the trespass so is the grace. For if in the trespass of one many died, much more the grace of God and the free gift in the grace of the one man Jesus Christ abounded unto many.

Πλην δεν ειναι καθως το αμαρτημα, ουτω και το χαρισμα· διοτι αν δια το αμαρτημα του ενος απεθανον οι πολλοι, πολυ περισσοτερον η χαρις του Θεου και η δωρεα δια της χαριτος του ενος ανθρωπου Ιησου Χριστου επερισσευσεν εις τους πολλους.

وَلَيْسَ كَمَا بِوَاحِدٍ قَدْ أَخْطَأَ هَكَذَا الْعَطِيَّةُ. لأَنَّ الْحُكْمَ مِنْ وَاحِدٍ لِلدَّيْنُونَةِ، وَأَمَّا الْهِبَةُ فَمِنْ جَرَّى خَطَايَا كَثِيرَةٍ لِلتَّبْرِيرِ.

וְאֵין הַמַּתָּנָה כַּדָּבָר שֶׁהָיָה עַל־יְדֵי אֶחָד שֶׁחָטָא כִּי הַדִּין בָּא מֵאֶחָד לְחַיֵּב וּמַתְּנַת הָחֶסֶד הִיא לְזַכּוֹת מִפְּשָׁעִים רַבִּים׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲁⲛ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲉ̀ⲁϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ⲡⲓⲧⲁⲓⲟ ⲡⲓϩⲁⲡ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲡⲉ ⲉⲩⲕⲁⲧⲁⲕⲣⲓⲙⲁ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙ̀ⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲉⲩⲑⲙⲁⲓⲟ

And not according as through one who sinned (so) is the gift: for the judgement indeed is through one unto a condemnation, but the grace through many trespasses unto a justification.

Και η δωρεα δεν ειναι καθως η δι' ενος αμαρτησαντος γενομενη κατακρισις· διοτι η κρισις εκ του ενος εγεινεν εις κατακρισιν των πολλων, το δε χαρισμα εκ πολλων αμαρτηματων εγεινεν εις δικαιωσιν.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ بِخَطِيَّةِ الْوَاحِدِ قَدْ مَلَكَ الْمَوْتُ بِالْوَاحِدِ، فَبِالأَوْلَى كَثِيرًا الَّذِينَ يَنَالُونَ فَيْضَ النِّعْمَةِ وَعَطِيَّةَ الْبِرِّ، سَيَمْلِكُونَ فِي الْحَيَاةِ بِالْوَاحِدِ يَسُوعَ الْمَسِيحِ!

כִּי אִם־בְּפֶשַׁע הָאֶחָד מָלַךְ הַמָּוֶת עַל־יְדֵי הָאֶחָד אַף כִּי־מְקַבְּלֵי שִׁפְעַת הַחֶסֶד וּמַתְּנַת הַצְּדָקָה יִמְלְכוּ בַחַיִּים עַל־יְדֵי הָאֶחָד יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲁ ⲫⲙⲟⲩ ⲁϥⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲛⲁϭⲓ ⲙ̀ⲡⲓϩⲟⲩⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙ ϯⲇⲱⲣⲉⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲛϧ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

For if through (the) sin of the one (the) death reigned, much more they who will receive the abundance of the grace and the free gift of the righteousness shall reign in a life for ever through one man Jesus Christ.

Διοτι αν και δια το αμαρτημα του ενος ο θανατος εβασιλευσε δια του ενος, πολυ περισσοτερον οι λαμβανοντες την αφθονιαν της χαριτος και της δωρεας της δικαιοσυνης θελουσι βασιλευσει εν ζωη δια του ενος Ιησου Χριστου.

فَإِذًا كَمَا بِخَطِيَّةٍ وَاحِدَةٍ صَارَ الْحُكْمُ إِلَى جَمِيعِ النَّاسِ لِلدَّيْنُونَةِ، هَكَذَا بِبِرٍّ وَاحِدٍ صَارَتِ الْهِبَةُ إِلَى جَمِيعِ النَّاسِ، لِتَبْرِيرِ الْحَيَاةِ.

לָכֵן כַּאֲשֶׁר בְּפֶשַׁע אֶחָד נֶאְשְׁמוּ כָּל־בְּנֵי־אָדָם כֵּן בִּזְכוּת אַחַת יִזְכּוּ כָל־בְּנֵי־אָדָם לַחַיִּים׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲡⲓⲑⲙⲁⲓⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩⲑⲙⲁⲓⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲛϧ

So then according as (the) sin happened through the one, coming (lit. it came) upon all men unto a condemnation; thus also the justification through one is upon all men unto a justification of (the) life.

Καθως λοιπον δι' ενος αμαρτηματος ηλθε κατακρισις εις παντας ανθρωπους, ουτω και δια μιας δικαιοσυνης ηλθεν εις παντας ανθρωπους δικαιωσις εις ζωην.

لأَنَّهُ كَمَا بِمَعْصِيَةِ الإِنْسَانِ الْوَاحِدِ جُعِلَ الْكَثِيرُونَ خُطَاةً، هَكَذَا أَيْضًا بِإِطَاعَةِ الْوَاحِدِ سَيُجْعَلُ الْكَثِيرُونَ أَبْرَارًا.

כִּי כַּאֲשֶׁר בִּמְרִי הָאָדָם הָאֶחָד הָיוּ הָרַבִּים לְחַטָּאִים כֵּן בְּמִשְׁמַעַת הָאֶחָד יִהְיוּ הָרַבִּים לְצַדִּיקִים׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲁⲩϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲙⲉⲧⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲥⲉⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲏϣ

For as through (the) disobedience of the one man the many became sinners, thus also through (the) obedience of the one the many will become righteous.

Διοτι καθως δια της παρακοης του ενος ανθρωπου οι πολλοι κατεσταθησαν αμαρτωλοι, ουτω και δια της υπακοης του ενος οι πολλοι θελουσι κατασταθη δικαιοι.

وَأَمَّا النَّامُوسُ فَدَخَلَ لِكَيْ تَكْثُرَ الْخَطِيَّةُ. وَلكِنْ حَيْثُ كَثُرَتِ الْخَطِيَّةُ ازْدَادَتِ النِّعْمَةُ جِدًّا.

וְהַתּוֹרָה נִכְנְסָה לְמַעַן יִרְבֶּה הַפָּשַׁע וּבַאֲשֶׁר רָבָה הַחֵטְא עָדַף עָלָיו הֶחָסֶד׃

Ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁϣⲁⲓ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁ ⲡⲉϥⲛⲟⲃⲓ ⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲁϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲁϣⲁⲓ ⲛⲁϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ

But (the) law entered that (the) sin might be multiplied; but he whose sin abounded the grace was multiplied to him in abundance:

Παρεισηλθε δε ο νομος δια να περισσευση το αμαρτημα. Και οπου επερισσευσεν η αμαρτια, υπερεπερισσευσεν η χαρις,

حَتَّى كَمَا مَلَكَتِ الْخَطِيَّةُ فِي الْمَوْتِ، هَكَذَا تَمْلِكُ النِّعْمَةُ بِالْبِرِّ، لِلْحَيَاةِ الأَبَدِيَّةِ، بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ رَبِّنَا.

לְמַעַן יִמְלֹךְ הַחֶסֶד עַל־יְדֵי הַצְּדָקָה לְחַיֵּי עוֹלָם בְּיֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ כַּאֲשֶׁר מָלַךְ הַחֵטְא בַּמָּוֶת עַד־הֵנָּה׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ϧⲉⲛ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉⲩⲱⲛϧ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅

that according as (the) sin reigned in (the) death, thus also the grace might reign through the righteousness, unto a life for ever through Jesus Christ our Lord.

ινα καθως εβασιλευσεν η αμαρτια δια του θανατου, ουτω και η χαρις βασιλευση δια της δικαιοσυνης εις ζωην αιωνιον δια Ιησου Χριστου του Κυριου ημων.

إصحاح 6

الموت عن الخطية والحياة في المسيح

فَمَاذَا نَقُولُ؟ أَنَبْقَى فِي الْخَطِيَّةِ لِكَيْ تَكْثُرَ النِّعْمَةُ؟

אִם־כֵּן מַה־נֹּאמַר הֲנַעֲמֹד בַּחֵטְא לְמַעַן יִרְבֶּה הֶחָסֶד׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲧⲉⲛⲛⲁϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲉⲣϩⲟⲩⲟ

What then shall (lit. will) we say? We shall (lit. will) remain in (the) sin, that the grace may abound.

Τι λοιπον θελομεν ειπει; θελομεν επιμενει εν τη αμαρτια, δια να περισσευση η χαρις;

حَاشَا! نَحْنُ الَّذِينَ مُتْنَا عَنِ الْخَطِيَّةِ، كَيْفَ نَعِيشُ بَعْدُ فِيهَا؟

חָלִילָה לָּנוּ כִּי מַתְנוּ לַחֵטְא וְאֵיךְ נוֹסִיף לִחְיוֹת בּוֹ׃

Ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲱⲥ ⲟⲛ ⲧⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

It shall not be. We who died to (the) sin, how again shall (lit. will) we live in it?

Μη γενοιτο· ημεις, οιτινες απεθανομεν κατα την αμαρτιαν, πως θελομεν ζησει πλεον εν αυτη;

أَمْ تَجْهَلُونَ أَنَّنَا كُلَّ مَنِ اعْتَمَدَ لِيَسُوعَ الْمَسِيحِ اعْتَمَدْنَا لِمَوْتِهِ،

אוֹ הַאֵינְכֶם יֹדְעִים כִּי כֻלָּנוּ הַנִּטְבָּלִים לַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ לְמוֹתוֹ נִטְבָּלְנוּ׃

Ϣⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁⲛϭⲓⲱⲙⲥ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲁⲛϭⲓⲱⲙⲥ ⲉⲡⲉϥⲙⲟⲩ

Or know ye not that we, namely, those who were baptised in Christ, were baptised unto his death?

Η αγνοειτε οτι οσοι εβαπτισθημεν εις Χριστον Ιησουν, εις τον θανατον αυτου εβαπτισθημεν;

فَدُفِنَّا مَعَهُ بِالْمَعْمُودِيَّةِ لِلْمَوْتِ، حَتَّى كَمَا أُقِيمَ الْمَسِيحُ مِنَ الأَمْوَاتِ، بِمَجْدِ الآبِ، هَكَذَا نَسْلُكُ نَحْنُ أَيْضًا فِي جِدَّةِ الْحَيَاةِ؟

לָכֵן נִקְבַּרְנוּ עִמּוֹ בַּטְּבִילָה לַמָּוֶת לְמַעַן נִתְהַלֵּךְ בְּחַיִּים מְחֻדָּשִׁים כַּאֲשֶׁר הַמָּשִׁיחַ נֵעוֹר מִן־הַמֵּתִים עַל־יְדֵי כְּבוֹד הָאָב׃

Ⲁⲩⲕⲱⲥⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲱⲙⲥ ⲉ̀ⲡⲉϥⲙⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫⲓⲱⲧ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲃⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲱⲛϧ

We were buried then with him through the baptism unto his death. That as he rose from them who are dead through (the) glory of the Father, thus we also might walk in a newness of [a] life.

Συνεταφημεν λοιπον μετ' αυτου δια του βαπτισματος εις τον θανατον, ινα καθως ο Χριστος ανεστη εκ νεκρων δια της δοξης του Πατρος, ουτω και ημεις περιπατησωμεν εις νεαν ζωην.

لأَنَّهُ إِنْ كُنَّا قَدْ صِرْنَا مُتَّحِدِينَ مَعَهُ بِشِبْهِ مَوْتِهِ، نَصِيرُ أَيْضًا بِقِيَامَتِهِ.

כִּי אִם־נִדְבַּקְנוּ בְּדִמְיוֹן מוֹתוֹ אָכֵן דְּבוּקִים נִהְיֶה גַּם־לִתְחִיָּתוֹ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲁⲛⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲧⲱϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲙⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲛⲉϣⲱⲡⲓ ⲟⲛ ⲉ̀ⲧⲉϥⲕⲉⲁⲛⲁⲥⲧⲁⲥⲓⲥ

For if we shared in being planted in (the) form of his death, [but] we shall be also unto his resurrection;

Διοτι εαν εγειναμεν συμφυτοι με αυτον κατα την ομοιοτητα του θανατου αυτου, θελομεν εισθαι και κατα την ομοιοτητα της αναστασεως,

عَالِمِينَ هَذَا: أَنَّ إِنْسَانَنَا الْعَتِيقَ قَدْ صُلِبَ مَعَهُ لِيُبْطَلَ جَسَدُ الْخَطِيَّةِ، كَيْ لَا نَعُودَ نُسْتَعْبَدُ أَيْضًا لِلْخَطِيَّةِ.

בַּאֲשֶׁר יֹדְעִים אֲנַחְנוּ כִּי־נִצְלַב עִמּוֹ הָאָדָם הַיָּשָׁן אֲשֶׁר בָּנוּ לְמַעַן יֹאבַד גּוּף הַחֵטְא וְלֹא נִהְיֶה עוֹד עֲבָדִים לַחֵטְא׃

Ⲉⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲫⲁⲓ ϫⲉ ⲡⲉⲛⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲁⲡⲁⲥ ⲁⲩⲁϣϥ ⲛⲉⲙⲁϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲕⲱⲣϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲥⲱⲙⲁ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ϫⲉ

knowing this, that our old man was crucified with him, that (the) body of (the) sin might be done away so as not to be servant to (the) sin any more;

τουτο γινωσκοντες, οτι ο παλαιος ημων ανθρωπος συνεσταυρωθη, δια να καταργηθη το σωμα της αμαρτιας, ωστε να μη ημεθα πλεον δουλοι της αμαρτιας·

لأَنَّ الَّذِي مَاتَ قَدْ تَبَرَّأَ مِنَ الْخَطِيَّةِ.

כִּי הַמֵּת נִקָּה מִן־הַחֵטְא׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩ ⲁϥⲙⲁⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ

for he who died was justified from (the) sin.

διοτι ο αποθανων ηλευθερωθη απο της αμαρτιας.

فَإِنْ كُنَّا قَدْ مُتْنَا مَعَ الْمَسِيحِ، نُؤْمِنُ أَنَّنَا سَنَحْيَا أَيْضًا مَعَهُ.

וְהִנֵּה אִם־מַתְנוּ עִם־הַמָּשִׁיחַ נַאֲמִין כִּי־גַם־נִחְיֶה עִמּוֹ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁⲛⲙⲟⲩ ⲛⲉⲙ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ϫⲉ ⲧⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲛ

But if we died with Christ, we believe that we shall (lit. will) live with him also;

Εαν δε απεθανομεν μετα του Χριστου, πιστευομεν οτι και θελομεν συζησει μετ' αυτου,

عَالِمِينَ أَنَّ الْمَسِيحَ بَعْدَمَا أُقِيمَ مِنَ الأَمْوَاتِ لَا يَمُوتُ أَيْضًا. لَا يَسُودُ عَلَيْهِ الْمَوْتُ بَعْدُ.

בַּאֲשֶׁר יָדַעְנוּ כִּי הַמָּשִׁיחַ אַחֲרֵי אֲשֶׁר נֵעוֹר מִן־הַמֵּתִים לֹא יָמוּת עוֹד וְלֹא יִשְׁלַט־בּוֹ עוֹד הַמָּוֶת׃

Ⲉⲛⲉⲙⲓ ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ϥⲛⲁⲙⲟⲩ ⲁⲛ ϫⲉ ⲫⲙⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲁⲉⲣ⳪̅ ⲉⲣⲟϥ ⲁⲛ

knowing that Christ having risen from them who are dead will not die any more; (the) death then will not be lord over him.

γινωσκοντες οτι ο Χριστος αναστας εκ νεκρων δεν αποθνησκει πλεον, θανατος αυτον δεν κυριευει πλεον.

لأَنَّ الْمَوْتَ الَّذِي مَاتَهُ قَدْ مَاتَهُ لِلْخَطِيَّةِ مَرَّةً وَاحِدَةً، وَالْحَيَاةُ الَّتِي يَحْيَاهَا فَيَحْيَاهَا للهِ.

כִּי אֲשֶׁר מֵת מֵת לַחֵטְא פַּעַם אֶחָד וַאֲשֶׁר חַי חַי הוּא לֵאלֹהִים׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲟⲡ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉϥⲱⲛϧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϥⲱⲛϧ ⲙ̀ⲫϯ

For that which he died he died unto (the) sin once: but that which he liveth he liveth to God:

Διοτι καθ' ο απεθανεν, απεθανεν απαξ δια την αμαρτιαν, αλλα καθ' ο ζη, ζη εις τον Θεον.

كَذَلِكَ أَنْتُمْ أَيْضًا احْسِبُوا أَنْفُسَكُمْ أَمْوَاتًا عَنِ الْخَطِيَّةِ، وَلكِنْ أَحْيَاءً للهِ بِالْمَسِيحِ يَسُوعَ رَبِّنَا.

וְכֵן גַּם־אַתֶּם הֱיוּ בְעֵינֵיכֶם כְּמֵתִים לַחֵטְא וְחַיִּים לֵאלֹהִים בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϫⲉ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲱⲛϧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅

thus also think of yourselves, that ye are dead indeed unto (the) sin, but ye are living to God in Christ Jesus our Lord.

Ουτω και σεις φρονειτε εαυτους οτι εισθε νεκροι μεν κατα την αμαρτιαν, ζωντες δε εις τον Θεον δια Ιησου Χριστου του Κυριου ημων.

إِذًا لَا تَمْلِكَنَّ الْخَطِيَّةُ فِي جَسَدِكُمُ الْمَائِتِ لِكَيْ تُطِيعُوهَا فِي شَهَوَاتِهِ،

אִם־כֵּן אֵפוֹא אַל־תִּשְׁלַט הַחַטָּאת בְּגוּפְכֶם אֲשֶׁר יָמוּת לְהַטּוֹת לְבַבְכֶם אַחֲרֵי תַאֲוֹתָיו׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲛ ⲉⲣⲟⲩⲣⲟ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲙⲁ ⲉⲑⲛⲁⲙⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲉϥⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ

Let not (the) sin then reign in your bodies, which will die, ye obeying its lusts:

Ας μη βασιλευη λοιπον η αμαρτια εν τω θνητω υμων σωματι, ωστε κατα τας επιθυμιας αυτου να υπακουητε εις αυτην,

وَلَا تُقَدِّمُوا أَعْضَاءَكُمْ آلاَتِ إِثْمٍ لِلْخَطِيَّةِ، بَلْ قَدِّمُوا ذَوَاتِكُمْ للهِ كَأَحْيَاءٍ مِنَ الأَمْوَاتِ وَأَعْضَاءَكُمْ آلاَتِ بِرٍّ للهِ.

וְאַל־תִּתְּנוּ אֶת־אֵבָרֵיכֶם לִהְיוֹת לִכְלֵי־עָוֶל לַחֵטְא אֲבָל תְּנוּ עַצְמְכֶם לֵאלֹהִים כַּחַיִּים מֵעִם הַמֵּתִים וְאֵבָרֵיכֶם לִכְלֵי צְדָקָה לֵאלֹהִים׃

Ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲧⲁϩⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ϩⲟⲡⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲇⲓⲕⲓⲁ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲁⲧⲁϩⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉⲩⲟⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲉϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ϩⲟⲡⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

neither present your members instruments of [the] iniquity to (the) sin; but present yourselves to God, as those (lit. some) who are alive from the dead, and your members instruments of the righteousness of God:

μηδε παριστανετε τα μελη σας οπλα αδικιας εις την αμαρτιαν, αλλα παραστησατε εαυτους εις τον Θεον ως ζωντας εκ νεκρων, και τα μελη σας οπλα δικαιοσυνης εις τον Θεον.

فَإِنَّ الْخَطِيَّةَ لَنْ تَسُودَكُمْ، لأَنَّكُمْ لَسْتُمْ تَحْتَ النَّامُوسِ بَلْ تَحْتَ النِّعْمَةِ.

כִּי הַחֵטְא לֹא יִשְׂתָּרֵר עוֹד עֲלֵיכֶם מִפְּנֵי שֶׁאֵינְכֶם תַּחַת הַתּוֹרָה כִּי אִם־תַּחַת הֶחָסֶד׃

Ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲉⲣ⳪̅ ⲉⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲛ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲭⲏ ⲅⲁⲣ ϧⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲁ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ

for (the) sin will not be lord over you; for ye were not being under (the) law, but under the grace.

Διοτι η αμαρτια δεν θελει σας κυριευσει· επειδη δεν εισθε υπο νομον, αλλ' υπο χαριν.

عبيد للبر

فَمَاذَا إِذًا؟ أَنُخْطِئُ لأَنَّنَا لَسْنَا تَحْتَ النَّامُوسِ بَلْ تَحْتَ النِّعْمَةِ؟ حَاشَا!

וְעַתָּה הֲנֶחֱטָא מִפְּנֵי שֶׁאֵין אֲנַחְנוּ תַּחַת הַתּוֹרָה כִּי אִם־תַּחַת הֶחָסֶד חָלִילָה׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ϫⲉ ⲧⲉⲛⲭⲏ ϧⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲁ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ

What then? (Is it) that we should sin, because we are not under (the) law, but under the grace? it shall not be.

Τι λοιπον; θελομεν αμαρτησει διοτι δεν ειμεθα υπο νομον, αλλ' υπο χαριν; μη γενοιτο.

أَلَسْتُمْ تَعْلَمُونَ أَنَّ الَّذِي تُقَدِّمُونَ ذَوَاتِكُمْ لَهُ عَبِيدًا لِلطَّاعَةِ، أَنْتُمْ عَبِيدٌ لِلَّذِي تُطِيعُونَهُ: إِمَّا لِلْخَطِيَّةِ لِلْمَوْتِ أَوْ لِلطَّاعَةِ لِلْبِرِّ؟

הֲלֹא יְדַעְתֶּם כִּי אֲשֶׁר תִּתְּנוּ נַפְשְׁכֶם לוֹ לִהְיוֹת עֲבָדָיו לָסוּר לְמִשְׁמַעְתּוֹ עֲבָדִים אַתֶּם לוֹ לִשְׁמֹעַ בְּקוֹלוֹ אִם־לַחֵטְא אֱלֵי־מָוֶת אִם־לַמִּשְׁמַעַת אֱלֵי־צְדָקָה׃

Ϣⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲧⲁϩⲟ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲁⲛⲃⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲓⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉⲩⲙⲟⲩ ⲓⲧⲉ ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

Or know ye not that to whom ye present yourselves servants unto (the) obeying him, ye (are) servants of him whom ye obey; whether (of the) sin unto a death, or (the) obedience unto [the] righteousness?

Δεν εξευρετε οτι εις οντινα παριστανετε εαυτους δουλους προς υπακοην, εισθε δουλοι εκεινου εις τον οποιον υπακουετε, η της αμαρτιας προς θανατον η της υπακοης προς δικαιοσυνην;

فَشُكْرًا للهِ، أَنَّكُمْ كُنْتُمْ عَبِيدًا لِلْخَطِيَّةِ، وَلكِنَّكُمْ أَطَعْتُمْ مِنَ الْقَلْبِ صُورَةَ التَّعْلِيمِ الَّتِي تَسَلَّمْتُمُوهَا.

אֲבָל תּוֹדֹת לֵאלֹהִים כִּי־הֱיִיתֶם עַבְדֵי הַחֵטְא וְאַחַר שְׁמַעְתֶּם בְּכָל־לְבַבְכֶם לְצוּרַת הַלֶּקַח אֲשֶׁר חֻנַּכְתֶּם בָּהּ׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲏⲡ ϫⲉ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛϩⲏⲧ ⲉ̀ⲡⲓⲧⲩⲡⲟⲥ ⲛⲥⲃⲱ ⲫⲏ ⲉⲧⲁⲩϯ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ

But thanks to God, that ye were being servants to (the) sin, but ye obeyed from your heart the form of teaching unto which ye were given:

Χαρις ομως εις τον Θεον, διοτι υπηρχετε δουλοι της αμαρτιας, πλην υπηκουσατε εκ καρδιας εις τον τυπον της διδαχης, εις τον οποιον παρεδοθητε,

وَإِذْ أُعْتِقْتُمْ مِنَ الْخَطِيَّةِ صِرْتُمْ عَبِيدًا لِلْبِرِّ.

שֻׁחֲרַרְתֶּם מִידֵי הַחֵטְא לָכֵן הִשְׁתַּעְבַּדְתֶּם לַצְּדָקָה׃

Ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲣⲉⲙϩⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲃⲱⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

ye became free from (the) sin, but ye became servants to [the] righteousness.

ελευθερωθεντες δε απο της αμαρτιας, εδουλωθητε εις την δικαιοσυνην·

أَتَكَلَّمُ إِنْسَانِيًّا مِنْ أَجْلِ ضَعْفِ جَسَدِكُمْ. لأَنَّهُ كَمَا قَدَّمْتُمْ أَعْضَاءَكُمْ عَبِيدًا لِلنَّجَاسَةِ وَالإِثْمِ لِلإِثْمِ، هَكَذَا الآنَ قَدِّمُوا أَعْضَاءَكُمْ عَبِيدًا لِلْبِرِّ لِلْقَدَاسَةِ.

כְּדֶרֶךְ בְּנֵי־אָדָם אֲנִי מְדַבֵּר מִפְּנֵי בְשַׂרְכֶם הֶחָלוּשׁ כִּי כַּאֲשֶׁר לְפָנִים הֲכִינוֹתֶם אֶת־אֵבָרֵיכֶם לַעֲבוֹדַת הַטֻּמְאָה וְהָרֶשַׁע לְהַרְשִׁיעַ כֵּן עַתָּה הָכִינוּ אֶת־אֵבָרֵיכֶם לַעֲבוֹדַת הַצְּדָקָה לְהִתְקַדֵּשׁ׃

Ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲱⲙⲓ ⲡⲉϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲥⲁⲣⲝ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲁϩⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡϭⲱϧⲉⲙ ⲛⲉⲙ ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲁⲛⲟⲙⲓⲁ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ϯⲛⲟⲩ ⲙⲁⲧⲁϩⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲧⲟⲩⲃⲟ

A human thing I say, because of (the) weakness of your flesh: [for] as ye presented your members servants to (the) uncleanness and the lawlessness [down] unto the lawlessness, thus also now present your members servants to the righteousness [up] unto (the) sanctification.

ανθρωπινως λεγω δια την ασθενειαν της σαρκος σας. Διοτι καθως παρεστησατε τα μελη σας δουλα εις την ακαθαρσιαν και εις την ανομιαν προς την ανομιαν, ουτω τωρα παραστησατε τα μελη σας δουλα εις την δικαιοσυνην προς αγιασμον.

لأَنَّكُمْ لَمَّا كُنْتُمْ عَبِيدَ الْخَطِيَّةِ، كُنْتُمْ أَحْرَارًا مِنَ الْبِرِّ.

כִּי־בְעֵת הֱיוֹתְכֶם עַבְדֵי הַחֵטְא חָפְשִׁים הֱיִיתֶם מִן־הַצְּדָקָה׃

Ϩⲟⲧⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉⲙϩⲉ ⲡⲉ ⲛ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

For when ye were servants of (the) sin ye were being free from [the] righteousness:

Διοτι οτε υπηρχετε δουλοι της αμαρτιας, υπηρχετε ελευθεροι απο της δικαιοσυνης.

فَأَيُّ ثَمَرٍ كَانَ لَكُمْ حِينَئِذٍ مِنَ الأُمُورِ الَّتِي تَسْتَحُونَ بِهَا الآنَ؟ لأَنَّ نِهَايَةَ تِلْكَ الأُمُورِ هِيَ الْمَوْتُ.

וּמָה אֵפוֹא הַפְּרִי שֶׁהָיָה לָכֶם אָז מִן־הַמַּעֲשִׂים אֲשֶׁר עַתָּה תֵבשׁוּ מֵהֶם כִּי אַחֲרִיתָם הַמָּוֶת׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲟⲩⲧⲁϩ ⲉ̀ⲛⲁϥϣⲟⲡ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓϣⲓⲡⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ ⲧϧⲁⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲏ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉ

what fruit then was there being to you at that (lit. the) time in the things of which ye are ashamed now? for (the) end of them is (the) death:

Τινα λοιπον καρπον ειχετε τοτε εξ εκεινων των εργων, δια τα οποια τωρα αισχυνεσθε; διοτι το τελος εκεινων ειναι θανατος.

وَأَمَّا الآنَ إِذْ أُعْتِقْتُمْ مِنَ الْخَطِيَّةِ، وَصِرْتُمْ عَبِيدًا للهِ، فَلَكُمْ ثَمَرُكُمْ لِلْقَدَاسَةِ، وَالنِّهَايَةُ حَيَاةٌ أَبَدِيَّةٌ.

אָכֵן עַתָּה בִּהְיוֹתְכֶם מְשֻׁחֲרָרִים מִידֵי הַחֵטְא וּמְשֻׁעְבָּדִים לֵאלֹהִים יֵשׁ לָכֶם פֶּרְיְכֶם לִקְדֻשָּׁה וְאַחֲרִיתוֹ חַיֵּי עוֹלָם׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲣⲉⲙϩⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲟⲩⲧⲁϩⲉ ⲉ̀ⲡⲧⲟⲩⲃⲟ ⲡϫⲱⲕ ⲇⲉ ⲟⲩⲱⲛϧ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲡⲉ

but now ye became free from (the) sin, ye became servants of God, ye have your fruit unto (the) sanctification, but (the) end is a life for ever:

Αλλα τωρα ελευθερωθεντες απο της αμαρτιας και δουλωθεντες εις τον Θεον, εχετε τον καρπον σας εις αγιασμον, το δε τελος ζωην αιωνιον.

لأَنَّ أُجْرَةَ الْخَطِيَّةِ هِيَ مَوْتٌ، وَأَمَّا هِبَةُ اللهِ فَهِيَ حَيَاةٌ أَبَدِيَّةٌ بِالْمَسِيحِ يَسُوعَ رَبِّنَا.

כִּי־שְׂכַר הַחֵטְא הוּא הַמָּוֶת וּמַתְּנַת חֶסֶד אֱלֹהִים הִיא חַיֵּי הָעוֹלָמִים בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲛⲓⲟⲯⲱⲛⲓⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲱⲛϧ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲡⲉ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅

for the wages of (the) sin is (the) death, but the grace of God is a life for ever in Christ Jesus our Lord.

Διοτι ο μισθος της αμαρτιας ειναι θανατος, το δε χαρισμα του Θεου ζωη αιωνιος δια Ιησου Χριστου του Κυριου ημων.

إصحاح 7

المؤمن والناموس

أَمْ تَجْهَلُونَ أَيُّهَا الإِخْوَةُ - لأَنِّي أُكَلِّمُ الْعَارِفِينَ بِالنَّامُوسِ - أَنَّ النَّامُوسَ يَسُودُ عَلَى الإِنْسَانِ مَا دَامَ حَيًّا؟

אוֹ הֲלֹא יְדַעְתֶּם אֶחָי כִּי לְיֹדְעֵי הַתּוֹרָה אֲנִי מְדַבֵּר כִּי הַתּוֹרָה תִּשְׁלַט עַל־הָאָדָם כָּל־יְמֵי חַיָּיו׃

Ϣⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϥⲟⲓ ⲛ̀⳪̅ ⲉ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉϥⲟⲛϧ

Or know ye not, my brethren, for I spoke to them who know the law, that the law is lord over the man all time (that) he is living?

Η αγνοειτε, αδελφοι, διοτι λαλω προς γινωσκοντας τον νομον, οτι ο νομος εχει κυριοτητα επι του ανθρωπου εφ' οσον χρονον ζη;

فَإِنَّ الْمَرْأَةَ الَّتِي تَحْتَ رَجُلٍ هِيَ مُرْتَبِطَةٌ بِالنَّامُوسِ بِالرَّجُلِ الْحَيِّ. وَلكِنْ إِنْ مَاتَ الرَّجُلُ فَقَدْ تَحَرَّرَتْ مِنْ نَامُوسِ الرَّجُلِ.

כִּי אֵשֶׁת אִישׁ מִן הַתּוֹרָה זְקוּקָה לְבַעְלָהּ בְּחַיָּיו וּבְמוֹת בַּעְלָהּ פְּטוּרָה הִיא מִדִּין בַּעְלָהּ׃

Ϯⲥϩⲓⲙⲓ ϧⲁ ϩⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲥⲥⲟⲛϩ ⲉ̀ⲡⲉⲥϩⲁⲓ ⲉⲧⲟⲛϧ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁϥⲙⲁⲛⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϩⲁⲓ ⲁⲥⲕⲱⲣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓϩⲁⲓ

For the woman under husband is bound to her husband who liveth, in the law. But if the husband should die she is discharged (lit. done away with) from (the) law of the husband.

Διοτι η υπανδρος γυνη ειναι δεδεμενη δια του νομου με τον ανδρα ζωντα· εαν δε αποθανη ο ανηρ, απαλλαττεται απο του νομου του ανδρος.

فَإِذًا مَا دَامَ الرَّجُلُ حَيًّا تُدْعَى زَانِيَةً إِنْ صَارَتْ لِرَجُلٍ آخَرَ. وَلكِنْ إِنْ مَاتَ الرَّجُلُ فَهِيَ حُرَّةٌ مِنَ النَّامُوسِ، حَتَّى إِنَّهَا لَيْسَتْ زَانِيَةً إِنْ صَارَتْ لِرَجُلٍ آخَرَ.

וְעַל־כֵּן אִם־תִּהְיֶה לְאִישׁ אַחֵר בְְּחַיֵּי בַעְלָהּ נֹאֶפֶת יִקָּרֵא לָהּ וּבְמוֹת בַּעְלָהּ חָפְשִׁית הִיא מִן־הַתּוֹרָה וְאֵינֶנָּה נֹאֶפֶת בִּהְיוֹתָהּ לְאִישׁ אַחֵר׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲉϥⲟⲛϧ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϩⲁⲓ ϣⲁⲩⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲥϩⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲛⲱⲓⲕ ⲁⲥϣⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲕⲉϩⲁⲓ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁϥϣⲁⲛⲙⲟⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓϩⲁⲓ ⲟⲩⲣⲉⲙϩⲏ ⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ϫⲉ ⲥϩⲓⲙⲓ ⲛ̀ⲛⲱⲓⲕ ⲁⲥϣⲁⲛϣⲱⲡⲓ ⲛⲉⲙ ⲕⲉϩⲁⲓ

So then while the husband liveth they call her 'adulteress,' should she be with another husband; but if the husband should die, she is free from (the) law, not to be called adulteress,' should she be with another husband.

Αρα λοιπον εαν ζωντος του ανδρος συζευχθη με αλλον ανδρα, θελει εισθαι μοιχαλις· εαν ομως αποθανη ο ανηρ, ειναι ελευθερα απο του νομου, ωστε να μη ηναι μοιχαλις εαν συζευχθη με αλλον ανδρα.

إِذًا يَا إِخْوَتِي أَنْتُمْ أَيْضًا قَدْ مُتُّمْ لِلنَّامُوسِ بِجَسَدِ الْمَسِيحِ، لِكَيْ تَصِيرُوا لآخَرَ، لِلَّذِي قَدْ أُقِيمَ مِنَ الأَمْوَاتِ لِنُثْمِرَ للهِ.

וְכֵן אַחַי גַּם־אַתֶּם הֱיִיתֶם כַּמֵּתִים לַתּוֹרָה בִּגְוִיַּת הַמָּשִׁיחַ לִהְיוֹת לְאַחֵר לַאֲשֶׁר נֵעוֹר מִן־הַמֵּתִים לְמַעַן נַעֲשֶׂה־פְּרִי לֵאלֹהִים׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲁⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲟⲩ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲥⲱⲙⲁ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲫⲏ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϯⲟⲩⲧⲁϩ ⲙ̀ⲫϯ

Wherefore then, my brethren, ye also died to (the) law through (the) body of Christ, to become (united) to another, that is to say, him who rose from them who are dead, that ye might bear fruit to God.

Λοιπον, αδελφοι μου, και σεις εθανατωθητε ως προς τον νομον δια του σωματος του Χριστου, δια να συζευχθητε με αλλον, τον ανασταντα εκ νεκρων, δια να καρποφορησωμεν εις τον Θεον.

لأَنَّهُ لَمَّا كُنَّا فِي الْجَسَدِ كَانَتْ أَهْوَاءُ الْخَطَايَا الَّتِي بِالنَّامُوسِ تَعْمَلُ فِي أَعْضَائِنَا، لِكَيْ نُثْمِرَ لِلْمَوْتِ.

כִּי בְּעֵת הֱיוֹתֵנוּ בַבָּשָׂר תְּשׁוּקוֹת הַחֲטָאִים אֲשֶׁר הִתְעוֹרֲרוּ עַל־יְדֵי הַתּוֹרָה הָיוּ פֹעֲלוֹת בְּאֵבָרֵינוּ לַעֲשׂוֹת פְּרִי לַמָּוֶת׃

Ⲉⲛϣⲟⲡ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ϯⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁⲣⲉ ⲛⲓⲡⲁⲑⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲛⲟⲃⲓ ⲛⲓⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲁⲩⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲉⲡϯⲟⲩⲧⲁϩ ⲙ̀ⲫⲙⲟⲩ

For we being in the flesh, the passions of the sins, those through the law, were working in our members (the) bearing fruit to (the) death.

Διοτι οτε ημεθα εν τη σαρκι, τα παθη των αμαρτιων τα δια του νομου ενηργουντο εν τοις μελεσιν ημων, δια να καρποφορησωμεν εις τον θανατον·

وَأَمَّا الآنَ فَقَدْ تَحَرَّرْنَا مِنَ النَّامُوسِ، إِذْ مَاتَ الَّذِي كُنَّا مُمْسَكِينَ فِيهِ، حَتَّى نَعْبُدَ بِجِدَّةِ الرُّوحِ لَا بِعِتْقِ الْحَرْفِ.

אֲבָל עַתָּה פְּטוּרִים אֲנַחְנוּ מִן־הַתּוֹרָה כִּי מַתְנוּ לַאֲשֶׁר הָיִינוּ זְקוּקִים לוֹ לְמַעַן נַעֲבֹד מֵעַתָּה לְפִי חִדּוּשׁ הָרוּחַ וְלֹא לְפִי־ישֶׁן הַכְּתָב׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲛⲕⲱⲣϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲛⲙⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉ̀ⲛⲁⲩⲁⲙⲟⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲣⲃⲱⲕ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲃⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲟⲩⲟϩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲡⲁⲥ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲥϧⲁⲓ

But now we were discharged (lit. done away with) from (the) law, having died in that in which we were held, so that we might be servants in a newness of the spirit, and not in an oldness of [a] writing.

τωρα ομως απηλλαχθημεν απο του νομου, αποθανοντος εκεινου, υπο του οποιου εκρατουμεθα, δια να δουλευωμεν κατα το νεον πνευμα και ουχι κατα το παλαιον γραμμα.

الصراع ضد الخطيئة

فَمَاذَا نَقُولُ؟ هَلِ النَّامُوسُ خَطِيَّةٌ؟ حَاشَا! بَلْ لَمْ أَعْرِفِ الْخَطِيَّةَ إِلاَّ بِالنَّامُوسِ. فَإِنَّنِي لَمْ أَعْرِفِ الشَّهْوَةَ لَوْ لَمْ يَقُلِ النَّامُوسُ: «لاَ تَشْتَهِ».

אִם־כֵּן הֲנֹאמַר שֶׁהַתּוֹרָה חֵטְא הִיא חָלִילָה אֶלָּא לֹא יָדַעְתִּי אֶת־הַחֵטְא בִּלְתִּי עַל־יְדֵי הַתּוֹרָה כִּי לֹא־הָיִיתִי יוֹדֵעַ הַחִמּוּד לוּלֵי אָמְרָה הַתּוֹרָה לֹא תַחְמֹד׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ϫⲉ ⲁⲓⲥⲟⲩⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϯⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲓⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ϫⲉ ⲁ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ϫⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲛ

What then shall (lit. will) we say (The) law is (the) sin. It shall not be. But (the) sin I had not known, except I knew it through the law. For [the] lust I was not knowing, except (the) law said: Thou shalt not lust';

Τι λοιπον θελομεν ειπει; ο νομος ειναι αμαρτια; Μη γενοιτο. Αλλα την αμαρτιαν δεν εγνωρισα, ειμη δια του νομου· διοτι και την επιθυμιαν δεν ηθελον γνωρισει, εαν ο νομος δεν ελεγε· Μη επιθυμησης.

وَلكِنَّ الْخَطِيَّةَ وَهِيَ مُتَّخِذَةٌ فُرْصَةً بِالْوَصِيَّةِ أَنْشَأَتْ فِيَّ كُلَّ شَهْوَةٍ. لأَنْ بِدُونِ النَّامُوسِ الْخَطِيَّةُ مَيِّتَةٌ.

וְהַחֵטְא מָצָא לוֹ סִבָּה בַמִּצְוָה לְעוֹרֵר בְּקִרְבִּי כָּל־חִמּוּד כִּי מִבַּלְעֲדֵי הַתּוֹרָה הַחֵטְא מֵת הוּא׃

Ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲗⲱⲓϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛⲁϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲡⲉ

but (the) sin having taken an occasion through the commandment worked all lust in me: for without (the) law (the) sin was being dead.

Αφορμην δε λαβουσα η αμαρτια δια της εντολης, εγεννησεν εν εμοι πασαν επιθυμιαν· διοτι χωρις του νομου η αμαρτια ειναι νεκρα.

أَمَّا أَنَا فَكُنْتُ بِدُونِ النَّامُوسِ عَائِشًا قَبْلًا. وَلكِنْ لَمَّا جَاءَتِ الْوَصِيَّةُ عَاشَتِ الْخَطِيَّةُ، فَمُتُّ أَنَا،

וַאֲנִי הָיִיתִי חַי מִלְּפָנִים בְּלֹא תוֹרָה וּכְשֶׁבָּאָה הַמִּצְוָה וַיְחִי הַחֵטְא׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲛⲁⲓⲱⲛϧ ⲛⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉⲧⲁⲥⲓ̀ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲱⲛϧ

But I was being alive once without the law. But the commandment having. come forth, (the) sin lived,

Και εγω εζων ποτε χωρις νομου· αλλ' οτε ηλθεν η εντολη, ανεζησεν αμαρτια, εγω δε απεθανον·

فَوُجِدَتِ الْوَصِيَّةُ الَّتِي لِلْحَيَاةِ هِيَ نَفْسُهَا لِي لِلْمَوْتِ.

וַאֲנִי מַתִּי וְנִמְצָא שֶׁהַמִּצְוָה אֲשֶׁר נִתְּנָה לַחַיִּים הָיְתָה לִּי לַמָּוֶת׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁⲓⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩϫⲉⲙ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲉⲧϭⲓ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲱⲛϧ ⲑⲁⲓ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲙⲟⲩ

but I died; and the commandment was found (such that, being) intended for me unto (the) life, it (lit. this) became for me unto [a] death:

και η εντολη, ητις εδοθη προς ζωην, αυτη ευρεθη εν εμοι προς θανατον.

لأَنَّ الْخَطِيَّةَ، وَهِيَ مُتَّخِذَةٌ فُرْصَةً بِالْوَصِيَّةِ، خَدَعَتْنِي بِهَا وَقَتَلَتْنِي.

כִּי־מָצָא הַחֵטְא סִבָּה בַמִּצְוָה לְהַתְעוֹת אֹתִי וַיְמִיתֵנִי עַל־יָדָהּ׃

Ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲅⲁⲣ ⲁϥϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲗⲱⲓϫⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲁϥⲉⲣϩⲁⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥϧⲟⲑⲃⲉⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧⲥ

for (the) sin took an occasion through the commandment, deceived me, and killed me through it.

Διοτι η αμαρτια, λαβουσα αφορμην δια της εντολης, με εξηπατησε και δι' αυτης με εθανατωσεν.

إِذًا النَّامُوسُ مُقَدَّسٌ، وَالْوَصِيَّةُ مُقَدَّسَةٌ وَعَادِلَةٌ وَصَالِحَةٌ.

וּבְכֵן הַתּוֹרָה הִיא קְדוֹשָׁה וְהַמִּצְוָה קְדוֹשָׁה וִישָׁרָה וְטוֹבָה׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙⲉⲛ ϥⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲥⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲑⲙⲏⲓ ⲧⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲛⲉⲥ

Wherefore (the) law indeed is holy, and the commandment is holy, and is just, and it is good.

Ωστε ο μεν νομος ειναι αγιος; και η εντολη αγια και δικαια και αγαθη.

فَهَلْ صَارَ لِي الصَّالِحُ مَوْتًا؟ حَاشَا! بَلِ الْخَطِيَّةُ. لِكَيْ تَظْهَرَ خَطِيَّةً مُنْشِئَةً لِي بِالصَّالِحِ مَوْتًا، لِكَيْ تَصِيرَ الْخَطِيَّةُ خَاطِئَةً جِدًّا بِالْوَصِيَّةِ.

הֲכִי הַטּוֹבָה הָיְתָה־לִּי לַמָּוֶת חָלִילָה אֶלָּא הַחֵטְא כְּדֵי שֶׁיֵּרָאֶה הַחֵטְא בַּהֲבִיאוֹ לִי הַמָּוֶת מִן־הַטּוֹבָה כְּדֵי שֶׁיִּהְיֶה הַחֵטְא לַחֲטָאָה יְתֵרָה עַל־יְדֵי הַמִּצְוָה׃

Ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲟⲩⲛ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲛⲏⲓ ⲉⲩⲙⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣⲛⲟⲃⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲉⲛⲧⲟⲗⲏ

The good then became for me unto [a] death. It shall not be. But it is (the) sin: that by means of the good, (the) sin might be manifested (as) working for me [a] death: that (the) sin might be more sinful (lit. sinner) through the commandment.

το αγαθον λοιπον εγεινεν εις εμε θανατος; μη γενοιτο. Αλλ' η αμαρτια, δια να φανη αμαρτια, προξενουσα εις εμε θανατον δια του αγαθου, ωστε να γεινη καθ' υπερβολην αμαρτωλος αμαρτια δια της εντολης.

فَإِنَّنَا نَعْلَمُ أَنَّ النَّامُوسَ رُوحِيٌّ، وَأَمَّا أَنَا فَجَسَدِيٌّ مَبِيعٌ تَحْتَ الْخَطِيَّةِ.

כִּי יֹדְעִים אֲנַחְנוּ שֶׁהַתּוֹרָה רוּחָנִית וַאֲנִי בָשָׂר וְנִמְכָּר בְּיַד־הַחֵטְא׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ⲧⲓⲕⲟⲥ ⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲥⲁⲣⲕⲓⲕⲟⲥ ⲉ̀ⲁⲩⲧⲏⲓⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ

For we know indeed that the law is spiritual, but I am carnal, having been sold under (the) sin.

Διοτι εξευρομεν οτι ο νομος ειναι πνευματικος· εγω δε ειμαι σαρκικος, πεπωλημενος υπο την αμαρτιαν.

لأَنِّي لَسْتُ أَعْرِفُ مَا أَنَا أَفْعَلُهُ، إِذْ لَسْتُ أَفْعَلُ مَا أُرِيدُهُ، بَلْ مَا أُبْغِضُهُ فَإِيَّاهُ أَفْعَلُ.

כִּי אֶת־אֲשֶׁר אֲנִי פֹעֵל לֹא יָדַעְתִּי כִּי אֵינֶנִּי עֹשֶׂה אֵת אֲשֶׁר־אֲנִי רֹצֶה בּוֹ כִּי אִם־אֲשֶׁר שָׂנֵאתִי אֹתוֹ אֲנִי עֹשֶׂה׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϯⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲛ ⲙ̀ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲉ̀ϯⲟⲩⲁϣϥ ⲫⲁⲓ ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲏ ⲉ̀ϯⲙⲟⲥϯ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For that which I work I know not: for not that which I wish is that (lit. this) which I do: but that which I hate I do.

Διοτι εκεινο, το οποιον πραττω, δεν γνωριζω· επειδη εκεινο το οποιον θελω τουτο δεν πραττω, αλλ' εκεινο το οποιον μισω τουτο πραττω.

فَإِنْ كُنْتُ أَفْعَلُ مَا لَسْتُ أُرِيدُهُ، فَإِنِّي أُصَادِقُ النَّامُوسَ أَنَّهُ حَسَنٌ.

וּבַעֲשׂוֹתִי אֵת אֲשֶׁר לֹא־רָצִיתִי הִנְנִי מוֹדֶה כִּי הַתּוֹרָה טוֹבָה הִיא׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ϯⲟⲩⲁϣϥ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲛⲁⲛⲉϥ

If that which I wish not is that (lit. this) which I do, I assent to (lit. say with') the law, that it is good.

Εαν δε εκεινο το οποιον δεν θελω τουτο πραττω, συμφωνω με τον νομον, οτι ειναι καλος.

فَالآنَ لَسْتُ بَعْدُ أَفْعَلُ ذَلِكَ أَنَا، بَلِ الْخَطِيَّةُ السَّاكِنَةُ فِيَّ.

וְעַתָּה לֹא־אֲנִי עוֹד הַפֹּעֵל אֹתוֹ כִּי אִם־הַחֵטְא הַשֹּׁכֵן בְּקִרְבִּי׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲛ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ

But now (it is) not I who work it, but it is (the) sin which dwelleth in me.

Τωρα δε δεν πραττω πλεον τουτο εγω, αλλ' η αμαρτια η κατοικουσα εν εμοι.

فَإِنِّي أَعْلَمُ أَنَّهُ لَيْسَ سَاكِنٌ فِيَّ، أَيْ فِي جَسَدِي، شَيْءٌ صَالِحٌ. لأَنَّ الإِرَادَةَ حَاضِرَةٌ عِنْدِي، وَأَمَّا أَنْ أَفْعَلَ الْحُسْنَى فَلَسْتُ أَجِدُ.

כִּי יָדַעְתִּי אֲשֶׁר־בִּי בִּבְשָׂרִי לֹא יִשְׁכֹּן טוֹב כִּי רֹצֶה אֲנִי לַעֲשׂוֹת הַטּוֹב וְלֹא אֶמְצָא׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ϥϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲁⲛ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲡⲓⲟⲩⲱϣ ⲅⲁⲣ ϥⲭⲏ ⲛⲁϩⲣⲁⲓ ⲉ̀ⲉⲣϩⲱⲃ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ

For I know that the good dwelleth not in me, that is to say, in my flesh: for the wish is present with me, but to work the good, not:

Διοτι εξευρω οτι δεν κατοικει εν εμοι, τουτεστιν εν τη σαρκι μου, αγαθον· επειδη το θελειν παρεστιν εις εμε, το πραττειν ομως το καλον δεν ευρισκω·

لأَنِّي لَسْتُ أَفْعَلُ الصَّالِحَ الَّذِي أُرِيدُهُ، بَلِ الشَّرَّ الَّذِي لَسْتُ أُرِيدُهُ فَإِيَّاهُ أَفْعَلُ.

כִּי אֵינֶנִּי עֹשֶׂה הַטּוֹב אֲשֶׁר־אֲנִי רֹצֶה כִּי אִם־הָרַע אֲשֶׁר אֵינֶנִּי רֹצֶה אוֹתוֹ אֲנִי עֹשֶׂה׃

Ⲡⲉϯⲟⲩⲁϣϥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲫⲁⲓ ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛϯⲟⲩⲁϣϥ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ

for not that which I wish, (the) good, is that (lit. this) which I do: but that which I wish not, (the) evil, is that which I do.

διοτι δεν πραττω το αγαθον, το οποιον θελω· αλλα το κακον, το οποιον δεν θελω, τουτο πραττω.

فَإِنْ كُنْتُ مَا لَسْتُ أُرِيدُهُ إِيَّاهُ أَفْعَلُ، فَلَسْتُ بَعْدُ أَفْعَلُهُ أَنَا، بَلِ الْخَطِيَّةُ السَّاكِنَةُ فِيَّ.

וְאִם אֶת־אֲשֶׁר לֹא־רָצִיתִי אֲנִי עֹשֶׂה לֹא־עוֹד אֲנִי הַפֹּעֵל כִּי אִם־הַחֵטְא הַשֹּׁכֵן בְּקִרְבִּי׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲡⲉⲧⲉ ⲛ̀ϯⲟⲩⲁϣϥ ⲁⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲫⲁⲓ ϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲓⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲁⲛ ϫⲉ ⲉⲧⲉⲣϩⲱⲃ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ

But if that which I (pron.) wish not is that (lit. this) which I do, then it is no more I who work it; but (the) sin it is which dwelleth in me.

Εαν δε εγω πραττω εκεινο το οποιον δεν θελω, δεν εργαζομαι αυτο πλεον εγω, αλλ' η αμαρτια η κατοικουσα εν εμοι.

إِذًا أَجِدُ النَّامُوسَ لِي حِينَمَا أُرِيدُ أَنْ أَفْعَلَ الْحُسْنَى أَنَّ الشَّرَّ حَاضِرٌ عِنْدِي.

וּבְכֵן מֹצֵא־אֲנִי בִי זֶה הַחֹק אָנֹכִי רֹצֶה לַעֲשׂוֹת הַטּוֹב וְדָבַק־בִּי הָרָע׃

Ϯϫⲓⲙⲓ ϩⲁⲣⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲫⲏ ⲉⲑⲟⲩⲱϣ ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲛⲉⲙⲏⲓ ϫⲉ ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϥⲭⲏ ⲛⲁϩⲣⲁⲓ

I find then the law that which wisheth to do the good with me, (but) that the evil is present with me.

Ευρισκω λοιπον τον νομον τουτον οτι, ενω εγω θελω να πραττω το καλον, παρεστιν εις εμε το κακον·

فَإِنِّي أُسَرُّ بِنَامُوسِ اللهِ بِحَسَبِ الإِنْسَانِ الْبَاطِنِ.

כִּי לְפִי הָאָדָם הַפְּנִימִי חָפַצְתִּי בְּתוֹרַת אֱלֹהִים׃

Ϯϯⲙⲁϯ ⲅⲁⲣ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲉⲧⲥⲁϧⲟⲩⲛ

For I agree with the law of God according to the man which is within:

διοτι ηδυνομαι μεν εις τον νομον του Θεου κατα τον εσωτερικον ανθρωπον,

وَلكِنِّي أَرَى نَامُوسًا آخَرَ فِي أَعْضَائِي يُحَارِبُ نَامُوسَ ذِهْنِي، وَيَسْبِينِي إِلَى نَامُوسِ الْخَطِيَّةِ الْكَائِنِ فِي أَعْضَائِي.

אֲבָל רֹאֶה־אֲנִי בְאֵבָרַי חֹק אַחֵר הַלּחֵם לְחָק־שִׂכְלִי וְיוֹלִיכֵנִי שְׁבִי לְתוֹרַת הַחֵטְא אֲשֶׁר בְּאֵבָרָי׃

Ϯⲛⲁⲩ ⲇⲉ ⲉ̀ⲕⲉⲛⲟⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲙⲉⲗⲟⲥ ⲉϥϧⲏⲕ ⲟⲩⲃⲉ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲉϥⲉⲣⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲉⲩⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲫⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲙⲉⲗⲟⲥ

but I see another law in my members, armed against (the) law of my heart, taking me captive with (the) law of (the) sin which dwelleth in my members.

βλεπω ομως εν τοις μελεσι μου αλλον νομον αντιμαχομενον εις τον νομον του νοος μου, και αιχμαλωτιζοντα με εις τον νομον της αμαρτιας, τον οντα εν τοις μελεσι μου.

وَيْحِي أَنَا الإِنْسَانُ الشَّقِيُّ! مَنْ يُنْقِذُنِي مِنْ جَسَدِ هَذَا الْمَوْتِ؟

אוֹי־לִי הָאָדָם הֶעָנִי מִי יַצִּילֵנִי מִגּוּף הַמָּוֶת הַזֶּה׃

Ⲡⲧⲁⲗⲉⲡⲱⲣⲟⲥ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣⲛⲁϩⲙⲉⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲙⲟⲩ ⲫⲁⲓ

(The) wretched (the) man (that) I am! who will be able to save me from (the) body of this death ?

Ταλαιπωρος ανθρωπος εγω· τις θελει με ελευθερωσει απο του σωματος του θανατου τουτου;

أَشْكُرُ اللهَ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ رَبِّنَا! إِذًا أَنَا نَفْسِي بِذِهْنِي أَخْدِمُ نَامُوسَ اللهِ، وَلكِنْ بِالْجَسَدِ نَامُوسَ الْخَطِيَّةِ.

אֲבָרְכָה אֶת־הָאֱלֹהִים בְּיֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲏⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϧⲉⲛ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲙⲉⲛ ϯⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϧⲉⲛ ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲇⲉ ϯⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ

But thanks to God, through our Lord Jesus Christ. So then I in my heart indeed am servant to the law of God, but in my flesh I am servant to the law of (the) sin.

Ευχαριστω εις τον Θεον δια Ιησου Χριστου του Κυριου ημων. Αρα λοιπον αυτος εγω με τον νουν μεν δουλευω εις τον νομον του Θεου, με την σαρκα δε εις τον νομον της αμαρτιας.

إصحاح 8

الحياة حسب الروح

إِذًا لَا شَيْءَ مِنَ الدَّيْنُونَةِ الآنَ عَلَى الَّذِينَ هُمْ فِي الْمَسِيحِ يَسُوعَ، السَّالِكِينَ لَيْسَ حَسَبَ الْجَسَدِ بَلْ حَسَبَ الرُّوحِ.

עַל־כֵּן עַתָּה אֵין־אַשְׁמָה בָאֵלֶּה אֲשֶׁר הֵם בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ הַמִּתְהַלְּכִים שֶׁלּא כַבָּשָׂר אֶלָּא לְפִי הָרוּחַ׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ϯⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛ̀ϩⲁⲡ ϭⲓ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

So then now there is no judgement to take them who are in Christ Jesus;

Δεν ειναι τωρα λοιπον ουδεμια κατακρισις εις τους εν Χριστω, Ιησου, τους μη περιπατουντας κατα την σαρκα, αλλα κατα το πνευμα.

لأَنَّ نَامُوسَ رُوحِ الْحَيَاةِ فِي الْمَسِيحِ يَسُوعَ قَدْ أَعْتَقَنِي مِنْ نَامُوسِ الْخَطِيَّةِ وَالْمَوْتِ.

כִּי תוֹרַת רוּחַ הַחַיִּים אֲשֶׁר בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ הוֹצִיאָה אֹתִי לַחָפְשִׁי מִתּוֹרַת הַחֵטְא וְהַמָּוֶת׃

Ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲛϧ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲁϥⲁⲓⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲣⲉⲙϩⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲛⲉⲙ ⲫⲙⲟⲩ

for the law of the spirit of (the) life in Christ Jesus made us free from the law of (the) sin and (the) death.

Διοτι ο νομος του Πνευματος της ζωης εν Χριστω Ιησου με ηλευθερωσεν απο του νομου της αμαρτιας και του θανατου.

لأَنَّهُ مَا كَانَ النَّامُوسُ عَاجِزًا عَنْهُ، فِي مَا كَانَ ضَعِيفًا بِالْجَسَدِ، فَاللهُ إِذْ أَرْسَلَ ابْنَهُ فِي شِبْهِ جَسَدِ الْخَطِيَّةِ، وَلأَجْلِ الْخَطِيَّةِ، دَانَ الْخَطِيَّةَ فِي الْجَسَدِ،

כִּי מַה־שֶּׁלּא יָכְלָה הַתּוֹרָה לַעֲשׂוֹת מִפְּנֵי שֶׁנֶּחֱלַשׁ כֹּחָהּ עַל־יְדֵי הַבָּשָׂר אֹתוֹ עָשָׂה הָאֱלֹהִים בְּשָׁלְחוֹ אֶת־בְּנוֹ בְּדִמְיוֹן בְּשָׂר הַחֵטְא וּבְעַד הַחֵטְא וַיַּרְשִׁיעַ אֶת־הַחֵטְא בַּבָּשָׂר׃

Ϯⲙⲉⲧⲁⲧϫⲟⲙ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲑⲏ ⲉ̀ⲛⲁϥϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲥⲁⲣⲝ ⲁ ⲫϯ ⲧⲁⲟⲩⲟ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲝ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲁϥϩⲓ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲉ̀ⲡϩⲁⲡ ϧⲉⲛ ⲧⲥⲁⲣⲝ

For (as for) the impotence of the law, with (lit. in) which it was being weak through the flesh,--God sent his Son in a likeness of flesh of (the) sin, and because of (the) sin he condemned (the) sin in (the) flesh:

Επειδη το αδυνατον εις τον νομον, καθοτι ητο ανισχυρος δια της σαρκος, ο Θεος πεμψας τον εαυτου Υιον με ομοιωμα σαρκος αμαρτιας και περι αμαρτιας, κατεκρινε την αμαρτιαν εν τη σαρκι,

لِكَيْ يَتِمَّ حُكْمُ النَّامُوسِ فِينَا، نَحْنُ السَّالِكِينَ لَيْسَ حَسَبَ الْجَسَدِ بَلْ حَسَبَ الرُّوحِ.

כְּדֵי שֶׁתְּקֻיַּם צִדְקַת הַתּוֹרָה בָּנוּ הַהֹלְכִים לֹא־כְדֶרֶךְ הַבָּשָׂר כִּי אִם־לְפִי הָרוּחַ׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲑⲙⲁⲓⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ϫⲱⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲥⲉⲙⲟϣⲓ ⲁⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲛ̅ⲁ̅

that the justification of the law might be completed in us, namely, them who walk not according to flesh, but according to spirit.

δια να πληρωθη η δικαιοσυνη του νομου εις ημας τους μη περιπατουντας κατα την σαρκα, αλλα κατα το πνευμα·

فَإِنَّ الَّذِينَ هُمْ حَسَبَ الْجَسَدِ فَبِمَا لِلْجَسَدِ يَهْتَمُّونَ، وَلكِنَّ الَّذِينَ حَسَبَ الرُّوحِ فَبِمَا لِلرُّوحِ.

כִּי בְּנֵי הַבָּשָׂר יֶהְגּוּ בְּדִבְרֵי הַבָּשָׂר וּבְנֵי הָרוּחַ בְּדִבְרֵי הָרוּחַ׃

Ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲅⲁⲣ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲛⲁ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲡⲉⲧⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛⲉⲧⲙⲟϣⲓ ⲇⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲁ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲉⲧⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ

For they who are according to flesh think the things of (the) flesh; but they who walk according to spirit think the things of the spirit.

διοτι οι ζωντες κατα την σαρκα τα της σαρκος φρονουσιν, οι δε κατα το πνευμα τα του πνευματος.

لأَنَّ اهْتِمَامَ الْجَسَدِ هُوَ مَوْتٌ، وَلكِنَّ اهْتِمَامَ الرُّوحِ هُوَ حَيَاةٌ وَسَلاَمٌ.

כִּי־מַחֲשֶׁבֶת הַבָּשָׂר הִיא הַמָּוֶת וּמַחֲשֶׁבֶת הָרוּחַ הִיא הַחַיִּים וְהַשָּׁלוֹם׃

Ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲁⲣⲝ ⲫⲙⲟⲩ ⲡⲉ ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲡⲱⲛϧ ⲡⲉ ⲛⲉⲙ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ

For (the) thought of the flesh is (the) death; but (the) thought of the spirit is (the) life and [the] peace:

Επειδη το φρονημα της σαρκος ειναι θανατος, το δε φρονημα του πνευματος ζωη και ειρηνη·

لأَنَّ اهْتِمَامَ الْجَسَدِ هُوَ عَدَاوَةٌ للهِ، إِذْ لَيْسَ هُوَ خَاضِعًا لِنَامُوسِ اللهِ، لأَنَّهُ أَيْضًا لَا يَسْتَطِيعُ.

מִפְּנֵי שֶׁמַּחֲשֶׁבֶת הַבָּשָׂר רַק שִׂנְאַת אֱלֹהִים הִיא בַּאֲשֶׁר לֹא תִשְׁתַּעְבֵּד לְתוֹרַת הָאֱלֹהִים וְאַף לֹא תוּכָל׃

Ϫⲉ ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩⲙⲉⲧϫⲁϫⲓ ⲡⲉ ⲉ̀ⲫϯ ⲙⲡⲁϥϭⲛⲉ ϫⲱϥ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ

because (the) thought of the flesh is enmity unto God; for it is not subject to the law of God, nor is it possible for it:

διοτι το φρονημα της σαρκος ειναι εχθρα εις τον Θεον· επειδη εις τον νομον του Θεου δεν υποτασσεται· αλλ' ουδε δυναται·

فَالَّذِينَ هُمْ فِي الْجَسَدِ لَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يُرْضُوا اللهَ.

כָּל־אֲשֶׁר בַּבָּשָׂר יְסוֹדָם לֹא יוּכְלוּ לִהְיוֹת רְצוּיִם לֵאלֹהִים׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲫϯ

but for them who are in (the) flesh it is not possible to please God.

οσοι δε ειναι της σαρκος δεν δυνανται να αρεσωσιν εις τον Θεον.

وَأَمَّا أَنْتُمْ فَلَسْتُمْ فِي الْجَسَدِ بَلْ فِي الرُّوحِ، إِنْ كَانَ رُوحُ اللهِ سَاكِنًا فِيكُمْ. وَلكِنْ إِنْ كَانَ أَحَدٌ لَيْسَ لَهُ رُوحُ الْمَسِيحِ، فَذَلِكَ لَيْسَ لَهُ.

וְאַתֶּם אֵינְכֶם בַּבָּשָׂר כִּי אִם־בָּרוּחַ אִם־אָמְנָם רוּחַ הָאֱלֹהִים שֹׁכֵן בְּקִרְבְּכֶם כִּי מִי שֶׁאֵין־בּוֹ רוּחַ הַמָּשִׁיחַ הוּא אֵינֶנּוּ שֶׁלּוֹ׃

Ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲇⲉ ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ⲁⲛ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲫⲱϥ ⲁⲛ ⲡⲉ

But ye (pron ) were not being in (the) flesh, but in the spirit, if there is the (lit. a) spirit of God dwelling in you. But he in whom the spirit of Christ dwelleth not, that one (lit. this who is there) is not of him.

Σεις ομως δεν εισθε της σαρκος, αλλα του πνευματος, εαν το Πνευμα του Θεου κατοικη εν υμιν. Αλλ' εαν τις δεν εχη το Πνευμα του Χριστου, ουτος δεν ειναι αυτου.

وَإِنْ كَانَ الْمَسِيحُ فِيكُمْ، فَالْجَسَدُ مَيِّتٌ بِسَبَبِ الْخَطِيَّةِ، وَأَمَّا الرُّوحُ فَحَيَاةٌ بِسَبَبِ الْبِرِّ.

וְאִם־הַמָּשִׁיחַ בְּקִרְבְּכֶם הַגּוּף מֵת בִּגְלַל הַחֵטְא וְהָרוּחַ חַיִּים בִּגְלַל הַצְּדָקָה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲙⲉⲛ ϥⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲛⲟⲃⲓ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲇⲉ ⲟⲩⲱⲛϧ ⲡⲉ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ

But if Christ (is) in you the body indeed is dead because of sin; but the spirit is [a] life because of [the] righteousness.

Εαν δε ο Χριστος ηναι εν υμιν, το μεν σωμα ειναι νεκρον δια την αμαρτιαν, το δε πνευμα ζωη δια την δικαιοσυνην.

وَإِنْ كَانَ رُوحُ الَّذِي أَقَامَ يَسُوعَ مِنَ الأَمْوَاتِ سَاكِنًا فِيكُمْ، فَالَّذِي أَقَامَ الْمَسِيحَ مِنَ الأَمْوَاتِ سَيُحْيِي أَجْسَادَكُمُ الْمَائِتَةَ أَيْضًا بِرُوحِهِ السَّاكِنِ فِيكُمْ.

וְאִם־יִשְׁכֹּן בְּקִרְבְּכֶם רוּחוֹ שֶׁל הַמֵּעִיר אֶת־יֵשׁוּעַ מִן־הַמֵּתִים הַמֵּעִיר אֶת־הַמָּשִׁיחַ מִן־הַמֵּתִים הוּא גַם אֶת־גְּוִיּוֹתֵיכֶם הַמֵּתוֹת יְחַיֶּה עַל־יְדֵי רוּחוֹ הַשֹּׁכֵן בְּקִרְבְּכֶם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ϥϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲓⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲧⲟⲩⲛⲟⲥ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲛϧⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲕⲉⲥⲱⲙⲁ ⲉⲧⲉ̀ϣⲁⲩⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉϥⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

But if the spirit of him who raised Jesus from them who are dead dwelleth in you, then he who raised Christ Jesus from them who are dead shall make live your bodies also, which die, through his spirit which dwelleth in you.

Εαν δε κατοικη εν υμιν το Πνευμα του αναστησαντος τον Ιησουν εκ νεκρων, ο αναστησας τον Χριστον εκ νεκρων θελει ζωοποιησει και τα θνητα σωματα υμων δια του Πνευματος αυτου του κατοικουντος εν υμιν.

فَإِذًا أَيُّهَا الإِخْوَةُ نَحْنُ مَدْيُونُونَ لَيْسَ لِلْجَسَدِ لِنَعِيشَ حَسَبَ الْجَسَدِ.

לָכֵן אַחַי חַיָּבִים אֲנַחְנוּ לֹא לַבָּשָׂר לִחְיוֹת לְפִי הַבָּשָׂר׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲥⲁⲣⲝ ⲁⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲛⲱⲛϧ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

So then, my brethren, we are not debtors to (lit. in) flesh to live according to flesh:

Αρα λοιπον, αδελφοι, ειμεθα χρεωσται ουχι εις την σαρκα, ωστε να ζωμεν κατα σαρκα·

لأَنَّهُ إِنْ عِشْتُمْ حَسَبَ الْجَسَدِ فَسَتَمُوتُونَ، وَلكِنْ إِنْ كُنْتُمْ بِالرُّوحِ تُمِيتُونَ أَعْمَالَ الْجَسَدِ فَسَتَحْيَوْنَ.

כִּי אִם־תִּחְיוּ לְפִי הַבָּשָׂר מוֹת תְּמֻתוּן וְאִם־עַל־יְדֵי הָרוּחַ תָּמִיתוּ אֶת־מַעַלְלֵי הַבָּשָׂר חָיֹה תִחְיוּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲛϧ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲙⲟⲩ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲱⲙⲁ ⲧⲉⲧⲉⲛϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲧⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ

for if ye live according to flesh, ye will die; but if in the spirit ye kill the works of the body, ye will live.

διοτι εαν ζητε κατα την σαρκα, μελλετε να αποθανητε· αλλ' εαν δια του Πνευματος θανατονητε τας πραξεις του σωματος, θελετε ζησει.

لأَنَّ كُلَّ الَّذِينَ يَنْقَادُونَ بِرُوحِ اللهِ، فَأُولئِكَ هُمْ أَبْنَاءُ اللهِ.

כִּי־כֹל אֲשֶׁר רוּחַ אֱלֹהִים יְנַהֲגֵם בְּנֵי אֱלֹהִים הֵמָּה׃

Ⲛⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲙⲟϣⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

For they who walk in the spirit of God, these are the sons of God.

Επειδη οσοι διοικουνται υπο του Πνευματος του Θεου, ουτοι ειναι υιοι του Θεου.

إِذْ لَمْ تَأْخُذُوا رُوحَ الْعُبُودِيَّةِ أَيْضًا لِلْخَوْفِ، بَلْ أَخَذْتُمْ رُوحَ التَّبَنِّي الَّذِي بِهِ نَصْرُخُ: «يَا أَبَا الآبُ».

כִּי לֹא קִבַּלְתֶּם רוּחַ עַבְדוּת לָשׁוּב לִירֹא כִּי אִם־קִבַּלְתֶּם רוּחַ מִשְׁפַּט בָּנִים אֲשֶׁר בּוֹ קֹרְאִים אֲנַחְנוּ אַבָּא אָבִינוּ׃

Ⲛⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧⲃⲱⲕ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲟⲛ ⲉⲩϩⲟϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲣⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲉⲧϣⲏⲣⲓ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉⲛⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ ϫⲉ ⲁⲃⲃⲁ ⲫⲓⲱⲧ

For ye were not receiving a spirit of [a] servitude into [a] fear again; but ye received a spirit of [a] sonship, this in which ye cry: Abba [the] Father.'

Διοτι δεν ελαβετε πνευμα δουλειας, δια να φοβησθε παλιν, αλλ' ελαβετε πνευμα υιοθεσιας, δια του οποιου κραζομεν· Αββα, ο Πατηρ.

اَلرُّوحُ نَفْسُهُ أَيْضًا يَشْهَدُ لأَرْوَاحِنَا أَنَّنَا أَوْلاَدُ اللهِ.

וְהָרוּחַ הַהוּא מֵעִיד בְּרוּחֵנוּ כִּי־בְנֵי אֱלֹהִים אֲנָחְנוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲛⲡⲛ̅ⲁ̅ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

And the spirit himself witnesseth with our spirit, that we (are) sons of God.

Αυτο το Πνευμα συμμαρτυρει με το πνευμα ημων οτι ειμεθα τεκνα Θεου.

فَإِنْ كُنَّا أَوْلاَدًا فَإِنَّنَا وَرَثَةٌ أَيْضًا، وَرَثَةُ اللهِ وَوَارِثُونَ مَعَ الْمَسِيحِ. إِنْ كُنَّا نَتَأَلَّمُ مَعَهُ لِكَيْ نَتَمَجَّدَ أَيْضًا مَعَهُ.

וְאִם־בָּנִים אֲנַחְנוּ גַּם־יֹרְשִׁים נִהְיֶה יֹרְשֵׁי נַחֲלַת אֱלֹהִים וְחַבְרֵי הַמָּשִׁיחַ בִּירֻשָּׁה אִם־נִתְעַנֶּה אִתּוֹ לְמַעַן גַּם־אִתּוֹ נְכֻבָּד׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲓⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϩⲁⲛⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲙⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲕⲗⲏⲣⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲓⲥϫⲉ ⲧⲉⲛϭⲓⲙⲕⲁϩ ⲛⲉⲙⲁϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲛϭⲓⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙⲁϥ ⲟⲛ

But if we (are) sons, then we (are) heirs also; heirs indeed of God, fellow heirs with (lit. of) Christ; if we suffer with him, that we may be glorified with him also.

Εαν δε τεκνα και κληρονομοι, κληρονομοι μεν Θεου, συγκληρονομοι δε Χριστου, εαν συμπασχωμεν, δια να γεινωμεν και συμμετοχοι της δοξης αυτου.

المجد الآتي

فَإِنِّي أَحْسِبُ أَنَّ آلاَمَ الزَّمَانِ الْحَاضِرِ لَا تُقَاسُ بِالْمَجْدِ الْعَتِيدِ أَنْ يُسْتَعْلَنَ فِينَا.

כִּי אֹמֵר אֲנִי שֶׁעִנּוּיֵי הַזְּמַן הַזֶּה אֵינָם שְׁקוּלִים כְּנֶגֶד הַכָּבוֹד הַבָּא לְהִגָּלוֹת עָלֵינוּ׃

Ϯⲙⲉⲩⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲁⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲙⲕⲁⲩϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲉⲑⲛⲁϭⲱⲣⲡ ⲛⲁⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

For I think that the pains of this present time are not worthy of the glory which will be revealed to us.

Επειδη φρονω οτι τα παθηματα του παροντος καιρου δεν ειναι αξια να συγκριθωσι με την δοξαν την μελλουσαν να αποκαλυφθη εις ημας.

لأَنَّ انْتِظَارَ الْخَلِيقَةِ يَتَوَقَّعُ اسْتِعْلاَنَ أَبْنَاءِ اللهِ.

כִּי הַבְּרִיאָה תַּעֲרֹג וּתְצַפֶּה לַמּוֹעֵד אֲשֶׁר יִתְגַּלּוּ בְּנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲡϣⲁⲥⲟⲙⲥ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲥⲱⲛⲧ ⲁϥⲥⲟⲙⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲙ̀ⲡⲓϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

For the expectation of the creation gazeth out forward to the revelation of the sons of God.

Διοτι η μεγαλη προσδοκια της κτισεως προσμενει την φανερωσιν των υιων του Θεου.

إِذْ أُخْضِعَتِ الْخَلِيقَةُ لِلْبُطْلِ - لَيْسَ طَوْعًا، بَلْ مِنْ أَجْلِ الَّذِي أَخْضَعَهَا - عَلَى الرَّجَاءِ.

כִּי־נִכְנְעָה הַבְּרִיאָה לַהֶבֶל לֹא מֵרְצוֹנָהּ כִּי אִם־לְמַעַן הַמַּכְנִיעַ אֹתָהּ וְלֹא בְּאֵין תִּקְוָה׃

Ⲡⲓⲥⲱⲛⲧ ⲅⲁⲣ ⲁϥϭⲛⲉϫⲱϥ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲉⲫⲗⲏⲟⲩ ⲛ̀ϥⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲣⲉϥϭⲛⲉϫⲱϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ

For the creation was subject to the vanity: it wisheth not, but (it is so) because of him who subjected it in a hope,

Επειδη η κτισις υπεταχθη εις την ματαιοτητα, ουχι εκουσιως, αλλα δια τον υποταξαντα αυτην,

لأَنَّ الْخَلِيقَةَ نَفْسَهَا أَيْضًا سَتُعْتَقُ مِنْ عُبُودِيَّةِ الْفَسَادِ إِلَى حُرِّيَّةِ مَجْدِ أَوْلاَدِ اللهِ.

כִּי הַבְּרִיאָה גַּם־הִיא תֵצֵא מֵעַבְדוּת הַכִּלָּיוֹן אֶל־חֵרוּת כְּבוֹד בְּנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ϩⲱϥ ⲡⲓⲥⲱⲛⲧ ϥⲛⲁⲉⲣⲣⲉⲙϩⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ϯⲙⲉⲧⲃⲱⲕ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲧⲁⲕⲟ ⲉ̀ϧⲣⲏⲓ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲉⲙϩⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

that the creation itself also will be free from the servitude of (the) corruption into the freedom of (the) glory of the sons of God.

επ' ελπιδι οτι και αυτη η κτισις θελει ελευθερωθη απο της δουλειας της φθορας και μεταβη εις την ελευθεριαν της δοξης των τεκνων του Θεου.

فَإِنَّنَا نَعْلَمُ أَنَّ كُلَّ الْخَلِيقَةِ تَئِنُّ وَتَتَمَخَّضُ مَعًا إِلَى الآنَ.

כִּי יָדַעְנוּ אֲשֶׁר הַבְּרִיאָה כֻלָּהּ תֵּאָנַח וְתָחִיל עַד־הֵנָּה׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲙⲉⲛ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲡⲓⲥⲱⲛⲧ ⲧⲏⲣϥ ϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲛⲉⲙⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ϥϯⲛⲁⲕϩⲓ ⲛⲉⲙⲁⲛ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲛⲟⲩ

For we know indeed that all the creation groaneth with us, and travaileth with us up to now.

Επειδη εξευρομεν οτι πασα η κτισις συστεναζει και συναγωνια εως του νυν·

وَلَيْسَ هَكَذَا فَقَطْ، بَلْ نَحْنُ الَّذِينَ لَنَا بَاكُورَةُ الرُّوحِ، نَحْنُ أَنْفُسُنَا أَيْضًا نَئِنُّ فِي أَنْفُسِنَا، مُتَوَقِّعِينَ التَّبَنِّيَ فِدَاءَ أَجْسَادِنَا.

וְלֹא־עוֹד אֶלָּא שֶׁגַּם־אֲנַחְנוּ אַף עַל פִּי שֶׁיֶּשׁ־לָנוּ בִּכּוּרֵי הָרוּחַ נֵאָנַח בְּנַפְשֵׁנוּ וּנְחַכֶּה לְמִשְׁפַּט הַבָּנִים לִפְדוּת גְּוִיָּתֵנוּ׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ⲉ̀ϯⲁⲡⲁⲣⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲉⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲧⲉⲛϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲉⲛ ⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧϣⲏⲣⲓ ⲡⲓⲥⲱϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉⲛⲥⲱⲙⲁ

But not only (so), but also we ourselves groan, having the firstfruit of the spirit, even we groan within us, looking out forward to the sonship, the redemption of our body.

και ουχι μονον αυτη, αλλα και αυτοι οιτινες εχομεν την απαρχην του Πνευματος, και ημεις αυτοι στεναζομεν εν εαυτοις περιμενοντες την υιοθεσιαν, την απολυτρωσιν του σωματος ημων.

لأَنَّنَا بِالرَّجَاءِ خَلَصْنَا. وَلكِنَّ الرَّجَاءَ الْمَنْظُورَ لَيْسَ رَجَاءً، لأَنَّ مَا يَنْظُرُهُ أَحَدٌ كَيْفَ يَرْجُوهُ أَيْضًا؟

כִּי נוֹשַׁעְנוּ בַתִּקְוָה אֲבָל הַתִּקְוָה הַנִּרְאָה לָעֵינַיִם אֵינֶנָּה תִקְוָה כִּי אֵיךְ יְיַחֵל אִישׁ לַדָּבָר אֲשֶׁר־הוּא רֹאֶה׃

Ⲉⲧⲁⲛⲛⲟϩⲉⲙ ⲅⲁⲣ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲇⲉ ⲉⲩⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲛ̀ⲟⲩϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϣⲁⲣⲉ ⲟⲩⲁⲓ ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϣⲁϥⲉⲣϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲓⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ

For we were saved in [a] hope: but [a] hope which is seen is not [a] hope: for that which one seeth, he doth not wait for.

Διοτι με την ελπιδα εσωθημεν· ελπις δε ητις βλεπεται δεν ειναι ελπις· διοτι εκεινο, το οποιον βλεπει τις, δια τι και ελπιζει;

وَلكِنْ إِنْ كُنَّا نَرْجُو مَا لَسْنَا نَنْظُرُهُ فَإِنَّنَا نَتَوَقَّعُهُ بِالصَّبْرِ.

אֶלָּא אִם־נְקַוֶּה לְמַה־שֶּׁלּא רְאִינֻהוּ נְחַכֶּה לוֹ וְנוֹחִיל׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ ⲧⲉⲛⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲧⲉⲛϫⲟⲩϣⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲁϫⲱϥ

But if that which we see not we hope for, through [a] patience we look out for it.

Εαν δε ελπιζωμεν εκεινο, το οποιον δεν βλεπομεν, δια της υπομονης περιμενομεν αυτο.

وَكَذَلِكَ الرُّوحُ أَيْضًا يُعِينُ ضَعَفَاتِنَا، لأَنَّنَا لَسْنَا نَعْلَمُ مَا نُصَلِّي لأَجْلِهِ كَمَا يَنْبَغِي. وَلكِنَّ الرُّوحَ نَفْسَهُ يَشْفَعُ فِينَا بِأَنَّاتٍ لَا يُنْطَقُ بِهَا.

וְכֵן גַּם־הָרוּחַ תֹּמֵךְ אֹתָנוּ בְּחֻלְשׁוּתֵינוּ כִּי לֹא יָדַעְנוּ לְהִתְפַּלֵּל כָּרָאוּי אָכֵן הָרוּחַ הוּא מַפְגִּיעַ בַּעֲדֵנוּ בַּאֲנָחוֹת עֲמֻקּוֹת מִדַּבֵּר׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲟⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲁϥϯⲧⲟⲧⲥ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲙⲉⲧϫⲱⲃ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲱⲃϩ ⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲁⲓϥ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϣⲉ ⲛ̀ⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϥⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϥⲓⲁϩⲟⲙ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲁϫⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

But thus also the spirit helped our infirmity: for what prayer we shall (lit. will) make according as is right, we know not. But the spirit himself intercedeth exceedingly for us with (lit. in) unspeakable groaning;

Ωσαυτως δε και το Πνευμα συμβοηθει εις τας ασθενειας ημων· επειδη το τι να προσευχηθωμεν ως πρεπει δεν εξευρομεν, αλλ' αυτο το Πνευμα ικετευει υπερ ημων δια στεναγμων αλαλητων·

وَلكِنَّ الَّذِي يَفْحَصُ الْقُلُوبَ يَعْلَمُ مَا هُوَ اهْتِمَامُ الرُّوحِ، لأَنَّهُ بِحَسَبِ مَشِيئَةِ اللهِ يَشْفَعُ فِي الْقِدِّيسِينَ.

וְהַחֹקֵר לְבָבוֹת יוֹדֵעַ אֶת־מַחְשְׁבוֹת הָרוּחַ כִּי כִּרְצוֹן הָאֱלֹהִים יַפְגִּיעַ בְּעַד הַקְּדוֹשִׁים׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϧⲟⲧϧⲉⲧ ⲛ̀ⲛⲓϩⲏⲧ ϥⲥⲱⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ϫⲉ ⲁϥⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲫϯ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

but he who searcheth the hearts, knoweth what is (the) thought of the spirit, that he intercedeth unto God for the saints.

ο δε ερευνων τας καρδιας εξευρει τι ειναι το φρονημα του Πνευματος, οτι κατα Θεον ικετευει υπερ των αγιων.

وَنَحْنُ نَعْلَمُ أَنَّ كُلَّ الأَشْيَاءِ تَعْمَلُ مَعًا لِلْخَيْرِ لِلَّذِينَ يُحِبُّونَ اللهَ، الَّذِينَ هُمْ مَدْعُوُّونَ حَسَبَ قَصْدِهِ.

וְהִנֵּה יָדַעְנוּ כִּי אֹהֲבֵי אֱלֹהִים הַקְּרוּאִים בַּעֲצָתוֹ הַכֹּל יַעֲזֹר לְטוֹב לָהֶם׃

Ⲧⲉⲛⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲣⲁⲅⲁⲡⲁⲛ ⲙ̀ⲫϯ ϣⲁϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲛⲉⲙⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲙⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲉϥϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲑⲱϣ

But we know that with them who love God he worketh in all good things,--them whom he called according to his foreordaining.

Εξευρομεν δε οτι παντα συνεργουσι προς το αγαθον εις τους αγαπωντας τον Θεον, εις τους κεκλημενους κατα τον προορισμον αυτου·

لأَنَّ الَّذِينَ سَبَقَ فَعَرَفَهُمْ سَبَقَ فَعَيَّنَهُمْ لِيَكُونُوا مُشَابِهِينَ صُورَةَ ابْنِهِ، لِيَكُونَ هُوَ بِكْرًا بَيْنَ إِخْوَةٍ كَثِيرِينَ.

כִּי אֵת אֲשֶׁר יְדָעָם מִקֶּדֶם אֹתָם גַּם־יָעַד לִהְיוֹת דּוֹמִים לְצֶלֶם בְּנוֹ לְמַעַן יִהְיֶה הַבְּכוֹר בְּתוֹךְ אַחִים רַבִּים׃

Ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲟⲩⲱⲛⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲟⲛ ⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲑⲁϣⲟⲩ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲥⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧϩⲓⲕⲱⲛ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲉ̀ⲑⲣⲉϥϣⲱⲡⲓ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲙ̀ⲙⲓⲥⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲛ

Because they whom he foreknew, these also he foreordained (to be) conformed to (the) image of his Son, to cause him to be the firstborn of many brethren.

διοτι οσους προεγνωρισε, τουτους και προωρισε συμμορφους της εικονος του Υιου αυτου, δια να ηναι αυτος πρωτοτοκος μεταξυ πολλων αδελφων·

وَالَّذِينَ سَبَقَ فَعَيَّنَهُمْ، فَهَؤُلاَءِ دَعَاهُمْ أَيْضًا. وَالَّذِينَ دَعَاهُمْ، فَهَؤُلاَءِ بَرَّرَهُمْ أَيْضًا. وَالَّذِينَ بَرَّرَهُمْ، فَهَؤُلاَءِ مَجَّدَهُمْ أَيْضًا.

וְאֶת אֲשֶׁר־יָעַד מִקֶּדֶם אֹתָם גַּם־קָרָא וְאֶת־אֲשֶׁר קָרָא אֹתָם גַּם־הִצְדִיק וְאֵת אֲשֶׁר הִצְדִּיק אֹתָם גַּם פֵּאֵר׃

Ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲑⲁϣⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲟⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲙⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲟⲛ ⲁϥⲑⲙⲁⲓⲱⲟⲩ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲑⲙⲁⲓⲱⲟⲩ ⲛⲁⲓ ⲟⲛ ⲁϥϯⲱⲟⲩ ⲛⲱⲟⲩ

But they whom he foreordained, these also (were) they whom he called: but they whom he called, these also he justified: but they whom he justified, these also he glorified.

οσους δε προωρισε, τουτους και εκαλεσε, και οσους εκαλεσε, τουτους και εδικαιωσε, και οσους εδικαιωσε, τουτους και εδοξασε.

من سيفصلنا عن محبة المسيح

فَمَاذَا نَقُولُ لِهَذَا؟ إِنْ كَانَ اللهُ مَعَنَا، فَمَنْ عَلَيْنَا؟

וְעַתָּה מַה־נֹּאמַר עַל־זֹאת אִם־הָאֱלֹהִים לָנוּ מִי יָרִיב אִתָּנוּ׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲟⲩⲃⲉ ⲛⲁⲓ ⲓⲥϫⲉ ⲫϯ ⲡⲉⲧϯ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣϯ ⲟⲩⲃⲏⲛ

What then shall (lit. will) we say against these things? If God is for us, who will be able to be against us?

Τι λοιπον θελομεν ειπει προς ταυτα; Εαν ο Θεος ηναι υπερ ημων, τις θελει εισθαι καθ' ημων;

اَلَّذِي لَمْ يُشْفِقْ عَلَى ابْنِهِ، بَلْ بَذَلَهُ لأَجْلِنَا أَجْمَعِينَ، كَيْفَ لَا يَهَبُنَا أَيْضًا مَعَهُ كُلَّ شَيْءٍ؟

אֲשֶׁר־עַל־בְּנוֹ שֶׁלּוֹ לֹא חָס כִּי אִם־נְתָנוֹ בְּעַד כֻּלָּנוּ הֲלֹא יִתֵּן לָנוּ עִמּוֹ אֶת־הַכֹּל׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲡⲉϥϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ⲡⲉϥϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲁϥⲧⲏⲓϥ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲡⲱⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉϥϯ ⲛ̀ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲁⲛ ⲛ̀ϩⲙⲟⲧ ⲛⲉⲙⲁϥ

He who spared not his own Son, but gave him for us all, how then shall not he grant all things to us with him?

Επειδη οστις τον ιδιον εαυτου Υιον δεν εφεισθη, αλλα παρεδωκεν αυτον υπερ παντων ημων, πως και μετ' αυτου δεν θελει χαρισει εις ημας τα παντα;

مَنْ سَيَشْتَكِي عَلَى مُخْتَارِي اللهِ؟ اَللهُ هُوَ الَّذِي يُبَرِّرُ.

מִי יַעֲנֶה בִּבְחִירֵי אֱלֹהִים הֵן אֱלֹהִים הוּא הַמַּצְדִּיק׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲛⲓⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲫϯ ⲡⲉⲧⲑⲙⲁⲓⲟ

Who will be able to intercede against the elect of God? It is God who justifieth;

Τις θελει εγκαλεσει τους εκλεκτους του Θεου; Θεος ειναι ο δικαιων·

مَنْ هُوَ الَّذِي يَدِينُ؟ اَلْمَسِيحُ هُوَ الَّذِي مَاتَ، بَلْ بِالْحَرِيِّ قَامَ أَيْضًا، الَّذِي هُوَ أَيْضًا عَنْ يَمِينِ اللهِ، الَّذِي أَيْضًا يَشْفَعُ فِينَا.

וּמִי־הוּא יַאֲשִׁימֵם הֵן הַמָּשִׁיחַ אֲשֶׁר מֵת וַאֲשֶׁר נֵעוֹר מֵעִם הַמֵּתִים הוּא מִימִין הָאֱלֹהִים וְהוּא יַפְגִּיעַ בַּעֲדֵנוּ׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣϩⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡϩⲁⲡ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲩ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲇⲉ ⲁϥⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲫⲏ ⲉⲧⲭⲏ ⲥⲁⲟⲩⲓⲛⲁⲙ ⲙⲫϯ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲉⲧⲥⲉⲙⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲛ

who will be able to condemn? Christ Jesus is (he) who died, but more, he rose from them who are dead, he who is set on (the) right hand of God, who himself intercedeth for us.

τις θελει εισθαι ο κατακρινων; Χριστος ο αποθανων, μαλλον δε και αναστας, οστις και ειναι εν τη δεξια του Θεου, οστις και μεσιτευει υπερ ημων.

مَنْ سَيَفْصِلُنَا عَنْ مَحَبَّةِ الْمَسِيحِ؟ أَشِدَّةٌ أَمْ ضِيْقٌ أَمِ اضْطِهَادٌ أَمْ جُوعٌ أَمْ عُرْيٌ أَمْ خَطَرٌ أَمْ سَيْفٌ؟

מִי יַפְרִידֵנוּ מֵאַהֲבַת הָאֱלֹהִים הֲצָרָה אוֹ מְצוּקָה אוֹ מַשְׂטֵמָה אוֹ רָעָב אִם־עֶרְיָה אוֹ סַכָּנָה אוֹ־חָרֶב׃

Ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣⲫⲟⲣϫⲧⲉⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩϩⲟϫϩⲉϫ ⲡⲉ ⲓⲉ ⲟⲩⲧⲁⲧϩⲟ ⲓⲉ ⲟⲩⲇⲓⲱⲅⲙⲟⲥ ⲓⲉ ⲟⲩϩⲕⲟ ⲓⲉ ⲟⲩⲃⲱϣ ⲓⲉ ⲟⲩⲕⲩⲛⲇⲓⲛⲟⲥ ⲓⲉ ⲟⲩⲥⲏϥⲓ

Who will be able to separate us from the love of Christ? [a, thus with all] tribulation is it, or hardship, or persecution, or hunger, or nakedness, or danger, or sword?

Τις θελει μας χωρισει απο της αγαπης του Χριστου; θλιψις η στενοχωρια η διωγμος η πεινα η γυμνοτης η κινδυνος η μαχαιρα;

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «إِنَّنَا مِنْ أَجْلِكَ نُمَاتُ كُلَّ النَّهَارِ. قَدْ حُسِبْنَا مِثْلَ غَنَمٍ لِلذَّبْحِ».

כַּכָּתוּב כִּי־עָלֶיךָ הֹרַגְנוּ כָל־הַיּוֹם נֶחְשַׁבְנוּ כְּצֹאן טִבְחָה׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲏⲧⲕ ⲥⲉϧⲱⲧⲉⲃ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲧⲏⲣϥ ⲁⲩⲟⲡⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ϩⲁⲛⲉⲥⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲡϧⲟⲗϧⲉⲗ

According as it is written: 'For thee we are killed all the day; we were reckoned as sheep for (the) slaughter.'

Καθως ειναι γεγραμμενον, Οτι ενεκα σου θανατουμεθα ολην την ημεραν. Ελογισθημεν ως προβατα σφαγης.

وَلكِنَّنَا فِي هَذِهِ جَمِيعِهَا يَعْظُمُ انْتِصَارُنَا بِالَّذِي أَحَبَّنَا.

אֲבָל בְּכָל־אֵלֶּה גָּבַרְנוּ מְאֹד עַל־יְדֵי הָאֹהֵב אֹתָנוּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲧⲉⲛⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϭⲣⲟ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲙⲉⲛⲣⲓⲧⲉⲛ

But in all these things we conquer exceedingly through him who loved us.

Αλλ' εις παντα ταυτα υπερνικωμεν δια του αγαπησαντος ημας.

فَإِنِّي مُتَيَقِّنٌ أَنَّهُ لَا مَوْتَ وَلَا حَيَاةَ، وَلَا مَلاَئِكَةَ وَلَا رُؤَسَاءَ وَلَا قُوَّاتِ، وَلَا أُمُورَ حَاضِرَةً وَلَا مُسْتَقْبَلَةً،

וּבָטוּחַ אֲנִי שֶׁלּא הַמָּוֶת וְלֹא הַחַיִּים לֹא מַלְאָכִים וְלֹא שְׂרָרוֹת וְלֹא גְבוּרוֹת לֹא הַהוֶֹה וְלֹא הֶעָתִיד׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲅⲁⲣ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ϫⲉ ⲟⲩⲇⲉ ⲫⲙⲟⲩ ⲟⲩⲇⲉ ⲡⲱⲛϧ ⲟⲩⲇⲉ ⲁⲅⲅⲉⲗⲟⲥ ⲟⲩⲇⲉ ⲁⲣⲭⲏ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉⲧϣⲟⲡ ⲟⲩⲇⲉ ⲛⲉⲧⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲟⲩⲇⲉ ϫⲟⲙ

For I am persuaded that neither (the) death, nor (the) life, nor angel, nor principality, 'nor the things which are, nor the things which will be, nor power,

Επειδη ειμαι πεπεισμενος οτι ουτε θανατος ουτε ζωη ουτε αγγελοι ουτε αρχαι ουτε δυναμεις ουτε παροντα ουτε μελλοντα

وَلَا عُلْوَ وَلَا عُمْقَ، وَلَا خَلِيقَةَ أُخْرَى، تَقْدِرُ أَنْ تَفْصِلَنَا عَنْ مَحَبَّةِ اللهِ الَّتِي فِي الْمَسِيحِ يَسُوعَ رَبِّنَا.

לֹא הָרוֹם וְלֹא הָעֹמֶק וְלֹא כָל־בְּרִיָּה יוּכְלוּ לְהַפְרִידֵנוּ מֵאַהֲבַת הָאֱלֹהִים אֲשֶׁר הִיא בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ אֲדֹנֵינוּ׃

Ⲟⲩⲇⲉ ϭⲓⲥⲓ ⲟⲩⲇⲉ ϣⲱⲕ ⲟⲩⲇⲉ ⲕⲉⲥⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲫⲟⲣϫⲧⲉⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲑⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲡⲉⲛ⳪̅

nor height, nor depth, nor other creation--for none of them is it possible to separate us from the love of God, which is in Christ Jesus our Lord.

ουτε υψωμα ουτε βαθος ουτε αλλη τις κτισις θελει δυνηθη να χωριση ημας απο της αγαπης του Θεου της εν Χριστω Ιησου τω Κυριω ημων.

إصحاح 9

سلطان الله في الاختيار

أَقُولُ الصِّدْقَ فِي الْمَسِيحِ، لَا أَكْذِبُ، وَضَمِيرِي شَاهِدٌ لِي بِالرُّوحِ الْقُدُسِ:

אֱמֶת אֲנִי מְדַבֵּר בַּמָּשִׁיחַ וְלֹא אֲשַׁקֵּר וְדַעְתִּי מְעִידָה לִי בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲑⲙⲏⲓ ⲡⲉϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛ̀ϯϫⲉⲙⲉⲑⲛⲟⲩϫ ⲁⲛ ⲉⲥⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲁⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

(The) truth is that which I say in Christ, I say not falsehood; my conscience witnesseth with me unto me in the (lit. a) holy spirit,

Αληθειαν λεγω εν Χριστω, δεν ψευδομαι, εχων συμμαρτυρουσαν με εμε την συνειδησιν μου εν Πνευματι Αγιω,

إِنَّ لِي حُزْنًا عَظِيمًا وَوَجَعًا فِي قَلْبِي لَا يَنْقَطِعُ.

כִּי־גָדוֹל עִצְּבוֹנִי וְאֵין־קֵץ לְדַאֲבוֹן לִבִּי׃

Ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲛ̀ⲙⲕⲁϩ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲛⲉⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡⲁϥⲙⲟⲩⲛⲕ ϧⲉⲛ ⲡⲁϩⲏⲧ

that there is a great grief with me, and a compassion unfailing (lit. it is not wont to fail) in my heart.

οτι εχω λυπην μεγαλην και αδιαλειπτον οδυνην εν τη καρδια μου.

فَإِنِّي كُنْتُ أَوَدُّ لَوْ أَكُونُ أَنَا نَفْسِي مَحْرُومًا مِنَ الْمَسِيحِ لأَجْلِ إِخْوَتِي أَنْسِبَائِي حَسَبَ الْجَسَدِ،

כִּי מִי־יִתֵּן הֱיוֹתִי אֲנִי לְחֵרֶם מִן־הַמָּשִׁיחַ בְּעַד אַחַי שְׁאֵרִי וּבְשָׂרִי׃

Ⲛⲁⲓⲧⲱⲃϩ ⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉ̀ⲉⲣⲁⲛⲁⲑⲏⲙⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲛⲁⲥⲩⲛⲅⲉⲛⲏⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ

For I (pron.) was praying to be accursed from Christ for my brethren, my kinsmen according to flesh:

Διοτι ηυχομην αυτος εγω να ημαι αναθεμα απο του Χριστου υπερ των αδελφων μου, των κατα σαρκα συγγενων μου,

الَّذِينَ هُمْ إِسْرَائِيلِيُّونَ، وَلَهُمُ التَّبَنِّي وَالْمَجْدُ وَالْعُهُودُ وَالاشْتِرَاعُ وَالْعِبَادَةُ وَالْمَوَاعِيدُ،

אֲשֶׁר הֵם בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְלָהֶם מִשְׁפַּט הַבָּנִים וְהַכָּבוֹד וְהַבְּרִיתוֹת וּמַתַּן הַתּוֹרָה וְהָעֲבוֹדָה וְהַהַבְטָחוֹת׃

Ⲉⲧⲉ ⲛⲓⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲛⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲑⲱⲟⲩ ⲧⲉ ϯⲙⲉⲧϣⲏⲣⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲱⲟⲩ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲥⲉⲙⲛⲉ ⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϣⲉⲙϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲱϣ

who are Israelite; they, whose is the sonship, and the glory, and the covenants, and the establishment of the law, and the ministry, and the promises;

οιτινες ειναι Ισραηλιται, των οποιων ειναι η υιοθεσια και η δοξα και αι διαθηκαι και η νομοθεσια και η λατρεια και αι επαγγελιαι,

وَلَهُمُ الآبَاءُ، وَمِنْهُمُ الْمَسِيحُ حَسَبَ الْجَسَدِ، الْكَائِنُ عَلَى الْكُلِّ إِلَهًا مُبَارَكًا إِلَى الأَبَدِ. آمِينَ.

וְלָהֶם הָאָבוֹת וּמֵהֶם יָצָא הַמָּשִׁיחַ לְפִי בְשָׂרוֹ אֲשֶׁר־הוּא אֱלֹהִים עַל־הַכֹּל מְבֹרָךְ לְעוֹלָמִים אָמֵן׃

Ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲛⲟⲩⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲓⲓⲟϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲑⲱⲟⲩ ⲟⲛ ⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲥⲁⲣⲝ ⲫⲏ ⲉⲧⲭⲏ ϩⲓϫⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲫϯ ⲉⲧⲥⲙⲁⲣⲱⲟⲩⲧ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲁⲙⲏⲛ

they, whose are the fathers, and they also--from them came Christ according to flesh, he who is set over all, God who (is) blessed for ever. Amen.

των οποιων ειναι οι πατερες, και εκ των οποιων εγεννηθη ο Χριστος το κατα σαρκα, ο ων επι παντων Θεος ευλογητος εις τους αιωνας· αμην.

وَلكِنْ لَيْسَ هَكَذَا حَتَّى إِنَّ كَلِمَةَ اللهِ قَدْ سَقَطَتْ. لأَنْ لَيْسَ جَمِيعُ الَّذِينَ مِنْ إِسْرَائِيلَ هُمْ إِسْرَائِيلِيُّونَ،

אֲבָל לֹא שֶׁנָּפַל דְּבַר אֱלֹהִים אָרְצָה כִּי לֹא־כֹל אֲשֶׁר מִיִּשְׂרָאֵל יִשְׂרָאֵל הֵמָּה׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϩⲉⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲁⲛ ⲉⲧⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

But thus the word of God fell not away. For not all who are from Israel, [these] are Israel:

Αλλα δεν ειναι δυνατον οτι εξεπεσεν ο λογος του Θεου. Διοτι παντες οι εκ του Ισραηλ δεν ειναι ουτοι Ισραηλ,

وَلَا لأَنَّهُمْ مِنْ نَسْلِ إِبْرَاهِيمَ هُمْ جَمِيعًا أَوْلاَدٌ. بَلْ «بِإِسْحَاقَ يُدْعَى لَكَ نَسْلٌ».

וְלֹא מִפְּנֵי שֶׁהֵם זֶרַע אַבְרָהָם כֻּלָּם בָּנִים כִּי בְיִצְחָק יִקָּרֵא לְךָ זָרַע׃

Ⲟⲩⲇⲉ ϫⲉ ϩⲁⲛϫⲣⲟϫ ⲛ̀ⲧⲉ ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲛⲉ ϩⲁⲛϣⲏⲣⲓ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲉⲩⲉ̀ⲑⲁϩⲉⲙ ⲟⲩϫⲣⲟϫ ⲛⲁⲕ

neither then are seed (plur.) of Abraam all sons: but in Isaac shall a seed for thee be called (i e. invited).

ουδε διοτι ειναι σπερμα του Αβρααμ, δια τουτο ειναι παντες τεκνα, αλλ' Εν τω Ισαακ θελει κληθη εις σε σπερμα.

أَيْ لَيْسَ أَوْلاَدُ الْجَسَدِ هُمْ أَوْلاَدَ اللهِ، بَلْ أَوْلاَدُ الْمَوْعِدِ يُحْسَبُونَ نَسْلًا.

כְּלוֹמַר לֹא בְנֵי־הַבָּשָׂר הֵמָּה בְּנֵי הָאֱלֹהִים כִּי אִם־בְּנֵי הַהַבְטָחָה הֵם הַנֶּחֱשָׁבִים לְזָרַע׃

Ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲧⲥⲁⲣⲝ ⲁⲛ ⲛⲁⲓ ⲛⲉ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲓϣⲏⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲱϣ ⲉⲧⲟⲩⲛⲁⲟⲡⲟⲩ ⲉⲩϫⲣⲟϫ

That is to say, that the sons of (the) flesh--these are not the sons of God; but the sons of the promise will be reckoned for a seed.

Τουτεστι, τα τεκνα της σαρκος ταυτα δεν ειναι τεκνα Θεου, αλλα τα τεκνα της επαγγελιας λογιζονται δια σπερμα.

لأَنَّ كَلِمَةَ الْمَوْعِدِ هِيَ هَذِهِ: «أَنَا آتِي نَحْوَ هَذَا الْوَقْتِ وَيَكُونُ لِسَارَةَ ابْنٌ».

כִּי־דְבַר הַהַבְטָחָה הוּא מַה־שֶּׁנֶּאֱמַר לַמּוֹעֵד אָשׁוּב וּלְשָׂרָה בֵן׃

Ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲫⲁ ⲟⲩⲱϣ ⲡⲉ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲫⲁⲓ ⲉⲓⲉ̀ⲓ̀ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉ ⲟⲩϣⲏⲣⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲣⲣⲁ

For this word is that of a promise: 'According to this time I shall come, and a son shall be to Sarra.

Διοτι ο λογος της επαγγελιας ειναι ουτος· Κατα τον καιρον τουτον θελω ελθει και η Σαρρα θελει εχει υιον.

وَلَيْسَ ذَلِكَ فَقَطْ، بَلْ رِفْقَةُ أَيْضًا، وَهِيَ حُبْلَى مِنْ وَاحِدٍ وَهُوَ إِسْحَاقُ أَبُونَا.

וְלֹא־עוֹד אֶלָּא שֶׁהָיָה גַּם־בְּרִבְקָה וְהִיא הָרָה לְאֶחָד לְיִצְחָק אָבִינוּ׃

Ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲇⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲕⲉⲉⲣⲉⲃⲉⲕⲕⲁ ⲉ̀ⲁⲥϭⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣⲁⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲓⲥⲁⲁⲕ ⲡⲉⲛⲓⲱⲧ

But not only (so), but also (the) Erebekka as well, having conceived from one bed, of Isaac our father.

Και ουχι μονον τουτο, αλλα και η Ρεβεκκα, οτε συνελαβε δυο εξ ενος ανδρος, Ισαακ του πατρος ημων·

لأَنَّهُ وَهُمَا لَمْ يُولَدَا بَعْدُ، وَلَا فَعَلاَ خَيْرًا أَوْ شَرًّا، لِكَيْ يَثْبُتَ قَصْدُ اللهِ حَسَبَ الاخْتِيَارِ، لَيْسَ مِنَ الأَعْمَالِ بَلْ مِنَ الَّذِي يَدْعُو،

כִּי בְּטֶרֶם יֻלְּדוּ בָנֶיהָ וְעוֹד לֹא־עֲשׂוּ טוֹב אוֹ־רָע לְמַעַן תָּקוּם עֲצַת הָאֱלֹהִים כְּפִי בְחִירָתוֹ לֹא מִתּוֹךְ מַעֲשִׂים כִּי אִם־כִּרְצוֹן הַקֹּרֵא׃

Ⲉⲙⲡⲁⲛⲧⲟⲩⲙⲁⲥⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲡⲁⲧⲟⲩⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ⲉ̀ⲛⲁⲛⲉϥ ⲓⲉ ⲉϥϩⲱⲟⲩ ϩⲓⲛⲁ ϯⲙⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲑⲁϣⲥ ⲓⲥϫⲉⲛ ϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲧⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲉⲥⲥⲙⲟⲛⲧ

For when they were not yet born, nor yet had they done good or evil, that the choice which God ordained from (the) first might be permanent,

διοτι πριν ετι γεννηθωσι τα παιδια, και πριν πραξωσι τι αγαθον η κακον, δια να μενη ο κατ' εκλογην προορισμος του Θεου, ουχι εκ των εργων, αλλ' εκ του καλουντος,

قِيلَ لَهَا: «إِنَّ الْكَبِيرَ يُسْتَعْبَدُ لِلصَّغِيرِ».

נֶאֱמַר לָהּ כִּי־רַב יַעֲבֹד צָעִיר׃

Ⲉⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲁⲛ ⲧⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲑⲱϩⲉⲙ ⲁⲩϫⲟⲥ ⲛⲁⲥ ϫⲉ ⲉⲣⲉ ⲡⲓⲛⲓϣϯ ⲉⲣⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲩϫⲓ

being not from works, but from him who calleth, it was said to her: The elder (lit. great) shall be servant to the younger (lit. little).'

ερρεθη προς αυτην οτι ο μεγαλητερος θελει δουλευσει εις τον μικροτερον,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «أَحْبَبْتُ يَعْقُوبَ وَأَبْغَضْتُ عِيسُوَ».

כַּכָּתוּב וָאֹהַב אֶת־יַעֲקֹב וְאֶת־עֵשָׂו שָׂנֵאתִי׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲓⲁⲕⲱⲃ ⲙⲉⲛ ⲁⲓⲙⲉⲛⲣⲓⲧϥ ⲏⲥⲁⲩ ⲇⲉ ⲁⲓⲙⲉⲥⲧⲱϥ

According as it is written: Jacob indeed I loved, but Esau I hated.'

καθως ειναι γεγραμμενον· Τον Ιακωβ ηγαπησα, τον δε Ησαυ εμισησα.

فَمَاذَا نَقُولُ؟ أَلَعَلَّ عِنْدَ اللهِ ظُلْمًا؟ حَاشَا!

אִם־כֵּן הֲנֹאמַר שֶׁיֶּשׁ־עָוֶל בֵּאלֹהִים חָלִילָה׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ⲙⲏ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϭⲓⲛ̀ϫⲟⲛⲥ ϧⲁⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ

What then shall (lit. will) we say? Is there [a] wrongdoing with God? It shall not be.

Τι λοιπον θελομεν ειπει; Μηπως ειναι αδικια εις τον Θεον; μη γενοιτο.

لأَنَّهُ يَقُولُ لِمُوسَى: «إِنِّي أَرْحَمُ مَنْ أَرْحَمُ، وَأَتَرَاءَفُ عَلَى مَنْ أَتَرَاءَفُ».

כִּי לְמשֶׁה אָמַר וְחַנֹּתִי אֶת־אֲשֶׁר אָחֹן וְרִחַמְתִּי אֶת־אֲשֶׁר אֲרַחֵם׃

Ϥϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ϫⲉ ϯⲛⲁⲛⲁⲓ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉ̀ϯⲛⲁⲛⲁⲓ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁϣⲉⲛϩⲏⲧ ϧⲁ ⲫⲏ ⲉ̀ϯⲛⲁϣⲉⲛϩⲏⲧ ϧⲁⲣⲟϥ

For he saith to Moses: I shall (lit. will) have mercy on whom I shall (lit. will) have mercy, and I shall (lit. will) have compassion on whom I shall (lit. will) have compassion.'

Διοτι προς τον Μωυσην λεγει· θελω ελεησει οντινα ελεω, και θελω οικτειρησει οντινα οικτειρω.

فَإِذًا لَيْسَ لِمَنْ يَشَاءُ وَلَا لِمَنْ يَسْعَى، بَلْ للهِ الَّذِي يَرْحَمُ.

וְעַל־כֵּן אֵין הַדָּבָר לֹא־בְיַד הָרֹצֶה וְלֹא־בְיַד הָרָץ כִּי אִם־בְּיַד הָאֱלֹהִים הַמְרַחֵם׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲫⲁ ⲡⲉⲑⲟⲩⲱϣ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲟⲩⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲁ ⲡⲉⲧϭⲟϫⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲁ ⲫϯ ⲉⲑⲛⲁⲓ̀ ⲡⲉ

So then it is not of him who wisheth, nor is it of him who runneth, but it is of God who hath mercy.

Αρα λοιπον δεν ειναι του θελοντος ουδε του τρεχοντος, αλλα του ελεουντος Θεου.

لأَنَّهُ يَقُولُ الْكِتَابُ لِفِرْعَوْنَ: «إِنِّي لِهَذَا بِعَيْنِهِ أَقَمْتُكَ، لِكَيْ أُظْهِرَ فِيكَ قُوَّتِي، وَلِكَيْ يُنَادَى بِاسْمِي فِي كُلِّ الأَرْضِ».

כִּי־כֵן הַכָּתוּב אֹמֵר לְפַרְעֹה בַּעֲבוּר זֹאת הֶעֱמַדְתִּיךָ בַּעֲבוּר הַרְאֹתְךָ אֶת־כֹּחִי וּלְמַעַן סַפֵּר שְׁמִי בְּכָל־הָאָרֶץ׃

Ⲥϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ⲙ̀ⲫⲁⲣⲁⲱ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁⲓⲧⲟⲩⲛⲟⲥⲕ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲟⲩⲱⲛϩ ⲛ̀ⲧⲁϫⲟⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲥⲉⲫⲓⲣⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲣⲁⲛ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣϥ

For the Scripture saith to Pharaō: 'Therefore I raised thee (up), that I might manifest my power in thee, and that my name might be declared over all the earth.'

Διοτι η γραφη λεγει προς τον Φαραω οτι δι' αυτο τουτο σε εξηγειρα, δια να δειξω εν σοι την δυναμιν μου, και δια να διαγγελθη το ονομα μου εν παση τη γη.

فَإِذًا هُوَ يَرْحَمُ مَنْ يَشَاءُ، وَيُقَسِّي مَنْ يَشَاءُ.

וְיִוָּדַע בָּזֶה שֶׁמִּי שֶׁיַּחְפֹּץ יְחֻנֶּנּוּ וּמִי שֶׁיַּחְפֹּץ יַקְשֶׁה לִבּוֹ׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲡⲉⲧⲉϥⲟⲩⲁϣϥ ϣⲁϥⲛⲁⲓ ⲛⲁϥ ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲁϥⲟⲩⲁϣϥ ⲁⲛ ϣⲁϥⲉⲑⲣⲉϥⲉⲛϣⲱⲧ

So then on whom he wished he hath mercy, but whom he wished notes he hardeneth.

Αρα λοιπον οντινα θελει ελεει και οντινα θελει σκληρυνει.

فَسَتَقُولُ لِي: «لِمَاذَا يَلُومُ بَعْدُ؟ لأَنْ مَنْ يُقَاوِمُ مَشِيئَتَهُ؟»

וְאִם תֹּאמַר לָמָּה־זֶּה יִפְקֹד עָוֹן כִּי נֶגֶד רְצוֹנוֹ מִי יִתְיַצָּב׃

Ⲭⲛⲁϫⲟⲥ ⲟⲩⲛ ⲛⲏⲓ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϥϫⲉⲙ ⲁⲣⲓⲕⲓ ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲉϥϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲡⲉϥⲥⲟϭⲛⲓ

Thou wilt say then to me: Why findeth he fault? For who is going (lit. giving) against his counsel?'

Θελεις λοιπον μοι ειπει· Δια τι πλεον μεμφεται; εις το θελημα αυτου τις εναντιουται;

بَلْ مَنْ أَنْتَ أَيُّهَا الإِنْسَانُ الَّذِي تُجَاوِبُ اللهَ؟ أَلَعَلَّ الْجِبْلَةَ تَقُولُ لِجَابِلِهَا: «لِمَاذَا صَنَعْتَنِي هَكَذَا؟»

אֲבָל בֶּן־אָדָם מִי אַתָּה כִּי תָרִיב אֶת־הָאֱלֹהִים הֲיֹאמַר יֵצֶר לְיֹצְרוֹ מַדּוּעַ כָּכָה עֲשִׂיתָנִי׃

Ⲙⲉⲛⲟⲩⲛⲅⲉ ⲱ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲣⲟⲩⲱ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲫϯ ⲙⲏ ⲉ̀ⲣⲉϣ ⲡⲓⲙⲟⲛⲕ ϫⲟⲥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲙⲟⲛⲕϥ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲁⲕⲑⲁⲙⲓⲟⲓ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ

Nay but, O man, who art thou who answerest against God? Shall the thing formed be able to say to him who formed it: Why madest thou me thus?'

Αλλα μαλιστα συ, ω ανθρωπε, τις εισαι, οστις ανταποκρινεσαι προς τον Θεον; Μηπως το πλασμα θελει ειπει προς τον πλασαντα, Δια τι με εκαμες ουτως;

أَمْ لَيْسَ لِلْخَزَّافِ سُلْطَانٌ عَلَى الطِّينِ، أَنْ يَصْنَعَ مِنْ كُتْلَةٍ وَاحِدَةٍ إِنَاءً لِلْكَرَامَةِ وَآخَرَ لِلْهَوَانِ؟

אִם־אֵין רְשׁוּת לַיֹּצֵר עַל־הַחֹמֶר לַעֲשׂוֹת הַגֹּלֶם הָאֶחָד כְּלִי כָבוֹד אוֹ כְּלִי קָלוֹן׃

Ϣⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲉⲣⲁⲙⲉⲩⲥ ⲙⲡⲉⲣϣⲓϣⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲟⲙⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲟⲩⲱϣⲉⲙ ⲣⲱ ⲉ̀ⲑⲁⲙⲓⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲟⲩⲁⲓ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲓⲟ ⲕⲉⲟⲩⲁⲓ ⲇⲉ ⲉⲩϣⲱϣ

Or hath not the potter authority over his clay, from the same lump to make a vessel, one indeed unto (the) honour, but another unto [a] dishonour?

Η δεν εχει εξουσιαν ο κεραμευς του πηλου, απο του αυτου μιγματος να καμη αλλο μεν σκευος εις τιμην, αλλο δε εις ατιμιαν;

فَمَاذَا؟ إِنْ كَانَ اللهُ، وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يُظْهِرَ غَضَبَهُ وَيُبَيِّنَ قُوَّتَهُ، احْتَمَلَ بِأَنَاةٍ كَثِيرَةٍ آنِيَةَ غَضَبٍ مُهَيَّأَةً لِلْهَلاَكِ.

וּמָה אֵפוֹא אִם־הָאֱלֹהִים הֶחָפֵץ לְהַרְאוֹת זַעְמוֹ וּלְהוֹדִיעַ גְּבוּרָתוֹ נָשָׂא בְּכָל־אֹרֶךְ רוּחוֹ אֶת־כְּלֵי הַזַּעַם הַנְּכוֹנִים לַאֲבַדּוֹן׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲩⲱϣ ⲛ̀ϫⲉ ⲫϯ ⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲡⲉϥϫⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧⲁⲙⲟⲛ ⲉ̀ⲧⲉϥϫⲟⲙ ⲁϥⲓⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲓϣϯ ⲙ̀ⲙⲉⲧⲣⲉϥⲱⲟⲩ ⲛϩⲏⲧ ⲛ̀ϩⲁⲛⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡϫⲱⲛⲧ ⲉⲩⲥⲉⲃⲧⲱⲧ ⲉ̀ⲡⲧⲁⲕⲟ

But if God wished to manifest his anger, and to shew us his power, he endured (lit. brought) in a great longsuffering vessels of (the) anger, prepared unto (the) destruction:

Τι δε, αν ο Θεος, θελων να δειξη την οργην αυτου και να καμη γνωστην την δυναμιν αυτου, υπεφερε μετα πολλης μακροθυμιας σκευη οργης κατεσκευασμενα εις απωλειαν,

وَلِكَيْ يُبَيِّنَ غِنَى مَجْدِهِ عَلَى آنِيَةِ رَحْمَةٍ قَدْ سَبَقَ فَأَعَدَّهَا لِلْمَجْدِ،

לְהוֹדִיעַ גַּם־אֶת־עשֶׁר כְּבוֹדוֹ בִּכְלֵי הַחֲנִינָה אֲשֶׁר הֵכִין לְכָבוֹד׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲟⲩⲱⲛϩ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲉϥⲱⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϩⲁⲛⲥⲕⲉⲩⲟⲥ ⲛ̀ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲛⲏ ⲛⲉ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲉⲃⲧⲱⲧⲟⲩ ⲉⲩⲱⲟⲩ

that he might manifest the riches of his glory upon vessels of mercy, being those which he prepared before unto [a] glory,

και δια να γνωστοποιηση τον πλουτον της δοξης αυτου επι σκευη ελεους, τα οποια προητοιμασεν εις δοξαν,

الَّتِي أَيْضًا دَعَانَا نَحْنُ إِيَّاهَا، لَيْسَ مِنَ الْيَهُودِ فَقَطْ بَلْ مِنَ الأُمَمِ أَيْضًا.

וְהֵם אֲנַחְנוּ אֲשֶׁר קְרָאָנוּ לֹא מִן־הַיְּהוּדִים לְבַדָּם כִּי אַף מִן־הַגּוֹיִם׃

Ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲡⲉ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲁϥⲑⲁϩⲙⲟⲩ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲕⲉⲉⲑⲛⲟⲥ

that is to say us, namely them whom he invited, not only from the Jews, but also from the Gentiles.

ημας τους οποιους εκαλεσεν ουχι μονον εκ των Ιουδαιων αλλα και εκ των εθνων;

كَمَا يَقُولُ فِي هُوشَعَ أَيْضًا: «سَأَدْعُو الَّذِي لَيْسَ شَعْبِي شَعْبِي، وَالَّتِي لَيْسَتْ مَحْبُوبَةً مَحْبُوبَةً.

כְּאָמְרוֹ בְהוֹשֵׁעַ אֶקְרָא לְלֹא־עַמִּי עַמִּי וּלְלֹא־רֻחָמָה רֻחָמָה׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉⲧⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲱⲥⲓⲉ ϫⲉ ϯⲛⲁⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲁⲗⲁⲟⲥ ⲁⲛ ⲡⲉ ϫⲉ ⲡⲁⲗⲁⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲑⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲙⲉⲛⲣⲓⲧⲥ ϫⲉ ⲁⲩⲙⲉⲛⲣⲓⲧⲥ

As he saith also in Osee, I will call them my people, which were not my people; and her beloved, which was As also he saith to Ōsie: I shall (lit. will) call him who is not my people, "My people;" and her who was not beloved, "She. was beloved."'not beloved.

Καθως και εν τω Ωσηε λεγει· Θελω καλεσει λαον μου τον ου λαον μου, και ηγαπημενην την ουκ ηγαπημενην·

وَيَكُونُ فِي الْمَوْضِعِ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فِيهِ: لَسْتُمْ شَعْبِي، أَنَّهُ هُنَاكَ يُدْعَوْنَ أَبْنَاءَ اللهِ الْحَيِّ».

וְהָיָה בִּמְקוֹם אֲשֶׁר־יֵאָמֵר לָהֶם לֹא־עַמִּי אַתֶּם יֵאָמֵר לָהֶם בְּנֵי אֵל־חָי׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲁⲩϫⲟⲥ ⲛⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲡⲁⲗⲁⲟⲥ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲙⲁ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲉⲩⲉ̀ⲙⲟⲩϯ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲉⲧⲟⲛϧ

And it shall be, in the place in which they said to them: Ye (are) not my people,' in that place they shall call them (the) sons of the living God.'

και εν τω τοπω, οπου ερρεθη προς αυτους, δεν εισθε λαος μου, εκει θελουσι καλεσθη υιοι Θεου ζωντος.

وَإِشَعْيَاءُ يَصْرُخُ مِنْ جِهَةِ إِسْرَائِيلَ: «وَإِنْ كَانَ عَدَدُ بَنِي إِسْرَائِيلَ كَرَمْلِ الْبَحْرِ، فَالْبَقِيَّةُ سَتَخْلُصُ.

וִישַׁעְיָהוּ קֹרֵא עַל־יִשְׂרָאֵל כִּי אִם־יִהְיֶה מִסְפַּר בְּנֵי יִשְׂרָאֵל כְּחוֹל הַיָּם שְׁאָר יָשׁוּב בּוֹ כִּלָּיוֹן חָרוּץ שׁוֹטֵף צְדָקָה׃

Ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ⲇⲉ ⲉϥⲱϣ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲉⲣⲉ ⲧⲏⲡⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛϣⲏⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲉⲥⲟⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲓϣⲱ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲓⲟⲙ ⲡⲥⲱϫⲡ ⲉϥⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

But Ēsaēas is crying out for Israel: If (the) number of (the) sons of Israel shall be as the sand of the sea, (only) (the) remnant shall be saved:

Ο δε Ησαιας κραζει υπερ του Ισραηλ· Αν και ο αριθμος των υιων Ισραηλ ηναι ως η αμμος της θαλασσης, το υπολοιπον αυτων θελει σωθη·

لأَنَّهُ مُتَمِّمُ أَمْرٍ وَقَاضٍ بِالْبِرِّ. لأَنَّ الرَّبَّ يَصْنَعُ أَمْرًا مَقْضِيًّا بِهِ عَلَى الأَرْضِ».

כִּי כָלָה וְנֶחֱרָצָה אֲדֹנָי עֹשֶׂה בְּקֶרֶב הָאָרֶץ׃

Ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲅⲁⲣ ⲉϥϫⲱⲕ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϣⲱⲧ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲁⲁⲓϥ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ

for a word, completing it and cutting it off (is) that which the Lord will do upon (the) earth.'

διοτι θελει τελειωσει και συντεμει λογαριασμον μετα δικαιοσυνης, επειδη συντετμημενον λογαριασμον θελει καμει ο Κυριος επι της γης.

وَكَمَا سَبَقَ إِشَعْيَاءُ فَقَالَ: «لَوْلاَ أَنَّ رَبَّ الْجُنُودِ أَبْقَى لَنَا نَسْلًا، لَصِرْنَا مِثْلَ سَدُومَ وَشَابَهْنَا عَمُورَةَ».

וְכַאֲשֶׁר אָמַר יְשַׁעְיָהוּ לִפְנֵי מִזֶּה לוּלֵי יְהוָֹה צְבָאוֹת הוֹתִיר לָנוּ שָׂרִיד כִּמְעָט כִּסְדֹם הָיִינוּ לַעֲמֹרָה דָּמִינוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲟⲛ ⲉⲧⲁϥϫⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ϫⲉ ⲉⲛⲉ ⲙ̀ⲡⲉ ⲡ⳪̅ ⲥⲁⲃⲁⲱⲑ ⲥⲱϫⲡ ⲛ̀ⲟⲩϫⲣⲟϫ ⲛⲁⲛ ⲛⲁⲛⲛⲁⲉⲣ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲛ̀ⲥⲟⲇⲟⲙⲁ ⲡⲉ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁⲛⲛⲁⲓⲛⲓ ⲛ̀ⲅⲟⲙⲟⲣⲣⲁ

And according as again Ēsaēas said: If the Lord Sabaōth had not left a seed to us, we should have been as Sodoma, and we should have been like to Gomorra.'

Και καθως προειπεν ο Ησαιας· Εαν ο Κυριος Σαβαωθ δεν ηθελεν αφησει εις ημας σπερμα, ως τα Σοδομα ηθελομεν γεινει και με τα Γομορρα ηθελομεν ομοιωθη.

عدم إيمان إسرائيل

فَمَاذَا نَقُولُ؟ إِنَّ الأُمَمَ الَّذِينَ لَمْ يَسْعَوْا فِي أَثَرِ الْبِرِّ أَدْرَكُوا الْبِرَّ، الْبِرَّ الَّذِي بِالإِيمَانِ.

וְעַתָּה הֲנֹאמַר שֶׁהַגּוֹיִם אֲשֶׁר לֹא רָדְפוּ אַחֲרֵי הַצְּדָקָה הִשִׂיגוּ אֶת־הַצְּדָקָה הִיא הַצְּדָקָה אֲשֶׁר מִתּוֹךְ הָאֱמוּנָה׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁϫⲟϥ ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲁⲩⲧⲁϩⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ϯⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ

What then shall (lit. will) we say that the Gentiles (did)? Having pursued not [the] righteousness, they caught [the] righteousness, but the righteousness which is (lit, the) from (the) faith.

Τι λοιπον θελομεν ειπει; Οτι τα εθνη τα μη ζητουντα δικαιοσυνην εφθασαν εις δικαιοσυνην, δικαιοσυνην δε την εκ πιστεως,

وَلكِنَّ إِسْرَائِيلَ، وَهُوَ يَسْعَى فِي أَثَرِ نَامُوسِ الْبِرِّ، لَمْ يُدْرِكْ نَامُوسَ الْبِرِّ!

וְיִשְׂרָאֵל בְּרָדְפוֹ תּוֹרַת צְדָקָה לְתוֹרַת הַצְדָקָה לֹא הִגִּיעַ׃

Ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲇⲉ ⲉϥϭⲟϫⲓ ⲛⲥⲁ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥⲫⲟϩ ⲉ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ

But Israel pursuing the law of [the] righteousness reached not the law.

ο δε Ισραηλ ζητων νομον δικαιοσυνης, εις νομον δικαιοσυνης δεν εφθασε.

لِمَاذَا؟ لأَنَّهُ فَعَلَ ذَلِكَ لَيْسَ بِالإِيمَانِ، بَلْ كَأَنَّهُ بِأَعْمَالِ النَّامُوسِ. فَإِنَّهُمُ اصْطَدَمُوا بِحَجَرِ الصَّدْمَةِ،

וְעַל־מָה עַל־אֲשֶׁר־לֹא מֵאֱמוּנָה דְּרָשׁוּהָ כִּי אִם־מִמַּעֲשִׂים כִּי הִתְנַגְּפוּ בְּאֶבֶן נָגֶף׃

Ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ϫⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲁⲗⲗⲁ ϩⲱⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲁⲩϭⲓϭⲣⲟⲡ ⲉ̀ⲡⲓⲱⲛⲓ ⲛ̀ϭⲣⲟⲡ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ

Why? Because it is not from (the) faith, but as from works. They stumbled at the stone of stumbling; according as it is written:

Δια τι; Επειδη δεν εζητει αυτην εκ πιστεως, αλλ' ως εκ των εργων του νομου· διοτι προσεκοψαν εις τον λιθον του προσκομματος,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «هَا أَنَا أَضَعُ فِي صِهْيَوْنَ حَجَرَ صَدْمَةٍ وَصَخْرَةَ عَثْرَةٍ، وَكُلُّ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ لَا يُخْزَى».

כַּכָּתוּב הִנְנִי יִסַּד בְּצִיּוֹן אֶבֶן נֶגֶף וְצוּר מִכְשׁוֹל וְכָל־הַמַּאֲמִין בּוֹ לֹא יֵבוֹשׁ׃

Ϫⲉ ϩⲏⲡⲡⲉ ϯⲛⲁⲭⲱ ϧⲉⲛ ⲥⲓⲱⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲛⲓ ⲛ̀ϭⲣⲟⲡ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲡⲉⲧⲣⲁ ⲛ̀ⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲟⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲓϣⲓⲡⲓ

Behold I shall (lit. will) set in Siōn a stone of stumbling and a rock of offence, and he who believeth him shall not be ashamed.'

καθως ειναι γεγραμμενον· Ιδου, θετω εν Σιων λιθον προσκομματος και πετραν σκανδαλου, και πας ο πιστευων επ' αυτον δεν θελει καταισχυνθη.

إصحاح 10

غيرة اليهود بلا معرفة

أَيُّهَا الإِخْوَةُ، إِنَّ مَسَرَّةَ قَلْبِي وَطَلِبَتِي إِلَى اللهِ لأَجْلِ إِسْرَائِيلَ هِيَ لِلْخَلاَصِ.

אֶחָי חֵפֶץ לְבָבִי וּתְפִילָּתִי לֵאלֹהִים בְּעַד יִשְׂרָאֵל אֲשֶׁר יִוָּשֵׁעוּ׃

Ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲡϯⲙⲁϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲧⲱⲃϩ ⲉϯⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲁ ⲫϯ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲟⲩ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ

My brethren, (the) good pleasure of my heart and my prayer which I make to God for them (is) unto [a] salvation.

Αδελφοι, η επιθυμια της καρδιας μου και η δεησις η προς τον Θεον υπερ του Ισραηλ ειναι δια την σωτηριαν αυτων·

لأَنِّي أَشْهَدُ لَهُمْ أَنَّ لَهُمْ غَيْرَةً للهِ، وَلكِنْ لَيْسَ حَسَبَ الْمَعْرِفَةِ.

כִּי מֵעִיד אֲנִי עֲלֵיהֶם שֶׁמְּקַנְּאִים לֵאלֹהִים אֲבָל לֹא־בְדָעַת׃

Ϯⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲱⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲉⲙⲓ ⲁⲛ

For I witness to them that a zeal for God (it is) which is in them, but not according to [a] knowledge.

διοτι μαρτυρω περι αυτων οτι εχουσι ζηλον Θεου, αλλ' ουχι κατ' επιγνωσιν.

لأَنَّهُمْ إِذْ كَانُوا يَجْهَلُونَ بِرَّ اللهِ، وَيَطْلُبُونَ أَنْ يُثْبِتُوا بِرَّ أَنْفُسِهِمْ لَمْ يُخْضَعُوا لِبِرِّ اللهِ.

כִּי אֶת־צִדְקַת אֱלֹהִים לֹא יָדָעוּ וַיְבַקְשׁוּ לְהָקִים אֶת־צִדְקָתָם וּלְצִדְקַת אֱלֹהִים לֹא נִכְנָעוּ׃

Ⲉⲩⲟⲃϣ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲩⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲥⲉⲙⲛⲉ ⲑⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲟⲩϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲉ̀ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

For being ignorant of the righteousness of God, and seeking to establish their own, they were not subject to the righteousness of God.

Επειδη μη γνωριζοντες την δικαιοσυνην του Θεου, και ζητουντες να συστησωσι την ιδιαν αυτων δικαιοσυνην, δεν υπεταχθησαν εις την δικαιοσυνην του Θεου.

لأَنَّ غَايَةَ النَّامُوسِ هِيَ: الْمَسِيحُ لِلْبِرِّ لِكُلِّ مَنْ يُؤْمِنُ.

כִּי הַמָּשִׁיחַ סוֹף הַתּוֹרָה לִצְדָקָה לְכָל־הַמַּאֲמִין בּוֹ׃

Ⲡϫⲱⲕ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ

For (the) end of the law is Christ unto [a] righteousness to every one who believeth.

Επειδη το τελος του νομου ειναι ο Χριστος προς δικαιοσυνην εις παντα τον πιστευοντα.

الخلاص مقدم للجميع

لأَنَّ مُوسَى يَكْتُبُ فِي الْبِرِّ الَّذِي بِالنَّامُوسِ: «إِنَّ الإِنْسَانَ الَّذِي يَفْعَلُهَا سَيَحْيَا بِهَا».

כִּי־משֶׁה כָּתַב עַל־דְּבַר הַצְּדָקָה מִתּוֹךְ הַתּוֹרָה אֲשֶׁר יַעֲשֶׂה אֹתָם הָאָדָם וָחַי בָּהֶם׃

Ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ⲅⲁⲣ ⲁϥⲥϧⲁⲓ ϫⲉ ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϯⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲟⲙⲟⲥ ⲫⲣⲱⲙⲓ ⲉⲑⲛⲁⲁⲓⲥ ⲉϥⲉ̀ⲱⲛϧ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ

For Moses wrote that the righteousness which is from (the) law, (the) man who will do it shall live in it.

Διοτι ο Μωυσης γραφει την δικαιοσυνην την εκ του νομου, λεγων οτι ο ανθρωπος ο καμνων ταυτα θελει ζησει δι' αυτων·

وَأَمَّا الْبِرُّ الَّذِي بِالإِيمَانِ فَيَقُولُ هَكَذَا: «لاَ تَقُلْ فِي قَلْبِكَ: مَنْ يَصْعَدُ إِلَى السَّمَاءِ؟» أَيْ لِيُحْدِرَ الْمَسِيحَ،

וְהַצְּדָקָה אֲשֶׁר מִתּוֹךְ הָאֱמוּנָה אֹמֶרֶת אַל־תֹּאמַר בִּלְבָבְךָ מִי־יַעֲלֶה הַשָּׁמַיְמָה לְהוֹרִיד אֶת־הַמָּשִׁיחַ׃

Ϯⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲇⲉ ϯⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲙ̀ⲡⲉⲣϫⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ϫⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲩⲛⲁϣϣⲉ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉⲧⲫⲉ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲛⲓ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ

But the righteousness which is from (the) faith saith thus, Say not in thy heart: Who will be able to go up to (the) heaven?' That is to say, that he may bring Christ down:

η εκ πιστεως ομως δικαιοσυνη λεγει ουτω· Μη ειπης εν τη καρδια σου, Τις θελει αναβη εις τον ουρανον; τουτεστι δια να καταβιβαση τον Χριστον.

«أَوْ: مَنْ يَهْبِطُ إِلَى الْهَاوِيَةِ؟» أَيْ لِيُصْعِدَ الْمَسِيحَ مِنَ الأَمْوَاتِ

אוֹ מִי יֵרֵד לִתְהוֹם לְהַעֲלוֹת אֶת־הַמָּשִׁיחַ מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲉⲑⲛⲁϣϣⲉ ⲉ̀ⲡⲉⲥⲏⲧ ⲉ̀ⲫⲛⲟⲩⲛ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ϫⲉ ⲛ̀ⲧⲉϥⲓⲛⲓ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲡϣⲱⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

or, Who will be able to go down to (the) abyss? That is to say, that he may bring Christ up from them who are dead.

η, Τις θελει καταβη εις την αβυσσον; τουτεστι δια να αναβιβαση τον Χριστον εκ νεκρων.

لكِنْ مَاذَا يَقُولُ؟ «اَلْكَلِمَةُ قَرِيبَةٌ مِنْكَ، فِي فَمِكَ وَفِي قَلْبِكَ» أَيْ كَلِمَةُ الإِيمَانِ الَّتِي نَكْرِزُ بِهَا:

אֲבָל מַה־תֹּאמַר קָרוֹב אֵלֶיךָ הַדָּבָר בְּפִיךָ וּבִלְבָבֶךָ הוּא דְּבַר הָאֱמוּנָה אֲשֶׁר אֲנַחְנוּ מְבַשְׂרִים׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϥϧⲉⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲕ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲥⲁϫⲓ ϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲕ ⲟⲩⲟϩ ϥⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ⲉⲧⲉ ⲫⲁⲓ ⲡⲉ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ⲉⲧⲉⲛϩⲓⲱⲓϣ ⲙ̀ⲙⲟϥ

But what saith the Scripture? The word is near thee; it is in thy mouth, and it is in thy heart, that is to say, (the) word of (the) faith which we proclaim,

Αλλα τι λεγει; Πλησιον σου ειναι ο λογος, εν τω στοματι σου και εν τη καρδια σου· τουτεστιν ο λογος της πιστεως, τον οποιον κηρυττομεν.

لأَنَّكَ إِنِ اعْتَرَفْتَ بِفَمِكَ بِالرَّبِّ يَسُوعَ، وَآمَنْتَ بِقَلْبِكَ أَنَّ اللهَ أَقَامَهُ مِنَ الأَمْوَاتِ، خَلَصْتَ.

כִּי אִם־בְּפִיךָ תוֹדֶה שֶׁיֵּשׁוּעַ הוּא הָאָדוֹן וְתַאֲמִין בִּלְבָבְךָ שֶׁהָאֱלֹהִים הֱעִירוֹ מִן־הַמֵּתִים תִּוָּשֵׁעַ׃

Ϫⲉ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲕϣⲁⲛⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲕ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲡⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲕⲛⲁϩϯ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲕϩⲏⲧ ϫⲉ ⲁ ⲫϯ ⲧⲟⲩⲛⲟⲥϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲉⲕⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

that if thou shouldst confess with (lit. in, thus again) thy mouth, that Jesus is the Lord, and believe with thy heart that God raised him from them who are dead, thou shalt be saved:

Οτι εαν ομολογησης δια του στοματος σου τον Κυριον Ιησουν, και πιστευσης εν τη καρδια σου οτι ο Θεος ανεστησεν αυτον εκ νεκρων, θελεις σωθη·

لأَنَّ الْقَلْبَ يُؤْمَنُ بِهِ لِلْبِرِّ، وَالْفَمَ يُعْتَرَفُ بِهِ لِلْخَلاَصِ.

כִּי בִלְבָבוֹ יַאֲמִין הָאָדָם וְהָיְתָה לּוֹ לִצְדָקָה וּבְפִיהוּ יוֹדֶה וְהָיְתָה־לּוֹ לִישׁוּעָה׃

Ϧⲉⲛ ⲡⲓϩⲏⲧ ⲅⲁⲣ ⲥⲉⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲣⲱⲟⲩ ⲇⲉ ⲥⲉⲟⲩⲱⲛϩ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩⲛⲟϩⲉⲙ

for with the heart they believe him unto [a] righteousness, but with their mouth they confess him unto [a] salvation.

διοτι με την καρδιαν πιστευει τις προς δικαιοσυνην, και με το στομα γινεται ομολογια προς σωτηριαν.

لأَنَّ الْكِتَابَ يَقُولُ: «كُلُّ مَنْ يُؤْمِنُ بِهِ لَا يُخْزَى».

כִּי הַכָּתוּב אֹמֵר כָּל־הַמַּאֲמִין בּוֹ לֹא יֵבוֹשׁ׃

Ⲥϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛ̀ϫⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ⲛⲉϥϭⲓϣⲓⲡⲓ

For the Scripture saith: Every one who believeth him shall not be ashamed.'

Διοτι λεγει η γραφη· Πας ο πιστευων επ' αυτον δεν θελει καταισχυνθη.

لأَنَّهُ لَا فَرْقَ بَيْنَ الْيَهُودِيِّ وَالْيُونَانِيِّ، لأَنَّ رَبًّا وَاحِدًا لِلْجَمِيعِ، غَنِيًّا لِجَمِيعِ الَّذِينَ يَدْعُونَ بِهِ.

וְאֵין הַפְרֵשׁ בֵּין הַיְּהוּדִי לַיְּוָנִי כִּי אָדוֹן אֶחָד לְכֻלָּם וְהוּא עָשִׁיר לְכָל־קֹרְאָיו׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲫⲱⲣϫ ⲅⲁⲣ ϣⲟⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲓⲟⲩⲇⲁⲓ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲟⲩⲉⲓⲛⲓⲛ ⲡⲁⲓ⳪̅ ⲅⲁⲣ ⲡⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉϥⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲱϣ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲟⲩⲃⲏϥ

For there is no separation of the Jew and the Greek: for this Lord is of all, being rich to all who cry up toward him.

Επειδη δεν ειναι διαφορα Ιουδαιου τε και Ελληνος· διοτι ο αυτος Κυριος ειναι παντων, πλουσιος προς παντας τους επικαλουμενους αυτον·

لأَنَّ «كُلَّ مَنْ يَدْعُو بِاسْمِ الرَّبِّ يَخْلُصُ».

כִּי־כֹל אֲשֶׁר־יִקְרָא בְּשֵׁם יְהוָֹה יִמָּלֵט׃

Ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲑⲛⲁⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉϥⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ

Every one who will pray (the) name of the Lord shall be saved.

διοτι Πας οστις επικαλεσθη το ονομα του Κυριου θελει σωθη.

فَكَيْفَ يَدْعُونَ بِمَنْ لَمْ يُؤْمِنُوا بِهِ؟ وَكَيْفَ يُؤْمِنُونَ بِمَنْ لَمْ يَسْمَعُوا بِهِ؟ وَكَيْفَ يَسْمَعُونَ بِلاَ كَارِزٍ؟

וְעַתָּה אֵיךְ יִקְרְאוּ אֶל־אֲשֶׁר לֹא־הֶאֱמִינוּ בוֹ וְאֵיךְ יַאֲמִינוּ בְּמִי שֶׁלּא שָׁמְעוּ אֶת־שִׁמְעוֹ וְאֵיךְ יִשְׁמְעוּ וְאֵין מַגִּיד׃

Ⲡⲱⲥ ⲟⲩⲛ ⲥⲉⲛⲁⲧⲱⲃϩ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲡⲱⲥ ⲇⲉ ⲥⲉⲛⲁⲛⲁϩϯ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲟⲑⲙⲉϥ ⲡⲱⲥ ⲇⲉ ⲥⲉⲛⲁⲥⲱⲧⲉⲙ ⲁⲧϭⲛⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϩⲓⲱⲓϣ

How then will they pray him whom they believed not? But how will they believe on him whom they heard not? But how will they hear without him who proclaimeth?

Πως λοιπον θελουσιν επικαλεσθη εκεινον, εις τον οποιον δεν επιστευσαν; και πως θελουσι πιστευσει εις εκεινον, περι του οποιου δεν ηκουσαν; και πως θελουσιν ακουσει χωρις να υπαρχη ο κηρυττων;

وَكَيْفَ يَكْرِزُونَ إِنْ لَمْ يُرْسَلُوا؟ كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «مَا أَجْمَلَ أَقْدَامَ الْمُبَشِّرِينَ بِالسَّلاَمِ، الْمُبَشِّرِينَ بِالْخَيْرَاتِ».

וְאֵיךְ יַגִּידוּ כִּי אִם־שְׁלוּחִים כַּכָּתוּב מַה־נָּאווּ רַגְלֵי מְבַשֵׂר שָׁלוֹם מְבַשֵׂר טוֹב׃

Ⲡⲱⲥ ⲇⲉ ⲥⲉⲛⲁϩⲓⲱⲓϣ ⲁⲩϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲟⲣⲡⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ϩⲱⲥ ⲉⲛⲉⲥⲉ ⲛⲉⲛϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ

But how will they proclaim unless they were sent? According as it is written: 'How beautiful are (the) feet of them who preach good tidings of the good (things).'

Και πως θελουσι κηρυξει, εαν δεν αποσταλωσι; Καθως ειναι γεγραμμενον· Ποσον ωραιοι οι ποδες των ευαγγελιζομενων ειρηνην, των ευαγγελιζομενων τα αγαθα.

لكِنْ لَيْسَ الْجَمِيعُ قَدْ أَطَاعُوا الإِنْجِيلَ، لأَنَّ إِشَعْيَاءَ يَقُولُ: «يَا رَبُّ مَنْ صَدَّقَ خَبَرَنَا؟»

אֲבָל לֹא־כֻלָּם שָׁמְעוּ לְקוֹל הַבְּשׂוֹרָה כִּי יְשַׁעְיָהוּ אָמַר יְהוָֹה מִי הֶאֱמִין לִשְׁמֻעָתֵנוּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ⲅⲁⲣ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲓⲙ ⲡⲉⲧⲁϥⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲧⲉⲛⲥⲙⲏ ⲟⲩⲟϩ ⲡϣⲱⲃϣ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲧⲁϥϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲛⲓⲙ

But all obeyed not the Gospel. For Ēsaāas saith: 'Lord, who believed our voice; and to whom was (the) arm of the Lord revealed ?

Αλλα δεν υπηκουσαν παντες εις το ευαγγελιον. Διοτι ο Ησαιας λεγει· Κυριε, τις επιστευσεν εις το κηρυγμα ημων;

إِذًا الإِيمَانُ بِالْخَبَرِ، وَالْخَبَرُ بِكَلِمَةِ اللهِ.

אִם־כֵּן הָאֱמוּנָה בָאָה מִתּוֹךְ הַשְּׁמוּעָה וְהַשְּׁמוּעָה עַל־יְדֵי דְבַר־הַמָּשִׁיחַ׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲫⲛⲁϩϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ⲡⲉ ⲡⲥⲱⲧⲉⲙ ⲇⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲉ

So (the) faith is from (the) hearing, but (the) hearing is through (the) word of Christ.

Αρα η πιστις ειναι εξ ακοης, η δε ακοη δια του λογου του Θεου.

لكِنَّنِي أَقُولُ: أَلَعَلَّهُمْ لَمْ يَسْمَعُوا؟ بَلَى! «إِلَى جَمِيعِ الأَرْضِ خَرَجَ صَوْتُهُمْ، وَإِلَى أَقَاصِي الْمَسْكُونَةِ أَقْوَالُهُمْ».

וְאֹמַר הֲכִי לֹא שָׁמֵעוּ אָמְנָם בְּכָל־הָאָרֶץ יָצָא קַוָּם וּבִקְצֵה תֵבֵל מִלֵּיהֶם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲅⲉ ⲁ ⲡⲟⲩϧⲣⲱⲟⲩ ϣⲉ ⲛⲁϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓϫⲉⲛ ⲡⲕⲁϩⲓ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲟⲩⲥⲁϫⲓ ⲁⲩⲫⲟϩ ϣⲁ ⲁⲩⲣⲏϫⲥ ⲛ̀ϯⲟⲓⲕⲟⲩⲙⲉⲛⲏ

But I say: 'Heard they not?' Yea verily their sound went out over all (the) earth; and their words reached unto the end of the inhabited world.

Λεγω ομως, Μη δεν ηκουσαν; Μαλιστα εις πασαν την γην εξηλθεν ο φθογγος αυτων, Και εις τα περατα της οικουμενης οι λογοι αυτων.

لكِنِّي أَقُولُ: أَلَعَلَّ إِسْرَائِيلَ لَمْ يَعْلَمْ؟ أَوَّلًا مُوسَى يَقُولُ: «أَنَا أُغِيرُكُمْ بِمَا لَيْسَ أُمَّةً. بِأُمَّةٍ غَبِيَّةٍ أُغِيظُكُمْ».

וְאֹמַר הֲכִי יִשְׂרָאֵל לֹא יָדָע הִנֵּה־כְבָר משֶׁה אָמַר אֲנִי אַקְנִיאֲכֶם בְּלֹא־עָם בְּגוֹי נָבָל אַכְעִיסְכֶם׃

Ⲁⲗⲗⲁ ϯϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲏ ⲙ̀ⲡⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲙ̀ⲡⲉϥⲉⲙⲓ ⲛ̀ϣⲟⲣⲡ ⲙⲱⲩ̀ⲥⲏⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲓⲉ̀ϯⲭⲟϩ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉ ⲛⲟⲩⲉⲑⲛⲟⲥ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛ̀ⲁⲧⲕⲁϯ ⲉⲓⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛϫⲱⲛⲧ

But I say: `Did not Israel know?' first, Moses saith: I shall rouse your jealousy (lit. give zeal to you) by (lit. upon) that which is not a nation, by a senseless nation I shall cause you to be angry.'

Αλλα λεγω, Μη δεν εγνωρισεν ο Ισραηλ; Πρωτος ο Μωυσης λεγει· Εγω θελω σας παροξυνει εις ζηλοτυπιαν με τους μη εθνος, Θελω σας παροργισει με εθνος ασυνετον.

ثُمَّ إِشَعْيَاءُ يَتَجَاسَرُ وَيَقُولُ: «وُجِدْتُ مِنَ الَّذِينَ لَمْ يَطْلُبُونِي، وَصِرْتُ ظَاهِرًا لِلَّذِينَ لَمْ يَسْأَلُوا عَنِّي».

וִישַׁעְיָהוּ מְלָאוֹ לִבּוֹ לֵאמֹר נִמְצֵאתִי לְלֹא בִקְשֻׁנִי נִדְרַשְׁתִּי לְלוֹא שָׁאָלוּ׃

Ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ⲇⲉ ⲁϥⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲟⲩⲟϩ ⲉϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲁⲩϫⲉⲙⲧ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛⲥⲉⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱⲓ ⲁⲛ ⲁⲓⲟⲩⲟⲛϩⲧ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲥⲉϣⲓⲛⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲁⲛ

But Esaeas is bold, and is saying: I was found by them who seek me not. I manifested myself unto them who ask me not.'

Ο δε Ησαιας αποτολμα και λεγει· Ευρεθην παρα των μη ζητουντων με, εφανερωθην εις τους μη ερωτωντας περι εμου.

أَمَّا مِنْ جِهَةِ إِسْرَائِيلَ فَيَقُولُ: «طُولَ النَّهَارِ بَسَطْتُ يَدَيَّ إِلَى شَعْبٍ مُعَانِدٍ وَمُقَاوِمٍ».

וְעַל־יִשְׂרָאֵל הוּא אֹמֵר פֵּרָשְׂתִּי יָדַי כָּל־הַיּוֹם אֶל־עַם סוֹרֵר וּמֹרֶה׃

Ϥϫⲱ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϫⲉ ⲁⲓⲫⲱⲣϣ ⲛ̀ⲛⲁϫⲓϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲧⲏⲣϥ ⲟⲩⲃⲉ ⲟⲩⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ϥⲉⲣⲁⲛⲧⲓⲗⲉⲅⲓⲛ

But he saith concerning Israel 'I spread out my hands all the day toward a people disobedient, and they (masc. sing.) contradict (me).'

Προς δε τον Ισραηλ λεγει· Ολην την ημεραν εξετεινα τας χειρας μου προς λαον απειθουντα και αντιλεγοντα.

إصحاح 11

هل رفض الله شعبه القديم؟

فَأَقُولُ: أَلَعَلَّ اللهَ رَفَضَ شَعْبَهُ؟ حَاشَا! لأَنِّي أَنَا أَيْضًا إِسْرَائِيلِيٌّ مِنْ نَسْلِ إِبْرَاهِيمَ مِنْ سِبْطِ بِنْيَامِينَ.

וּבְכֵן אֹמֵר אֲנִי הֲזָנַח הָאֱלֹהִים אֶת־עַמּוֹ חָלִילָה כִּי גַם־אָנֹכִי יִשְׂרְאֵלִי מִזֶּרַע אַבְרָהָם לְמַטֵּה בִנְיָמִין׃

Ϯϫⲱ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙⲏ ⲁ ⲫϯ ⲭⲁ ⲡⲉϥⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲕⲉⲅⲁⲣ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲟⲩⲏⲥⲣⲁⲏⲗⲓⲧⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡϫⲣⲟϫ ⲛ̀ⲁⲃⲣⲁⲁⲙ ⲧⲫⲩⲗⲏ ⲙ̀ⲃⲉⲛⲓⲁⲙⲓⲛ

I say then, Did God forsake his people? It shall not be. For I also am an Israelite, from (the) seed of Abraam, (the) tribe of Benjamin.

Λεγω λοιπον, Μηπως απερριψεν ο Θεος τον λαον αυτου; Μη γενοιτο· διοτι και εγω Ισραηλιτης ειμαι, εκ σπερματος Αβρααμ, εκ φυλης Βενιαμιν.

لَمْ يَرْفُضِ اللهُ شَعْبَهُ الَّذِي سَبَقَ فَعَرَفَهُ. أَمْ لَسْتُمْ تَعْلَمُونَ مَاذَا يَقُولُ الْكِتَابُ فِي إِيلِيَّا؟ كَيْفَ يَتَوَسَّلُ إِلَى اللهِ ضِدَّ إِسْرَائِيلَ قَائِلًا:

לֹא־זָנַח הָאֱלֹהִים אֶת־עַמּוֹ אֲשֶׁר יְדָעוֹ מִקֶּדֶם הֲלֹא תֵדְעוּ אֶת־אֲשֶׁר הַכָּתוּב אֹמֵר בְּאֵלִיָּהוּ וְהוּא צֹעֵק אֶל־הָאֱלֹהִים עַל־יִשְׂרָאֵל לֵאמֹר׃

Ⲙ̀ⲡⲉ ⲫϯ ⲭⲁ ⲡⲉϥⲗⲁⲟⲥ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥⲟⲩⲱⲛϥ ϣⲁⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉ ϯⲅⲣⲁⲫⲏ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϧⲉⲛ ⲏⲗⲓⲁⲥ ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁϥⲥⲉⲙⲓ ⲙ̀ⲫϯ ⲉ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅

God forsook not his people whom he foreknew. Or know ye not what the Scripture saith in Ēlias? How he interceded with God for Israel:

Δεν απερριψεν ο Θεος τον λαον αυτου, τον οποιον προεγνωρισεν. Η δεν εξευρετε τι λεγει η γραφη περι του Ηλια; πως ομιλει προς τον Θεον κατα του Ισραηλ, λεγων·

«يَا رَبُّ، قَتَلُوا أَنْبِيَاءَكَ وَهَدَمُوا مَذَابِحَكَ، وَبَقِيتُ أَنَا وَحْدِي، وَهُمْ يَطْلُبُونَ نَفْسِي!»

יְהוָֹה אֶת־נְבִיאֶיךָ הָרְגוּ וְאֶת־מִזְבְּחֹתֶיךָ הָרָסוּ וָאִוָּתֵר אֲנִי לְבַדִּי וַיְבַקְשׁוּ אֶת־נַפְשִׁי׃

Ϫⲉ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲕⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲁⲩϧⲟⲑⲃⲟⲩ ⲛⲉⲕⲙⲁⲛ̀ⲉⲣϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲁⲩⲟⲩⲟϫⲡⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲓⲥⲱϫⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲥⲉⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ

Lord, they killed thy prophets, they threw down thine altars: I alone was left; and they seek my life.'

Κυριε, τους προφητας σου εθανατωσαν και τα θυσιαστηρια σου κατεσκαψαν, και εγω εναπελειφθην μονος, και ζητουσι την ψυχην μου.

لكِنْ مَاذَا يَقُولُ لَهُ الْوَحْيُ؟ «أَبْقَيْتُ لِنَفْسِي سَبْعَةَ آلاَفِ رَجُلٍ لَمْ يُحْنُوا رُكْبَةً لِبَعْلٍ».

וּמֶה־עָנָה אֹתוֹ דְּבַר אֱלֹהִים הִשְׁאַרְתִּי לִי שִׁבְעַת אֲלָפִים אִישׁ אֲשֶׁר לֹא־כָרְעוּ לַבָּעַל׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩ ⲡⲉⲧⲉ ⲡⲓⲭⲣⲏⲙⲁⲧⲓⲥⲙⲟⲥ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲁϥ ⲁⲓⲥⲱϫⲡ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲍ̅ ⲛ̀ϣⲟ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲕⲉⲗϫ ⲕⲉⲗⲓ ⲛ̀ϯⲃⲁⲁⲗ

But what saith the oracle to him? I left to me seven thousand men, these who bent not knee to the (fern.) Baal.

Αλλα τι αποκρινεται προς αυτον ο Θεος; Αφηκα εις εμαυτον επτα χιλιαδας ανδρων, οιτινες δεν εκλιναν γονυ εις τον Βααλ.

فَكَذَلِكَ فِي الزَّمَانِ الْحَاضِرِ أَيْضًا قَدْ حَصَلَتْ بَقِيَّةٌ حَسَبَ اخْتِيَارِ النِّعْمَةِ.

וְכֵן גַּם־בְּיָמֵינוּ נִשְׁאֲרָה שְׁאֵרִית כִּבְחִירַת הֶחָסֶד׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲟⲛ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲛⲟⲩ ⲟⲩⲗⲩⲙⲙⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲙⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲛ̀ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲁϥϣⲱⲡⲓ

Thus also in this present time a remnant according to a choice of [a] grace existed.

Ουτω λοιπον και επι του παροντος καιρου απεμεινε καταλοιπον τι κατ' εκλογην χαριτος.

فَإِنْ كَانَ بِالنِّعْمَةِ فَلَيْسَ بَعْدُ بِالأَعْمَالِ، وَإِلاَّ فَلَيْسَتِ النِّعْمَةُ بَعْدُ نِعْمَةً. وَإِنْ كَانَ بِالأَعْمَالِ فَلَيْسَ بَعْدُ نِعْمَةً، وَإِلاَّ فَالْعَمَلُ لَا يَكُونُ بَعْدُ عَمَلًا.

וְאִם עַל־יְדֵי הַחֶסֶד לֹא הָיְתָה מִתּוֹךְ הַמַּעֲשִׂים כִּי אִם־כֵּן הַחֶסֶד אֵינֶנּוּ־עוֹד חָסֶד וְאִם־הָיְתָה מִתּוֹךְ הַמַּעֲשִׂים אֵינֶנּוּ־עוֹד חֶסֶד כִּי אִם־כֵּן הַמַּעֲשֶׂה יֶחְדַּל לִהְיוֹת מַעֲשֶׂה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲙⲟⲧ ⲓⲉ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ϥⲛⲁⲉⲣϩⲙⲟⲧ ⲁⲛ ϫⲉ

But if in [a] grace, then it is not from works: otherwise the grace will not be grace any more.

Εαν δε κατα χαριν, δεν ειναι πλεον εξ εργων· επειδη τοτε η χαρις δεν γινεται πλεον χαρις. Εαν δε εξ εργων, δεν ειναι πλεον χαρις· επειδη το εργον δεν ειναι πλεον εργον.

فَمَاذَا؟ مَا يَطْلُبُهُ إِسْرَائِيلُ ذَلِكَ لَمْ يَنَلْهُ. وَلكِنِ الْمُخْتَارُونَ نَالُوهُ. وَأَمَّا الْبَاقُونَ فَتَقَسَّوْا،

וְעַתָּה מַה־הוּא אֵת אֲשֶׁר־בִּקֵּשׁ יִשְׂרָאֵל לֹא הִשִׂיג רַק הַנִּבְחָרִים הֵם הִשִׂיגוּ וְהָאֲחֵרִים הִשְׁמִינוּ לְבָבָם׃

Ⲟⲩ ϫⲉ ⲫⲏ ⲡⲉⲧⲉ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲕⲱϯ ⲛ̀ⲥⲱϥ ⲫⲁⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲁϣⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ϯⲙⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲇⲉ ⲁⲥϯⲙⲁϯ ⲡⲥⲉⲡⲓ ⲇⲉ ⲁⲩⲑⲱⲙ ⲛ̀ϩⲏⲧ

What then (is) that? That which Israel sought, this he obtained not; but the chosen (lit. choice) acquired (it). But (the) rest were hardened of heart.

Τι λοιπον; Ο Ισραηλ δεν επετυχεν εκεινο το οποιον ζητει, οι εκλεκτοι ομως επετυχον· οι δε λοιποι ετυφλωθησαν,

كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «أَعْطَاهُمُ اللهُ رُوحَ سُبَاتٍ، وَعُيُونًا حَتَّى لَا يُبْصِرُوا، وَآذَانًا حَتَّى لَا يَسْمَعُوا إِلَى هَذَا الْيَوْمِ».

כַּכָּתוּב נָתַן לָהֶם הָאֱלֹהִים רוּחַ תַּרְדֵּמָה עֵינַיִם לֹא לִרְאוֹת וְאָזְנַיִם לֹא לִשְׁמֹעַ עַד־הַיּוֹם הַזֶּה׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲁ ⲫϯ ϯ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲛ̀ⲧⲱⲙⲧ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲃⲁⲗ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲙⲁϣϫ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲱⲧⲉⲙ ϣⲁ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲫⲟⲟⲩ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ

According as it is written: God gave to them a spirit of stupor, and eyes not to see, and ears not to hear until today.'

καθως ειναι γεγραμμενον· Εδωκεν εις αυτους ο Θεος πνευμα νυσταγμου, οφθαλμους δια να μη βλεπωσι και ωτα δια να μη ακουωσιν, εως της σημερον ημερας.

وَدَاوُدُ يَقُولُ: «لِتَصِرْ مَائِدَتُهُمْ فَخًّا وَقَنَصًا وَعَثْرَةً وَمُجَازَاةً لَهُمْ.

וְדָוִד אֹמֵר יְהִי שֻׁלְחָנָם לְפַח וּלְרֶשֶׁת וּלְמוֹקֵשׁ וּלְשִׁלּוּמִים לָהֶם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲇⲁⲩⲓⲇ ϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ ⲙⲁⲣⲉ ⲧⲟⲩⲧⲣⲁⲡⲉⲍⲁ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩⲫⲁϣ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϫⲟⲣϫⲥ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲛⲱⲟⲩ

And David saith: Let their table be to them a snare and a trap and a stumblingblock and a retribution to them.

Και ο Δαβιδ λεγει· Ας γεινη η τραπεζα αυτων εις παγιδα και εις βροχον και εις σκανδαλον και εις ανταποδομα εις αυτους·

لِتُظْلِمْ أَعْيُنُهُمْ كَيْ لَا يُبْصِرُوا، وَلْتَحْنِ ظُهُورَهُمْ فِي كُلِّ حِينٍ».

תֶּחְשַׁכְנָה עֵינֵיהֶם מֵרְאוֹת וּמָתְנֵיהֶם תָּמִיד הַמְעַד׃

Ⲛⲟⲩⲃⲁⲗ ⲙⲁⲣⲟⲩⲉⲣⲭⲣⲉⲙⲧⲥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲛⲁⲩ ⲙ̀ⲃⲟⲗ ⲧⲟⲩϭⲓⲥⲓ ⲙⲁⲣⲉⲥⲕⲱⲗϫ ⲛ̀ⲥⲏⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ

Let their eyes be darkened not to see; their back let it be bent (down) always.'

ας σκοτισθωσιν οι οφθαλμοι αυτων δια να μη βλεπωσι, και τον νωτον αυτων διαπαντος κυρτωσον.

خلاص الأمم

فَأَقُولُ: أَلَعَلَّهُمْ عَثَرُوا لِكَيْ يَسْقُطُوا؟ حَاشَا! بَلْ بِزَلَّتِهِمْ صَارَ الْخَلاَصُ لِلأُمَمِ لإِغَارَتِهِمْ.

וְעַתָּה אֲנִי אֹמֵר הֲנִכְשְׁלוּ לְמַעַן יִפֹּלוּ חָלִילָה כִּי בְפִשְׁעָם בָּאָה הַיְשׁוּעָה לַגּוֹיִם לְמַעַן הַקְנִיאָם׃

Ϯϫⲱ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲙⲏ ⲁⲩⲥⲗⲁϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉϩⲉⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲡⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲁ ⲡⲟⲩϫⲁⲓ ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϫⲉ ⲛ̀ⲥⲉϯⲭⲟϩ ⲛⲱⲟⲩ

I say then, Did they stumble that they might fall? It shall not be: but in their transgression (the) salvation happened to the Gentiles, that they may rouse their jealousy.

Λεγω λοιπον, Μηπως επταισαν δια να πεσωσι; Μη γενοιτο· αλλα δια της πτωσεως αυτων εγεινεν η σωτηρια εις τα εθνη, δια να κινηση αυτους εις ζηλοτυπιαν.

فَإِنْ كَانَتْ زَلَّتُهُمْ غِنًى لِلْعَالَمِ، وَنُقْصَانُهُمْ غِنًى لِلأُمَمِ، فَكَمْ بِالْحَرِيِّ مِلْؤُهُمْ؟

וְאִם־פִּשְׁעָם הָיָה לְעשֶׁר הָעוֹלָם וְנִזְקָם לְעשֶׁר הַגּוֹיִם מְלֹאָם עַל־אַחַת כַּמָּה וְכַמָּה׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲡⲟⲩⲡⲁⲣⲁⲡⲧⲱⲙⲁ ⲁϥⲉⲣ ⲟⲩⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲟⲩϭⲣⲟϩ ⲁϥⲉⲣ ⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲓⲉ ⲁⲩⲏⲣ ⲡⲉ ⲡⲟⲩϫⲱⲕ

If their transgression was the (lit. a) riches of the world, and their deficiency was riches of the Gentiles, then how great is their fulness?

Και εαν η πτωσις αυτων ηναι πλουτος του κοσμου και ελαττωσις αυτων πλουτος των εθνων, ποσω μαλλον το πληρωμα αυτων;

فَإِنِّي أَقُولُ لَكُمْ أَيُّهَا الأُمَمُ: بِمَا أَنِّي أَنَا رَسُولٌ لِلأُمَمِ أُمَجِّدُ خِدْمَتِي،

וַאֲלֵיכֶם הַגּוֹיִם אֲנִי מְדַבֵּר וּכְפִי הֱיוֹתִי שָׁלִיחַ לַגּוֹיִם אֶת־שֵׁרוּתִי אֲכַבֵּד׃

Ϯϫⲱ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲁ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉ̀ⲫⲟⲥⲟⲛ ⲙⲉⲛ ⲟⲩⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϯⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϯϯⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲁⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ

But I say to you, namely the Gentiles. Moreover, so far as I am apostle of the Gentiles, I glorify my ministry:

Διοτι προς εσας τα εθνη λεγω, Εφ' οσον μεν ειμαι εγω αποστολος των εθνων, την διακονιαν μου δοξαζω,

لَعَلِّي أُغِيرُ أَنْسِبَائِي وَأُخَلِّصُ أُنَاسًا مِنْهُمْ.

אוּלַי אוּכַל לְהַקְנִיא אֶת בְּנֵי־עַמִּי וּלְהוֹשִׁיעַ מִקְצָתָם׃

Ϫⲉ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϯⲭⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲥⲁⲣⲝ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲛ̀ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ

that I may rouse the jealousy of my flesh, and save some of them.

ισως κινησω εις ζηλοτυπιαν αυτους, οιτινες ειναι σαρξ μου και σωσω τινας εξ αυτων.

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ رَفْضُهُمْ هُوَ مُصَالَحَةَ الْعَالَمِ، فَمَاذَا يَكُونُ اقْتِبَالُهُمْ إِلاَّ حَيَاةً مِنَ الأَمْوَاتِ؟

כִּי אִם־דְּחִיָּתָם רִצּוּי לָעוֹלָם מָה־אֵפוֹא תִּהְיֶה אֲסֵפָתָם הֲלֹא חַיִּים מִן־הַמֵּתִים׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲁ ⲡⲟⲩϩⲓⲟⲩⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲁϥⲉⲣ ⲟⲩϩⲱⲧⲡ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲟⲥⲙⲟⲥ ⲓⲉ ⲁϣ ⲡⲉ ⲡⲟⲩⲓⲛⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲡⲱⲛϧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ

For if their casting away made a reconciliation of the world, then what is their bringing in except (the) life from them who are dead?

Διοτι εαν η αποβολη αυτων ηναι φιλιωσις του κοσμου, τι θελει εισθαι η προσληψις αυτων ειμη ζωη εκ νεκρων;

وَإِنْ كَانَتِ الْبَاكُورَةُ مُقَدَّسَةً فَكَذَلِكَ الْعَجِينُ! وَإِنْ كَانَ الأَصْلُ مُقَدَّسًا فَكَذَلِكَ الأَغْصَانُ!

וְאִם־הַתְּרוּמָה קֹדֶשׁ הָעִסָּה קֹדֶשׁ כָּמוֹהָ וְאִם־הַשֹּׁרֶשׁ קֹדֶשׁ הָעֲנָפִים קֹדֶשׁ כָּמוֹהוּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ϯⲁⲡⲁⲣⲭⲏ ⲟⲩⲁⲃ ⲓⲉ ϥⲟⲩⲁⲃ ⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲓⲕⲉⲟⲩⲱϣⲉⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲓⲥϫⲉ ϯⲛⲟⲩⲛⲓ ⲟⲩⲁⲃ ⲓⲉ ⲥⲟⲩⲁⲃ ⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲕⲉϫⲁⲗ

But if the firstfruit (is) holy, then holy also is the lump: and if the root (is) holy, then holy also are the branches.

Και εαν η ζυμη ηναι αγια, ειναι και το φυραμα· και εαν η ριζα ηναι αγια, ειναι και οι κλαδοι.

فَإِنْ كَانَ قَدْ قُطِعَ بَعْضُ الأَغْصَانِ، وَأَنْتَ زَيْتُونَةٌ بَرِّيَّةٌ طُعِّمْتَ فِيهَا، فَصِرْتَ شَرِيكًا فِي أَصْلِ الزَّيْتُونَةِ وَدَسَمِهَا،

וְכִי נִקְּפוּ מִקְצָת הָעֲנָפִים וְאַתָּה זֵית הַיַּעַר הֻרְכַּבְתָּ תַחְתֵּיהֶם וְנִתְחַבַּרְתָּ לְשֹׁרֶשׁ הַזַּיִת וּלְדִשְׁנוֹ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲁ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓϫⲁⲗ ⲁⲩⲕⲱⲣϫ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ϯⲃⲱ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ ⲛ̀ϣⲁϣⲓ ⲁⲩⲉⲣⲕⲓⲛⲇⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲕⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲙ̀ⲡⲓⲕⲉⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲑⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ϯⲃⲱ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ

But if some from the branches were cut off, but thou, being from the bitter olive tree wert grafted in among them, and thou shared in (the) fatness of (the) root of the olive tree;

Αλλ' εαν τινες των κλαδων απεκοπησαν, συ δε αγριελαια ουσα ενεκεντρισθης μεταξυ αυτων και εγεινες συγκοινωνος της ριζης και της παχυτητος της ελαιας,

فَلَا تَفْتَخِرْ عَلَى الأَغْصَانِ. وَإِنِ افْتَخَرْتَ، فَأَنْتَ لَسْتَ تَحْمِلُ الأَصْلَ، بَلِ الأَصْلُ إِيَّاكَ يَحْمِلُ!

אַל־תִּתְפָּאֵר עַל־הָעֲנָפִים וְאִם־תִּתְפָּאֵר דַּע שָׁאַתָּה לֹא תִשָׂא אֶת־הַשֹּׁרֶשׁ כִּי אִם־הַשֹּׁרֶשׁ נֹשֵׂא אוֹתָךְ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓϫⲁⲗ ⲓⲥϫⲉ ⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲕϣⲟⲩϣⲟⲩ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲛ ⲉⲧϥⲁⲓ ϧⲁ ϯⲛⲟⲩⲛⲓ ⲁⲗⲗⲁ ϯⲛⲟⲩⲛⲓ ⲉⲧⲧⲱⲟⲩⲛ ϧⲁⲣⲟⲕ

boast not thyself over the branches. But if thou indeed (pron.) boastest thyself, thou (art) not (that) which beareth the root, but the root (is that) which lifteth up thee.

μη κατακαυχασαι εναντιον των κλαδων· εαν δε κατακαυχασαι, συ δεν βασταζεις την ριζαν, αλλ' η ριζα σε.

فَسَتَقُولُ: «قُطِعَتِ الأَغْصَانُ لأُطَعَّمَ أَنَا!»

וְכִי תֹאמַר הֲלֹא נִקְּפוּ הָעֲנָפִים לְמַעַן אֻרְכַּב אָנִי׃

Ⲭⲛⲁϫⲟⲥ ⲟⲩⲛ ϫⲉ ϩⲁⲛⲟⲩⲟⲛ ⲕⲱⲣϫ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓϫⲁⲗ ϩⲓⲛⲁ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲉⲣⲕⲩⲛⲇⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ

Thou wilt say then, that some from the branches were cut off, that I indeed (pron.) might be grafted in.

Θελεις ειπει λοιπον· Απεκοπησαν οι κλαδοι, δια να εγκεντρισθω εγω.

حَسَنًا! مِنْ أَجْلِ عَدَمِ الإِيمَانِ قُطِعَتْ، وَأَنْتَ بِالإِيمَانِ ثَبَتَّ. لَا تَسْتَكْبِرْ بَلْ خَفْ!

כֵּן הַדָּבָר הֵמָּה נִקְּפוּ עַל־אֲשֶׁר לֹא הֶאֱמִינוּ וְאַתָּה הִנְּךָ קַיָּם עַל־יְדֵי הָאֱמוּנָה אַל־תִּתְגָּאֶה כִּי אִם־יְרָא׃

Ⲕⲁⲗⲱⲥ ⲁⲩⲕⲱⲣϫ ϧⲉⲛ ⲧⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲕⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲕ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ⲙ̀ⲡⲉⲣϭⲓⲥⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲣⲓϩⲟϯ

Well; they were cut off in their unbelief, but thou indeed (pron.) standest in (the) faith. Be not proud, but fear.

Καλως· δια την απιστιαν απεκοπησαν, συ δε δια της πιστεως ιστασαι· μη υψηλοφρονει, αλλα φοβου·

لأَنَّهُ إِنْ كَانَ اللهُ لَمْ يُشْفِقْ عَلَى الأَغْصَانِ الطَّبِيعِيَّةِ فَلَعَلَّهُ لَا يُشْفِقُ عَلَيْكَ أَيْضًا!

כִּי הִנֵּה הָאֱלֹהִים לֹא־חָס עַל־הָעֲנָפִים הַנּוֹלָדִים מִן־הָעֵץ וְאוּלַי לֹא־יָחוּס גַּם־עָלֶיךָ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲡⲉ ⲫϯ ϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲓⲕⲁⲧⲁⲫⲩⲥⲓⲥ ⲛ̀ϫⲁⲗ ⲟⲩⲇⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ϩⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲉϥϯⲁⲥⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲕ

For if God spared not the branches according to nature, neither thee also shall he spare.

διοτι εαν ο Θεος δεν εφεισθη τους φυσικους κλαδους, προσεχε μηπως δεν φεισθη μηδε σε.

فَهُوَذَا لُطْفُ اللهِ وَصَرَامَتُهُ: أَمَّا الصَّرَامَةُ فَعَلَى الَّذِينَ سَقَطُوا، وَأَمَّا اللُّطْفُ فَلَكَ، إِنْ ثَبَتَّ فِي اللُّطْفِ، وَإِلاَّ فَأَنْتَ أَيْضًا سَتُقْطَعُ.

לָכֵן רְאֵה־נָא טוֹבַת אֱלֹהִים וְזַעְמוֹ זַעְמוֹ עַל־הַנֹּפְלִים וְעָלֶיךָ טוֹבָתוֹ אִם־תַּעֲמֹד בְּטוֹבָתוֹ וְאִם־אַיִן גַּם־אַתָּה תִכָּרֵת׃

Ⲁⲛⲁⲩ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϯⲙⲉⲧⲭⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥϣⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲛⲏ ⲙⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩϩⲉⲓ ⲟⲩϣⲱⲧ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ϫⲱⲕ ⲟⲩⲙⲉⲧⲭⲣ̅ⲥ̅ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁⲕϣⲁⲛⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲭⲣ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ϩⲱⲕ ⲥⲉⲛⲁⲕⲟⲣϫⲕ

See then the kindness and the severity of God: upon them indeed who fell [a] severity; but upon thee [a] kindness of God, if thou shouldst stay in the kindness: otherwise thou also wilt be cut off.

Ιδε λοιπον την χρηστοτητα και την αυστηροτητα του Θεου, επι μεν τους πεσοντας την αυστηροτητα, επι σε δε την χρηστοτητα, εαν επιμεινης εις την χρηστοτητα· διοτι αλλως και συ θελεις αποκοπη.

وَهُمْ إِنْ لَمْ يَثْبُتُوا فِي عَدَمِ الإِيمَانِ سَيُطَعَّمُونَ. لأَنَّ اللهَ قَادِرٌ أَنْ يُطَعِّمَهُمْ أَيْضًا.

וְגַם־הֵמָּה אִם־לֹא יַעַמְדוּ בְּמִרְיָם יֻרְכָּבוּ כִּי־יָכֹל הָאֱלֹהִים לָשׁוּב לְהַרְכִּיבָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛⲓⲕⲉⲭⲱⲟⲩⲛⲓ ⲁⲩϣ̀ⲧⲉⲙⲟϩⲓ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲑⲛⲁϩϯ ⲥⲉⲛⲁⲉⲣⲕⲩⲛⲇⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲕⲉⲥⲟⲡ

And the others, if they should not stay in the unbelief will be grafted in again.

Και εκεινοι δε, εαν δεν επιμεινωσιν εις την απιστιαν, θελουσιν εγκεντρισθη· διοτι δυνατος ειναι ο Θεος παλιν να εγκεντριση αυτους.

لأَنَّهُ إِنْ كُنْتَ أَنْتَ قَدْ قُطِعْتَ مِنَ الزَّيْتُونَةِ الْبَرِّيَّةِ حَسَبَ الطَّبِيعَةِ، وَطُعِّمْتَ بِخِلاَفِ الطَّبِيعَةِ فِي زَيْتُونَةٍ جَيِّدَةٍ، فَكَمْ بِالْحَرِيِّ يُطَعَّمُ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ هُمْ حَسَبَ الطَّبِيعَةِ، فِي زَيْتُونَتِهِمِ الْخَاصَّةِ؟

הֵן אַתָּה נִגְזַרְתָּ מֵעֵץ אֲשֶׁר בְּטִבְעוֹ זֵית יָעַר וְהֻרְכַּבְתָּ שֶׁלּא כְטֶבַע בְּזַיִת טוֹב עַל־אַחַת כַּמָּה וְכַמָּה שֶׁיֻּרְכְּבוּ אֵלֶּה כְטִבְעָם בַּזַּיִת אֲשֶׁר יָצְאוּ מִמֶּנּוּ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲁⲩⲕⲟⲣϫⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ϯⲕⲁⲧⲁⲫⲩⲥⲓⲥ ⲙ̀ⲃⲱ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ ⲛ̀ϣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲁⲩⲉⲣⲕⲩⲛⲇⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲕ ⲡⲁⲣⲁ ⲧⲉⲕⲫⲩⲥⲓⲥ ⲉ̀ϯⲃⲱ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲧⲉⲙ ⲡⲱⲥⲟ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲛⲁⲓ ⲉⲩⲛⲁⲉⲣⲕⲩⲛⲇⲣⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲧⲟⲩⲫⲩⲥⲓⲥ ⲉⲧⲟⲩⲃⲱ ⲛ̀ϫⲱⲓⲧ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

If thou (pron.) wert cut away from the olive tree, bitter according to nature, and wert grafted in contrary to thy nature into the sweet olive tree, how much more may these be grafted in according to their nature into their own olive tree.

Επειδη εαν συ απεκοπης απο της φυσικης αγριελαιας και παρα φυσιν ενεκεντρισθης εις καλλιελαιαν, ποσω μαλλον ουτοι οι φυσικοι θελουσιν εγκεντρισθη εις την ιδιαν αυτων ελαιαν.

رحمة الله تشمل الجميع

فَإِنِّي لَسْتُ أُرِيدُ أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنْ تَجْهَلُوا هَذَا السِّرَّ، لِئَلاَّ تَكُونُوا عِنْدَ أَنْفُسِكُمْ حُكَمَاءَ: أَنَّ الْقَسَاوَةَ قَدْ حَصَلَتْ جُزْئِيًّا لإِسْرَائِيلَ إِلَى أَنْ يَدْخُلَ مِلْؤُ الأُمَمِ،

כִּי לֹא־אֲכַחֵד מִכֶּם אַחַי אֶת־הַסּוֹד הַזֶה פֶּן־תִּהְיוּ חֲכָמִים בְּעֵינֵיכֶם שֶׁיִּשְׂרָאֵל בָּא לִידֵי טִמְטוּם הַלֵּב לְמִקְצָתוֹ עַד כִּי־יִכָּנֵס מְלֹא הַגּוֹיִם׃

Ⲛϯⲟⲩⲉϣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲁⲓⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲃⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲟⲩⲑⲱⲙ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲡⲟⲙⲉⲣⲟⲥ ϣⲁⲧⲉ ⲡϫⲱⲕ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲓ̀ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ

But I wish you not, my brethren, to be (lit. being) ignorant of this mystery, that ye may not become wise to yourselves only, that an hardening of heart happened to Israel in part, until (the) fulness of the Gentiles come in;

Διοτι δεν θελω να αγνοητε, αδελφοι, το μυστηριον τουτο, δια να μη υψηλοφρονητε, οτι τυφλωσις κατα μερος εγεινεν εις τον Ισραηλ, εωσου εισελθη το πληρωμα των εθνων,

وَهَكَذَا سَيَخْلُصُ جَمِيعُ إِسْرَائِيلَ. كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «سَيَخْرُجُ مِنْ صِهْيَوْنَ الْمُنْقِذُ وَيَرُدُّ الْفُجُورَ عَنْ يَعْقُوبَ.

וְכֵן כָּל־יִשְׂרָאֵל יִוָּשֵׁעַ כַּכָּתוּב וּבָא לְצִיּוֹן גּוֹאֵל וְיָשִׁיב פֶּשַׁע מִיַּעֲקֹב׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲡⲓⲥ̅ⲗ̅ ⲧⲏⲣϥ ⲉϥⲉ̀ⲛⲟϩⲉⲙ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲉϥⲉ̀ⲓ̀ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲥⲓⲱⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁⲥⲑⲟ ⲛ̀ⲛⲓⲙⲉⲧⲁⲥⲉⲃⲏⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲓⲁⲕⲱⲃ

and thus all Israel shall be saved: according as it is written: He who will save shall come from Sion, he shall turn [the] ungodlinesses from Jacob.'

και ουτω πας ο Ισραηλ θελει σωθη, καθως ειναι γεγραμμενον· Θελει ελθει εκ Σιων ο λυτρωτης και θελει αποστρεψει τας ασεβειας απο του Ιακωβ·

وَهَذَا هُوَ الْعَهْدُ مِنْ قِبَلِي لَهُمْ مَتَى نَزَعْتُ خَطَايَاهُمْ».

וְזֹאת בְּרִיתִי אֲשֶׁר אֶכְרֹת אִתָּם כִּי אֶסְלַח לַעֲוֹנָם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲑⲁⲓ ⲧⲉ ⲧⲁⲇⲓⲁⲑⲏⲕⲏ ⲉⲑⲛⲁϣⲱⲡⲓ ⲛⲱⲟⲩ ϩⲟⲧⲁⲛ ⲁⲓϣⲁⲛⲱⲗⲓ ⲛ̀ⲛⲟⲩⲛⲟⲃⲓ

And this is my covenant which will be to them, when I should take away their sins.

Και αυτη ειναι η παρ' εμου διαθηκη προς αυτους, Οταν αφαιρεσω τας αμαρτιας αυτων.

مِنْ جِهَةِ الإِنْجِيلِ هُمْ أَعْدَاءٌ مِنْ أَجْلِكُمْ، وَأَمَّا مِنْ جِهَةِ الاخْتِيَارِ فَهُمْ أَحِبَّاءُ مِنْ أَجْلِ الآبَاءِ،

הֵן בִּדְבַר הַבְּשׂוֹרָה אֹיְבִים הֵם בִּגְלַלְכֶם וּבִדְבַר הַבְּחִירָה חֲבִיבִים הֵם בִּגְלַל הָאָבוֹת׃

Ⲕⲁⲧⲁ ⲙⲉⲛ ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ϩⲁⲛϫⲁϫⲓ ⲛⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ϯⲙⲉⲧⲥⲱⲧⲡ ⲇⲉ ϩⲁⲛⲙⲉⲛⲣⲁϯ ⲛⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲛⲟⲩⲓⲟϯ

According indeed to the Gospel they are enemies, because of you; but according to the choice they are beloved, because of their fathers,

Κατα μεν το ευαγγελιον, ειναι εχθροι δια σας, κατα δε την εκλογην αγαπητοι δια τους πατερας.

لأَنَّ هِبَاتِ اللهِ وَدَعْوَتَهُ هِيَ بِلاَ نَدَامَةٍ.

כִּי לֹא־יִנָּחֵם הָאֱלֹהִים עַל־מַתְּנוֹתָיו וְלֹא עַל־קְרִיאָתוֹ׃

Ϩⲁⲛⲁⲑⲟⲩⲱⲙ ⲛ̀ϩⲑⲏⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛⲉ ⲛⲓϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲑⲱϩⲉⲙ

for not repented of are the graces of God and the calling.

Διοτι ανεπιδεκτα μεταμελειας ειναι τα χαρισματα και η προσκλησις του Θεου.

فَإِنَّهُ كَمَا كُنْتُمْ أَنْتُمْ مَرَّةً لَا تُطِيعُونَ اللهَ، وَلكِنِ الآنَ رُحِمْتُمْ بِعِصْيَانِ هَؤُلاَءِ،

כִּי כַּאֲשֶׁר גַּם־אַתֶּם מִלְּפָנִים מַמְרִים הֱיִיתֶם אֶת־פִּי אֱלֹהִים וְעַתָּה הוּחַנְתֶּם בְּמִרְיָם שֶׁל־אֵלֶּה׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲫϯ ⲛ̀ⲟⲩⲥⲏⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁⲩⲛⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲁⲓ

For as ye (pron.) were disobedient to God once, but now had mercy shown you in the disobedience of these,

Διοτι καθως και σεις ηπειθησατε ποτε εις τον Θεον, τωρα ομως ηλεηθητε εν τη απειθεια τουτων,

هَكَذَا هَؤُلاَءِ أَيْضًا الآنَ، لَمْ يُطِيعُوا لِكَيْ يُرْحَمُوا هُمْ أَيْضًا بِرَحْمَتِكُمْ.

כֵּן גַּם־אֵלֶּה עַתָּה מַמְרִים לְמַעַן יֻחַנּוּ גַם־הֵם עַל־יְדֵי חֲנִינַתְכֶם׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲛⲁⲓ ϩⲱⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ ⲁⲩⲉⲣⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲥⲁ ⲡⲉⲧⲉⲛⲛⲁⲓ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲥⲉⲛⲁⲓ ⲛⲱⲟⲩ ϩⲱⲟⲩ ϯⲛⲟⲩ

thus these also now became disobedient with a view to your mercy, that these also now might have mercy shown them.

ουτω και ουτοι ηπειθησαν τωρα εν τω υμετερω ελεει, δια να ελεηθωσι και αυτοι·

لأَنَّ اللهَ أَغْلَقَ عَلَى الْجَمِيعِ مَعًا فِي الْعِصْيَانِ، لِكَيْ يَرْحَمَ الْجَمِيعَ.

כִּי־הָאֱלֹהִים הִסְגִּיר אֶת־כֻּלָּם לַמֶּרִי לְמַעַן יָחֹן אֶת־כֻּלָּם׃

Ⲁ ⲫϯ ⲅⲁⲣ ⲙⲁϣⲑⲁⲙ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ϧⲁ ⲟⲩⲙⲉⲧⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲛⲁⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ

For God shut up all in (lit. into under) [a] disobedience, that he might have mercy upon all.

διοτι ο Θεος συνεκλεισε τους παντας εις την απειθειαν, δια να ελεηση τους παντας.

تسبحة الله

يَا لَعُمْقِ غِنَى اللهِ وَحِكْمَتِهِ وَعِلْمِهِ! مَا أَبْعَدَ أَحْكَامَهُ عَنِ الْفَحْصِ وَطُرُقَهُ عَنِ الاسْتِقْصَاءِ!

מֶה־עָמֹק עשֶׁר חָכְמַת אֱלֹהִים וְעשֶׁר דַּעְתּוֹ מִשְׁפָּטָיו מִי יַחְקֹר וּדְרָכָיו מִי יִמְצָא׃

Ⲱ ⲡϣⲱⲕ ⲛ̀ϯⲙⲉⲧⲣⲁⲙⲁⲟ ⲛⲉⲙ ϯⲥⲟⲫⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲡⲓⲉⲙⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϩⲱⲥ ϩⲁⲛⲁⲧϧⲉⲧϧⲱⲧⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲉϥϩⲁⲡ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲁⲧϭⲓⲧⲁⲧⲥⲓ ⲛ̀ⲥⲱⲟⲩ ⲛⲉ ⲛⲉϥⲙⲱⲓⲧ

O (the) depth of the riches and the wisdom and the knowledge of God! how unsearchable are his judgements, and untraceable are his ways!

Ω βαθος πλουτου και σοφιας και γνωσεως Θεου. Ποσον ανεξερευνητοι ειναι αι κρισεις αυτου και ανεξιχνιαστοι αι οδοι αυτου.

«لأَنْ مَنْ عَرَفَ فِكْرَ الرَّبِّ؟ أَوْ مَنْ صَارَ لَهُ مُشِيرًا؟

כִּי מִי־תִכֵּן אֶת־רוּחַ יְהוָֹה וְאִישׁ עֲצָתוֹ יוֹדִיעֶנּוּ׃

Ⲛⲓⲙ ⲅⲁⲣ ⲡⲉⲧⲁϥⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡϩⲏⲧ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲁϥⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲥⲟϭⲛⲓ ⲛⲉⲙⲁϥ

For who knew (the) heart of the Lord? Or who shared counsel with him?

Διοτι τις εγνωρισε τον νουν του Κυριου; η τις εγεινε συμβουλος αυτου;

أَوْ مَنْ سَبَقَ فَأَعْطَاهُ فَيُكَافَأَ؟»

אוֹ מִי הִקְדִּים אֹתוֹ בְדָבָר וִישֻׁלַּם לוֹ׃

Ⲓⲉ ⲛⲓⲙ ⲁϥⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ϯ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉϥϯ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲧⲟⲩϣⲉⲃⲓⲱ

Or who first gave to him, and he gave to him in 'exchange?

η τις εδωκε τι πρωτος εις αυτον, δια να γεινη εις αυτον ανταποδοσις;

لأَنَّ مِنْهُ وَبِهِ وَلَهُ كُلَّ الأَشْيَاءِ. لَهُ الْمَجْدُ إِلَى الأَبَدِ. آمِينَ.

הֲלֹא מִמֶּנּוּ הַכֹּל וְעַל־יָדוֹ הַכֹּל וְאֵלָיו הַכֹּל וְלוֹ הַכָּבוֹד לְעוֹלָמִים אָמֵן׃

Ϫⲉ ϩⲁⲛⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲛⲉ ⲟⲩⲟϩ ϩⲁⲛⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛⲉ ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲁⲙⲏⲛ

because from him, and through him, and into him are all things. His is the glory for ever. Amen.

Επειδη εξ αυτου και δι' αυτου και εις αυτον ειναι τα παντα. Αυτω, η δοξα εις τους αιωνας. Αμην.

إصحاح 12

ذبائح حية

فَأَطْلُبُ إِلَيْكُمْ أَيُّهَا الإِخْوَةُ بِرَأْفَةِ اللهِ أَنْ تُقَدِّمُوا أَجْسَادَكُمْ ذَبِيحَةً حَيَّةً مُقَدَّسَةً مَرْضِيَّةً عِنْدَ اللهِ، عِبَادَتَكُمُ الْعَقْلِيَّةَ.

וְעַתָּה הִנְנִי מְעוֹרֵר אֶתְכֶם אַחַי בְּרַחֲמֵי אֱלֹהִים אֲשֶׁר תַּגִּישׁוּ אֶת־גְּוִיּוֹתֵיכֶם קָרְבָּן חַי וְקָדוֹשׁ וְנִרְצֶה לֵאלֹהִים וְהָיְתָה זֹּאת עֲבוֹדַתְכֶם הַשִׂכְלִית׃

Ϯϯϩⲟ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲙⲉⲧϣⲉⲛϩⲏⲧ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲁϩⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲥⲱⲙⲁ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϣⲟⲩϣⲱⲟⲩϣⲓ ⲉϥⲟⲛϧ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ⲉϥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉⲧⲉⲛϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲗⲟⲅⲓⲕⲟⲛ ⲉϥⲣⲁⲛⲁϥ

But I beseech you, my brethren, through the compassions of God to present your bodies as a sacrifice living, holy, pleasing to God, and your reasonable worship, pleasing.

Σας παρακαλω λοιπον, αδελφοι, δια των οικτιρμων του Θεου, να παραστησητε τα σωματα σας θυσιαν ζωσαν, αγιαν, ευαρεστον εις τον Θεον, ητις ειναι η λογικη σας λατρεια,

وَلَا تُشَاكِلُوا هَذَا الدَّهْرَ، بَلْ تَغَيَّرُوا عَنْ شَكْلِكُمْ بِتَجْدِيدِ أَذْهَانِكُمْ، لِتَخْتَبِرُوا مَا هِيَ إِرَادَةُ اللهِ: الصَّالِحَةُ الْمَرْضِيَّةُ الْكَامِلَةُ.

וְאַל־תִּדַּמּוּ לָעוֹלָם הַזֶּה כִּי אִם־הִתְחַלְּפוּ לִהְיוֹת לָכֶם לֵב חָדָשׁ לִבְחֹן מַה־הוּא רְצוֹן הָאֱלֹהִים הַטּוֹב וְהַנֶּחְמָד וְהַשָּׁלֵם׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲥⲭⲏⲙⲁ ϫⲉ ⲛⲉⲙ ⲡⲁⲓⲉⲛⲉϩ ⲁⲗⲗⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲉⲃⲧ ⲡⲉⲧⲉⲛⲥⲙⲟⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲃⲉⲣⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲕⲁϯ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ϫⲉ ⲟⲩ ⲡⲉ ⲫⲟⲩⲱϣ ⲙ̀ⲫϯ ⲡⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲉ̀ⲑⲣⲁⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲧϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

And that ye should no more share fashion with this age. But should change your form in a newness of the understanding, to prove what is (the) wish of God, the good which is pleasing and which is complete.

και μη συμμορφονεσθε με τον αιωνα τουτον, αλλα μεταμορφονεσθε δια της ανακαινισεως του νοος σας, ωστε να δοκιμαζητε τι ειναι το θελημα του Θεου, το αγαθον και ευαρεστον και τελειον.

فَإِنِّي أَقُولُ بِالنِّعْمَةِ الْمُعْطَاةِ لِي، لِكُلِّ مَنْ هُوَ بَيْنَكُمْ: أَنْ لَا يَرْتَئِيَ فَوْقَ مَا يَنْبَغِي أَنْ يَرْتَئِيَ، بَلْ يَرْتَئِيَ إِلَى التَّعَقُّلِ، كَمَا قَسَمَ اللهُ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِقْدَارًا مِنَ الإِيمَانِ.

כִּי עַל־פִּי הַחֶסֶד הַנִּתָּן לִי אֹמֵר אֲנִי לְכָל־אִישׁ בָּכֶם לְבִלְתִּי רוּם־לְבָבוֹ לְמַעְלָה מִן־הָרָאוּי כִּי אִם־יְהִי צָנוּעַ בְּמַחְשְׁבוֹתָיו כְּמִדַּת הָאֱמוּנָה אֲשֶׁר־חָלַק לוֹ הָאֱלֹהִים׃

Ϯϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲉⲧⲧⲟⲓ ⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣϩⲟⲩⲟ ⲙⲉⲩⲓ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲥϣⲉ ⲉ̀ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ϭⲓⲥⲃⲱ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲁ ⲫϯ ⲫⲱϣ ⲛⲁϥ ⲛ̀ⲟⲩϣⲓ ⲛ̀ⲛⲁϩϯ

For I say through the grace which is given to me, to every one who is among you, not to think grandly beyond that which is right to think, but to think prudently, each one according as God divided to him a measure of faith.

Διοτι λεγω δια της χαριτος της εις εμε δοθεισης προς παντα οστις ειναι μεταξυ σας, να μη φρονη υψηλοτερα παρ' ο, τι πρεπει να φρονη, αλλα να φρονη ωστε να σωφρονη, κατα το μετρον της πιστεως, το οποιον ο Θεος εμοιρασεν εις εκαστον.

فَإِنَّهُ كَمَا فِي جَسَدٍ وَاحِدٍ لَنَا أَعْضَاءٌ كَثِيرَةٌ، وَلكِنْ لَيْسَ جَمِيعُ الأَعْضَاءِ لَهَا عَمَلٌ وَاحِدٌ،

כִּי כַּאֲשֶׁר בְּגוּף אֶחָד יֶשׁ־לָנוּ אֵבָרִים הַרְבֵּה וְלֹא כָל־הָאֵבָרִים יְשַׁמְּשׁוּ שִׁמּוּשׁ אֶחָד׃

Ⲙ̀ⲫⲣⲏϯ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ϩⲣⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲙ̀ⲙⲉⲗⲟⲥ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛⲓⲙⲉⲗⲟⲥ ⲇⲉ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲟⲩϩⲱⲃ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲁⲛ ⲡⲉⲧⲉⲛⲧⲱⲟⲩ

For as in one body we have many members, but all the members have not one work:

Διοτι καθως εχομεν εν ενι σωματι μελη πολλα, παντα δε τα μελη δεν εχουσι το αυτο εργον,

هَكَذَا نَحْنُ الْكَثِيرِينَ: جَسَدٌ وَاحِدٌ فِي الْمَسِيحِ، وَأَعْضَاءٌ بَعْضًا لِبَعْضٍ، كُلُّ وَاحِدٍ لِلآخَرِ.

כֵּן אֲנַחְנוּ הָרַבִּים גּוּף אֶחָד בַּמָּשִׁיחַ וְכָל־אֶחָד וְאֶחָד מִמֶּנּוּ אֵבָר לַחֲבֵרוֹ׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲱⲛ ϧⲁ ⲛⲓⲙⲏϣ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲟⲩⲥⲱⲙⲁ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϩⲁⲛⲙⲉⲗⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ

thus we also, namely many, being one body in Christ, are each of us members of one another.

ουτω και ημεις οι πολλοι εν σωμα ειμεθα εν Χριστω, ο δε καθεις μελη αλληλων.

وَلكِنْ لَنَا مَوَاهِبُ مُخْتَلِفَةٌ بِحَسَبِ النِّعْمَةِ الْمُعْطَاةِ لَنَا: أَنُبُوَّةٌ فَبِالنِّسْبَةِ إِلَى الإِيمَانِ،

וְיֶשׁ־לָנוּ מַתָּנוֹת שֹׁנוֹת כַּחֶסֶד הַנִּתָּן לָנוּ אִם־נְבוּאָה הִיא תְּהִי כְּמִדַּת הָאֱמוּנָה׃

Ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲛ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ϩⲁⲛϩⲙⲟⲧ ⲉⲩϣⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲕⲁⲧⲁ ⲡϣⲓ ⲙ̀ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲉⲧⲧⲟⲓ ⲛⲁⲛ ⲓⲧⲉ ⲟⲩⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲓⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲑⲟⲛⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ

But having graces diversified according to (the) measure of the grace which is given to us. Whether [a] prophecy, according to the likeness of (the) faith;

Εχοντες δε χαρισματα διαφορα κατα την δοθεισαν εις ημας χαριν, ειτε προφητειαν, ας προφητευωμεν κατα την αναλογιαν της πιστεως,

أَمْ خِدْمَةٌ فَفِي الْخِدْمَةِ، أَمِ الْمُعَلِّمُ فَفِي التَّعْلِيمِ،

וְאִם־שִׁמּוּשׁ לְאִישׁ יַעֲסֹק בְּשִׁמּוּשׁוֹ וְאִם־מוֹרֶה בְּהוֹרָאָתוֹ׃

Ⲓⲧⲉ ⲟⲩⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ϧⲉⲛ ϯⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲓⲧⲉ ⲡⲉⲧϯⲥⲃⲱ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥϯⲥⲃⲱ

or a ministry, in the ministry; or he who teacheth, in the (work of) teaching;

ειτε διακονιαν, ας καταγινωμεθα εις την διακονιαν, ειτε διδασκει τις, ας καταγινηται εις την διδασκαλιαν,

أَمِ الْوَاعِظُ فَفِي الْوَعْظِ، الْمُعْطِي فَبِسَخَاءٍ، الْمُدَبِّرُ فَبِاجْتِهَادٍ، الرَّاحِمُ فَبِسُرُورٍ.

וְאִם־מוֹכִיחַ בְּתוֹכַחְתּוֹ הַנּוֹתֵן יַעֲשֶׂה בְּתָם־לֵבָב וְהַמַּנְהִיג בִּשְׁקִידָה וְהַגֹּמֵל חֶסֶד בְּסֵבֶר פָּנִים יָפוֹת׃

Ⲓⲧⲉ ⲡⲉⲧϯⲛⲟⲙϯ ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲑⲁⲧϩⲏⲧ ⲫⲏ ⲉⲧϯ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧϩⲁⲡⲗⲟⲩⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲭⲏ ϧⲁϫⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ

or he who exhorteth, in [the] persuasion; he who giveth, in [a] singleness of purpose: he who is in the foremost place, in [a] diligence; he who hath mercy, in [a] joy.

ειτε προτρεπει τις, εις την προτροπην· ο μεταδιδων, ας μεταδιδη εν απλοτητι, ο προισταμενος ας προισταται μετ' επιμελειας, ο ελεων ας ελεη εν ιλαροτητι.

المحبة

اَلْمَحَبَّةُ فَلْتَكُنْ بِلاَ رِيَاءٍ. كُونُوا كَارِهِينَ الشَّرَّ، مُلْتَصِقِينَ بِالْخَيْرِ.

אַהֲבַתְכֶם תְּהִי בְּלִי חֲנֻפָּה שִׂנְאוּ אֶת־הָרַע וְדִבְקוּ בַטּוֹב׃

Ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲙⲉⲧϣⲟⲃⲓ ⲛ̀ϧⲏⲧⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲫⲏⲧ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲟⲙⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲅⲁⲑⲟⲛ

[The] love in which there is not hypocrisy. Fleeing from the evil, uniting yourselves to the good,

Η αγαπη ας ηναι ανυποκριτος. Αποστρεφεσθε το πονηρον, προσκολλασθε εις το αγαθον,

وَادِّينَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا بِالْمَحَبَّةِ الأَخَوِيَّةِ، مُقَدِّمِينَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فِي الْكَرَامَةِ.

אֶהֱבוּ אֶת־אֲחֵיכֶם מְחַבְּבִים זֶה אֶת־זֶה הַקְדִּימוּ אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ לִנְהוֹג בּוֹ כָּבוֹד׃

Ϧⲉⲛ ϯⲙⲉⲧⲙⲁⲓⲥⲟⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲭⲏ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲓ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲭⲁ ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲧⲁⲓⲟ

in [the] brotherly love being in [a] love toward one another, preferring one another above yourselves in [an] honour.

γινεσθε προς αλληλους φιλοστοργοι δια της φιλαδελφιας, προλαμβανοντες να τιματε αλληλους,

غَيْرَ مُتَكَاسِلِينَ فِي الاجْتِهَادِ، حَارِّينَ فِي الرُّوحِ، عَابِدِينَ الرَّبَّ،

שִׁקְדוּ וְאַל־תֵּעָצֵלוּ הִתְלַהֲבוּ בָרוּחַ וִהְיוּ עֲבָדִים לָאָדוֹן׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϭⲛⲁⲩ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ϯⲥⲡⲟⲩⲇⲏ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϧⲏⲙ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲙ̀ⲡ⳪̅

Being not slothful in [the] diligence, being fervent in the spirit, serving the Lord;

εις την σπουδην αοκνοι, κατα το πνευμα ζεοντες, τον Κυριον δουλευοντες,

فَرِحِينَ فِي الرَّجَاءِ، صَابِرِينَ فِي الضِّيْقِ، مُواظِبِينَ عَلَى الصَّلاَةِ،

שִׂמְחוּ בַתִּקְוָה הוֹחִילוּ בַצָּרָה שִׁקְדוּ עַל־הַתְּפִלָּה׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲣⲁϣⲓ ϧⲉⲛ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲩⲡⲟⲙⲉⲛⲓⲛ ϧⲉⲛ ⲛⲓϩⲟϫϩⲉϫ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲙⲏⲛ ⲉ̀ϯⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ

rejoicing in [the] hope, being patient in the tribulations, continuing in the prayer,

εις την ελπιδα χαιροντες, εις την θλιψιν υπομενοντες, εις την προσευχην προσκαρτερουντες,

مُشْتَرِكِينَ فِي احْتِيَاجَاتِ الْقِدِّيسِينَ، عَاكِفِينَ عَلَى إِضَافَةِ الْغُرَبَاءِ.

הִתְנַדְּבוּ צָרְכֵי הַקְּדוֹשִׁים רִדְפוּ לְהַכְנִיס אֹרְחִים׃

Ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲛⲓⲭⲣⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲧⲙⲉⲧⲙⲁⲓϣⲉⲙⲙⲟ

sharing towards the necessities of the saints, pursuing (the) hospitality.

εις τας χρειας των αγιων μεταδιδοντες, την φιλοξενιαν ακολουθουντες.

بَارِكُوا عَلَى الَّذِينَ يَضْطَهِدُونَكُمْ. بَارِكُوا وَلَا تَلْعَنُوا.

בָּרֲכוּ אֶת־רֹדְפֵיכֶם בָּרֲכוּ וְאַל־תְּקַלֵּלוּ׃

Ⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲥⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲥⲁϩⲟⲩⲓ

Bless them who pursue you; bless, and curse not.

Ευλογειτε τους καταδιωκοντας υμας, ευλογειτε και μη καταρασθε.

فَرَحًا مَعَ الْفَرِحِينَ وَبُكَاءً مَعَ الْبَاكِينَ.

שִׂמְחוּ עִם־הַשְׂמֵחִים וּבְכוּ עִם־הַבֹּכִים׃

Ⲣⲁϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲣⲓⲙⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲣⲓⲙⲓ

Rejoice with them who rejoice; and weep with them who weep.

Χαιρετε μετα χαιροντων και κλαιετε μετα κλαιοντων.

مُهْتَمِّينَ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ اهْتِمَامًا وَاحِدًا، غَيْرَ مُهْتَمِّينَ بِالأُمُورِ الْعَالِيَةِ بَلْ مُنْقَادِينَ إِلَى الْمُتَّضِعِينَ. لَا تَكُونُوا حُكَمَاءَ عِنْدَ أَنْفُسِكُمْ.

לֵב אֶחָד יְהִי לְכֻלְּכֶם אַל־תְּהַלְּכוּ בִגְדֹלוֹת כִּי אִם־הִתְנַהֲגוּ עִם־הַשְּׁפָלִים אַל־תִּהְיוּ חֲכָמִים בְּעֵינֵיכֶם׃

Ⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲩⲓ ⲁⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲙⲉⲧϭⲁⲥⲓϩⲏⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲙⲟϣⲓ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲑⲉⲃⲓⲏⲟⲩⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲣϣⲱⲡⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲃⲉ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ

Being of one mind (lit. thought) unto one another, and not thinking [the] proud things, but walking with them who are humble. Be not wise to yourselves alone,

Εχετε προς αλληλους το αυτο φρονημα. Μη υψηλοφρονειτε, αλλα συγκαταβαινετε εις τους ταπεινους. Μη φανταζεσθε εαυτους φρονιμους.

لَا تُجَازُوا أَحَدًا عَنْ شَرٍّ بِشَرٍّ. مُعْتَنِينَ بِأُمُورٍ حَسَنَةٍ قُدَّامَ جَمِيعِ النَّاسِ.

אַל־תְּשַׁלְּמוּ לְאִישׁ רָעָה תַּחַת רָעָה דִּרְשׁוּ הַטּוֹב בְּעֵינֵי כָּל־אָדָם׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϯ ⲛ̀ⲟⲩⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲁⲛ ⲛ̀ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲧϣⲉⲃⲓⲱ ⲛ̀ⲡⲟⲩⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛϥⲓ ⲙ̀ⲫⲣⲱⲟⲩϣ ⲛ̀ϩⲁⲛⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲛ̀ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

and render not an evil to any one for an evil; taking care for good things before all men.

Εις μηδενα μη ανταποδιδετε κακον αντι κακου· προνοειτε τα καλα ενωπιον παντων ανθρωπων·

إِنْ كَانَ مُمْكِنًا فَحَسَبَ طَاقَتِكُمْ سَالِمُوا جَمِيعَ النَّاسِ.

אִם־תּוּכְלוּ כְּכָל־אֲשֶׁר תִּמְצָא יֶדְכֶם יְהִי לָכֶם שָׁלוֹם עִם־כָּל־אָדָם׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲁⲣⲓⲁⲩⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲉⲣϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲣⲱⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ

If it is possible for you, do your (best) to be at peace with all men.

ει δυνατον, οσον το αφ' υμων ειρηνευετε μετα παντων ανθρωπων.

لَا تَنْتَقِمُوا لأَنْفُسِكُمْ أَيُّهَا الأَحِبَّاءُ، بَلْ أَعْطُوا مَكَانًا لِلْغَضَبِ، لأَنَّهُ مَكْتُوبٌ: «لِيَ النَّقْمَةُ أَنَا أُجَازِي يَقُولُ الرَّبُّ.

אַל־תִּנָּקְמוּ נָקָם יְדִידַי כִּי אִם־תְּנוּ מָקוֹם לַחֲרוֹן־אָף כִּי כָתוּב לִי נָקָם וְשִׁלֵּם אָמַר יְהוָֹה׃

Ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϭⲓ ⲙ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲙⲡϣⲓϣ ⲁⲛ ⲛⲁⲙⲉⲛⲣⲁϯ ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲁⲙⲁ ⲙ̀ⲡϫⲱⲛⲧ ⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲛ̀ϭⲓⲙⲡϣⲓϣ ⲫⲱⲓ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲉⲑⲛⲁϯϣⲉⲃⲓⲱ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅

And avenge not yourselves, my beloved, but give place to (the) anger. For it is written: (The) vengeance is mine; I shall (lit. will) repay, saith the Lord.'

Μη εκδικητε εαυτους, αγαπητοι, αλλα δοτε τοπον τη οργη· διοτι ειναι γεγραμμενον· εις εμε ανηκει η εκδικησις, εγω θελω καμει ανταποδοσιν, λεγει Κυριος.

فَإِنْ جَاعَ عَدُوُّكَ فَأَطْعِمْهُ. وَإِنْ عَطِشَ فَاسْقِهِ. لأَنَّكَ إِنْ فَعَلْتَ هَذَا تَجْمَعْ جَمْرَ نَارٍ عَلَى رَأْسِهِ».

לָכֵן אִם־רָעֵב שׂנַאֲךָ הַאֲכִילֵהוּ לֶחֶם וְאִם־צָמֵא הַשְׁקֵהוּ מָיִם כִּי גֶחָלִים אַתָּה חֹתֶה עַל־רֹאשׁוֹ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲣⲉϣⲁⲛ ⲡⲉⲕϫⲁϫⲓ ϩⲕⲟ ⲙⲁⲧⲉⲙⲙⲟϥ ⲁϥϣⲁⲛⲓⲃⲓ ⲙⲁⲧⲥⲟϥ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲉⲕⲣⲁ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉⲕⲉ̀ⲑⲱⲟⲩϯ ⲛ̀ϩⲁⲛϫⲉⲃⲥ ⲛ̀ⲭⲣⲱⲙ ϩⲓϫⲉⲛ ⲧⲉϥⲁⲫⲉ

But if thine enemy should hunger, feed him; if he should thirst, give him to drink: for doing this thou shalt gather coals of fire upon his head.

Εαν λοιπον πεινα ο εχθρος σου, τρεφε αυτον, εαν διψα, ποτιζε αυτον· διοτι πραττων τουτο θελεις σωρευσει ανθρακας πυρος επι την κεφαλην αυτου.

لَا يَغْلِبَنَّكَ الشَّرُّ بَلِ اغْلِبِ الشَّرَّ بِالْخَيْرِ.

אַל־נָא יִכְבָּשְׁךָ הָרָע כְּבוֹשׁ אַתָּה אֶת־הָרַע בַּטּוֹב׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉ ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ϭⲣⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲗⲗⲁ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ϭⲣⲟ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

Let not the evil overcome you, but with the good overcome the evil.

Μη νικασαι υπο του κακου, αλλα νικα δια του αγαθου το κακον.

إصحاح 13

الخضوع للسلطات

لِتَخْضَعْ كُلُّ نَفْسٍ لِلسَّلاَطِينِ الْفَائِقَةِ، لأَنَّهُ لَيْسَ سُلْطَانٌ إِلاَّ مِنَ اللهِ، وَالسَّلاَطِينُ الْكَائِنَةُ هِيَ مُرَتَّبَةٌ مِنَ اللهِ،

כָּל־נֶפֶשׁ תִּכָּנַע לִגְדֻלַּת הָרָשֻׁיּוֹת כִּי־אֵין רָשׁוּת כִּי אִם־מֵאֵת הָאֱלֹהִים וְהָרָשֻׁיּוֹת הַנִּמְצָאוֹת עַל־יַד אֱלֹהִים נִתְמַנּוּ׃

Ⲯⲩⲭⲏ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲙⲁⲣⲟⲩϭⲛⲉϫⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲛⲓⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲉⲧϭⲟⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲅⲁⲣ ϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲥⲉⲑⲏϣ

Let all souls be subject unto the exalted authorities for there is no authority except them which are by God; those which are by God they are ordained.

Πασα ψυχη ας υποτασσηται εις τας ανωτερας εξουσιας. Διοτι δεν υπαρχει εξουσια ειμη απο Θεου· αι δε ουσαι εξουσιαι υπο του Θεου ειναι τεταγμεναι.

حَتَّى إِنَّ مَنْ يُقَاوِمُ السُّلْطَانَ يُقَاوِمُ تَرْتِيبَ اللهِ، وَالْمُقَاوِمُونَ سَيَأْخُذُونَ لأَنْفُسِهِمْ دَيْنُونَةً.

לָכֵן כָּל־הַמִּתְקוֹמֵם לָרָשׁוּת מַמְרֶה אֶת־פִּי הָאֱלֹהִים וְהַמַּמְרִים יִשְׂאוּ אֶת־עֲוֹנָם׃

Ϩⲱⲥⲧⲉ ⲫⲏ ⲉⲧϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ϯⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲁϥϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲉⲛ ⲡⲓⲑⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲏ ⲇⲉ ⲉⲧϯ ⲉ̀ϧⲟⲩⲛ ⲉ̀ϩⲣⲁⲩ ⲉⲩⲉ̀ϭⲓ ⲛ̀ⲟⲩϩⲁⲡ

Wherefore he who opposeth the authority, opposed the ordinance of God: but they who oppose them shall be judged.

Ωστε ο εναντιουμενος εις την εξουσιαν εναντιουται εις την διαταγην του Θεου· οι δε εναντιουμενοι θελουσι λαβει εις εαυτους καταδικην.

فَإِنَّ الْحُكَّامَ لَيْسُوا خَوْفًا لِلأَعْمَالِ الصَّالِحَةِ بَلْ لِلشِّرِّيرَةِ. أَفَتُرِيدُ أَنْ لَا تَخَافَ السُّلْطَانَ؟ افْعَلِ الصَّلاَحَ فَيَكُونَ لَكَ مَدْحٌ مِنْهُ،

כִּי אֵין פַּחַד הַשַּׁלִּיטִים עַל עֹשֵׂי הַטּוֹב כִּי אִם־עַל עֹשֵׂי הָרָע וְעַל־כֵּן אִם־רְצוֹנְךָ שֶׁלּא תִירָא מִן־הָרָשׁוּת עֲשֵׂה הַטּוֹב וְהָיָה־לְךָ שֶׁבַח מֵאִתָּהּ׃

Ⲛⲓⲁⲣⲭⲏ ⲅⲁⲣ ⲛⲁⲩⲭⲏ ⲉⲩϩⲟϯ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲓϩⲱⲃ ⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲁⲗⲗⲁ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲭⲟⲩⲱϣ ⲇⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲉⲣϩⲟϯ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ϯⲉⲝⲟⲩⲥⲓⲁ ⲁⲣⲓⲟⲩⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲣⲉ ⲟⲩⲧⲁⲓⲟ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲟⲥ

For the rulers were being not for a fear to the good work, but to the evil. But thou wishest not to fear the authority, do the good, and an honour shall be to thee from it:

Διοτι οι αρχοντες δεν ειναι φοβος των αγαθων εργων, αλλα των κακων. Θελεις δε να μη φοβησαι την εξουσιαν; πραττε το καλον, και θελεις εχει επαινον παρ' αυτης·

لأَنَّهُ خَادِمُ اللهِ لِلصَّلاَحِ! وَلكِنْ إِنْ فَعَلْتَ الشَّرَّ فَخَفْ، لأَنَّهُ لَا يَحْمِلُ السَّيْفَ عَبَثًا، إِذْ هُوَ خَادِمُ اللهِ، مُنْتَقِمٌ لِلْغَضَبِ مِنَ الَّذِي يَفْعَلُ الشَّرَّ.

כִּי מְשָׁרֶתֶת אֱלֹהִים הִיא לְטוֹב לָךְ אֲבָל אִם־הָרַע תַּעֲשֶׂה יְרָא כִּי לֹא לְחִנָּם חֲגֻרַת־חֶרֶב הִיא כִּי־מְשָׁרֶתֶת אֱלֹהִים הִיא לְשַׁלֵּם גְּמוּל וְלִשְׁפֹּךְ חֵמָה עַל עֹשֵׂי הָרָע׃

Ⲟⲩⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲕ ⲧⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲁⲕϣⲁⲛⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲁⲣⲓϩⲟϯ ⲛⲁⲥⲉⲣⲫⲟⲣⲓⲛ ⲅⲁⲣ ⲁⲛ ⲛ̀ϯⲥⲏϥⲓ ϩⲓⲕⲏ ⲟⲩⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲡⲉ ⲉⲥϭⲓⲙ̀ⲡϣⲓϣ ⲙ̀ⲡϫⲱⲛⲧ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲙ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

for a minister of God it is to thee unto the good. But if thou shouldst do the evil, fear; for it was not bearing the sword without cause: for a minister of God it is taking vengeance for (the) anger on him who doeth the evil.

επειδη ο αρχων ειναι του Θεου υπηρετης εις σε προς το καλον. Εαν ομως πραττης το κακον, φοβου· διοτι δεν φορει ματαιως την μαχαιραν· επειδη του Θεου υπηρετης ειναι, εκδικητης δια να εκτελη την οργην κατα του πραττοντος το κακον.

لِذَلِكَ يَلْزَمُ أَنْ يُخْضَعَ لَهُ، لَيْسَ بِسَبَبِ الْغَضَبِ فَقَطْ، بَلْ أَيْضًا بِسَبَبِ الضَّمِيرِ.

עַל־כֵּן עָלֵינוּ לְהִכָּנֵעַ לֹא בַעֲבוּר הַקֶּצֶף בִּלְבַד כִּי־גַם מִדַּעַת חוֹבָתֵנוּ׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁⲛⲁⲅⲕⲏ ⲉ̀ϭⲛⲉϫⲱⲧⲉⲛ ⲟⲩ ⲙⲟⲛⲟⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡϫⲱⲛⲧ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲉⲑⲃⲉ ϯⲥⲩⲛⲏⲇⲉⲥⲓⲥ

Therefore it is necessary for you to be subject not only because of (the) anger, but also because of the conscience.

Δια τουτο ειναι αναγκη να υποτασσησθε ουχι μονον δια την οργην, αλλα και δια την συνειδησιν.

فَإِنَّكُمْ لأَجْلِ هَذَا تُوفُونَ الْجِزْيَةَ أَيْضًا، إِذْ هُمْ خُدَّامُ اللهِ مُواظِبُونَ عَلَى ذَلِكَ بِعَيْنِهِ.

עַל־כֵּן נֹתְנִים אַתֶּם אֶת־הַמָּס כִּי מְשָׁרֲתֵי אֱלֹהִים הֵם עֹמְדִים לָזֹאת עַל מִשְׁמַרְתָּם׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲧⲉⲛϯϩⲱϯ ϩⲁⲛⲣⲉϥⲫⲱϣⲉⲛ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲉ ⲉⲩⲙⲏⲛ ⲉ̀ⲡⲁⲓϩⲱⲃ

For therefore we pay tribute; for they are ministers of God continuing unto this work.

Επειδη δια τουτο πληρονετε και φορους· διοτι υπηρεται του Θεου ειναι εις αυτο τουτο ενασχολουμενοι.

فَأَعْطُوا الْجَمِيعَ حُقُوقَهُمُ: الْجِزْيَةَ لِمَنْ لَهُ الْجِزْيَةُ. الْجِبَايَةَ لِمَنْ لَهُ الْجِبَايَةُ. وَالْخَوْفَ لِمَنْ لَهُ الْخَوْفُ. وَالإِكْرَامَ لِمَنْ لَهُ الإِكْرَامُ.

לָכֵן תְּנוּ לְכָל־אִישׁ מַה־שֶּׁאַתֶּם חַיָּבִים לוֹ הַמַּס לַאֲשֶׁר־לוֹ הַמַּס וְהַמֶּכֶס לַאֲשֶׁר־לוֹ הַמֶּכֶס וְהַמּוֹרָא לַאֲשֶׁר־לוֹ הַמּוֹרָא וְהַכָּבוֹד לַאֲשֶׁר־לוֹ הַכָּבוֹד׃

Ⲙⲁ ⲛⲉⲧⲉⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲙⲁ ⲡⲓϩⲱϯ ⲙ̀ⲫⲁ ⲡⲓϩⲱϯ ⲙⲁ ⲡⲓⲧⲉⲗⲟⲥ ⲙⲫⲁ ⲡⲓⲧⲉⲗⲟⲥ ⲙⲁϯϩⲟϯ ⲙ̀ⲫⲁ ϯϩⲟϯ ⲙⲁ ⲡⲓⲧⲁⲓⲟ ⲙ̀ⲫⲁ ⲡⲓⲧⲁⲓⲟ

Give to all their dues: give the tribute to him of the tribute, give the custom to him of the custom: give the fear to him of the fear: give the honour to him of the honour.

Αποδοτε λοιπον εις παντας τα οφειλομενα, εις οντινα οφειλετε τον φορον τον φορον, εις οντινα τον δασμον τον δασμον, εις οντινα τον φοβον τον φοβον, εις οντινα την τιμην την τιμην.

التمسك بالمحبة لأن اليوم قريب

لَا تَكُونُوا مَدْيُونِينَ لأَحَدٍ بِشَيْءٍ إِلاَّ بِأَنْ يُحِبَّ بَعْضُكُمْ بَعْضًا، لأَنَّ مَنْ أَحَبَّ غَيْرَهُ فَقَدْ أَكْمَلَ النَّامُوسَ.

וְאַל־תִּהְיוּ חַיָּבִים לְאִישׁ דָּבָר זוּלָתִי אַהֲבַת אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ כִּי הָאֹהֵב אֶת־חֲבֵרוֹ קִיֵּם אֶת־הַתּוֹרָה׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣⲭⲁ ϩⲗⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲗⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲙⲉⲛⲣⲉ ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲙⲉⲓ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲏⲣ ⲁϥϫⲉⲕ ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ

Be not debtors for anything to any one, except to love one another. For he who loveth his neighbour, fulfilled the law.

Εις μηδενα μη οφειλετε μηδεν ειμη το να αγαπατε αλληλους· διοτι ο αγαπων τον αλλον εκπληροι τον νομον.

لأَنَّ «لاَ تَزْنِ، لَا تَقْتُلْ، لَا تَسْرِقْ، لَا تَشْهَدْ بِالزُّورِ، لَا تَشْتَهِ»، وَإِنْ كَانَتْ وَصِيَّةً أُخْرَى، هِيَ مَجْمُوعَةٌ فِي هَذِهِ الْكَلِمَةِ: «أَنْ تُحِبَّ قَرِيبَكَ كَنَفْسِكَ».

כִּי מִצְוֹת לֹא תִנְאַף לֹא תִרְצַח לֹא תִגְנֹב לֹא תַעֲנֶה עֵד שֶׁקֶר לֹא תַחְמֹד עִם כָּל־מִצְוֹת אֲחֵרוֹת כֻּלָּן הֵנָּה בִּכְלָל הַמַּאֲמָר הַזֶּה וְאָהַבְתָּ לְרֵעֲךָ כָּמוֹךָ׃

Ⲫⲁⲓ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣⲛⲱⲓⲕ ⲛ̀ⲛⲉⲕϧⲱⲧⲉⲃ ⲛ̀ⲛⲉⲕϭⲓⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣⲙⲉⲑⲣⲉ ⲛ̀ⲛⲟⲩϫ ⲛ̀ⲛⲉⲕⲉⲣⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲛ ⲛⲉⲙ ⲕⲉⲟⲩⲓ ⲕⲉⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲉⲛⲧⲟⲗⲏ ⲁⲩϫⲏⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲁⲓⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲙⲉⲛⲣⲉ ⲡⲉⲕϣⲫⲏⲣ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲣⲏϯ

For this: Thou shalt not commit adultery, thou shalt not kill, thou shalt not steal, thou shalt not bear false witness, thou shalt not covet,' and all other commandments were completed in this saying, in (the) Love thy neighbour as thyself.

Επειδη το, Μη μοιχευσης, μη φονευσης, μη κλεψης, μη ψευδομαρτυρησης, μη επιθυμησης, και πασα αλλη εντολη, εν τουτω τω λογω συμπεριλαμβανεται, εν τω· Θελεις αγαπα τον πλησιον σου ως σεαυτον.

اَلْمَحَبَّةُ لَا تَصْنَعُ شَرًّا لِلْقَرِيبِ، فَالْمَحَبَّةُ هِيَ تَكْمِيلُ النَّامُوسِ.

הָאַהֲבָה לֹא תָרַע לָרֵע עַל־כֵּן הָאַהֲבָה קִיּוּם הַתּוֹרָה כֻלָּהּ׃

Ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲥⲉⲣⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲡⲉⲥϣⲫⲏⲣ ⲡϫⲱⲕ ⲟⲩⲛ ⲙ̀ⲡⲓⲛⲟⲙⲟⲥ ⲡⲉ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ

[The] love did not evil to its neighbour, (the) fulfilment then of the law is [the] love.

Η αγαπη κακον δεν καμνει εις τον πλησιον· ειναι λοιπον εκπληρωσις του νομου η αγαπη.

هَذَا وَإِنَّكُمْ عَارِفُونَ الْوَقْتَ، أَنَّهَا الآنَ سَاعَةٌ لِنَسْتَيْقِظَ مِنَ النَّوْمِ، فَإِنَّ خَلاَصَنَا الآنَ أَقْرَبُ مِمَّا كَانَ حِينَ آمَنَّا.

וְכָזֹאת עֲשׂוּ מִפְּנֵי שֶׁאַתֶּם יֹדְעִים אֶת־הַשָּׁעָה כִּי־כְבָר עֵת לְהָקִיץ מִן־הַשֵּׁנָה כִּי יְשׁוּעָתֵנוּ קְרוֹבָה עַתָּה מֵהַיּוֹם אֲשֶׁר בָּאנוּ לְהַאֲמִין׃

Ⲟⲩⲟϩ ⲫⲁⲓ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲙⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ϫⲉ ϯⲟⲩⲛⲟⲩ ⲧⲉ ϩⲏⲇⲏ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲉⲛⲕⲟⲧ ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥϧⲱⲛⲧ ⲉ̀ⲣⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲡⲉⲛⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ϩⲟⲧⲉ ⲡⲓⲥⲏⲟⲩ ⲉⲧⲁⲛⲛⲁϩϯ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

And this, knowing the time, that already is it the hour to make you rise from the sleep; but now approached to us our salvation (more) than (at) the time in which we believed.

Και μαλιστα, εξευροντες τον καιρον, οτι ειναι ηδη ωρα να εγερθωμεν εκ του υπνου· διοτι ειναι πλησιεστερα εις ημας η σωτηρια παρ' οτε επιστευσαμεν.

قَدْ تَنَاهَى اللَّيْلُ وَتَقَارَبَ النَّهَارُ، فَلْنَخْلَعْ أَعْمَالَ الظُّلْمَةِ وَنَلْبَسْ أَسْلِحَةَ النُّورِ.

הַלַּיְלָה חָלַף וְהַיּוֹם קָרֵב לָכֵן נָסִירָה־נָּא אֶת־מַעֲשֵׂי הַחשֶׁךְ וְנִלְבְּשָׁה אֶת־כְּלֵי נֶשֶׁק הָאוֹר׃

Ⲁ ⲡⲓⲉϫⲱⲣϩ ⲉⲣⲡⲣⲟⲕⲟⲡⲧⲓⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥϧⲱⲛⲧ ⲙⲁⲣⲉⲛⲭⲱ ⲟⲩⲛ ⲛ̀ϧⲣⲏⲓ ⲛ̀ⲛⲓϩⲃⲏⲟⲩⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲭⲁⲕⲓ ⲙⲁⲣⲉⲛϯ ⲇⲉ ϩⲓⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲛⲓϩⲟⲡⲗⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲟⲩⲱⲓⲛⲓ

The night advanced, but the day approached; let us then lay down the works of (the) darkness; but let us put on the arms of the light.

Η νυξ προεχωρησεν, η δε ημερα επλησιασεν· ας απορριψωμεν λοιπον τα εργα του σκοτους και ας ενδυθωμεν τα οπλα του φωτος.

لِنَسْلُكْ بِلِيَاقَةٍ كَمَا فِي النَّهَارِ: لَا بِالْبَطَرِ وَالسُّكْرِ، لَا بِالْمَضَاجِعِ وَالْعَهَرِ، لَا بِالْخِصَامِ وَالْحَسَدِ.

וּכְהִתְהַלֵּךְ בְּאוֹר הַיּוֹם נִתְהַלְּכָה בִּצְנִיעוּת לֹא בְזוֹלֲלוּת וּבְשִׁכָּרוֹן וְלֹא בְּגִילּוּי עֲרָיוֹת וַעֲשׂוֹת זִמָּה וְלֹא בִמְרִיבָה וְקִנְאָה׃

Ϩⲱⲥ ⲉⲛϧⲉⲛ ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲙⲁⲣⲉⲛⲙⲟϣⲓ ⲉⲛⲥⲟⲩⲃⲏⲧ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϫⲉⲣϫⲉⲣ ⲁⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲑⲓϧⲓ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϣⲁⲓⲣⲓ ⲁⲛ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛⲥⲱϥ ϧⲉⲛ ⲟⲩϣϭⲛⲏⲛ ⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲭⲟϩ

As being in the day let us walk, being seemly, not in revellings and drunkenness (plur.), not in beds and defilements, not in [a] strife and [a] jealousy.

Ας περιπατησωμεν ευσχημονως ως εν ημερα, μη εις συμποσια και μεθας, μη εις κοιτας και ασελγειας, μη εις εριδα και φθονον·

بَلِ الْبَسُوا الرَّبَّ يَسُوعَ الْمَسِيحَ، وَلَا تَصْنَعُوا تَدْبِيرًا لِلْجَسَدِ لأَجْلِ الشَّهَوَاتِ.

כִּי אִם־לִבְשׁוּ אֶת־הָאָדוֹן יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וְדַאֲגוּ לִבְשַׂרְכֶם אַךְ־לֹא לְהַגְבִּיר הַתַּאֲוֹת׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲙⲟⲓ ϩⲓ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲡⲉⲣϥⲓⲣⲱⲟⲩϣ ϧⲁ ϯⲥⲁⲣⲝ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛⲉⲡⲓⲑⲩⲙⲓⲁ

But put ye on the Lord Jesus Christ, and take not care for the flesh in lusts.

αλλ' ενδυθητε τον Κυριον Ιησουν Χριστον, και μη φροντιζετε περι της σαρκος εις το να εκτελητε τας επιθυμιας αυτης.

إصحاح 14

الضعفاء والأقوياء

وَمَنْ هُوَ ضَعِيفٌ فِي الإِيمَانِ فَاقْبَلُوهُ، لَا لِمُحَاكَمَةِ الأَفْكَارِ.

וְאֶת־הֶחָלוּשׁ בָּאֱמוּנָה אוֹתוֹ קַבֵּלוּ וְלֹא לָדִין אֶת־הַמַּחֲשָׁבוֹת׃

Ⲡⲉⲧϣⲱⲛⲓ ϧⲉⲛ ⲫⲛⲁϩϯ ϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ϩⲁⲛϩⲓⲟⲓ ⲁⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲟⲕⲙⲉⲕ

He who is weak in (the) faith receive not in disputations of reasonings.

Τον δε ασθενουντα κατα την πιστιν προσδεχεσθε, ουχι εις φιλονεικιας διαλογισμων.

وَاحِدٌ يُؤْمِنُ أَنْ يَأْكُلَ كُلَّ شَيْءٍ، وَأَمَّا الضَّعِيفُ فَيَأْكُلُ بُقُولًا.

יֵשׁ מַאֲמִין שֶׁמֻּתָּר לֶאֱכֹל כָּל־דָּבָר וְהֶחָלוּשׁ לֹא יֹאכַל כִּי אִם־יָרָק׃

Ⲟⲩⲟⲛ ⲡⲉⲑⲛⲁϩϯ ⲙⲉⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲉⲙ ⲉⲛⲭⲁⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲡⲉⲧϣⲱⲛⲓ ⲇⲉ ϣⲁϥⲟⲩⲉⲙ ⲟⲩⲟϯ

There is he who believeth indeed that he may (lit. to) eat everything; but he who is weak eateth herbs.

Αλλος μεν πιστευει οτι δυναται να τρωγη παντα, ο δε ασθενων τρωγει λαχανα.

لَا يَزْدَرِ مَنْ يَأْكُلُ بِمَنْ لَا يَأْكُلُ، وَلَا يَدِنْ مَنْ لَا يَأْكُلُ مَنْ يَأْكُلُ، لأَنَّ اللهَ قَبِلَهُ.

הָאֹכֵל אַל־יִבֶז אֶת־אֲשֶׁר לֹא יֹאכֵל וַאֲשֶׁר לֹא יֹאכַל אַל־יָדִין אֶת־הָאֹכֵל כִּי־קִבֵּל אֹתוֹ הָאֱלֹהִים׃

Ⲫⲏ ⲉⲑⲟⲩⲱⲙ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥϣⲉϣϥ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥⲟⲩⲱⲙ ⲁⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥⲟⲩⲱⲙ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉϥϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲡⲉⲑⲟⲩⲱⲙ ⲫϯ ⲅⲁⲣ ⲁϥϣⲟⲡϥ ⲉ̀ⲣⲟϥ

Let not him who eateth despise him who eateth not: let not him who eateth not judge him who eateth, for God received him..

Ο τρωγων ας μη καταφρονη τον μη τρωγοντα, και ο μη τρωγων ας μη κρινη τον τρωγοντα· διοτι ο Θεος προσεδεχθη αυτον.

مَنْ أَنْتَ الَّذِي تَدِينُ عَبْدَ غَيْرِكَ؟ هُوَ لِمَوْلاَهُ يَثْبُتُ أَوْ يَسْقُطُ. وَلكِنَّهُ سَيُثَبَّتُ، لأَنَّ اللهَ قَادِرٌ أَنْ يُثَبِّتَهُ.

מִי אַתָּה כִּי תָדִין עֶבֶד שֶׁאֵינוֹ שֶׁלָּךְ הֵן לַאֲדֹנָיו הוּא אִם יָקוּם וְאִם יִפֹּל אֲבָל יוּקַם כִּי־יָכֹל הָאֱלֹהִים לַהֲקִימוֹ׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲛⲓⲙ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲫⲏ ⲉⲧϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲟⲩⲃⲱⲕ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ ⲉϥⲟϩⲓ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲉ̀ⲡⲉϥ⳪̅ ⲓⲉ ⲉϥⲛⲁϩⲉⲓ ⲉϥⲟϩⲓ ⲇⲉ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉⲧⲁϩⲟϥ ⲉ̀ⲣⲁⲧϥ

Who art thou who judgest another man's (lit, of a stranger) servant? He is standing unto his lord, or is going to fall: but he is standing, for it is possible for the Lord to set him up.

Συ τις εισαι οστις κρινεις ξενον δουλον; εις τον ιδιον αυτου κυριον ισταται η πιπτει· θελει ομως σταθη, διοτι ο Θεος ειναι δυνατος να στηση αυτον.

وَاحِدٌ يَعْتَبِرُ يَوْمًا دُونَ يَوْمٍ، وَآخَرُ يَعْتَبِرُ كُلَّ يَوْمٍ. فَلْيَتَيَقَّنْ كُلُّ وَاحِدٍ فِي عَقْلِهِ:

יֵשׁ מַבְדִּיל בֵּין־יוֹם לָיוֹם וְיֵשׁ אֲשֶׁר כָּל־הַיָּמִים דֹּמִים בְּעֵינָיו יְהִי כָל־אִישׁ נָכוֹן בְּדַעְתּוֹ׃

Ⲟⲩⲟⲛ ⲡⲉϯϩⲁⲡ ⲅⲁⲣ ⲙⲉⲛ ⲛⲉϩⲟⲟⲩ ϧⲁⲧϩⲏ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲟⲩⲟⲛ ⲡⲉⲧϯϩⲁⲡ ⲇⲉ ⲛ̀ⲉϩⲟⲟⲩ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙⲁⲣⲉϥⲑⲱⲧ ⲛ̀ϩⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲡⲉϥϩⲏⲧ ⲙ̀ⲙⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

For there is he indeed who judgeth day before day, but there is he who judgeth every day (alike). Let each one be persuaded in his own heart.

Αλλος μεν κρινει μιαν ημεραν αγιωτεραν παρα αλλην ημεραν, αλλος δε κρινει ισην πασαν ημεραν. Ας ηναι εκαστος πεπληροφορημενος εις τον ιδιον αυτου νουν.

الَّذِي يَهْتَمُّ بِالْيَوْمِ، فَلِلرَّبِّ يَهْتَمُّ. وَالَّذِي لَا يَهْتَمُّ بِالْيَوْمِ، فَلِلرَّبِّ لَا يَهْتَمُّ. وَالَّذِي يَأْكُلُ، فَلِلرَّبِّ يَأْكُلُ لأَنَّهُ يَشْكُرُ اللهَ. وَالَّذِي لَا يَأْكُلُ فَلِلرَّبِّ لَا يَأْكُلُ وَيَشْكُرُ اللهَ.

הַשֹּׁמֵר אֶת־הַיּוֹם לְקַדְּשׁוֹ שֹׁמֵר אֹתוֹ לָאָדוֹן וַאֲשֶׁר אֵינֶנּוּ שֹׁמֵר לָאָדוֹן אֵינֶנּוּ שֹׁמֵר הָאֹכֵל אֹכֵל לְשֵׁם הָאָדוֹן כִּי מוֹדֶה הוּא לֵאלֹהִים וַאֲשֶׁר אֵינֶנּוּ אֹכֵל לְשֵׁם הָאָדוֹן אֵינֶנּוּ אֹכֵל וּמוֹדֶה הוּא לֵאלֹהִים׃

Ⲫⲏ ⲉⲑⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲉϩⲟⲟⲩ ⲁϥⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲉⲑⲟⲩⲱⲙ ⲁϥⲟⲩⲱⲙ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ϥϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥⲟⲩⲱⲙ ⲁⲛ ϥⲟⲩⲱⲙ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲟⲩⲟϩ ϥϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲛ ⲫϯ

He who thought of the day, thought unto the Lord; and he who ate, ate to the Lord; for he giveth thanks to God: and he who eateth not, eateth not to the Lord, and giveth thanks to God.

Ο παρατηρων την ημεραν παρατηρει αυτην δια τον Κυριον, και ο μη παρατηρων την ημεραν δια τον Κυριον δεν παρατηρει αυτην. Ο τρωγων δια τον Κυριον τρωγει· διοτι ευχαριστει εις τον Θεον. Και ο μη τρωγων δια τον Κυριον δεν τρωγει, και ευχαριστει εις τον Θεον.

لأَنْ لَيْسَ أَحَدٌ مِنَّا يَعِيشُ لِذَاتِهِ، وَلَا أَحَدٌ يَمُوتُ لِذَاتِهِ.

כִּי אֵין־אִישׁ מִמֶּנּוּ חַי לְנַפְשׁוֹ וְאֵין אִישׁ מֵת לְנַפְשׁוֹ׃

Ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛⲁⲱⲛϧ ⲛⲁϥ ⲟⲩⲟϩ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲛⲁⲙⲟⲩ ⲛⲁϥ

For there is not any of us (who) will live to himself, and there is not any of us (who) will die to himself.

Διοτι ουδεις εξ ημων ζη δι' εαυτον και ουδεις αποθνησκει δι' εαυτον.

لأَنَّنَا إِنْ عِشْنَا فَلِلرَّبِّ نَعِيشُ، وَإِنْ مُتْنَا فَلِلرَّبِّ نَمُوتُ. فَإِنْ عِشْنَا وَإِنْ مُتْنَا فَلِلرَّبِّ نَحْنُ.

כִּי אִם־נִחְיֶה נִחְיֶה לָאָדוֹן וְאִם נָמוּת נָמוּת לָאָדוֹן לָכֵן בֵּין חַיִּים וּבֵין מֵתִים לָאָדוֹן הִנֵּנוּ׃

Ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲅⲁⲣ ⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ ⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲇⲉ ⲉⲛⲛⲁⲙⲟⲩ ⲉⲛⲛⲁⲙⲟⲩ ⲙ̀ⲡ⳪̅ ⲓⲧⲉ ⲟⲩⲛ ⲉⲛⲛⲁⲱⲛϧ ⲓⲧⲉ ⲉⲛⲛⲁⲙⲟⲩ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲛⲁ ⲡ⳪̅

For if we shall (lit. will, thus again) live, we shall live to the Lord; but if we shall die, we shall die to the Lord: whether then we shall live or we shall die, we are those of the Lord.

Επειδη εαν τε ζωμεν, δια τον Κυριον ζωμεν· εαν τε αποθνησκωμεν, δια τον Κυριον αποθνησκομεν. Εαν τε λοιπον ζωμεν, εαν τε αποθνησκωμεν, του Κυριου ειμεθα.

لأَنَّهُ لِهَذَا مَاتَ الْمَسِيحُ وَقَامَ وَعَاشَ، لِكَيْ يَسُودَ عَلَى الأَحْيَاءِ وَالأَمْوَاتِ.

כִּי בַּעֲבוּר זֹאת מֵת הַמָּשִׁיחַ וַיָּקָם וַיֶּחִי לְמַעַן יִהְיֶה אָדוֹן גַּם עַל־הַמֵּתִים גַּם עַל־הַחַיִּים׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥⲙⲟⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲁϥⲱⲛϧ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉϥⲉⲣ⳪̅ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲙⲱⲟⲩⲧ ⲛⲉⲙ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲛϧ

Therefore Christ died and he lived, that he might be lord of them who are dead and them who live.

Επειδη δια τουτο ο Χριστος και απεθανε και ανεστη και ανεζησε, δια να ηναι Κυριος και νεκρων και ζωντων.

وَأَمَّا أَنْتَ، فَلِمَاذَا تَدِينُ أَخَاكَ؟ أَوْ أَنْتَ أَيْضًا، لِمَاذَا تَزْدَرِي بِأَخِيكَ؟ لأَنَّنَا جَمِيعًا سَوْفَ نَقِفُ أَمَامَ كُرْسِيِّ الْمَسِيحِ،

וְאַתָּה מַה־לְּךָ כִּי תָדִין אֶת־אָחִיךָ וּמַה־לְּךָ כִּי תָבוּז לְאָחִיךָ הֲלֹא כֻלָּנוּ עֲתִידִים לַעֲמֹד לִפְנֵי כִסֵּא דִּין אֱלֹהִים׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲕϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲡⲉⲕⲥⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ⲛ̀ⲑⲟⲕ ϩⲱⲕ ⲉⲑⲃⲉⲟⲩ ⲕϣⲱϣ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲥⲟⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ⲅⲁⲣ ⲧⲏⲣⲉⲛ ⲥⲉⲛⲁⲧⲁϩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲁⲧⲉⲛ ⲛⲁϩⲣⲉⲛ ⲡⲓⲃⲏⲙⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ

But why judgest thou thy brother? Nay, thou also, why despisest thou thy brother? for we all shall (lit. will) be made to stand before the judgement seat of God.

Συ δε δια τι κρινεις τον αδελφον σου; η και συ δια τι εξουθενεις τον αδελφον σου; επειδη παντες ημεις θελομεν παρασταθη εις το βημα του Χριστου.

لأَنَّهُ مَكْتُوبٌ: «أَنَا حَيٌّ، يَقُولُ الرَّبُّ، إِنَّهُ لِي سَتَجْثُو كُلُّ رُكْبَةٍ، وَكُلُّ لِسَانٍ سَيَحْمَدُ اللهَ».

כִּי כָתוּב חַי־אָנִי נְאֻם־יְהוָֹה כִּי לִי תִּכְרַע כָּל־בֶּרֶךְ וְכָל־לָשׁוֹן תּוֹדֶה לֵאלֹהִים׃

Ⲥⲥϧⲏⲟⲩⲧ ⲅⲁⲣ ϫⲉ ϯⲟⲛϧ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲡⲉϫⲉ ⲡ⳪̅ ϫⲉ ⲕⲉⲗⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲩⲉ̀ⲕⲱⲗϫ ⲛⲏⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲗⲁⲥ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲟⲩⲱⲛϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲫϯ

For it is written: I live, [I] saith the Lord, (and I swear) that every knee shall be bent to me, and every tongue confess to God.'

Διοτι ειναι γεγραμμενον· Ζω εγω, λεγει Κυριος, οτι εις εμε θελει καμψει παν γονυ, και πασα γλωσσα θελει δοξολογησει τον Θεον.

فَإِذًا كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا سَيُعْطِي عَنْ نَفْسِهِ حِسَابًا للهِ.

הִנֵּה כָּל־אֶחָד מִמֶּנּוּ עַל־נַפְשׁוֹ יִתֵּן חֶשְׁבּוֹן לֵאלֹהִים׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϥⲛⲁϯⲗⲟⲅⲟⲥ ⲉ̀ϫⲱϥ ⲙ̀ⲫϯ

So then each one of us will give account for himself to God.

Αρα λοιπον εκαστος ημων περι εαυτου θελει δωσει λογον εις τον Θεον.

لا تجعل أخاك يسقط بسببك

فَلَا نُحَاكِمْ أَيْضًا بَعْضُنَا بَعْضًا، بَلْ بِالْحَرِيِّ احْكُمُوا بِهَذَا: أَنْ لَا يُوضَعَ لِلأَخِ مَصْدَمَةٌ أَوْ مَعْثَرَةٌ.

לָכֵן אַל־נָדִין עוֹד אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ כִּי אִם־זֶה יְהִי דִינְכֶם שֶׁלּא־יִתֵּן אִישׁ לִפְנֵי אָחִיו מִכְשׁוֹל אוֹ מוֹקֵשׁ׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲉⲛϯϩⲁⲡ ⲟⲩⲛ ϫⲉ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲫⲁⲓ ⲙⲁⲗⲗⲟⲛ ⲙⲁϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲭⲁ ⲟⲩϭⲣⲟⲡ ⲓⲉ ⲟⲩⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲟⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲕⲥⲟⲛ

Judge not then any more one another; but judge this rather, not to set a stumbling-block or an offence for thy brother.

Λοιπον ας μη κρινωμεν πλεον αλληλους, αλλα τουτο κρινατε μαλλον, το να μη βαλλητε προσκομμα εις τον αδελφον η σκανδαλον.

إِنِّي عَالِمٌ وَمُتَيَقِّنٌ فِي الرَّبِّ يَسُوعَ أَنْ لَيْسَ شَيْءٌ نَجِسًا بِذَاتِهِ، إِلاَّ مَنْ يَحْسِبُ شَيْئًا نَجِسًا، فَلَهُ هُوَ نَجِسٌ.

אֲנִי יָדַעְתִּי וּבָרוּר לִי הַדָּבָר בָּאָדוֹן יֵשׁוּעַ כִּי־אֵין טָמֵא בִּפְנֵי עַצְמוֹ וְרַק־טָמֵא הוּא לְמִי שֶׁיַּחְשְׁבֶנּוּ לוֹ לְטָמֵא׃

Ϯⲉⲙⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϫⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛ ϩⲗⲓ ⲉϥϭⲁϧⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧϥ ⲉ̀ⲃⲏⲗ ⲉ̀ⲫⲏ ⲉⲑⲙⲉⲩⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲉⲛⲭⲁⲓ ϫⲉ ϥϭⲁϧⲉⲙ ϥϭⲁϧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲟⲧϥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲙ̀ⲙⲁⲩ

I know and I am persuaded in the Lord Jesus, that there is nothing unclean through itself, except to him who thinketh of something that it is unclean, (then) to that one it is unclean.

Εξευρω και ειμαι πεπεισμενος εν Κυριω Ιησου οτι ουδεν υπαρχει ακαθαρτον αφ' εαυτου ειμη εις τον οστις στοχαζεται τι οτι ειναι ακαθαρτον, εις εκεινον ειναι ακαθαρτον.

فَإِنْ كَانَ أَخُوكَ بِسَبَبِ طَعَامِكَ يُحْزَنُ، فَلَسْتَ تَسْلُكُ بَعْدُ حَسَبَ الْمَحَبَّةِ. لَا تُهْلِكْ بِطَعَامِكَ ذَلِكَ الَّذِي مَاتَ الْمَسِيحُ لأَجْلِهِ.

וְאִם־יֵעָצֵב אָחִיךָ עַל־דְּבָר מַאֲכָל אֵינְךָ הֹלֵךְ דֶּרֶךְ אַחֲוָה אַל־נָא תְאַבֵּד בְּאָכְלְךָ אֶת־אֲשֶׁר בַּעֲדוֹ מֵת הַמָּשִׁיחַ׃

Ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩϧⲣⲉ ⲁⲣⲉ ⲡⲉⲕⲥⲟⲛ ⲛⲁⲉⲣⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲓⲍⲉⲥⲑⲉ ⲓⲉ ⲕⲙⲟϣⲓ ⲁⲛ ϫⲉ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩⲁⲅⲁⲡⲏ ⲙ̀ⲡⲉⲣⲧⲁⲕⲉ ⲫⲏ ⲉⲧⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲙⲟⲩ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱϥ ϧⲉⲛ ⲧⲉⲕϧⲣⲉ

For if because of [a] food thy brother was to be offended, then thou walkest not any more according to [a] love. Destroy not him for whom Christ died, with thy food.

Εαν ομως ο αδελφος σου λυπηται δια φαγητον, δεν περιπατεις πλεον κατα αγαπην· μη φερε εις απωλειαν με το φαγητον σου εκεινον, υπερ του οποιου ο Χριστος απεθανεν.

فَلَا يُفْتَرَ عَلَى صَلاَحِكُمْ،

לָכֵן הִזָּהֵרוּ פֶּן־יִהְיֶה טוּבְכֶם לְגִדּוּפִים׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲛⲑⲣⲟⲩϫⲉⲟⲩⲁ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲡⲉⲧⲉⲛⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ

Let not then your good be blasphemed:

Ας μη βλασφημηται λοιπον το αγαθον σας.

لأَنْ لَيْسَ مَلَكُوتُ اللهِ أَكْلًا وَشُرْبًا، بَلْ هُوَ بِرٌّ وَسَلاَمٌ وَفَرَحٌ فِي الرُّوحِ الْقُدُسِ.

כִּי־מַלְכוּת הָאֱלֹהִים אֵינֶנָּה אֲכִילָה וּשְׁתִיָּה כִּי־צְדָקָה הִיא וְשָׁלוֹם וְשִׂמְחָה בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ϯⲙⲉⲧⲟⲩⲣⲟ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲛⲁⲥϧⲉⲛ ⲟⲩⲱⲙ ⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲥⲱ ⲁⲗⲗⲁ ⲁⲥϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲑⲙⲏⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

for the kingdom of God was not being in [an] eating and [a] drinking; but it was in [a] righteousness, and [a] peace, and [a] joy in the (lit. a) holy spirit.

Διοτι η βασιλεια του Θεου δεν ειναι βρωσις και ποσις, αλλα δικαιοσυνη και ειρηνη και χαρα εν Πνευματι Αγιω·

لأَنَّ مَنْ خَدَمَ الْمَسِيحَ فِي هَذِهِ فَهُوَ مَرْضِيٌّ عِنْدَ اللهِ، وَمُزَكًّى عِنْدَ النَّاسِ.

וְהָעֹבֵד בָּאֵלֶּה אֶת־הַמָּשִׁיחַ רָצוּי הוּא לֵאלֹהִים וּבָחוּן לָאֲנָשִׁים׃

Ⲫⲏ ⲅⲁⲣ ⲉⲧⲟⲓ ⲙⲃⲱⲕ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓ ⲉ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ϥⲥⲟⲩⲧⲱⲛ ⲡⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲣⲱⲙⲓ

For he who serveth Christ in these things pleaseth God, and is upright among [the] men.

επειδη ο δουλευων εν τουτοις τον Χριστον ευαρεστει εις τον Θεον και ευδοκιμει παρα τοις ανθρωποις.

فَلْنَعْكُفْ إِذًا عَلَى مَا هُوَ لِلسَّلاَمِ، وَمَا هُوَ لِلْبُنْيَانِ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ.

וְעַתָּה נִרְדְּפָה־נָּא דַּרְכֵי שָׁלוֹם וַאֲשֶׁר נְכוֹנֵן בּוֹ אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ׃

Ϩⲁⲣⲁ ⲟⲩⲛ ⲙⲁⲣⲉⲛϭⲟϫⲓ ⲛ̀ⲥⲁ ⲛⲁ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ⲛⲁ ⲡⲓⲕⲱⲧ ⲉ̀ⲛⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ

So then let us pursue the things of [the] peace, and the things of [the] edifying one another.

Αρα λοιπον ας ζητωμεν τα προς την ειρηνην και τα προς την οικοδομην αλληλων.

لَا تَنْقُضْ لأَجْلِ الطَّعَامِ عَمَلَ اللهِ. كُلُّ الأَشْيَاءِ طَاهِرَةٌ، لكِنَّهُ شَرٌّ لِلإِنْسَانِ الَّذِي يَأْكُلُ بِعَثْرَةٍ.

אַל־תַּהֲרוֹס אֶת־מַעֲשֵׂה הָאֱלֹהִים עַל־דְּבַר מַאֲכָל הֵן הַכֹּל טָהוֹר וְרַע הוּא לָאָדָם אֲשֶׁר יֹאכֲלֶנּוּ לְמִכְשֹׁל׃

Ⲙ̀ⲡⲉⲣⲃⲉⲗ ⲡⲓϩⲱⲃ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩϧⲣⲉ ⲥⲉⲟⲩⲁⲃ ⲙⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲟⲩⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ ⲡⲉ ⲙ̀ⲡⲓⲣⲱⲙⲓ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲟⲩⲱⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲟⲩϭⲣⲟⲡ

Pull not down the work of God because of [a] food. All things indeed are clean; but it is [an] evil to the man who will eat with offence.

Μη καταστρεφε το εργον του Θεου δια φαγητον. Παντα μεν ειναι καθαρα, κακον ομως ειναι εις τον ανθρωπον οστις τρωγει με σκανδαλον.

حَسَنٌ أَنْ لَا تَأْكُلَ لَحْمًا وَلَا تَشْرَبَ خَمْرًا وَلَا شَيْئًا يَصْطَدِمُ بِهِ أَخُوكَ أَوْ يَعْثُرُ أَوْ يَضْعُفُ.

טוֹב שֶׁלּא־תֹאכַל בָּשָׂר וְלֹא־תִשְׁתֶּה יָיִן וְלֹא־תַעֲשֶׂה דָבָר אֲשֶׁר יִתְנַגֶּף־בּוֹ אָחִיךָ וְהָיָה לוֹ לְמִכְשֹׁל וּלְפוּקָה׃

Ⲛⲁⲛⲉⲥ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲟⲩⲉⲙ ⲁϥ ⲟⲩⲇⲉ ⲉ̀ϣ̀ⲧⲉⲙⲥⲉ ⲏⲣⲡ ⲛⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲡⲉⲕⲥⲟⲛ ⲛⲁϭⲓϭⲣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧϥ

It is good not to eat flesh, nor to drink wine, and that in which thy brother will stumble.

Καλον ειναι το να μη φαγης κρεας μηδε να πιης οινον μηδε να πραξης τι, εις το οποιον ο αδελφος σου προσκοπτει η σκανδαλιζεται η ασθενει.

أَلَكَ إِيمَانٌ؟ فَلْيَكُنْ لَكَ بِنَفْسِكَ أَمَامَ اللهِ! طُوبَى لِمَنْ لَا يَدِينُ نَفْسَهُ فِي مَا يَسْتَحْسِنُهُ.

אִם יֵשׁ לְךָ אֱמוּנָה תְּהִי־לְךָ לְבַדְּךָ לִפְנֵי הָאֱלֹהִים אַשְׁרֵי הָעֹשֶׂה הַכָּשֵׁר בְּעֵינָיו וְאֵין לִבּוֹ נֹקְפוֹ׃

Ⲛ̀ⲑⲟⲕ ⲟⲩⲟⲛⲧⲁⲕ ⲛ̀ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲭⲁϥ ⲛ̀ϧⲏⲧⲕ ⲙ̀ⲡⲉⲙ̀ⲑⲟ ⲙ̀ⲫϯ ⲱⲟⲩⲛⲓⲁⲧϥ ⲙ̀ⲫⲏ ⲉⲧⲉⲛ̀ϥⲛⲁϯϩⲁⲡ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲁⲛ ϧⲉⲛ ⲫⲏ ⲉⲧⲉϥⲛⲁⲉⲣⲇⲟⲕⲓⲙⲁⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲙⲟϥ

Thou (pronoun) hast [a] faith: let it (be) in thyself before God. Blessed is he who will not judge himself in that which he will approve.

Συ πιστιν εχεις; εχε αυτην εντος σου ενωπιον του Θεου· μακαριος οστις δεν κατακρινει εαυτον εις εκεινο, το οποιον αποδεχεται.

وَأَمَّا الَّذِي يَرْتَابُ فَإِنْ أَكَلَ يُدَانُ، لأَنَّ ذَلِكَ لَيْسَ مِنَ الإِيمَانِ، وَكُلُّ مَا لَيْسَ مِنَ الإِيمَانِ فَهُوَ خَطِيَّةٌ.

וַאֲשֶׁר סָפֵק לוֹ בְּאָכְלוֹ נֶאְשָׁם כִּי לֹא עָשָׂה מֵאֱמוּנָה וְכָל־הַנַּעֲשֶׂה שֶׁלּא מֵאֱמוּנָה חֵטְא הוּא׃

Ⲫⲏ ⲇⲉ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ϩⲏⲧ ⲃ̅ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁϥϣⲁⲛⲟⲩⲱⲙ ⲁϥϩⲓⲧϥ ⲉ̀ⲡϩⲁⲡ ϫⲉ ⲛⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲛ ⲡⲉ ϩⲱⲃ ⲇⲉ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲛ̀ⲟⲩⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲛⲁϩϯ ⲁⲛ ⲡⲉ ⲟⲩⲛⲟⲃⲓ ⲡⲉ

But he who doubteth, if he should eat, he condemned himself, because it is not an (action) from [a] faith. But everything which is not an (action) from [a] faith is [a] sin.

Οστις ομως αμφιβαλλει, κατακρινεται, εαν φαγη, διοτι δεν τρωγει εκ πιστεως· και παν ο, τι δεν γινεται εκ πιστεως, ειναι αμαρτια.

إصحاح 15

اقبلوا بعضكم بعضًا

فَيَجِبُ عَلَيْنَا نَحْنُ الأَقْوِيَاءَ أَنْ نَحْتَمِلَ أَضْعَافَ الضُّعَفَاءِ، وَلَا نُرْضِيَ أَنْفُسَنَا.

וַאֲנַחְנוּ הַחֲזָקִים עָלֵינוּ לָשֵׂאת חֻלְשׁוֹת הָרָפִים וְאַל־נְבַקֵּשׁ הֲנָאַת עַצְמֵנוּ׃

Ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲇⲉ ⲛⲁⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲛ ϧⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉⲛϥⲁⲓ ϧⲁ ⲛⲓϣⲱⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲁⲧϫⲟⲙ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲛϣ̀ⲧⲉⲙⲣⲁⲛⲁⲛ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧⲉⲛ

But we (pronoun), namely they for whom it is possible, ought to bear the weaknesses of the powerless, and not to please ourselves.

Οφειλομεν δε ημεις οι δυνατοι να βασταζωμεν τα ασθενηματα των αδυνατων, και να μη αρεσκωμεν εις εαυτους.

فَلْيُرْضِ كُلُّ وَاحِدٍ مِنَّا قَرِيبَهُ لِلْخَيْرِ، لأَجْلِ الْبُنْيَانِ.

כִּי כָל־אֶחָד מִמֶּנּוּ יְבַקֵּשׁ הֲנָאַת חֲבֵרוֹ לְטוֹב לוֹ לְמַעַן יִתְכּוֹנָן׃

Ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲙⲁⲣⲉϥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲡⲉϥϣⲫⲏⲣ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲉⲩⲕⲱⲧ

Let each one of you please his neighbour in the good unto [an]

Αλλ' εκαστος ημων ας αρεσκη εις τον πλησιον δια το καλον προς οικοδομην·

لأَنَّ الْمَسِيحَ أَيْضًا لَمْ يُرْضِ نَفْسَهُ، بَلْ كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «تَعْيِيرَاتُ مُعَيِّرِيكَ وَقَعَتْ عَلَيَّ».

כִּי גַם־הַמָּשִׁיחַ לֹא בִקֵּשׁ הֲנָאַת עַצְמוֹ אֶלָּא כַכָּתוּב חֶרְפּוֹת חוֹרְפֶיךָ נָפְלוּ עָלָי׃

Ⲕⲉ ⲅⲁⲣ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲧⲁϥⲣⲁⲛⲁϥ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲁⲛ ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲛⲓϣⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲧϯϣⲫⲓⲧ ⲛⲁⲕ ⲁⲩⲓ̀ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ

For Christ also pleased not himself; but (a.) according as it is written: The reproaches of them who reviled thee came upon me.

επειδη και ο Χριστος δεν ηρεσεν εις εαυτον, αλλα καθως ειναι γεγραμμενον, Οι ονειδισμοι των ονειδιζοντων σε επεπεσον επ' εμε.

لأَنَّ كُلَّ مَا سَبَقَ فَكُتِبَ كُتِبَ لأَجْلِ تَعْلِيمِنَا، حَتَّى بِالصَّبْرِ وَالتَّعْزِيَةِ بِمَا فِي الْكُتُبِ يَكُونُ لَنَا رَجَاءٌ.

כִּי כָל־אֲשֶׁר נִכְתַּב מִלְּפָנִים נִכְתָּב לְלַמְּדֵנוּ לְמַעַן תִּהְיֶה־לָּנוּ תִקְוָה בְּסַבְלָנוּת וּבְתַנְחוּמוֹת הַכְּתוּבִים׃

Ϩⲱⲃ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲁⲩⲉⲣϣⲟⲣⲡ ⲛ̀ⲥϧⲏⲧⲟⲩ ⲁⲩⲥϧⲏⲧⲟⲩ ⲉⲧⲉⲛⲥⲃⲱ ϩⲓⲛⲁ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯϩⲩⲡⲟⲙⲟⲛⲏ ⲛⲉⲙ ϯⲙⲉⲧⲣⲉϥϯⲛⲟⲙϯ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϣⲱⲡⲓ ⲛⲁⲛ

For all things which were written before were written for our instruction, that through [the] patience, and [the] comforting of the Scriptures [the] hope might be to us.

Διοτι οσα προεγραφησαν, δια την διδασκαλιαν ημων προεγραφησαν, δια να εχωμεν την ελπιδα δια της υπομονης και της παρηγοριας των γραφων.

وَلْيُعْطِكُمْ إِلَهُ الصَّبْرِ وَالتَّعْزِيَةِ أَنْ تَهْتَمُّوا اهْتِمَامًا وَاحِدًا فِيمَا بَيْنَكُمْ، بِحَسَبِ الْمَسِيحِ يَسُوعَ،

וֵאלֹהֵי הַסַּבְלָנוּת וְהַנֶּחָמָה הוּא יִתֵּן וִהְיִיתֶם כֻּלְּכֶם לֵב אֶחָד כִּרְצוֹן הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲛⲉⲙ ϯⲡⲁⲣⲁⲕⲗⲏⲥⲓⲥ ⲉϥⲉ̀ϯ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲩⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But God of [the] peace and [the] comforting shall give one mind to you one with another according to Jesus Christ:

Ο δε Θεος της υπομονης και της παρηγοριας ειθε να σας δωση να φρονητε το αυτο εν αλληλοις κατα Χριστον Ιησουν,

لِكَيْ تُمَجِّدُوا اللهَ أَبَا رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، بِنَفْسٍ وَاحِدَةٍ وَفَمٍ وَاحِدٍ.

אֲשֶׁר תְּכַבְּדוּ בְּנֶפֶשׁ אַחַת וּבְפֶה אֶחָד אֶת־הָאֱלֹהִים אָבִי אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ׃

Ϩⲓⲛⲁ ϧⲉⲛ ⲟⲩϩⲏⲧ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲣⲱ ⲛ̀ⲟⲩⲱⲧ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲫⲓⲱⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

that in one heart and one mouth ye may glorify God, the Father of our Lord Jesus Christ.

δια να δοξαζητε ομοθυμαδον εν ενι στοματι τον Θεον και Πατερα του Κυριου ημων Ιησου Χριστου.

لِذَلِكَ اقْبَلُوا بَعْضُكُمْ بَعْضًا كَمَا أَنَّ الْمَسِيحَ أَيْضًا قَبِلَنَا، لِمَجْدِ اللهِ.

עַל־כֵּן קַבְּלוּ־נָא אִישׁ אֶת־אָחִיו כַּאֲשֶׁר גַּם־הַמָּשִׁיחַ קִבֵּל אֹתָנוּ לִכְבוֹד הָאֱלֹהִים׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ϣⲉⲡ ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ϩⲱϥ ⲉⲧⲁ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϣⲉⲡ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉⲩⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ

Therefore receive one another according as Christ also received you unto [a] glory of God.

Δια τουτο προσδεχεσθε αλληλους, καθως και ο Χριστος προσεδεχθη ημας εις δοξαν Θεου.

وَأَقُولُ: إِنَّ يَسُوعَ الْمَسِيحَ قَدْ صَارَ خَادِمَ الْخِتَانِ، مِنْ أَجْلِ صِدْقِ اللهِ، حَتَّى يُثَبِّتَ مَوَاعِيدَ الآبَاءِ.

וַאֲנִי אֹמֵר כִּי יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ נוֹלַד לִהְיוֹת מְשָׁרֵת הַנִּמּוֹלִים לְמַעַן אֲמִתּוֹ שֶׁל הָאֱלֹהִים לְקַיֵּם אֶת־הַהַבְטָחוֹת אֲשֶׁר לָאָבוֹת׃

Ϯϫⲱ ⲅⲁⲣ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ϫⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁϥϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲇⲓⲁⲕⲱⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲥⲉⲃⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ϯⲙⲉⲑⲛⲏⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϫⲉⲭⲁⲥ ⲉϥⲉ̀ⲧⲁϫⲣⲉ ⲛⲓⲱϣ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲓⲟϯ

For I say that Christ became a minister of (the) circumcision for the truth of God; that he might confirm the promises of the fathers;

Λεγω δε οτι ο Ιησους Χριστος εγεινε διακονος της περιτομης υπερ της αληθειας του Θεου, δια να βεβαιωση τας προς τους πατερας επαγγελιας,

وَأَمَّا الأُمَمُ فَمَجَّدُوا اللهَ مِنْ أَجْلِ الرَّحْمَةِ، كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ سَأَحْمَدُكَ فِي الأُمَمِ وَأُرَتِّلُ لاسْمِكَ».

וְהַגּוֹיִם הֵמָּה יְכַבְּדוּ אֶת־הָאֱלֹהִים לְמַעַן רַחֲמָיו כַּכָּתוּב עַל־כֵּן אוֹדְךָ בַגּוֹיִם וּלְשִׁמְךָ אֲזַמֵּרָה׃

Ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲇⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲟⲩⲛⲁⲓ ⲉ̀ϯⲱⲟⲩ ⲙ̀ⲫϯ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ϯⲛⲁⲟⲩⲱⲛϩ ⲛⲁⲕ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ϯⲛⲁⲉⲣⲯⲁⲗⲓⲛ ⲉ̀ⲡⲉⲕⲣⲁⲛ

but (for) the Gentiles because of [a] mercy to glorify God. According as it is written: 'Therefore I shall (lit. will) confess thee among the Gentiles, and I shall (lit. will) sing praise unto thy name.

και δια να δοξασωσι τα εθνη τον Θεον δια το ελεος αυτου, καθως ειναι γεγραμμενον· Δια τουτο θελω σε υμνει μεταξυ των εθνων· και εις το ονομα σου θελω ψαλλει.

وَيَقُولُ أَيْضًا: «تَهَلَّلُوا أَيُّهَا الأُمَمُ مَعَ شَعْبِهِ»

וְאוֹמֵר הַרְנִינוּ גוֹיִם עַמּוֹ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϫⲉ ⲟⲩⲛⲟϥ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲡⲉϥⲗⲁⲟⲥ

And he saith again: Delight yourselves, [the] Gentiles, with his people.'

Και παλιν λεγει· Ευφρανθητε, εθνη, μετα του λαου αυτου.

وَأَيْضًا: «سَبِّحُوا الرَّبَّ يَا جَمِيعَ الأُمَمِ، وَامْدَحُوهُ يَا جَمِيعَ الشُّعُوبِ».

וְאוֹמֵר הַלֲלוּ אֶת־יְהוָֹה כָּל־גּוֹיִם שַׁבְּחוּהוּ כָּל־הָאֻמִּים׃

Ⲟⲩⲟϩ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲡ⳪̅ ⲙⲁⲣⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲗⲁⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

And he saith again: 'All the Gentiles bless the Lord; let all the peoples bless him.'

Και παλιν· Αινειτε τον Κυριον, παντα τα εθνη, και δοξολογειτε αυτον παντες οι λαοι.

وَأَيْضًا يَقُولُ إِشَعْيَاءُ: «سَيَكُونُ أَصْلُ يَسَّى وَالْقَائِمُ لِيَسُودَ عَلَى الأُمَمِ، عَلَيْهِ سَيَكُونُ رَجَاءُ الأُمَمِ».

וִישַׁעְיָהוּ אֹמֵר וְהָיָה שֹׁרֶשׁ יִשַׁי אֲשֶׁר עֹמֵד לִנְשִׂיא עַמִּים אֵלָיו גּוֹיִם יְקַוּוּ׃

Ⲟⲩⲟϩ ϥϫⲱ ⲙ̀ⲙⲟⲥ ⲟⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲏⲥⲁⲏⲁⲥ ϫⲉ ⲉⲥⲉ̀ϣⲱⲡⲓ ⲛ̀ϫⲉ ⲑⲛⲟⲩⲛⲓ ⲛ̀ⲓⲉⲥⲥⲉ ⲛⲉⲙ ⲫⲏ ⲉⲑⲛⲁⲧⲱⲛϥ ⲉ̀ⲉⲣⲁⲣⲭⲱⲛ ⲉ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲩⲉ̀ⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ

And Ēsaēas saith again: (The) root of Jesse shall be, and he who will rise to rule the Gentiles, the Gentiles shall hope in him.'

Και παλιν ο Ησαιας λεγει· Θελει εισθαι η ριζα του Ιεσσαι, Και ο ανισταμενος δια να βασιλευη επι τα εθνη· εις αυτον τα εθνη θελουσιν ελπισει.

وَلْيَمْلأْكُمْ إِلَهُ الرَّجَاءِ كُلَّ سُرُورٍ وَسَلاَمٍ فِي الإِيمَانِ، لِتَزْدَادُوا فِي الرَّجَاءِ بِقُوَّةِ الرُّوحِ الْقُدُسِ.

וֵאלֹהֵי הַתִּקְוָה הוּא יְמַלֵּא אֶתְכֶם כָּל־שִׂמְחָה וְשָׁלוֹם בָּאֱמוּנָה לְמַעַן תֶּעְדַּף תִּקְוַתְכֶם בִּגְבוּרַת רוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲉϥⲉ̀ⲙⲁϩ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲛ̀ⲣⲁϣⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛⲉⲙ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ϧⲉⲛ ⲡϫⲓⲛⲑⲣⲉⲧⲉⲛⲛⲁϩϯ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣϩⲟⲩⲟ ϧⲉⲛ ϯϩⲉⲗⲡⲓⲥ ϧⲉⲛ ϯϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But God of [the] hope shall fill you with all joy and [the] peace in (the) causing you to believe, abounding in [the] hope, in [the] power of the holy spirit.

Ο δε Θεος της ελπιδος ειθε να σας εμπληση πασης χαρας και ειρηνης δια της πιστεως, ωστε να περισσευητε εις την ελπιδα δια της δυναμεως του Πνευματος του Αγιου.

بولس خادم الأمم

وَأَنَا نَفْسِي أَيْضًا مُتَيَقِّنٌ مِنْ جِهَتِكُمْ، يَا إِخْوَتِي، أَنَّكُمْ أَنْتُمْ مَشْحُونُونَ صَلاَحًا، وَمَمْلُوؤُونَ كُلَّ عِلْمٍ، قَادِرُونَ أَنْ يُنْذِرَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا.

וְהִנֵּה אַחַי מֻבְטָח אֲנִי בָּכֶם כִּי מְלֵאֵי אַהֲבַת חֶסֶד אַתֶּם וּמְמֻלָּאִים כָּל־דַּעַת וְיֹדְעִים לְהוֹכִיחַ אִישׁ אֶת־רֵעֵהוּ׃

Ⲁ̀ⲛⲟⲕ ϩⲱ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲡⲁϩⲏⲧ ⲑⲏⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϫⲉ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ϩⲱⲧⲉⲛ ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉϩ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲛ̀ⲁⲅⲁⲑⲟⲛ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲙⲉϩ ϧⲉⲛ ⲉⲙⲓ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉ̀ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ϯⲥⲃⲱ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ

I also, my brethren, am persuaded about you, that ye also are full of every good thing, being full of all knowledge, it being possible for you to teach one another.

Ειμαι δε, αδελφοι μου, και αυτος εγω πεπεισμενος δια σας, οτι και σεις εισθε πληρεις αγαθωσυνης, πεπληρωμενοι πασης γνωσεως, δυναμενοι και αλληλους να νουθετητε.

وَلكِنْ بِأَكْثَرِ جَسَارَةٍ كَتَبْتُ إِلَيْكُمْ جُزْئِيًّا أَيُّهَا الإِخْوَةُ، كَمُذَكِّرٍ لَكُمْ، بِسَبَبِ النِّعْمَةِ الَّتِي وُهِبَتْ لِي مِنَ اللهِ،

אַף־עַל־פִּי כֵן הֵעַזְתִּי מְעַט לִכְתֹּב אֲלֵיכֶם הֵנָּה וָהֵנָּה כְּמַזְכִּיר אֶתְכֶם עַל־פִּי הַחֶסֶד הַנָּתוּן לִי מֵאֵת הָאֱלֹהִים׃

Ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲧⲟⲗⲙⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲇⲉ ⲁⲓⲥϧⲁⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ⲟⲩⲁⲡⲟⲙⲉⲣⲟⲥ ϩⲱⲥ ⲉⲓϯ ⲙ̀ⲫⲙⲉⲩⲓ ⲛⲱⲧⲉⲛ ⲉⲑⲃⲉ ⲡⲓϩⲙⲟⲧ ⲉⲧⲁⲩⲧⲏⲓϥ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲫϯ

But boldly I wrote to you in part, as reminding you concerning the grace which was given to me from God;

Σας εγραψα ομως, αδελφοι, τολμηροτερον οπωσουν, ως υπενθυμιζων υμας, δια την χαριν την δοθεισαν εις εμε υπο του Θεου

حَتَّى أَكُونَ خَادِمًا لِيَسُوعَ الْمَسِيحِ لأَجْلِ الأُمَمِ، مُبَاشِرًا لإِنْجِيلِ اللهِ كَكَاهِنٍ، لِيَكُونَ قُرْبَانُ الأُمَمِ مَقْبُولًا مُقَدَّسًا بِالرُّوحِ الْقُدُسِ.

לִהְיוֹת מְשָׁרֵת יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ לַגּוֹיִם וּלְכַהֵן בִּבְשׂוֹרַת הָאֱלֹהִים לְמַעַן יִהְיֶה קָרְבַּן הַגּוֹיִם רָצוּי וּמְקֻדָּשׁ בְּרוּחַ הַקֹּדֶשׁ׃

Ⲉⲑⲣⲓϣⲱⲡⲓ ⲉⲓⲟⲓ ⲛ̀ⲣⲉϥⲫⲱϣⲉⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉ̀ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲓⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲉⲧⲟⲩⲏⲃ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲣⲟⲥⲫⲱⲣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϣⲱⲡⲓ ⲉⲥϣⲏⲡ ⲟⲩⲟϩ ⲉⲥⲧⲟⲩⲃⲏⲟⲩⲧ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ

to cause me to become minister of Jesus Christ unto the Gentiles, working in a priesthood unto the Gospel of God, that the offering up of the Gentiles might be received and sanctified in the (lit. a) holy spirit.

εις το να ημαι υπηρετης του Ιησου Χριστου προς τα εθνη, ιερουργων το ευαγγελιον του Θεου, δια να γεινη η προσφορα των εθνων ευπροσδεκτος, ηγιασμενη δια του Πνευματος του Αγιου.

فَلِي افْتِخَارٌ فِي الْمَسِيحِ يَسُوعَ مِنْ جِهَةِ مَا للهِ.

עַל־כֵּן יֶשׁ־לִי לְהִתְהַלֵּל בַּמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ בְּעִנְיְנֵי הָאֱלֹהִים׃

Ⲟⲩⲟⲛⲧⲏⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩ ⲛ̀ⲟⲩϣⲟⲩϣⲟⲩ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ϩⲁ ⲫϯ

I have a boasting in Christ Jesus towards God.

Εχω λοιπον καυχησιν εν Χριστω Ιησου δια τα προς τον Θεον·

لأَنِّي لَا أَجْسُرُ أَنْ أَتَكَلَّمَ عَنْ شَيْءٍ مِمَّا لَمْ يَفْعَلْهُ الْمَسِيحُ بِوَاسِطَتِي لأَجْلِ إِطَاعَةِ الأُمَمِ، بِالْقَوْلِ وَالْفِعْلِ،

כִּי לֹא־אָעֵז פָּנַי לְדַבֵּר דָּבָר זוּלָתִי אֲשֶׁר עָשָׂה הַמָּשִׁיחַ בְּיָדִי לְמַעַן הַטּוֹת בְּאֹמֶר וּבְמַעֲשֶׂה אֶת־לֵב הַגּוֹיִם לָסוּר לְמִשְׁמַעְתּוֹ׃

Ⲟⲩ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲛⲁⲉⲣⲧⲟⲗⲙⲁⲛ ⲉϫⲉ ⲟⲩⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙⲡⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲉⲣϩⲱⲃ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲟⲧ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡⲥⲁϫⲓ ϧⲉⲛ ⲡϩⲱⲃ

For I shall not dare to say a word of (lit. in) the things in which Christ worked not through me unto an obedience of the Gentiles, in (the) word, in (the) work,

διοτι δεν θελω τολμησει να ειπω τι εξ εκεινων, τα οποια δεν εκαμεν ο Χριστος δι' εμου προς υπακοην των εθνων λογω και εργω,

بِقُوَّةِ آيَاتٍ وَعَجَائِبَ، بِقُوَّةِ رُوحِ اللهِ. حَتَّى إِنِّي مِنْ أُورُشَلِيمَ وَمَا حَوْلَهَا إِلَى إِللِّيرِيكُونَ، قَدْ أَكْمَلْتُ التَّبْشِيرَ بِإِنْجِيلِ الْمَسِيحِ.

בִּגְבוּרַת אֹתוֹת וּמוֹפְתִים וּבִגְבוּרַת רוּחַ אֱלֹהִים עַד־כִּי מִירוּשָׁלַיִם וּסְבִיבוֹתֶיהָ וְעַד לְאִלּוּרִיקוֹן מִלֵּאתִי אֶת־בְּשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ׃

Ϧⲉⲛ ⲧϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ϩⲁⲛⲙⲏⲓⲛⲓ ⲛⲉⲙ ϩⲁⲛϣⲫⲏⲣⲓ ϧⲉⲛ ⲟⲩϫⲟⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉϥⲟⲩⲁⲃ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲓⲥϫⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛⲉⲙ ⲡⲉⲥⲕⲱϯ ϣⲁ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ⲡⲓⲁⲗⲗⲩⲣⲓⲕⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲁϩⲟⲩ ⲉ̀ⲡⲓⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

in (the) power of signs and wonders, in [a] power of the (lit. a) holy spirit, so that from Jerusalem and its neighbourhood even unto [the] Allyrikon I filled them with the of Christ.

με δυναμιν σημειων και τερατων, με δυναμιν του Πνευματος του Θεου, ωστε απο Ιερουσαλημ και κυκλω μεχρι της Ιλλυριας εξεπληρωσα το κηρυγμα του ευαγγελιου του Χριστου,

وَلكِنْ كُنْتُ مُحْتَرِصًا أَنْ أُبَشِّرَ هَكَذَا: لَيْسَ حَيْثُ سُمِّيَ الْمَسِيحُ، لِئَلاَّ أَبْنِيَ عَلَى أَسَاسٍ لآخَرَ.

בְּהִשְׁתַּדְּלִי לְהַגִּיד אֶת־הַבְּשׂוֹרָה לֹא בִּמְקֹמוֹת אֲשֶׁר־שָׁם כְּבָר נִקְרָא שֵׁם הַמָּשִׁיחַ שֶׁלּא אֶבְנֶה עַל־יְסוֹד אֲחֵרִים׃

Ⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲇⲉ ⲛⲁⲓⲙⲉⲓ ⲛ̀ϩⲓϣⲉⲛⲛⲟⲩϥⲓ ⲡⲉ ⲉⲫ̀ⲙⲁ ⲁⲛ ⲉⲧⲁⲩϫⲉ ⲫⲣⲁⲛ ⲙ̀Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲙ̀ⲙⲟϥ ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁϣ̀ⲧⲉⲙⲕⲱⲧ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲟⲩⲥⲉⲛϯ ⲛ̀ϣⲉⲙⲙⲟ

But thus I was loving to preach good tidings where (the) name of Christ was not said, that I might not build upon another man's (lit. a stranger) foundation;

ουτω δε εφιλοτιμηθην να κηρυττω το ευαγγελιον, ουχι οπου ωνομασθη ο Χριστος, δια να μη οικοδομω επι ξενου θεμελιου·

بَلْ كَمَا هُوَ مَكْتُوبٌ: «الَّذِينَ لَمْ يُخْبَرُوا بِهِ سَيُبْصِرُونَ، وَالَّذِينَ لَمْ يَسْمَعُوا سَيَفْهَمُونَ».

אֶלָּא כַּכָּתוּב אֲשֶׁר לֹא־סֻפַּר לָהֶם רָאוּ וַאֲשֶׁר לֹא־שָׁמְעוּ הִתְבּוֹנָנוּ׃

Ⲁⲗⲗⲁ ⲕⲁⲧⲁ ⲫⲣⲏϯ ⲉⲧⲥϧⲏⲟⲩⲧ ϫⲉ ⲉⲩⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲧⲁⲙⲱⲟⲩ ⲉⲑⲃⲏⲧϥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲏ ⲉⲧⲉ ⲙ̀ⲡⲟⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲉⲩⲉ̀ⲕⲁϯ

but according as it is written: They who were not shown concerning him shall see, and they who heard not shall understand.'

αλλα καθως ειναι γεγραμμενον· Εκεινοι προς τους οποιους δεν ανηγγελθη περι αυτου θελουσιν ιδει, και εκεινοι οιτινες δεν ηκουσαν θελουσι νοησει.

لِذَلِكَ كُنْتُ أُعَاقُ الْمِرَارَ الْكَثِيرَةَ عَنِ الْمَجِيءِ إِلَيْكُمْ.

וְהוּא הַדָּבָר אֲשֶׁר־בִּגְלָלוֹ נֶעֱצַרְתִּי פַּעַם וּשְׁתַּיִם מִבּוֹא אֲלֵיכֶם׃

Ⲉⲑⲃⲉ ⲫⲁⲓ ⲁⲓⲧⲁϩⲛⲟ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲥⲟⲡ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

Therefore I was prevented many times from coming to you:

Δια τουτο και εμποδιζομην πολλακις να ελθω προς εσας·

رغبة بولس في زيارة روما

وَأَمَّا الآنَ فَإِذْ لَيْسَ لِي مَكَانٌ بَعْدُ فِي هَذِهِ الأَقَالِيمِ، وَلِي اشْتِيَاقٌ إِلَى الْمَجِيءِ إِلَيْكُمْ مُنْذُ سِنِينَ كَثِيرَةٍ،

אֲבָל עַתָּה שֶׁאֵין־לִי עוֹד מָקוֹם בַּגְּלִילוֹת הָאֵלֶּה וַאֲנִי נִכְסָף לָבֹא אֲלֵיכֶם זֶה שָׁנִים רַבּוֹת׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲙ̀ⲙⲟⲛϯ ⲙⲁ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲓⲥⲁ ⲟⲩⲟⲛ ⲟⲩⲙⲉⲓ ⲛ̀ϩⲟⲩⲟ ⲇⲉ ϣⲟⲡ ⲛ̀ϧⲏⲧ ⲉ̀ⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲓⲥ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ⲣⲟⲙⲡⲓ

but now I have no place in these parts, but there is (indeed) a longing in me to come to you since many years:

τωρα ομως μη εχων πλεον τοπον εν τοις κλιμασι τουτοις, επιποθων δε απο πολλων ετων να ελθω προς εσας,

فَعِنْدَمَا أَذْهَبُ إِلَى اسْبَانِيَا آتِي إِلَيْكُمْ. لأَنِّي أَرْجُو أَنْ أَرَاكُمْ فِي مُرُورِي وَتُشَيِّعُونِي إِلَى هُنَاكَ، إِنْ تَمَلاَّءْتُ أَوَّلًا مِنْكُمْ جُزْئِيًّا.

אָבוֹא אֲלֵיכֶם בְּלֶכְתִּי לְאִסְפַּמְיָא כִּי מְקַוֶּה אָנֹכִי לִרְאוֹתְכֶם בְּעָבְרִי וְאַתֶּם תְּשַׁלְּחוּנִי שָׁמָּה וְאֶשְׂבְּעָה מְעַט מִכֶּם בָּרִאשׁוֹנָה׃

Ϩⲱⲥ ⲉⲓⲛⲁϣⲉⲛⲏⲓ ⲉ̀ϯⲥⲡⲁⲛⲓⲁ ϯⲉⲣϩⲉⲗⲡⲓⲥ ⲅⲁⲣ ⲉ̀ⲛⲁⲩ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲉⲓⲛⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛⲧⲫⲟⲓ ⲛ̀ⲑⲱⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲙⲁⲩ ⲉ̀ϣⲱⲡ ⲁⲓϣⲁⲛⲥⲓ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲁⲡⲟⲙⲉⲣⲟⲥ

when I shall (lit. will) go to [the] Spania. For I hope to see you, being about to go thither; and that ye may escort me thither, if I should be satisfied with you somewhat.

οταν υπαγω εις την Ισπανιαν, θελω ελθει προς εσας· διοτι ελπιζω διαβαινων να σας ιδω και να προπεμφθω εκει απο σας, αφου πρωτον οπωσουν σας χορτασθω.

وَلكِنِ الآنَ أَنَا ذَاهِبٌ إِلَى أُورُشَلِيمَ لأَخْدِمَ الْقِدِّيسِينَ،

אָמְנָם עַתָּה אֵלְכָה יְרוּשָׁלָיְמָה לַעֲזוֹר לַקְּדוֹשִׁים׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ϯⲛⲁϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲉ̀ϣⲉⲙϣⲓ ⲛ̀ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ

But now I shall (lit. will) go to Jerusalem to minister to the saints.

Τωρα δε υπαγω εις Ιερουσαλημ, εκπληρων την διακονιαν εις τους αγιους.

لأَنَّ أَهْلَ مَكِدُونِيَّةَ وَأَخَائِيَةَ اسْتَحْسَنُوا أَنْ يَصْنَعُوا تَوْزِيعًا لِفُقَرَاءِ الْقِدِّيسِينَ الَّذِينَ فِي أُورُشَلِيمَ.

כִּי מַקְדּוֹנְיָא וַאֲכַיָּא הוֹאִילוּ לִתְרֹם תְּרוּמָה לְאֶבְיוֹנֵי הַקְּדוֹשִׁים אֲשֶׁר בִּירוּשָׁלָיִם׃

Ⲁⲩϯⲙⲁϯ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲁⲑⲙⲁⲕⲉⲇⲟⲛⲓⲁ ⲛⲉⲙ ⲁⲭⲁⲓⲁ ⲉ̀ⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲟⲩⲙⲉⲧϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲛⲓϩⲏⲕⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅

For they of (the) Macedonia and Achaia were well pleased to make a common offering unto the poor of the saints who are in Jerusalem.

Διοτι ευηρεστηθησαν η Μακεδονια και Αχαια να καμωσι τινα βοηθειαν εις τους πτωχους των αγιων των εν Ιερουσαλημ.

اسْتَحْسَنُوا ذَلِكَ، وَإِنَّهُمْ لَهُمْ مَدْيُونُونَ! لأَنَّهُ إِنْ كَانَ الأُمَمُ قَدِ اشْتَرَكُوا فِي رُوحِيَّاتِهِمْ، يَجِبُ عَلَيْهِمْ أَنْ يَخْدِمُوهُمْ فِي الْجَسَدِيَّاتِ أَيْضًا.

כִּי הוֹאִילוּ וְאַף־מְחֻיָּבִים הֵם לָהֶם הִנֵּה לַגּוֹיִם הָיָה חֵלֶק בְּדִבְרֵי הָרוּחַ אֲשֶׁר לָהֶם וַהֲלֹא עֲלֵיהֶם לְתָמְכָם גַּם בְּדִבְרֵי הַגּוּף׃

Ⲁⲩϯⲙⲁϯ ⲅⲁⲣ ⲟⲩⲟϩ ⲟⲩⲟⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲱⲟⲩ ⲓⲥϫⲉ ⲅⲁⲣ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲉⲣϣⲫⲏⲣ ⲉ̀ⲣⲱⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲡⲛ̅ⲁ̅ⲧⲓⲕⲟⲛ ⲥⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲥⲉϣⲉⲙϣⲏⲧⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲕⲉⲥⲁⲣⲕⲓⲕⲟⲛ

For they were well pleased (to do it), and the others (lit. they) are their debtors. For if the Gentiles share with them in a spiritual (thing), they ought to minister to them in the carnal (things) also:

Ευηρεστηθησαν τωοντι, και ειναι οφειλεται αυτων. Διοτι εαν τα εθνη εγειναν συγκοινωνοι αυτων εις τα πνευματικα, χρεωστουσι να υπηρετησωσιν αυτους και εις τα σωματικα.

فَمَتَى أَكْمَلْتُ ذَلِكَ، وَخَتَمْتُ لَهُمْ هَذَا الثَّمَرَ، فَسَأَمْضِي مَارًّا بِكُمْ إِلَى اسْبَانِيَا.

לָכֵן כְּשֶׁגָּמַרְתִּי אֶת־זֹאת וְחָתַמְתִּי לָהֶם הַפְּרִי הַזֶּה אָז אֶעְבְּרָה דֶּרֶךְ אַרְצְכֶם לְאִסְפַּמְיָא׃

Ⲫⲁⲓ ⲟⲩⲛ ⲁⲓϣⲁⲛϫⲟⲕϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲁⲉⲣⲥⲫⲣⲁⲅⲓⲍⲓⲛ ⲙ̀ⲡⲁⲓⲟⲩⲧⲁϩ ⲛⲱⲟⲩ ⲉⲓⲉ̀ϣⲉ ⲛⲏⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉ̀ϯⲥⲡⲁⲛⲓⲁ

should I then fulfil this, and seal this fruit to them, I shall go through you unto [the] Spania.

Αφου λοιπον εκτελεσω τουτο και επισφραγισω εις αυτους τον καρπον τουτον, θελω περασει δι' υμων εις την Ισπανιαν.

وَأَنَا أَعْلَمُ أَنِّي إِذَا جِئْتُ إِلَيْكُمْ، سَأَجِيءُ فِي مِلْءِ بَرَكَةِ إِنْجِيلِ الْمَسِيحِ.

וְיוֹדֵעַ אָנֹכִי כִּי בְּבֹאִי אֲלֵיכֶם אָבוֹא בִּמְלֹא בִרְכָתָהּ שֶׁל־בְּשׂוֹרַת הַמָּשִׁיחַ׃

Ϯⲥⲱⲟⲩⲛ ⲇⲉ ϫⲉ ⲁⲓⲛⲏⲟⲩ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁⲓⲛⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲙⲟϩ ⲛ̀ⲥⲙⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

But I know that I came to you, I came in a fulness of blessing of Christ.

Εξευρω δε οτι ερχομενος προς εσας, θελω ελθει με αφθονιαν της ευλογιας του ευαγγελιου του Χριστου.

فَأَطْلُبُ إِلَيْكُمْ أَيُّهَا الإِخْوَةُ، بِرَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ، وَبِمَحَبَّةِ الرُّوحِ، أَنْ تُجَاهِدُوا مَعِي فِي الصَّلَوَاتِ مِنْ أَجْلِي إِلَى اللهِ،

וַאֲנִי מְעוֹרֵר אֶתְכֶם אַחַי בַּאֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ וּבְאַהֲבַת הָרוּחַ לְהִתְחַזֵּק עִמִּי בְּהַעְתִּירְכֶם בַּעֲדִי אֶל־הָאֱלֹהִים׃

Ϯϯϩⲟ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ϯⲁⲅⲁⲡⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲓⲡⲛ̅ⲁ̅ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲁⲅⲱⲛⲓⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛⲉⲙⲏⲓ ϧⲉⲛ ⲛⲉⲧⲉⲛⲡⲣⲟⲥⲉⲩⲭⲏ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲱⲓ ϩⲁ ⲫϯ

I beseech you, then, my brethren, through our Lord Jesus Christ, and through the love of the spirit, to strive with me in your prayers for me to God;

Σας παρακαλω δε, αδελφοι, δια του Κυριου ημων Ιησου Χριστου και δια της αγαπης του Πνευματος, να συναγωνισθητε μετ' εμου, προσευχομενοι υπερ εμου προς τον Θεον,

لِكَيْ أُنْقَذَ مِنَ الَّذِينَ هُمْ غَيْرُ مُؤْمِنِينَ فِي الْيَهُودِيَّةِ، وَلِكَيْ تَكُونَ خِدْمَتِي لأَجْلِ أُورُشَلِيمَ مَقْبُولَةً عِنْدَ الْقِدِّيسِينَ،

לְמַעַן אֲשֶׁר אֶנָּצֵל מֵהַסּוֹרֲרִים בְּאֶרֶץ יְהוּדָה וְיֶעֱרַב עַל־הַקְּדוֹשִׁים שִׁמּוּשִׁי לְשֵׁם יְרוּשָׁלָיִם׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲁⲛⲟϩⲉⲙ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲁ ⲛⲏ ⲉⲧⲟⲓ ⲛ̀ⲁⲧⲥⲱⲧⲉⲙ ϧⲉⲛ ϯⲓⲟⲩⲇⲉⲁ ⲟⲩⲟϩ ⲧⲁⲇⲓⲁⲕⲟⲛⲓⲁ ⲉ̀ⲓⲗ̅ⲏ̅ⲙ̅ ⲛ̀ⲧⲉⲥϣⲱⲡⲓ ⲉⲥϣⲏⲡ ⲉ̀ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ

that I may be saved from them who are disobedient in [the] Judea; and my ministry unto Jerusalem, that it may be acceptable unto the saints,

δια να ελευθερωθω απο των εν τη Ιουδαια απειθουντων, και δια να γεινη ευπροσδεκτος εις τους αγιους η εις την Ιερουσαλημ διακονια μου,

حَتَّى أَجِيءَ إِلَيْكُمْ بِفَرَحٍ بِإِرَادَةِ اللهِ، وَأَسْتَرِيحَ مَعَكُمْ.

וַאֲשֶׁר אָבוֹא אֲלֵיכֶם בְּשִׂמְחָה בִּרְצוֹן אֱלֹהִים וְאֶנָּפֵשׁ עִמָּכֶם׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲁⲓϣⲁⲛⲓ̀ ϩⲁⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲣⲁϣⲓ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲡⲉⲧⲉϩⲛⲉ ⲫϯ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲁⲙⲧⲟⲛ ⲙ̀ⲙⲟⲓ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ

that I should come to you in [a] joy through the will of God, and rest myself with you.

δια να ελθω μετα χαρας προς εσας δια θεληματος του Θεου και να συναναπαυθω με σας.

إِلَهُ السَّلاَمِ مَعَكُمْ أَجْمَعِينَ. آمِينَ.

וֵאלֹהֵי הַשָּׁלוֹם עִם־כֻּלְּכֶם אָמֵן׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ϥⲭⲏ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲙⲏⲛ

But God of [the] peace is with you all. Amen.

Ο δε Θεος της ειρηνης ειη μετα παντων υμων· αμην.

إصحاح 16

تحيات شخصية

أُوصِي إِلَيْكُمْ بِأُخْتِنَا فِيبِي، الَّتِي هِيَ خَادِمَةُ الْكَنِيسَةِ الَّتِي فِي كَنْخَرِيَا،

וְהִנְנִי מַזְכִּיר לָכֶם לְטוֹב אֶת־פּוּבִי אֲחוֹתֵינוּ שֶׁהִיא מְשַׁמֶּשֶׁת הַקְּהִלָּה אֲשֶׁר בְּקַנְכְּרָי׃

Ϯϯϩⲟ ⲇⲉ ⲙ̀ⲫⲟⲓⲃⲏ ⲧⲉⲛⲥⲱⲛⲓ ⲉⲧⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲣⲉϥϣⲉⲙϣⲓ ϩⲱⲥⲧⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲉⲧϧⲉⲛ ⲕⲉⲛⲭⲣⲉⲉⲥ

But I commend Phoibē our sister unto you, who is also a minister of the church, which is in Kenkhrees,

Συνιστω δε εις εσας Φοιβην την αδελφην ημων, ητις ειναι διακονος της εκκλησιας της εν Κεγχρεαις,

كَيْ تَقْبَلُوهَا فِي الرَّبِّ كَمَا يَحِقُّ لِلْقِدِّيسِينَ، وَتَقُومُوا لَهَا فِي أَيِّ شَيْءٍ احْتَاجَتْهُ مِنْكُمْ، لأَنَّهَا صَارَتْ مُسَاعِدَةً لِكَثِيرِينَ وَلِي أَنَا أَيْضًا.

אֲשֶׁר תְּקַבְּלוּהָ בַּאֲדֹנֵינוּ כָּרָאוּי לַקְּדוֹשִׁים וְתִתְמְכוּ בָהּ לְכֹל אֲשֶׁר־תִּצְטָרֵךְ לָכֶם כִּי־גַם־הִיא הָיְתָה עֹזֶרֶת לָרַבִּים וְגַם לְנַפְשִׁי׃

Ϩⲓⲛⲁ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϣⲟⲡⲥ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ϧⲉⲛ ⲡⲉⲙⲡϣⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲏ ⲉⲑⲟⲩⲁⲃ ⲟⲩⲟϩ ⲛ̀ⲧⲉⲧⲉⲛϯⲧⲟⲧⲥ ϧⲉⲛ ϩⲱⲃ ⲛⲓⲃⲉⲛ ⲉⲧⲉⲥⲛⲁⲉⲣⲭⲣⲓⲁ ⲙ̀ⲙⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϧⲏⲧⲟⲩ ⲕⲉ ⲅⲁⲣ ⲛ̀ⲑⲟⲥ ϩⲱⲥ ⲁⲥϣⲱⲡⲓ ϧⲁϫⲉⲛ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲡⲉⲙⲏⲓ ϩⲱ

that ye may receive her in the Lord in (the) worthiness of the saints, and help her in all things in which she will have need of you: for she also herself protected many, and me also.

δια να δεχθητε αυτην εν Κυριω αξιως των αγιων και να παρασταθητε εις αυτην εις ο, τι πραγμα εχει χρειαν υμων· διοτι και αυτη εσταθη προστατις πολλων και εμου αυτου.

سَلِّمُوا عَلَى بِرِيسْكِلاَّ وَأَكِيلاَ الْعَامِلَيْنِ مَعِي فِي الْمَسِيحِ يَسُوعَ،

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם פְּרִיסְקְלָא וַעֲקִילָס שֶׁהֵם חֲבֵרַי בַּעֲבוֹדַת הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲣⲓⲥⲕⲩⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲁⲕⲩⲗⲗⲁ ⲛⲁϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅

Salute Priskylla and Akylla my fellow-workers in Christ Jesus,

Ασπασθητε την Πρισκιλλαν και τον Ακυλαν, τους συνεργους μου εν Χριστω Ιησου,

اللَّذَيْنِ وَضَعَا عُنُقَيْهِمَا مِنْ أَجْلِ حَيَاتِي، اللَّذَيْنِ لَسْتُ أَنَا وَحْدِي أَشْكُرُهُمَا بَلْ أَيْضًا جَمِيعُ كَنَائِسِ الأُمَمِ،

אֲשֶׁר נָתְנוּ אֶת־צַוָּארָם בְּעַד נַפְשִׁי וְלֹא־אֲנִי לְבַדִּי אוֹדֶה לָהֶם כִּי גַּם־כָּל־קְהִלּוֹת הַגּוֹיִם וְגַם לַקְּהִלָּה בְּבֵיתָם תִּשְׁאֲלוּ לְשָׁלוֹם׃

Ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲁⲩϯ ⲛ̀ⲧⲟⲩⲛⲁϩⲃⲓ ⲉ̀ϩⲣⲏⲓ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲧⲁⲯⲩⲭⲏ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧ ⲁⲛ ⲉⲧϣⲉⲡϩⲙⲟⲧ ⲛ̀ⲧⲟⲧⲟⲩ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲛⲉⲙ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲛ̀ⲧⲉ ⲡⲟⲩⲏⲓ

these who gave their necks for my life, these to whom not I only give thanks, but also all the churches of the Gentiles: and the church of their house.

οιτινες υπερ της ζωης μου υπεβαλον υπο την μαχαιραν τον τραχηλον αυτων, τους οποιους ουχι εγω μονος ευχαριστω, αλλα και πασαι αι εκκλησιαι των εθνων.

وَعَلَى الْكَنِيسَةِ الَّتِي فِي بَيْتِهِمَا. سَلِّمُوا عَلَى أَبَيْنِتُوسَ حَبِيبِي، الَّذِي هُوَ بَاكُورَةُ أَخَائِيَةَ لِلْمَسِيحِ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אַפֵּינְטוֹס חֲבִיבִי שֶׁהוּא רֵאשִׁית אַסְיָא לַמָּשִׁיחַ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲛⲉⲧⲟⲥ ⲡⲁⲁⲅⲁⲡⲏⲧⲟⲥ ⲉⲧⲉ ⲛ̀ⲑⲟϥ ⲡⲉ ϯⲁⲣⲭⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲁⲥⲓⲁ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Salute Epenetos my beloved, who himself is the beginning of [the] Asia in the Lord.

Ασπασθητε και την κατ' οικον αυτων εκκλησιαν. Ασπασθητε Επαινετον τον αγαπητον μου, οστις ειναι απαρχη της Αχαιας εις τον Χριστον.

سَلِّمُوا عَلَى مَرْيَمَ الَّتِي تَعِبَتْ لأَجْلِنَا كَثِيرًا.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם מִרְיָם שֶׁעָמְלָה עָמָל רַב בַּעֲבוּרְכֶם׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲙⲁⲣⲓⲁ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲥϭⲓ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϧⲓⲥⲓ ϧⲁⲣⲱⲧⲉⲛ

Salute Maria, who has spent (lit, taken) much toil on you.

Ασπασθητε την Μαριαμ, ητις πολλα εκοπιασε δι' ημας.

سَلِّمُوا عَلَى أَنْدَرُونِكُوسَ وَيُونِيَاسَ نَسِيبَيَّ، الْمَأْسُورَيْنِ مَعِي، اللَّذَيْنِ هُمَا مَشْهُورَانِ بَيْنَ الرُّسُلِ، وَقَدْ كَانَا فِي الْمَسِيحِ قَبْلِي.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אַנְדְּרוֹנִיקוֹס וְיוּנְיָס קְרוֹבַי וַאֲשֶׁר הָיוּ אֲסוּרִים אִתִּי וְלָהֶם שֵׁם בַּשְּׁלִיחִים וּלְפָנַי הָיוּ בַמָּשִׁיחַ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲁⲛⲇⲣⲟⲛⲓⲕⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲟⲩⲗⲓⲁ ⲛⲁⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲏⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲛⲁϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲉⲭⲙⲁⲗⲱⲧⲟⲥ ⲉⲧⲉ ϩⲁⲛⲥⲟⲩⲓⲛ ⲛⲉ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲁⲡⲟⲥⲧⲟⲗⲟⲥ ⲛⲁⲓ ⲉⲧⲉ ϩⲁⲛϣⲟⲣⲡ ⲉ̀ⲣⲟⲓ ⲛⲉ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Salute Andronikos and Joulia, my kinsfolk, and my fellow prisoners, who are known among the apostles, these who are prior to me in Christ.

Ασπασθητε τον Ανδρονικον και Ιουνιαν, τους συγγενεις μου και συναιχμαλωτους μου, οιτινες ειναι επισημοι μεταξυ των αποστολων, οιτινες και προ εμου ησαν εις τον Χριστον.

سَلِّمُوا عَلَى أَمْبِلِيَاسَ حَبِيبِي فِي الرَّبِّ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אַמְפְּלִיאָס חֲבִיבִי בַּאֲדֹנֵינוּ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲁⲙⲡⲗⲓⲁⲧⲟⲥ ⲡⲁⲁⲅⲁⲡⲏⲧⲟⲥ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Salute Ampliatos my beloved in the Lord.

Ασπασθητε τον Αμπλιαν τον αγαπητον μου εν Κυριω.

سَلِّمُوا عَلَى أُورْبَانُوسَ الْعَامِلِ مَعَنَا فِي الْمَسِيحِ، وَعَلَى إِسْتَاخِيسَ حَبِيبِي.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אוּרְבָנוֹס חֲבֵרֵנוּ בַּעֲבוֹדַת הַמָּשִׁיחַ וְלִשְׁלוֹם אִסְטַכִּיס חֲבִיבִי׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲟⲩⲣⲃⲁⲛⲟⲥ ⲛⲉⲛϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙ ⲥⲧⲁⲭⲏⲥ ⲡⲁⲁⲅⲁⲡⲏⲧⲟⲥ

Salute Ourbanos, our fellow-worker in Christ, and Stachēs my beloved.

Ασπασθητε τον Ουρβανον τον συνεργον ημων εν Χριστω, και τον Σταχυν τον αγαπητον μου.

سَلِّمُوا عَلَى أَبَلِّسَ الْمُزَكَّى فِي الْمَسِيحِ. سَلِّمُوا عَلَى الَّذِينَ هُمْ مِنْ أَهْلِ أَرِسْتُوبُولُوسَ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אַפַּלִּיס הַבָּחוּן בַּמָּשִׁיחַ שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם בְּנֵי־בֵיתוֹ שֶׁל־אֲרִיסְטוֹבְלוֹס׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲁⲡⲉⲗⲗⲏⲥ ⲡⲓⲥⲱⲧⲡ ϧⲉⲛ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲁⲣⲓⲥⲧⲟⲃⲟⲩⲗⲟⲥ

Salute Apellēs the chosen in Christ. Salute them who are from Aristoboulos.

Ασπασθητε τον Απελλην τον δεδοκιμασμενον εν Χριστω. Ασπασθητε τους εκ της οικογενειας του Αριστοβουλου.

سَلِّمُوا عَلَى هِيرُودِيُونَ نَسِيبِي. سَلِّمُوا عَلَى الَّذِينَ هُمْ مِنْ أَهْلِ نَرْكِيسُّوسَ الْكَائِنِينَ فِي الرَّبِّ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם הוֹרוֹדִיּוֹן קְרוֹבִי שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם בְּנֵי־בֵיתוֹ שֶׁל־נַרְקִיסוֹס אֲשֶׁר־הֵם בַּאֲדֹנֵינוּ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲏⲣⲱⲇⲓⲟⲛ ⲡⲁⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲏⲥ ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϧⲉⲛ ⲛⲁⲛⲁⲣⲕⲩⲥⲟⲥ ⲛⲏ ⲉⲧϣⲟⲡ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Salute Ērōdion my kinsman. Salute them who are from those of Narkysos, who are in Christ.

Ασπασθητε τον Ηρωδιωνα τον συγγενη μου. Ασπασθητε τους εκ της οικογενειας του Ναρκισσου, τους οντας εν Κυριω.

سَلِّمُوا عَلَى تَرِيفَيْنَا وَتَرِيفُوسَا التَّاعِبَتَيْنِ فِي الرَّبِّ. سَلِّمُوا عَلَى بَرْسِيسَ الْمَحْبُوبَةِ الَّتِي تَعِبَتْ كَثِيرًا فِي الرَّبِّ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם טְרוּפֵינָה וּטְרוּפָסָה הָעֲמֵלוֹת בַּאֲדֹנֵינוּ שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם פַּרְסִיס הַחֲבִיבָה שֶׁעָמְלָה עָמָל רַב בַּאֲדֹנֵינוּ׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲧⲣⲓⲫⲱⲛⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲣⲩⲫⲱⲥⲁ ⲛⲏ ⲉⲧϧⲟⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲡⲉⲣⲥⲓⲇⲁ ϯⲙⲉⲛⲣⲓⲧ ⲑⲏ ⲉⲧⲁⲥϭⲓ ⲟⲩⲙⲏϣ ⲛ̀ϧⲓⲥⲓ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

Salute Triphōna and Tryphōsa, who toiled in the Lord. Salute Persida the beloved, who spent (lit. took) much toil in the Lord.

Ασπασθητε την Τρυφαιναν και την Τρυφωσαν, αιτινες κοπιαζουσιν εν Κυριω. Ασπασθητε Περσιδα την αγαπητην, ητις πολλα εκοπιασεν εν Κυριω.

سَلِّمُوا عَلَى رُوفُسَ الْمُخْتَارِ فِي الرَّبِّ، وَعَلَى أُمِّهِ أُمِّي.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם רוּפוֹס הַנִּבְחָר בַּאֲדֹנֵינוּ וְלִשְׁלוֹם אִמּוֹ שֶׁהִיא כְּאֵם לִי׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲟⲩⲫⲟⲥ ⲡⲓⲥⲱⲧⲡ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲙⲁⲩ ⲟⲩⲟϩ ⲑⲱⲓ ϩⲱ ⲧⲉ

Salute Rouphos the chosen in the Lord, and his mother and mine also is she.

Ασπασθητε τον Ρουφον, τον εκλεκτον εν Κυριω, και την μητερα αυτου και εμου.

سَلِّمُوا عَلَى أَسِينْكِرِيتُسَ، فِلِيغُونَ، هَرْمَاسَ، بَتْرُوبَاسَ، وَهَرْمِيسَ، وَعَلَى الإِخْوَةِ الَّذِينَ مَعَهُمْ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם אֲסוּנְקְרִיטוֹס וּפְלֵיגוֹן וְהֶרְמָס וּפַטְרוֹבָס וְהֶרְמִיס וְהָאַחִים אֲשֶׁר אִתָּם׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲁⲥⲩⲛⲕⲣⲓⲧⲟⲥ ⲫⲗⲏⲅⲟⲛⲧⲁ ⲉⲣⲙⲏ ⲡⲁⲧⲣⲟⲃⲁ ⲉⲣⲙⲁ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲕⲉⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉⲑⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

Salute Asynkritos, Phlāgonta, Ermā, Patroba, Erma, and the brethren also who are with them.

Ασπασθητε τον Ασυγκριτον, τον Φλεγοντα, τον Ερμαν, τον Πατροβαν, τον Ερμην και τους μετ' αυτων αδελφους.

سَلِّمُوا عَلَى فِيلُولُوغُسَ وَجُولِيَا، وَنِيرِيُوسَ وَأُخْتِهِ، وَأُولُمْبَاسَ، وَعَلَى جَمِيعِ الْقِدِّيسِينَ الَّذِينَ مَعَهُمْ.

שַׁאֲלוּ לִשְׁלוֹם פִּילוֹלוֹגוֹס וְיוּלְיָא נִירְוַס וַאֲחוֹתוֹ וְאוֹלוּמְפָּס וְכָל־הַקְּדוֹשִׁים אֲשֶׁר אִתָּם׃

Ϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲫⲩⲗⲟⲗⲟⲅⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲟⲩⲗⲓⲁ ⲛⲉⲣⲉⲁ ⲛⲉⲙ ⲧⲉϥⲥⲱⲛⲓ ⲛⲉⲙ ⲟⲩⲩⲙⲡⲁⲛ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲁⲅⲓⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲉⲑⲛⲉⲙⲱⲟⲩ

Salute Phylologos and Joulia, Nerea and his sister, and Olympan, and all the saints who are with them.

Ασπασθητε τον Φιλολογον και την Ιουλιαν, τον Νηρεα και την αδελφην αυτου, και τον Ολυμπαν και παντας τους αγιους τους μετ' αυτων.

سَلِّمُوا بَعْضُكُمْ عَلَى بَعْضٍ بِقُبْلَةٍ مُقَدَّسَةٍ. كَنَائِسُ الْمَسِيحِ تُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ.

שַׁאֲלוּ אִישׁ לְרֵעֵהוּ לְשָׁלוֹם בַּנְּשִׁיקָה הַקְּדוֹשָׁה קְהִלּוֹת הַמָּשִׁיחַ שֹׁאֲלוֹת לִשְׁלוֹמְכֶם׃

Ⲁⲣⲓⲁⲥⲡⲁⲍⲉⲥⲑⲉ ⲛ̀ⲛⲉⲧⲉⲛⲉⲣⲏⲟⲩ ϧⲉⲛ ⲟⲩⲫⲓ ⲉⲥⲟⲩⲁⲃ ⲥⲉϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲛⲓⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅

Salute ye one another in a holy kiss. All the churches of Christ salute you.

Ασπασθητε αλληλους εν φιληματι αγιω. Σας ασπαζονται αι εκκλησιαι του Χριστου.

توصيات ختامية

وَأَطْلُبُ إِلَيْكُمْ أَيُّهَا الإِخْوَةُ أَنْ تُلاَحِظُوا الَّذِينَ يَصْنَعُونَ الشِّقَاقَاتِ وَالْعَثَرَاتِ، خِلاَفًا لِلتَّعْلِيمِ الَّذِي تَعَلَّمْتُمُوهُ، وَأَعْرِضُوا عَنْهُمْ.

וַאֲנִי מַזְהִיר אֶתְכֶם אַחַי לָשׂוּם פְּנֵיכֶם בִּמְשַׁלְּחֵי מְדָנִים וּמִכְשׁוֹלִים שֶׁלּא כַלֶּקַח אֲשֶׁר לְמַדְתֶּם וְסוּרוּ מֵהֶם׃

Ϯϯϩⲟ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛⲁⲥⲛⲏⲟⲩ ⲉ̀ⲑⲣⲉⲧⲉⲛϯϩⲑⲏⲧⲉⲛ ⲉ̀ⲛⲏ ⲉⲧⲓⲣⲓ ⲛ̀ⲛⲓⲫⲱⲣϫ ⲛⲉⲙ ⲛⲓⲥⲕⲁⲛⲇⲁⲗⲟⲛ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲛ̀ϯⲥⲃⲱ ⲉⲧⲁⲣⲉⲧⲉⲛⲧⲥⲁⲃⲟ ⲉ̀ⲣⲟⲥ ⲟⲩⲟϩ ⲣⲉⲕ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲥⲁⲃⲟⲗ ⲙ̀ⲙⲱⲟⲩ

I beseech you, my brethren, to observe them who make the separations and the scandals contrary to (lit. away from) the teaching which ye learned, and turn away from them.

Σας παρακαλω δε, αδελφοι, να προσεχητε τους ποιουντας τας διχοστασιας και τα σκανδαλα εναντιον της διδαχης, την οποιαν σεις εμαθετε, και απομακρυνεσθε απ' αυτων.

لأَنَّ مِثْلَ هَؤُلاَءِ لَا يَخْدِمُونَ رَبَّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحَ بَلْ بُطُونَهُمْ. وَبِالْكَلاَمِ الطَّيِّبِ وَالأَقْوَالِ الْحَسَنَةِ يَخْدَعُونَ قُلُوبَ السُّلَمَاءِ.

כִּי אֲנָשִׁים כָּאֵלֶּה אֵינָם עֹבְדִים אֶת־אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ כִּי אִם־אֶת־כְּרֵשָׂם וּבְאִמְרֵי נֹעַם וּשְׂפַת חֲלָקוֹת יַתְעוּ אֶת־לֵב הַפְּתָאִים׃

Ⲛⲁⲓ ⲅⲁⲣ ⲙⲡⲁⲓⲣⲏϯ ⲥⲉⲟⲓ ⲙ̀ⲃⲱⲕ ⲁⲛ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲁⲗⲗⲁ ⲛⲧ̀ⲟⲩⲛⲉϫⲓ ⲟⲩⲟϩ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲧⲟⲩϫⲓⲛⲥⲁϫⲓ ⲉⲧϩⲟⲗϫ ⲛⲉⲙ ⲡⲟⲩⲥⲙⲟⲩ ϣⲁⲩⲉⲣϩⲁⲗ ⲙ̀ⲡϩⲏⲧ ⲛ̀ⲛⲓⲁⲧⲕⲁⲕⲓⲁ

For such are not servants of our Lord Jesus Christ, but of their belly; and through their sweet speaking and their blessing they deceive (the) heart of the innocent.

Διοτι οι τοιουτοι δεν δουλευουσι τον Κυριον ημων Ιησουν Χριστον, αλλα την εαυτων κοιλιαν, και δια λογων καλων και κολακευτικων εξαπατωσι τας καρδιας των ακακων·

لأَنَّ طَاعَتَكُمْ ذَاعَتْ إِلَى الْجَمِيعِ، فَأَفْرَحُ أَنَا بِكُمْ، وَأُرِيدُ أَنْ تَكُونُوا حُكَمَاءَ لِلْخَيْرِ وَبُسَطَاءَ لِلشَّرِّ.

כִּי מִשְׁמַעְתְּכֶם נוֹדַעַת לַכֹּל לָכֵן אֲנִי שָׂמֵחַ עֲלֵיכֶם אֲבָל רְצוֹנִי שֶׁתִּהְיוּ חֲכָמִים לְהֵטִיב וּתְמִימִים לְבִלְתִּי הָרֵעַ׃

Ⲧⲉⲧⲉⲛⲙⲉⲧⲣⲉϥⲥⲱⲧⲉⲙ ⲅⲁⲣ ⲁⲥϣⲉ ⲛⲁⲥ ϣⲁ ⲟⲩⲟⲛ ⲛⲓⲃⲉⲛ ϯⲣⲁϣⲓ ⲟⲩⲛ ⲉ̀ϫⲉⲛ ⲑⲏⲛⲟⲩ ϯⲟⲩⲉϣ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲉⲣⲉⲧⲉⲛⲟⲓ ⲛ̀ⲥⲁⲃⲉ ϧⲉⲛ ⲡⲓⲡⲉⲑⲛⲁⲛⲉϥ ⲁⲕⲉⲣⲉⲟⲥ ⲇⲉ ⲉ̀ⲡⲓⲡⲉⲧϩⲱⲟⲩ

For your obedience went (forth) unto all. I rejoice then over you: but I wish you to be wise in the good, but simple for the evil.

διοτι η υπακοη σας διεφημισθη εις παντας. Οσον λοιπον δια σας χαιρω· θελω δε να ησθε σοφοι μεν εις το αγαθον, απλοι δε εις το κακον.

وَإِلَهُ السَّلاَمِ سَيَسْحَقُ الشَّيْطَانَ تَحْتَ أَرْجُلِكُمْ سَرِيعًا. نِعْمَةُ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ مَعَكُمْ. آمِينَ.

וֵאלֹהֵי הַשָּׁלוֹם הוּא יְדַכֵּא אֶת־הַשָׂטָן בִּמְהֵרָה תַּחַת רַגְלֵיכֶם חֶסֶד אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ עִמָּכֶם׃

Ⲫϯ ⲇⲉ ⲛ̀ⲧⲉ ϯϩⲓⲣⲏⲛⲏ ⲉϥⲉ̀ϧⲟⲙϧⲉⲙ ⲙ̀ⲡⲥⲁⲧⲁⲛⲁⲥ ϧⲁ ⲛⲉⲧⲉⲛϭⲁⲗⲁⲩϫ ⲛ̀ⲭⲱⲗⲉⲙ ⲡϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ

But God of [the] peace shall crush Satan under your feet quickly. (The) grace of our Lord Jesus Christ with you.

Ο δε Θεος της ειρηνης ταχεως θελει συντριψει τον Σαταναν υπο τους ποδας σας. Η χαρις του Κυριου ημων Ιησου Χριστου ειη μεθ' υμων. Αμην.

يُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ تِيمُوثَاوُسُ الْعَامِلُ مَعِي، وَلُوكِيُوسُ وَيَاسُونُ وَسُوسِيبَاتْرُسُ أَنْسِبَائِي.

טִימוֹתִיּוֹס חֲבֵרִי וְלוּקְיוֹס וְיָסוֹן וְסוֹסְפַּטְרוֹס קְרוֹבַי שֹׁאֲלִים לִשְׁלוֹמְכֶם׃

Ϥϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲧⲓⲙⲟⲑⲉⲟⲥ ⲡⲁϣⲫⲏⲣ ⲛ̀ⲣⲉϥⲉⲣϩⲱⲃ ⲛⲉⲙ ⲗⲟⲩⲕⲓⲟⲥ ⲛⲉⲙ ⲓⲁⲥⲥⲱⲛ ⲛⲉⲙ ⲥⲱⲥⲓⲡⲁⲧⲣⲟⲥ ⲡⲁⲥⲩⲅⲅⲉⲛⲏⲥ

Saluteth you Timotheos my fellow-worker, and Loukios and Jassōn and Sōsipatros my kinsman.

Σας ασπαζονται ο Τιμοθεος ο συνεργος μου, και Λουκιος και Ιασων και Σωσιπατρος οι συγγενεις μου.

أَنَا تَرْتِيُوسُ كَاتِبُ هَذِهِ الرِّسَالَةِ، أُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ فِي الرَّبِّ.

אֲנִי טַרְטִיּוֹס הַכּוֹתֵב אֶת־הָאִגֶּרֶת הַזֹּאת שֹׁאֵל לִשְׁלוֹמְכֶם בַּאֲדֹנֵינוּ׃

Ϯϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲁ̀ⲛⲟⲕ ⲧⲉⲣⲧⲓⲟⲥ ⲫⲏ ⲉⲧⲁϥⲥϧⲉ ⲧⲁⲓⲉⲡⲓⲥⲧⲟⲗⲏ ϧⲉⲛ ⲡ⳪̅

I salute you, I Tertios, who wrote this epistle in the Lord.

Σας ασπαζομαι εν Κυριω εγω ο Τερτιος, ο γραψας την επιστολην.

يُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ غَايُسُ مُضَيِّفِي وَمُضَيِّفُ الْكَنِيسَةِ كُلِّهَا. يُسَلِّمُ عَلَيْكُمْ أَرَاسْتُسُ خَازِنُ الْمَدِينَةِ، وَكَوَارْتُسُ الأَخُ.

גָּיוֹס הַמְאָרֵחַ אוֹתִי וְאֵת כָּל־הַקְּהִלָּה שֹׁאֵל לִשְׁלוֹמְכֶם אֲרַסְטוֹס סֹכֵן הָעִיר וּקְוַרְטוֹס אָחִינוּ שֹׁאֲלִים לִשְׁלוֹמְכֶם׃

Ϥϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲅⲁⲓⲟⲥ ⲡⲁϣⲉⲙⲙⲟ ⲛⲉⲙ ϯⲉⲕⲕⲗⲏⲥⲓⲁ ⲧⲏⲣⲥ ϥϣⲓⲛⲓ ⲉ̀ⲣⲱⲧⲉⲛ ⲛ̀ϫⲉ ⲁⲣⲁⲥⲧⲟⲥ ⲡⲓⲟⲓⲕⲟⲛⲟⲙⲟⲥ ⲛ̀ⲧⲉ ϯⲡⲟⲗⲓⲥ ⲛⲉⲙ ⲕⲟⲩⲁⲣⲧⲟⲥ ⲡⲓⲥⲟⲛ

Saluteth you Gaios my host and all the church. Saluteth you Arastos the treasurer of the city, and Kouartos the brother.

Σας ασπαζεται ο Γαιος ο φιλοξενων εμε και την εκκλησιαν ολην. Σας ασπαζεται Εραστος ο οικονομος της πολεως και Κουαρτος ο αδελφος.

نِعْمَةُ رَبِّنَا يَسُوعَ الْمَسِيحِ مَعَ جَمِيعِكُمْ. آمِينَ.

חֶסֶד אֲדֹנֵינוּ יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ עִם־כֻּלְּכֶם אָמֵן׃

Ⲡϩⲙⲟⲧ ⲙ̀ⲡⲉⲛ⳪̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲛⲉⲙⲱⲧⲉⲛ ⲧⲏⲣⲟⲩ ⲁⲙⲏⲛ

-

Η χαρις του Κυριου ημων Ιησου Χριστου ειη μετα παντων υμων· αμην.

تسبحة ختامية

وَلِلْقَادِرِ أَنْ يُثَبِّتَكُمْ، حَسَبَ إِنْجِيلِي وَالْكِرَازَةِ بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، حَسَبَ إِعْلاَنِ السِّرِّ الَّذِي كَانَ مَكْتُومًا فِي الأَزْمِنَةِ الأَزَلِيَّةِ،

וַאֲשֶׁר יָכֹל לְחַזֵּק אֶתְכֶם כִּבְשׂוֹרָתִי וְכִקְרִיאַת יֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ כְּפִי גִּלּוּי הַסּוֹד אֲשֶׁר־הָיָה מְכֻסֶּה מִימוֹת עוֹלָם׃

Ⲫⲏ ⲉⲧⲉ ⲟⲩⲟⲛ ϣ̀ϫⲟⲙ ⲙ̀ⲙⲟϥ ⲉ̀ⲧⲁϫⲣⲉ ⲑⲏⲛⲟⲩ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲁⲉⲩⲁⲅⲅⲉⲗⲓⲟⲛ ⲛⲉⲙ ⲡⲓϩⲓⲱⲓϣ ⲛ̀ⲧⲉ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ ⲕⲁⲧⲁ ⲟⲩϭⲱⲣⲡ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲛ̀ⲧⲉ ⲟⲩⲙⲩⲥⲧⲏⲣⲓⲟⲛ ⲉ̀ⲁⲩⲭⲁⲣⲱⲟⲩ ⲉ̀ⲣⲟϥ ⲉ̀ϩⲁⲛⲥⲏⲟⲩ ⲛ̀ⲉⲛⲉϩ

He for whom it is possible to confirm you according to my Gospel, and the proclaiming of Christ Jesus according to a revelation of a mystery, having been kept in silence for eternal times,

Εις δε τον δυναμενον να σας στηριξη κατα το ευαγγελιον μου και το κηρυγμα του Ιησου Χριστου, κατα την αποκαλυψιν του μυστηριου του σεσιωπημενου μεν απο χρονων αιωνιων,

وَلكِنْ ظَهَرَ الآنَ، وَأُعْلِمَ بِهِ جَمِيعُ الأُمَمِ بِالْكُتُبِ النَّبَوِيَّةِ حَسَبَ أَمْرِ الإِلَهِ الأَزَلِيِّ، لإِطَاعَةِ الإِيمَانِ،

וְעַתָּה נִתְפַּרְסֵם וְנוֹדַע עַל־יְדֵי כִּתְבֵי הַנְּבִיאִים כְּמִצְוַת אֱלֹהֵי עוֹלָם לְכָל הַגּוֹיִם לַהֲבִיאָם לְמִשְׁמַעַת הָאֱמוּנָה׃

Ϯⲛⲟⲩ ⲇⲉ ⲁϥⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ ⲛⲓⲅⲣⲁⲫⲏ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲡⲣⲟⲫⲏⲧⲏⲥ ⲕⲁⲧⲁ ⲡⲓⲟⲩⲁϩⲥⲁϩⲛⲓ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫϯ ⲡⲓϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲉ̀ⲁⲩⲟⲩⲟⲛϩϥ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ⲉⲩⲥⲱⲧⲉⲙ ⲛ̀ⲧⲉ ⲫⲛⲁϩϯ ϧⲉⲛ ⲛⲓⲉⲑⲛⲟⲥ ⲧⲏⲣⲟⲩ

but now it appeared through the Scriptures of the prophets, according to the command of God the eternal (lit. for ever), having been manifested unto [an] obedience of (the) faith among all the Gentiles,

φανερωθεντος δε τωρα δια προφητικων γραφων κατ' επιταγην του αιωνιου Θεου και γνωρισθεντος εις παντα τα εθνη προς υπακοην πιστεως,

للهِ الْحَكِيمِ وَحْدَهُ، بِيَسُوعَ الْمَسِيحِ، لَهُ الْمَجْدُ إِلَى الأَبَدِ. آمِينَ.

הָאֱלֹהִים הֶחָכָם הָאֶחָד לוֹ הַכָּבוֹד בְּיֵשׁוּעַ הַמָּשִׁיחַ לְעוֹלָמִים אָמֵן׃

Ⲡⲓⲟⲩⲁⲓ ⲙ̀ⲙⲁⲩⲁⲧϥ ⲡⲓⲥⲁⲃⲉ ⲫϯ ⲉ̀ⲃⲟⲗ ϩⲓⲧⲉⲛ Ⲓⲏ̅ⲥ̅ Ⲡⲭ̅ⲥ̅ ⲫⲁⲓ ⲉⲧⲉ ⲫⲱϥ ⲡⲉ ⲡⲓⲱⲟⲩ ϣⲁ ⲉⲛⲉϩ ⲛ̀ⲧⲉ ⲛⲓⲉⲛⲉϩ ⲁⲙⲏⲛ

the one only the wise God, through Jesus Christ, he (lit. this) whose is the glory unto age of the ages. Amen.

εις τον μονον σοφον Θεον εστω η δοξα δια Ιησου Χριστου εις τους αιωνας· αμην.

رسالة رومية – الإصحاح 4

الكتاب المقدس القبطي

Ⲡⲣⲟⲥ Ⲣⲱⲙⲉⲟⲩⲥ